•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คึหึหึหึ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (บ้าไปแล้ว) ขอเปิดเรื่องด้วยการหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง งานแทบจะทับตาย แต่ใจมันไม่อยากทำ ดันมาแต่งฟิคซะงั้น...แล้วแบบนี้เมื่อไหร่งานจะเสร็จล่ะเนี่ย TToTT แง้ ส่งอาทิตย์หน้าแล้วอะ

กลับมาเข้าเรื่อง fic เรื่องนี้ ก่อนมุกจะทำน้ำตาท่วมจอ เรื่องนี้สำหรับท่านที่ไม่ชอบยามะดาร์ค ห้ามอ่านนะค้า เพราะมันดาร์คจริงๆ และจะเพิ่มดีกรีความดาร์คขึ้นไปเรื่อยๆ ตามนิสัย SM ของคนแต่ง ^o^

ที่จริงเรื่องนี้ตอนแรกกะให้เป็น Short Fic แต่แต่งไปแต่งมาดันยาวซะได้ แต่ถึงจะยาวยังไงก็ไม่น่าจะเกิน 5 ตอน ทั้งหมดก็เพราะแรงไซโคของใครบางคน (ไม่ขอเอ่ยนาม แต่เจ้าตัวสะดุ้งได้เลย 55+) ทำให้มุกเผลอก้าวเท้าหลวมตัวเข้ามาในสาย 8059 หน่อยๆซะแล้ว เน้นว่า หน่อยๆ เท่านั้น เพราะยังไงๆ ที่ 1 ก็ต้องเป็น XS ค่า

แล้วก็เรื่องนี้เป็นแค่ทดสอบดูอะนะคะว่ามุกแต่ง 8059 ขึ้นมั้ย ดังนั้นขอ comment เยอะๆหน่อยนะคะ


ง่า..ก่อนที่ท่านผู้อ่านจะสงสัยว่าคนเขียนจะบ้าโม้อีกนานมั้ย ก็รีบแปะฟิคตามด้านล่างเลยดีกว่า -[]-"

ปล. สำหรับท่านที่รอฝนเลือด ไม่ต้องห่วงค่าคราวหน้าที่ลงจะเป็นฝนเลือดตอนใหม่ชัวร์ๆ
-----------------------------------------------------------------------------------

Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์)
Type : Fan Fiction from KHR
Chapter : 1
Rate : NC-17
Pair : 8059(27?)
Note : Dark DarK Dark
Warnning : อ่านตอนนี้จบ แม่ยกโกคุกรุณาอย่าปารองเท้าใส่คนแต่งนะค้า




[align=center]จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดงผูกมือน้องข้า ขอช้างขอม้าให้น้องข้าขี่ ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน.....................(ร้องได้แค่นี้ ^o^)[/align]




เสียงเปียโนแว่วหวานตามท่วงทำนองเพลงกล่อมเด็กพื้นบ้านของประเทศเล็กๆทางเอเชียตะวันออก หญิงสาวผมแดงอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนหลังบทเพลงจบลง

“เก่งจังเลย ฮายาโตะ ร้องได้ไม่ผิดคีย์เลยจ้ะ”

เสียงหวานกล่าวชื่นชมลูกชายตัวน้อย ขณะมองไปยังพระจันทร์เต็มดวงที่นอกหน้าต่าง

“ทีนี้ก็อธิษฐานสิจ๊ะ ในวันพระจันทร์เต็มดวงถ้าเราร้องเพลงนี้แล้วอธิษฐานขอพรจากใจ เจ้าหญิงบนดวงจันทร์ก็จะช่วยทำให้คำขอของเราเป็นจริงนะ”

“อธิษฐาน?” ร่างเล็กเอ่ยทวนคำ ดวงตากลมโตมองพระจันทร์อย่างใจจดใจจ่อ “ขอพรได้กี่ข้อเหรอฮะ?”

“เอ..ถ้าเป็นเด็กดีอย่างฮายาโตะ แม่ว่าขอสัก 2 ข้อ พระจันทร์ก็คงไม่ว่าอะไรหรอกจ้ะ”

ร่างบางเอ่ยกลั้วหัวเราะ มือนุ่มลูบไล้เส้นผมสีเงินของเด็กชายตัวน้อยอย่างเอ็นดู

“งั้นพรข้อแรก ผมจะขอให้สักวันได้เป็นมือขวาของมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ คู่ควรแก่การสละชีวิตให้”

“คิก สมเป็นลูกของคุณพ่อเลยนะ แล้วพรอีกข้อล่ะจ๊ะ จะขออะไรดี?”

เด็กน้อยนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาที่จับจ้องมองพระจันทร์คล้ายจะลังเลก่อนจะเอ่ยปากขอ

“ผมอยากขอให้ สักวันผมมีใครสักคนที่ผมรักและคนๆนั้นก็จะรักผมตอบด้วยเถิด”

“พระจันทร์จะทำให้ความปรารถนาของลูกเป็นจริงแน่จ้ะ”

หญิงสาวว่าอ่อนโยน อ้อมแขนอบอุ่นกอดผู้เป็นบุตรชายไว้แน่น เมื่อเด็กตัวน้อยยังคงมองไปที่พระจันทร์พร้อมคำอธิษฐานข้อสุดท้ายที่มิได้เอ่ยเอื้อนออกมา

‘ขอให้ผมได้อยู่กับแม่ตลอดไปด้วยเถอะ...’

………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………

……………………………………………

“ถึงแกจะมองสักแค่ไหน ถ้าสิ่งนั้นไม่ใช่ของแก ยังไงๆแกก็ไม่อาจได้มาหรอก”

เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยจากด้านหลัง ให้ยามาโมโตะเบือนหน้ากลับมาจากเป้าสายตาที่ยืนอยู่ห่างออกไป

“ไปให้พ้น โกคุเทระ..ฉันกำลังอารมณ์ไม่ดี”

เสียงห้าวเอ่ยเรียบ แม้จะละสายตามาแล้ว แต่ภาพที่สึนะกำลังยืนหัวเราะอย่างมีความสุขในอ้อมแขนของฮิบาริ เคียวยะก็ยังคงติดตาอย่างยากที่จะลบเลือน

...เป็นเวลากว่า 5 ปีมาแล้วหลังจากศึกชิงแหวนที่พวกเขาทั้งหมดต่างก็เติบโตขึ้น และช่วงเวลาเหล่านั้นก็ได้ทำให้รู้ว่า บางครั้งเพียงแค่มิตรภาพก็อาจจะไม่เพียงพอเสมอไป...

ร่างบางของเด็กหนุ่มผมเงินก้าวเข้ามายืนใกล้ กลิ่นบุหรี่เคยคุ้นโชยมาต้องร่างสูงที่ทรุดลงนั่งกับพื้นห้อง ดวงตาสีสวยของร่างเล็กกว่าทอดมองผ่านหน้าต่างไปยังคนสองคนที่เป็นเป้าสายตาเมื่อครู่

“ผ่านมา 4 ปีแล้ว แกยังลืมรุ่นที่ 10 ไม่ได้อีกเรอะ?”

เสียงทุ้มเอ่ยถาม พลางขยับลงนั่งเคียงใกล้ ทว่านักดาบหนุ่มแห่งวองโกเล่ก็หาได้ตอบคำใดๆ ดวงตาคู่สีดำเหม่อมองไปไกลคล้ายคิดถึงความหลังเมื่อนานแสนนานมาแล้ว

.

.

.

...4 ปีก่อน...

“เฮ้ย โกคุเทระ!”

เสียงห้าวที่ตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง ทำให้เด็กหนุ่มผมเงินชะงักกายลง หันมามองอย่างไม่พอใจ

“มีอะไรวะ ไอ้บ้าเบสบอล?”

เด็กหนุ่มผมดำวิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น ก่อนจะส่งจดหมายปิดผนึกให้อีกฝ่าย

“อะไรวะ?”

“จดหมายรักน่ะ ช่วยเอาไปส่งให้สึนะทีนะ”

“หา!!!”

คำพูดเหลือเชื่อนั่นทำเอาโกคุเทระแทบทำจดหมายร่วงจากมือ

“แกจะให้ฉันเอาจดหมายรักของแกไปให้รุ่นที่ 10 เรอะ??”

“อื้ม แต่มันก็ไม่เชิงจดหมายรักหรอกนะ” ร่างสูงว่าด้วยท่าทางเขินน้อยๆ “ฉันแค่เขียนความในใจไปแล้วก็บอกว่าถ้าสึนะตอบรับฉัน เย็นนี้ก็ให้มาพบกันที่ต้นซากุระหลังโรงเรียนน่ะ”

เด็กหนุ่มผมเงินชะงักไปเล็กน้อยกับถ้อยคำนั้น มือที่ถือจดหมายสั่นน้อยๆจนอีกฝ่ายแทบไม่สังเกต

“แล้วทำไมต้องมาฝากให้ฉันเอาไปให้ล่ะ?”

เสียงทุ้มแปร่งไปเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถามประโยคนั้น แต่ยามาโมโตะก็ยังคงตื่นเต้นจนไม่สังเกตถึงความผิดปกติ

“ก็นายเป็นเพื่อนรักที่สุดของฉันนี่นา ถ้าไม่วานนายแล้วจะให้วานใครล่ะวะ”

ว่าแล้วฝ่ามือหนาก็ตบฉาดลงกลางหลังร่างเล็กเต็มแรง

“ฝากด้วยนะ โกคุเทระ”

นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่ยามาโมโตะจะวิ่งไปซ้อมเบสบอลดังเดิม ทิ้งให้โกคุเทระได้แต่มองจดหมายในมือด้วยใจว้าวุ่นที่สุดในชีวิต...





...เย็นวันนั้น...

ร่างสูงของเด็กหนุ่มผมดำยืนกระสับกระส่ายอยู่ใต้ต้นซากุระหลังโรงเรียนที่แทบไม่ค่อยมีคนมา ใจก็ให้คิดถึงร่างเล็กของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่เขามอบใจให้

‘สึนะจะมากี่โมงน้า?’

ยามาโมโตะคิดด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม หลังจากจบศึกชิงแหวน เขาก็เริ่มพบว่าตนเองชอบสึนะมากกว่าในฐานะเพื่อน แต่เป็นในฐานะของคนรัก เขาจึงเพียรพยายามทำคะแนนเรื่อยมา จนช่วงหลังมานี้เขาก็เริ่มมั่นใจว่าอีกฝ่ายน่าจะมีใจตอบมาบ้าง จึงกล้าเขียนจดหมายรักไปให้เพื่อหวังจะให้สึนะได้เข้าใจถึงความรู้สึกของเขาเสียที

สวบ สวบ

เสียงฝีเท้าแหวกฝ่าพงหญ้ามาแต่ไกล ให้ดวงตาคู่สีดำหันไปมอง

“สึนะ!”

“เสียใจนะที่ไม่ใช่รุ่นที่ 10”

เด็กหนุ่มผมเงินเอ่ยเสียงเย็น มองร่างสูงที่มองมายังเขาอย่างสงสัย

“โกคุเทระ! นายมาที่นี่ทำไม? แล้วสึนะล่ะ?”

“รุ่นที่ 10 ไม่มาหรอก”

โกคุเทระเอ่ยกร้าว ดวงตาคู่สวยทอดมองร่างสูงตรงหน้าอย่างเยือกเย็น

“รุ่นที่ 10 ฝากฉันมาบอกนายว่า ขอบคุณสำหรับความรู้สึก แต่ขอโทษจริงๆที่ไม่อาจตอบรับความรู้สึกของนายได้ ขอให้เราเป็นแค่เพื่อนกันตลอดไปเถอะ”

ถ้อยคำนั้นช่างโหดร้ายและทารุณต่อจิตใจของสายฝนผู้ภักดี ร่างสูงเข่าอ่อนยวบทรุดนั่งลงกับพื้นหญ้า

“ไม่จริง...”

เสียงพึมพำแผ่วเบาไม่อาจรอดหูผู้มาส่งข่าวได้ ให้ร่างเล็กก้าวเข้ามาใกล้ มือกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมาอย่างแรง

“เฮ้ย เข้มแข็งหน่อยสิวะ! แค่อกหักครั้งเดียวไม่ถึงกับตายหรอกเฟ้ย!!”

“แค่อกหักงั้นเหรอ..?”

เสียงห้าวทวนคำแผ่วเบา ก่อนที่มือหนาจะต่อยร่างเล็กกลิ้งลงไปกองกับพื้น

“อย่างนายมันจะไปรู้อะไร หา!!”

ยามาโมโตะตวาดกร้าว ดวงตาคู่สีดำเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวต่อเพื่อนผู้กำลังเช็ดรอยเลือดออกจากมุมปาก

“อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าฉันสมน้ำหน้าแกยังไงล่ะ!”

โกคุเทระตวาดกลับ

“เป็นแค่ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณคิดเผยอไปเทียบชั้นกับรุ่นที่ 10 ก็สมควรแล้วที่จะอกหักกลับมาน่...”

คำสุดท้ายขาดหาย เมื่อเด็กหนุ่มผู้กำลังโกรธเกรี้ยวตบฉาดใส่แก้มนุ่ม

“หุบปากนะ!! ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแกจะไม่อยากให้ฉันรักกับสึนะขนาดนี้!!”

“ไม่ได้ไม่อยากโว้ย แค่ไม่ชอบที่แกไม่เจียมตัวตะหาก” ร่างบางด่าสวนอย่างไม่ยอมแพ้ “อย่างแกน่ะเป็นได้ก็แค่ฝนที่นองพื้น ไม่มีวันได้ขึ้นไปอยู่เคียงข้างนภาหรอก!!”

สิ้นสุดแห่งความอดทน ร่างหนาเข้าประชิดร่างเล็กกว่าก่อนจะฉีกเสื้อเชิ้ตสีขาวจนขาดวิ่น

“ทะ..ทำอะไรของแกวะ??”

โกคุเทระถามอย่างตื่นตระหนก เมื่อวงหน้าของยามาโมโตะมีแต่ความเหี้ยมเกรียมดุดัน ขณะที่เดินต้อนเขาไปจนหลังชนกับต้นซากุระ

“ทำอะไรน่ะเหรอ? ก็ในเมื่อฉันเป็นแค่ในที่นองพื้น ฉันก็จะทำให้แกเป็นลมที่สกปรก เน่าเสียไปเหมือนกับฉันยังไงล่ะ!!”

ความโกรธดังเปลวไฟที่ลุกโชนบดบังสติ ยามาโมโตะรวบข้อมือของร่างเล็กที่บังอาจต่อปากต่อคำไว้ในมือเดียว ขณะที่อีกมือกระชากกางเกงนักเรียนของอีกฝ่ายลงมา

“ยะ..อย่านะโว้...อื้อ..”

เสียงตะโกนขาดหายไป เมื่อริมฝีปากอีกฝ่ายพลันทาบทับลงมาอย่างรุนแรง บดขยี้และเอาแต่ใจจนไม่อาจรู้สึกได้ถึงความสุขสมแม้แต่น้อย

“ทะ..ทำบ้าอะไรของแก..”

โกคุเทระถามเสียงหอบ ยังรู้สึกได้ถึงรสแปร่งปร่าของรสเลือดในปาก ร่างเล็กพยายามดิ้นรนหนีให้นจากเงื้อมมือของชายที่บ้าคลั่งราวปีศาจเข้าสิง แต่มีหรือที่จะหนีพ้นมือไปได้..

“แก..จะต้องเป็นตัวแทนของสึนะ..”

เสียงห้าวพูดรัวเร็วราวคนบ้า มือข้างที่ว่างรูดซิปกางเกงตัวเองลง แล้วกระแทกเข้าไปในช่องทางนุ่มสุดแรง

“อย่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา”

เสียงร้องห้ามขาดหาย เมื่อความเจ็บปวดรุนแรงแทรกผ่านเข้ามาจนสติหลุดลอย มือหนาปล่อยข้อมือเล็กออก เปลี่ยนมาจับเอวบางไว้มั่นขณะกระแทกเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่สนใจต่อเลือดอุ่นๆที่ไหลซึมลงมาตามเรียวขาขาว ไม่สนใจต่อร่างที่อ่อนปวกเปียกสิ้นสติ และยิ่งไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นใด เมื่อในเวลานี้ชื่อเดียวที่เขาคิดถึงมีเพียงคนๆนั้นที่จะไม่มีวันได้มาไว้ในอ้อมกอด

“สึนะ..”

.

.

.
[align=center]...ความสัมพันธ์ที่แตกยับแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมจะไม่มีวันต่อติดได้อีก...[/align]



ดวงตาของเด็กหนุ่มผมเงินทอดมองร่างสูงที่เงียบไปอย่างนึกรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากวันนั้นที่ความสัมพันธ์ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปจนสิ้นเชิง ยามาโมโตะแกล้งทำเป็นลืมเรื่องการสารภาพรักกับรุ่นที่ 10 และก็ยังคงอยู่เคียงข้างและปกป้องเรื่อยมา ไม่เว้นแม้แต่เมื่อฮิบาริก้าวเข้ามาในชีวิตของรุ่นที่ 10 แต่ยามาโมโตะก็ยังคงรักและภักดีต่อร่างเล็กนั้นไม่เปลี่ยนแปลง...ตรงข้ามกับความสัมพันธ์ที่มีกับเขา...

โกคุเทระแค่นยิ้มอย่างนึกสมเพชต่อทั้งบุรุษที่เคียงใกล้และความรู้สึกอันแสนโง่เง่าของตนเอง นับจากวันนั้นเป็นต้นมา สถานะของเขาก็ถูกเปลี่ยนจาก ‘เพื่อน’ กลายเป็นเพียงร่างที่มีไว้ดับความปรารถนาของอีกฝ่ายเท่านั้น และสิ่งที่แย่ที่สุดก็คือ ความปราถนานั้นไม่ได้มีให้เขา แต่มีเพื่อซาวาดะ สึนะโยชิ แต่เพียงผู้เดียว!

“แกก็รู้ว่ารุ่นที่ 10 รักฮิบาริ และไอ้บ้านั่นก็รักตอบ แล้วแกยังคิดว่ายังมีสิทธิ์เข้าไปแทรกกลางความสัมพันธ์ของสองคนนั่นอีกเรอะ”

เสียงทุ้มเอ่ยถามทำลายความเงียบ ให้บุรุษผู้ยอมละทิ้งเบสบอลและก้าวเข้าสู่วงการมาเฟียเพื่อเคียงใกล้กับคนที่รัก หันมามองด้วยนัยน์ตาขุ่น

“ไม่เกี่ยวกับแก!”

เสียงห้วนตวาด มือหนากระชากร่างบางให้ล้มลงมาบนตัก

“แกมาที่ห้องทำงานฉันทำไม?”

ยามาโมะโตะถามเสียงเย็น ด้วยร้อยวันพันปีจึงจะมีสักหนที่อีกฝ่ายยอมย่างกรายเข้ามาในห้องทำงานของเขาในคฤหาสน์วองโกเล่แห่งนี้

มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา..ดีเหมือนกัน เขากำลังต้องการระบายอารมณ์อยู่พอดี..

“อย่าบอกนะว่า ‘อยาก’ ขึ้นมาน่ะ?”

เสียงห้าวเอ่ยถาม ให้ร่างเล็กที่อยู่บนตักหน้าขึ้นสี

“จะบ้ารึไงวะ! ฉันแค่เอาเอกสารมาให้แกเท่านั้น..”

โกคุเทระตวาดเสียงกร้าว ร่างบางเอามือยันหน้าอกอีกฝ่ายเพื่อจะลุกจากไป ทว่ามือหนากลับรั้งร่างเล็กไว้มั่น

“จะรีบไปไหนเล่า? อยู่สนุกกันก่อนสิวะ”

ว่าแล้วชายหนุ่มก็กระชากกางเกงของร่างบางลงมาตามด้วยของตนเอง ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปอย่างไม่สนใจต่อความไม่พร้อมของอีกฝ่าย

“อ๊ะ..แก....”

เสียงทุ้มสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวด เมื่อยามาโมโตะเริ่มขยับกายรุนแรงอย่างไม่สนใจที่จะเล้าโลมให้เขาพร้อมกว่านี้

ดวงตาคู่งามคลอด้วยหยาดน้ำตาที่จะไม่มีวันหลั่งลงมาต่อหน้าอีกฝ่าย


...เป็นแบบนี้ทุกครั้ง...

...ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หนก็มีเพียงยามาโมโตะที่ได้รับความสุข ตรงข้ามกับเขาที่มีเพียงความเจ็บปวด...

...แล้วทำไม..ทำไม..เขาถึงยังคงหลงใหลในสายฝนที่แสนสกปรกนี่กันนะ...

...หรือเป็นเพราะเขา..ก็แค่อยากให้มีใครสักคนมารักก็เท่านั้น...


มือหนากระชับเอวบางไว้อย่างไม่สนใจต่อรอยช้ำที่เกิดขึ้น ในหัวมีเพียงความโกรธและความปรารถนาที่หล่อเลี้ยงให้เขาอยู่มาได้จนทุกวันนี้

...สึนะ ฉันรักนาย จนไม่ปรารถนาแม้แต่จะทำให้นายต้องเจ็บปวด เพราะฉะนั้น..นายคงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมหากฉันจะระบายอารมณ์ใส่คนอื่นบ้าง...

ภาพเบื้องหน้าดวงตาสีดำหาใช่ร่างของโกคุเทระ แต่เป็นร่างของสึนะที่เขารักหมดหัวใจ และเพียงไม่นานชายหนุ่มก็ครางออกมาเบาๆ ร่างสูงเอนลงซบร่างเล็กในอ้อมแขนเมื่อเอ่ยพึมพำ

“ฉันรักนาย สึนะ”

TBC. (รีบโกยก่อนถูกแม่ยกโกคุยามะปารองเท้า 55+)
----------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอกรีดร้องงงงงง

ท่านMuk!เจ้าขา~~~!!!

ดาร์กมาเลยค่ะ ยามะเนี่ย ดาร์กมาเลย~~!!!! แมวดำชอบบบบบ

คิดมาตลอดว่าคนหน้าเป็นอย่างยามะจะต้องมีด้านมืดที่น่ากลัวมากอยู่ เพราะงั้นดารืกมาเถอะแมวดำยินดียิ่งนัก~!!

อยากเห็นท่านฮิกอดทูน่า~~~!!!! น่าเสียดายที่เป็นแค่คู่แอบ แต่ได้เห็นแค่ไกลๆก็ยังดี เหอๆๆๆ

โกคุน่าสงสาร ฮั่นแน่!~ หลงใหลความดารืกของยามะล่ะสิ กรั่กๆๆ

รออ่านต่อนะเจ้าคะ เหมียวว *กางร่มเหล็กเป็นกำแพงกันท่านMuk!โดนสาวกยามะใสปิ๊งรุมสหบาทาก่อนลงจบ

ว่าจะไม่เข้ามา เพราะพรุ่งนี้มีสอบ แต่อดใจไม่ไหวเข้ามาจนได้ TT-TT แย่จังเรา

อือ ท่านมุกแต่งคู่นี้ได้ถูกใจ me จังเลย แม้จะค่อนข้างเกลียดยามะตอนนี้อย่างแรง!!! (ก็ใครใช้ให้มันมาทำกะโกคุอย่างงี้อ่ะ - -* ว่าแล้ววิญญาณแม่ยก B59 ก็เข้าสิง เดี๋ยวสะกดจิตให้ท่านมุกเปลี่ยนคู่ซะเลยนี้ นายจะได้กินแห้ว!!)(หลบรองเท้าแม่ยกของยามะ)

เจ็บง่ะ~ โดนรองเท้าเต็มๆ หลบไม่พ้น TT-TT ก็มานอยากใช้โกคุเป็นตัวแทนสึนะนี่นา ก็ต้องแค้นสิ (เสียงอ่อยๆ )

ว่าแล้วรีบออกจากบอร์ดไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า มีแววว่ากรรมมันจะสนองทันตาตอนสอบ TT-TT
______________________________________________________________________________________________

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!! *กรีดร้องลั่นห้องสมุด แล้วโดนรองเท้าคนใกล้ๆ ปามา แอ๊กกกก

โอยตายละ ยามะอย่างดาร์กกกกกกกก ดาร์กมากค่า =[]=b!!!!
โกคุน่าสงสาร กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของยามะไปซะแร้ว โฮกกกก
สงสัยชาติคงดวงซวยนะเจร่อะ หนีเบลมาได้ก็ไม่พ้น เจอยามะดาร์กพอดี 555 (B59 โกคุโดนตลอด กร๊ากกกก)
/me โดนแม่ยกยามะรุมกระทืบ >_<!!!

รออ่านต่อฮร้า~~~ เครี้ยกกกก (ยามะระวังโกคุตายนะจ๊ะ T3T)

โอ้วววววว

ยาม๊าาาาาา ตายซะๆๆๆๆๆๆ /ตบตียามะ ผัวะๆๆๆ

บังอาจทารุณโกคุได้นะ ชิชะ - -*

....แต่ก้อดี ชอบบบบบ <<<เอาไงแน่เนี้ย 55+

มาต่อตอนต่อไปเร็วๆนะคะ ^^

ยามะ แกดาร์กจิงๆเลยอ่ะ

น่าสงสารโกคุอ่ะ ต้องคอยรองรับอารมของยามะ

แต่โดนมาก ยังไงก็ชอบ โหดดี


มาต่อไวๆนะ

มันมาอีกแล้ว....

ยามะตอนนี้กู่ไม่กลับแล้ว โผล่มาดาร์คทุกเรื่องเยย=="

โกคุก็ตามมารับกรรมด้วย

อ๊ากกกกกกกกกกกก

สงสารโกคุถูกใช้รองรับอารมณ์อีกแล้ว..แถมเป็นแค่ตัวแทนซะอีก

มาต่อไวๆเน้อ รออ่านต่อคะ

เห็นคู่ 8059 คลิกเข้ามาอย่างรวดเร็ว~
ด้วยความหวังว่าจะได้เห็นฟิคกุ๊กกิ๊กน่ารัก(?) ของคู่นี้~

แต่เราได้เจออะไรที่เหนือความคาดหวัง!
กรี๊ด~~~ ชอบค่ะ ชอบ ยามะดาร์กๆเนี่ย แต่อ่านแล้วเคืองแทนโกคุ
กอดโกคุอยู่ แล่วทำไมพูดชื่อสึนะ ห๊า ~~~!

ยามะ 4ปีแล้วนะเฟ้ย แกน่ะลืมสึนะไปได้แล้ว เข้าใจม้ายยยยยยยยยย
โกคุออกจะเลอเลิศเฟอเฟ็ค แกอย่าใช้เป็นแค่ที่ระบายอารมเซ่

ลุ้นๆ ต่อไวๆเน่อ >< ขอบคุนน้าที่แต่งมาให้อ่าน ชอบมากเลยค่ะ ไอ้SM เนี่ย คึคึ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >O<

8059

ยามะ แกใจร้ายมาก เห็นโกคุเป็นตัวอะไรน่ะหา =[]=

ไม่เห็นหรอว่าคุณฮิกับทูน่าเค้ารักกันขนาดไหน >O<

สังเกตุได้ว่า

ยามะชักเลวขึ้นเรื่อยๆ - -"

เกลียดแกจัง /โดนแม่ยก 80 รุมกระทืบ

เอิ้กๆๆๆๆๆๆๆๆ

รอตอนต่อไปนะค๊า >O<

โอ้ววว !!
จะเปนลม -_-"
เปน ฟิค เรท แอบ มืด ทีน่าสนใจทีเดียว ^^"

เธอยังคงไม่ลืมเขา เขาที่เธอนั้นฝังใจ~ TwT

โอ้ย... ตัวตายตัวแทนสินะ สึนะนี่ แกโชคดีจริงๆที่ไม่ตอบตกลง (หรือถ้าตอบตกลงเรื่องแบบนี้ก็ไม่เกิดสินะ โฮะๆ)

แต่เหนือสิ่งอื่นใด..... โกคุ~ โกคุลูกแม่ โฮรววววว TwT

ยามะ!!! ชั้นจะไม่ว่าแกเลยถ้ามีฉากเรทกว่านี้ เฮ้ย!! ไม่ใช่!! ที่จาบอกก็คือ....แกต้องรับผิดชอบนะเฟร้ยยยยย ฟันเค้าไว้มาก แง่ง!!!


สงสารโกคุ... แต่ก็เชียร์ยามะอ้ะ ให้ทำไงด๊ายยย >.<~ (รุสึกเม้นท์หื่นทุกทีๆ)

กรี้ดดดดดดดดดด

/me หยิบรองเท้ามาปา

ดาร์กจริงๆ ดาร์กสุดหูรูดไปเลยแฮะ
ยามะใจร้ายยยยยย!!

เง้อออออ โกคุ ={}=

เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใด....ฉันทำ...อะไรให้เธอเคืองโกรธ.........~

แง่มๆ...

รู้สึกไปเองหรือเปล่าว่ามันมีเสียงนี้ดังขึ้นมาในหัว.....

ชอบยามะดาร์กฮร่า~

>w<~

สงสารโกคุ....แต่ก็ชอบยามะดาร์ก....

งุงิ...สงสารนะจ๊ะหนูโกคุ....

แต่โทษทีจ๊ะ....

เร็นๆชอบเห็นนายเจ็บปวดทรมาน555+

ยอดมากค่ะ=w=b

โกคุเกะช้ำบันไซ~!

เฮ~~~~

แอบเชียร์2759ไม่ก็1859~.....

หุ หุ หุ
ยามะ โหมดโฉดนี่.....สะใจจอรชที่สุด!!!!
สงสานโกคุ จัง.....แต่ทนต่อหน่อยนะ เราก้อชอบ 8059!!!! อยู่เเล้ววววว
หุ หุ หุ