•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

//เขย่าจอคอมอย่างบ้าคลั่ง จะอ่านต่อออออออออออออออออ



ฟิคนี้ทูน่าน่ารักจริงๆให้ดิ้นตาย อ๊างงงงง แล้วตกลงมายะโกคุสองคนนั้นมิดดนสาวๆรุมทึ้งไปแล้วเรอะ555


ต่อด่วนก๊า

หนูรอใ้ห้โชซังเขียนฟิคคู่นี้มานานแล้วค่า TWTb.........1827 บันซายยยยยย

สนใจรับรูปประกอบฟิคมั้งคะท่าน ?? ( ยังแปะโทนรูปฟิคพี่หยกไม่เสร็จเลยแท้ๆยังหาเรื่องใส่ตัวอีกเรอะขนุน - พรายกระซิบ ) แต่อยากวาดให้จริงๆน้าาาาา TwT

ทันทีที่เห็นจั่วหัว1827พร้อมชื่อเจ้าของกระทู้ก็จิ้มเข้ามาโดยมิต้องรีรอ

/กระโดดเกาะ(กอด?)โชจังอย่างเหนียวแน่น พร้อมกู่ร้องบอกโลกให้รับรู้...

คุมิรักโชจังมากมายเจ้าข้าเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย >///////////////< *กระโดดจุ๊บโชจัง*

ฟิคนี้ยอมรับว่าส่อแววรั่วตั้งแต่เห็นwarningแฮะ แต่ถึงเตือนเยี่ยงนั้นอะไรก็หยุดคุมิไม่ได้หรอกค่ะ! เลือดรักคุณฮิมันร่ำร้องให้เลื่อนลงไปอ่านทันทีแบบไม่เกรงกลัวทอนฟา งานนี้ยอมเสียเลือดล่ะเว้ยเฮ้ย~!

แต่โชจังแกล้งคุมิอ่า ทำไมไม่บอกเรทละตะเอง!! อุบไว้ให้ดีใจเล่นเหรอโชจัง? (ขอคิดเข้าข้างตัวเอง 555)

เริ่มเรื่องมาโอ้วววววว สงครามช็อคโกแลต...เพราะยามาโมจจังกะโกคุจี้เข้ามาสินะ ส่วนทูน่า...นู๋คงไม่ได้รับจากสาวๆหรอก ได้จากหนุ่มเข้าท่ากว่าเยอะ กรั่กๆๆๆ แต่เหตุผลชองการตรวจตรามันช่าง...จริงๆคุณฮิ ญี่ปุ่นจ๋าอีกแล้วววววว! =[]= (รึว่าควรให้จม.รักแทนช็อคโกแลตล่ะเนี่ย?)

แต่คณะกรรมการรักษาระเบียบน่ากลัวกว่า ไอ้สารนั้นมันอะไรกันเนี่ย~ แอบรู้สึกสยองนิดๆค่ะ

ผ่านมาสองปีซือคุงสูงขึ้น4.5เซน...อะไรกันลูกกกก หม่าม๊าออกจะดีใจที่ความเกะยังอยู่คู่กะนู๋นะ! อย่าสูงมากไปกว่านี้น่ะดีแล้ว คุณภาพเกะมาตรฐานน่ะประมาณนี้แหละลูก~ <<<สรุปเอ็งจะไม่ให้ซือคุงผันตำแหน่งเลยใช่มั๊ยเนี่ย??? (แม่น! :คุมิ)

อ่านไปยิ่งทวีความฮาจริงๆค่ะ ว่าแต่ต้นเหตุความซวยทั้งหลายทั้งปวงมันเป็นเพราะโกคุเดระทั้งนั้นเลยนี่นา~ จะรู้ตัวบ้างมั๊ยนี่พ่อสโมกกิ้งบอมบ์?

*จิ้นภาพคุณฮิโดดจากชั้นสอง* อร๊างงงงงงงงงงงง เท่ห์โฮก~ ได้ใจไปเต็มๆเจ้าค่า~ >////< ปรากฎตัวได้สุดหูรูดจริงๆเน้! ยิ่งซีนบู๊ยังมันส์เหมือนเคยนะคะ แม้จะสงสารโกคุแต่คุณฮิโชว์มาดเท่ห์เยี่ยงนี้ขอโทษด้วยนะพ่อหนุ่ม59 เพราะคุณฮิเหมาะกะบทบู๊ๆอ่าาาาาา!!! >[]<

แต่ซือคุง...ลูกแม่วิ่งไปรับทอนฟาเองเลยเหรอนี่!? คุณฮิทำหน้าว่าที่ภริยาเป็นรอยได้ยังง๊ายยยยยยย! รักษาแผลให้ซือคุงซะดีๆนะคุณฮิ!

คุมิก็อดคิดแบบซือคุงไม่ได้หมือนกันค่ะว่าเหล่าสาวน้อยจะมอบอะไรให้แทน??? แต่ขอยืนไว้อาลัยให้กะผู้พิทักษ์ทั้งสอง ไปดีเถิดนะยามะ...โกคุ กร๊ากกกกก XD

ร่างเล็กเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ บรรยากาศช่างเหมือนในฟิคหลายๆเรื่องที่เขาเข้าไปแล้วโดนปล้ำ!! โอ้ว~!

ก็ฉากนี่มันตื่นเต้นเร้าใจนิจ๊ะทูน่า *หัวเราะหื่นๆ*

แต่การคาดโทษข้อคุณฮินี่มัน...อดคิดไม่ได้ว่ามันยัดเยียดข้อหานี่หว่าาาาาาาา =[]= แถมขอสารภาพนิดค่ะตอนคุณฮิมองกองช็อคโกแลต นึกว่าจะได้เห็นปลาทูน่าราดช็อคโกแลตฟองดู!!!! แอบเสียดายค่ะ ชิชิชิ >< คุณฮินะคุณฮิไม่มีเซอร์วิสเล้ย!

ที่สำคัญไปกว่านั้น ถ้าพูดถึงของหวานต้องโมจิสิ.....

หลุดก๊าก ณ ทันใด คุณฮิคะ...กินแต่โมจิก็อ้วนสิเคอะ =w= แล้วมันก็ไม่โรแมนติกอะ!

ภาพของเจ้าสัตว์กินพืชที่กำลังเขมือบช็อคโกแลตอย่างบ้าคลั่ง!!

มุขโมจิยังฮาอยู่ แต่คราวนี้...ขออนุญาตลงไปกร๊ากกะพื้น วิธีกำจัดหลักฐานนู๋มัน...สามารถมาก XD

ตอนนี้คุณฮิกะลังสับสนสินะคะ หุหุ เริ่มหลงไปแล้วก็บอกเต๊อะคุณฮิ ว่าไปฟิค1827ทีไรมันต้องตบจูบถึงจะกรี๊ดกร๊าดจริงๆค่ะ (พลังSเข้าสิง) กว่าจะกดกันได้ทูน่าต้องระบมไปทั้งตัวเลยอะ แต่แม่ยกชอบบบบบ แถมที่คุณฮิคิดทำไมทูน่าไม่หนี...กรี๊ดดดดดดดด ความอดทนใกล้ขาดสะบั้นแล้วสินะเคอะ? อย่างนี้โทษที่เหลือของทูน่าจะโดนที่ห้องทำงานรึเปล่าเอ่ย? เคะๆๆ

รอตอนต่อไปค่ะ ตอนนี้ไปนอนจิ้นก่อนล่ะ วะ555

ปล.ย้ำอีกที...คุมิรักโชจังที่สุดเลยยยยยยย อ๊ายยยยย >///////////////<

กรี๊ดดดดดด!!! ชอบมากๆเลยละค่า~ *0* เคียวจังรั่วได้ใจ ฮ่ะๆๆๆ ทูน่าก็น่าร้ากกกกก!!!
จะรอติดตามชมตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ ต่อเร็วๆนะค่ะ

ล้มโต๊ะ!!!!!



นี่มันอะไรกันค่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!

ชุนหวังไว้ว่าฮิบะจะกดสึนะให้องทำงาน(???) แล้วทำไมไม่กดTTwTT

ว่าแต่.....ทำไม 1827=[]=!!!!

มือคว้าไปที่อากาศ/ฮึก...6927...ฮึก...กระซิกๆ

ว่าแต่.....จะรั่วเกินไปมั้ย....โชคดีที่อิมเมจของฮิบะมันไม่รั่วไม่งั้นพี่โชคงจับรั่วไปแล้ว=A=!!!!!


แต่ว่าไอ้อาการจับช็อคโกแลตยันเข้าปากของสึนะนี่มันอะไรOAO!!!! ก็รุ้นะว่าซื่อ~~ ทำไมนู่ซื่อแบบนี้ทูน่า~~!!!

ฮิบะ....ตอนหน้ากดสึนะให้ได้นะ= =b


me/จะเอา 6927 TwT (พี่โชเตะ/)
+++++++++++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

โฮก หนูซื้อน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ส่วนท่านฮิ จาโหดดดดดดดดดดดดดดดไปไหนค้า แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยไม่บังคับให้หนูซือกินช็อคโกจนหมด ไม่งั้นได้เข้าโรงพยาบาลแน่ๆ

ปูเส้อรอหนูซือโดนกด

Story : [~Bloody Valentine with my cloud~]
Rating : ม่ายบอก~
Pairing : Hibari x Tsuna
Warning : “อย่าจ้องแบบนั้นสิครับ”






[align=center]ถึงจะชอบใช้กำลัง
แถมยังน่ากลัวเสียจนพูดไม่ออก
แต่เขาก็เป็นรุ่นพี่ที่ผมเชื่อมั่นที่สุด

นัยน์ตาคมกริบที่เห็นตอนนี้
ทำไมถึงทำให้ผมรู้สึกแปลกมากขึ้นเรื่อยๆกันนะ?[/align]






[font=Arial Black]งงงันฉากที่หนึ่ง : ทำไม[/font]



ทั้งที่ก็เป็นวันปกติทั่วไป แต่วันนี้คงเป็นวันที่ผมโชคร้ายที่สุดล่ะมั้ง? เช้ามาก็โดนซัด ตามต่อด้วยการยัดช็อคโกแลต(s) จากนั้นก็เฮงซวยด้วยการกลิ้ง แถมยังโดนอัดติดกำแพงอีกแน่ะ เกิดมาอายุ 16 ทั้งที ทำไม๊~ ทำไม~ ผมยังไม่ดวงดีกะเขาซะทีนะ~ แต่ยังไงก็ตาม....




[align=center]มันคงไม่เลวร้ายเท่าช่วงเวลานี้หรอก





ตุบ!![/align]




อีกครั้ง ที่สึนะถูกโยนลงกับพื้น ไม่สิ คราวนี้โชคดีหน่อยที่เป็นโซฟา ร่างเล็กเงยหน้ามองคนแบกด้วยความตระหนก ก็ไม่ให้ตื่นตกใจได้อย่างไรกันเล่า จู่ๆรุ่นพี่โหดบรรเจิดอย่างฮิบาริ เคียวยะเล่นแบกเขาขึ้นบ่า พาเดินดุ่มๆมาในห้องทำงานของตัวเองโดยไม่ยอมพูดจาบอกจุดประสงค์สักติ๊ด!!



[align=center]แบบนี้น่ะ....มันน่ากลัวไม่ใช่เหรอ!?[/align]



สัตว์กินพืชนามซาวาดะ สึนะโยชิตัวสั่นดิ๊กๆ สุดยอดลางสังหรณ์แห่งบรรพบุรุษกำลังกู่ร้องบอกลั่นหัว ระวัง!!เอ็งกำลังจะโดนปล้ำ!!!(อ้ำ....อ้ำ....)




[align=center].....................
..............................




ผิดเรื่อง...ขออภัย
พอดีคนแต่งกำลังติดการ์ตูนวายเรทบัดซบอยู่เรื่องหนึ่ง
มือจึ่งพลั้งเผลอพิมพ์ด้วยความหื่น



ฉะนั้น แน่นอนว่าห้องนี้สึนะจะไม่ได้โดนปล้ำแต่อย่างใด
(โฮ่ะ โฮ่ะ)[/align]




“เอ่อ....คุณฮิบาริพาผมมาที่นี่...ทำไมเหรอครับ?” เมื่อเห็นว่าสถานที่และเวลาเหมาะแก่การไม่ถูกโยนลงพื้นแล้ว เจ้าเด็กเฟรชชี่ก็นั่งพับเพียบเรียบร้อย ถามขึ้นด้วยความสงสัยทันที


“ทำไม?”


“ครับ..คุณพาผมมาที่ห้องทำงานทำไมเหรอครับ?” ใจยังดีสู้เสือ แม้รู้ว่าหน้าตาท่านพี่แกตอนนี้กำลังเสี้ยนฆ่าสัตว์เต็มทีก็หายี่หระไม่


“ทำไมล่ะ?”


....................เอ่อ....มันเป็นบทสนาที่แหม่งๆยังไงชอบกลแฮะ ไอ้คำว่าทำไมนั่นหมายความว่าคุณฮิบาริถามเขากลับอย่างนั้นเหรอ? เอ๋??? ไม่สิ...บางทีพี่แกอาจทวนคำ ใช่ๆ


คิดแล้วก็ถามใหม่อีกรอบ
“ขอโทษนะครับแต่ว่า....คุณพาผมมานี่จะให้ทำอะไ....”


“ทำไมการที่ฉันพานายมานี่ต้องมีเหตุผล?”



......................
...........................
..................................



“.......เอ๋?” งงสิครับ!


ฮิบาริที่ยืนพิงโต๊ะทำงานของตน จ้องมองเจ้าสัตว์กินพืชที่นั่งอ้าปากรับแมลงวันอยู่บนโซฟารับแขกนิ่ง เอ่ยตอบ
“ฉันอยากทำอะไรก็ทำ ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลรองรับ” หมุนตัวเดินไปยังตู้ไม้ขนาดใหญ่ “ที่สำคัญ ทำไมฉันต้องอธิบายให้นายฟัง?”

ช่างเป็นการเอาแต่ใจที่แม่ยกกรี๊ด แต่สึนะคลั่ง!! เส้นเลือดบนหัวทุยแอบปูดโปน!!





[align=center]ก็

เพราะ

ว่า

คุณ

พา

ผม

คน

นี้

มา

น่ะ

เซ่

!!!![/align]



เบ้งแตกเท่าไหร่ แต่หน้ายังเนียนด้วยรอยยิ้มซีดๆเช่นเดิม
“ฮะ ฮะ เข้า...เข้าใจแล้วครับ”


เฮร้ยยยยยยยยย!!! สึนะ!!! ทำไมแกมันหงออย่างนี้ฟระ!!? เสียงแบด...เวรี่แบดสึนะกร่นด่าตัวเองในใจ อันที่จริงเขาก็อยากห้าวหรอก แต่มันติดที่ว่าวันนี้ไม่ได้พกยาเม็ดดับเครื่องชนมาน่ะสิ ไม่งั้นคงกลั้นใจกิน ฝืนวอนขอขนมตุ้บตั้บกับเจ้าคนเอาแต่ใจอย่างที่สุดตรงหน้า จากนั้นก็รีบเผ่นฉิวไปนานแล้ว!


ฮะ ฮะ อันว่าความคิดคือความคิด ยามโดนอัดจริงๆเจ็บอย่าบอกใคร เลือดกระฉูด ฟันกระจาย อัดกับพี่แกทุกครั้งเจ็บตัวไปสี่วันแปดอาทิตย์ หมัดหนักตีนหนัก แต่นั่นยังไม่เท่าทอนฟาคุณพระคุณเจ้า เขาอยากรู้จริงๆว่าอาวุธนั่นท่านได้แต่ใดมา ใช้กี่คราๆทำไมมันไม่บุบ!!


คิดแล้วก็เริ่มส่งกระแสจิต หวังให้อาวุธโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกายสูงๆนั่นชำรุดเสียหาย วอดวายไปซะ!!




ฮะ ฮะ ความคิดก็คือความคิด~ TvT




นัยน์ตากลมโตเริ่มละห้อยตกอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก ปากตก หูลู่ ปลาใกล้ตายเริ่มกวาดตามองไปรอบๆ ห้องทำงานที่เขาอยู่ตอนนี้มันมีแต่โต๊ะ เก้าอี้ โซฟา เอกสาร โคมไฟ หลอดไฟ แมลงวัน แมงหวี่ อากาศ แบคทีเรีย....


รู้สึกว่าภาพที่พยายามเพ่งมันเริ่มอุบาทว์มากขึ้นทุกที ที่สุดเลยเสี่ยงหาฤกษ์ มองตามแผ่นหลังของร่างสูงที่กำลังหยิบอะไรสักอย่างออกมาจากตู้ไม้ข้างกำแพง หลังของรุ่นพี่ยามนี้ดูกว้างกว่าเมื่อครั้งพวกเขายังอยู่มัธยมต้น กล้ามเนื้อนั่นเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม ผมสีดำสนิทยังคงยาวอยู่เช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง คงมีแต่ส่วนสูงกับความกำยำของร่างกายล่ะมั้ง ......ที่เปลี่ยนแปลงไป



คิดแล้วก็มองร่างกายตัวเอง



ทำไมนะ ทั้งที่พ่อห่วยๆของเขาสูงใหญ่ล่ำบึ้กจนกระเทยกรี๊ดแบบนั้น แต่เขากลับไม่มีวี่แววว่าจะได้กรรมพันธุ์นั่นมาเลยสักนิด แขน....ก็ยังเล็กอยู่เท่าเดิม ไหล่....ก็ไม่ได้กว้างเหมือนผู้ชายคนอื่นๆเขา ขา....ก็ยาวขึ้นกว่าแต่ก่อนนิดหน่อยเท่านั้น สองปีผ่านไปแต่เสื้อผ้าที่ต้องซื้อใหม่มีแค่เฉพาะกางเกง สองปีผ่านไปทั้งโกคุเดระและยามาโมโตะกลับสูงสมชายชาตรี แต่เขา...แค่เขา!!




ความอิจฉาทำให้ตาร้อนฉ่า!




“บ้าชะมัด!” พึมพำ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเบาน้อยเสียเมื่อไหร่ คนหูผีที่ได้ยินดังนั้นก็ตวัดข้อมือเขวี้ยงบางสิ่งมาทันทันที! ฟิ้ว~ เงาดำของวัตถุบอมบ์หัวเบื้องบนทำให้คนเผลอเบิกตากว้าง ร่างเล็กร้อง พร้อมกับผวาหลบอาวุธปลิดชีพขนาดกลางนั่นไปตามโซฟา!




[align=center]ตุบ…! [/align]




จากนั้นเสียงเลื่อนเก้าอี้ที่ดังขึ้นต่อมา พร้อมกับเสียงขีดๆเขียนๆอะไรสักอย่าง ทำให้สึนะที่เห็นว่าเหตุการณ์น่าจะสงบแล้วค่อยคลี่ตาขึ้นมามอง แล้ววัตถุประหลาดที่เกือบจะบอมบ์หัวตนเมื่อครู่ก็ทำให้ร่างเล็กแปลกใจ
“...กล่อง...พยาบาล?” มือเข้าไปลูบๆคลำๆ ด้วยอยากพิสูจน์ถึงระเบิดที่อาจซุกซ่อน สุดท้ายนั่นก็เป็นกล่องปฐมพยาบาลจริงๆ สึนะเอ่ยถาม “คุณฮิบาริครับ....กล่องนี่?”


เนตรคมตวัดขึ้นมองชั่วครู่ ก่อนหลุบตาลงดูงานเช่นเดิม เห็นแบบนั้นสึนะก็ยิ่งไม่เข้าใจ อะไรของเขากันล่ะนี่?



“ทำแผลของนายซะ”



หือ? หัวเล็กๆโงขึ้นมองคนตรงโต๊ะใหญ่นั่นอีกครั้ง หากร่างสูงที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารยังคงอยู่ท่าเดิม หรือว่าเมื่อกี้เขาหูฝาดไป?




“ต้องให้ฉันพูดซ้ำสองอย่างนั้นหรือ?”




เสียงทุ้มนุ่มที่สำทับอีกรอบ ทำให้คนร่างเล็กเร่งกุลีกุจอเปิดกล่องพยาบาลในทันใด หูของเขายังใช้งานได้ดีเสียจนน่าตกใจ คนอย่างฮิบาริ เคียวยะน่ะนะ จะยื่นของช่วยชีวีแก่คนอื่น?


ถึงจะคิดแบบนั้นก็ตาม แต่ปากของเขามันช่างทรยศใจเสียจริง





[align=center]หุบยิ้มไม่ลง[/align]





แต่ทางที่ดี อย่าให้คุณท่านเห็นจะดีกว่า =v=;; คิดแล้ว มือเล็กก็เริ่มสำรวจร่างกายหาจุดบาดเจ็บ อันที่จริงทั้งร่างตอนนี้มีแต่ฟกช้ำเสียมากกว่า ส่วนที่เรียกว่าเป็นแผลจริงๆกลับอยู่ในปาก ......เอาเถอะ ยังไงซะคาวเลือดที่ได้ลิ้มรสยามโดนอัด มันก็โดนความหวานของช็อคโกแลตกลบมิดไปเสียแล้ว ถ้าอย่างนั้น...ก็คงไม่มีความจำเป็นอะไรต้องทำแผลล่ะมั้ง?


พลันนัยน์ตากลมๆก็ต้องประหลาดใจกับกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ในกล่องพยาบาล ด้วยความสงสัยที่แล่นปรู๊ดปร๊าด ยามนั้นจึงคว้าจับขึ้นมาดู




[align=center]=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:


จูบที่ จมูก หมายถึง เธอน่ารักมาก

จูบที่ แก้ม หมายถึง ฉันต้องการเธอ

จูบที่ คอ หมายถึง เธอต้องเป็นของฉัน

จูบที่ ริมฝีปาก หมายถึง ฉันรักเธอ

จูบที่ เปลือกตา หมายถึง ฉันกำลังหลงรักเธอ

เอาแหวนของเธอไปใส่ หมายถึง เธอต้องเป็นของฉันคนเดียวตลอดไป

ให้ของขวัญเธอเป็นประจำ หมายถึง ฉันเอาใจใส่และคิดถึงคุณตลอดเวลา

จับมือ หมายถึง ฉันชอบเธอ

มองเข้าไปในตาของคุณ หมายถึง เธอรักฉันหรือเปล่า

บีบนิ้วของคุณ หมายถึง ฉันอยากจะจูบเธอ

ลูบไล้เบา ๆ ที่หัวไหล่ หมายถึง อยากจะเอาใจเธอ

กัดริมฝีปาก หมายถึง ฉันหึงนะ

ขยิบตาให้ หมายถึง ขอฉันไปกับเธอนะ

เล่นผมของเธอ หมายถึง ฉันชื่นชมเธอ

เหยียบเท้าเธอ หมายถึง ฉันเกลียดเธอ

พูดว่า "คิดถึง" หมายถึง ฉันใส่ใจเธอเสมอ

พูดว่า "คืนนี้ จะฝันถึง" หมายถึง เธอเป็นคนพิเศษ

พูดว่า "อยากจะอยู่กับเธอตลอดเวลา" หมายถึง ฉันคิดถึงเธอทุกลมหายใจ

แอบหอมเธอ หมายถึง เขาคนนั้นเป็นคนที่สวีทที่สุด




**หวังว่าคุณคงจะส่งต่อนะ ถ้าไม่ส่งต่อ แฟน คุณจะคิดนอกใจ และจะอกหักไปตลอดชีวิต ไม่มีใครคิดจะรัก มีแต่คนเกลียดชัง (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่) กรุณาส่งต่ออีก20 คน**



~จากคณะกรรมการโกทูเฮล~


=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:[/align]



>>>มีต่อจ้า

เป็นโนดาเมะเร้ออออ~~~!!!!? =[]=llll อ่านเสร็จไม่ต้องถามเลยว่าตอนนี้ซาวาดะ สึนะโยชิกำลังทำอะไรกับจดหมายลูกโซ่นั่น กระดาษ A4 น่าสงสารถูกขยำจนยู่ยี่ อยากปาทิ้งใจแทบขาด แต่มิทราบว่ามันเป็นของพี่ท่านหรือไม่!? ถ้าปาทรัพย์สมบัติแผ่นดินทิ้งไปจะเกิดอะไรขึ้น!!!? (หายนะ : คนแต่ง)



[align=center]โฮ้วววว~~!!!
ไอ้จดหมายส่อเรทนี่มันอะไรกานนนนน~~~!?
ยิ่งไปกว่านั้น
ทำไมคุณฮิบาริถึงได้ปาไอ้กล่องที่มีเจ้านี่อยู่มาให้เขา!!?





หรือว่า!?[/align]





หน้าซีดดดดดด~~~ คิดภาพคุณฮิติดเรทมิออกกกกกก มันจะไปมีอะไรในกอไผ่ได้ยังไงกันล่าาาาาาาาาาาา~~~!!!? มันไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอน!!!! โอย....แล้วจดหมายลูกโซ่นี่เป็นของใครกันแน่เนี่ย~!? ทำไมถึงมาอยู่ในกล่องพยาบาลคุณฮิบาริได้





[align=center]หรือว่า!?



คุณฮิบาริคือหนึ่งในคณะกรรมการโกทูเฮลลลลล~~~!?



มีสิทธินี่หว่า~~~!!? =[]=;;;;[/align]





รู้สึกว่ายิ่งสันนิษฐาน ฐานะของฮิบาริ เคียวยะในสายตาของสึนะตอนนี้เริ่มส่อแววบัดซบมากขึ้นเรื่อยๆ รังสีอัปยศที่รู้สึกได้ ทำให้ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องชะงักกับสายตาหมิ่นประมาทของเจ้าสัตว์กินพืชนั่น


“?” งุนงงได้ไม่นาน เนตรคมกลับต้องเบิกกว้าง ชายหนุ่มแทบอยากเขวี้ยงทอนฟาใส่ไอ้เด็กบ้านั่นทันทีที่เห็นว่าอะไรอยู่ในมือมัน!!


หากชะงักไว้เพราะมีอะไรต้องถาม!!


เงาร่างทะมึนใกล้เข้ามาเรื่อย ทอนฟาถูกชักขึ้นสะท้อนแสงไฟวูบ สึนะเหงื่อตก กระนั้นก็ยังกำหลักฐานไว้ในมืออย่างแน่นหนา น้ำลายกลืนลงคออย่างยากลำบาก เสียงทุ้มแถมพร้อมด้วยแววตาอำมหิตเอ่ยขึ้น
“...นาย...ไปเอา “นั่น” มาจากไหน?”


ตอบโดยไม่รอช้า เสแสร้งนัยน์ตามิให้หมิ่น
“มัน...มันอยู่ในกล่องพยาบาล....” กลั้นหัวเราะไว้อย่างสุดชีวิต!! “อยู่ในกล่องพยาบาลที่คุณฮิบาริปาให้ผมเมื่อกี้น่ะครั....จ๊ากกกกก!!!!”


เข้าใจใช่ไหมว่าร้องเพราะอะไร ร่างเล็กกลิ้งหลบหลีกอาวุธเทพประธานไปตามโซฟาด้วยความว่องไว ดูเหมือนว่าท่านเทพเริ่มองค์ลงอีกครั้ง ฟาด ฟาด! ฟาด!! คนหนึ่งหนี คนหนึ่งตามทุบ วิ่งกันให้วุ่นในห้อง ที่สุดเจ้าของชีวิตที่หมิ่นเหม่มากขึ้นทุกทีๆก็ร้องอธิบาย


“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณฮิบาริ!!!! ผมยังไม่....”


“อย่ามาแก้ตัวไปหน่อยเลย เจ้าสัตว์กินพืช!” ผัวะ!! เตะเก้าอี้ให้พ้นออกจากทาง “นายอ่านมันแล้วใช่ไหม?”


“เอ๋? ครับ..ก็อ่านแล้วแต่....ว่า!!!” ก้มหลับเก้าอี้ที่ถูกเตะเข้าใส่ “แต่ว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณฮิบาริไม่ใช่เหรอครับ!!?”





[align=center]เปรี้ยง!!![/align]





ถูกเก้าอี้ลวงตาซะหลงกล เลยโดนร่างสูงกระโดดซัดด้วยทอนฟาซ้ำ นอนนับสิบอย่างอนาถใจ คนที่ยืนคร่อมร่างป้อแป้นั่นเอ่ยต่อเสียงขรึม
“ถ้าอย่างนั้น....เมื่อกี้นายจะยิ้มทำไม?”




[align=center]อิ๊ก![/align]




คำถามโดนใจทำให้ศพนอนสะดุ้ง เมื่อกี้เขาหลุดไปงั้นเหรอ!? โอ้วจอร์จ!!!!
“เอ่อ....” รอยหยักทำงานเต็มที่ทว่า!


“ตอบมา!!!”


เนตรคมกริบจ้องเขม็งอย่างคาดคั้น ดูท่าฮิบาริ เคียวยะคงไม่ลงมือฆ่ามันอย่างง่ายดายเป็นแน่ ถ้าต้องให้เจ้าเด็กบ้านี่ตายแล้วเอาเขาไปเผาอย่างผิดๆในเมืองผี สู้แก้ให้มันเข้าใจถูก จากนั้นค่อยสวดศพตาม!! ศักดิ์ศรีของฉันจะถูกเหยียบย่ำไม่ได้!!! ยิ่งไปกว่านั้นไอ้จดหมายบ้าๆนี่น่ะ....หน้าตาของลูกน้องคนสนิทปรากฏท่ามกลางความหงุดหงิด!




[align=center]คุซะ!!
ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เอาไปทิ้ง!!


ไอ้หลักฐานบ้าๆนี่อ่านแค่ครั้งเดียวก็อยากอ้วกจะแย่อยู่แล้ว!
คณะกรรมการโกทูเฮลเรอะ!?



วันนี้ฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!![/align]




ฉับพลันระหว่างรอคำตอบจากเจ้าสัตว์กินพืชน่าโมโห แผนการกำจัดคณะกรรมการต้นตอของจดหมายลูกโซ่ก็ผุดขึ้นในหัวอย่างมากมาย คิดว่าจะปล่อยให้คุซาคาเบะจัดการ แต่ในเมื่อเรื่องเป็นแบบนี้.....อย่าหาว่าเขาโหดร้ายก็แล้วกัน!!


“........................ก็มันอดไม่ได้นี่ครับ”


เสียงราวกระซิบที่ดังขึ้น ทำให้ฮิบาริขมวดคิ้ว
“....?”


ร่างเล็กที่นอนอยู่กับพื้น เงยหน้าจ้องมองคนสูงกว่าที่กำลังยืนอยู่เพียงชั่วครู่แล้วต้องเสตาไปมองทางอื่น
“ก็แค่คิดว่า...คุณฮิบาริ......”


ปากที่กำลังขยับอยู่ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าเจ้าสัตว์กินพืชพูดอะไรแน่ๆ แต่เพราะได้ยินไม่ชัด จึงถามซ้ำใหม่
“อะไรนะ?”


อันคำตอบที่เพิ่งหลุด คงเป็นการอาจหาญเกินไป คิดเช่นนั้นสึนะก็หัวเราะแหยๆ มือไม้โบกปฏิเสธ
“ม่ะ....ไม่มีอะไรหรอกครับ” ตอบตะกุกตะกัก “ผมไม่ได้พูดอะไรเลยครับ!”





[align=center]ปึ้ด![/align]





คำตอบนั่นไม่พอใจต่อเส้นเลือดในสมองอย่างแรง ทอนฟาถูกเก็บลง มือใหญ่คว้าจับไอ้เด็กกวนโอ๊ยนั่นขึ้นกลางอากาศ แล้วเหวี่ยงให้ไปปะทะกำแพงจนร่างเล็กร้องอั่ก ความเยือกเย็นบางอย่างที่รู้สึกได้นั่น ทำให้สึนะลืมตาขึ้นมอง ฉับพลันใบหน้าก็ยิ่งซีดเผือด เมื่อพบว่าร่างสูงของรุ่นพี่จอมโหดอยู่ใกล้แค่คืบ แขนเรียวแกร่งทั้งสองกำลังยกทาบกำแพงเอาไว้ กั้นไม่ให้เขาทำการหนี บรรยากาศรอบกายกำลังบิดเบี้ยวมากขึ้นทุกที เนตรคมกริบขนาดฆ่าคนมองได้ ทำให้ร่างเล็กหายใจแทบไม่ออก


“....ฉันถามว่า....” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้หู รังสีเย็นยะเยือกทำให้แทบบ้า “....เมื่อกี้...นายพูดว่าอะไร?”


“ผม.....คือ....” หนีไม่ได้ ได้แต่หลบตา คุณฮิบาริตอนนี้น่ากลัวกว่าปกติ! ให้ตายสิ เขาไม่น่าหลุดเลย!!!


อากัปกิริยาเยี่ยงสัตว์อ่อนแอนั่น ยิ่งทำให้ฮิบาริ เคียวยะโมโห ถูกหัวเราะ โดนดูถูก คำตอบอะไรก็เค้นไม่ได้!





[align=center]บัดซบ!![/align]





“จะตอบหรือไม่ตอบ ซาวาดะ สึนะโยชิ!?”


ตอบก็ตาย สู้ไม่คายดีกว่า!! คิดแล้วร่างเล็กก็สำทับหนักแน่น!
“ผมไม่ได้พูดอะไรจริงๆนะ......อื้อ!!!”


ปากเรียวได้รูปตรงเข้าประกบปิดความน่ารำคาญนั่น นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ ด้วยสัญชาตญาณจึงหันหน้าหนี หากมือแกร่งกลับจับหน้าเขาเอาไว้ให้หันกลับ ตรงเข้าปะทะด้วยริมฝีปากต่อ สึนะเม้มปากแน่น ดิ้นขลุกขลัก ยิ่งทวีความหงุดหงิดแก่ฮิบาริ ร่างสูงดันร่างเล็กฤทธิ์มากด้วยร่างกายทั้งหมด เนตรคมมองตาโตๆที่ปิดสนิทแน่นด้วยความขุ่น





[align=center]เมื่อนายหยามฉัน
ฉันจะหยามนายบ้าง!![/align]





สึนะหน้าซีด ลมหายใจเริ่มหมดลงทุกที ยามนี้เขาไม่รู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น! รู้แต่ว่าชายหนุ่มจอมโหดกำลังกักร่างเขาไม่ให้ดิ้นได้อีกต่อไป หัวใจเริ่มกองไปอยู่ตาตุ่ม หน้ามืดลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็ต้องอ้าปากกอบเอาอากาศ แต่ก็ได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น


“คุณ...!!!”


ลิ้นร้อนชำแรกลึก คนถูกจูบพยายามดิ้นกุกกักอย่างตกใจ หากไร้ซึ่งผล ยามนี้ลิ้นเรียวของฮิบาริกำลังรุกไล่เสียจนสึนะแทบจนทาง กระหวัดเกี่ยวไม่หยุดหย่อน ลมหายใจร้อนของอีกฝ่ายที่รินรด ทำให้ร่างเล็กตัวสั่นระริก อุณหภูมิจากร่างของชายหนุ่มที่ดันเขาไม่ให้ไหวหนียิ่งทำให้มึนงง ความร้อนประหลาดทวีคูณจากการเบียดชิดจนแทบกลืนเป็นร่างเดียว


“อื้ม...อื้อ...”


เสียงครางในลำคอดังอย่างประท้วงระคนรู้สึกดี ร่างของเจ้าสัตว์กินพืชสั่นเป็นลูกนก มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของร่างสูงแน่น ในหัวเริ่มคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป ฮิบาริถอนริมฝีปากออก มองเจ้าคนหยามเขาอย่างเต็มตา ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้าใกล้อีกครั้ง ลิ้นเรียวยกขึ้นเร่งให้อีกฝ่ายเผยอปากออก สัมผัสร้อนและความมึนชา ทำให้สึนะทำตามอย่างว่าง่าย




[align=center]แล้วเมื่อลิ้มรสช็อคโกแลตในปากนั่นอีกครั้ง
ฮิบาริก็แทบ......คลั่ง[/align]




ลมหายใจของร่างเล็กร้อนระอุ เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นขนมหวาน มือขาวนั่นกุมเสื้อเขาไว้แน่น ลิ้นเล็กเริ่มสัมผัสเขาอย่างเดียงสา ริมฝีปากนุ่มแสนนุ่มราวกับไม่ใช่ของคนเพศเดียวกัน ทั้งร่างกายที่สั่นน้อยๆตลอดเวลายามที่เขารุกเร้านั่น




[align=center]ที่สุดฮิบาริก็ได้คลั่งจริงๆ[/align]




มือใหญ่จับท้ายทอยสึนะให้รับรสยิ่งกว่าเดิม อีกข้างกอดร่างเล็กให้แนบชิดกับร่างเขามากยิ่งขึ้น หน้าอกสัมผัสหน้าอก ต้นขาสัมผัสต้นขา นิ้วเรียวไล้ลงตามแนวแผ่นหลังเล็ก ริมฝีปากไม่อาจถอนคลาย




[align=center]แล้วตัวนายจะหอมกว่านี้ไหม?[/align]




ฉับพลันที่คิด มือใหญ่ก็เริ่มดึงเสื้อร่างเล็กออกจากชายกางเกง ความร้อนและสัมผัสที่รู้สึกได้ทางแผ่นหลังทำให้สึนะสะดุ้ง ร่างเล็กถอนริมฝีปากหนี เอ่ยระรัว
“ค่ะ....คุณ...ฮิบา...อื้ม”


คำคัดค้านหายไปด้วยการปิดปากอีกครา มือใหญ่ลากไล้ไปตามแผ่นหลัง ความนุ่มประหลาดราวกับขนมโมจิทำให้ฮิบาริเริ่มอยากไล้มาเบื้องหน้า ความหอมที่ยิ่งทวีทำให้ฮิบาริอยากเห็น




[align=center]ผิวนาย....จะสวยขนาดไหน?[/align]




หากเลือดที่ลิ้มรสได้เพียงชั่วครู่ก็ดึงสติชายหนุ่มกลับมา
“ในปากนาย....”


สึนะยังตอบอะไรไม่ได้ ร่างเล็กแทบลงไปกองกับพื้น โชดยังดีที่มือใหญ่ๆนั่นยังคงจับร่างเขาอยู่ ได้แต่หอบแฮ่ก พยายามหายใจเต็มที่ พยายามตั้งสติอย่างสุดความสามารถ
“...อา...มัน...แตกน่ะครับ...” เอ่ยตอบแผ่วเบา นัยน์ตากลมโตปรือด้วยแรงอารมณ์ เขามึนไปหมดแล้ว มึนจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว


นิ้วเรียวดันหน้าเขาให้เงยสบ
“เพราะเมื่อเช้าสินะ?” ..........ที่เขาหยุดมือไม่ทัน


“ไม่เป็นไรหรอกครับ” บางอย่างในแววตาฮิบาริทำให้สึนะตอบออกไป ร่างเล็กยิ้มเล็กน้อย “เดี๋ยวก็หายแล้วล่ะครับ”


“อวดเก่ง”


คำบ่นนั่นทำให้ร่างเล็กหัวเราะอีกครั้ง รอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกแปลกเหลือเกินสะกดให้คนสูงวัยกว่าจ้องมองนิ่ง เมื่อกี้ที่หมอนี่หัวเราะก็แบบนี้เหมือนกัน.....รอยยิ้มเดียวกัน....
“ตอบมาได้แล้วว่าเมื่อกี้นายพูดว่าอะไร”


คำถามที่ได้ยินอีกครั้งทำให้คนตัวเล็กกว่าสะดุ้ง หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
“คือ...คือ....”


หากคราวนี้ฮิบาริไม่คิดจะเร่งอีกแล้ว ปล่อยให้ตอบไม่ได้อย่างนี้แหละ เดี๋ยวเขาจะใช้วิธีการเมื่อครู่เค้นออกมาเอง คิดแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏเล็กน้อยให้ร่างเล็กเสียวสันหลัง แนวว่าจะโดนอีกรอบทำให้สึนะตัดสินใจตอบ
“ตอบแล้วอย่าทุบผมนะครับ”


“ตอบยังไงก็ทุบอยู่ดี” ว่าแล้วร่างสูงก็เคลื่อนหน้าเข้าใกล้อีกครั้ง เห็นแบบนั้นสึนะก็หน้าแดงวาบ พยายามดิ้นหนี พร้อมให้คำตอบด้วยความฉับไว


“น่ะ....น่ารัก!!!~” เสียงเล็กตะโกนลั่นห้อง และดังพอให้ฮิบาริชะงัก


ได้ทีสึนะก็เร่งถอยตัวออกมาให้ห่างจากการกักขัง นัยน์ตากลมโตมองรุ่นพี่ที่ยังอึ้งอยู่อย่างไม่ละสายตา ฉับพลันคำพูดที่จุกอกก็ทำให้หน้าแดงวาบ
“ผมคิดว่า....เมื่อกี้ผมคิดว่า....” หลับตาปี๋!! “ผมคิดว่าคุณฮิบาริน่ารักดีน่ะครับ!!!”







[align=center]ปัง!!![/align]






ไม่ต้องใช้แสตนด์อิน ไม่ต้องมีสลิงและสตั๊น!! จบประโยคปุ๊บ เจ้าเด็กปีหนึ่งผู้อาจหาญก็เผ่นออกมาจากห้องอาถรรพ์นั่นทันที ในหัวมันตอนนี้มึนตื้อหมุนติ้วๆ แขนเล็กวิ่งปิดปากตัวเองไปตลอดทาง ....เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นในห้องบ้างน่ะ!? อะไร อะไร อะไร!!?




[align=center]เมื่อกี้เขาพูดอะไรออกไปนะ!?
แล้ว....แล้วคุณฮิบาริ....






[จูบที่ ริมฝีปาก หมายถึง ฉันรักเธอ]






อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
เงียบเดี๋ยวนี้นะไอ้คณะกรรมการโกทูเฮลลลลล!!!![/align]





เหล่านักเรียนที่อยู่ในห้องต่างมองตามรถด่วนหัวฟูวิ่งผ่านไปด้วยความแปลกใจ แต่ตอนนี้มันก็ไม่สนใจสายตาใครอีกต่อไปแล้ว





[align=center]ก็ในหัวของซาวาดะ สึนะโยชิเวลานี้


ทำไม


ทำไม



ทำไมเต็มไปด้วยเรื่องของคุณฮิบาริอย่างนี้ล่ะ!!!!?[/align]





TBC..จาก คณะกรรมการโกทูเฮล(หัวเราะ)

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เรื่องนี้ยาวหน่อย กะไว้แล้วว่าไม่จบในวันวาเลนไทน์แน่ๆ เพราะงั้นจบตอนนี้แล้วไปต่อตอนหน้า ในวาเลนไทน์ปี 52 กันดีไหม? ล้อเล่นค่ะ อิอิ เด๋วตอนต่อไปจะรีบเอามาต่อให้ก่อนตัวเองสอบนะคะ ถ้าสอบแล้วจะหายยาว

รักคนอ่านทุกคนเลยค่ะ ขอบคุณที่เม้นต์ให้สำหรับฟิครั่วๆแบบนี้นะคะ งิงิงิ

กร๊ากกกก

หนูซือเอ้ย ทำไมหาเรื่องใส่ตัวอย่างน้านน

โดนท่านฮิลวนลามรอบแรกไม่สะใจละเซ่ 555+

รออ่านต่อนะคร้า

ก๊ากๆๆซือจัง
แกว่งเท้าหาเสี้ยน(หัวใจ)ดีแท้

ซวยซ้ำซ้อนก๊ากๆๆ

มันอาร้ายยย~//ทุบโต้ะอย่างบ้าคลั่ง

ทำไมท่านฮิถึงเพิ่งมานึกได้ตอนกำลังจะ.....///โดนทอนฟาฟาดเลือดกกปาก

อีหนูซือเอ็ย รอดตัวไปนะ อ่านรวดเดียวจบเลย3ตอน ช่วงนี้ใกล้สอบเลยไม่เป็นอันทำอะไรเลย

มันรั่วดีแท้ จบแบบอารมณ์ค้างมากนะท่าน - -+

Warning : “อย่าจ้องแบบนั้นสิครับ”

เตือนห้ามจ้อง แต่ชุนจ้องตาแทบจะออกจากเบ้า!!!

ล้ม*โต๊ะ

ทำไมไม่กด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!TTwTT

ลุ้นจนตัวเป็นYอยู่แล๋น!

ลางเห่าหอน ของวองโกเล่บอกว่าจะโดนปล้ำ(อ้ำ...อ้ำ) มันต้องเป็นจริง!!!!!!!T^T พี่โชจ๊า ชุนของฉากสีแดง ฉากสีแดงงงงงงงงง=[]=~~

แล้วคณะกรรมการโกทูเฮลนี้มันอะไรก๊านนนนนOAO (ตกโต๊ะเพราะคำๆนี้แล= =.......)

ฮิบะ.....ตอนหน้าขอเนื้อแนบเนื้อนะจ๊ะ-_-+

แต่เอ๊ะ???? ทำไม? ยามะโกค......หายไปนานราวกับจงใจ ปกติแล้วโกคุต่อให้ร่างกายจะตายแต่ไม่น่าทิ้งทูน่าชิ้นงามไว้กับฮิบะ

....................
...........
.......
...

สรุปแล้ว พวกนายสองคนร่วมมือกับฮิบะรึเปล่า=[]=!!! กะให้1827 แบบเต็มตัวเรอะ!

/กัดผ้าเช็ดหน้าน้ำตานอง/

กระซิก....กระซิก....6927 อยากอ่านฟิค 6927 (ช่วงนี้กระแส 69 เคะมันแรงTwT)

me/1827ก็ชอบนะต๊ะเอง เพราะงั้น ฉากสีแดง....หึหึ ฉากสีแดง-_,- รู้นะต๊ะเองว่าจะเขียน(พี่โชเตะอีกรอบ/)
++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

“ผมคิดว่าคุณฮิบาริน่ารักดีน่ะครับ!!!”

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก.... จริงแท้แน่นอนเลยล่ะหนูทูน่าเอ๋ย คนอาร้ายยย น่ารักน่าชัง (>//<)

ว่าแต่ขัดใจแม่ยก 1827 จริงเว้ยเฮ้ย พูดจบแล้วจะวิ่งหนีทำไมล่ะฮะน้องหนู อยู่ให้ท่านฮิเขาจับกดด่อนเด้ โห่~~ เสียดายนะเนี่ย (ล้อเล่นค่ะ แฮะๆๆ)

รออ่านต่ออยู่นะคะ

ไม่ยอมอ่ะ จะเอาตอนต่อไป

สึนะนี่หาเรื่องใส่ตัวจิงๆ เด๋วก็โดนแบบตะกี้อีกรอบหรอก

มาต่อเร็วๆนะ อารมมันกำลังค้าง

โอ้ ในที่สุดท่านก็มาต่อแล้วววววว *0* ทูน่าใจกล้าดีนะลูก แต่นู๋พูดถูก!! ท่านฮิบะน่าร้ากกกกกจริงๆ!!!
เรื่องนี้เล่นเอาสาวก 1827 ได้กรี๊ดแตก มันได้ใจมากๆเลยค่ะท่าน!!
จะรอตอนต่อไปนะค่ะ หุหุ