•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กราบเรียนทุกท่านที่เคารพรัก

อันด้วยความรู้สึกมันพุ่งกระฉูดเพราะไปเห็นอะไรบางอย่าง ประกอบกับมันเป็นวันวาเลนไทน์ โอ้พระเจ้าแห่งโลกวาย จึงบันดาลให้โชน้อยผู้นี้เกิดความคิดฉุกละหุก ไม่สนใจแล้วซึ่งรายงานและคะแนน(รวมถึงฝ่าเท้าของบรรดาเพื่อนรักร่วมทีม) แถมยังโดดตอบเม้นต์ real mafia panic เพื่อมาแต่งฟิคนี้โดยเฉพาะ จึงบังอาจขอเรียนเชิญทุกท่านทัศนาฟิคนี้ด้วยความสนุกสนาน

ปล.ฟิคนี้เป็นอาการขั้นต้นของคนจิตตกมันแต่ง อย่าถือสาเลยนะคะ (ใกล้สอบแล้วเลยเริ่มบ้าอยากหนีความจริงไปสักพัก อา....เริ่มเข้าใจท่านรักกับท่านลินขึ้นมาตะหงิดๆ)
ปปล.ไม่ใช่ฟิคสั้นค่ะ ยาวหน่อยนึง แต่ไม่กี่ตอนจบค่ะ



Story : [~Bloody Valentine with my cloud~]
Rating : ม่ายบอก~
Pairing : Hibari x Tsuna
Warning : “อ่านทำไม เดี๋ยวก็ขย้ำซะหรอก”





[align=center]เป็นอีกวันที่ไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ก็น่าแปลก
ที่รู้สึกว่ามันกำลังจะเปลี่ยนไป


ฉันไม่เข้าใจอีกแล้วล่ะ
นายมันแปลก....ชะมัด[/align]







[font=Arial Black]บ้าคลั่งฉากที่หนึ่ง : ช็อคโกแลตคือ?[/font]






.......ฤดูกาลผันผ่านไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ในเมืองอันเป็นที่รักแห่งนี้ เมืองที่เป็นของฉัน เมืองที่ฉันกำเนิด วันนี้ก็ยังคงเป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ในนามิโมริ ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี.......


“อรุณสวัสดิ์ครับประธาน!!!” เสียงทักทายยามเช้าดังก้องทั่วโรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริ ร่างสูงผู้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการรักษาระเบียบเดินผ่านประตูโรงเรียนเข้ามา เขาพยักหน้าให้กับเหล่าบรรดาลูกน้องเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้น


“.....จัดแบ่งเวรกันแล้วใช่ไหม?”


“ครับ!!” เหล่าบรรดาลูกน้องที่ดูไม่แตกต่างกันเลยด้วยผมทรงรีเจ้นท์กล่าวตอบเสียงเข้มแข็ง


วันนี้เป็นวันอันตรายวันหนึ่งในรอบปีทีเดียวเชียว เพราะฉะนั้นเพื่อกันไม่ให้เกิดเหตุฉุกละหุกขึ้น พวกเขาจึงต้องจัดแบ่งเวรเพื่อเดินตรวจตราทั้งวัน เพราะวันนี้คงเป็นอีกวันหนึ่งที่มัธยมปลายนามิโมริจะเกิดศึกช็อคโกแลตขึ้น!!


ถูกต้อง ทุกท่านอ่านกันไม่ผิดหรอก สังเกตได้จากสีหน้าฆ่าสัตว์ของหนุ่มน้อยที่เติบใหญ่เป็นหนุ่มหล่ออย่างฮิบาริ เคียวยะได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เขาอยู่ม.ปลายปีสามแล้ว แต่ให้ตายสิ...วันนี้ของทุกปีตั้งแต่ยึดโรงเรียนมา ปีนี้เป็นปีแรกที่ดูเหมือนว่าสงครามปัญญาอ่อนนี่จะหนักกว่าที่เคย ทำไมน่ะหรือ...?


ก็เพราะปีนี้เป็นปีที่ “ไอ้พวกนั้น” ได้เข้ามาเป็นนักเรียนม.ปลายปีหนึ่งน่ะสิ


“ยังจำคำสั่งของฉันได้ใช่ไหม?” เสียงทุ้มหากเย็นยะเยียบดังขึ้น เหล่าบรรดาสมาชิกทั้งหลายเลยตะเบ็งตอบรับ


“โอ๊ส!!” แข็งขันและพยายามไม่โงหัวขึ้นมองหน้าคุณพระคุณเจ้าเบื้องหน้าเด็ดขาด วันนี้ของทุกปี ผู้นำของพวกเขาจะฟิวส์ขาดง่ายและน่ากลัวเป็นพิเศษ เหตุผลที่เคยได้ยินจากรองประธานคุซาคาเบะเป็นดังนี้




[align=center]“คุณเคียวเกลียดประเพณีต่างชาติน่ะ”[/align]




โอ..... ช่างเป็นเหตุผลที่น่ายกย่องเหลือเกิน พวกมันทั้งหลายต่างมองแผ่นหลังของร่างสูงคนนั้นเดินเข้าไปในตัวอาคารเรียนด้วยความปลื้มปีติ ผู้นำของพวกมันช่างสูงส่งยิ่งนัก ทั้งที่ตัวเองเกลียดเอามากแท้ๆ แต่กระนั้นก็ไม่ไปละเมิดสิทธิของคนที่ชอบเทศกาลวาเลนไทน์





[align=center]ทำไมประธานช่างเท่ห์อะไรอย่างนี้!!![/align]




ความคิดยกย่องนั่น เป็นตัวส่งผลให้สารเคมีในร่างกายที่ชื่อว่า “รักคุณเคียวจุ๊บๆ” หลั่งออกมาอย่างระงับไว้ไม่อยู่ พวกมันนับสิบมองหน้ากัน ต่างตัดสินใจ วันนี้พวกเขาทั้งหลายจะทำหน้าที่ที่ประธานมอบหมายให้ดีที่สุด!! หน้าที่ที่ชื่อว่า





[align=center]กำจัดช็อคโกแลต!![/align]





หน้าที่และความประทับของมันที่กล่าวไปเมื่อครู่ช่างขัดกันอย่างบัดซบจนคนแต่งหน้ามืดไปชั่วครู่ อา...ฮิบาริ เคียวยะผู้ยิ่งใหญ่เกลียดเทศกาลนี้เข้าเส้น แต่ว่าความเกลียดนั้นจะเอาชนะพวกเขาเหล่านี้ได้หรือ!!?





[font=Comic Sans MS]6.55 a.m.[/font]




“อื๋อ?”


“มีอะไรเหรอครับรุ่นที่สิบ?” หนุ่มน้อยหัวเงินที่เพิ่งไปซอยผมออกมาหมาดๆ ถามคนตัวเล็กแสนรักข้างตนด้วยความสงสัย


“...เอ่อ...พวกกรรมการรักษาระเบียบยืนกันให้เกลื่อนเลยอ่ะ” ปีหนึ่งเฟรชชี่นามซาวาดะ สึนะโยชิเอ่ยขึ้น ปีนี้ก็เป็นอีกปีที่เขาเจริญเติบโตจาก 156.5 เซนติเมตรเป็น 161 เซนติเมตรด้วยความภาคภูมิใจ (บัดโซ้บ!!!)


ไม่สิ ก่อนพูดถึงการเจริญเติบโตทางร่างกายที่ดีมีคุณภาพแบบนั้น ต้องกล่าวถึงพวกนักเรียนหญิงราวสิบกว่าคนที่ยืนหน้าซีดอย่างกล้าๆกลัวๆการเหยียบเข้าบริเวณโรงเรียน


“เห~ นั่นสินะ วันนี้เกิดอะไรขึ้นหว่า?” ยามาโมโตะ ทาเคชิที่นับวันยิ่งสูงใหญ่ใกล้ความเป็นต้นไม้เข้าไปทุกที เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฮะ ฮะ จะยังไงก็ช่าง เข้าไปโรงเรียนกันเหอะสึนะ!” ไม่ว่าเปล่าพลางกอดคออย่างหนิดหนมกลมเกลียวอีกแน่ะ


“เฮ้ย!!! ไอ้บ้าเบสบอลทำอะไรของแกวะ!?” โกคุเดระ ฮายาโตะว้ากขึ้น หากในขณะที่กำลังจะต่อว่าต่อขานโทษฐานจับเนื้อต้องเคะรุ่นที่สิบที่รัก บรรดากรรมการรักษาระเบียบก็โผล่เข้ามา


“ขอตัวกระเป๋าหน่อย”


“หา!?”


“ขอตัวกระเป๋าหน่อย” สายตาของเจ้าหัวเงินที่บ่งบอกว่ามายุ่งอะไรกะกรูแบบนั้น ไม่ได้ทำให้บรรดากองทัพรีเจ้นท์ยี่หระแต่อย่างใด เห็นสถานการณ์เริ่มเข้าข่ายอาจเป็นศัตรูกับเจ้าพ่อโรงเรียนไปทุกขณะ สึนะก็เร่งเปิดกระเป๋าของตนให้อีกฝ่ายดู


“อ๊ะ รุ่นที่...”


“น่า~น่า~” ยามาโมโตะหัวเราะเล็กน้อย แล้วเปิดกระเป๋าของตนให้กรรมการรักษาระเบียบดูด้วยเช่นกัน


สึนะหันไปทางโกคุเดระที่ยังอึกอัก เอ่ยอ้อมแอ้มแกมขอร้อง
“เอ่อ....โกคุเดระคุง?”


แววตากลมๆที่จ้องมาทำให้ร่างโปร่งหัวเงินชะงัก ถึงแม้จะไม่อยากยอมให้เจ้าพวกบ้านี่ดูกระเป๋า แต่ถ้ารุ่นที่สิบมองเขาด้วยแววตาแบบนั้น....




[align=center]เอาหัวผมไปเลยคร้าบบบบ~~
vT[]Tv[/align]




และแล้ว.....ความเคะก็เอาชนะความฉับฉน(สับสน)ทุกอย่าง โกคุเดระเปิดกระเป๋าอย่างว่าง่าย ทว่าฉับพลันที่เปิดกระเป๋าของมันออกดู ทุกคนในที่นั้นก็แทบกรี๊ดกับกองระเบิด!!


“เฮ้ย!!!” เสียงสึนะประสานพร้อมกับเหล่าคณะกรรมการรักษาระเบียบด้วยความตกใจ กระทั่งมิสเตอร์เบสบอลเองยังเหงื่อตก


ไอ้ตัวเจ้าของแคะขี้หูด้วยความหงุดหงิด
“อะไรอีกล่ะ? ตรวจเสร็จแล้วใช่มั้ย?” ว่าแล้วมันก็เอื้อมมือไปปกปิดหลักฐาน คว้าข้อมือสึนะเตรียมจ้ำทันที แต่เรื่องมันคงจะจบลงง่ายๆหรอก





[align=center]ฟิ้ว!![/align]





ทอนฟาลอยตวัดปักฉึกลงบนพื้นดินเบื้องหน้าไอ้อาวุธเคลื่อนที่ มันชะงักการจ้ำ เงยหน้ามองไปยังไอ้ตัวแสบโคตรเก่งที่ดันอุตริคว้าของสูงเฉี่ยวหัวโหนก โวยวาย!
“ทะ...ทำอะไรของแกวะ!!?” แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อคนกำลังจะกลายเป็นคู่กรณีของมันกระโดดลงมาจากชั้นสอง!!




[align=center]ตุบ....[/align]




“......หือ?”


ทั้งสึนะ ยามาโมโตะ โกคุเดระและเหล่าบรรดานักเรียนที่เร่งมาโรงเรียนในยามเช้า ต่างตกตะลึงกับอะบิลิตี้ของเจ้าพ่อโรงเรียน ยิ่งเห็นว่าร่างสูงของฮิบาริ เคียวยะไม่มีชะงักแม้แต่น้อย ทั้งยังเดินตรงดิ่งมาหาพวกตนหน้าตาเฉยแบบนั้นก็ยิ่งเหงื่อแตก


“นอกจากจะพกพาของอันตรายเข้ามาในโรงเรียน.....” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแช่มช้า พลางหยิบอาวุธคู่กายขึ้นมาจากพื้น เนตรคมกริบจ้องมองไปยังเจ้าตัวปัญหาสามตัว “...ยังพูดจาไร้สัมมาคาระวะกับรุ่นพี่....”





[align=center]ฟวับ!![/align]





เสียงตวัดทอนฟาดังตัดอากาศ
“ฝ่าฝืนกฎระเบียบมากมายขนาดนี้......” รอยยิ้มกระตุกขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่พุ่ง “กล้าหาญดีนี่เจ้าเด็กปีหนึ่ง”





[align=center]เฮ้ย!!!!!![/align]




เสียงกรีดร้องดังก้องในใจทันทีที่พี่แกพุ่งตัวเข้ามาหา...หา....สึนะ!!!





[align=center]จ๊ากกกกกกก ทำไมเป็นผมล่ะครับ!!!!?





ตูม!!![/align]






ทอนฟาปะทะพื้นดินแตกกระจาย ร่างเล็กกระโดดหลบหลีกทันควัน แต่นั่นยิ่งเป็นสัญญาณให้ท่านเจ้าพ่อพุ่งตัวเข้าใส่ต่อเนื่อง!


“แกทำอะไรของแกวะฮิบาริ!!” โกคุเดระจุดระเบิดขึ้น พร้อมวิ่งเข้าไปช่วยเจ้านายทันที “คนที่แกต้องเล่นงานน่ะ มันฉันต่างหากโว้ย!!!”


เสียงประกาศก้องเรียกรอยยิ้มของหมาป่าให้ฉายขึ้นอีกครั้ง ยามนั้นไอ้หัวเงินรับรู้ทันทีว่า....
“นั่นสินะ”





[align=center]กับดัก!!





ผัวะ!!!![/align]






อาวุธสีเงินซัดเข้าเต็มคาง ร่างสูงของโกคุเดระลอยคว้างกลางอากาศ กระอักเลือดออกมา สึนะและยามาโมโตะที่เห็นก็ตกใจ ดาบไม้นามชิงุเระถูกชักออกมาท่ามกลางรอยยิ้มของผู้สืบทอดวิชา นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบมองเพื่อนรักที่นอนสลบไปแล้วด้วยความเป็นห่วง ....เพราะเผลอเลยโดนเต็มๆสินะ.....
“ทำไมวันนี้ลงมือหนักนักล่ะ ฮิบาริ?”


ผู้ถูกถามหมุนทอนฟาไปมา กล่าวเสียงนิ่ง
“ก็แค่ลงมือกับคนทำผิดกฎ” จากนั้นก็หันไปเล่นงานสึนะต่อทันที ร่างเล็กเร่งก้มตัวหลบ หาทางเข้าไปใกล้โกคุเดระที่กำลังสลบอยู่ ทว่า ฮิบาริไม่ยอมง่ายๆเหมือนเคย


ทอนฟาถูกฟาดผ่านร่างกายไปอย่างเฉียดฉิว สึนะกัดฟันกรอด
“คุณ...คุณฮิบาริครับ ใจเย็นก่อนสิครับ!”


“จำไม่ได้ว่าเคยออมมือกับคนทำผิดกฎนะ” ร่างสูงตอบพลางตวัดข้อมือ ฟาดทอนฟาด้านซ้ายลงหมายให้กระแทกหัวเจ้าสัตว์กินพืชตรงหน้า ทว่า




[align=center]เคร้ง!![/align]




ชิงุเระเข้าปะทะกับทอนฟาเต็มรูปแบบ ดาบไม้พลันกลายเป็นเหล็กกล้า นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองประธานกรรมการรักษาระเบียบนิ่ง
“สึนะ รีบพาโกคุเดระไปห้องพยาบาลเถ...”




[align=center]เคร้ง!!![/align]




ยังไม่ทันสิ้นคำ อาวุธขนาดกลางก็ปะทะซ้ำให้คนเข้ามาแส่จำต้องยกดาบขึ้นป้องกันตัว ร่างสูงยิ้มแหะๆราวกับอยากกล่าวอะไรสักอย่าง หากฮิบาริกลับไม่ยอมฟังแม้แต่น้อย เคร้ง เคร้ง! เคร้ง!! จากซ้ายไปขวา จากขวาเฉียงขึ้น ทั้งพลังเหนือมนุษย์นั่นทำให้ยามาโมโตะรู้สึกมือชาชั่ววูบ เห็นท่าไม่ดีเลยเริ่มซัดกลับบ้าง




[align=center]วูบ!![/align]




ฮิบาริก้มหลบดาบอย่างหวุดหวิด ปลายผมโดนตัดขาดเป็นบางส่วน แต่คนที่ต้องตะลึงกลับกลายเป็นเจ้าหนูนักดาบที่พบว่าเจ้าพ่อคนนั้นพุ่งร่างเข้าใส่ตนด้วยความเร็วสุดยอด
“ฮึ่ย!!” เร่งยกชิงุเระขึ้นป้องกัน พร้อมกระโดดถอยหลัง แต่พลังขาของฮิบาริก็ทำให้เขาหน้าซีด ฉับพลันแค่กระพริบตาอีกครั้ง เจ้าพ่อประจำโรงเรียนก็พุ่งตัวพร้อมตวัดทอนฟาจากด้านล่าง หมายเล่นงานเขาให้หมอบเสียแล้ว!




[align=center]ผัวะ!!![/align]




เสียงเหล็กปะทะเนื้อลุ่นๆดังสนั่น นักเรียนที่มามุงเร่งหันหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว หากคนเบิกตากว้างกลับเป็นคนสองคนที่กำลังปะทะกันอยู่ พึ่บ ชิงุเระกลับกลายเป็นดาบไม้ธรรมดา ยามาโมโตะตะโกนดังลั่น
“สึ...สึนะ!!!” มือใหญ่เร่งคว้าร่างเพื่อนรักที่เข้ามาปกป้องตัวเองไว้ด้วยหน้า


“อู...อูย...” แพะรับทอนฟาครางโอด “ไม่...ไม่เป็นไรใช่มั้ยยามาโมโตะ?”


คนถูกถามหน้าไม่ดี เห็นร่องรอยปะทะเป็นปื้นแดงบนหน้าขาวๆนั่นก็เร่งถาม
“นายต่างหากล่ะ ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”


“อื้อ” สึนะยิ้มแหะ “พ่ะ...พอไหวน่ะ”


“งั้นรึ?”


เสียงที่ดังแทรกขึ้นกลางวงทำให้ทั้งคู่ชะงัก ฮิบาริ เคียวยะตอนนี้ยืนมองพวกเขาด้วยแววตาเฉยชา ภาพของหมาป่าพร้อมออร่าที่ไม่แคล้วขย้ำพวกตนอีกครั้งเป็นแน่ ทำให้สึนะเร่งลุกขึ้น
“คุ...คุณฮิบาริครับ...” ทำไมวันนี้อารมณ์พี่แกร้ายจังเนี่ย~~~! = =llll “คือว่า....”


“พวกนายตามฉันมาที่ห้อง”


ประโยคคำสั่งนั่นทำให้สึนะและยามาโมโตะนิ่งอึ้ง เห็นอากัปกิริยาของคนสมองช้าทั้งสองแบบนั้น ร่างสูงจึงเอ่ยขึ้นอีกครา
“ไม่ว่ายังไงพวกนายก็ต้องโดนลงโทษ” เดินผ่านโกคุเดระที่ยังไม่ฟื้นไปอย่างเย็นชา “คงไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำสองหรอกนะ”


คุณท่านเอ่ยแค่นั้นแล้วก็เดินหายไปในอาคารเรียน เห็นบรรดานักเรียนมุงแหวกทางให้กันเป็นแถว แล้วในขณะที่กำลังยืนตะลึงกันอยู่นั้น ได้ยินเสียงประกาศของคณะกรรมการรักษาระเบียบดังขึ้น
“ใครไม่อยากมีสภาพแบบนั้น เปิดกระเป๋าให้ตรวจซะ!!”


เท่านั้นแหละ ไม่ต้องมีระเบิดหรือปืนมาขู่ใกล้ๆ บรรดานักเรียนแห่งโรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริก็พร้อมใจให้ความร่วมมือ เสียงโวยวายเพราะโดนยึดช็อคโกแลตดังขึ้นระงม หากก็ได้แต่บ่นเท่านั้น เพราะสภาพของสามตัวอย่างที่เห็นตรงหน้า ทำให้เหล่านักเรียนหญิงทั้งหลายไม่กล้ากรี๊ดกร๊าดอะไรอีกต่อไป


“สรุปว่า....” สึนะเอ่ยขึ้นอย่างหมดแรง “...พวกเรากลายเป็นไก่ที่ถูกเชือดให้ดูอย่างนั้นสินะ....”


“ฮะฮะ นั่นสิ ฮิบารินี่แสดงได้เนียนชะมัดเลยเนอะ~!” คนอารมณ์ดีหัวเราะอย่างไม่ถือสา เห็นแบบนั้นสึนะก็ถอดถอนใจกว่าเดิม



[align=center]โอ้ละหนอ...มายเฟรนด์[/align]



แล้วในขณะที่ทั้งสองกำลังจะพาโกคุเดระไปห้องพยาบาลนั้น เห็นเหล่าบรรดานักเรียนหญิงนับสิบเดินตรงเข้ามา ฉับพลันยิ่งกว่า AGI ของฮิบาริเมื่อครู่ สึนะก็ต้องเหงื่อตกเมื่อพบว่าเพื่อนรักทั้งสองของตน ถูกบรรดาแม่ยกหญิงหิ้วปีกเข้าไปในอาคารเรียนด้วยความไวแสง จากนั้นอีกนับสิบที่เพิ่งโดนยึดช็อคโกแลตก็วิ่งตามเข้าไปทันที เสียงโวยวายเรื่องอะไรบางอย่างดังลอดออกมา และนั่น...


ทำให้สึนะผู้ถูกทิ้งให้เดียวดายเหงื่อตก


จริงสินะ...วันนี้มันวันวาเลนไทน์นี่หว่า..... คิดแล้วก็หันไปมองช็อคโกแลตกองพะเนินที่ถูกยึดเอาไว้เป็นของกลาง พร้อมคนเฝ้าหน้าตาเหี้ยมเกรียมแบบนั้นก็หน้าซีด




[align=center]ยามใดอิสสตรีมิอาจได้มอบช็อคโกแลต
ยามนั้นเธอจะเอาอะไรให้กันหว่า...?




เอื๊อก[/align]





คิดแล้วเริ่มสยิวกิ้วปนสยองโหด สึนะเร่งส่ายหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไปทันที นัยน์ตากลมโตสังเกตเห็นหลุมลึกเป็นรูเพราะทอนฟาเมื่อครู่ พึมพำอย่างนึกขึ้นได้
“...จริงสิ เราเองก็ต้อง....” มาถึงตรงนี้สุดยอดลางสังหรณ์ร้องเตือนให้ลั่น






[align=center]โอ้พระเจ้า~ ไอ้คนที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่าสองซี้ที่หายเข้าดงผู้หญิงไปน่ะ....
มันเขาไม่ใช่เรอะ!!!?[/align]






>>จิตตกยาวค่ะ

[align=center]แง้....เขาอยากกลับบ้านอ้า~~~!!![/align]




เป็นไปได้อยากร้องอย่างงี้ชะมัด ไม่ติดที่ว่าร้องแล้วหน่อมแน้มกับเสียฟอร์มล่ะก็ พ่อทำไปแล้ว!!


หนุ่มน้อยเฟรชชี่ที่มีร้ายติดตามหลังโชคเสมอ จ้องมองประตูไม้บานใหญ่ ป้ายที่เขียนว่า “ห้องคณะกรรมการรักษาระเบียบ” นั่นช่างขลังอย่างกับปลัดขิก เห็นแล้วอะดรีนาลีนหลั่งวาบๆชวนให้วิ่งหนีเหลือเกิน เกิดมาเป็นสึนะก็ซวยไปแปดอย่าง ไม่มีเรื่องไหนเล้ยที่คนแต่งแต่งให้มันโชคดี ลักกี้รูปหล่อ


“เฮ้อ~” ถอนหายใจราวกับกำลังจะเข้าแดนประหาร ไม่เข้าก็โดนตามฆ่า...เข้าไปก็ไม่รอดชัวร์.... “เอ๋?....แบบนี้ยืดเวลาโดนเจื๋ยนไม่ดีกว่าเหรอ?” พึมพำ ในหัวเริ่มคิดสมการรอดชีวิต หากภาพของเจ้าพ่อประจำโรงเรียนที่พบว่าตนหนีต๋อมหายไป แล้วสุดท้ายกลับเมก้าเคลิฟเวอร์ค้นตนพบทีหลังเข้าก็ทำให้อยากร้องไห้




[align=center]โดนเชือดตอนนี้
ยังดีกว่าโดน “ค่อยๆ” เชือดตอนหลังสินะ....[/align]




ภาพฮิบาริ เคียวยะทรมานคน คงติดหนึ่งในสิบสุดยอดของสยองแห่งโลกเป็นแน่ คิดแล้วร่างเล็กก็กลั้นใจ เคาะประตู





[align=center]ก๊อก ก๊อก[/align]





“เอ่อ...ขออนุญาตครับ”





[align=center]เงียบ[/align]





“ฮะ ฮะ คุณฮิบาริไม่อยู่สินะ” ว่าแล้วมันก็ใช้เล่ห์บัดซบ เคาะแล้วหนีทันที แต่คนข้างในมันคงรู้ เสียงทุ้มดังขึ้นผ่านประตูไม้นั่น


“เข้ามา”


คนได้ยินแทบปิดหน้ากรีดร้อง สุดท้ายก็ต้องเปิดประตูเข้าไปตามคำอนุญาตของพี่ท่าน ร่างเล็กเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ บรรยากาศช่างเหมือนในฟิคหลายๆเรื่องที่เขาเข้าไปแล้วโดนปล้ำ!! โอ้ว~!


เนตรคมลึกล้ำจ้องมองผู้เข้ามานิ่ง วางเอกสารที่กำลังดูอยู่ลง เอ่ยขึ้น
“อีกสองคนหายไปไหน?”


“เอ่อ....” จะตอบยังไงดีวะ “คือ....พอดีพวกนั้นถูกพวกผู้หญิงพาไปคุยด้วยน่ะครับ” อยากใช้ว่าโดนฉุดแต่ก็ไม่กล้า การท้าทายสตรีด้วยคำพูดเป็นการหาเรื่องใส่ตัวอย่างยิ่ง (ถูก!! : คนแต่ง)


ฮิบาริรับฟังอย่างเงียบๆ ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจใดๆ
“งั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นนายก็รับโทษแทนพวกนั้นก็แล้วกัน”





[align=center]อ้าว!!!?[/align]





“อะ...อะไรนะครับ!?”


“ทำไม?”


เอื๊อก~~!! ซาวาดะ สึนะโยชิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เนตรคมที่จ้องเป๋งมานั่นราวกับมีดกรีดเนื้อ มันไม่อนุญาตให้เขาต่อปากต่อคำได้เลยสักนิด ทั้งที่ความผิดเมื่อเช้าก็ไม่ใช่ความผิดเขาซะหน่อย!! แล้วทำไม....

ภาพโกคุเดระและยามาโมโตะเพื่อนรักที่ยิ้มให้ตนเสมอปรากฏขึ้นในหัว





[align=center]ให้ตายสิ....[/align]





“.....ครับ...เข้าใจแล้ว” สึนะเอ่ยยอมรับโทษเสียงอ่อย จะให้ทำอะไรอ่ะ? ขัดห้องน้ำ? ล้างตึกเรียน? ถอนหญ้า? กวาดสนาม? โฮ้ยยยย~~~~!!!


ฮิบาริมองอาการเจ้าสัตว์กินตัวเล็กเบื้องหน้านิ่ง เมื่อก่อนเขาก็คิดอยู่แล้วว่าหมอนี่แปลก ไม่นึกว่าจนตอนนี้เขาก็ยังคิดว่ามันแปลกอยู่ดี ก่อนมันจะตบปากรับคำเมื่อครู่ อาการเยี่ยงสิ่งมีชีวิตอ่อนแอปรากฏให้เห็นชัด แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาทีหมอนี่ก็เปลี่ยนไป


เมื่อกี้ก็เหมือนกัน ทั้งที่อ่อนแอจนต้องคอยหลบเขา ไม่กล้าตอบโต้ แต่จู่ๆกลับกล้าหาญเอาตัวเข้ารับทอนฟาของเขาแทนยามาโมโตะ ทาเคชิ แล้วยังมีอารมณ์ยิ้มร่าทั้งที่น่าจะปวดหน้าที่โดนซัดแทบตาย


เนตรคมเหลือบมองแก้มของอีกฝ่ายที่เริ่มมีอาการบวมแดง
“นายยังไม่ได้ไปห้องพยาบาลรึ?”


“ครับ?” สึนะเงยหน้าขึ้นมองคนกล่าว “เมื่อกี้คุณฮิบาริว่าอะไรนะครับ?”


หากคำตอบที่ควรจะได้รับ กลับกลายเป็นการขมวดคิ้วและความเงียบของร่างสูง เห็นแบบนั้นสึนะก็สะอึกไป สงสัยเขาคงเริ่มทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดอีกแล้วล่ะมั้งนี่? รีบรับโทษแล้วเผ่นดีกว่า!
“เอ่อ....คือ คุณฮิบาริจะให้ผมทำอะไรเป็นการไถ่โทษเหรอครับ?”


“ยังคิดไม่ออก”


คำตอบที่สวนกลับมาทันทีทำให้สึนะอ้าปากค้าง อุทานเสียงดัง
“หา!!?”


แล้วรอยยิ้มเย็นๆก็ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก
“บางทีถ้านายต่อสู้กับฉันแล้ว ฉันคงคิดออก”


คำพูดกับหน้าตาช่างไม่ประสานกันเล้ย~~!!! สึนะที่ได้ยินก็หน้าซีด มือไม้โบกว่อนปฏิเสธ
“ไม่....ไม่เอาล่ะครับ!” เท้าก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ “ถ้างั้น...ถ้าคุณฮิบาริคิดหาเรื่องลงโทษผมได้เมื่อไหร่ก็ค่อยบอกผมแล้วกันนะ.....ครับ....!!!?”


คำพูดแทบหลุดเป็นห้วงๆ เมื่อจู่ๆพี่ท่านปาปากกาปักประตูดังฉึก!






[align=center]T[]T






แม่จ๋า!![/align]







“ยังคุยไม่จบนะ” เสียงทุ้มกล่าวพลางลุกขึ้น ทันใดปลายหางตาก็เหลือบไปเห็นกองช็อคโกแลตที่เหล่าลูกน้องยึดมาได้ ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในหัว “....พวกนายก่อความผิดสามคน...โกคุเดระ ฮายาโตะพกอาวุธอันตรายเข้ามาในโรงเรียนเป็นโทษประการแรก กล่าวถ้อยคำไม่สุภาพกับรุ่นพี่โทษประการที่สอง คิดลงมือกับรุ่นพี่ประการที่สาม....”


สึนะหน้าซีดเมื่อเริ่มเห็นว่าเงาปีศาจบางอย่างมันกำลังฉายชัดด้านหลังประธานจอมโหด เสียงทุ้มนุ่มนั่นก็ราวกับเป็นคำสาปให้เขาเริ่มดำดิ่งสู่นรก


“ส่วนยามาโมโตะ ทาเคชิก็พกอาวุธเข้ามาในโรงเรียนถือเป็นโทษประการที่สี่ ลงมือกับรุ่นพี่ประการที่ห้า” รอยยิ้มเย็นยะเยือกราวกับสนุกยิ่งนัก ประดับชัดบนใบหน้าคมคาย เนตรสีนิลจ้องมองมายังแพะน้อยที่กำลังยืนอ้าปากค้างกับข้อกล่าวหาบานตะไท




[align=center]หึ[/align]




“ส่วนนาย....” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาหา มือใหญ่จับทอนฟา พลางงัดใบหน้าซีดๆนั่นให้สบตากับตน “นายผิดที่สุดเพราะเป็นผู้สนับสนุนให้สองคนนั่นได้ใจ....นั่น....เป็นข้อหาประการที่หก.....”


คราวนี้สึนะกรามแทบค้าง ความผิดที่ได้ยินนั่นมันอะไรฟร้า~~!? สนับสนุนให้ได้ใจ!? เขาเนี่ยนะ!!!?


ตอนนี้ความคิดสนุกสนานกำลังแล่นขึ้นในสมองอันชาญฉลาดของฮิบาริ ชายหนุ่มเอ่ยสรุป
“แล้วเมื่อกี้....ยอมรับผิดแทนเพื่อนด้วยใช่ไหม?” เสียงหัวเราะเย็นๆดังขึ้น “…..ถ้าเช่นนั้นนายก็ต้องได้รับโทษทั้งหกข้อหา เอาล่ะ....พร้อมที่จะได้รับการลงโทษหรือยัง?”


ไม่อยากจะบอกเลยว่า ถ้าไม่ใช่เพราะฝึกกับรีบอร์นมานาน ตอนนี้ซาวาดะ สึนะโยชิคงฉี่ราดกุงเกงแล้วเป็นแน่แท้ ฮะเหย ฮะเหย มาถึงขั้นนี้แล้ว จะร้องให้หม่ามี๊ ป่าป๊า หรือบรรดาเพื่อนรักช่วยก็คงกลายเป็นมิสชั่นอิมพอสสิเบิ้ล อา....พระเจ้าแห่งดวงของผมครับ....ขอให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้ายอะไรมากไปกว่านี้เถิด~ TvT


ตัดสินใจตายได้แล้ว เจ้านักโทษก็กลืนน้ำลายอีกครั้ง แววตาเริ่มมุ่งมั่นสู่หายนะ
“.....ค่ะ....ครับ” หากน้ำเสียงยังอ่อยไม่ไปตามอ่ะ TAT


คำตอบนั่นทำให้ร่างสูงกระตุกยิ้มเย็นวาบ ทอนฟาเกี่ยวรัดคอเรียวของสึนะเอาไว้ ลากถูลู่ถูกังมายังหน้าต่าง เอ่ยขึ้น
“นั่น...คือกองช็อคโกแลต”


สึนะเหลือบตามองผ่านหน้าต่างตามไปยังด้านหน้าอาคารเรียน แล้วก็ต้องตกตะลึง โอแม่เจ้า~!! ไม่ใช่กองแล้ว!! ภูเขาครับพี่น้อง!!!
“ค่ะ...ครับ...”


“เอาไปกำจัดซะ นั่นคือโทษอย่างแรกที่นายได้รับ”


TvT หน้าตาของสึนะคงได้อารมณ์ประมาณนี้ ก็จะทำหน้าไม่พอใจก็ทำไม่ได้ จะกลั้นไม่ให้ร้องก็ไม่สามารถ จะเถียงว่าทำไม่ได้ก็เสียวโดนทุบ สุดท้ายมันก็ต้องเป็นอย่างนี้สินะ.....ชีวิตของเด็กปีหนึ่งห่วยๆมันก็ต้องเป็นอย่างนี้สินะ!!!





[align=center]แล้วเช้าวันนี้สึนะก็ได้รับรู้จาการสันนิษฐานโดยส่วนตัวว่า




“ช็อคโกแลต คือ ของที่คุณฮิบาริเกลียดที่สุดในโลก!”[/align]






>>โอเค จิตต่อๆ

[align=center]เพราะไอ้วัฒนธรรมต่างชาติบ้าๆ
เลยทำให้ฉันรู้สึกมึนหัวมากขึ้นทุกที



แต่ยิ่งกว่าของหวานสีดำนี่
นายนั่นแหละที่ผิด[/align]






[font=Arial Black]บ้าคลั่งฉากที่สอง : สิ่งที่เขาชอบ[/font]






ไม่รู้ว่าตอนนี้โกคุเดระและยามาโมโตะเป็นยังไงบ้าง แต่เพื่อการลงโทษนั่น สุดท้ายเขาก็ต้องโดดเรียน ไม่สิ...อันที่จริงวันนี้พวกอาจารย์ไม่มาสอนกันเสียเยอะ ก็เลยกลายเป็นว่าช่วงเช้าพวกปีหนึ่งทั้งชั้นปีต้องเรียนด้วยตัวเอง น่าแปลกจริงๆที่อาจารย์ไม่มายกสายชั้นแบบนี้ หรือว่าป่วยกันนะ?


แต่นี่คงไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาคิดอะไรจำพวกนี้ ก็ในเมื่อต่อหน้าเขาตอนนี้มันเต็มไปด้วย....




[align=center]ช็อค∙โก∙แลต!![/align]




“อ๊า!!! จะกำจัดยังไงดีล่ะเนี่ย~~!!?” สึนะนั่งทึ้งหัวตัวเองพลางมองกองของหวานนั่น โชคดีที่พวกคณะกรรมการนักเรียนช่วยขนมาอยู่หลังโรงเรียนให้ ไม่งั้นเขาก็คงต้องหาทางขนมาเองคนเดียว อันที่จริงเขาก็รู้ว่าของกินแค่นี้น่ะ แค่เอาไปทิ้งก็น่าจะพอแล้ว แต่ว่า....



[align=center]ทุกหนึ่งชิ้นที่ให้
มันเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ใช่เหรอ?[/align]



แล้วแบบนี้จะให้กำจัดทิ้งได้ยังไงกันล่ะ~~~ ตอนเย็นค่อยขนกลับบ้านดีกว่ามั้ง~ เอาไปขายต่อน่าจะเวิร์คที่สุด คิดแบบนั้นแล้วก็ลุกขึ้นยืน
“คุณฮิบาริไม่ได้บอกกำหนดเวลาให้กำจัดด้วยนี่นา เพราะงั้นนานหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกนะ” ว่าแล้วก็เตรียมเดินไปหาเพื่อนทั้งสองที่หายแซ่บไปพร้อมกับเหล่าพวกผู้หญิง ทว่า






[align=center]ฟุ่บ!![/align]





ทอนฟาเย็นชืดถูกยื่นออกมาจากมุมตึก ดักคอเขาเอาไว้! สึนะหน้าซีดเหลือบมองเจ้าของอาวุธนั่น
“ค่ะ....คุณฮิบา....ริ”


“กำจัดยังไม่เสร็จคิดจะไปไหน?”



อี๋!!!



“คือว่าผม....”


ตูม!! ท่อนเหล็กสีเงินเฉี่ยวหูสึนะ แล่นปักลงบนกำแพงคอนกรีต ตอนนี้หน้าของแพะน้อยซีดเป็นชอล์ก ยิ่งเห็นแววตาอย่างกับน้ำแข็งที่จ้องเขม็งมาแบบนั้นก็ทำให้ร่างกายราวกับจะหมดแรงข้าวต้ม


“จะหนีงั้นรึ?”


ม่ายช่าย~~~!! คิดแต่พูดไม่ออกเพราะความกลัวแล่นจับใจ ได้แต่ส่ายหัวดิ๊กพัลวัน เห็นแบบนั้นเสียงทุ้มก็เอ่ยต่อ
“งั้นก็ไปกำจัดช็อคโกแลตนั่นซะ”


“ครือ....ไม่ต้องตอนนี้ไม่ได้เหรอครับ?” เอ่ยอ้อมแอ้มถามต่อรอง หากคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของร่างสูงก็ทำให้สึนะต้องอธิบายต่อ “คือว่า...ถ้าจะกำจัดมันมีหลายวิธีนี่ครับ ล่ะ...แล้ว ถ้ากำจัดตอนนี้มันก็มีแต่ต้องเผาหรือไม่ก็เอาไปทิ้งเท่านั้น...เอง...”


นัยน์ตากลมโตค่อยเหลือบมองฮิบาริ หากสีหน้าเย็นชานั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนแต่อย่างใด ร่างสูงดึงทอนฟาออกจากคอนกรีต กล่าวต่อ
“แล้วเป็นยังไงล่ะ? ที่ฉันว่าให้นายกำจัดก็หมายความว่าให้ทิ้งอยู่แล้ว”


เท่านั้นแหละ สึนะไม่รู้โดนตัวอะไรเข้าสิง ร่างเล็กตะเบ็งเสียงค้านทันที
“ไม่ได้นะครับ!!” แล้วก็ต้องเอามือปิดปากฉับ ยิ่งเนตรคมกริบนั่นจ้องมองกลับมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก็ทำให้สึนะอยากกัดลิ้นตัวเองชะมัด! “ทะ...ทิ้งไม่ได้นะครับ ช็อคโกแลตพวกนั้นน่ะ..”


“ทำไม?”


“ก็มันเป็นของที่พวกผู้หญิงเขาอยากให้คนที่ตัวเองชอบไม่ใช่เหรอครับ?” ร่างเล็กอธิบายเสียงอ่อย “....ตอนที่ทำคงตั้งใจน่าดู....ผม...กำจัดของที่ทำด้วยความรู้สึกอย่างนั้นไม่ลงหรอกครับ....”


“แต่พวกนั้นก็ทิ้งมันได้เร็วน่าดูไม่ใช่หรือไง?”


ถ้อยคำที่สวนฉับ ทำให้สึนะตวัดหน้าขึ้นมอง นั่น.....


“เมื่อเช้าแค่ขู่นิดหน่อยก็ทิ้งแล้วแท้ๆ” เนตรคมจ้องกลับ “......ถ้าสำคัญคงไม่ทิ้งแบบนั้นหรอก”


สึนะได้แต่นิ่งเงียบ สิ่งที่ฮิบาริพูดล้วนมีเหตุผล ถ้าสำคัญจริงคงไม่ทิ้ง....ไม่ว่ายังไงก็ทิ้งไม่ได้ แบบนี้...ช็อคโกแลตพวกนี้คงกลายเป็นสิ่งของที่ทำด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆสินะ....


เห็นเจ้าสัตว์กินพืชเงียบไปแบบนั้น ฮิบาริก็เอ่ยต่อ
“กำจัดมันซะ อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะมาดู” เขาพูดแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้สึนะอยู่ตามลำพังกับกองช็อคโกแลต


“จะให้เผาทิ้ง....งั้นเหรอ....” มือเล็กจับกล่องใส่ของหวานสีสวยนั่นขึ้นมาดู ถอนหายใจ




[align=center]ให้ตายสิ.....กลับไปเขาคงต้องโดนรีบอร์นกับแม่ว่าแหงๆ[/align]




[align=center]***********************************************[/align]




หลังจากสั่งเจ้าสัตว์กินพืชนั่นแล้ว ฮิบาริ เคียวยะก็ออกมาเดินตรวจตราโรงเรียนต่ออย่างเคย วันนี้ทั้งวันพวกอาจารย์พร้อมใจกันหยุดหลายคน จากสายข่าวที่รายงานมา เป็นเพราะว่าเมื่อคืนต่างพากันไปดื่มฉลองรับเทศกาลแห่งรัก แต่ดันกินมากเกินไปหน่อย เลยกลายเป็นว่าอาหารเป็นพิษ ต้องไปนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล


คิดแล้วร่างสูงก็ถอนหายใจ





[align=center]วาเลนไทน์...เป็นเทศกาลที่นำพามาแต่เรื่องยุ่งยากและน่ารำคาญจริงๆ
กลิ่นของหวานนั่นก็เล่นเอาเขามึนหัว


ที่สำคัญไปกว่านั้น ถ้าพูดถึงของหวานต้องโมจิสิ.....[/align]





ฉับพลันใบหน้าของเจ้านักโทษนั่นก็ปรากฏขึ้นในหัว นัยน์ตาที่จ้องตรงมาอย่างไม่กลัวเกรง คำพูดที่แม้กล่าวตะกุกตะกักแต่ก็มั่นคง






[align=center][ก็มันเป็นของที่พวกผู้หญิงเขาอยากให้คนที่ตัวเองชอบไม่ใช่เหรอครับ?]
[....ตอนที่ทำคงตั้งใจน่าดู....ผม...กำจัดของที่ทำด้วยความรู้สึกอย่างนั้นไม่ลงหรอกครับ....][/align]






“พิลึก” ชายหนุ่มพึมพำ

จะว่าไปแล้ว....ทำไมเขารู้สึกว่ามันมีกลิ่นอะไรหวานๆลอยมาเตะจมูกแบบนี้นะ? โดยเฉพาะกลิ่นนี้....กลิ่นของช็อคโกแลต....หรือว่ามีใครแอบของหวานบ้าๆนี่เข้ามาในโรงเรียนจนได้? ไม่สิ...กลิ่นนี้มันมาจากทิศที่เขาเพิ่งเดินออกมานี่?


“....?” ใบหน้าเย็นชานั่นแฝงด้วยความสงสัยเล็กน้อย ไม่รู้เพราะอะไร...จู่ๆแววตากลมๆของเจ้านักโทษนั่นก็แจ่มชัดในความคิดของเขาอย่างผิดปกติ




[align=center]แววตาที่ไม่ยอมใคร[/align]




ไม่รู้อะไรดลใจ ฮิบาริสาวเท้ากลับไปทางเดิมที่ตนจากมาอีกครั้ง แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้คนอย่างเขาต้องเบิกตากว้างกับภาพเบื้องหน้า!



[align=center]ภาพของเจ้าสัตว์กินพืชที่กำลังเขมือบช็อคโกแลตอย่างบ้าคลั่ง!!
(โฮกกกกกกกกกกกกกกกก)[/align]




>>ต่อๆ

“นาย”


คนกำลังยัดสะดุ้งเฮือก สึนะหันไปอย่างช้าๆ พร้อมกับช็อคโกแลตที่เปื้อนเต็มขอบปาก
“....คุณฮิบาริ...?” ร่างเล็กทำหน้าตาตกใจ “ไหนบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงถึงจะกลับมาไม่ใช่เหรอครับ!?”


“ฉัน”


“หวา!!! ผมเพิ่งยัดเข้าไปได้สิบอันเองนะครับ!!” มันพูดไปหน้าซีดไป อย่าบอกนะว่าจะมาลงโทษเขาอีกแล้ว~ แต่นี่มันเพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเองไม่ใช่เร้ออออ~~~!?


เป็นอีกครั้งที่อะไรสักอย่างมันดลใจให้ฮิบาริเริ่มรู้สึกหมดแรง! เห็นร่างสูงของรุ่นพี่ยืนนิ่งเป็นหุ่น จ้องมองมายังเขาราวกับเห็นสิ่งประหลาดอย่างนั้น สึนะก็เหงื่อตก เอ่ยเสียงอ่อย
“...ผมจะกำจัดให้หมดเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” ว่าแล้วก็กระซิกเขมือบช็อคโกแลตต่อไป ให้ตายสิ....ตอนนี้เขาเริ่มเลี่ยนยังไงก็ไม่รู้แล้ว~~!!





[align=center]หมับ![/align]





“อื๋อ?”


เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับความตกใจ เมื่อมือใหญ่ของฮิบาริตรงเข้ามาฉุดร่างของสึนะให้ลุกขึ้น แต่ดูเหมือนจะแรงไปหน่อย ร่างเล็กๆเลยปลิวไปปะทะกับแผ่นอกของรุ่นพี่ ใบหน้าเล็กชนเข้าอย่างจังจนสึนะรู้สึกตันในจมูก หากในระหว่างที่จะเอ่ยถามกระไร เขาก็ต้องสะดุ้งเฮือกกับรอยช็อคโกแลตที่ดันทำเปื้อนบนเสื้อเชิ้ตสีขาวเพราะหน้าไปชนเมื่อครู่นั่น


“เหวอออออ~~~!!” แหกปากอีกรอบ “ผ่ะ...ผมขอโทษครับคุณฮิบา~~~!!!”


เสียงหยุดหายไปเท่านั้นเมื่อจู่ๆมือใหญ่ของอีกฝ่ายตรงเข้าปิดปาก นัยน์ตากลมโตมองร่างสูงด้วยความงุนงง จากนั้นเสียงทุ้มพลันเอ่ย
“นาย....ทำบ้าอะไรของนาย.....”


“???”


“ฉันบอกให้กำจัดทิ้ง...ไม่ใช่ให้กินให้หมด” ร่างสูงถาม ถามทั้งที่ยังไม่เปิดปากให้อีกฝ่ายได้ตอบ แต่ดูเหมือนว่าแววตาที่สึนะกำลังจ้องมองกลับมาในตอนนี้ ช่างเป็นคำตอบให้กับเขาได้ดีอย่างที่สุดแล้ว




[align=center][ถึงจะเป็นของที่ทำด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆก็ตาม]
[แต่มันก็มีความรู้สึกนั่นอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอครับ?]




ให้ตายสิ
เจ้าสัตว์กินพืชนี่มัน....[/align]





“............งี่เง่า” ฮิบาริสบถแผ่วเบา จากนั้นก็ยกร่างเล็กของสึนะขึ้นพาดบ่าทันที!


“คุ...คุณฮิบาริ!?”


“ฉันจะให้นายไปรับโทษต่อ” คำเอ่ยที่ได้ยินทำให้สึนะสงสัย


“เอ๋??...แล้วกองช็อคโกแลตนี่ล่ะครับ?”


เสียงถอนหายใจดังขึ้นเล็กน้อย แล้วร่างสูงก็กล่าวตามมา
“ฉันไม่อยากรับผิดชอบพานายไปโรงพยาบาลเพราะอาหารเป็นพิษหรอกนะ”


ประโยคที่ได้ยิน รวมถึงความนัยที่แฝงเอาไว้ ทำให้สึนะอดคลี่ยิ้มเล็กๆไม่ได้ อย่างน้อยๆคุณฮิบาริคงเข้าใจที่เขาอยากสื่อแล้วใช่ไหม...?


ยิ่งทียิ่งรู้สึกว่าตัวเองยิ้มกว้างมากขึ้นแบบนั้น มือเล็กก็ต้องเร่งตะครุบกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ทันที ขืนหลุดตอนนี้คงจอดไม่ต้องแจว...ว่าแต่....นี่เขาต้องรับโทษต่อไปแล้วเรอะ!? แล้วก็ไอ้ท่าอุ้มพาดบ่านี่มัน....น่าอายชะมัด!!!


“คุณฮิบาริครับ ปล่อยผมลงก็ได้ครับ” สึนะบอกอ้อมแอ้ม ไอ้ครั้นจะดีดดิ้นก็กลัวพี่แกซัดสลบศพไม่สวย แล้วดูเหมือนว่าอีกฝ่ายเองก็จะรู้ตัวเหมือนกันว่าทำอะไรบ้าๆอยู่ เห็นเดินเข้ามาถึงในตัวอาคารเรียน ร่างสูงก็ทิ้งร่างเล็กลงกับพื้นคอนกรีต





ตุบ!




แต่ว่าเนื่องจากสึนะไม่ใช่แมว ท่าลงเลยไม่สวยนัก กับทั้งพื้นแถวนั้นต่างระดับ เลยกลายเป็นกลิ้งตัวถอยหนีจากฮิบาริไปซะงั้น ลูกบอลชั่วคราวนามสึนะแทบน้ำตาเช็ดหัวเข่า ทำไมอะไรๆของเขามันถึงได้ซวยแบบนี้วะ!!? ไม่โดนทิ้งลงเปล่าๆ ยังต้องกลิ้งให้เจ็บตัวรอบสองอีกแน่ะ!!!





[align=center]ดูเหมือนกำแพงมันช่วยไว้ได้ทัน[/align]





ร่างเล็กที่กำลังมึนเล็กน้อยยันตัวเองลุกขึ้นราวกับพจมานเพิ่งโดนหม่อมแม่ตบ ผิดกับร่างสูงที่กำลังยืนอึ้งกับแรงโน้มถ่วงของโลก อา.....ตอนนี้เขาควรขำหรือเปล่านะ? (ไม่นะท่านฮิ อย่ารั่วมากไปกว่านี้นะคะ อย่านะคะ!! : คนแต่ง)


“อูย....” ไอ้ลูกบอลครางอ่อย ทำไมวันไหนเจอฮิบาริเขาเป็นต้องเจ็บตัวทุกทีเลยนะ แต่จะต่อว่าพี่แกก็ทำไม่เป็น คิดแบบนั้นร่างเล็กก็ได้กล้ำกลืน สึนะลุกขึ้นยืน โซเซเล็กน้อย แต่ก็อดทนเดินไปหาร่างสูงจนได้ “...ข่ะ...ขอโทษครับ....ที่ทำให้ช้า”


คำพูดขอโทษที่ได้ยิน ไม่รู้ทำไมทำให้ฮิบาริฉุนกึก!! ทอนฟาถูกชักขึ้นมาพร้อมกับยันตัวร่างเล็กไปปะทะกับผนังอาคารเรียน!!





[align=center]พลั่ก![/align]





“อุ๊บ!” แรงของคนที่ดันมาไม่ใช่น้อย แถมยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายที่จู่ๆก็ถูกดันให้ปะทะกับของแข็งเช่นผนังปูนแบบนั้นรู้สึกจุกอก


“น่ารำคาญชะมัด!”


เสียงตวาดของฮิบาริทำให้สึนะสะดุ้งเฮือก ร่างเล็กเหลือบมองร่างสูงด้วยความไม่เข้าใจ
“....เอ๋?”


แววตาที่มองกลับมานั่นทำให้ร่างสูงชะงัก ให้ตายสินี่เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่! คิดแบบนั้นแล้วก็ถอนทอนฟาออกไป
“....สำหรับโทษของนายที่เหลือทั้งหมดอีก 5 ข้อหา....” มีอะไรบางอย่างที่เขาเริ่มไม่เข้าใจมากขึ้นทุกที แล้วมันก็น่ารำคาญที่เขาไม่สามารถเข้าใจตัวเองได้แบบนี้ เสียงทุ้มที่เก็บอาการไว้ได้มิดชิดเอ่ยสั่งนิ่ง “นายจงไปกวาดสนามโรงเรียนซะ”


“แต่ว่า....”


คำว่า “แต่”ที่ได้ยินทำให้ฮิบาริหันควับ หากขณะที่กำลังจะลงมือซัดให้หนำใจจริงๆ สึนะก็ชี้นิ้วไปยังสนามที่ร่างสูงสั่ง
“ตอนนี้สนามกำลังถูกใช้อยู่น่ะครับ...” บรรดานักเรียนที่ว่างเว้นจากการเรียนเพราะอาจารย์ไม่มา กำลังวิ่งเล่นกันให้เกลื่อน เห็นการสุมหัวขนาดใหญ่แบบนั้น ทำให้อาการอยากแจกทอนฟาของฮิบาริ เคียวยะอัพเกือบเต็มแม๊กซ์!


ออร่าสีดำปิ๊ดที่รู้สึกเป็นตัวเร่งร่างเล็กตอบรับ
“...เอ้อ งั้นผมจะมาทำความสะอาดให้ตอนเย็นแล้วกันนะครับ!”


เนตรคมหันมามองหน้าเจ้านักโทษที่มอมแมมไปด้วยคราบช็อคโกแลต ทั้งยังบวมหน่อยๆเพราะโดนเขาซัดไปเมื่อเช้า ด้านชุดนักเรียนที่สวมใส่เอง ก็เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและดินเพราะกลิ้งเมื่อครู่


แต่กระนั้น....จนถึงตอนนี้...นัยน์ตากลมโตนั่นก็ยังคงจ้องมองเขาอยู่ดี ถึงจะไม่ค่อยยอมสบตากับเขา แต่ตอนนี้ก็ยังจ้องมองเขาไม่ละไปไหน


นี่ ตอนนี้ฉันกำลังเผลอแล้วนะ ทำไมนายถึงไม่วิ่งหนีไปเหมือนเคย จะมายืนจ้องฉันอยู่อย่างนี้ทำไม? แหกปากแล้ววิ่งหนีไปซะสิ เหมือนกับที่เคยทำมา....เหมือนกับที่เคยทำมา....




“คุณฮิบาริครับ?” เสียงเล็กนั่นดังไปถึงส่วนใดส่วนหนึ่งในหัว




[align=center]โธ่โว้ย....
ให้ตาย....[/align]




ฮิบาริถอนหายใจอีกครั้ง
“....จะทำความสะอาดตอนเย็นใช่ไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น สึนะเลยพยักหน้าหงึก “......ก็ได้” เขาตอบ


ได้ยินแบบนั้นสึนะพลันโล่งอก ร่างเล็กยิ้มแหยอย่างเคย เอ่ยจากลา
“ถ้าอย่างงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” โค้งหัวให้เล็กน้อย แต่แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อจู่ๆร่างสูงอุ้มเขาขึ้นพาดบ่าเหมือนเมื่อครู่ “หวา!! คุ..คุณฮิบาริจะทำอะไรครับเนี่ย~~!?”


“ถ้าดิ้นนักฉันจะปล่อยเหมือนเมื่อกี้” เท่านั้นแหละคนไม่อยากกลิ้งก็หยุดดิ้นในทันใด อาการแข็งทื่อที่รู้สึกได้ทำให้ร่างสูงนึกขัน


“คือ...คุณจะพาผมไปไหนอ่ะครับ?” สึนะที่ซีดแล้วซีดอีกถามอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วคำตอบที่ได้ยินก็ทำให้เช้านี้แทบเป็นนรกจริงๆ


“ห้องทำงานฉัน”


“เอ๋!?”





[align=center]แล้วนี่ก็คือสิ่งที่สึนะสันนิษฐานได้เป็นอย่างที่สอง
“ถ้าช็อคโกแลตเป็นสิ่งที่คุณฮิบาริเกลียดที่สุดในโลก”
.
.
.
.
.
.
.
“ห้องทำงานคงเป็นที่ที่เขาชอบอยู่มากที่สุด!”[/align]





TBC.

วิ่งหนีแฟนคลับท่านฮิ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก อะไรก็ตามมาอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้าก็รั่วได้ทั้งนั้นค่ะ m_ _m ว่าแต่...ฟิคโชนี่สึนะกลิ้งตลอดแฮะ (หัวเราะ)

โฮะๆๆๆๆๆ
1827 (แบบรั่ว??) รับ วาเลนไทน!!!!
แหม ท่านฮินี่ ดุทะลุ องศาเดือด จิงๆ
แต่ชอบตรง “รักคุณเคียวจุ๊บๆ” แหะๆ น่ารัก แอ๊บแป๊ว สมวัยเรา55555555

(อ่านแล้ว อยาก กิน ช๊อคโกเลต ง่า T.T)
รอตอนต่อปายยยย ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในห้อง??!!!
หุ หุ หุ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด โชจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

น่ารักโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าไม่ต่อด่วนมีเคืองนะเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เข้าห้องแล้วเข้าห้องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555555555555

เข้าห้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ซือคุงของแม่ม.ปลายจะหน้าตาเป็นไงน้อ สูงขึ้นมาตั้งเยอะแน่ะ 55555

โชซังงงงงงงงงงงง...โอ๋ๆๆๆจิตตกขนาดมาระบายกับฟิคเลยเหรอท่าน...เปิดตัวมากลิ่นรั่วก็ลอยมาแต่ไกล

กลั้นขำแทบตาย อุ้บ!!!...ฮาตอนหนูซือเขมือบช็อคโกแลตอ่ะ ไม่ไหวแย้ว สุดยอด~~~~~~ คิดได้ไงเนี่ย ทูน่าเอ๊ย~~~~~

ว่าแต่ ท่านฮิ คงปวดหัวน่าดู จะลงโทษ แพะรับบาปก็มีอุปสรรคขวางตลอด...ว่าแต่ แบกซือคุงไปในห้องทำงาน อย่าบอกนะว่า จะทำ....=[]=!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด...ม่ายน๊าาาาาาาาาาาาาาาา....(โดนโชซังเอารองเท้าฟาดหัว จะแหกปากไปทำเพื่อ...!?)

มาต่อไวไวนะเงิ้บ โชซัง ปิดเทอมแล้วเจอกัน มารั่วกันให้สาดกระจาย

รออ่านต่อค่า ท่านฮิโหดได้ใจมากๆเลยอะ >///<

ว่าแต่ทำไมถึงได้เกลียดช็อคโกแลตขนาดนี้น้า หรือแค่ไม่อยากให้ซือคุงได้ช๊อคโกแลตจากคนอื่นกันแน่ อิอิ

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

OoO !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อุ้มเข้าห้อง!!!!!! อุ้มเข้าห้องไปแล้ว

สึนะเอ๋ยไม่รอดแหงๆ ซะล่ะ สวดส่งล่ะกัน

ท่านฮิขากดเลยค่าาาาาา (ยายนี่ --""")
_________________________________________________________

อยากอ่านต่อออออออออออ <-ผลที่เกิดทันทีที่อ่านจบตอนนี้

จะเป็นยังไงต่อปาย ทูน่าอยู่ห้องทำงานท่านฮิ2ต่อ2(?) อยากรู้~~~!!!!

รอมาต่อนะจ๊ะ สาธุ อยากอ่านเร็วๆเพิ่มเรี่ยวแรง <-ตอนนี้แมวดำไม่สบายหน้ามืดเป็นระยะเลย TTwTT

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เอา..มา..ต่อ...เดี๋ยวนี้น้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



T[]T!!!!!


งานนี้ผลสุดท้ายมันก็จะเหมือนกับฟิคเรื่องอื่นๆ ที่ซือคุงเสร็จท่านฮิในห้องทำงานสินะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

รั่วได้ใจ...สึนะเอ้ยท่าลูกกระเดือกหมดนั้นมีหวัง
เลืดท่วมเหมือนแรมโบ้แน่ลูก

ต่อไวๆนะคร้าบบบบบ

เดียวหมดช้วงแล้วอารมจะขาดห้วง ^__^+

..อะ....อุ้มเข้าห้อง =[]=!!!!
(.....ชิ้ง........)
คิดได้ซีนเดียวจริงๆค่ะ.........

ฮิแอบรั่วพิกลนะคะ.. หายากก!!!
สึนะสภาพช๊อกโกแลตเปื้อนปาก..
ท่านฮิคะ ทำไมไม่เลียยย!!!
// โดนทอนฟ่าแสกกบาล ดับอนาถ..

ตะ แต่..... เข้าห้องแล้วยังไงต่อล่ะค๊าาาาาาาา =[]=!!!!!!~
// สกรีม

จะคิดไปเองเดี๋ยวก็แป้ว.. ดังนั้น... รอตอนหน้าค่ะ......... คึ......
// โบกธง 1827 ให้ไสว~
// กระโดดงับหัวโชซัง =x= ..

มาต่อเถอะ

อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ่ะ

น่ารักอ่ะ

อุ้มเข้าห้องเลยท่านฮิ