•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ขอบคุณสำหรับแรงใจที่ส่งมาเป็นรองเท้าหลายๆคู่นะคะ ^o^ และขอบคุณท่าน ansuz ที่อุตส่าห์ช่วยกางร่มเหล็กให้ แต่ท่าทางมันจากันไม่ไหวนา 55+

สำหรับ ผู้อ่าน Blodd Rain & Dark Sky กับ 10069 ถ้าสงสัยว่าทำไมถึงไม่ลงตอนต่อไปของสองเรื่องนี้เสียที มุกขอแนะนำให้ไปจัดการปาระเบิดใส่ตัวการหลัก เจ้าแม่ไซโค 8059 ผู้มีชื่อขึ้นต้นว่า k และชื่อมี 3 พยางค์ค่า ^o^

ปล. จะลง Blood rain ตอนใหม่วันพรุ่งนี้แน่ค่า
--------------------------------------------------------------------------------
Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์)
Type : Fan Fiction from KHR
Chapter : 2
Rate : NC-17
Pair : 8059(27?)
Note : Dark DarK Dark
Warnning : ...เศร้ามั้ง...TToTT



[align=center]...หากว่าหัวใจของฉันหมดสิ้นความรู้สึกไปได้ก็คงจะดีนัก...[/align]




เสียงเตียงสั่นสะเทือนอันเป็นผลมาจากสองร่างที่นอนอยู่บนเตียง ร่างหนึ่งคร่อมทับไว้พร้อมกับกระแทกกายอย่างรุนแรงจนเตียงสั่น ขณะที่อีกร่างนอนหงายนิ่ง ดวงตามองผ่านหน้าต่างไปสู่ดวงจันทร์บนท้องฟ้ายามค่ำคืน


...แม่ครับ ผมโลภเกินไปใช่มั้ยที่ขอพรจากดวงจันทร์ถึง 3 ข้อ ถึงทำให้แม่ต้องรถคว่ำ...

...เพราะผมขอพรมากเกินไป คนที่ผมรักถึงได้ไม่เคยรักผม...

...เพราะผมมันต่ำทราม ความปรารถนาถึงได้ไม่เคยเป็นจริงอย่างนั้นหรือ...


ความเจ็บปวดจากเรือนกายท่อนล่างแทรกผ่านเข้ามาในสติที่ล่องลอยเป็นครั้งคราว แต่กระนั้นก็เสมือนกับชาชินต่อความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับ เมื่อเขาเป็นเพียงแค่ร่างที่มีไว้ระบายอารมณ์เท่านั้น

ร่างสูงหอบหายใจหนักหน่วง ขณะรีบเร่งเสร็จกิจกับร่างที่นอนนิ่งราวคนตายของอีกฝ่าย ที่จริงแล้วคืนนี้เขาไม่ได้คิดจะมาหาโกคุเทระ แต่เพราะการเดินผ่านหน้าห้องของสึนะโดยบังเอิญ และได้ยินเสียงครวญครางแว่วหวานมาจากภายในห้อง ทำให้ไฟในใจเขาลุกโชนขึ้นอีกครา และเมื่อรู้สึกตัวอีกที เขาก็ผลักประตูห้องของโกคุเทระเข้ามาแล้ว!

“ฮ้า..ฮ้า..”

เสียงหอบหายใจดังแผ่วเบา ยามาโมโตะถอนกายออกจากร่างที่ถูกเขาย่ำยีติดต่อกันมากว่าหลายชั่วโมงอย่างไม่ใส่ใจนัก มือหนาคว้าเสื้อผ้าที่กองตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวมใส่ ขณะดวงตาสีดำเหลือบมองร่างบางที่ยังคงแหงนหน้ามองท้องฟ้าอย่างไม่สนใจต่อสิ่งใด

“คิดอะไรอยู่?”

เสียงห้าวเอ่ยถาม ให้ความสนใจของเด็กหนุ่มผมเงินเบนมาเล็กน้อยเมื่อตอบเสียงเย็น

“เปล่า..ก็แค่..ดูดวงจันทร์เท่านั้นแหละ”

เสียงทุ้มแผ่วเบาเช่นเดียวกับสติที่ล่องลอยไปไกล นับจากตอนที่ยามาโมโตะบุกเข้ามาในห้องแล้วคว้าร่างเขาโยนลงบนเตียงก่อนจะสอดแทรกเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมกับชื่อเดิมๆที่ติดปาก สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็เลือกที่จะปิดกั้นความเจ็บปวดทางร่างกายไปเสียเพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไปนั่นเอง

คิ้วสีดำขมวดมุ่นกับคำตอบที่ฟังคล้ายเป็นปริศนา มือที่กลัดกระดุมเสื้อชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นรอยเลือดสีคล้ำบนเรียวขาขาว

...เลือดออกอีกแล้วหรือ..?

หลังจากการข่มขืนในครั้งแรก ก็ทำให้มีครั้งที่สองและสามตามติดมาเรื่อย และทุกครั้งก็เป็นการข่มขืนที่ไม่เคยได้รับความร่วมมือจากร่างบางสักนิด แต่ถึงกระนั้นแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เต็มใจ แต่เขาก็ไม่อาจละมือไปจากร่างขาวผุดผาดนี้ได้แม้แต่น้อย

...แต่ทำไมนายถึงไม่เอาเรื่องนี้ไปฟ้องสึนะกันนะ..?

ความสงสัยที่ก่อตัวลึกในใจมานาน แต่กระนั้นก็หาเคยหลุดคำถามนี้ออกมาจากปาก เมื่อคำถามนี้อาจจะเป็นชนวนที่ทำให้อีกฝ่ายฉุกใจคิดและกระทำขึ้นมาจริงๆ และถ้าเป็นเช่นนั้นเขาก็คงจะขาดร่างที่มีไว้ระบายอารมณ์ไป ทว่าเหนืออื่นใด สึนะคงไม่มีวันอภัยให้เขาที่ย่ำยีเพื่อนสนิทคนนี้เป็นแน่!

“เสร็จธุระแล้วใช่มั้ย?”

เสียงทุ้มเย็นชาเอ่ยถามแทรกความคิดของนักดาบหนุ่ม

“ถ้าเสร็จแล้วก็ไสหัวไปซะ พรุ่งนี้ฉันมีเอกสารต้องเซ็นแต่เช้า”

คำพูดที่เย็นชาพาให้ใบหน้าหล่อเหลานิ่งไปด้วยความโกรธ ก่อนที่ร่างสูงจะหมุนกายเดินออกไปจากห้องโดยมิพักจะสนใจร่างที่ถูกย่ำยีจนยับเยินอีก

แกร๊ก

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับที่ศีรษะที่มีเส้นผมสีเงินซบลงกับหัวเข่า ร่างบางสะอื้นจนตัวสั่นกับความเจ็บปวดของหัวใจที่เป็นประดุจเพลิงกัลป์ที่กำลังเผาผลาญเขาให้ตายทั้งเป็น


...กับผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันได้รับอ้อมกอดอบอุ่น...

...กับผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันได้รับฟังคำหวาน...

...กับผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันได้รับการทะนุถนอม...

...และกับผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันได้รับความรักตอบกลับมา...


ทั้งที่รู้เช่นนี้มานับแต่เมื่อ 4 ปีก่อน แต่ทำไมหัวใจเขาจึงยังคงร้าวรานทุกครั้ง ทั้งที่ร่างกายด้านชาหมดความรู้สึกไปแล้วแท้ๆ หรือนี่จะเป็นตราบาปของการทรยศหักหลังในวันนั้นกันนะ?




[align=center]...บางครั้งฉันก็รู้สึกอยากเรียกหาซึ่งความตาย...[/align]



“โกคุเทระคุง...!”

เสียงหวานตะโกนเรียกมาแต่ไกล ให้เด็กหนุ่มผมเงินซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารบนโต๊ะอย่างขะมักเขม้นเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียง

“มีอะไรหรือครับ รุ่นที่ 10?”

เด็กหนุ่มตัวเล็กในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวตัวใหญ่ดินผ่านประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตรงข้ามกับฤดูหนาวอันแสนเย็นเฉียบ

“ว่าจะมาชวนโกคุเทระคุงไปเดินเล่นหน่อยน่ะ ข้างนอกหิมะตกกำลังสวยเชียว”

วองโกเล่รุ่นที่ 10 เอ่ยชักชวนลูกน้องคนสนิทที่พักหลังๆมักจะขรึมกว่าปกติอยู่เสมอ ไม่รู้เมื่อไหร่ที่รอยยิ้มบนใบหน้านั้นได้หายสาบสูญไป จะเหลือก็แต่เพียงรอยยิ้มอย่างเต็มฝืนที่เห็นได้ชัดว่ามีไว้เพื่อเขาเท่านั้น

โกคุเทระคุงไม่สบายใจอะไรรึเปล่านะ?

สึนะคิดอย่างเป็นกังวล ร่างเล็กโน้มตัวลงเหนือโต๊ะทำงานที่มีเอกสารมากมายจนแทบบดบังร่างบางด้านหลังโต๊ะจนมิด

“ไปด้วยกันเถอะน้า..”

“แล้วฮิบาริล่ะครับ? หมอนั่นคงไม่พอใจสักเท่าไหร่ถ้าเห็นผมอยู่กับรุ่นที่ 10”

ร่างบางเอ่ยถึงผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่ควบตำแหน่งคนรักของรุ่นที่ 10 ไปในตัว ซึ่งอีกฝ่ายแม้จะโตขึ้นกว่าเมื่อก่อนสักเพียงไร แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยนก็เห็นจะเป็นการหวงของที่เป็นของตนเองจนเป็นนิสัยนี่แหละ!

ที่จริงก็ใช่ว่าจะเขาจะหวาดกลัวในตัวฮิบาริ แต่หากการอยู่ใกล้เขาแล้วทำให้รุ่นที่ 10 ต้องลำบากใจเพราะอาจจะทำให้ฮิบาริโกรธแล้ว..เขาก็ขอเลือกที่จะอยู่ห่างๆเพื่อให้รุ่นที่ 10 ได้มีความสุขจะดีกว่า

“คุณฮิบาริออกไปทำงาน กว่าจะกลับก็บ่ายแน่ะ ฉันก็เลยมาชวนโกคุเทระคุงนี่แหละ”

เจ้านายเอ่ยด้วยท่าทางออดอ้อนราวลูกแมวตัวน้อย ให้โกคุเทระขยับยิ้มก่อนจะตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดซ้ำสอง

“งั้นก็โอเคเลยครับ รุ่นที่ 10”

ร่างบางลุกจากเก้าอี้อันเป็นจังหวะเดียวกับที่สึนะตะโกนบอกคนที่ยืนรออยู่นอกห้องอย่างดีใจ

“ยามาโมโตะ! โกคุเทระคุงบอกจะไปด้วยแล้วล่ะ!!”

ร่างสูงของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณเดินออกมาจากนอกห้อง วงหน้าหล่อเหลาแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนที่มีให้แก่สึนะเพียงผู้เดียว

“งั้นเราก็ไปกันเถอะ สึนะ”

ว่าพลางมือหนาก็โอบเอวบางของเจ้านายหลวมๆขณะพาเดินออกไปนอกตัวอาคาร โดยมีโกคุเทระเดินตามมาห่างๆ




ทั้งสามคนเดินออกมายังสวนหน้าคฤหาสน์ที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวพราวพร่าง เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาช้าๆขับกล่อมให้ทัศนียภาพยิ่งงดงามราวความฝัน

“ว้าว สวยจังเลยนะ..”

สึนะพูดเสียงใส มือที่อยู่ใต้ถุงมือหนาเอื้อมออกไปคว้าปุยหิมะอย่างยินดี

...ดีแล้วที่รุ่นที่ 10 ได้พักงานออกมาเดินเล่นบ้าง...

โกคุเทระคิดอย่างมีความสุขกับภาพของเจ้านายที่เขาพร้อมสละชีวิตให้ ซึ่งกำลังเล่นหิมะด้วยท่าทางน่ารักเสียจนพลอยให้เขามีความสุขไปด้วย

คิดพลางดวงตาก็เหลือบมองไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ห่าง นัยน์ตาคู่สีดำเฝ้ามองร่างเล็กไม่คลาดคลา ด้วยความรักที่แทบปิดบังไม่มิดอีกต่อไป

...ไม่ว่าเมื่อไหร่นายก็ยังคงรักรุ่นที่ 10 เสมอสินะ...

โกคุเทระคิดอย่างเศร้าสร้อย ในฐานะหนึ่งในผู้พิทักษ์..เขาควรยินดีที่ได้รู้ว่ายามาโมโตะยอมพลีชีวิตเพื่อรุ่นที่ 10 ได้ แต่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งแล้ว..เขาจะยินดีได้จากหัวใจจริงหรือกับความรักที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงนั้น!?

ลมหนาวพัดโชยมาให้ร่างสึนะสั่นน้อยๆ และเพียงแค่คิดว่าหนาว ร่างสูงของยามาโมโตะก็ปราดเข้ามาใกล้พร้อมกับเสื้อโค้ทตัวใหญ่ในมือ

“หนาวหรือ สึนะ? ห่มโค้ทของฉันก่อนสิ”

“ขอบใจนะ ยามาโมโตะ แตไม่เป็นไรหรอก” สึนะส่ายหัวปฏิเสธ “ฉันใส่เสื้อโค้ทไว้ตัวนึงแล้ว แถมยังมีถุงมืออีก ไม่หนาวเท่าไหร่หรอก..นายเอาเสื้อให้โกคุเทระคุงเถอะ”

มือเล็กชี้ไปยังร่างของผู้พิทักษ์แห่งวายุที่วงหน้าขาวยิ่งขาวซีดกว่าเดิมจากอากาศเย็นยะเยียบเบื้องนอก อันเป็นผลมาจากที่เด็กหนุ่มออกมาทั้งเสื้อเชิ้ตบางๆ โดยละเลยเสื้อกันหนาวไปเสียสนิท

มือหนาขยุ้มเสื้อโค้ทในมือแน่น พร้อมกับที่เสียงหวานยังรบเร้าอยู่ด้านข้าง

“เอาเสื้อไปให้โกคุเทระคุงสิ..”

แม้จะไม่อยากสักเพียงใด แต่หากนี่เป็นความประสงค์ของสึนะ ก็ไม่เคยเลยที่ยามาโมโตะจะขัดใจ

ร่างสูงเดินเข้าไปหาโกคุเทระที่ยืนเหม่อไปยังอีกทางหนึ่ง ก่อนจะโปะเสื้อโค้ทลงบนไหล่อีกฝ่าย

“เอ้า ใส่ซะสิ โกคุเทระ”

น้ำเสียงนั้นสดใสเฉกเช่นยามาโมโตะเมื่อสมัยก่อน แต่กระนั้นนี่ก็เป็นเพียงภาพแห่งความสัมพันธ์ที่พวกเขาสร้างขึ้นพื่อลวงหลอกมิให้นภาได้ล่วงรู้ถึงเบื้องหลังอันแสนโสมมของพวกเขาทั้งคู่

โกคุเทระจับเสื้อโค้ทบนไหล่ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและกลิ่นจากร่างอีกฝ่ายจางๆ ชวนให้หัวใจที่แห้งผากเหมือนได้รับน้ำหล่อเลี้ยง ทว่า..นี่ก็เป็นเพียงแค่น้ำหยดเล็กๆที่อีกฝ่ายมิได้ปรารถนาจะมอบให้เขาด้วยซ้ำไป!

“เฮ้ยย ใครจะต้องการของแกวะ เจ้าบ้าเบสบอล!”

เสียงโวยวายเหมือนสมัยก่อนดังขึ้น พร้อมกับที่ร่างบางดึงเสื้อโค้ทลงจากไหล่เปลี่ยนเป็นห่มให้สึนะแทน

“รุ่นที่ 10 เอาไปใส่เถอะครับ ผมไม่หนาวหรอก..ที่สำคัญถ้ารุ่นที่ 10 เป็นหวัดขึ้นมาจะแย่นะครับ”

“แต่ว่าชุดโกคุเทระคุงมันบางออกนะ ยืนตากหิมะอย่างนี้จะไหวเหรอ?”

สึนะถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล ให้โกคุเทระรีบปั้นยิ้มปลอบ

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะกลับไปเซ็นเอกสารต่ออยู่แล้ว อีกอย่างถ้าวันนี้ยังเซ็นเอกสารไม่เสร็จล่ะก็..คุณรีบอร์นได้ฆ่าผมตายแน่”

เอ่ยด้วยเสียงขบขัน ขณะต้อนร่างเล็กให้เข้าไปใกล้นักดาบหนุ่ม

“เฮ้ย ฝากรุ่นที่ 10 ด้วยล่ะแก..เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานต่อแล้ว”

“ได้เลย สบายใจได้..ฉันไม่ปล่อยให้สึนะมีอันตรายหรอก”

เสียงห้าวมั่นคงจริงจัง ให้หัวใจเจ็บแปลบก่อนที่ร่างบางจะเดินจากไป ทิ้งให้นภาและพิรุณยืนชมหิมะตกด้วยกันตามลำพัง

(มีต่อจ้า)

“เห็นหิมะตกแบบนี้ นึกถึงตอนที่ฉัน ยามาโมโตะแล้วก็โกคุเทระคุงเคยชมหิมะตกด้วยกันตอนอยู่ ม.นามิฯจังเลยนะ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้น

“อืมม์ ตอนนั้นฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าการเล่นเป็นมาเฟียของพวกนายจะกลายเป็นเรื่องจริงไปได้”

เสียงห้าวตอบกลั้วหัวเราะ ให้สึนะได้แต่ยิ้มแห้งๆเมื่อนึกถึงว่ากว่ายามาโมโตะจะรู้ว่าเขาเป็นวองโกเล่รุ่นที่ 10 จริงๆ ก็เป็นเวลาหลังจากนั้นนานมากทีเดียว

“นี่ คิดว่าโกคุเทระคุงเค้าไม่สบายใจอะไรสักอย่างมั้ย?”

สึนะเริ่มปรึกษา

“ช่วงนี้ดูเขาหงอยๆไปยังไงก็ไม่รู้ คงไม่ใช่เพราะมีปัญหากับทางบ้านอีกหรอกนะ”

เจ้าตัวต้นเหตุแห่งความไม่สบายใจของโกคุเทระปล่อยให้คำพูดประโยคแรกลอยผ่านหูไป แต่กลับสงสัยในคำพูดประโยคที่สอง

“บ้านของหมอนั่นเหรอ? จะว่าไปก็ไม่เคยได้ยินหมอนั่นพูดเรื่องครอบครัวซะที..”

“ก็คงไม่พูดหรอก..ฉันเองยังได้ยินมาจากรีบอร์นอีกทีเลยว่า โกคุเทระคุงน่ะเป็นลูกเมียน้อยของมาเฟียคนหนึ่ง ก็เลยไม่เคยได้รับความรักจากพ่อ ไม่เคยได้รับการยอมรับจากวงการมาเฟีย แถมแม่ของโกคุเทระคุงก็ยังมารถคว่ำตายในวันหิมะตกแบบนี้อีก..น่าเศร้าจังเลยนะ”

เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าหวานที่ฉายแววเศร้าไม่ได้ทำให้ยามาโมโตะรู้สึกอยากเข้าไปปลอบแต่อย่างใด เมื่อในหัวมัวแต่คิดถึงข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับรู้มา

...เพราะอย่างนี้นี่เองจึงไม่เคยได้ยินหมอนั่นพูดถึงเรื่องครอบครัวมาก่อนเลย คงจะเป็นเพราะไม่เคยได้รับการยอมรับจากครอบครัวตนเองสินะ...

ดวงตาสีดำอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อคิดถึงใบหน้าหม่นหมองของร่างที่ถูกเขาย่ำยีอยู่เกือบทุกค่ำคืน บางทีคืนนี้เขาอาจจะควรอ่อนโยนกับหมอนั่นสักหน่อยก็ได้...

“แต่ก็ยังดีนะที่โกคุเทระคุงมียามาโมโตะ”

เสียงหวานแทรกผ่านความคิด เมื่อสึนะเอ่ยอย่างร่าเริง

“โกคุเทระคุงน่ะไม่เคยเปิดใจให้ใครนอกจากฉันกับยามาโมโตะ แต่ช่วงหลังฉันก็มัวแต่ยุ่งๆอยู่ ยังดีที่มียามาโมโตะอยู่อีกคน คงจะช่วยให้โกคุเทระคุงสดใสขึ้นได้แน่เลยล่ะ”

“ฉันจะทำแบบนั้นได้เร้อ ดูหมอนั่นเกลียดหน้าฉันยังกับอะไร”

ยามาโมโตะว่าอย่างขบขัน ด้วยรู้ดีว่าโกคุเทระไม่เคยชอบหน้าเขามานับแต่สมัยมัธยม และเมื่อถูกเขาข่มขืนด้วยแล้ว ความเกลียดชังที่อีกฝ่ายมีให้ก็ย่อมที่จะมากขึ้นเป็นทวีคูณ

“เกลียดที่ไหนกัน..โกคุเทระคุงน่ะแค่อาย ปากก็เลยไม่ตรงกับใจมากกว่า”

สึนะค้านเสียงใส

“อีกอย่างยามาโมโตะน่ะสมกับเป็นผู้พิทักษ์แห่งพิรุณมากเลยนะ ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วที่แค่เพียงมีนายอยู่ ก็ทำให้ใครพากันสดชื่นเพราะนิสัยที่เหมือนสายฝนเย็นฉ่ำของนายนี่แหละ..”

ว่าแล้ว ใบหน้าหวานก็พลันแดงซ่านเมื่อคิดถึงอดีตที่เคยเกิดขึ้น

“คิดอะไรอยู่เหรอ สึนะ? หน้าแดงเชียว”

“คิดถึงเมื่อ 4 ปีก่อนน่ะ”

ร่างเล็กตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างแทบไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆเฉกในอดีตอีก

“..ถึงยังไงนี่ก็ผ่านมานานแล้ว ฉันสารภาพก็ได้นะว่าเมื่อ 4 ปีก่อน ฉันเคยแอบหลงรักยามาโมโตะด้วยล่ะ”

ใบหน้าหล่อเหลาชะงักค้างไปกับคำสารภาพอย่างขบขันของคนที่ตนรัก

“ตอนนั้นฉันเผลอคิดไปว่ายามาโมโตะก็รักตอบฉัน ฉันก็เลยรอให้นายมาสารภาพความรู้สึกกับฉันเสียที แต่จนแล้วจนรอด นายก็ไม่เคยพูด..ฉันก็เลยรู้ว่าฉันแค่คิดไปเองคนเดียว”

ว่าพลางก็โบกมืออย่างไม่ถือสาต่อเรื่องในอดีต

“อ๊ะ! อย่าคิดมากเลยนะ ฉันไม่ได้จะว่าอะไรหรอก เพราะหลังจากนั้นคุณฮิบาริก็เริ่มเข้ามาใกล้ชิดฉัน จนเป็นอย่างทุกวันนี้..”

ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอายเมื่อคิดถึงชายผู้แก่วัยกว่าที่ออกไปทำงาน(ถล่มแกงค์มาเฟียคู่แข่ง)ตั้งแต่เช้า

...เมื่อไหร่จะกลับมาซะทีนะ คุณฮิบาริ คิดถึงจังเลย...

สึนะมองเหม่อไปไกลอย่างเคลิ้มฝันถึงชายคนรัก จนไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของร่างสูงข้างตัว ที่ฝ่ามือหนากำแน่นจนเห็นเส้นเลือดขึ้น

“สึนะ เมื่อ 4 ปีก่อนนายเคยได้จดหมายจากฉันมั้ย?”

เสียงห้าวถามอ่อนโยน ให้สึนะหันกลับมามองอย่างแปลกใจ

“จดหมาย? จดหมายอะไรเหรอ? ไม่เห็นเคยได้รับเลยนี่นา”

กรามขบกันแน่นจากคำตอบที่ได้รับ มือที่กำจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเอื้อมไปดันหลังสึนะเบาๆ

“พอดีฉันคิดได้ว่ามีธุระน่ะ เรารีบกลับเข้าไปในคฤหาสน์กันเถอะ”

ร่างสูงเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส ขณะต้อนสึนะให้กลับเข้ามาในคฤหาสน์อันเป็นสถานที่ปลอดภัย โดยที่ตลอดเวลานั้นมีเพียงชื่อเดียวที่อยู่ในหัวของชายผู้กำลังคลั่งด้วยความโกรธที่รุนแรงที่สุดในชีวิต

โกคุเทระ!!!


TBC. ติดตามตอนต่อไปสักวันหนึ่งเร็วๆนี้
----------------------------------------------------------------------

กรี้ดดดดดดดด
ต่อได้ฉับไวมากคร้า ชอบ!!!
หุ หุ หุ ต่อไปจะเปนการล้างแค้น!!!
โกคุ เอ๋ยยยยย ไม่อยากจะนึกภาพ
หุ หุ หุ มาต่อไวๆนะเคอะ

“..ถึงยังไงนี่ก็ผ่านมานานแล้ว ฉันสารภาพก็ได้นะว่าเมื่อ 4 ปีก่อน ฉันเคยแอบหลงรักยามาโมโตะด้วยล่ะ”

ใบหน้าหล่อเหลาชะงักค้างไปกับคำสารภาพอย่างขบขันของคนที่ตนรัก

“ตอนนั้นฉันเผลอคิดไปว่ายามาโมโตะก็รักตอบฉัน ฉันก็เลยรอให้นายมาสารภาพความรู้สึกกับฉันเสียที แต่จนแล้วจนรอด นายก็ไม่เคยพูด..ฉันก็เลยรู้ว่าฉันแค่คิดไปเองคนเดียว”

เออนะ ใจตรงกันน่าร้ากกก น่ารัก เอ้ยย ไม่ใช่สิ เราเชียร์ 1827 นี่หว๋า ไม่ได้ๆ ดึงสติกลับมาก่อน

“อ๊ะ! อย่าคิดมากเลยนะ ฉันไม่ได้จะว่าอะไรหรอก เพราะหลังจากนั้นคุณฮิบาริก็เริ่มเข้ามาใกล้ชิดฉัน จนเป็นอย่างทุกวันนี้..”

ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอายเมื่อคิดถึงชายผู้แก่วัยกว่าที่ออกไปทำงาน(ถล่มแกงค์มาเฟียคู่แข่ง)ตั้งแต่เช้า

ฮิบารินายทำหน้าที่อะไรในแฟมิลี่กันแน่เนี่ย เสียงจากความมืด ขยี้ให้ตาย กรี้ดดดดด


“สึนะ เมื่อ 4 ปีก่อนนายเคยได้จดหมายจากฉันมั้ย?”

เสียงห้าวถามอ่อนโยน ให้สึนะหันกลับมามองอย่างแปลกใจ

“จดหมาย? จดหมายอะไรเหรอ? ไม่เห็นเคยได้รับเลยนี่นา”


เอ่อ อ่านแล้วแอบทะแม่งๆ หมายความว่า...........

ตรื้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

หมายเลขที่ท่านเรียกอยู่นี้ยังไม่เปิดใช้บริการ....

เอ้ย ไม่ใช่สิ

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทำม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ไอ้บรรทัดสุดท้ายหมายความว่า....ไม่ได้รับ จม. งั้นก็...งั้นก็

ทำไมมันหักเหลี่ยมเช่นนี้เนี่ย หันไปดูหัวข้อ เฮ้อ~ โล่งอกไม่ใช่สมุดมรณะ...ม่ะช่ายแหละ

แต่ที่แน่ๆ โกคุชั้นยิ่งรักนายกว่าเดิม ใช่แล้วก่อนที่มันจะเป็น 8027 เราต้องให้มันเป็น 1827 เท่านั้น ม่ะ ไม่เกี่ยวแหละ

สนุกปนอะไรดีเอ่อ เอาเป็นว่าได้รับความบันเทิงมากมายจากฟิคท่านมุกนะคะ

สมกับเป็นมือวางฟิคจะแต่งก็แต่งได้กระชากจิตดีแท้

รอต่อไปค่า

มี้/ทำหน้าเนียนไม่รู้ไม่ชี้ใครไซโคน้อ ~!

ฟิคยามะดาร์ค ยอดเยี่ยมเหลือเกินค่ะกับคู่นี้ที่ดูท่าจะกู่ไม่กลับเสียแล้ว ยามะหนอยามะ

ว่าแต่นี่มันเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดชัดๆไม่ใช่รึ ตอนแรกก้แอบสงสารโกคุอยู่ แต่ที่จริงนายก็แอบดาร์คนี่หว่า

ปิดบังอะไรอยู่สินะ วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกัน อยากรู้จริงๆ ดูท่าความสัมพันธ์คู่นี้มันจะส่อเค้ามืดหม่นมัวหมองเข้าไปทุกที

แต่ยามะเวอร์ชั่นดาร์คๆ แบบนี้ก้ไม่เกลียดหรอกนะ เพราะเราเชื่อว่ายามะเองเป็นคาแรกเตอร์ที่น่าสนุกเอามากๆเลย

จะดาร์คยิ่งกว่านี้ก็เอาเลยค่ะ เชียร์เต็มที่

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก

ขอโฮกดังๆเลย

สึนะน่ารักมากกกกกกกกกกก กรี๊ดกร๊าดดด

ว่าแต่ โกคุนี่น่าสงสารเนอะ T^T

ยามาโมโตะใจร้ายที่สุด!! ชิชิชิ

รอตอนต่อไปค่า ~~~~~~~

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อ่านไปแล้วก็สครีมยามะ โกคุช้ำหมดแล้วลูกเอ๊ย =[]=!!!
(แต่ยังไงก็อ่าน 5555 ใครปารองเท้าใส่คะ มุกซัง ถ้าร่มเหล็กชั้นเดียวไม่พอ เดี๋ยวไปกางชั้นสองชั้นสามให้เอามั้ยคะ? >3</)



<<< เกือบจะลืมไปแล้วล่ะว่าไอ้อย่างนี้เรียกว่า "ข่มขืน" กรั่กกก

อ่านมาถึงสุดท้าย อ่ะฮร้า... เรื่องนี้มันมีหักเหลี่ยมโหด กร๊ากกกก
ความจริงคือ เรื่องนี้เกือบเป็น 8027 แล้วล่ะสิ =[]=b
อย่าฆ่าโกคุนะยามะ กร่าซซซซ

อุ..เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด!!//โดนเตะกระจายย

“เกลียดที่ไหนกัน..โกคุเทระคุงน่ะแค่อาย ปากก็เลยไม่ตรงกับใจมากกว่า”

โอ๊ะโอ.. ประโยคนี้บ่งบอกซึนเดเร่มาแต่ไกล ยามะโหดได้ใจมากอะหุ~~

รออ่านต่อโลดค่าXD

(ก่อนเมนต์ขอบ่นนิดๆ เน็ต me เป็นไรอีกเนี่ย --* ตัดทุกระยะ 2 นาที แถมช้าอีก เซ็งจัง.......แล้วเปลี่ยนหน้าอารมณ์ดีมาเมนต์ ^o^) ..............อารมณ์ไหนเนี่ย --"""""""""""


อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!

ความแตกกกกกกกกกกกก แล้วหรอออ ที่แท้โกคุไม่ได้ส่งไปหรอ จดหมายนั่นน่ะ TT-TT พอเข้าใจนะ ว่าทำไมถึงไม่ส่งไป

แต่ว่าาา ยามะ ถ้านายทำอะไรรุนแรงกว่านี้ --*"""""""" ...........รับรอง me จะไปขู่กรรโชก ให้ ท่านมุก เอาเจ้าชายน้อยออกมาแย่งโกคุจากนายเลยทีเดียว --***

ปล. สึนะ นายจะมาพูดทำไมตอนนี้ ว่าชอบยามะ ห๊ะ!!!!!!! หนอยแน่ะ หยั่งงี้ต้องเจอท่านฮินอกใจ (ผั่วะ!!!!! เจอทอนฟา and แม่ยก 1827 รุมกระทืบ)

.....เจ็บอ่ะ TT=TT ก็สึนะพูดงี้ คนที่โดนหนักที่สุดก็เป็นโกคุสิ ...เจ้าชายช่วยโกคุด้วยน้า แย่งมาเลย!!!!!!!!!!!!!

แล้วก็หน้าซีด --llllllll เมื่อเห็นบรรดาแม่ยกของ 8059 ก่อนจะหนีรอดออกมาได้ เมื่อเงาของปลายมีดมากันไว้ พร้อมแม่ยก B59 ปรากฎตัว

me : เฮ้อ ..........รอดซะที.......(ถอนหายใจ)
เจ้าชาย : ชิ ชิ ชิ ชิ ...........น่านสินะ .......ไดนาไมต์เป็นของเจ้าชาย ........ก็ต้องเป็นของเจ้าชายทุกฟิคไป ช่ายไหมเอ่ย (ไม่ช่ายแล้วม้าง -"""- แล้วสะดุ้งเฮือกเมื่อเบลหันมามอง ทั้งที่ยิ้ม แต่ทำไมมันหนาวๆ หว่า)
me : เอ้อ .......ใช่ ใช่จ้ะ ใช่....(--"" คิดถูกป่าววะเนี่ย TT-TT หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ )
เจ้าชาย : ชิ ชิ ชิ ชิ ........คนแต่งฟิคนี้ ก็คิดยังงี้ช่ายไหมเอ่ย .......ชิ ชิ ชิ ชิ.... (.น่าน!!!! ไปขู่ท่านมุกอีก (เช็ดเหงื่อ) .) (ตอนแรกเธอก็ขู่ท่านมุกเหมือนกันไม่ใช่เรอะ~~)
_______________________________________________________

เวงกำ ไม่น่าปล่อยให้สองหน่อนี้อยู่ด้วยกันเลยยยยย ขุดคุ้ยเรื่องอดีตซะ... โปร่งโล่งเขียวนะพวกแก

ตอนแรกก็คิดอยู่ว่าโกคุมันไม่ได้ให้จดหมายหรอเป่า ก๊ากๆ... แกตายแน่โกคุเอ๊ยยยยย

สึนะน่าร๊ากกกกก สมแล้วที่เป็นขวัญใจหนุ่มๆ 555+

อยากสารภาพว่าแอ๊บชอบ 5927 อยู่นีสนึง แต่ฟิคนี้โกคุคงไม่มีหน้าไปกดซือคุงแน่ๆ 555+

โบกธง 8059 แต่!! อย่าทำเฉามือตายนะเฟ้ยยยย ยามะคุง~

ท่านมุกสู้ๆค่า กรี๊ดดดดด

แง่งงงงงง ลึกลับ ซับซ้อนซ่อนเงื่อน!!

อยากอ่านต่อเร็วๆอะค่า มาต่อไวๆนะคะ ลงทีละ 2 ตอนเลยก็ได้ T^T

TBC.<<< คำนี้ช่างทรมาณใจ

ยามาโมโตะเลือดพล่าน!!!
น่ากลัวอ่า ไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้เลย
ยามัจจี้เปลี๊ยนไป๋ T^T
มาอัพไวๆนะค้า จะรอดูความโหดของยามัจจี้

นึกแล้วเชียว..

ว่าจม.นั่นต้องมีอะไรบางอย่าง...

ส่วนตัว ไม่คิดว่าโกคุจะตั้งใจแกล้งหรือรักยามะหรอกนะ.. แอบคิดว่าโกคุเองนั่นแหละที่อยากปล่อยซือคุงไว้บนฟ้า ไม่ให้ใครได้มาเคียงคู่ (หรือบางทีอาจจะอยากกดซะเอง? - -*..)

ถึงซือคุงได้จม.ไป ก็คงไม่ต่างกันหรอก=[]=!!อย่าฝันไปเลยเจ้าบ้าเบสบอล!!

สึนะน่ารักมากกกกกกกกก

ซวยแน่โกคุ

แกไม่รอดจากยามะแน่

มาต่อไวๆนะ

เอ่อ...อ่านแล้วมันจี๊ดด~มากค่ะ >O<
แต่ก็ชอบ 5555+
สึนะเอ๋ย จะพูดออกไปทำม๊ายยยยย!!! TT-TT
สงสารโกคุคุงแทบขาดใจแน่ะ
แต่ก็อยากให้น่าสงสารกว่านี้อีก กร๊ากกกก (โรคจิตเนอะเรา)

พาร์ตต่อไปขอเดาว่า มันต้องเรทแบบsmกะจุยแน่ๆ เอิ๊ก (อุ๊บ!! คิดแล้วเลือดกำเดาจะไหล)

อยากอ่านต่ออออ~~~ แง่งๆๆๆ