•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Katekyo Hitman Reborn!

Title : Rain
Paring : XS
Rate : PG
Author : aki

Note : อยากลองเขียนมุมน่ารักๆของ Xanxus บ้าง (พอดีเห็นพี่แกโหด & SM มาหลายเรื่องแล้วน่ะ) บอกไว้ก่อนว่ายังไม่มีตอนจบแน่นอน...และอาจเขียนไปเรื่อยๆ...ตามแต่อารมณ์ เพราะงั้นจะจบยังไงหรือตอนไหนไม่สามารถบอกท่านได้...ตราบเท่าที่คนเขียนยังมีแรงจิ้น (และมีเวลาเงยหัวขึ้นจากวิจัยนรก!) ก็จะมีฟิคเรื่องนี้ไปเรื่อยๆ...และเรื่อยๆ....

อย่างไรก็แล้วแต่...ติชมได้ตามสะดวกขอรับ...



*********************************************




[1.] Let’s it rain…




ฉันเกลียดฝน...

ข้างนอกหน้าต่างนั่นฉายภาพซ้ำซากมาตั้งแต่เมื่อเย็นวาน...
หยาดฝนเม็ดโตร่วงหล่นมาจากท้องฟ้าเบื้องบนอย่างเอาเป็นเอาตาย
พร้อมทั้งยังส่งเสียงซ่าๆทั้งวันอย่างน่ารำคาญ

ฉันเก็บปืนลงกล่องอย่างระมัดระวังหลังจากหยิบมันขึ้นมาตรวจสภาพ
หลังจากจัดการกับงานเอกสารกองโตเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเบนสายตาออกไปยังเบื้องนอก...

ท้องฟ้าแสนมืดมิด...กับสายฝนที่ยังพากันร่วงหล่นลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...

เสียงซ่าๆของมันยังคงดังให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง...

ฉันลุกขึ้นยืนพลางเอามือล้วงลงกระเป๋ากางเกง...
ขณะที่ในใจนึกอยากหาเหล้าดีๆเข้าปากสักแก้ว สายตาที่เหม่อจ้องไปเบื้องนอกก็ทันเห็นหัวเงินๆของสคอลโลผ่านเข้าประตูคฤหาสน์เข้ามาพอดี...

ไอ้สวะงี่เง่านั่นเดินตากฝนกลับเข้ามาด้วยท่าทางเนือยๆไม่สมกับมัน ท่าทีเช่นนั้นทำให้ฉันเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆด้วยความไม่คุ้นตา...
ก่อนจะทันได้รู้สึกตัว ฉันก็ก้าวท้าวยาวๆออกมาตรงทางเดินยาวที่ทอดสู่ห้องโถงกลางเสียแล้ว เสียงของลุซซูเรียที่เรียกให้คนที่เพิ่งเสร็จจากภารกิจเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เรียบร้อยดังแว่วมาให้ได้ยิน แต่น่าแปลกที่ไม่ยักจะได้ยินเสียงโต้ตอบที่เกือบจะเรียกได้ว่าโวยวายของเจ้าสวะนั่นแม้แต่น้อย...
ไม่ถึงอึดใจสคอลโลก็โผล่หน้าเข้ามาพอดี ดูเหมือนมันจะชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยทักเมื่อเห็นหน้า...

“อ้าว, บอส”

ประโยคทักทายแสนสั้นผิดวิสัย...
มือของเจ้านั่นสั่นน้อยๆขณะที่ดึงผ้าขนหนูผืนเล็กที่พอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวคงได้รับมาจากลุซซุเรียเมื่อครู่ลงจากศีรษะ และถึงแม้ว่าสายฝนหนาหนักข้างนอกจะชะล้างรอยเลือดตามตัวของเจ้าสวะนี่ออกไปหมดแล้ว...
แต่ก็ยังคงพอได้กลิ่นคาวที่ไม่มีวันลบออกจากตัวของมัน...

กลิ่นคาวเลือด...

ฉันดึงผ้าขนหนูจากมือเรียวนั่นด้วยอาการที่เกือบเรียกได้ว่าเป็นกระชาก (ช่วยไม่ได้...มันเป็นความเคยชิน) ก่อนจะวางแหมะกลับไปที่หัวเงินๆนั่นอีกครั้งพร้อมทั้งขยี้แรงๆสองสามที...

“เฮ้ย! จะทำอะไรวะ!”

เสียงโวยวายพร้อมอาการปัดป้องเล็กน้อย (แน่ล่ะ, เจ้าสวะนี่มันไม่กล้าหือกับฉันแน่!) ทำให้ฉันละมือจากกิจกรรมที่ทำอยู่ ใบหน้าใต้เรือนผมสีเงินแสดงออกชัดว่าไม่ค่อยพอใจขณะที่ดึงผ้าขนหนูกลับมาไว้ในมือ

“เช็ดให้เสร็จ แล้วตามมา”

ฉันสั่งสั้นๆก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องทำงาน...
เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นเบื้องหลังพร้อมกับเสียงบ่นงึมงำทำให้ฉันอดลอบยิ้มนิดๆไม่ได้
เมื่อเข้าถึงห้องทำงาน ฉันก็เดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์มุมห้องก่อนจะเลือกหยิบบรั่นดีออกมาจากชั้นวาง...
เมื่อหมุนตัวกลับมาก็เห็นเจ้าสวะนั่นยืนเช็ดผมตัวเองเงียบๆอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน...

“มีอะไรเรอะ?”

“ดื่มซะ”

“หา?”

ฉันวางแก้วบรั่นดีลงตรงหน้ามันที่ตอนนี้ทำตาเหลือกขึ้นเล็กน้อย ฉันสบตามันที่จ้องกลับมาคล้ายจะถามว่าล้อเล่นรึเปล่า...
หลังจากเล่นสงครามเงียบกันครู่หนึ่ง เจ้าสวะงี่เง่าก็เอ่ยขึ้นแบบไม่แน่ใจนัก...

“จริงน่ะ?”

“จะขัดคำสั่งฉันเรอะ ไอ้สวะ!”

“แต่...” สคอลโลขมุบขมิบปากพึมพำอะไรเบาๆ

“หรือว่า...” ฉันหรี่ตามองมัน “แกดื่มไม่เป็น?”

คงจะเป็นอย่างที่เดา...ตอนนี้มันเลยทำหน้าเหมือนปลาสำลักน้ำ (ฉลามสำลักน้ำ อืม....//aki) มือเรียวเสยกขึ้นเช็ดผมอีกรอบ

“แต่...” ฉันเว้นวรรคเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ “นี่เป็นคำสั่ง”

“รู้แล้วน่า! ก็แค่ดื่มใช่มั้ยเล่า!!!” มันพูดจบก็คว้าแก้วบรั่นดีตรงหน้าเข้าปากรวดเดียวหมด “จะกี่แก้วก็เอามาเลยมา!” ไม่พูดเปล่ายังวางแก้วเปล่ากลับลงบนโต๊ะดังปัง!

ฉันเหลือบมองแก้วเปล่าก่อนจะรินบรั่นดีลงแก้วไปอีกรอบพลางลอบมองดวงตาของอีกฝ่ายที่มองกลับมาอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อนัก...
เหอะ, คิดว่าไอ้การโวยวายประชดแบบเมื่อกี้จะทำให้ฉันเลิกแกล้งแกได้รึไง ไอ้สวะ!?

“ดื่มซะ”

ฉันสั่งเรียบๆ...หากคราวนี้ไม่มีคำประท้วงโวยวาย คนผมเงินคว้าแก้วขึ้นยกดื่มแทบจะทันที...และก็วางแก้วลงดังปัง!

ฉันรินบรั่นดีลงไปใหม่อย่างใจเย็น...

เจ้าสวะยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว...

ฉันรินบรั่นดีเติมลงไปยังแก้วเปล่านั่น...

..............................
.................
.......

ภาพซ้ำซากเล่นวนเวียนอยู่ประมาณห้าหรือหกครั้ง...
และหากสังเกตดีๆก็พอจะเห็นได้ว่าคนตรงหน้าเริ่มยืนเอียงๆเสียแล้ว...
ใบหน้าที่ขาวซีดก่อนหน้า มาบัดนี้มันเริ่มซับสีเลือดขึ้นเรื่อๆ ริมฝีปากบางเริ่มเผยอน้อยๆอย่างไม่ตั้งใจเพื่อระบายความร้อนที่รู้สึกอวลในร่างกาย...
แต่อาจด้วยทิฐิที่มีอยู่เต็มเปี่ยมถึงทำให้อีกฝ่ายยังพยายามที่จะยืนอยู่ที่เดิมให้ได้

“เก่งนี่...”

ฉันเอ่ยชมก่อนจะวางขวดบรั่นดีกลับลงบนโต๊ะ...มันลอบใช้มือยันโต๊ะไว้เล็กน้อยเพื่อให้ยืนได้มั่นคงขึ้น แต่คนคออ่อนแบบนั้น ป่านนี้คงมองภาพรอบตัวเป็นภาพซ้อนไปเรียบร้อยแล้วแน่...

“มะ....ไม่มี อึก!...อะไรแล้วใช่มั้ย?”

ดูสิ, ขนาดจะพูดให้เป็นปกติยังยากเลย...ฉันนึกขำเล็กๆแต่ก็พยักหน้าตอบรับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย...
ดวงตาสีเงินพยามยามเพ่งจ้องตรงมาก่อนจะโบกไม้โบกมือไปมาในอากาศ...

“งั้น...ฉันกลับไปนอน...ล่ะนะ บอส...”

คำพูดขาดๆหายๆกับอาการเซที่เห็นทำให้ฉันนึกสังเวชในใจ...คออ่อนแบบนี้แล้วยังจะอวดเก่งอีก...
ยังไม่ทันที่จะคิดจบด้วยซ้ำ เจ้าสวะงี่เง่านั่นก็สะดุดขาตัวเองลงไปนั่งกับพื้นเรียบร้อย...

“เอ๋?”

ยังมีหน้ามา “เอ๋?” อีกเรอะ!?...

ฉันมองหน้าเจ้าคนเมาที่ลงไปนั่งแปะกับพื้นด้วยอาการงงๆอย่างปลงๆ...
อย่าว่าแต่จะกลับไปนอนเลย แค่จะลุกแกยังไม่มีปัญญาเลยว่ะ...

ฉันฉุดแขนอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น...ซึ่งปฏิกิริยาตอบรับที่ได้ นอกจากกล้ามเนื้อขาของอีกฝ่ายจะไม่ตอบสนองอย่างที่ต้องการ
เปลือกตาบางนั่นก็เริมจะปิดมิปิดแหล่ลงทุกที...

“เฮ้ๆ...”

ฉันพึมพำเมื่อหัวเงินๆนั่นซบแหมะลงมาซะอย่างนั้น...แต่เจ้าคนอ่อนหลับไปเรียบร้อยโรงเรียนฉลามเสียแล้ว...

ช่วยไม่ได้...

ฉันคิดแค่นั้นก่อนจะรั้งร่างมันขึ้นอุ้มไปโยนโครมไว้บนโซฟาอีกด้านของห้อง (อันนี้ก็เป็นความเคยชินอีกประการ...) แต่เจ้าสวะก็ยังไม่มีทีท่าจะตื่นแม้แต่น้อย...
จนฉันอดสงสัยไมได้ว่าจริงๆแล้วมีใครแอบวางยาไว้ในบรั่นดีขวดนี้รึเปล่า เจ้าสวะนี่ถึงได้หลับได้หลับดีขนาดนี้...

จริงๆแล้วตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งจะแกล้งอะไรเจ้าสวะงี่เง่านี่หรอก...แค่ดูเหมือนมันจะซึมๆไปจนขัดลูกตา กับอาการที่ดูเหมือนว่ามันกำลังหนาว ทำให้ตั้งจะให้มันกินเหล้าเพิ่มอุณหภูมิในร่างกายสักแก้ว...
แต่สายตาอวดดีเล็กๆนั่นก็พาให้อดไม่ได้ที่จะรินบรั่นดีลงไปแก้วแล้วแก้วเล่า...

ฉันถอนหายใจเบาๆก่อนจะคว้าผ้าขนหนูที่ตกพื้นอยู่กลับขึ้นมาวางพาดไว้บนพนักพิงโซฟา
ก่อนจะเปลี่ยนใจเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่บนฝั่งศีรษะของสคอลโลแทน

เห็นแก่ว่ามันเมาหรอกนะ...

ฉันนั่งลงก่อนจะเริ่มลงมือเช็ดเรือนผมนุ่มของอีกฝ่ายที่ยังคงชื้นอยู่เล็กน้อย...

ข้างนอกนั่น...สายฝนก็ยังคงส่งเสียงซ่าๆน่ารำคาญอยู่ดีนั่นล่ะ

แต่ว่า...ฉันคิดขณะที่มือก็ยังคงเช็ดหัวเงินๆนั่นต่อ...

...เวลาฝนตก...มันก็มีเรื่องดีอยู่เหมือนกัน


Tbc.

ป๋า ป๋า ป๋าน่ารักโฮกกกกกกก>[]<!! ~กรี๊ด เอาไปเต็มร้อย!!

ไม่ค่อยเจอคู่นี้หวานๆจริงๆแหละ .. - -...(ส่วนใหญ่จะหวานกันหลังตบจูบไปแล้ว เหอๆๆ) เห็นป๋าแทนตัวเองว่าฉันแล้วยังไม่ค่อยคุ้นตาเท่าไหร่ แต่นิสัยนี่ โอ๊ย ป๋าน่ารักเป็นบ้า>///< (เรียกหาแต่ป๋า กร๊าก)

น้องหลามเมาก็ ... รายนี้น่ารักเซ็กซี่เสมอต้นเสมอปลาย (ผมยาวๆต้องเช็ดให้แห้ง เดี๋ยวเป็นหวัด..)


ช่วงนี้ฝนตกก็จริง.. แต่ถ้าได้อ่านฟิคแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ^ ^' (อ้าว เนียนไม่ทำงานนี่หว่า//จิตใต้สำนึก)

ถ้าจะว่าไม่ชินก็คงเป็นแค่ป๋าแทนตัวล่ะค่ะ (ฮะๆ.. ไม่ค่อยเห็นแซนซัสแทนตัวเองเท่าไหร่) เปรียบเทียบกับฝนแบบนี้ทำให้รู้สึกเย็นๆ(?)ขึ้นมาทันทีเลย รู้สึกช่วงชนแก้ว(น้องหลามดื่มคนเดียว?) จะแอบเห็นนิสัยชอบแกล้งของใครบางคนแฮะ-///-

จะยุให้จับกดไปเลย มันก็.. อ่ะนะ.. ฟิคหวานๆอุ่นๆเย็นๆ(??)ทั้งที แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

สรุป

XSสุดยอด~

มอมเหล้าแล้วจับกดเลยจ้า ป๋าแซน ^o^ แทนที่จะโยนลงบนโซฟา โยนลงบนเตียงแทนดีกว่า ได้ใจกว่าเยอะ 55+

ฉันคิดขณะที่มือก็ยังคงเช็ดหัวเงินๆนั่นต่อ.

ง่า..แบบว่า เหมือนป๋ากำลังนั่งขัดเครื่องเงินอยู่เลยอะ >o<"

ม้วนกระดาษ ตบโต๊ะคอม ป๊าบ ป๊าบ
มดขึ้นคอมเจ้าค่าเอ๊ย
หวาน หวานมากกกกกกกกกกกกกก ช๊อบชอบอ่ะ
ดีนะเอาเหล้าแรงๆให้น้องหลามดื่มจนหลับ ถ้าไม่หลับ เดี๋ยวเจอน้องหลามยั่วแล้วมันจะ...
(คิดอะไรฟะเนี่ย O o)

หลามน่ารักๆๆๆ ป๋าแซนก็โฮก มีมุมน่ารักด้วย ><

XS สุดยอดดดดด

กรี้ดดดดดดดดด
บอส น่าร้ากกกกกกกกกกกกก
มาต่อไวๆ เด้อ

Katekyo Hitman Reborn!

Title : Rain
Paring : XS
Rate : PG
Author : aki

**********************************************************************

[2.] The rain leaves a scar…



วันนี้สายฝนก็ยังคงส่งเสียงซ่าๆอย่างต่อเนื่อง...

น่าหงุดหงิด...

ฉันคิดขณะที่ลดหนังสือพิมพ์ลงเมื่ออดทนฟังเสียงโหวกเหวกด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
อย่างอาหารกลางวันของวันนี้จะกินอะไรกันดีของเหล่าวาเรียมาพักใหญ่...แต่ครั้นจะตะโกนสั่งให้พวกมันหุบปาก ก็รู้สึกประหลาดเหมือนยังไม่ถึงขีดจำกัด...เหมือนยังขาดอะไรบางอย่าง...

แล้วคำตอบก็ปรากฏเมื่อสายตาไปปะทะเข้ากับเจ้าของเรือนผมสีเงินที่นั่งเงียบอยู่ริมหน้าต่าง...

มันคงมีเรื่องให้คิด...

แต่ให้ตายเหอะ! ท่าทางแบบนี้มันไม่เข้ากับไอ้สวะนี่เลยสักนิด...

“บอส~~”

ฉันตวัดสายตากลับมาที่ไอ้เจ้าชายที่มานั่งแปะอยู่ที่พื้นใกล้ๆ มันฉีกยิ้มกว้างชวนน่าหมั่นไส้ก่อนจะเอ่ยถามเสียงใส

“กลางวันนี้กินซูชิกันมั้ย?”

“ตามใจแกสิ” ฉันตอบเรียบๆ

“ไม่ได้นะบอส...” เสียงของลุสซูเรียกระแทกเข้าโสตประสาทอย่างจัง “เบลมันจะให้ฉันทำซูชิได้ยังไง...วัตถุดิบก็ไม่มีสักอย่าง”

“ก็เจ้าชายอยากกินนี่นา”

“ซูชิอะไร เปลืองเปล่าๆ...” มามอนเอ่ยขึ้นมาบ้าง “เอาของเหลือจากเมื่อวานก็ได้นี่”

“แต่ฉันอยากกินพาสต้านะ...” เลวีแทรกขึ้นมากลางวง

“ไม่เอาอ่ะ...เจ้าชายอยากกินซูชิ~~”

.................................
...................
..........

“หนวกหู!!!”

เส้นประสาทที่ตึงเครียดเข้าระเบิดออกมาในรูปแบบของเสียงคำราม...
ทำเอาเจ้าพวกนกกระจอกเงียบกริบไปแทบจะทันที...แล้วก็มีเสียงกล้าๆกลัวๆดังมาจากลุสซูเรียว่า...

“เอ่อ, แล้วบอสจะกินอะไรดีล่ะจ๊ะ?”

ฉันตวัดสายตากลับไปที่เจ้าคนถาม...ทันที่จะเห็นมันสะดุ้งสุดตัว...

“ไม่กิน!”

ฉันโยนหนังสือพิมพ์ในมือกลับลงไปบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยเรียกไอ้คนที่ยังคงนั่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวข้างหน้าต่าง
ให้หันกลับมาหา

“สคอลโล! ตามมา!”






“นี่เราจะไปไหนกันน่ะบอส?”

สคอลโลเอ่ยขึ้นหลังจากก้าวขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว...สภาพมันตอนนี้ดูแปลกตาไปเล็กน้อย เมื่อฉันสั่งให้มันเปลี่ยนจากชุดเครื่องแบบวาเรียให้เป็นชุดไปรเวท...เสื้อยืดแขนยาวสีเทาเข้ม สวมทับด้วยแจ๊คเก็ดสีน้ำตาลไหม้
กับกางเกงยีนส์สีดำและรองเท้าบูททำให้บรรยากาศรอบตัวมันพลอยเปลี่ยนแปลงไปด้วย

“กินข้าว...” ฉันตอบเรียบๆก่อนจะเริ่มออกรถ

“หา?”

“อย่าพูดมาก...หนวกหู”

มันขยับริมฝีปากคล้ายจะเถียง แต่ก็คงเปลี่ยนใจเลยทิ้งตัวพิงพนักตามเดิม...

“อยากกินอะไร?” ฉันถามหลังจากที่เราออกมาพ้นเขตปราสาทวาเรียสักพัก

“...................”

“ฉันถาม ไม่ได้ยินรึไง ไอ้สวะ!”

“ก็เมื่อกี้บอสสั่งว่าไม่ให้พูด” มันตอบพลางยกยิ้มมุมปาก... “โอ๊ย!!! ทำบ้าอะไรวะ บอส!”

มันร้องลั่นเมื่อฉันกระทืบเท้าเหยียบเบรกตอนที่มันไม่ทันตั้งตัว...

“อย่าคิดว่าฉันขับรถอยู่แล้วจะจัดการกับปากแกไม่ได้นะ ไอ้สวะ!”

“ชิ...” มันพ่นลมจากริมฝีปากเหมือนขัดใจ แต่ก็รีบกุลีกุจอรัดเข็มขัดนิรภัยแทบจะทันทีเมื่อฉันออกรถอีกครั้ง

“ตอบได้รึยังว่าอยากกินอะไร?”

“อะไรก็ได้...” มันตอบ...แต่คราวนี้ไร้แววยียวนอย่างเคย

“แกไม่เข้าใจคำถามรึไง? ฉันถามว่า “แก” อยากกินอะไร?”

“ก็ไม่รู้จะกินอะไรนี่หว่า...”

“...........................”

“............เอางี้, บอสขับไปเจอที่ไหนน่ากินก็เอาตรงนั้นแหละ”

ฉันขับรถฝ่าสายฝนและการจราจรที่ติดขัดในตัวเมืองอยู่สักพักก็จอดแอบรถไว้ข้างทาง
เมื่อมองเห็นร้านอาหารท่าทางสบายๆอยู่ร้านหนึ่งหลังจากที่ผ่านร้านตั้งมากมายแต่ดันเต็มหมดทุกร้าน เจ้าฉลามชะเง้อคอมองก่อนจะกางร่มเดินตามลงมาจากรถ...
ฉันสะบัดน้ำออกจากร่มเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปในร้าน...

ร้านเงียบเชียบ แต่ก็ไม่ไร้ลูกค้าซะทีเดียว...
เพลงบรรเลงแว่วหวานดังเบาๆพอให้ได้ยินจากลำโพงที่ซ่อนอยู่ตามจุดต่างๆรอบร้าน ฉันยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าสคอลโลดูเหมือนจะชอบที่นี่เช่นกัน...
“นึกยังไงบอสถึงพาฉันมาเลี้ยงข้าวได้ล่ะเนี่ย?”

มันเอ่ยขึ้นหลังจากที่เรานั่งลงและสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว ฉันพิงพนักเก้าอี้ด้วยทีท่าสบายๆก่อนจะเอ่ยตอบเรียบๆ

“ฉันยังไม่บอกเลยว่าจะเลี้ยง”

“เฮ้ย! อย่าพูดงี้ดิ ฉันไม่ได้พกมาสักแดงเลยนะ”
มันโวยวายขึ้นทำให้ฉันยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบใกล้ๆมัน

“ค่อยมาใช้หนี้คืนนี้ก็ได้นี่...”

เพียงเท่านั้นหน้าขาวๆของมันก็แดงเถือกอย่างกับมะเขือเทศสุก...
ริมฝีปากบางขยับคล้ายจะโวยวายแต่ก็ต้องเงียบเสียงเมื่ออาหารที่มันสั่งเสริฟลงตรงหน้า...

“ไม่เอาด้วยหรอก...” มันพึมพำพลางมองอาหารตรงหน้าอย่างแหยงๆ

“กินๆเข้าไปเหอะ...ฉันเลี้ยง” ฉันเอ่ยก่อนจะม้วนเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ก็อดนึกขำกับปฏิกิริยาของเจ้าสวะงี่เง่านี่ไม่ได้

ไร้เดียงสาอย่างไม่น่าเชื่อ...

มันมองฉันอย่างกล้าๆกลัวๆ...คงกำลังเดาใจอยู่ล่ะสิ ว่าประโยคไหนฉันพูดจริงพูดเล่น...

“ไม่กินรึไง?” ฉันถามเมื่อเห็นมันยังนั่งจ้องฉันสลับกับจานอาหารเป็นพักๆ

“ไม่ต้องใช้หนี้แน่นะ?” ประโยคสั้นๆแต่ทำให้ฉันอดขำออกมาจริงๆไม่ได้

“ขำอะไรวะ!?” มันตะคอกถามทั้งที่หน้าแดงเถือก

“หรือว่า...แกอยากจ่ายหนี้?”

“ไม่อยากโว้ย!!!” มันทุบโต๊ะดังปัง!

“งั้นก็กินๆไปซะ...พูดมาก หนวกหู” ฉันตอบก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้าต่อ...อืม, ร้านนี้ใช้ได้แฮะ...

สคอลโลลังเลอยู่ครู่ก่อนจะเริ่มกินซุปของมันที่ป่านนี้น่าจะเริ่มชืดไปเยอะแล้ว...
แต่พออาหารเข้าปากมันก็อมยิ้มหน่อยๆ คงจะถูกใจมันล่ะมั้ง...

อาหารพร่องจากจานจนหมดก่อนจะตามด้วยกาแฟของฉันกับมันคนละแก้ว...
มาตอนนี้ สายฝนก็ยังพากันโปรยปรายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่น่าแปลกที่ฉันกลับไม่รู้สึกว่าเสียงของมันน่ารำคาญเท่าก่อนหน้า...

อาจเป็นเพราะมีเจ้าสวะนี่นั่งอยู่ด้วย...

ฉันเหลือบตามองมันที่ตอนนี้กำลังนั่งเหม่อไปมองนอกหน้าต่าง...

แล้วภาพที่มันนั่งบื้อตลอดช่วงสองสามวันมานี่ก็กลับมา...

เกิดอะไรขึ้นกัน?...

“ไม่น่าเชื่อนะ...ว่าพวกเราจะมีเวลาสงบๆแบบนี้ด้วย” มันเอ่ยขึ้นก่อนจะหันกลับมาสบตา

“................” ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพียงเอื้อมมือยกแก้วกาแฟร้อนควันกรุ่นตรงหน้าขึ้นจบเท่านั้น

“วันก่อน...ที่ฉันออกไปทำงาน...” มันเงียบไปอึดใจก่อนจะเล่าต่อ “ฉันฆ่าพยานที่เห็นเหตุการณ์ เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ...ตอนที่เธอเห็นศพของไอ้หมอนั่น เธอเงยหน้าขึ้นมาถามฉันว่า ทำไมต้องฆ่าด้วยล่ะ?...”

ดวงตาสีเงินหันกลับไปมองสายฝนเบื้องนอกอีกครั้ง...

“รู้ตัวอีกทีฉันก็ลงดาบไปที่ร่างเล็กๆนั้นแล้ว...”

ริมฝีปากบางปรากฏรอยยิ้มหยัน...

“ทั้งที่รู้ว่าเป็นหน้าที่...แต่ไอ้ความรู้สึกหนักหน่วงนี่มันคืออะไร?”

เงียบงันกันครู่ใหญ่...ก่อนที่ฉันจะส่งเสียงตอบออกไป...

“........นั่นก็แปลว่า แกยังเป็นมนุษย์อยู่ไงล่ะ”

ดวงตาสีเงินนั่นหันกลับมามองฉัน...แววตาของมันวูบไหวเล็กน้อยก่อนที่มันจะส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

“งั้นเหรอ...”

“กลับกันเถอะ...”

ฉันเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นยืน...หลังจากที่มาหยุดยืนอยู่หน้าร้าน ฉันก็แหงนเงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า...

สายฝนยังคงหลั่ง...

“แซนซัส...” เจ้าสวะที่มาหยุดยืนข้างๆเอ่ยขึ้นเบาๆ “...ขอบคุณ”

ฉันมองตามแผ่นหลังของมันที่เดินนำไปที่รถก่อนจะยิ้มออกมาจางๆ

แม้จะหลงเหลือรอยแผล...

แต่อย่างน้อยพรุ่งนี้...สายฝนก็คงหยุดเสียที

Tbc.

ตอบเมนท์ๆ

คุณ sarail

ใช้แทนตัวเองว่า "ฉัน" ทางคนเขียนเองก็ไม่ชินค่ะ
แต่ว่าอยากถ่ายทอดมุมมองของ"บอส" แบบที่บอสคิดน่ะ
หวังว่าจะเขียนหวานๆได้ก่อนที่มาดบอสจะหลุดกลับไปโฉดล่ะนะ ^^

คุณ Muk!

จริงๆโยนบนโซฟาก็กดได้นะคะ (เย้ย! ไม่ใช่ละ!!!)

คุณ maikobd

(ม้วนกระดาษช่วยตีมดอีกคน)
แหะๆ...ระวังมดกัดสายไฟนะคะ

คุณ >-- U Z

แหะๆ ดีใจจังที่ชอบ ขอบคุณนะคะ ^^

คุณ reddieG

มาต่อแล้วนะคะ...

***************************

ขอบคุณสำหรับทุกคำคอมเมนท์นะคะ ตอนแรกก็หวั่นๆว่าเขียนป๋าหวานๆจะมีคนไม่ชอบรึเปล่า แต่พอเห็นคอมเมนท์ก็ชื่นใจ...

สารภาพว่าแต่งสด...อยากเขียนก็เขียน ไม่มีเก็บสต็อก
(ทุกอย่างอยู่ในหัว แล้วมันก็เปลี่ยนไปได้เรื่อยๆซะด้วย ฮ่วย! ^^; )

จะ(พยายาม) มาต่อเรื่อยๆนะคะ

ป๋าน่ารักโฮกกก >[]<!! ~

ทำไมไม่รู้ อ่านแล้ว.. นี่สิXS แบบในออริก็คงเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง-////-

คราวที่แล้วเม้นต์ยาว เดี๋ยท่านakiจะไม่อยากอ่าน(ฮา)... ขอสั้นๆหน่อย(?)แล้วกัน...


พรืดดดด จิ้นไปแล้ว อ๊ากกก แบบนี้เขาเรียกว่าหัวไว(วาย?)เกินไปใช่มั้ยเนี่ย..


ใช้หนี้ด้วย-----..... ทำไมหลามต้องหน้าแดง=///= ขอโทษฮะ จิ้นอีกแล้ว ฟิคหวานแท้ๆ...

“เฮ้ย! อย่าพูดงี้ดิ ฉันไม่ได้พกมาสักแดงเลยนะ” มันโวยวายขึ้นทำให้ฉันยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบใกล้ๆมัน

“ค่อยมาใช้หนี้คืนนี้ก็ได้นี่...”

^o^ hu hu กินเยอะๆๆ เลยนะนู๋สควอโล่ ^^ ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น Ha Ha

ว่าแต่ฟิคนี้ ป๋าดูหว๊านหวานเป็นพิเศษเลยอ่ะ .......สมองกระทบกระเทือนอะไรมาป่าวค่ะ --""""""

ป๋าน่ารักอย่างไม่น่าเชื่ออ่ะ

ฉลามก็น่ารัก

แล้วมาต่อไวๆนะค่ะ

ไปอ่านในบล็อกท่านอากิ ก่อนจะเข้าบอร์ด บล็อกท่านได้อารมณ์เศร้าดี เหอๆๆ

โฮรกกกก อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ >< น่ารักสุดๆ

ชอบบบบบบบบ ...อยากให้ข้างนอกฝนตก

(//ปูเสื่อนั่งรอ)

โอ้ววววว
ป๋า ตอบได้ "คม" สุดๆ ชอบ

Katekyo Hitman Reborn!

Title : Rain
Paring : XS
Rate : PG-13
Author : aki


*******************************************************************


[3.] Making rain drops in the corner…



สายฝนเริ่มซาลงเล็กน้อย...

ฉันผลักบานประตูร้านเหล้าเจ้าประจำในเครือของวองโกเล่พลางกวาดตามองไปรอบร้านอย่างเคยชิน...
ผู้จัดการร้านทำท่าจะเดินเข้ามาหาแต่ฉันโบกมือไล่เสียก่อนที่มันจะเข้าถึงตัว มันจึงถอยออกไปเสียก่อน เสียงพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าลั่นเอี๊ยดอ๊าดขึ้นเบาๆประสานไปกับเสียงเพลงที่บรรเลงแผ่วจากลำโพง ผู้คนมากมายทั้งชายหญิงต่างหามุมสงบทำความรู้จัก พูดคุย ทั้งผ่านทางคำพูด...และสำหรับบางคู่...ทางร่างกาย...

ฉันเลือกนั่งลงตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ และหลังจากลังเลในใจเพียงชั่ววินาทีฉันก็เลือกสั่งว้อดกาไป บาร์เทนเดอร์ร่างสูงใหญ่ (ที่แท้จริงแล้วเป็นสายข่าวของวาเรีย) ผงกศีรษะรับคำก่อนจะหันหลังไปหยิบแก้วจากชั้นวาง

“น่าเบื่อจังเลยนะคะ...” เสียงหวานดังขึ้นข้างกาย เรียกร้องให้ฉันกลับไปมอง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกลับมาอย่างท้าทาย ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มนั่นจะขยับยิ้ม “ฝนตกทั้งวันแบบนี้...”

เธอยกเรียวขาขาวขึ้นไขว่ห้างอวดสายตา ขณะที่มือเรียวหยิบแก้วคอกเทลสีชมพูสวยขึ้นจิบเล็กน้อย...
ที่เห็นจะดูสะดุดตาก็คงเป็นเรือนผมสีเงินยาวที่ปล่อยไว้ถึงกลางหลังตัดกับชุดแซ็กสีดำสนิทที่ยาวเพียงครึ่งน่องเท่านั้น...
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมีประกายระยับเมื่อเห็นว่าฉันกำลังมองอะไรก่อนจะเอ่ยต่อ

“ย้อมเอาน่ะค่ะ...แปลกดีใช่มั้ยคะ?”

“ไม่หรอก...” ฉันตอบก่อนจะหยิบว้อดกาที่บาร์เทนเดอร์เพิ่งวางลงตรงหน้าเข้าปาก

“อย่างนั้นเหรอคะ?...” เธอหัวเราะคิก “คุณนี่แปลกดีนะ...”

“งั้นเหรอ?” ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

“อืม...” เธอหันกลับมาหาฉันอย่างเต็มตัว “คุณนี่น่าสนใจดีนะคะ...ฉันนาตาลีค่ะ”

ฉันขยับยิ้มขึ้นเล็กน้อย...

“แซนซัส...”





“อ๊ะ...” เสียงหอบหายใจดังขึ้นเบาๆหลังจากที่ฉันถอนริมฝีปากออก ผิวกายขาวเนียนร้อนขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง เรือนผมสีเงินที่สยายจนเต็มที่นอนทำให้ใจฉันไพล่ไปนึกถึงใครบางคนชั่วขณะ
ก่อนที่จะกดริมฝีปากไต่ไล่ระเรื่อยอยู่แถวลำคอ เรียกเสียงครางหวานหูจากหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างไม่ยากเย็น...

“โนบราค่ะ...” นาตาลีหัวเราะคิกเมื่อฉันเอื้อมมือไปด้านหลัง

“ก็ว่างั้น...” ฉันยิ้มก่อนจะเลื่อนมือขึ้นกลับไปที่ท้ายทอยผ่านเรือนผมสีเงินนุ่มมือราวกลุ่มไหมราคาแพง ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นอย่างเชิญชวนขณะที่มือเรียวของเธอโอบโน้มรอบคอฉันให้ก้มลงไปหา...

- - กริ๊ก! - -

“ลองดูหน่อยไหมว่าใครจะเร็วกว่ากัน?”

ฉันกระซิบถามนาตาลีทั้งที่ริมฝีปากห่างกันไม่ถึงคืบ...
ดวงตาสีน้ำตาลนั้นมีแววตระหนกชั่วขณะก่อนที่เธอจะบังคับให้มันหายไปอย่างรวดเร็ว...

อืม, อย่างน้อยก็เป็นมืออาชีพดี...

“รู้ตัวตอนไหนกันคะ?”

“ตั้งแต่ตอนที่เธอเดินมานั่งข้างๆฉันในบาร์นั่นล่ะ”

“ว้า...” เธอลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า “คิดว่าผมสีเงินนี่จะทำให้คุณประมาทได้ซะอีก”

“จริงๆก็ส่วนหนึ่งล่ะนะ...” ฉันตอบ “เลือกเอาว่าจะลดมีดนั่นลง...หรือให้ฉันลงมือก่อน”

“ดุชะมัด...” เธอบ่น “แต่ก็สมแล้วที่เป็นหัวหน้าของวาเรีย...”

“มาจากแฟมิลีไหน? แล้วมีเป้าหมายอะไร?”

“ลองคิดดูดีๆสิคะว่าคุณฆ่าคนไปแล้วกี่คน...” เธอตอบคำถามด้วยคำถาม “ความรู้สึกอยากฆ่าใครสักคนไม่จำเป็นว่าต้องเป็นเรื่องของแฟมิลีเสมอไปหรอกค่ะ”

เสียงหวานในคราวแรกเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นตามลำดับ...

“แก้แค้นงั้นรึ?”

“เพิ่งคิดออกหรือคะ?” เธอยิ้มหยัน “แต่อย่างคุณ...ถึงฉันลงมือก็คงไม่มีใครมาแก้แค้นให้หรอกมังคะ?”

“น่าเสียดายนะ...” ฉันหัวเราะเบาๆ “ฉันไม่เคยจำเสียด้วยว่าเคยฆ่าพวกสวะไปกี่ราย”

“แก!!!...” เธอกรีดร้องขึ้นพลางพยายามเงื้อมือขึ้นแทงมีดลงมา แต่ก็ไม่เร็วเท่าฉันที่เหนี่ยวไกปืนลงไป...ใบหน้าสวยที่ยิ้มยั่วยวนอยู่เมื่อครู่ก็พลันบิดเบี้ยว...

แล้วกลิ่นคาวเลือดก็ลอยขึ้นมาแตะจมูก...

ผมสีเงินยังคงแผ่สยายไปทั่วเตียง...ตัดกับชุดแซ็กสีดำและเลือดสีแดง...

ดวงตาสีน้ำตาลเบิ่งค้าง...และจ้องมองตรงมาราวกับพยายามกล่าวโทษ...

“แก้แค้นงั้นรึ?” ฉันพึมพำก่อนจะเหยียดยิ้ม...

ช่างน่าสมเพช...





“เฮ้ย, บอส ทำไมเดินตากฝนมาล่ะ?”

เจ้าสวะร้องทักทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในเขตปราสาท...ผมสีเงินของมันถูกรวบไว้หลวมๆ ส่วนเสื้อโค้ทที่เป็นเครื่องแบบก็ถูกถอดพาดบ่ามา ท่าทางแบบนี้คงไม่พ้นไปฝึกดาบมาแน่ ฉันตวัดสายตากลับไปมองมันที่เดินขึ้นมาทันกันก่อนจะเอ่ยกลับไป...

“แกก็เหมือนกันไม่ใช่เรอะ?”

“เออ นั่นสินะ” มันว่าก่อนจะหัวเราะขึ้นเบาๆ...ท่าทางเหมือนอารมณ์ดีจากอะไรมาสักอย่าง

“....บอสเพิ่งไปทำงานมาเหรอ?” มันชะงักไปเมื่อเหลือบเห็นรอยเลือดใต้เสื้อโค้ท

“ไม่เชิง...” ฉันตอบ “ไปหาผ้าขนหนูมาให้ฉันด้วย...”

มันพยักรับก่อนจะเร่งฝีเท้านำไปก่อน...ตอนแรก ฉันว่าจะเดินไปที่ห้องนอนแต่ก็เปลี่ยนใจเดินไปที่ห้องทำงานแทน...
และเพียงแค่รอไม่กี่อึดใจสคอลโลก็กลับมาพร้อมผ้าขนหนูสองผืน ผืนหนึ่งสำหรับฉัน และอีกผืนสำหรับมันเอง...

น่าแปลก...ที่มันมักจะรู้เสมอว่าฉันจะอยู่ที่ไหน

ฉันรับผ้าขนหนูมาไว้ในมือแต่กลับถือมันไว้อย่างนั้น...
เจ้าสวะเหลือบมองฉันเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์มุมห้อง...

“ดื่มอะไรหน่อยมั้ยบอส?”

“อะไรก็ได้...”

มันเลือกหยิบบรั่นดีออกมาจากชั้นวาง (ถ้าจำไม่ผิด...มันคือขวดเดียวกับที่มันเพิ่งกินไปเมื่อหลายวันก่อน) ก่อนจะถือมารินให้ฉัน

“ฝนตกแบบนี้มันหนาวเหมือนกันแฮะ...”

ฉันเหลือบมองมันโดยไม่ได้พูดอะไรพลางหยิบบรั่นดีขึ้นจิบเล็กน้อย...
มันถอนหายใจเบาๆก่อนจะถอยออกไปทิ้งตัวลงนั่งลงเช็ดผมตัวเองตรงโซฟาอีกด้าน
พลางพึมพำอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ได้ใส่ใจจะตั้งใจฟังนัก...

“สคอลโล...”

“หือ?” มันเงยหน้าขึ้นสบตา

“ถ้าฉันตาย...แกจะทำยังไง?”

“................บอส ไม่สบายรึเปล่าเนี่ย?” มันเลิกคิ้วขึ้นพร้อมทำสีหน้าแปลกใจอย่างไม่ปิดบัง

- - เพล้ง!!! - -

“ฉันกำลังถาม...” ฉันเอื้อมหยิบขวดบรั่นดีมาไว้ในมือ

“เหอะ!” มันพ่นลมหายใจออกพลางเหลือบมองซากแก้วบรั่นดีที่อยู่ข้างกายอย่างเซ็งๆ ก่อนจะลุกขึ้นหยิบแก้วใบใหม่มาให้อย่างรู้หน้าที่ “ถ้าบอสตาย...ฉันก็คงไม่ทำยังไงหรอก”

ฉันเงยหน้ามองมันที่โน้มตัวข้ามโต๊ะมาเล็กน้อย...ดวงตาสีเงินนั้นจ้องตอบฉันมาอย่างจริงจังก่อนจะเอ่ยต่อ

“ตั้งแต่ตอนแรกที่ได้เจอกัน ฉันก็สาบานไว้แล้วว่าจะปกป้องบอส...เพราะงั้นฉันไม่ปล่อยให้บอสตายก่อนฉันแน่นอน...”

เสียงของสายฝนภายนอกดังให้ได้ยินเข้าหู...

“เหอะ! สวะอย่างแกน่ะเหรอจะปกป้องฉัน?” ฉันเริ่มต้นหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่

“ชิ! อุตส่าห์พูดให้ซึ้ง...” มันเบะปาก

“แกกลับห้องไปได้แล้ว...” ฉันไล่ “อยู่ด้วยแล้วหนวกหู”

“เหอะ!” มันปึงปังออกไป แต่ก่อนจะพ้นประตูมันยังอดจะชะโงกหน้ากลับมาไม่ได้
“เช็ดหัวให้แห้งด้วยล่ะบอส เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

เสียงฝีเท้าของมันค่อยๆห่างออกไป...

ฉันก้มลงมองผ้าขนหนูในมือก่อนจะยกขึ้นคลุมศีรษะ...

“ไอ้สวะงี่เง่า...”

ฉันพึมพำพลางลงมือเช็ดผมตัวเองให้แห้ง...

กลิ่นเลือดของนาตาลีที่ติดเสื้อเชิ้ตลอยแตะจมูก...แม้จะถูกสายฝนชะล้างไปบ้างแล้วก็ตาม

น่าหัวเราะนัก...ทั้งฉัน ทั้งสคอลโล หรือแม้แต่ใครๆในวาเรีย ต่างก็มีกลิ่นเลือดติดกายอยู่ตลอดเวลา...จนฉันคิดไปว่าเคยชินกับมันไปเสียแล้ว...

ถ้าไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า...กฎเกณฑ์ตายตัวที่ตลอดชีวิตยังไงก็ไม่มีวันหนีพ้น

ฉันหลับตาลงก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเนือยล้า...

...................สายฝนบางเบากำลังโปรยตัวลงมาที่มุมเล็กๆของห้องนี่เอง


Tbc.

คราวนี้เขียนไปเขียนมารู้สึกราวกับเขียน SX ก็ไม่ปาน
แอบรู้สึกว่าคาแร็กเตอร์หลุดกระจายเลยด้วย -*-
ข้าน้อยต้องขออภัยอย่างสูง (ทำหน้าสำนึกผิด)

อืม, เอาล่ะ ตอบเมนท์ๆ...




คุณ sarail

จริงๆเมนท์ยาวๆก็ได้นะคะ ไม่ขี้เกียจอ่านหรอก (หัวเราะ)
แล้วเรื่องจิ้นน่ะ จริงๆคนเขียนตั้งใจล่ะ (ฮิ้ว XD)


คุณ saoroon

อืม, อาจจะแอบเอาหัวไปโขกอะไรมาก็ได้นะคะ?
แหม~ บางทีป๋าแกอาจแอบมีมุมหวานๆซะจนเราหาไม่เจอกันก็ได้นะ

คุณ Hi_Bird

มาต่ออย่างรวดเร็วแล้วนะคะ (แต่คราวหน้าอาจช้ากว่านี้อีกเยอะอ่ะ - -" )

คุณ >-- U Z

อ๊ะ, ถ้าอ่านในบล็อก คราวนี้ก็ทิ้งบล็อกไว้ให้ไปเยี่ยมเยือนกันบ้างก็แล้วกันนะคะ

คุณ reddieG

ก็ถ้าไม่ "คม" จะเอาหัวใจน้องหลามไปได้เหรอคะ?
(ฟิ้ว! me//ก้มหัวหลบดาบสคอลโลอย่างหวุดหวิด)
ฮ่ะ ฮ่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ ^^



ป.ล. งานการมีไม่ทำเอาแต่นั่งแต่งฟิค ปลายภาคนี้จะรอดมั้ยเนี่ย!!??