•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สวัสดีค่า เป็นน้องใหม่ที่เพิ่งสมัครเข้ามาเป็นสมาชิกเมื่อวันก่อนนี้เองค่า หลังจากซุ่มอ่านฟิคในบอร์ดมานาน ก็เลยอดไม่ได้ลองแต่งออกมาบ้างหลังจากไม่ได้แต่งฟิคมาร่วม 7 ปีได้ ถ้ายังไงช่วยติชมแนะนำกันด้วยนะค้า

ส่วนเรทยังดูไม่ออกอะค่ะ มันแบ่งเป็นเรทอะไรบ้างเหรอคะ? ช่วยตอบหน่อยค่า จาได้จัดถูกว่าอยู่เรทไหน ^^

-------------------
Title : Blood rain & Dark sky
Pairing : Xanxus , Squalo
Warnning! : เศร้า + เน่า

...ถ้านายคือผืนฟ้าที่มืดหม่น...

...ฉันจะเป็นสายฝนอยู่เคียงข้าง...

...คอยเป็นเงาทุกนาทีไม่ทิ้งห่าง...

...ฉันคนนี้อยู่เพื่อนายเพียงคนเดียว...

“คำสั่งจากรุ่นที่ 9 ยกโทษทั้งหมดที่กลุ่มวาเรียได้กระทำความผิดลงไปในศึกชิงแหวนแห่งผู้พิทักษ์ในครั้งนี้”

อิเอมิสึว่าก่อนจะยื่นกระดาษคำสั่งส่งให้แก่สเพลฮี สควอโล่ ผู้บาดเจ็บสาหัสจากศึกชิงแหวนแห่งพิรุณจนบัดนี้ผ่านมาเกือบสัปดาห์ก็ยังคงต้องนั่งรถเข็น อันเนื่องจากบาดแผลฉกรรจ์ที่ขาทั้งสองข้างซึ่งจำเป็นต้องทำกายภาพบำบัดเสียก่อนจึงจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง

ฉลามหนุ่มรับกระดาษคำสั่งมากวาดตาดูอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าแปลกประหลาดใจราวกับจะค้นหาว่ากระดาษแผ่นนี้เป็นของปลอมก็ไม่ปาน

“นี่มันอะไรกันโว้ย ทำไมรุ่นที่ 9 ถึงได้ยอมยกโทษให้ง่ายๆอย่างนี้วะ?”

เมื่อไม่อาจพิสูจน์ได้ว่ากระดาษในมือเป็นของปลอม สควอโล่จึงเลือกจะหันไปโวยวายใส่ผู้ดูแลนอกแกงค์อย่างไม่เจียมสังขารตนเอง

ก็จะให้เขาเชื่อได้อย่างไรว่าเหตุการณ์ที่เหล่าวาเรียได้กระทำลงไปจะได้รับการยกโทษให้ง่ายๆ ทั้งที่ความผิดนั้นคือการกบฏต่อรุ่นที่ 9 ซึ่งมีโทษเพียงอย่างเดียวคือความตาย ซึ่งเขาก็ได้เตรียมใจไว้แล้วที่จะรับโทษทั้งหมดในฐานะหนึ่งในตัวการใหญ่แทนพวกวาเรียคนอื่นที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่แล้วอิเอมิสึกลับมาหาเขาถึงที่คุมขังเพื่อจะบอกเรื่องเหลือเชื่อนี้ให้ฟัง

“ก็เพราะสึนะไปขอร้องรุ่นที่ 9 ให้น่ะสิ”

คำเฉลยของอิเอมิสึสั้นกระชับได้ใจความ

“ลูกชายฉันน่ะมันคนใจอ่อน ถึงได้ไปขอร้องจนกระทั่งรุ่นที่ 9 ยอมเว้นโทษตายให้แก่พวกนาย แต่ถึงยังไงรุ่นที่ 9 ก็คงจะอยากยกโทษให้ก่อนที่สึนะจะขอร้องแล้วล่ะ”

พูดอย่างเข้าใจจิตใจของรุ่นที่ 9 ซึ่งรักลูกชายนอกสายเลือดมากโดยไม่ได้สนใจว่าลูกชายคนนั้นจะหันคมเขี้ยวมาแว้งกัดตนแต่อย่างใด อิเอมิสึเองก็ได้แต่หวังว่าความหวังดีของสึนะและรุ่นที่ 9 ในครั้งนี้จะทำให้แซนซัสเลิกคิดฟุ้งซ่านและรู้สึกเสียทีว่าตนนั้นโชคดีเพียงใดที่ไม่ได้เป็นวองโกเล่รุ่นที่ 10

ผู้ดูแลนอกแกงค์ถอนใจเบาๆ เหลือบมองฉลามไฟแรงที่แม้จะเจ็บหนักแค่ไหนแต่ก็ยังคอยดูแลกลุ่มวาเรียที่กำลังระส่ำระสายอันเนื่องมาจากระดับบนๆของกลุ่มพากันบาดเจ็บหนัก และมีสมาชิกกว่า 50 คนต้องถูกหามส่งเข้าโรงพยาบาล แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นสิ่งใดก็ไม่แย่ไปกว่าการที่หัวหน้ากลุ่มวาเรีย แซนซัส ถึงกับบาดเจ็บสาหัสและถูกกล่าวโทษในฐานะกบฏอีกด้วย

“เอาเถอะ ถึงโทษตายจะละเว้นได้ แต่โทษเป็นย่อมยังคงอยู่ นายเองก็รู้ใช่ไหมล่ะว่าควรทำเช่นไร สเพลฮี สควอโล”

ดวงตาคู่สีน้ำตาลคล้ายบุตรชายจับจ้องมองเจ้าฉลามหนุ่มที่กำกระดาษในมือแน่น แทบจะมองเห็นถึงสมองที่กำลังไตร่ตรองถึงผลดีผลเสียอย่างรวดเร็วของอีกฝ่าย ก่อนที่วงหน้าสวยผิดแผกจากนักฆ่าทั่วไปจะยอมผงกศีรษะลงอย่างเห็นได้ชัดว่าเต็มฝืน

“ฉัน..จะเขียนสาส์นรับรองในฐานะรองหัวหน้ากลุ่มวาเรียว่าจะภักดีต่อวองโกเล่รุ่นที่ 10 ซาวาดะ สึนะโยชิ”

คำพูดที่เค้นออกมาจากปากด้วยความลำบาก เพราะมันคือคำประกาศที่แทบทำให้จิตใจแหลกสลายด้วยรู้ดีว่าสิ่งนี้เป็นการกระทำที่ทรยศหักหลังต่อเจ้านายเพียงคนเดียวของเขาเพียงไร แต่กระนั้นเพื่อรักษาชีวิตของแซนซัสไว้ก็มีแต่ต้องทำเช่นนี้เท่านั้น

ดวงตาของฉลามผู้ภักดีอ่อนแสงลงเมื่อนึกถึงสภาพของเจ้านายเหนือหัวที่ยังคงไม่ฟื้นตัวจากศึกกับวองโกเล่รุ่นที่สิบ และด้วยบาดแผลเหล่านั้นย่อมไม่อาจที่จะหลบหนีไปจากวองโกเล่และแกงค์พันธมิตรได้อย่างแน่นอน หากเป็นลำพังตัวเขาเองถึงตายก็ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี แต่นี่เมื่อศักดิ์ศรีของเขาผูกพันอยู่กับความเป็นความตายของแซนซัสที่ยังคงนอนไม่ได้สติ ศักดิ์ศรีก็เป็นเพียงสิ่งที่ไร้ความสำคัญเท่านั้น

“งั้นก็ลงชื่อในกระดาษแผ่นนี้ซะ”

อิเอมิสึส่งกระดาษอีกแผ่นมาให้สควอโล่รับมาดูอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มือที่ยังคงมีผ้าพันแผลพันไว้จะจับปากกาขึ้นเซ็นในช่องด้านล่างสุดด้วยดวงตาที่เจ็บปวด ฟันขบกันแน่นอย่างผู้แพ้ที่ได้กระทำในสิ่งที่ทรยศต่อเจ้านายของตนในที่สุด

“วันพรุ่งนี้พวกฉันจะกลับฐานทันที!”

สควอโล่ว่าเสียงกร้าว ร่างสูงหันหลังให้ก่อนจะเข็นรถเข็นพาตัวเองไปให้พ้นจากหนังสือสัญญาที่น่าชิงชัง แต่มันก็คือหลักประกันเพียงสิ่งเดียวที่จะช่วยรับรองชีวิตของแซนซัสเอาไว้..โดยเฉพาะเมื่อหลังจากจบศึกชิงแหวน..หมอนั่นก็ไม่สามารถเรียกไฟดับเครื่องชนออกมาได้อีกเลย!

อิเอมิสึมองตามเงาหลังอีกฝ่ายไปจนลับตา แท้จริงแล้วบรรดาชั้นสูงในวองโกเล่ต่างก็คัดค้านในการตัดสินใจคราวนี้ ด้วยชื่อว่ากลุ่มวาเรียย่อมไม่มีทางจะภักดีต่อรุ่นที่เก้าจากใจจริงอีก แต่เมื่อรุ่นที่เก้าและสึนะต่างก็ออกปากขอร้องจึงทำให้มีการยอมยกโทษเกิดขึ้น โดยจะต้องกักบริเวณวาเรียทุกคนที่เข้าร่วมในศึกชิงแหวนเอาไว้ตามสถานที่ต่างๆแตกต่างกันอย่างไม่มีกำหนด และสถานที่กักขังแซนซัสและสควอโลก็คือ ฐานทัพใหญ่แห่งเหล่าวาเรีย อันมีนามว่า ปราสาทนักฆ่า นั่นเอง!

------------TBC---------------

ยินดีต้อนรับนาจ๊ะ >w<

ตอนเดียวอย่างสั้นเลย รีบ ๆ มาอัพต่อนะ รอลุ้นอยู่ว่าพวกวาเรียจะเป็นไงต่อ

น่าลุ้นจริงๆ จะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าแซนซัสรู้เข้าว่าสควอโล่ดันไปเซ็นสัญญานั่น

มาอัพต่อนะคะ

ป๋าแซนคงยอมตายดีกว่าล่ะมั้งนั่น.. = ='' น้องหลามโดนซิวแน่...

อัพบ่อยๆวันละน้อยก็ยังดีน่อ TwT ส่วนตัวเราชอบเรื่องหลังจากศึกชิงแหวนมากเลยนะ -////- ช่วงนี้X27กำลังมาแรง มาคืนกำลังให้คู่XSเถอะ!!(ยังไงสลาฟก็ดีกว่าควีนอยู่แล้วน่า..)

สคลอโล่จะไปแล้ว อย่าลืมให้เฮียกดก่อนไปละ อ๊ะแต่เฮียเขาบาดเจ็บสาหัสนี่นา...

เฮ้ย!!! ม่ายช่ายยย หลามอย่าไปน้า~~~T[]T แล้วเฮียจะอยู่กับใครล่ะ เด๋วสามีนอกใจไม่รู้ด้วยนะตะเอง
.
.
.
/me รอลุ้นตัวโก่ง

ปราสาทนักฆ่า หรือที่ฮันนีมูนจ๊ะ...!!!

กักด้วยกันสองคนแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้นนะ...

ติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเจ้าค่ะ!!!

ตอนที่ 2 ค่า
ช่วยแนะนำติชมด้วยนะค้า ^^

...หลายวันต่อมา...

“โว้ยยยยย!! อะไรกันนักกันหนาวะ!!”

เสียงโวยวายดังมาจากห้องทำงานของหัวหน้ากลุ่มวาเรีย ซึ่งตอนนี้เก้าอี้ประจำตำแหน่งอันทรงเกียรตินั้นถูกยึดไว้โดยสควอโล่ผู้กำลังเจียนคลั่งกับงานมากมายที่เข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน และอะไรก็ไม่น่าโกรธมากไปกว่างานกว่าครึ่งนั้นคือการได้รับแจ้งจากหน่วยวาเรียสาขาต่างๆทั่วโลกถึงจำนวนคนทรยศที่มากจนนับนิ้วไม่ถ้วนหลังจากข่าวเรื่องการพ่ายแพ้ของพวกเขาถูกลือไปทั่ว

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงโทรศัพท์ที่แทบจะถูกทับจมหายไปกับกองเอกสารดังขึ้น

“มีอะไรวะ!!”

เสียงห้วนตะโกนกรอกใส่หูโทรศัพท์อย่างขัดใจ ทว่าเสียงรายงานสั่นๆจากอีกทางกลับยิ่งเพิ่มดีกรีความกริ้วมากขึ้น

“ว่าไงนะ!!!!!”

เสียงตะโกนของฉลามที่ดังเกินระดับหูมนุษย์จะทนฟังได้ทำเอาแก้วหูอีกฝ่ายแทบแตกและกระจกห้องทำงานถึงกับมีรอยร้าวเกิดขึ้น

“สาขาเยอรมันมีนักฆ่าขอออกจากกลุ่มวาเรียอีก 3 คน? งั้นก็ให้มันออกไปสิวะ แล้วจดชื่อมันไว้ด้วย เอาไว้เสร็จเรื่องยุ่งๆเมื่อไหร่ค่อยส่งคนตามเก็บพวกมันทีหลัง เข้าใจใช่มั้ยยยยยยยย ไม่ต้องโทรมาอีกนะเฟ้ย!!”

ตะโกนใส่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสายโดยไม่รอฟังแม้แต่คำตอบ สควอโล่ผลักโทรศัพท์ตกจากโต๊ะลงไปกระแทกพื้นโครมใหญ่อย่างไม่ไยดีก่อนจะหันมาคร่ำเคร่งกับงานเอกสารที่เขาจำต้องมารับบทหัวหน้าจำเป็นแทนแซนซัสที่อยู่ในสภาพใกล้ระเบิดเต็มแก่ จนเขาไม่อาจเสี่ยงให้หมอนั่นมาทำงานของตัวเองได้ เพราะใครจะรู้ว่าพ่อเจ้าประคุณอาจจะตัดสินใจอาละวาดพังปราสาทอันเป็นที่กักขังแห่งนี้ไปก็เป็นได้

ทว่า..หลังจากนั่งทำงานติดต่อกันมากว่าครึ่งวัน ฉลามหนุ่มผู้ขาดน้ำก็เริ่มเบื่อ ใจลอยไปถึงเจ้านายที่ถูกมัดติดกับเตียงนอนในห้องชั้นบน..

หลังจากจบศึกชิงแหวน..เหล่าผู้ดูแลนอกแกงค์ก็เข้ามาควบคุมสถานการณ์โดยการส่งแซนซัสเข้าโรงพยาบาลเพื่อทำการรักษาด่วน ส่วนวาเรียคนอื่นก็ถูกจับกุมไปขังรอการตัดสิน มีเพียงเขาที่ดื้อแพ่งขอรออยู่จนกว่าจะรู้อาการของแซนซัส ซึ่งหมอนั่นก็มาได้สติในคืนถัดมาและพยายามอาละวาดทันที แต่น่าเสียดายที่เปลวไฟของแซนซัสได้หายไปแล้ว...แซนซัสไม่สามารถเรียกไฟออกมาได้อีกอันเป็นผลมาจากท่าเดือดทะลุจุดศูนย์ที่ทำลายเซลล์บางส่วนบริเวณมือไป และต้องอาศัยเวลาในการให้เซลล์เยียวยาตัวเองก่อนจึงจะเรียกไฟได้อีกครั้งหนึ่ง

โชคยังดีที่แซนซัสไม่ตื่นอยู่นานพอที่จะโกรธจากเรื่องนี้ เมื่อการอาละวาดทำให้บาดแผลมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง จึงโดนทั้งยานอนหลับ+ยาระงับประสาทขนาดล้มช้างได้ ทำให้หัวหน้ากลุ่มวาเรียถึงกับน็อคไปหลายวันและก็เป็นโอกาสอันดีของเขาที่จะเคลื่อนย้ายตัวแซนซัสมายังปราสาทที่คุมขังแห่งนี้

ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองไปยังนาฬิกาเรือนใหญ่ที่มุมห้อง..บ่ายสองแล้ว พักงานไปดูแซนซัสสักหน่อยดีกว่า

เท้าไวเท่าความคิด ฉลามหนุ่มรีบคว้าไม้ค้ำยันกายเดินเขยกออกไปจากกองเอกสารด้วยทีท่าเริงร่าอย่างปลาผู้จะได้กลับลงน้ำในที่สุด ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไปในห้องนอนของเจ้านายที่มีพยาบาลนั่งเฝ้าอยู่

“ท่านแซนซัสหลับไปได้ประมาณชั่วโมงนึงแล้วค่ะ”

พยาบาลรายงานเมื่อรองหัวหน้าแห่งกลุ่มวาเรียเดินเข้ามาพินิจดูบอสผู้น่าสงสารที่ถูกจับมัดนอนกับเตียงด้วยเชือกที่มีแร่เหล็กผสม ป้องกันไม่ให้แรงวัวแรงควายของแซนซัสกระชากขาดได้

“ออกไปก่อนไป” สควอโล่ไล่ ให้พยาบาลผู้รู้งานและรู้ทันรีบเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องให้อย่างรู้ใจ ภายในห้องอันกว้างใหญ่จึงเหลือแต่เพียงฉลามหนุ่มผู้กำลังเหม่อมองบอสหนุ่มผู้ไม่อาจช่วยตัวเองได้

มือเรียวขาวจัดสัมผัสแก้มที่มีรอยแผลเป็นอย่างเบามือ นานครั้งเขาจึงจะได้มีโอกาสมองหน้าบอสนานๆเช่นนี้โดยไม่ถูกปาด้วยแก้วหรือจับหัวโขกกับโต๊ะ ใบหน้าของแซนซัสที่เมื่อ 8 ปีก่อนปราศจากริ้วรอยใดๆ มาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยแผลเป็นจำนวนมากที่ยิ่งเสริมให้ใบหน้ายิ่งเหี้ยมเกรียมกว่าเดิม แต่กระนั่นมันอาจจะเป็นความเหี้ยมที่เขาถวิลหาเมื่อมันไม่ได้ทำให้ความหลงใหลที่ขามีในตัวอีกฝ่ายลดลงไปเลยแม้แต่น้อย

“ขอร้อง ได้โปรดรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ด้วยเถอะ แซนซัส”

ฉลามหนุ่มพึมพำเบาๆ มือที่ไล้แก้มสากอ่อนโยนราวขนนกสัมผัส ดวงตาสีฟ้าหลับพริ้มลงเมื่อก้มลงประทับสัมผัสแผ่วเบาบนริมฝีปากบางของเจ้าหญิง(?)นิทราบนเตียง

ความอบอุ่นถ่ายทอดจากริมฝีปากสู่ริมฝีปาก แขนเล็กบางกอดคอชายตรงหน้าแน่นอย่างคล้ายกลัวต้องพรากจากกันอีกครั้ง ดวงตาสีฟ้ามองใบหน้าของชายที่อยู่ใกล้แต่กลับเสมือนไกลนักในความเป็นจริงด้วยความปวดร้าว

...ฉันรู้ว่านายจะไม่มีวันยกโทษให้ แต่ขอเพียงนายมีชีวิตอยู่ต่อไปก็พอ...

แม้จะละมือออกจากร่างของชายผู้ถูกลักหลับในที่สุด แต่สควอโล่ก็ยังคงยืนจ้องมองร่างนั้นนิ่งๆอย่างต้องการที่จะประทับเงาร่างนั้นในความทรงจำอย่างไม่มีวันลืมเลือน จนเมื่อเวลาผ่านไปหลายนาทีร่างโปร่งจึงค่อยหันกายหมายจะออกไปจากห้อง ทว่า..มือของคนป่วยที่อยู่บนเตียงกลับกระชากข้อมือเขาไว้!!

“บอส!!”

“ไอ้สวะอย่างแกยังจำฉันได้ด้วยเรอะ!”

บอสแห่งวาเรียเอ่ยเสียงกร้าว ดวงตาสีเลือดที่เพิ่งฟื้นตื่นจากนิทราหลังจากโดนยานอนหลับไปเป็นรอบที่นับไม่ถ้วนถลึงจ้องมองลูกน้องที่หาญกล้ากระทำเรื่องที่ทำให้เสียศักดิ์ศรีของเขาลงไป

สัญชาตญาณแรกของสควอโล่คือการสะบัดมือแล้ววิ่งหนีออกจากห้อง แต่เมื่อขาของเขายังเจ็บเกินกว่าจะเดินได้สะดวก ดังนั้นการวิ่งหนีจึงเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งเรี่ยวแรงของคนที่แม้ถูกมัดแต่ไม่ได้สะกดแรงขนาดควายยกธงขาวไปด้วย กำลังบีบข้อมือข้างที่ไม่ใช่มือกลของเขาแน่นจนเจ็บแปลบไปถึงกระดูก ฉลามหนุ่มจึงได้แต่ฝืนยิ้มตอบ

“ฉันยังไม่สมองปลาทองขนาดลืมแกไปหรอกน่า มีอะไรรึไงบอส?” สควอโล่ฝืนทำหน้าด้านถาม

“มีอะไรงั้นเรอะ?” แซนซัสทวนคำสียงเกรี้ยว “มีแน่ ไอ้สวะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!”

ประโยคสุดท้ายตวาดก้องด้วยเสียงทรงพลังพอๆกับสควอโล่ ให้ฉลามหนุ่มชักจะเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนที่โดนตนตะโกนใส่เป็นครั้งแรก

“ถ้าปล่อย แกก็อาละวาดอีกน่ะสิ อยู่เฉยๆอย่างนี้แหละไม่งั้นแผลแกไม่หายสักที”

“ไม่หายก็ไม่เกี่ยวกับสวะอย่างแก!” บอสแห่งวาเรียกระชากเสียงตอบ มือกำข้อมืออีกฝ่ายแน่นขึ้นจนนึกสะใจในสีหน้าเจ็บปวดนั้น “ตอบมาซิ ทำไมแกถึงพาฉันมาที่นี่? มันเกิดอะไรขึ้น? แล้วทำไมถึงไม่มีการตัดสินลงโทษ หา??”

คำถามที่ยากจะตอบแต่ก็จำเป็นต้องตอบมาถึงในที่สุด ฉลามหนุ่มได้แต่คิดไล่เรียงว่าจะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดีจึงจะทำให้อีกฝ่ายฟังจนจบได้โดยไม่เส้นเลือดในสมองแตกตายไปซะก่อน ประตูก็พลันถูกเปิดพร้อมกับที่ลูกน้องคนหนึ่งชะโงกหัวเข้ามาอย่างเกรงใจ

“ง่า..มีสายด่วนเข้ามาจากสาขาอิตาลีเหนือครับ”

“เออ เดี๋ยวไป”

สควอโล่ตอบห้วน ก่อนหันมาหาบอสที่ทำท่าเหมือนความดันกำลังจะขึ้นเต็มแก่

“ได้ยินแล้วใช่มั้ย ไอ้คุณบอส? ฉันมีธุระด่วน เดี๋ยวจะส่งหมอเข้ามาตรวจอาการแล้วก็ให้อธิบายให้แกฟังแทนละกัน ถ้าอยากรู้อะไรก็ถามหมอเอา มันรู้หมดทุกอย่างแหละ ทีนี้ก็ปล่อยได้แล้วโว้ย”

ว่าพลางก็สะบัดมือแรงๆ แต่แซนซัสก็ยังคงเป็นแซนซัสที่ไม่เพียงไม่ปล่อยแต่กลับยิ่งทวีแรงบีบมากขึ้น ให้ฉลามหนุ่มชักยัวะ ตัดสินใจใช้มาตรการเด็ดขาด ถองศอกลงไปบนซี่โครงที่หักของอีกฝ่ายเต็มแรง

เสียงครางอย่างเจ็บปวดของบอสแห่งวาเรียดังพอที่หมอที่ยืนอยู่หน้าห้องจะถลันเข้ามาด้วยความตกใจ แต่ก็ทันเห็นเพียงสควอโล่ที่กำลังสะบัดข้อมือที่ถูกปล่อยเป็นอิสระไปมากับบอสหนุ่มที่นอนตัวงออยู่กับเตียงเท่านั้น

“มาก็ดีแล้ว ดูแผลให้หมอนี่ทีแล้วก็เล่าเรื่องข้อตกลงที่ฉันทำกับรุ่นที่ 10 ด้วย”

ฉามหนุ่มสั่งหมอที่ขอยืมตัวมาจากหนึ่งในคณะแพทย์ประจำตัวของรุ่นที่ 9 เพื่อมารักษาอาการบาดเจ็บของแซนซัสโดยเฉพาะ ทว่าก่อนจะเดินออกไปพ้นประตูห้องนั้นเอง ชายหนุ่มก็ทำเหมือนนึกอะไรได้ หันมาสั่งทิ้งท้าย

“อ้อ..อย่าลืมเก็บแก้วกับของหนักๆที่อยู่ข้างเตียงไปด้วยล่ะ มันอันตราย!!”

ว่าแล้วก็เดินผิวปากจากไปอย่างสบายอารมณ์โดยทำเป็นหูทวนลมต่อเสียงด่าบรรพบุรุษที่ดังมาจากด้านหลัง..ถึงอย่างไรหมอนั่นก็ลุกขึ้นมาฆ่าไม่ไหวอยู่แล้ว 55+

สควอโล่กลับเข้าไปในห้องทำงานด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย โทรศัพท์สายด่วนจากอิตาลีเหนือรออยู่บนโต๊ะ ให้ชายหนุ่มรับสาย

“มีอะไร?”

“ท่านสควอโล่!!” เสียงอีกฝ่ายตะโกนมาตามสาย “เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!!!”

“เกิดอะไรขึ้นวะ!” สควอโล่แผดเสียงกลับให้ปลายสายสะดุ้งเฮือกใหญ่

“ง่า..สายของเรารายงานมาครับว่าตอนนี้กำลังมีการรวมตัวของนักฆ่ากลุ่มใหญ่ โดยมีเป้าหมายลอบฆ่าระดับผู้บริหารทั้งหมดของกลุ่มวาเรียครับ”

“ว่าอะไรนะะะะะะะะะะะะะะะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ฉลามหนุ่มตะโกนถามด้วยเสียงที่ดังพอจะทำให้ห้องสะเทือน กรอบรูปที่ผนังห้องตกลงมาแตกดังเพล้ง แต่ดูเหมือนจะไม่สามารถเรียกความสนใจของชายหนุ่มได้แต่อย่างใด

“ข่าวนี้ยืนยันรึเปล่า?”

“ยืนยันครับ ได้ยินว่าล่าสุดจำนวนนักฆ่าอย่างน้อยน่าจะเกินร้อย และกำลังจะรวมพลบุกมาที่ปราสาทภายในเย็นวันนี้ครับ"

“บ้าชิบ!!”

สควอโล่สบถเสียงขรม คำด่าภาษาอิตาลีไหลพรูออกจากปากราวน้ำหลากสมกับที่ครั้งหนึ่งเคยได้ครอบครองครึ่งหนึ่งแห่งแหวนพิรุณมา

มือเรียวเสยผมยาวอย่างปวดกบาลเต็มแก่ ไม่ต้องถามก็รู้ว่านักฆ่าพวกนั้นมาทำไม ในเมื่อมันคงจะไม่มีสาเหตุอะไรมากไปกว่าค่าหัวนับสิบล้านของพวกเขา ที่คงจะไม่มีโอกาสดีมากไปกว่าในยามที่กลุ่มวาเรียอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเช่นนี้อีกแล้ว

สมองที่ชาญฉลาดผิดกับหน้าตาขบคิดอย่างรวดเร็ว ถ้าเย็นนี้ก็แสดงว่ามีเวลาเหลืออีกไม่เกิน 3 ชั่วโมง แถมปราสาทแห่งนี้ก็แทบไม่มีคนของกลุ่มวาเรียเลย หรือถ้าจะให้เรียกระดมพลมา..สาขาที่อยู่ใกล้สุดก็ต้องใช้เวลาเป็นวันกว่าจะมาถึง ถ้าใช้วิธีหนีไปจากที่นี่ก็ไม่มีอะไรมารับประกันได้ว่าจะไม่ถูกพวกนั้นตามล่า..โว้ย! แล้วแบบนี้จะให้ทำยังไงวะ?

“จะให้ติดต่อไปแจ้งพวกท่านเบล มั้ยครับ?”

หัวหน้าสาขาอิตาลีเหนือถามถึงระดับผู้บริหารคนอื่นที่ถูกขังแยกอยู่ในฐานวาเรียแห่งอื่น

สควอโล่สูดหายใจลึกๆก่อนตอบ

“ไม่ต้อง ไม่จำเป็นต้องให้พวกนั้นมาตายด้วยกันที่นี่...”

ใช่ ถ้าจะมีใครต้องตายก็ให้เป็นเขาคนเดียวก็พอ...

ฉลามหนุ่มคิดอย่างตัดสินใจได้เด็ดขาด น้ำเสียงที่เอ่ยเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นลง

“ไปรวบรวมข้อมูลมา ภายใน 1 ชั่วโมง ฉันต้องการจำนวนที่แน่นอนของนักฆ่าทั้งหมด!”

คำสั่งสุดท้ายถูกเอ่ยออกไปพร้อมกับการตัดสายโดยพลัน ฉลามหนุ่มมองโทรศัพท์ในมือนิ่งๆก่อนจะโยนลงไปบนกองเอกสารที่ไม่จำเป็นต้องทำอีก ดวงตาคู่สีฟ้าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลง

หากเขาอยู่ในสภาพปกติเต็ม 100% ทางเลือกในการสู้พลางหนีพลางพร้อมกับพาแซนซัสไปด้วยก็ฟังดูน่าสนใจ แต่ในเมื่อตอนนี้เขายังไม่อาจเดินได้โดยไม่ต้องพึ่งไม้ค้ำยันกาย อีกทั้งแผลที่ได้จากปลาฉลามในศึกชิงแหวนก็ยังไม่ได้แม้แต่จะตัดไหม พลังกายทั้งหมดก็เหลืออยู่แทบไม่ถึงครึ่งจึงไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะหนีรอดพ้นไปจากที่นี่ แต่หากเลือกที่จะอยู่..อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีที่มั่นอันปลอดภัย แม้จะไม่ใช่สำหรับเขาก็ตามที...

...แล้วในที่สุดก็ถึงวันที่ฉันจะทำประโยชน์ให้นายได้ แม้มันจะเป็นวันสุดท้ายก็ตามที...

รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นในที่สุด พร้อมกับที่เสียงแผดก้องของเจ้านายหนุ่มดังมาจากชั้นสอง

“สควอโล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่ล่!!!!!!!!!!!!!”

หมอคงจะเล่าเรื่องข้อตกลงทั้งหมดให้ฟังแล้วสินะ...

ฉลามหนุ่มคิดในใจ ก่อนจะเริ่มเดินไปยังต้นเสียงเพื่อปิดฉากสุดท้ายของความสัมพันธ์ตลอดหลายปีของเขากับแซนซัส

...นี่คือครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะอยู่เคียงข้างนาย...

------------------------
จบตอนที่ 2 ค่า ตอนหน้าจะเริ่มฉาก S+M แล้วนะคะ อิอิ

เศร้า หลามห้ามเป็นอะไรน้า~~~~ T[]T

ตอนต่อไปจะเริ่มฉากเรทแล้วรึเนี่ย เหอๆ จะรออย่างใจจดใจจ่อนะคะ

/me ปาดเลือดที่จมูก

โอ๊ะ โอ คราวนี้น้องหลาม มาในแนว รันทด ชีวิด อดกั้น จิงๆ
รีบๆมาต่อนะค่ะ ลุ้นๆ

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
มาเศร้าอีกแร้ว
หลามอย่าเป็นอะไรนะ อย่าทิ้งป๋าไปน๊า
หลามตายไปแล้วป๋าแซนจะทำยังงายย
เหมือนหลามจะลาตายเลยง่ะ
รออ่านต่อเน้อ

อ่านแล้วหงุดหงิด..

ไม่ได้หงุดหงิดน้องหลามหรือฟิคหรือป๋าแซนนะฮะ หงุดหงิดเจ้าพวกอดีตกลุ่มวาเรียนี่ล่ะ...

มีอย่างหรือ เจ้านายกำลังสะบักสะบอม หนีหายเฉย ดีไม่ดีจะเป็นพวกที่จะมาถล่มด้วยนั่น

ปกติวาเรียก็ขึ้นกับวองโกเล่อยู่แล้ว เทียบฐานะแล้วยังจะสูงกว่าพวกระดับสูงหลายๆแฟมิลี่ด้วยซ้ำ

แค่เปลี่ยนเจ้านาย....
ศักดิ์ศรีค้ำคอกันอีกแล้วสินะ -*- ถึงว่าสิเขาถึงมีให้จับตัว"ทิฐิ"มาตัดหัวเสียบประจาน เหอๆ

ตอนหน้าเริ่มเรท..เพราะฉะนั้น ไม่คิดมาก ต่อไปชนะชัวร์!แต่ผลหลังจากนั้นนี่สิ... -///- แค่คิดก็...

ป๋าเป็นคนป่วยนะ เพลาๆมือหน่อย!!(เตือนป๋าไว้ก่อน แต่..แต่... รสนิยมคนอ่านก็... >[]<!!!)

มี๊ ตอนหน้าติดเรทซินะคะ คึหึหึหึ

หลามเอ๊ย..
ไม่ต้องห่วงอะไรหรอก ไงๆสุดท้ายนายก็ต้องอยู่กับป๋าอยู่ดี

เพราะSต้องคู่กับM!!!

แปลกไหมถ้าบอกว่าอ่านแล้วกลัว
กลัวเลือด?? เปล่าๆ กลัวsm ยิ่งเปล่าเข้าไปใหญ่
ที่กลัวน่ะ.....กลัวน้องหลามจะ...จะ....ม่องน่ะเซ่!!!! ยิ่งบาดเจ็บอยู่ด้วบ
อ๊ากกกก ไม่เอา ไม่คิด ไม่คิด