•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แฮ่ๆๆๆๆ อาทิตย์ที่ผ่านมาเข้าบอร์ดแต่ลืมเช็กฟิก
วันนี้แอบเล่น...

กรี้ดดดดด 1827
อ่านแล้วแทบคลั่งงงงงงงงงง
ไม่ว่าจะเป็น 1827 หรือ 6927 หรืออะไรก็ตามที่มี 27 ลงท้ายมันจะน่ารัก
โฮกกกกกกกกกกกกกก

ปล. แล้วจะสอบผ่านไหมเนี่ย...
ปปล. “ผมคิดว่าคุณฮิบาริน่ารักดีน่ะครับ!!!” <<--น่ารักสิค้า น่ารักมากๆด้วย

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!

ทุบโต๊ะด้วยความโมโห --**

ทำไม

ทำไมไม่กดไปเลย ห๊า!!!!!

ขัดใจอย่างแรง อุตส่าห์ลุ้นแทบตายยยย

ว่าแต่ ~จากคณะกรรมการโกทูเฮล~ เนี่ยอ่ะ มีใครร่วมขบวนการบ้าง สงสัยไม่รอดแน่แหงๆ จากนี้ไป เพราะท่านฮิจะตามกระทืบแหงๆ --""""""

จะรอต่อ เราจะร๊อรอท่านฮิกดนู๋สึนะจนได้ คอยดูเด่ะ!!!!!!!

___________________________________________________________________________________________________

คณะกรรมการโกทูเฮล!!!
เดี๋ยวแกโดนท่านฮิบาริส่งไปทูเฮลแน่แกเอ๊ย~~~
ว่าแต่...

โกทูเฮล..
โกทูเฮล..
โกคุเฮล..
โกคุเฮล..
โกคุโฮว..
โกคุโย..

โกคุโย!!!
ป๋ามุคุส่งมารึนี่!! โอ้วววว
(บ้านพี่สาวน้าแกสิ มีคนไหนในบอรืดเค้าคิดแบบแกอะ!)

คณะกรรมการ โกทูเฮล จงเจริญ

(ระวังจะไปนรกสมใจ ถ้าพูดต่อหน้าคุณเคียว กร๊ากกกก)

รอดูชะตะกรรมนู๋ทูน่าต่อไป ชอบมากคร้าบบบบบ

อ่านไปนั่งหัวเราะก๊ากไป...คุณฮินี่ช่างเอาแต่ใจตัวสุดหูรูดเลยนะเนี่ยยยยยยยยย!!!

แต่จุดนั้นแหละที่น่าร้ากกกกกกก >////////////////<

ยิ่งเรื่องหุ่นของซือคุงนั่น...

ขอบคุณกฎพันธุกรรมที่ว่าลูกชายจะเหมือนแม่!!!! ขืนซือคุง(หุ่น)เหมือนปะป๋าอิเอมิตสึคุมิไม่ปลื้มเด็ดขาด!!! =[]=

จิ้นตามแล้วจะเป็นลม โหดร้ายจริงๆ

คณะกรรมการโกทูเฮล? แหม่ ชอบคณะกรรมการชุดนี้จังแฮะ >< อยากจะกระโดดกอดด้วยความรักเพราะกลุ่มนี้ถึงได้เห็นฉากติดเรทของคุณฮิ!

กร๊ากกกกกกกกก XD

กว่าจะได้จุ๊บลูกชายบอบช้ำไปทั้งตัวจริงๆค่ะ =w= แต่ก็นะ...จุดเด่นของคู่นี้มันอยู่ที่ตรงนี้นี่หน่า วะ555

เมื่อนายหยามฉัน
ฉันจะหยามนายบ้าง!!

นี่มันนิยามบ้านไหนเนี่ยคุณฮิบารี๊~! แต่หยามแบบนี้คุมิละช๊อบชอบบบบบบ กรี๊ดดดดดดดดดดดด >////////<

โบกธงเชียร์คุณฮิ...หยามให้มากกว่านี้เลยค่ะ! แม่ยกรอฉากเสียเลือดอยู่~

ตอนนี้คุณฮิท่าจะเริ่มช็อคโกแลตขึ้นมาแล้วสินะคะ? หึหึ สถานะตอนนี้เลือดเริ่มทะลัก กร๊าซซซซซ แต่หลุดฮาทันใดเพราะโมจิ...เปรียบเทียบได้...ตรงตัวมากคุณฮิ 555

แต่ขอโวยวาย...ไยฉากนั้นถึงตัดกันง่ายๆเพราะรสเลือดละคะโชจ๊างงงงงงงงงงงงง!! ชิมทั้งทีก็ให้มันหมดตัวไปเลยเซ่คุณฮิ!! ขัดใจๆๆๆ >[]<

“ผมคิดว่าคุณฮิบาริน่ารักดีน่ะครับ!!!”

โฮกกกกกกกกกกก ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีวันที่ทูน่ากล้าพูดแบบนี้กะคุณฮิ แต่หม่าม๊าเห็นด้วยนะลูก! คุณฮิน่ะน่ารักจะตาย อ๊ายยยยยย ><

แต่จุ๊บเสร็จคุมิคิดถึงคณะกรรมการโกทูเฮลเช่นกันค่ะ คุคุคุ คุณฮิแฝงความนัยอะไรอะเปล่าเอ่ย??

รออ่านตอนถัดไปน่อ แอบตกใจนึกว่าโชจังจะยกยอดไปปีหน้า...เล่นอย่างนี้มะดีนะโชจัง เกือบหัวใจวายตาย =[]=

อือ, ไมได้โดนปล้ำหรอก...
แค่จูบ...นิดเดียวเอง

อ่านแล้วคิดว่าน่ารักดีแฮะ
อยากเห็นหน้าฮิบาริตอนที่สึนะบอกว่าพี่ท่านน่ารักจริง คงเหวอไปเลยล่ะมั้ง?

รอลุ้น...

ป.ล. ขอบคุณคณะกรรมการ โกทูเฮล...

ขอโทษที่เมนต์ช้านะโชจัง ขอบอกว่าฟิคนี้ฮาไอ้ตรง คณะกรรมการโกทูเฮลนี่ล่ะ นี่ดูท่าจะได้ไปเยี่ยมเยือนเฮลกันหมดทั้งคณะจริงๆล่ะนี่

มันไม่ใช่ฮาปกติ แต่ฮาโคตรๆ เล่นเขียนซะลึกซึ่ง แล้วมาตบหัวกลิ้งโกทูเฮลซะแบบนั้น ว่าแล้วก็กร๊ากอีกรอบ

ยิ่งตอนคุณฮิ คิดเอาเองคนเดียวเล่นเอาซะท้องแข็ง ก่อนจะมาถึงตอนที่ซือคุงบอกว่าคุณฮิน่ารัก เออ ช่างกล้าจริงๆนะซือคุง

เริ่องจูบไม่ขอพูดถึงเจ้าค่ะ แม้โชจังจะบอกว่าฟิควาเวานไทน์ ไฉนข้าน้อยจึงเห็นว่ามันเป้นฟิคบริหารกรามได้ดีขนาดนี้นะ

เห็นว่าจิตตก แต่ข้าน้อยว่า แต่งได้ขนาดนี้ช่วงจิตตกที่สุดยอดเลยเน่อ รักษาสุขภาพด้วยจ้า

อาถรรพ์เม้นต์ไม่ติดทำพิษ ขออำภัยค่ะ....

คณะกรรมการโกทูเฮลนั่น... จริงๆแล้วคือโชซังสินะคะ =A=

เปิดมาเริ่มหัวเราะเป็นคนบ้า =[]= ให้ตาย.. น้ำตาเล็ดค่ะท่าน...


แปลว่าห้องอื่นไม่แน่สินะคะ.. คุคุคุ

กรี๊ซซ ท่านฮิเอาแต่ใจ =[]= ไม่ให้แม่ยกหลงได้ไงคะ!!
// วิ่งเข้าทุ่งสับปะรดไปสกรีม


กร๊าสสสสสสส โชซังบรรยายอย่างกับจะไปขายแข่งกัีบทีวี**เร็ค!! อ่านแล้วฮาจริงๆค่ะ.. (โฮ่ย เหนื่อย)

ซือคุง...หุ่นแบบนี้ดีแล้วลูก.. อย่าเอาป๋ามาเชียว แม่ยกจะช๊อกตายถ้วนหน้า!!

กร๊ากกกกกกกกกกกกกก โนดาเมะมาได้จั๋งได๋็!!


บัดซบ!! บัดซบจริงจริ๊ง!! คิดไปได้นะซือคุงงง =[]="!! อายุสั้นนะนั่น!!! ท่านฮิคะ ฟ้องไปเลย ฟ้องข้อหาหมิ่นฯให้เป็นจำเลย(รัก)ซะ!!

ตอนนี้....... พีจีก็เสียเลือดได้.. ท่านโชบรรยายสรรพคุณทูน่าซะจะช๊อกตาย.. หัวใจวายไปเป็นแถบ..


ดีที่.. ท่านฮิไม่ตอบว่า "นายต่างหากที่น่ารัก"..
แต่ทูน่าน่ารักจริงๆ... แหม >////< ทำเอาจิ้นเสะไม่ออกเลยทีเดียว 555+

กร๊าสสสสสสสสส หลง 1827!!!!!!!~
// ลงไปนอนดิ้น
=[]= อ่านแล้วกรี๊ดด สกรีมเสร็จเกิดอาการอยากแต่ง!! (แต่ติดชนัก..)

่ต่อเร็วๆนะคะ ท่านโชวววววววววววววว!!!~

กว่าจะมาเม้นท์
นั่งบ้านเปิดไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ไม่ได้อ่านเป้นเรื่องเป็นราวสักที
ฟิครั่วๆผสมน่ารักแบบนี้ ชอยบบบบ ><

อุตส่าห์เชียร์ให้คุณฮิมาบริโภคทูน่าสดใหม่ แต่คนเขียนทำร้ายคนอ่านเข้าซะนี่
T[]T เขาอยากเห็นทูน่าโดนขอดเกร็ด
โฮกกกกก กลิ้วยเคลือบช๊อกโกแลตตตตตตตต <<<<??????


“ตอบยังไงก็ทุบอยู่ดี” ว่าแล้วร่างสูงก็เคลื่อนหน้าเข้าใกล้อีกครั้ง <<<< ทุบหรือทับเค่อะ =w=

...ไม่พูดพร่ำทำเพลง มาเม้นท์กันต่อเลยน้า(จะยาวเกินอีกมั้ยเนี่ย อย่ายาวเกินอีกนะ)

......อ้ายๆๆๆๆ น้องทูน่าเตือนอย่างน่าร้ากกกก!!! เห็นแล้วหัวใจละลายอย่างแรง ขอจ้องหน่อยเถอะลูกเอ๋ย...โอย....แค่จั่วหัวยังน่ารักน่ากลืนกินขนาดนี้ ผิดกะฝ่ายฮิบะเลยน้า

....อืม...(กลับไปอ่านตอนแรก)ดูจากตอนที่แล้ว ดูท่าช่วงแรกจะเป็นความคิดของฮิบะเป็นหลัก ส่วนตอนนี้คงเป็นความคิดของน้องทูน่าเป็นหลักล่ะมั้ง อืม..มิน่าตอนที่แล้วฮิบะถึงเป็นคนกล่าวตรงช่วงwarning คราวนี้เป็นช่วงน้องทูน่าดังนั้นน้องทูน่าเลยมาพูดช่วงตอนนี้แทนฮิบะสินะ...อา....พูดน่ารักๆแบบนี้ งั้นขอให้เป็นน้องทูน่าตลอดเลยได้ม้า!!!(และก็หลบทอนฟาที่บินมาทันพอดี)...โหย...งกไปได้ฮิบะก็ แค่นิดหน่อยเอง

....แหมๆน้องทูน่า ก็เพราะฮิบะน่ากลัวถึงมีเสน่ห์ไง และที่รู้สึกแปลกๆก็เพราะกรณีเดียวกับฮิบะนั่นล่ะน้า โฮ่ๆๆๆ....ไม่ใช่หรอกสึนะ เค้าอยากจะบอกว่าที่เราคิดน่ะมันผิดแล้ว...เพราะ..ความซวยสุดหูรูดมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก เหอๆๆๆ.....ช่ายๆๆ สุดยอดลางสังหรณ์จริงๆ ไม่ต้องห่วงเลยสึนะ นายโดนแน่ๆๆ ฮ่าๆๆๆ....อ้าว...ชริ!! โชจังเนี่ย ขัดจายๆ....ไม่เป็นไรๆมาอ่านต่อดีกว่า น้องทูน่าไม่โดนปล้ำก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าน้องทูน่าเรา(ซึ่งมีความซวยพกมาข้างกาย)จะไม่เจออะไรที่เร้าใจชาวเรานิเนอะ โฮ่ๆๆๆ....ช่ายๆลูกถามไปเลยลูก หนักแน่นหน่อย ฮิบะจะได้ไม่ว่าๆเราแหย แค่ถามเองนิเนอะ....อืม...เอ่อ...ฮิบะ...นี่ศัพท์ในหัวนายมันสั้นลงกะทันหันรึไงฟะ พูดได้แค่ทำไมๆน่ะ....เอ่อ....ไอ้ตรงนี้น่ะ >>>“ทำไมการที่ฉันพานายมานี่ต้องมีเหตุผล?” .......หูฝาดอะป่าว....โอ้...ไม่ฝาดแล้ว...ช่างเป็นคำพูดและความคิดที่เอาแต่ใจอย่างสุดหูรูด.....เท่คร้า!!!! คุณฮิเนี่ยเท่สุดหูรูดเป็นบ้า คนที่พูดจาชวนถูกเตะไปดาวอังคารแต่กลับดูเท่ชวนกรี๊ดสลบได้เนี่ย มีแต่คุณฮิล่ะน้า.....ฮ่าๆๆๆ น้องทูน่าจ๋า ทำใจเถอะลูก ถ้าคุณฮิไม่เอาแต่ใจเช่นนี้จะเป็นคุณฮิได้อย่างไรกันล่ะจริงมะ ....น่าน...และนี่ก็สมกะเป็นลูกเหมือนกันสึนะเอ๋ย ใจนะด่าไปถึงโคตรเง้าบรรพบุรุษแล้ว แต่น้องก็ยังยิ้มรับและยอมรับต่อชะตาตัวเองต่อไป ถ้าน้องจู่เกิดเปรี้ยวขึ้นมาแบบโกคุก็คงไม่ใช่สึนะแล้วล่ะนะ หงอๆแบบนี้ล่ะสึนะลูก...ฮ่าๆๆ นั่นสินะ แต่ถ้าน้องทูน่าได้เข้าสู่โหมดนั้นแล้วนะ คงไม่ได้จบแค่ขนมตุ๊บตั๊บน่ะสิ กลัวว่าศึกสงครามมันจะเกิดขึ้นเลยต่างหาก ขนาดแค่กะยามะยังมันส์สุดหูรูดขนาดนั้น นี่ถ้ามาฟัดกับน้องทูน่าโหมดนั้น สงสัยนักเรียนต้องขอลี้ภัยไปที่อื่นชั่วคราวล่ะม้าง....ฮ่าๆๆๆ นั่นสิ เจ้าทอนฟาที่สุดแสนทนมือทนเท้านี่ไปหาซื้อมาจากไหนอะฮิบะสมกะที่มีฮิบะเป็นเจ้าของจริงๆอึดมาก...เอ่อ...อย่าเสียเวลาไปเพ่งกระแสจิตแบบนั้นเลย ถ้าเจ้าทำได้ขนาดนั้นล่ะก็ คงหายตัวหนีคุณฮิไปได้แล้วล่ะ

....คราวนี้เมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรก็มองไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่แผ่นหลังของคุณฮิ....อ๊ายๆๆ น้องทุน่าไม่จิ้นอะไรมากแต่เค้าจิ้นไปหลายสิบกิโลแล้ว .....ฮ่าๆๆๆ น่าๆ น้องทูน่าก็ เดี๋ยวก็โตลูกเดี๋ยวก็โต(แต่อีกนานแค่ไหนไม่รู้ ฮ่าๆๆๆ)....แว๊ก!! ฮิบะ!! ใจเย็นๆดิ น้องทูน่าไม่ได้ว่านายหรอกน่า….เอ๋...อ้าว...กล่องพยาบาลเหรอ....ฮ่าๆๆๆ คุณฮิเป็นห่วงสินะ แหมๆ น่าจะมาทำให้น้องทูน่าเองน้า ...เฮ้อ...ฝันไปเถอะ แค่พี่ท่านส่งกล่องพยาบาลมาให้ก็บุญหนักหนาแล้ว ....นั่นสิสึนะ มันน่าปลื้มน่ายิ้มอยู่หรอก แต่อย่าให้พี่ท่านเห็นนะ ไม่งั้นคราวนี้สิบกล่องพยาบาลก็ช่วยนายไม่ได้หรอก......หืม...กระดาษอะไร...รึว่ากระดาษที่ฮิบะเขียนสารภาพรักน้องทูน่า...(และก็หลบทอนฟาวูบ)...น่าๆเฮีย ล้อเล่นน่าๆ........ฮ่าๆๆๆ จ.มอะไรเนี่ย แล้วไอ้คณะกรรมการโกทูเฮลนั่นมาอะร้าย!!!! ฮาสุดหูรูดเลยอ๊า !!! น้องทูน่าอ่านจ.มนำโชคนั่นแล้วจะทำไงต่อหนอ...ฮ่าๆๆๆ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างแรง...แต่เค้าไม่คิดว่านั่นจะเป็นสมบัติของคุณฮินะ...รึว่าคุณฮิจงใจใส่ไปเพื่อให้น้องทูน่าอ่าน เวลาคุณฮิอยากจะสื่ออะไรจะได้ใช้การจูบบอกแทนซะเลย ง่ายดี ฮ่าๆๆๆ....ไม่หรอกลูกมันต้องมีอะไรมันกอไผ่แน่นอน มันต้องมีลูกมันต้องมี ......ถึงไม่มีก็ต้องมีเฟ้ย!!!

.....*พรวด*....คิดไปได้ไงเนี่ยน้องทูน่า!!! ไอ้นี่น่ะๆ



.....มีสิทธิจะได้ไปลงนรกก่อนพวกคณะกรรมการโกทูเฮลนี่ล่ะมั้งสึนะเอ๊ย คิดไปได้ไงเนี่ยลูก!!! ....นั่น สัญชาติญาณเฉียบคมมากค่าเฮีย ดีนะที่ยังยั้งมือทันอ๊ะ ใจเย็นๆ น้องทูน่าเค้าแค่ฉับฉนในชีวิตอ๊ะ....ตายแน่ทูน่า วันนี้ล่ะเอ็งได้ตายคาที่แน่ๆ ตายอย่างแน่ๆตายอย่างไม่ต้องสงสัย.....ฮ่าๆๆๆๆ คือขำอ๊ะขำ สภาพฮิบะตอนนี้ต้องฮาสุดหุรูดแน่ ที่พยายามไล่ตีน้องทูน่าราวกับเล่นตีตัวตุ่นแบบนั้นอ๊ะ แล้วยิ่งปกติคนอย่างฮิบะเนี่ยมานั่งไล่ฟาดเอาๆแบบนี้มัน...ฮาอ๊ะ...เสมือนฮิบะถูกเห็นความลับยังไงยังงั้นเลยอ๊า!!

.......โห...เละเทะ...เตะโน่นอัดนี่ให้มันส์เลยนะเนี่ย อา...อาจไม่เข้าบรรยากาศการฆ่าฟันนัก แต่ตอนที่อ่านช่วงที่พูดถึงฮิบะเตะเก้าอี้ให้พ้นทางแล้วจินตนาการตามแล้ว....อา....เท่จังฮิบะขรา ท่านช่างเถื่อนได้ใจเสียนี่กระไร....โอ้...เตะเก้าอี้ใส่น้องทูน่าอีก...โอ้ว....เท่คร้า!!!! (บร้าไปแล้วครับพี่น้อง).....แอ๊ก!!....อูย....เจ็บตัวอีกแล้วทูน่าเอ๋ย..จะรอดมะเนี่ยทูน่าเรา.....อ้าว...เมื่อกี้นายเผลอยิ้มไปรึสึน้า...นายนี่มันดวงซวยสุดหูรูดจริงๆนะเนี่ย ...อ่า...ใจเย็นๆเฮีย ....ฮ่าๆๆๆ อ้อ ที่ยังเก็บน้องทูน่าไว้โดยยังไม่ลงมือก็เพราะจะแก้ข่าวก่อนเองเหรอ แหมๆ น่าๆเฮียก็ศักดิ์ศรีเฮียไม่ถูกเหยีบย่ำหรอก ก็แค่ถูกจิ้นจนเละไปแล้วเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆๆ(และก็หลบทอนฟาที่วูบมาอย่างรวดเร็ว....แหะๆ น่าๆ ใจเย็นๆเฮีย ล้อเล่นหน่อยเดียวน่า).....ฮ่าๆๆๆ คุซะเอ๊ย....นายจะโดนเป็นรายต่อไปต่อจากน้องทูน่ารึเปล่าเนี่ย โทษปล่อยให้หลักฐานมาลอยหน้าลอยตาจนมาถึงน้องทูน่าได้เนี่ย.....ฮ่าๆๆๆๆๆ โอย...คุณคณะกรรมการโกทูเฮลขรา ดูท่าพวกท่านจะได้โกทูเฮลสมชื่อแล้วล่ะค่ะ แต่จงดีใจเถิด ได้ตายด้วยน้ำมือของสุดโหดแสนเท่อย่างคุณฮิก็ไม่เลวหรอกนะค้า ฮ่าๆๆๆ

...ในขณะที่คุณฮิกำลังนึกถึงวิธีการฆาตกรรมเหล่าคณะกรรมการนั้นอย่างสนุกสนาน น้องทูน่าก็พูดออกมาว่า....อ้าว....ลูก....พูดอะไรไปกันแน่หนอ...ไม่ต้องอายลูกไม่ต้องอาย เพราะขืนลูกไม่ตอบ...ลูกได้ตายของจริงแน่.....เฮ้อ...เก็บทอนฟาแล้ว....เฮ้ย!!เหวี่ยงเลยเร๊อะ!?....หวายๆๆ ใจเย็นๆๆเฮียขา เดี๋ยวทูน่าเค้าช้ำในตายพอดีค่า!!!.....คือน้องทูน่า....เค้าว่าน้องรีบๆตอบก่อนเถอะ ไม่งั้นเฮียจะฟิวส์ขาดนะ คนอย่างคุณฮิไม่ได้มีความอดทนลึกล้ำนักหรอกนะ...อ่า...เฮียใจเย็นๆ เฮียไม่ได้ถูกหัวเราะหรอก (แค่ขำเล็กๆเอง)ไม่ได้โดนดูถูกด้วย(แค่จิ้นว่าท่านเป็นหนึ่งในกรรมการนั้นเท่านั้นเอง)และคำตอบก็ไม่ใช่ว่าจะเค้นไม่ได้(น้องทูน่าแค่ยังไม่พร้อมจะตอบเอง)ฉะนั้นใจเย็นๆน่านะ ขืนนายเอก(?)ตาย เรื่องนี้ก็จบนะเฮีย ....ฮ่าๆๆนั่นดิ ไหนก็ตายเหมือนกันงั้นก็ไม่......*พรวด*!!!!!!!......เฮ้ยยยยย!!! น่านมันอาร้ายยยย!!! หยามแบบไหนของเฮียก้านนนน!!!.......สุดยอดมากค่า b!!! ช่างเป็นวิธีการที่เยี่ยมยอดอะไรแบบนี้ ทำบ่อยๆนะค้า....อา...น้องทูน่า...วันนี้นาย....*พรวด* *พรวด*…..ละ.....ลิ้นอ๊ะ....ชะ...ใช้ลิ้น........กะ...กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!

.......ขณะนี้สัญญาณได้ขาดหายไปเป็นการชั่วคราวเพราะสัญญาณช็อตกระทันหัน กรุณารอสักครู่........

.....อา......กลับมาแล้ว....โอ้..พระเจ้าจอร์จ.....ท่านฮิรุกได้สุดหูรูดเล้ย !! น้องทูน่าเราก็น่าหม่ำสุดหูรูด....น่าน...สรุปแล้วเฮียชอบหรือเกลียดช็อคกันแน่เนี่ย แต่เท่าที่ดูคงเริ่มชอบแล้วสินะเนี่ย ........*พรวด* *พรวด*…และ..*พรวด* ...ท่านฮิคลั่งไปแล้ว...แต่เค้า...ก็สิ้นชีพไปแล้วเช่นกานนนนนน.....

.....ขณะนี้สัญญาณเกิดเหตุช็อตอีกคราว กรุณารอสักครู่เช่นเดิม.....

.....แฮ่กๆๆ .....จะ....จบแล้วสินะ....จูบมาราธอนกันดี..... ....*พรวด* *พรวด*…..และ ....*พรวด* *พรวด*…..(อย่าสลบนะลูกอย่าสลบ อดทนไว้....แรมโบ้...เอ้ย....ตัวเราเอ๊ย...อดทนไว้).....ละ...ลามมาแล้ว....มาแล้ว....ดึงเสื้อแล้ว...อา....อยากให้ป๋ามุได้บทแบบนี้มั่งจาง.....(สะบัดหัว)...ไม่ๆ ฟิกนี้มันคู่ฮิบะกะน้องทูน่า ตัดป๋าไปก่อนๆ...(ตอนนี้เลยมีทั้งยาดมยาลมยาหม่องพร้อมทั้งผ้าเช็ดหน้าวางอยู่ข้างกายเต็มไปหมด)....กำลังจะถึงฉากเด็ดแล้ว...จะเด็ดแล้ว....แล้ว.....*โครม*!!! เฮ้ย!! มาหยุดกันเฉยๆได้ไงเล่า เลือดแล้วไง กดต่อไปเลยเซ่!! จะมาห่วงน้องทูน่าอะไรตอนนี้เล่า(เอ้า ...เอ้า.... )เชอะ...เสียมู้ดหมด.....โถน้องทูน่า มึนๆอย่างงั้นยังอุตส่าห์ตอบได้อีก แสดงว่าเฮียยังไม่ลุยหนักพอ ว่าแล้วก็ต่ออีกยกเถอะฮิบะ!!!.....อา...จากบรรยากาศเรทระดับสิบ จู่ๆก็ถูกกระชากกลับมายังฉากหวานแหววซะแล้ว...เฮ้อ....เซ็งเป็ดจังน้อ....อ้าว..ยังไม่เลิกอีกรึเฮีย สรุปจะรู้ให้ได้ใช่มั้ยว่าน้องทูน่าเขาพูดว่าอะไร.....อ้อ...ที่แท้เฮียมีเจตนาอย่างงี้นี่เอง งั้นไม่ต้องบอกแล้วน้องทูน่า พี่อยากเห็นฉากเสียเลือดดดดดดด!!!

ฮ่าๆๆๆ อุตส่าห์อ้อนวอนแล้วยังไร้ผล ยังไงก็ทุบ ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องบอกๆ ไม่เชื่อ......หา? ...อะไรนะ...ขออีกรอบสิสึนะ........หา...นะ...น่ารัก......ฮิบะน่ารักรึ......(นึกถึงภาพที่ผ่านๆมาของพี่ท่าน)......-_-b!! เห็นด้วยลูก ยิ่งตอนไล่อัดน้องทูน่าเมื่อกี้ยิ่งน่ารัก(ตรงไหน)ยิ่งตอนจะจับกดก็ยิ่งน่ารัก(นั่นอะนะ)...และ.....ยิ่งทำหน้าอึ้งยิ่งน่าร้ากกกกก!!! (สรุปต่อมคำว่าน่ารักของตรูมันผิดปกติอะป่าวเนี่ย)....และเมื่อหย่อนระเบิดเรียบร้อยก็อาศัยจังหวะความว่องไวยิ่งกว่าeyeshield21(มาไงเนี่ย)หลบรอดออกมาจากห้องจนได้(ก็คงเพราะเจ้าของห้องมัวแต่อึ้งด้วยนั่นล่ะ)....สงสัยรึลูก....เดี๋ยวแม่จะเล่าให้เป็นฉากๆก็ได้นะจ้า!!.....ฮ่าๆๆๆๆๆชอบอะชอบ ก็บอกแล้วว่าที่ฮิบะส่งจ.มไม่มีซองนั้นมาให้น้องทูน่าก็เพื่อจะให้น้องทูน่ารู้เป็นนัยๆไงล่ะ ว่าเวลาอยากจะสื่ออะไรก็ใช้จูบเอาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาบอกไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ แสดงว่าฮิบะก็จำได้หมดแล้วสิน้า ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

.....อ่า...จบซะแล้ว...ท่ามกลางความสับสนของน้องทูน่า(จำเอาไว้ลูก จูบที่ปากแปลว่าฉันรักเธอ คณะกรรมการโกทูเฮลเขาบอกเอาไว้ คราวหน้าลูกก็หัดใช้บ้างนะลูก จะได้เสมอภาคกันไง ฮ่าๆๆๆๆ)ฟิกตอนนี้น่ารักสุดๆเลยอ๊ะ ทั้งขำทั้งฮาทั้งบู๊ทั้งหวานและทั้งหื่น ฉะนั้น เค้าจะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะโชจ้าง!!! เรื่องสอบพยายามเข้าน้า เป็นกำลังใจให้ค่า

Story : [~Bloody Valentine with my cloud~]
Rating : ม่ายบอก~
Pairing : Hibari x Tsuna
Warning : “.......คุณฮิบาริ”





[align=center]นั่นเป็นเหตุการณ์ที่รวดเร็ว
เป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลยไม่ใช่เหรอ?


ใช่แล้ว
มันผิดปกติ


โดยเฉพาะที่นี่
“หัวใจ” ของผม[/align]





[font=Arial Black]งงงันฉากที่สอง : ยาพิษ[/font]





ผมกลับมาที่ห้องเรียนแล้ว ได้แต่หวังว่าตอนนี้โกคุเดระคุงกับยามาโมโตะจะนั่งอยู่ที่เดิม แต่ว่า....ก็ไม่มีใครสักคนอยู่ในห้องเลย หายไปไหนกันหมดนะ?





[align=center]กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด[/align]





“....?” เสียงเจี๊ยวจ๊าวบริเวณนอกอาคารเรียน ทำให้สึนะเดินไปยังหน้าต่าง นัยน์ตากลมโตมองผ่านกระจกใสไปยังด้านล่าง บริเวณสนามหญ้ากว้าง เห็นพวกนักเรียนเช่นเขามากมายกำลังเชียร์พวกชมรมฟุตบอล ที่ใช้เวลาว่างเพราะอาจารย์ไม่สอนแข่งบอลกันอยู่ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแมทช์ระทึกใจล่ะมั้ง? เห็นพวกนักเรียนหญิงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ พวกนักเรียนชายก็เชียร์กันให้วุ่น


มองไปสักพักในที่สุด สึนะก็เข้าใจทันทีว่าทำไมกองเชียร์ถึงได้แบ่งเป็นสองฟาก แถมยังเมามันส์กันอย่างหฤโหด ก็ไอ้ทีมที่พวกเลดี้เชียร์น่ะ มีแต่พวกหน้าตาหล่อที่มีฐานะเป็นชายงามประจำมัธยมปลายนามิโมริกันทั้งนั้น ยกเซ็ตมาเล่นบอลกันแบบนี้ สตรีไม่เชียร์ก็เสียชาติเกิดสินะ!


“ฮ่ะ..ฮ่ะ..” ยืนมองพลางแค่นหัวเราะกับตัวเอง ตาปลาตายหันไปมองอีกทีมที่เป็นขวัญใจกองเชียร์ชายๆแล้วอยากร้องไห้


บรรดาสมาชิกแข้งทองของอีกทีมนั้น มีแต่นักเรียนชายหน้าตาดาดๆเช่นเขายกโหล แถมน่องโตเสียจนกระเทยดิ้นเร่าอยู่ข้างสนาม เอาเหอะ....ฉันเชียร์พวกนายด้วยคนแล้วกัน! เห็นพวกหล่อๆมีสาวมาติดแบบนั้นแล้วมันอิจฉาโว้ยย!!!!


“ว่าแต่....โกคุเดระคุงกับยามาโมโตะหายไปเลยจริงๆแฮะ~” ว่าแล้วก็พยายามเพ่งมองในสนาม แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่เจอ สองคนนี่ถือว่าเด่นที่สุดในโรงเรียนแล้ว ไปไหนมีแต่สาวโฮกชายหลง เพราะงั้นถ้าอยู่ในสนามจะต้องเด่นที่สุดเป็นแน่




[align=center]แต่ก็ไม่มี[/align]




“เฮ้อ~” สึนะทอดถอนใจ ในเวลาแบบนี้ที่เขาอยากเจอที่สุด กลับไม่อยู่ซะนี่ เวลาที่ว้าวุ่นใจจนอยากหาเพื่อนคุย หาอะไรทำให้มันลืมๆ แต่กลับ...ไม่อยู่





[align=center]แล้วกามเทพก็แผลงศร
ให้หน้าใครคนหนึ่งปรากฏชัด
พร้อม



[ทำแผลของนายซะ]



ออปชั่นเสริม



[จะให้ฉันต้องพูดซ้ำสองอย่างนั้นหรือ?]
[เพราะเมื่อเช้าสินะ?]



เป็นเสียงทุ้มของแท้



[อวดเก่ง][/align]






“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ร้องอย่างกับหมูถูกเชือด ร่างเล็กเอาหัวโขกหน้าต่างทันทีอย่างแผ่วเบา(แรงมันเจ็บอ่ะ =3= ) “โอ๊ยยยยยยยยยย นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!!!” บ่นพลางเอามือปัดๆความคิดที่สุมอยู่ในหัว แต่ใบหน้าของรุ่นพี่จอมโหดนั่นก็ไม่ยอมหายไปซักที!




[align=center]ช็อตเด็ดพลันปรากฏ



[ค่ะ....คุณ...ฮิบา...อื้ม]
[อื้ม...อื้อ...]




=[]=;;;


>~<;;;


\>[]<;;;/




ทำไมต้องมีซาวน์แทรคด้วยฟร้าาาาาาาาาา!!!!?[/align]





“พอกันที!!!!” เพราะไม่มีใครอยู่ เสียงตะโกนปัญญาอ่อนดังกล่าวเลยไม่มีคนสะดุ้ง! ยามนี้สึนะรู้สึกอึดอัดในอกเป็นกำลัง ราวกับธาตุไฟกำลังจะแตกซ่าน สติสัมปะชัญญะเริ่มส่อเรท Y18 มากขึ้นเสียจนตัวเองนึกกลัว “ผู้ชายนะ!! นั่นเป็นผู้ชายนะ!! เราก็ผู้ชายนะ!! แถมยิ่งไปกว่าการที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแล้ว....”




[align=center]นั่นคือพี่โหดฟ้าประทาน
สาวสยบ ศัตรูสยอง
กระเทยอยากลอง
แต่ต้องลงไปกอง



ฮิบาริ เคียวยะ!!![/align]




คุณดีโน่คร้าบช่วยผมโด้ยยยย~~~!!! ร่างเล็กทรุดลงฟุบกับโต๊ะ ส่งกระแสจิตร้องเรียกให้ D มาสยบ 18 ทีอย่างน่าสงสาร แต่กระนั้นมันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะเรื่องนี้ถูกจั่วหัวว่าเป็น 1827 ......ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมพอเขาคิดว่าคุณดีโน่กับคุณฮิบาริมายืนคู่กันแล้วช่างเหมาะสมอย่างประหลาดแบบ.....นั้น.....แล้ว.....


“................ยาฆ่าม้าราคาเท่าไหร่กันนะ” ว่าเสร็จก็สะดุ้งเฮือกกับคำพูดของตัวเอง! มือเล็กทึ้งหัวฟูๆอีกครั้ง เขาเป็นอะไร!? ทำไมคิดแบบนั้นกับรุ่นพี่ที่แสนดีได้นะ!? แล้วความหงุดหงิดเมื่อกี้นี้มันอะไรกัน!!


ใบหน้าเล็กราวกับผู้หญิงร้อนวูบวาบ




[align=center]นี่ก็เหมือนกัน
แค่คิดว่า[/align]




นัยน์ตากลมโตปิดแน่น ในอกรู้สึกเจ็บร้าวอย่างบอกไม่ถูก




[align=center]แค่คิดว่าคุณฮิบาริอาจไปยิ้มให้ใคร
ที่ไม่ใช่.......เขา
แค่นี้...ก็....[/align]




[align=center][ฉันอยากทำอะไรก็ทำ ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลรองรับ]
[ที่สำคัญ][/align]




เนตรสีน้ำตาลฉับพลันเปิดขึ้น





[align=center][ทำไมฉันต้องอธิบายให้นายฟัง][/align]





คำพูดสมจริงราวกับได้ยินสดๆ ทำให้ร่างเล็กถอนหายใจอีกครั้ง ....นั่นสินะ....เขาเป็นใคร..... นอกจากเป็นผู้ชายเหมือนกันแล้ว เขาก็เป็นแค่เจ้าห่วยคนหนึ่ง อย่างร้ายก็อาจเป็นว่าที่บอสมาเฟีย(ที่ไม่ต้องการ)ในอนาคต อย่างดีหน่อย ก็เป็นหนึ่งในนักเรียนนามิโมริที่เขาคนนั้นต้องปกป้องเป็นธรรมดา





[align=center]นั่นสิ
ก็แค่
นักเรียนชายคนหนึ่ง
รุ่นน้องคนหนึ่ง




เท่านั้นเอง




.......................
.............................[/align]





รู้สึกอารมณ์สาวน้อยจะหมักหมมในหัวเกินไปหน่อย ซาวาดะ สึนะโยชิที่รู้สึกเหนื่อยอย่างประหลาดก็พาร่างกะทัดรัดของตนลุกขึ้น เดินออกไปยังห้องพยาบาล ....บางทีช็อคโกแลตที่เขาพยายามยัดเมื่อเช้าคงใส่อะไรแปลกๆเอาไว้ หรือไม่ก็เพราะเมื่อคืนนอนไม่พอ หรือไม่ก็เพราะบาปกรรมที่คิดจะทำลายช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์ของสาวๆ หรือไม่ก็เป็นเพราะ....




[align=center]สัมผัส
จากริมฝีปากของคนๆนั้น[/align]





“......ยาพิษ เรากำลังโดนวางยาพิษสินะ…..ห้องพยาบาลจะมียาแก้หรือเปล่านะ.....เฮ้อ.....” พึมพำไปตามระเบียงทางเดิน ผ่านห้องเรียนที่พวกนักเรียนกำลังส่งเสียงพูดคุย ผ่านนักเรียนที่เดินสวนกับตน




[align=center]หากในหัวกลับคิดอะไรไม่ออกเลย
นอกจากใบหน้าคมคายของรุ่นพี่คนนั้น





....คุณฮิบาริ....





คุณวางยาอะไรใส่ผมหรือครับ?




*****************************************************[/align]




ตอนนี้คุซาคาเบะกำลังแปลกใจกับท่าทีของประธานที่เคารพ วันนี้เขาเข้ามาโรงเรียนสายหน่อยเพราะต้องไปทำหน้าที่เยี่ยมบรรดาอาจารย์ที่โรงพยาบาลแทนฮิบาริ จากนั้นพอเยี่ยมเสร็จก็ต้องไปเค้นคอจากสายข่าวเรื่องจดหมายลูกโซ่ที่ประธานของเขาใช้ เมื่อได้เรื่องเรียบร้อยแล้วก็เร่งมาที่โรงเรียน บอกข่าวคราวเรื่องคณะกรรมการโกทูเฮลให้กับร่างสูงรู้ แต่ทำไมคำตอบรับหลังจากการรายงานถึงได้....


“อืม เข้าใจแล้ว”


แค่นั้น!? แล้วก็นั่งเซ็นเอกสารต่อ! ปกติแล้วคุณเคียวต้องใช้เขาไปจัดการลากคอหัวหน้ากระบวนการมาแล้วไม่ใช่เหรอ!? แล้วอีกอย่างทำไมวันนี้สปีดการเซ็นกับการดูเอกสารนั่นถึงได้ตกลงแบบนี้ล่ะ!?


“คุณเคียวครับ”


“อะไร?”


“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือครับ?” คำถามที่ได้ยินทำให้เนตรคมเหลือบมามอง เห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีสนใจตนแล้ว คุซะคาเบะก็เอ่ยถามต่อ “หรือว่าเป็นเพราะเรื่องยุ่งๆในวันวาเลนไทน์อย่างปีที่แล้ว?”


“ไม่มีอะไร” ร่างสูงตอบ หันไปสนใจเอกสารอย่างเดิม เห็นดังนั้นเจ้าลูกน้องก็ต้องถอนหายใจ คงไม่ใช่เรื่องป่วนๆในวันวาเลนไทน์ แต่อาการตอนนี้จะบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?



แต่จะให้เค้นท่านประธานน่ะนะ?
ให้ตายผู้น้อยก็มิบังอาจ



คงไม่มีเรื่องอะไรในโลกที่เจ้านายที่เคารพของตนไม่สามารถจัดการได้หรอก คิดเช่นนั้นก็เลยขอคำสั่ง
“จะให้ผมไปลากตัวพวกต้นตอของจดหมายลูกโซ่นั่นเลยไหมครับ?”


ฮิบาริเหลือบตามามองรองประธานอีกครั้ง มือเรียววางปากกาลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏ
“.....สืบที่อยู่ของพวกนั้นรู้แล้วรึ?”


“ครับ”


คำตอบและสายตาแน่วแน่ที่มองมา ยิ่งทำให้ผู้เป็นหัวหน้าถูกใจ ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินตรงไปหาลูกน้องผู้ภักดี
“นำทางฉันไปคุซะ” คำสั่งที่ได้ยินทำให้งุนงง คุซาคาเบะรีบเดินตามร่างสูง


“เอ๋? คุณเคียวจะ...”


เสียงทุ้มเอ่ยเชื่องช้า หากเด็ดขาดเกินใคร
“ผู้ฝ่าฝืนกฎระเบียบต้องได้รับการลงโทษ” รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมประดับบนใบหน้า “...พวกนั้นน่าจะดีใจที่ครั้งนี้ฉันไปลงมือเอง”


ว่าเสร็จก็เดินลิ่วๆนำหน้าไปอย่างเคย ส่วนฝ่ายลูกน้องที่ได้ยินหน้าซีด ครุ่นคิด วันนี้ต้องเกิดอะไรขึ้นกับคุณเคียวแน่ๆ อารมณ์โหดถึงได้ปะทุพุ่งขึ้นยิ่งกว่าวันไหนแบบนี้ แต่....




[align=center]มันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ?[/align]



[align=center]
*****************************************************[/align]




[font=Comic Sans MS]12.30 p.m.[/font]





ในห้องพยาบาลที่ไม่มีแม้กระทั่งอาจารย์ประจำห้องอยู่ ที่นั่น สึนะกำลังนอนหลับอุตุอย่างเป็นสุข เมื่อราวครึ่งชั่วโมงก่อน บรรดาอาจารย์ที่มาสอนได้ตามปกติ ประกาศผ่านทางลำโพงออกมาแล้วว่าวันนี้ให้พวกนักเรียนหยุดเรียนครึ่งวันได้ ตอนที่ได้ยินแม้กำลังสะลึมสะลืออยู่ก็จริง แต่มันก็ยังชัดเสียจนทำให้เขานอนหลับฝันดีต่อไปอีกครึ่งชั่วโมงได้แบบนี้


แต่ถึงจะดีใจที่ผลสรุปออกมาว่าช่วงบ่ายไม่ต้องมีเรียนก็ตาม หากบางส่วนก็ยังต้องหนักใจ เพราะโทษที่เขารับปากใครคนนั้นเอาไว้ว่าจะทำความสะอาดสนามตอนเย็น ทำให้ไม่ว่าอยากจะกลับบ้านเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายก็เลยต้องมานอนขึ้นอืดรอเวลาในห้องพยาบาลอย่างนี้


สึนะกลิ้งกลุกกลักอยู่บนเตียง ทำไมโกคุเดระคุงกับยามาโมโตะถึงปิดมือถือกันน้า~? เขาโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติด เป็นระบบฝากข้อความตลอด ว่าแต่ตอนนี้นอนจนเต็มอิ่มแล้ว เดินตามหาทั้งสองคนดีไหมนะ?


แล้วความทรงจำเมื่อปีที่แล้วก็ผุดขึ้นมาในหัวให้หน้าแดงฉ่า


“...ไม่....ไม่ควรไปตามสินะ” งึมงำตะกุกตะกัก เขาควรจะเริ่มฉลาดขึ้นได้แล้วใช่ไหม โดยเฉพาะเวลาไหนที่สองนั่นหายต๋อมไปด้วยกัน แล้วติดต่อไม่ได้แบบนี้น่ะ......




[align=center]กึ๋ย~[/align]




ภาพเหตุการณ์ที่สึนะออกเดินตามหาโกคุเดระและยามาโมโตะในวันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว ปรากฏต่อเนื่องราวกับฟิล์มภาพยนตร์ เวลานั้นมันก็เหมือนกับทุกๆปีที่ผ่านมา ทั้งสองคนโดนสาวๆหอบให้หายไปพร้อมกับช็อคโกแลตจำนวนมาก(เป็นช่วงยังอยู่ม.ต้นที่ฮิบาริจบออกไปแล้ว) จำได้ว่าตัวเองเป็นห่วงทั้งสองคนมาก ยิ่งเห็นหายไปนานก็เลยออกเดินหา


“ตอนนั้นตามหาหมดทุกซอกทุกมุมสินะเราน่ะ~” สึนะนอนเกาแก้มตัวเองแกรกๆ ตามองเพดาน ยิ่งคิดยิ่งหน้าแดง แต่จะไม่เล่าให้คนอ่านรู้ ก็กลัวโดนข้อหาเซ็นเซอร์อย่างไม่เป็นธรรม (หัวเราะ)


ตอนนั้นเท้าของเขาพาร่างเล็กเดินไปทั่วโรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริ สุดท้ายก็มาถึงที่เดียวที่ยังไม่ได้หา





[align=center][ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของชมรมเบสบอล][/align]





>>>มีต่ออออ

***ติดตามได้ในรวมเล่มค่ะ***

สุดยอดค่า ตอนนี้ อ่านไปยิ้มไปยังกะคนบ้าเลยอะ >///<

นั่นคือพี่โหดฟ้าประทาน
สาวสยบ ศัตรูสยอง
กระเทยอยากลอง
แต่ต้องลงไปกอง

เป็นกลอนที่เข้ากะท่านฮิมากเลยค่า อ่านแล้วฮาสุดๆเลยอะ แถมดีโน่ยังจะโดนยาฆ่าม้าอีก น่าสงสารดีโน่เจงๆ ^o^

[เพื่อน กูรักมึงว่ะ!]
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อันนี้ยิ่งรั่วเข้าไปใหญ่เลยค่า ที่แท้ยามะกะโกคุก็กะลังนำแสดงหนังเรื่องนี้อยู่นี่เอง มิน่าหายหัวไปตั้งกะตอนแรกเลย

ว่าแต่ท่านฮิอุตส่าห์ตามมาถึงห้องพยาบาลแท้ๆ ไมทำแค่นั้นเองล่ะค้า ทั้งที่ในห้องไม่มีคนอื่นแท้ๆ จับกดเลยเซ่ เอาเลยๆๆๆ เชียร์เต็มที่ค่า

ยาพิษละลายหัวใจ!!! <-นี่คืกคำแรกที่ผุดขึ้นตตอนทูน่าคิดว่าตัวเองโดนวางยา 55+

ขอกรีดร้องได้ม๊ายยยย ท่านฮิ~~!!!! ฟิคนี้ท่านฮิเท่ระเบิดเถิดเทิง(ก็เท่มันทุกทีแหละ กรั่กๆๆๆๆ)

คุสะ . . นาย . . ช่างเป็นคนมารยาทงามเสียนิกระไร จริงๆนะ ให้ความรู้สึกเป็นมือขวาที่สมเป็นมือขวาสุดๆเลยคุสะเนี่ย(โกคุแพ้ราบเลย 55+แต่รายนั้นก็ถือว่าเป็นเอกลักษณ์ของเค้าล่ะนะ)

อยากเห็นเซ็นเซอร์วาเลนไทน์ปีที่แล้วของคู่"เพื่อน กูรักมึงว่ะ"จัง 55+

เอามาต่อออโชจัง แมวดำกรีดร้องตะกายผนังแล้ววววว อยากอ่านต่อออ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



ขอวาดประกอบฟิคหน่อยเถอะนะคะ >___<(ฮา) น่าร๊ากมากเลยค่า~~~~
ปรกติเราเป็นผีบอร์ดแอบอ่านฟิคประจำ แต่เรื่องนี้ ไม่ไหวแล้ววขอสครีมหน่อยเถอะค่ะ!!!! >////<
ท่านchomexchomeช่างเขียนฟิคได้น่ารักสมจริงมว๊ากกกๆๆๆ โดยเฉพาะท่านฮิขา~~
ช่างซื่อตรงกะใจตัวเองดีมากๆ -..-b สึนะก็ห่วยๆง่อยๆเหมือนเคยแต่ทำไมดูน่ากดกว่าฟิคอื่นๆคะเนี้ยย555

ฉากจู๊บตอนสามทำเราแทบเป็นลม~~~ >3<,, บรรยายทำเอาใจระทวยตามสึนะไปเลยค่ะ กี๊ซซ
เรื่องสอบก็ Get A อยากจะบอกว่ารอตอนต่อไปอยู่นะคะ >//////<!!!!~~~