•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ้ากกกกก ตอนต่อไปๆ
ท่าทางเจ้าหลามน้อยโดนลอบเชือดแหงเลยอ๊ะ

Katekyo Hitman Reborn!

Title : Rain
Paring : XS
Rate : PG-13
Author : aki

Note : วันนี้ลองย้อนอ่านใหม่ตั้งแต่แรก จำได้ว่าเขียนไว้ว่าจะเอามุมน่ารักๆของบอสออกมา...แต่ไหงมันดราม่าเยี่ยงนี้เล่าหนอ? (หรือไอ้คู่นี้มันหนีอะไรแบบนี้ไม่พ้นหว่า) คาแรกเตอร์แซนซัสก็ผิดเพี้ยนบิดเบี้ยวไปทีละน้อย ตามมุมมองคนเขียนที่เริ่มเพี้ยนๆเพราะกองหนังสือนี่ล่ะ เหอๆ อย่างไรก็ตามขอให้สนุกสนานกันนะขอรับ


***************************************************************


[5.] The cape of storm…




ว่ากันว่าตรงจุดศูนย์กลางของพายุ...ทุกสิ่งจะนิ่งสงบ...

...ราวกับอยู่ในแดนผู้ตาย...

.
.
.

เสียงฝีเท้าหลายคู่ที่เข้ามาใกล้ไม่ได้ทำให้ฉันเงยหน้าจากปากกาหมึกซึมที่หมุนเล่นอยู่ในมือได้...
เสียงสายโซ่กระทบกันให้ได้ยินเบาๆ ก่อนที่เสียงใครสักคนจะเอ่ยขึ้นราวกับกริ่งเกรง...

“มาแล้วครับบอส...”

ฉันเงยหน้าขึ้นเชื่องช้าก่อนจะเบนสายตาไปมอง “สาย” ที่แฝงตัวในวาเรียมาช้านาน...

สาย...ที่จงใจให้ข้อมูลที่ผิดพลาด...
สาย...ที่เป็นคนรับบัตรเชิญเรียกให้วาเรียก้าวสู่หลุมพราง...
สาย...ของเปโดร เดอ ลาโรซา!!!

มันถูกกดให้คุกเข่าลง หรืออีกในแง่หนึ่ง...เพียงแค่ผลักมันให้เดินมาข้างหน้าเพียงเบาๆ มันก็พร้อมที่จะคุกเข่าลง แสดงอาการศิโรราบลงต่อฉัน...

หึ! ไอ้สวะไร้ค่า...

ฉันลดขาลงจากโต๊ะตัวยาวตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง...
มันก้มหน้าลงชิดพื้น ตัวสั่นงันงกพลางพึมพำอะไรสักอย่างไม่เป็นภาษา

“เงยหน้าขึ้น...” ฉันสั่งเสียงเรียบ...ไม่มีร่องรอยใดๆให้คาดเดา

“บะ...บอส....” มันเรียกฉันแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้า

ฉันเดินเข้าหามัน...ก่อนจะใช้ปลายเท้าดันปลายคางมันให้แหงนเงยขึ้น

ไม่ได้รุนแรง...หากแต่แววตาของคนตรงหน้ากลับฉายฉาบไปด้วยความหวาดกลัว

“รู้ความผิดของแกไหม?”

“ผม...” มันระล่ำระลักไม่เป็นภาษา “ผมขอโทษครับบอส! ผมผิดไปแล้ว! ยกโทษให้ผะ....อึก!!!!”

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง...
หยาดโลหิตสกปรกไหลรินลงเปื้อนปากกาหมึกซึมที่ปลายปากของมันปักลงตรงลำคอหนานั่น...
ฉันดึงมืออกก่อนจะโยนปากกาทิ้งอย่างไม่ใส่ใจแล้วจึงหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนมือช้าๆ

“หนวกหู!”

เสียงลมผ่านลำคอที่เป็นโพรงดังหวีดหวิว มันอ้าปากค้างราวกับจะพยายามอ้างับอากาศไว้หายใจ...

ยัง...ฉันยังไม่ให้สวะอย่างแกได้ตายง่ายๆหรอก...

“เบล...”

“ว่าไง บอส~~~” มันขานรับพร้อมรอยยิ้มกว้าง...ฉันรู้ว่าภายใต้เรือนผมสีทองของมันกำลังจับจ้องที่ร่างตรงหน้าอย่างพึงใจ

“ฉันยกให้แกเอาไปเล่น...” ฉันเอ่ยเนิบช้า “แต่อย่าให้ถึงตายล่ะ...เพราะฉันจะจัดการมันทีหลัง!!!”

“ชิชิชิ...ได้เลย บอส”

เบลพยักหน้าให้สัญญาณลากร่างที่กองอยู่บนพื้นให้ออกไปเบื้องนอก...
ฉันหมุนตัวลงกลับมาทรุดกายลงนั่งลงตรงที่เดิมพลางกวาดตามองทุกผู้คนที่เข้าร่วมในห้องประชุม ตั้งแต่ระดับผู้บริหารถึงวาเรียระดับล่าง...
ไม่มีใครพูดอะไร หากแต่ดวงตาในความมืดทุกคู่นั้นกลับสะท้อนถึงความหวาดหวั่น...

พวกมันอาจกำลังหนาวเยือกเข้าไปถึงหัวใจ...

“โทษของการทรยศ...คงรู้ดีกันอยู่แล้วสินะ?” ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน “ไปเช็คดูในหน่วยของตัวเองซะ ฉันไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำเดิม...ถ้ายังมีคราวหน้า หัวหน้าหน่วยจะถูกลงโทษด้วย เข้าใจใช่ไหม?”

“ครับ บอส!” เสียงประสานขานรับอย่างแข็งขัน

ฉันเหยียดยิ้มเมือได้ยินเสียงกรีดร้องดังแว่วมาไกลๆ...

ไม่น่าเชื่อว่าไอ้สวะตัวนั้นมันยังมีแรงร้องได้ดังขนาดนี้...

ก็ดี...เวลาเชือดมันหลังจากนี้จะได้มีเรื่องให้ฉันสนุกพอที่จะทดแทนกับที่ไม่ได้ทำกับ “เปโดร” ตัวจริง!!!

……..
…………………
………………………….

“สคอลโล!!!”

ฉันตะโกนขึ้นเมื่อเห็นร่างนั้นเซถลาหลังจากเอาตัวเข้ารับดาบแทนฉันเต็มๆ สคอลโลผงะหงายแต่ก็ยังไวพอจะโต้ตอบด้วยดาบของตน...
แม้เพียงดาบเดียวแต่ก็พอเพียงที่จะสร้างบาดแผลให้ศัตรูได้เช่นกัน

ฉันคว้าร่างที่ซวนเซไว้ก่อนจะหันปลายกระบอกปืนไปยังทิศทางของศัตรู...

“!!!”

“ตกใจอะไรกันรึ? แซนซัส...”

เปรโดอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น แม้ว่าจะบาดเจ็บจากดาบของสคอลโลแต่ดูเหมือนว่ามันยังคงยืนอยู่ได้ ต่างกับร่างในอ้อมแขนของฉันอย่างสิ้นเชิง

“ตลกเสียจริง...เพียงใช้คำว่าฝาแฝด ทุกผู้คนต่างก็นึกถึงเพียงแค่สองเท่านั้น...” มันแสยะยิ้ม “จงยอมรับความตายซะเถอะนะ...ทั้งคุณ และลูกน้องของคุณ...”

เสียงห่ากระสุนสาดซัดเข้าใส่ดังขึ้นทันทีที่มันพูดจบ...ฉันกระชากร่างของสคอลโลหลบเข้าที่กำบังด้วย เพราะดูเหมือนปฏิกิริยาตอบสนองของมันช้าลงอย่างเห็นได้ชัด...

ยาพิษงั้นเรอะ...?

ฉันคิดอย่างตระหนกเล็กน้อย เมื่อเห็นโลหิตสีคล้ำรินไหลจากบาดแผล...ก่อนจะตัดสินใจสาดกระสุนเข้าใส่เพื่อตอบโต้ไปบ้าง...

- - ปัง !!! - -

เวลา...เหลืออยู่แค่ไหนกันนะ?

- - ปังๆๆ !!! - -

จริงๆก็ไม่อยากใช้อะไรที่มันเอิกเกริกจนเกินไปนักหรอก...

แต่....

- - ปังๆๆๆๆๆ !!!! - -

ฉันเหลือบมองร่างที่เริ่มกระตุกขึ้นจากพิษและโลหิตที่เรียกได้ว่าทะลักออกจากบาดแผลอย่างน่ากลัว
พร้อมเสียงครางที่หลุดรอดริมฝีปากมาให้ได้ยินแผ่วๆ...

“บอส...บอส...”

เวลา...ไม่มีแล้ว!

“โคลโป้ ดัททีโอ้!!!”

ไม่ทันได้ยินแม้แต่เสียงร้องขอชีวิตด้วยซ้ำ...

...ทุกอย่างก็หายไปจากครรลองสายตา

.
.
.

“เข้าไปจัดการเคลียร์พื้นที่ซะ!!!”

ฉันตะโกนสั่งลูกน้องระดับล่างที่รอดูท่าทีอยู่ด้านนอกตามคำสั่งเดิมให้เข้าไปจัดการเหตุการณ์ในคฤหาสถ์
พลางก้าวยาวๆกึ่งวิ่งไปยังรถที่ขับมาจอดรอท่าอยู่แล้ว...
ก่อนจะส่งร่างของสคอลโลให้เข้าไปในเบาะหลังแล้วรีบตามเข้าไปติดๆ

“ไปให้ถึงฐานภายในชั่วโมง!”

“ครับ!”

รถเมอซีเดสสีดำทะยานไปตามทางด้วยความเร็วที่แทบสุดหน้าปัด แม้ว่าตอนนี้สายฝนจะกระหน่ำเทลงมารุนแรงเพียงใดก็ตาม...

ฉันประคองร่างที่ยังคงกระตุกอย่างน่ากลัวให้ขึ้นมาหนุนตัก ร่างของมันเปียกปอนด้วยสายฝนจนทำให้แยกไม่ออกระหว่างเหงื่อเม็ดโตที่ผุดพรายกับน้ำฝนที่เกาะพราวทั่วร่าง...
ในตอนนี้ ฉันรู้สึกกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาแสนนาน...

“ไอ้สวะ! แกยังพอได้ยินฉันมั้ย?”

“บะ...บอส...” มันเริ่มเพ้อ...พอลองจับตัวมันดูก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งสูงอย่างน่าตกใจ

“ฉันขอสั่ง! แกห้ามตาย...เข้าใจมั้ย ไอ้สวะ! แกห้ามตายเด็ดขาด!!!” ฉันตะโกนใส่หน้ามันทั้งที่มือยังคงวุ่นวายกับการกดแผลห้ามเลือด

โลหิตสีดำคล้ำยังคงทะลักไหล...

“แซน...ซัส...”

ร่างยังคงกระตุกและบิดเร่าจากความเจ็บปวด...

“มองฉัน! ฟังฉัน! แกห้ามตายเข้าใจมั้ย!!!”

ให้ตายเหอะ!!! ไม่ว่าจะกดแผลไว้ยังไง เลือดสดๆสีคล้ำก็ยังทะลักเปื้อนออกมาตามแนวดาบนั่นอยู่ดี...

ในตอนนี้ ผิวกายของมันซีดลงแต่กลับร้อนรุ่มด้วยพิษไข้ที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ...

“สคอลโล!”

หากใครมาเห็นฉันตอนนี้...
ก็คงพบแต่เพียงชายที่กำลังว้าวุ่นและตื่นตระหนกกับความเป็นความตายของคนตรงหน้าเท่านั้น มิใช่ปีศาจที่ไม่มีทั้งเลือดและน้ำตาอย่างที่ใครๆต่างคุ้นเคย...

อาการบาดเจ็บที่แตกต่างไปจากทุกครั้ง...ความรุนแรงที่เกินกว่าร่างตรงหน้าจะรับได้เหมือนทุกครั้ง...

ฉันดึงร่างมันขึ้นมากอดไว้...เป็นครั้งแรกที่ฉันคนนี้รู้สึกหวั่นกลัว...

เสียงฟ้าคำรามจากพายุยิ่งสะท้อนความหวาดหวั่นให้ชัดแจ้ง

“ได้โปรด...อย่าตาย...” ฉันกระซิบมันแผ่วเบาที่ข้างหู “ได้โปรด...”

.
.
.

ในตอนนี้...ปีศาจร้ายกำลังคร่ำครวญอยู่ ณ ศูนย์กลางแห่งพายุ





Tbc.





ป.ล.1 เนื่องจากอยู่ในช่วงความเป้นความตาย(ของกองหนังสือหล่นทับ) เพราะงั้นขออนุญาตรวบคอมเมนท์ไปตอบคราวหน้านะครับ ^^

ป.ล.2 “โคลโป้ ดัททีโอ้!" ชื่อนี้ขออนุญาตอ้างอิงเอามาจากฟิค Dark sky ของคุณ ruk21us แล้วกันนะฮะ แบบว่าตอนเขียนๆไป แล้วเกิดอาการนึกไม่ออกซะงั้น (-*-)

หนุกๆ ต่อเลยๆ อีกด้านของแซนซัส อีกมุมของสคอวโล่

อืมๆๆ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เปรี้ยง! แอ่ก..โดนถีบออกจากกระทู้ ข้อหาทำเสียงหนวกหู

อะไรมันจะเท่ได้ใจปานฉะนี้ >///<

บอสขา อุ้มมุกด้วยคนเซ่ มุกก็กำลังจะตายเพราะโปรเจคเหมือนกันน้า อุ้มเค้าด้วยคนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ฉลามน้อยน่ารักที่ซู้ด ขนาดเพ้อยังเพ้อหาบอส อย่างงี้คงไม่รอดพ้นมือบอสแหงๆ เคี้ยกๆ โดนจับกดแน่ฉลามเอ๋ย

เป็นเมนต์ในบล็อคเพิ่งเห็นเรื่องชื่อท่า ข้าน้อยตอนนั้นก็พลาดไม่ได้ลงเครดิต ขออภัยค่ะ

ชื่อท่าแซนซัสเครดิตแปลโดยคุณ SawadaTsunaYoshi จากห้อง Reborn Talk Club นะคะ

จำได้ว่า..คราวที่แล้ว...ยานั่นน่ะ.... มันเป็นยา....ไม่ใช่รึ...(เหอๆๆๆ) แอบนึกว่าตอนนี้จะเรท -////-

ปากกาสังหาร - -+ (เครดิตคำจากพี่vic ตอนรีพอร์ตอนิเมDN) ป๋าเท่ที่สุด ป๋าสุดยอด ป๋าขา~(อันหลังนี่ท่าจะโดนตบ..)

ตกลงเปรโดมันมีกี่ตัวกันฟะ แบ่งเซลล์เป็นอมีบารึไง -*-(เข้าใจฮะว่าแฝด3 แต่รู้สึกหมั่นไส้ก็เท่านั้น..)

ถ้าไม่อยากให้ตาย.. ก็ดูดพิษสิป๋า...

/me โดนกระสุนสั่งลาเข้าให้...

ชอบเรื่องนี้มากๆ - -+ เสียดาย...ท่าน aki ฮะ ต่อเร็วๆหน่อยได้มั้ยฮะ...





เรื่องท่านี่ก็ลืมเครดิตเหมือนกันแฮะ...(ขำ)

อย่าตายน้าาาาาาาาา ฉลาม ห้ามตายเด็ดขาด นู๋ต้องอยู่ให้ป๋ากดก่อนเซ่ซซซซซซ

แป่ก!!!!!!!
ดาบลอยล่องมากระแทกใส่หัว

อีกอย่างนา ถ้าฉลามตาย เห็นทีท่าทางท่าน aki จะซวยพ่วงไปกับเปโดร แน่นอนค่ะ (ขู่กันเรอะนั่น!!!)

(_ _)( - - )(_ _)( - - ) ..ก็ใช่น่ะสิ. ขู่กันซึ่งๆ หน้านี่ล่ะ......ข้อหาทำให้ป๋าน้ำตาแทบร่วง (ไม่ต้องหลบกระสุนให้เสียเวลา เพราะป๋ากะลังเศร้าอยู่) , ทำร้ายหัวใจป๋า และทำร้ายฉลามมัน

เชอะ.......ตอนแรกอุตส่าห์คิดว่าโดนยา (?) นึกว่าจะได้ดูฉากนั้นซะหน่อย(?) ( เป็นเหตุเหตุที่แท้จริงที่โกรธว่างั้นเถอะ)

________________________________________________

Katekyo Hitman Reborn!

Title : Rain
Paring : XS
Rate : NC-17 (แต่ไม่ใช่เรื่องอย่างว่านะเออ~)
Author : aki


*********************************************************


[6.] Like a squall…


พายุพัดผ่านไปก่อนจะวนกลับมาอีกคราอย่างไม่ให้ทันได้ตั้งตัว...

วนเวียนราวกับวงกลมไร้จุดสิ้นสุด...
เป็นเช่นนี้มาร่วมอาทิตย์ ตั้งแต่วันที่สคอลโลกลับมาที่ปราสาทวาเรีย...

ใช่, ตั้งแต่มันกลับมานอนนิ่งอยู่แบบนี้ล่ะ

ฉันยืนมองมัน...นิ่งงัน

มีเพียงแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างช้าๆตามจังหวะการหายใจเท่านั้นที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามันยังมีชีวิตอยู่...
แต่มันก็เบาบางเสียจนน่าใจหาย

สองวันกับการควานหาและลากตัวสายของเปรโดออกมา...
หกวันกับการที่เฉลามงี่เง่านี่ไม่มีทีท่าจะฟื้นแม้แต่น้อย...

ฉันรู้สึกราวกับเส้นความอดทนมันใกล้ขาดผึงลงทุกที!

“หมอ!!!” ฉันคำรามเรียกคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังให้ก้าวเข้ามาใกล้ “...เจ็ดวันแล้วนะ!”

“คะ...ครับ”

ฉันตวัดสายตากลับมามองร่างในชุดกาวน์สีขาวที่ตัวสั่นน้อยๆ ใบหน้าอูมก้มต่ำราวกับกำลังน้อมรับบัญชาบางอย่าง...

“ฉันต้องการคำอธิบาย!”

“คือ...” มันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะเริ่มต้นประโยค “ท่านสคอลโลได้รับพิษที่ไปกระตุ้นระบบการทำงานของหัวใจให้สูบฉีดเร็วกว่าปกติ จนอาจมีอาการช็อคตามมาได้ และเนื่องจากเรา...”

“ไม่มียาแก้พิษโดยตรง เลยต้องฉีดพิษเข้าไปหักล้างให้ ไอ้สวะนี่ ไข้ขึ้นๆลงๆ แล้วก็ไม่ยอมฟื้นสักที!” ฉันต่อประโยคให้ราวกับเบื่อหน่ายเต็มที “หมอท่องคำพวกนี้ให้ฉันฟังเป็นล้านรอบแล้ว! แต่ไอ้ที่ฉันอยากรู้คือ...เมื่อไหร่ที่มันจะฟื้น!!!?”

“คะ...คือว่า...” มันอึกอัก “เราเองก็ไม่ทราบได้...”

“หมอ...” ฉันเอ่ยเรียบๆ “ฉันว่าเราน่าจะคุยกันสักหน่อย...เราอาจต้องเปลี่ยนหัวหน้าหน่วยแพทย์คนใหม่ หมอสนใจจะกลับไปเยี่ยมบ้านเก่าสักนิดไหม? ปลดเกษียณก่อนกำหนด...อะไรทำนองนั้น”

“ไม่ครับ...ไม่...” มันระล่ำระลักด้วยรู้ความนัยในคำพูด “บาดแผลของท่านสคอลโลก็สมานกันดีมาก! และเราก็ได้แต่หวังว่า...”

“พรุ่งนี้!...” ฉันเขม้นจ้องมัน “ฉันต้องการเห็นมันฟื้น!!!...หวังว่าหมอคงจะเข้าใจความหมาย?”

“ตะ...แต่ว่า...”

“ฉันบอกว่าพรุ่งนี้!” ฉันคำรามตอบ...พยายามอย่างยิ่งไม่ให้เผลอฆ่าหมอตายก่อนที่มันจะรักษาสำเร็จ

“ครับ! ท่านแซนซัส!!!” หมอรับคำอย่างลนลาน

“ดี!”

.
.
.

เหลือเพียงกองเศษเนื้อที่ยังประดับด้วยลมหายใจรวยริน...

ฉันใช้เท้ากดลงตรงส่วนศีรษะของมันก่อนจะออกแรงเหยียบลงไปทีละน้อย...
ใบหน้าที่กดแนบกับปลายเข็มแหลมพยายามจะอ้าปากกรีดร้อง หากก็ไร้เสียง...

มีเพียงกิริยาอ้าปากงับหาอากาศ...หาลมหายใจเพียงเพื่อต่อชีวิตตน

ฉันยกเท้าขึ้นก่อที่มันจะถึงจุดตาย...วาเรียระดับล่างที่ยืนมองอยู่ถลาเข้ามายกไอ้สวะนี่ขึ้นทันทีตามหน้าที่ ใบหน้าครึ่งซีกของมันอาบเลือดจากรอยแผลที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่...

กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วคุกใต้ปราสาท...

“แกอยากตายรึเปล่า?” ฉันเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเอ่ยถามมันเรียบๆ มันพยายามอย่างยิ่งที่จะพยักหน้า ริมฝีปากแตกกรังขยับคล้ายจะร้องขอความตาย...

ฉันเหยียดยิ้มให้มัน...

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกว่ะ!”

“อั่ก!!!!” มันร้อง...หรือจะพูดให้ถูกคือ มีเพียงเสียงลมทะลักรอดผ่านริมฝีปากนั่นออกมาเมื่อฉันอัดเข้าที่ลำตัวมัน

“ฉันจะทำให้แกจำไปจนถึงโลกหน้า...ว่าการที่บังอาจแตะต้องของๆฉันมันจะได้รับผลลัพธ์ยังไง!!!” ฉันคำรามก่อนจะจับมันฟาดลงกับกำแพงหิน...

แน่ล่ะ, ฉันรู้ว่าเจ้านี่เป็นเพียงแค่สมุนที่ไอ้เปรโดนั่นส่งมา แต่ในเมื่อไอ้ตัวการมันตายไปแล้ว...คนที่พอให้ฉันได้ระบายความหงุดหงิดก็เหลือเพียงเจ้าเศษเนื้อตรงหน้า...

มันล้มตัวลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ...ร่างซูบซีดลงผิดจากที่เคย แถมด้วยบาดแผลทั้งเก่าใหม่
ทั้งใบมีดของไอ้เจ้าชาย และสารพัดอย่างที่ฉันค่อยๆมอบให้มันทีละนิด...

แขนขาที่ไร้เส้นเอ็นทำให้ร่างมันอ่อนปวกเปียก...แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนยังรับรู้ได้เด่นชัด

ให้เฉียดใกล้ความตาย...แต่ก็ไม่ตาย...

ดุจตกลงไปในนรก...ที่แม้แต่การร้องขอความตายก็ยังเป็นเรื่องยาก

ฉันเหยียดยิ้ม...รับรู้ได้ถึงสายตาหวาดกลัวเหลือแสนที่ทุกผู้คนที่อยู่ ณ คุกใต้ดินแห่งนี้มองมา แม้จะพยายามปิดบังไว้แล้วก็ตาม...

“วันนี้...แค่นี้ก่อน”

วาเรียที่คอยทำหน้าที่ส่งเสียงรับคำสั้นๆก่อนจะลากตัวเจ้าเศษเนื้อกลับเข้าสู่ห้องขัง

แน่ล่ะ, ว่าทุกบาดแผลจะได้รับการรักษา...
แต่นั่นก็เพื่อรอรับโทษทัณฑ์ครั้งใหม่ในวันพรุ่งนี้...

บางที...

ฉันคิดขณะที่เช็ดมือที่เปื้อนเลือดสีสดนั่นออกไป...

...ถ้าไอ้ฉลามนั่นตื่น แกอาจจะได้หลุดพ้นจากนรกขุมนี้ก็ได้...

.
.
.

Tbc.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

โอย คอแทบแตก กรี๊ดมากไป

ป๋าเท่สุดๆ เท่โคตรๆ เท่จนไม่รู้จะเท่ไงแล้ว

ป๋าเปนห่วงสควอโล่ด้วยอะ จุ๊บให้ตื่นแบบเจ้าหญิงนิทราเลยสิป๋า

เฮ้ย ไอ้หมอ ไม่ต้องทำให้สควอโล่ฟื้นนะ อยากเห็นป๋าหงุดหงิด + คลั่งแบบนี้ต่ออะ ได้ใจเหลือหลาย กรี๊ดๆๆๆๆ

ท่าน aki เอาตอนใหม่มาลงเร็วมากเลยค่า ชอบสุดๆ ค่อยมีกำลังใจไปอ่านหนังสือสอบต่อหน่อย ตอนต่อไปก็ขอเร็วๆนะค้า

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ผัวะ! (ถูกถีบออกนอกกระทู้อีกครั้ง)

โหะๆๆๆ
ป๋าแค้น

คราวนี้มาแบบแสนสั้น...ขออภัย

เอาล่ะรวบตอบเมนท์

Part [4.] Bloody rain...

คุณ sarail

ก็เรทนะ...แต่เรท PG ไง
คาดว่าตอนนั้นฉลามคงปั้นยิ้มซะจนเหนื่อยเหมือนกันล่ะ
(เออดิวะ!!!//เสียงตะโกนดังมาากห้องแต่งตัวนักแสดง)
อ่านแล้วดีใจังที่ชอบ ขอบคุณนะคะ ^^

คุณ Muk!

ของบางอย่างก็ต้องใช้เหยื่อตัวใหญ่ๆล่ะเน้อ

คุณ reddieG, คุณ saoroon, คุณ ansuz, คุณ mod1234, คุณ warisareu, คุณ silvergod

ขออนุญาตรวบคอมเมนท์นะคะ...เพราะถามมาเหมือนกันเป๊ะว่าน้องหลามเป็นอะไร? (ใจตรงกันนะเนี่ย? หุ หุ)

เอ้า, ก็มาเฉลยเอาใน Part 5 กะ 6 แล้วล่ะนะคะ หายข้องใจกันแล้วสินะ?
(ตรงไหนฟะ!?//me หลบรองเท้าที่เขวี้ยงกันขึ้นมาจนเต็ม)

คุณ ruk21us

ตั้งใจให้น้องเขาดูแมนๆน่ะค่ะ พอดีส่วนตัวคิดว่าฉลามไม่ใช่คนอั๊งๆอ่ะ ยังไงก็เป็นถึงนักฆ่าเชียว มันก็ต้องมีดีระดับนึงเลยล่ะเนอะ

คุณ Sweetiez

นั่นสิ...ฉากอะไรเหรอคะ?
(me//ผิวปากทำไม่รู้ไม่ชี้)



Part [5.] The cape of storm...

คุณ silvergod

มาต่อแล้วนะคะ ^^

คุณ Muk!

อื้อ, มีคนอาการเดียวกับเราด้วยแฮะ ทางนี้เองก็กำลังะโดนทับด้วยวิจัยเหมือนกันค่ะ
ส่วนเรื่องให้อุ้ม...ไปเคลียร์กับฉลามก่อนนะคะ ^^

คุณ ruk21us

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ตลอดมา แล้วก็เครดิตด้วยนะคะ ^^

คุณ sarail

แหมๆๆ ยานั่นมันไม่ได้เป็นยานั่นซะหน่อย
(แล้วมันยาอะไรกันเล่า!?)
คาดว่าป๋าแซนคงยังมีสติพอน่ะค่ะ...ขืนดูดพิษไปมันจะไมจบแค่ดูดพิษน่ะสิคะ? คึหึหึหึ...

คุณ saoroon

ฉลามยังไม่ตายน้า~
(แค่ยังไม่ฟื้นเอ๊ง~~~)
รอลุ้นกันต่อหลังข้าเจ้าสอบเสร็จแล้วกันเน้อ...

คุณ kikuva

ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ ทางนี้แอบปลื้ม~
อยากให้ตอนนี้ฉายให้เห็นภาพของปีศาจที่ร้องไห้น่ะค่ะ เขียนยังขาดๆเกินๆอยู่เลย เอาไปไปปรับเรื่องหน้าแล้วกันเนอะ




พบกันใหม่หลังสอบเสร็จอขอรับ
(ถ้าไม่ตบะแตกซะก่อนนะ - -" )

ป.ล. รู้สึกมั้ยว่าความน่ารักที่ตั้งใจไว้ตอนแรกมันเริ่มหายไปเรื่อยๆ -*- เอาน่า, สักพักมันก็ะกลับมาเองล่ะมั้ง (เหรอ?)

โอ๊ะ
ป๋าโหดหลาย
เมื่อไหร่สควอโล่จะฟื้น!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

แหม่ ไม่ใช่ยานั่นสินะ -///-(แอบเสียดายเล็กน้อย)

หลามจ๋า เมื่อไหร่จะฟื้น~~ อยากเห็นหน้าป๋าตอนหลามฟื้น... (คงน่าดูน่าดู..)

รักป๋าจังช่วงนี้ ป๋าออกมาน่ารักทั้งนั้น-///-(เสียดายไม่มีฟิคเรท...ให้อ่าน ไม่เป็นไร เราทนได้..)

เรทจ๋า~~~ มาแบบ... อ๊าง... หน่อยได้มั้ย -////-

/me โดนท่าน aki ซัด

รักฟิคนี้ โฮกกกกกกก

อ๊ากกกกก เลยป๋า มันมาทำเจ๊เรา เอามันคืน 2เท่า.....

-*- นับวันจะโหดเชกเช่นป๋า 555+ เจ๊ตื่นมาป๋าดูแลดีๆน่ะ

คริคริ