•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: วุ่นนักฮาเร็มรักของสึนะ
Author: shun
Pairing: ???xTsuna
Rating: PG-13 (???รึเปล่า)
คำเตือน : มันรั่ว!!! มัว!! สีแดง!! (อันหลังแค่นิดเดียว นิดจริงๆ)

เสียงโวยวายดังไปทั่วบ้านหลังใหญ่ ร่างของหนุ่มอิตาลีผมสีน้ำเงินและร่างสูงของเบสบอลมือฉกาจ ใบหน้าของทั้งคู่นิ่วคิวขมวดบงบอกถึงมีเรื่องกลุ้มใจ ทั้งคู่ทะเลาะเอะอะกันยกใหญ่ เสียงปึงปังทำให้สึนะค่อยๆเดินออกมาจากห้อง

“มีอะไรกันหรอ ห้าวววว”สึนะเปิดปากห้าว เสื้อตัวใหญ่ที่ฮิบาริ(จงใจ)ซื้อให้โดยให้เหตุผลว่าเดี๋ยวก็โต แต่ไม่ว่ากี่ปีผ่านไปก็ไม่ยักกะโตกับคนอื่นเสียที คอเสื้อตกลงทำให้เห็นไหลมนกลมกลึง ผิวขาวเนียนละเอียด หากแต่กลับมีจุดสีแดงเต็มต้นคอและไหล่มนด้วย ร่างของสึนะอยู่ในเสื้อตัวใหญ่ตัวเดียวเดินขยี้ตามมาดูต้นเสียง

“นั้นสิ....เสียงดังกันแต่เช้าเลย”ฮิบาริที่เดินตามหลังมา ใส่กางเกงขายาวตัวเดียวเผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่ง ใบหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรนักเพราะเพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมง

“อรุณสัวสดิ์สึนะ”ยามาโมโตะทักก่อนจะยิ้มขอโทษขอโพย

“รุ่นที่ 10 ครับ เจ้าบ้าเบสบอลมันบอกว่าชุดนี้ไม่เหมาะกันรุ่นที่ 10 ครับ!!!”โกคุเทระโวยวายก่อนจะดึงชุดหนึ่งขึ้นมา

ชุดกางเกงขาสั้นสีดำดูแฟชั่น หากคนใส่ไม่ใช่ผู้ชาย และเสื้อที่แสนจะหรูหราถ้ามันไม่ติดว่าชุดที่เอามาเป็นของผู้หญิงนะน่ะ!! แต่สึนะก็กลับชินกับชุดที่ผู้พิทักษ์ทั้ง 6 หามาให้เขาใส่แล้วละ

“ฮ่าฮ่า แต่ฉันว่าชุดนี้เหมาะกว่าต่างหาก”ยามาโมโตะหยิบชุดของตนเองขึ้นมาอวดบ้าง

ชุดยูคาตะสีน้ำเงินลายซากุระสีสดใส สึนะมองคนทั้งสองด้วยแววตาหนักใจ ไม่ว่าจะชุดอะไรเขาก็ไม่อยากใส่ทั้งนั้นแหละ!!!

“นี้พวกแกทะเลาะกันเพราะเรื่องพวกนี้ใช่มั้ย!!”ฮิบาริชักสีหน้าหงุดหงิดและโมโห ก่อนจะเดินตึงตังเข้าไปในห้อง สึนะมองด้วยความประทับใจอย่างน้อยก็ฮิบาริคนหนึ่งที่ไม่นำชุดประหลาดมาอวดบ้าง

แต่....!!

สักพักคนที่ทำสีหน้าหงุดหงิดนั้นกลับมาพร้อมชุด นักเรียนหญิง!!!

“ต้องชุดนี้ถึงจะเหมาะ!”ฮิบาริวางชุดนักเรียนหญิงม.ต้นให้โกคุเทระและยามาโมโตะดู

“อ๊ะ จริงด้วย!!”(x2)

จะบ้าตาย!!!!!

สึนะกุมขมับ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนก็เพราะไอ้คนที่เอาชุดนักเรียนหญิงม.ต้นมานี้แหละตัวต้นเหตุ! สึนะถอดหายใจ เมื่อเห็นทั้งสามคน และหนึ่งในนั้นสึนะแทบไม่เชื่อว่าจะมาทะเลาะอะไรเป็นเด็กๆไปกับเขาด้วย

“นี่ๆ ถ้าเงียบๆหน่อยจะดีมากเลยนะ”สึนะเดินเข้าไปในห้อง

“วันนี้ ‘คิว’ ของใคร?”โกคุเทระถามเมื่อเห็นรุ่นที่ 10 ของตนเดินออกไป

“วันนี้ ’คิว’ ฉัน”ยามาโมโตะยกมือ ก่อนจะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

โกคุเทระร้องเฮอะในลำคอ แต่ชั่งเถอะ พรุ่งนี้ก็ ‘คิว’ เขาแล้ว ร่างสูงของหนุ่มอิตาลีเก็บชุดของตนเองใส่ถุงไว้ อย่างน้อยก็ต้องให้รุ่นที่ 10 ให้ได้!!!

“เฮอะ!”ฮิบาริชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะเก็บชุดนักเรียนหญิงม.ต้นไว้แล้วเดินไปนอนต่อ แต่ก่อนที่จะเข้าไปในห้องนอนก็หันหลังกลับมาพูดกับทั้งสองว่า “อย่างไง หมอนั่นไม่เหมาะกับเสื้อผ้าหรอก ร่างกายเปล่าๆของหมอนั่น นั้นแหละเหมาะที่สุด”ฮิบาริยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าเรียบเฉยเช่นทุกครั้ง หนุ่มผมเงินและหนุ่มผมดำอ้าปากค้าง ก่อนจะหันมามองหน้ากันแล้วระเบิดเสียงหัวเราะกันสองคน

“เจ้านั้นพูดถูกแฮะ”โกคุเทระตบเข่าอย่างชอบใจ

“ฮ่าฮ่า นั้นสิ ชุดที่เหมาะกับสึนะคงไม่มีในโลกนอกจากร่างกายเปลือยเปล่าแล้วละ”ยามาโมโตะเช็ดน้ำตาแห่งความขบขัน

สึนะที่ล้มตัวลงนอนไม่มีทางได้ยินคำพูดของทั้งสาม และถ้าได้ยินคงจะหน้าดำหน้าแดงควันออกหูเป็นแน่แท้ ร่างเล็กขดตัวกับที่นอน ที่มีคราบสีขาวขุ่นอยู่เต็ม ด้วยสภาพที่แห้งติดกับที่นอน แม้จะเพิ่งผ่านมาได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่ร่างเล็กก็ไม่ได้รังเกียจแถมยังนอนหน้าตาเฉยอาจจะเป็นความเคยชินหรือความง่วงก็เป็นได้

ฮิบาริที่ปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในห้อง ฮิบาริมองร่างเล็กที่ขดตัวกับที่นอนก็ล้มตัวนอนข้างๆ เหนื่อยใจกับเจ้าพวกบ้าที่มัวทะเลาะกันในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง แถมเมื่อคืนเขากว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า ถ้าถามถึงเหตุผลที่นอนดึกขนาดนั้นคงจะเป็นร่างกายอันยั่วยวนของเข้าแมวน้อยที่กำลังขดตัวใต้ผ้าห่มนี้ก็เป็นได้

ในขณะเดียวกันนั้น

“ในที่สุดก็ทำสำเร็จ!!”เสียงร้องยินดีของจางนินิลั่นดังห้องทดลอง

ไม่มีใครรู้เลยว่านักสร้างสิ่งประดิษฐ์จอมห่วยคนนี้จะสร้างสิ่งที่ชาวโลกต่างต้องตกตะลึง เพราะด้วยความที่เป็นอัจฉริยะในด้านแปลกๆ ทำให้มาอยู่ในวองโกเล่ได้

“ผลงานใหม่รึ”เสียงปริศนาดังขึ้น จางนินิหันไปมอง

“อ้าว คุณนี้เอง”

“งานครั้งนี้ คงไม่ท่าดีทีเหลวหรอกนะ”

“ไม่หรอกครับ ครั้งนี้ถือว่าการทดลองสำเร็จผมอย่างงดงาม!!”นัยน์ตาเป็นประกายของนักประดิษฐ์สร้างรอยยิ้มให้กับบุคคลปริศนา

“งั้นก็....ขอทดลองใช้ละกันนะ”

“เอ๋....?”

“ผลงานชินนี้มีความสามารถอะไรบ้างละ”มือจับที่ขวดทดลองสีใสมีกลิ่นหอมนิดๆด้วยความอยากรู้

“ผลงานชินนี้มีความสามารถคือ.....ทำให้ผู้ชายท้องได้!!!!”


“ฮัดเช้ยยยยยยยยยยยยย”สึนะจามเสียงดังลั่น

“เป็นอะไรไปครับรุ่นที่ 10!!”โกคุเทระถาม ในขณะที่มือถือเอกสารที่จะนำมาให้อีกฝ่ายเซ็น

“จามนิดหน่อยนะ”สึนะส่งยิ้มให้ ก่อนจะก้มลงเซ็นงานตรงหน้าต่อไป โกคุเทระมองอีกฝ่ายด้วยแววตาปรารถนา ร่างเล็กนุ่มนิ่มที่แสนจะน่ากอด ไม่ว่ากอดอีกกี่ครั้งก็ไม่รู้เบื่อ

“คุณรีบอร์นกลับมาจากค้าขายที่อเมริกาแล้วครับ อีกสักพักก็จะมาถึงที่นี้”โกคุเทระรายงานเรื่องในวองโกเล่ให้อีกฝ่ายรู้ สึนะพยักหน้าหงึกๆ

“แล้ว....เย็นนี้มีนัดอะไรมั้ย”ร่างเล็กกถามไม่เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารตรงหน้า

“ไม่มีครับ เพราะอาทิตย์นี้ผมเครียร์งานตอนเย็นให้หมดแล้ว”

สึนะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้เป็นรางวัล ก่อนจะยืนเอกสารให้กับโกคุเทระ ร่างเล็กลุกขึ้นยืดตัวบิดขี้เกียจ นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะถอดหายใจ

“เฮ้อ.....วันนี้อยากนอกจังเลย”ร่างเล็กบ่นอุบอิบ เพราะเมื่อคืนยามาโมโตะแทบไม่ให้เขานอน กว่าจะนอนก็ตอน ตี 4 แล้วไหนจะต้องตื่นแต่เช้าไปเปิดประชุม

ปัง!!!

เสียงประตูเปิดออกอย่างรุนแรง บงบอกว่าผู้ที่เข้ามาใหม่เป็นคนแบบใด รีบอร์นที่กลับมาจากงานที่อเมริกาเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะส่งยิ้มที่มุมปากเช่นทุกครั้งให้สึนะ

“ไงสึนะ....ไม่เจอกัน 2 อาทิตย์ นายไม่เห็นจะโตขึ้นสักนิด”คำพูดของครูพิเศษแทงเข้าที่หัวใจของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง

“รีบอร์นอ่ะ! ฉันหยุดโตตั้งแต่ ม.3 แล้วนะ!”สึนะหน้ามุ่ย เขาหยุดโตตั้งแต่ม.3แล้ว ไม่รู้ว่าทำไมไม่เห็นจะสูงขึ้นเลยสักนิด

“ฉันมีของฝากมาด้วย!”

“ไหนๆ”สึนะรีบวิ่งเข้าไปดูเพราะนานๆที่คนอย่างรีบอร์นจะมีของฝากกับเขาด้วยเหมือนกัน

“นี้คือ น้ำองุ่นอย่างดี เอ้า รับไปซะ!!!”รีบอร์นโยนขวดขนาดเท่าน้ำธรรมดาให้สึนะก่อนจะกำชับว่า “นายดื่มได้คนเดียว ห้ามให้ใครดื่มรู้มั้ย”

“เอ๋? ทำไมละ”สึนะหันไปถามก่อนจะมามองหน้าโกคุเทระเพื่อมือขวาของตนจะรู้เหตุผล

“หึ ว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้น”รีบอร์นกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะคว้าขวดองุ่นขึ้นมาจะมือสึนะ แล้วเปิดขวดออกด้วยเวลาอันรวดเร็ว

“นายดื่มได้คนเดียว!!!”ไม่พูดเปล่าร่างเล็กจับอีกฝ่ายกรองน้ำองุ่นที่รสชาติหวานจนไม่น่าจะเรียกว่าน้ำองุ่น สึนะที่โดนอีกฝ่ายจับกรองน้ำใส่ปากก็แทบสำลัก

“เหวออออ คุณรีบอร์นทำอะไรนะครับ!!”โกคุเทระรีบเข้ามาพยุงสึนะที่สำลักน้ำองุ่นไปพักใหญ่

“แค่กกๆๆเล่นอะไรบ้าๆนะรีบอร์น!!!”สึนะเงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาสีน้ำตาลคลอไปด้วยหยาดน้ำแห่งความทรมาน ริมฝีปากสีเชอร์รี่ซีด ตามตัวมีน้ำองุ่นเกาะเต็มไปหมดดูเซ็กซี่

“หึหึหึ”ร่าเล็กไม่พูดเปล่าหัวเราะในลำคออย่างสมใจก่อนจะลูบหัวของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

“ฉันจะ....สอนรุ่นที่ 11 เอง!!”

“ห๊า???”สึนะงงกับคำพูดของอีกฝ่าย

รีบอร์นเดินออกจากห้องทันที ปล่อยให้สึนะ โกคุเทระงงอยู่ด้วยกันสองคน ไม่แน่ความงุนงงนี้อาจจะถูกเปิดเผยในอีกไม่ช้านี้ก็ได้

...อะไร...รุ่นที่ 11 ??... งงแฮะ...

2 วันต่อมา

“โอ๊กกก อ๊วกกกกกกกก”เสียงอาเจียนดังไปลั่นห้องน้ำในคฤหาสน์วองโกเล่ เหล่าผู้พิทักษ์ทั้ง 6 วิ่งเข้ามาดู

เสียงเรียกหมอดังก้องไปทั่ว เพราะร่างเล็กที่อาเจียนอย่างเอาเป็นอาตายในคฤหาสน์ทำให้เหล่าผู้พิทักษ์เป็นห่วง แต่ที่ทำให้คนรับใช้เห็นคือ ทำไมเป็นห่วงกันออกหน้าออกตาจัง=_=

“เจ้าหมอบ้า!!~”โกคุเทระเตะเข้ากับโต๊ะอย่างหัวเสียเมือเห็นหมอที่เรียกตั้งนานกว่าจะมา และแน่นอนจะเป็นหมอที่ไหนไม่ได้นอกจาก...จามาล

“โทษนะฉันไม่รักษาผู้ชาย”คุณหมอบ้ากามหัวเราะแหะๆ ก่อนทท่าเลี่ยงออกไป

“อ๊วก แหวะ...”เสียงอาเจียนอย่างหนักทำให้คุณหมอหันมามองอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา

“บ้าน่า...”หมอหนุ่มหันมามองเหล่าผู้พิทักษ์ที่กำลังประคองสึนะอย่างเป็นห่วง

“ท่าทางอาการไม่ดีนะครับ”มุคุโร่เอ่ยเสียงเครียด

“แก๊!! เมื่อคืนทำรุ่นที่ 10 หนักหรอ!!”โกคุเทระกระชากเสื้อชายหนุ่มตาสองสี

“หยุดทะเลาะกันก่อน สงสัยฉันต้องดูก่อนว่ารุ่นที่ 10 ของพวกนายเป็นอะไรแน่....คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกนะ”

น่าแปลกที่หมอบ้ากามที่รักษาแต่ผู้หญิงอย่างจามาลจะมารักษาผู้ชาย และที่แปลกคือใบหน้าตรึงเครียดของจามาล กับใบหน้ายิ้มเฉ่งของรีบอร์น แต่งต่างกันมากจนหน้าแปลกใจ เหล่าผู้พิทักษ์ทั้ง 6 นั่งลุ้นตัวโก่งเมื่อเห็นอีกฝ่ายจับนู้นจับนี้ของสึนะ (อย่าจิ้นๆ ตรวจเฉยๆ)

“ประจำเดือนมารึเปล่า?”

“ห๊ะ! จะบ้าหรอผมผู้ชายนะครับ”สึนะสะดุ้งสุดตัวเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงประจำเดือน สิ่งที่ผู้ชายอย่างเขาไม่มีทางมี!

“งั้น...เรื่องแบบนี้ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้สิ”ร่างของหมอพึมพำ

“หึ จามาล บอกทุกคนสิว่าสึนะเป็นอะไร”รีบอร์นยิ้มเฉ่งมาแต่ไกล ก่อนจะไปนั่งข้างเตียงที่สึนะนอนอยู่

“ดีใจ...ด้วยละกัน...นายท้อง”จามาลลุกขึ้นก่อนนะส่งยิ้มที่มุมปาก เพราะมันคงต้องมีที่มาที่ไปแน่ๆถ้าสึนะซึ่งเป็นผู้ชายมาท้องแบบนี้

“ห๊า~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ท้องหรอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” (x7)

ต่อ

“บ้าน่า รุ่นที่ 10 เป็นผู้ชายท้องได้ไง!!!!”

“ท้องได้สิ เดี๋ยวนี้วิทยาศาสตร์กว้างไกล เรื่องทำให้ผู้ชายท้องได้ไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ”รีบอร์นนักฆ่าตัวเล็กเอ่ยขึ้นทำร้ายความสติแตกของทุกคน


แม้หนึ่งในนั้นจะมี มุคุโร่และฮิบาริอยู่ก็ตาม

“แล้วใครพ่อเด็กละ?”จามาลถามขึ้น ทุกคนเงียบกริบ...

“kufufu พ่อของเด็กต้องเป็นผมอยู่แล้วละครับ”มุคุโร่หัวเราะในลำคอ

“หึ คงเข้าใจอะไรผิดไปแล้วละ...เด็กในท้องนะลูกฉัน”ฮิบาริชักท่อนฟาขึ้นมา

“ฮ่าฮ่า คงไม่ใช่หรอก พ่อเด็กในท้องของสึนะ เป็นฉันแน่นอน”ยามาโมโตะหัวเราะ แต่แววตาไม่หัวเราะด้วย

“ไม่มีทาง เด็กในท้องเป็นลูกของฉันแน่นอน!!”โกคุเทระดึงระเบิดออกมา

“เด็กในท้องเป็นลูกของฉันต่างหาก.....สุดหูรูดดดดดดด”เรียวเฮตั้งการ์ด

“หึหึ เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว....ลูกของวองโกเล่ก็คือลูกของผม.....”แรมโบ้ถึงเขาขึ้นมา

เปรี๊ยะ!!

กระแสไฟของทุกคนกระจายทั่วห้อง จิตสังหารฟุ้งจนทำให้สึนะเบ้หน้า แค่เขาท้องได้แค่นี้มันก็เหลืออดเหลือทนแล้ว!! ยังจะมาทะเลาะกันอีก

เขาว่ากันว่าคนท้องจะขี้หงุดหงิด

“เงียบเดี๋ยวนี้นะ!!!!”สึนะตะโกนะก้อง รีบอร์นยิงปืนขึ้นฟ้า 2 นัดเพื่อให้สึนะได้พูดขึ้น เพราะไม่อยากให้เสียงสะเทือนไปถึงข้างในท้องของร่างเล็กแห่งวองโกเล่

“ลูกนี้จะลูกใครก็ไม่ต้องสน!! เอาเป็นว่ามีทางแก้มั้ย!”สึนะหันไปมองจามาลและรีบอร์น

“ทางแก้ง่ายๆ แกก็แค่คลอดเด็ก...จบ!”

“O[]o จบบ้าบออะไรละ!! ผู้ชายท้องมันไม่โสภาหรอกนะ”

“รึแกอยากให้ลูกแกตาย...เลือกเอา 1.ทำแท้งลูกตาย 2. คลอดเด็กเกิดมา รุ่นที่ 11 จบ”

“!!!”สึนะตาโต เขาไม่กล้าฆ่าคนหรอก แล้วยิ่งคนๆนั้นเป็นลูกของเขาอีกด้วย

“แล้ว....ฉันต้องทำไงบ้าง”สึนะลูบท้องตนเอง หันไปมองผู้พิทักษ์ทั้ง 6 ของตนด้วยแววตาเว้าวอน

“ไม่ต้องห่วง หน้าที่ของแกคือคลอดเด็ก เท่านั้นเอง ง่ายจะตาย!”

ง่ายกับผีนะสิ!!!

สึนะก่นด่ารีบอร์นในใจอย่าเอาเป็นเอาตาย ไม่กล้าพูดออกมาอย่างน้อยการทำให้ชีวิตเล็กๆเกิดขึ้นมาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเสียหายเสียที่ไหน แต่ปัญหาอยู่ที่งานของเขาละ?

“เรื่องานไม่ต้องใส่ใจ ฉันติดต่อให้แซนซัสมาจัดการแทนแล้ว รายนั้นพอบอกว่าสึนะจะท้องก็รีบแจ๋นมา อยากเห็นหน้าหลาน”

..คนอย่างแซนซัสน่ะนะ!!!=[]=...

สึนะที่แทบจะตกจากเตียงเพราะไม่เชื่อหูว่าบอสหน้าตายแสนดุคนนั้นจะมาอยากเห็นหน้าหลาน แถมหลานที่ว่ากำลังจะเป็นรุ่นที่ 11 เข้าใจแล้วแฮะเจ้ารีบอร์นคือต้นเหตุทั้งหมดนี้เอง!!!

“ส่วนเรื่องใครเป็นพ่อ เวลาคลอดก็รู้เองนั้นแหละ!”รีบอร์นพูดเสร็จสัพก่อนจะลงจากเตียง

“เดี๋ยวฉันจะไปเคลียร์เรื่องงานของแกให้ก่อนที่แซนซัสจะมา....ส่วนพวกผู้ทักษ์ห้ามทะเลาะกัน ไม่งั้นอาจจะสะเทือนไปถึงเด็กในท้องของสึนะ เข้าใจมั้ย!!”ว่าแล้วพี่ท่านก็เดินเฉิดฉายออกไปพร้อมจามาล

“ชิ เห็นว่าจะสะเทือนถึงลูกในท้องของผมหรอกนะครับ”มุคุโร่ส่งสายตาไปยังอีก5คนที่เหลือ

“ไหนลูกแก....นั้นมันลูกฉัน”ฮิบาริตวัดตาไปมองอย่างเอาเรื่อง

“อย่าเข้าใจผิดสิ...ดูก็รู้แล้วว่าเด็กในท้องนะลูกใคร”ยามาโมโตะมองทุกคน แววตาอารมณ์ดีหายไปจนสึนะใจหาย

“ลูก...ของฉันกับรุ่นที่ 10 ต่างหาก”โกคุเทระตวัดหางตามองทุกคน

“มั่นใจได้เลยลูกของซาวาดะคือลูกของฉันสุดหูรูดดดดดดดด”

“ผิดแล้วครับ...ดูก็รู้ว่าลูกของผม”

“เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ!! ตอนนี้ใครก็ได้ไปหาของเปรี้ยวๆให้ทานหน่อย จะอ้วกแล้ว!”สึนะที่ตอนท้องออกจะหงุดหงิดไม่พอใจกับการกระทำของทุกคน

“รุ่นที่ 10 ครับ ผมรู้อยู่แล้วรุ่นที่ 10 ท้องจะต้องเป็นแบบนี้ผมก็เลยสั่งแม่บ้านนำของเปรี้ยวมาให้”โกคุเทระรีบเข้าไปหาทันทีเพื่อเอาใจอีกฝ่าย

และแน่นอนต้องเป็นที่เขม่นกับอีก 5 คนที่เหลือ แต่ต่างไม่มีใครยอมใคร เพราะเหล่าผู้พิทักษ์ทั้ง 6 ถูกรีบอร์นทีบออกนอกห้องเนื่องจากคนท้องต้องพักผ่อนมากๆ คนที่เห่อหลานที่สุดคงจะเป็นคุณแม่ละคุณพ่อของสึนะ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าคนที่เห่อลูกของสึนะไม่ต่างจากคนอื่นๆ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำคือ...รีบอร์น!!!

...และพี่ท่านยังมีขู่อีกว่า....ถ้าใครมีความสัมพันธ์กับสึนะตอนท้องละก็จะโดนเจี๋ยนทิ้งซะ!!...
+++++++++++++++++++++++++
หลายวันต่อมา

บอสของวอริเอะก็เข้ามาในคฤหานส์เพื่อจะมาทำงานแทนสึนะที่กำลังท้องกำลังไส้ด้วยเหตุผลของรีบอร์นที่ไม่อยากให้สึนะทำงานหนัก เดี๋ยวจะสะเทือนไปถึงลูกในท้องเอาได้ แซนซัวเข้ามาในห้องนั่งเล่นแทบจะตาถลนออกมาข้างนอก เบล มาม่อน สควอลโล่ กระเทยลุซซี่ เลวี่ ก็เป็นไปกับบอสของตนด้วยเมื่อภาพตรงหน้ามัน...

มุคุโร่กำลัง....อ่านหนังสือ....คุณแม่มือใหม่

ฮิบาริ....อ่านหนังสือ....อาหารเพื่อเด็กและคุณแม่ คุณก็ทำได้!!

ยามาโมโตะกับโกคุเทระ....เลือกเสื้อผ้าเด็กอ่อนกันจนออกนอกหน้า

เรียวเฮ....ทักผ้าพันคอไหมพรม ด้วยใบหน้าจริงจัง

แรมโบ้....เลือกของเล่นสำหรับเด็กอ่อน

เฮือกกกกกก

เหล่าผู้พิทักษ์ของวองโกเล่ทำอะไรกันอยู่!!!

“อ้าว ทุกคนมาแล้วหรอ เชิญเลยๆ”สึนะที่เปิดประตูมาต้อนรับส่งยิ้มหวาน ไม่สนใจผู้พิทักษ์ของตนเองที่กำลังทำเรื่องที่ใครเห็นต้องตกใจ

“อย่าไปสนใจพวกนั้นเลยครับ รบกวนพวกคุณจริงๆที่ต้องมาเป็นธุระให้”สึนะสิ่งยิ้มอ่อนที่มุมปาก ดูเหมือนคุณแม่เข้าไปทุกที

“ไม่เป็นไรหรอก กำลังท้องกำลังไส้ รีบอร์นบอกฉันหมดแล้วละ รุ่นที่ 9 รู้เรื่องนี้ดีใจจนเข้าโรงพยาบาลอีกรอบแล้วละ”

“ห๊ะ=[]=”

“ล้อเล่น”แซนซัสลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

“เจ้าชายอยากให้มาม่อนมีลูกบ้างจัง เดี๋ยวเจ้าชายเป็นพ่อให้เอง!”เบลพูดก่อนจะกอดรัดฟันเหวี่ยงมาม่อน

ในขณะที่สึนะกำลังต้อนรับแขกนั้น ไม่รู้เลยว่าผู้พิทักษ์ของเขาเองก็กำลังเอาเป็นเอาตายกับสิ่งที่ทำอยู่เช่นกัน

มุคุโร่...นั่งอ่านหนังสือที่สามารถทำให้คุณแม่และลูกน้อยมีสุขภาพแข็งแรงเป็นรอบที่ 99 เพื่อความมั่นใจ จนจะเป็นแพทย์สูตินารีได้แล้ว

ฮิบาริ...นั่งอ่านหนังสือทำอาหารสำหรับคุณแม่และลูกน้อยที่ได้ทั้งสารอาหารครบ 5 หมู่จนสามารถเป็นกุ๊กของภัตคารได้สบายๆ

ยามาโมโตะและโกคุเทระ....เลือกเสื้อผ้าของคุณแม่และลูกน้อยจนสามารถดันแปลงตนเองเป็นดีไซเนอร์ได้อย่างไม่อยากเย็น

เรียวเฮ....กำลังทักผ้าพันคอและถุงมือที่เหมาะกับคุณแม่เวลาหนาวได้อย่างที่ผู้หญิงต้องกระเด็นเพราะความอายไม่สามารถเทียบฝีมือพี่ท่าน!

แรมโบ้...เลือกของเล่นที่ปลอดภัยต่อคุณแม่และเด็ก สามารถพัฒนาสมองเด็กให้มีความฉลาดได้ ชนิดต่อให้เซลล์แมนมาขายสิ้นค้าเพิ่มมันสมองให้แก่เด็กก็ต้องชิดซ้าย!!

สึนะที่กลับมาจากรับรองแขกต้องมานั่งกุมขมับอีกครั้งเมื่อผู้พิทักษ์ที่เห่อเสียจนหน้ามั่นไส้กลังทำในสิ่งที่เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาตนเอง

“สึนะ”ฮิบาริเรียกก่อนจะลุกขึ้นประคองอีกฝ่าย “ฉันทำขนมมาให้ทาน แก้อาการแพ้ท้องได้ด้วยนะ”

...คนอย่างคุณฮิบาริเนี่ยนะ!!...

“ขอบคุณฮะ”สึนะยิ้มขอบคุณเหงื่อตก

“เป็นอะไรไปครับ สึนะโยชิคุง หรือว่าเจ็บท้อง”มุคุโร่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้

“ไม่หรอก ว่าแต่อากาศหนาวจัง”

“หนาวหรอสึนะ/รุ่นที่ 10!!”โกคุเทระและยามาโมโตะนำผ้าห่มมาห่มให้อีกฝ่าย

“แค่นั้นไม่พอหรอก ต้องนี้ ผ้าพันคอและถุงมือที่ฉันถักเองอย่างสุดหูรูดดดด”

“ขอบคุณฮะ”

“นี้ครับวองโกเล่ นี้คือของเล่นแก้เมื่อยครับ”แรมโบ้นำตุ๊กตายัดแป้งที่เอาไว้บีบเล่นเวลาเครียดหรือแก้เซ็งให้อีกฝ่าย

“เอ่อ....”

“ลองทานดูสิ สึนะ”ฮิบาริส่งขนมชิ้นเล็กพอดีคำรูปร่างน่ารับประทานให้อีกฝ่ายชิม

“อ้าม”

“อร่อยมั้ย?”

“อืมๆ”สึนะพยักหน้าหงึกๆ อาการคลื่นไส้ไม่ค่อยมีเวลาฮิบาริทำอะไรมาให้ทาน แถมรู้สึกเดี๋ยวนี้จะดูอ้วนๆอย่างไงไม่รู้

และทุกอย่างก็เป็นไปอย่างนี้เป็นเวลาตลอด 5 เดือน สึนะที่เริ่มท้องโตขึ้นเรื่อยๆ ความอุ้ยอายเริ่มปรากฏแต่สายตาของผู้พิทักษ์ทั้ง 6 ยังคงความเห่อไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนคุณแม่และคุณพ่อของสึนะก็มาเยี่ยมเป็นระยะๆแถมรุ่นที่ 9 ยังคงส่งอาหารเสริมสำหรับคนท้องมาให้เป็นปริมาณมากอีกด้วย

ต่อ

8 เดือนผ่านไป

“คุณฮิบาริ แค่นี้ผมก็ทานไม่หมดแล้วนะ”สึนะที่มองอาหารตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ

“ไม่ได้ ต้องกินทุกอย่าง!!”

“แต่ว่ามัน....ดูสิอ้วนเป็นหมูแล้ว”

สึนะมักจะเถียงว่าตัวเองอ้วนอยู่เสมอ แต่มุคุโร่กลับบอกว่าสึนะดูผอมกว่าคนท้องทั่วไปด้วยซ้ำ แน่นอนสูตินารีประจำตัวของสึนะไม่ใช่ใครนอกจากพ่อหนุ่มตาสองสีนี้!! ส่วนยามาโมโตะและโกคุเทระจะค่อยดูและเรื่องเสื้อผ้าที่ใส่ในแต่ละวันให้ และชุดคลุมท้องสีฟ้าอ่อนก็เป็นฝีมือของทั้งสอง ทุกคนที่อยู่ในบ้านต่างชมไม่หยุดปากว่าเขาแต่งตัวดูเหมาะกับตนเองขึ้น ต้องขอบคุณสองคนนั้นจริง

ส่วนคุณพี่เรียวเฮและแรมโบ้ออกไปซื้อของบำรุงตามที่ฮิบาริสั่งอย่างเอาเป็นเอาตาย(ทั้งๆที่ของรุ่นที่ 9 ส่งมายังไม่หมด) ผ้าอ้อมที่มีไว้เผือทั้งๆที่ยังไม่คลอดทำให้สึนะถอดหายใจ เหล่าผู้พิทักษ์ลงเป็นเสียงเดียวกันว่า อย่างไงต้องกันไว้ดีกว่าแก้ เพราะฉะนั้นจะเตรียมไว้ก่อนจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ส่วนรีบรอ์นขานั้นมาไม่หยุด มาจับท้องแทบทุกวัน ภวานาอะไรสักอย่างพึมพำ เห็นว่าจะเป็นคนสอนทุกอย่างให้กับลูกของสึนะอีกด้วย แค่คิดร่างเล็กก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ฟูตะกับเบี้ยงกี้สนับสนุนให้ได้ลูกชาย ซึ่งสึนะก็ไม่ขัด แม้จะหญิงหรือชายก็ลูกเขานี้นา

ส่วนฝ่ายวอริเอะที่ทำงานแทนเขาช่วยคราวนั้น แซนซัสที่อยากเห็นหน้าหลาน แต่ก็มัวยุ่งอยู่กับงาน ส่วนเบลกพยายามจะขอสูตรยากับรีบอร์นไว้ใช้กับม่ามอน ที่เหลือก็ต้องช่วยบอส ของตนทำงานต่อไป สึนะที่ไม่ได้ทำงานเลยในระยะ 8 เดือน ก็ออกกำลังกายนิดหน่อยตามที่มุคุโร่บอก เจ้าตัวให้เหตุผลว่าจะได้คลอดง่ายๆ แต่สึนะก็ดีใจเพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่เบื่อเวลาไม่มีอะไรทำ ส่วนฮิบารินอกจากจะทำอาหารที่มีสารอาหารครบ 5 หมู่ให้ทานทุกวันแล้ว ยังมานั่งเล่านิทานให้สึนะฟังก่อนนอน แล้วอ้างอีกว่าอยากให้ลูกนอนหลับพร้อมแม่ด้วย แค่คิดสึนะก็อมยิ้มไปกับเหล่าผู้พิทักษ์ทั้ง 6 ที่ค่อยเอาใจเขาจนเกินพอดี

“สึนะ ทานนี้สิ”ยามาโมโตะตักอาหารให้อีกฝ่าย

“ทานนี้ด้วยครับ”โกคุเทระตักให้บ้าง

เหล่าผู้พิทักษ์ไม่ทะเลาะกันเช่นวันแรกๆ จนสึนะนึกแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ถาม ทั้ง 6 ต่างสามัคคีกันอย่างไม่น่าเชื่อ แต่นั้นก็ทำให้สึนะดีใจกับความสามัคคีนั้นด้วย ผมที่ยาวไม่ได้ตัดมาก 8 เดือนยาวจนต้องรวบขึ้นไว้ ขับให้ร่างเล็กดูสมกับเป็นคุณแม่ขึ้นเยอะ เล่นเอาเหล่าผู้พิทักษ์ใจเต้นไม่รำส่ำกันแทบทุกคน

“อุ๊ก”สึนะเบ้หน้าด้วยความเจ็บจนมุคุโร่ที่นั่งอยู่ข้างๆต้องรีบพยุงร่างอุ้ยอายนั้น

“เป็นอะไรครับ?”

“ลูกดิ้น”สึนะเบ้หน้าเมื่อรู้สึกถึงแรงถีบในท้อง

“ไหนๆๆ”(x6)

เหล่าผู้พิทักษ์ต่างเข้ามาลูบท้องกันยกใหญ่ ความรู้สึกถึงแรงดิ้นในท้องทำให้ทุกคนยิ้ม แม้กระทั้งมุคุโร่และฮิบาริยังคงยิ้มที่มุมปากไม่หยุด สึนะที่มองเหล่าผู้พิทักษ์ของตนเองลูบท้องด้วยใบหน้ายิ้มๆก็มีความสุขไปด้วย

“เห่อกันเข้าไป!”เสียงอาการหมั่นไส้ทำให้ทุกสายตาหันไปมอง ก่อนจะพบกับรีบอร์นยืนยิ้มๆอยู่ตรงประตู

“รีบอร์น”สึนะยิ้มหวานส่งให้

“อะ! นี้”รีบอร์นโยนแฟ้มลงบนโต๊ะ

“อะไรหรอ?”

“กำหนดคลอดกับเอกสารเกี่ยวกับเด็กนะสิ”

“เอ๋?

“คลอดวันปีใหม่พอดี”รีบอร์นพดยิ้มก่อนจะส่งสายตาไปยังอีกคน “เอาละ แรมโบ้พาสึนะออกไปพักผ่อนก่อนสิ”รีบอร์นหันไปมองผู้พิทักษ์แห่งอัสนี

“เอ๋...อืมๆ”สึนะพยักหน้าเมื่อเห็นสายตาวิงวอนของทุกๆคน

เมื่อสึนะหายลับไปกับประตูรีบอร์นก็เริ่มนั่งลงแทนที ไล่สายตาไปยังทุกๆคนก่อนจะเริ่มเปิดปากพูด ใบหน้าตรึงเครียดผิดกับเมื่อครู่พริบตา จนคนอื่นๆต่างเครียดไปด้วย

“แกงค์มาเฟียที่อังกฤษคิดจะต่อกรกับแกงค์แล้ว เรื่องนี้เราจะบอกสึนะไม่ได้เด็ดขาด”

“มาเฟียที่อังกฤษ?”ยามาโมโตะเอ่ยเสียงงง

“ใช่ ที่นั้นคิดจะต่อกรกับวองโกเล่ มาเฟียพันธมิตรของเราโดนจัดการไปแล้วไม่เหลือซากตอนนี้ในอังกฤษมาเฟียทุกแกงค์คือศัตรูเรา!”

“แล้วจะทำไง?”

“ตอนนี้แซนซัสกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่ เบลกับมาม่อนเข้าไปสืบมาแล้ว มาเฟียต้องการอำนาจของวองโกเล่ เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับกับสึนะ ให้เจ้านั้นรู้ไม่ได้เด็ดขาด ส่วนเรื่องที่สึนะท้องข่าวนี้ยังไม่รั่วไหล ฉันขอให้ทุกคนทำตามปกติ แต่ว่า....อีก 3 อาทิตย์ข้างหน้าเราจะทำการบุกโจมตีแกงค์มาเฟียที่อังกฤษทันที!”

“พวกเรา?”

“ใช่ พวกนายต้องไปช่วยด้วย ที่นี้ฉันจะค่อยดูแลเอง เพราะว่าพวกนั้นอาจจะใช้ช่วงนี้กำจัดสึนะ”

“งั้นผมจะอยู่ค่อยคุ้มกันรุ่นที่ 10 เอง!!”

“เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว นายในฐานะมือขวาต้องอยู่คุ้มกันสึนะกับฉัน ส่วนพวกนายทั้ง 4 ไม่ต้องร่วมเจ้าวัวบ้านั้นหรอก ไปก็เกะกะเปล่าๆ ต้องสู้กับพวกนั้น....เข้าใจรึเปล่า?”

“แล้วจะกลับมาทันวันคลอดรึเปล่า?”ฮิบาริที่นิ่งอยู่นานปริปากพูด

เหล่าสมาชิกหันควับไปมองทางชายหนุ่ม ก่อนนั่งคิดกับตัวเอง ถ้ามาไม่ทันคลอดละ แล้วจะทำไง ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว รีบอร์นที่เห็นอาการเคร่งเครียดของทุกคนก็เกิดความสงสารนิดๆ (ย้ำ นิดจริงๆ-_-“)

“นั้นก็แล้วแต่ว่าจะทำงานเสร็จเร็วเท่าไร”

“3 ชั่วโมงก็จบครับ”มุคุโร่เอ่ยเสียงเครียดเพราะไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกลับมาให้ทันกำหนดคลอด

“มากไป 2 ชั่วโมงก็เสร็จ”ฮิบาริพูดเสียงเครียดพอๆกัน

“ฮ่าฮ่า”ยามาโมโตะหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะต้องมาให้ทันกำหนดคลอด

“รีบสุดหูรูดดดดดดด”

“เอาละจบการประชุม ฉันขอย้ำอีกครั้งเรื่องนี้สึนะจะไม่รู้เรื่อง”

เหล่าผู้พิทักษ์พยักหน้ากัน นัยน์ตามุ่งมัน สึนะที่เดินออกไปกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าของนภาทำให้เหล่าบุคคลในห้องต่างลืมเรื่องร้ายๆแล้วหันมายิ้มให้กับสึนะ ร่างเล็กส่งยิ้มแหย่ๆให้ทุกคน ในมือถือถาดน้าชามา โดยมีผู้พิทักษ์อัสนีช่วยถืออยู่ข้างๆ

“แหะๆ พอดีลืมของนะ...แล้วก็เอา...นำชามาให้ดื่มนะ^^”สึนะโพล่หน้าออกจากประตูก่อนจะค่อยๆเดินออกมา ร่างเล็กที่มีท้องโย้ค่อยๆเดินมาเอาผ้าพันคอที่เรียวเฮถักให้กับมือ

“นี่ๆ พรุ่งนี้ออกไปข้างนอกกันได้มั้ย? ....นะๆ”สึนะช้อนตามองทุกคนในห้องอย่างอ้อนวอน แรมโบ้ที่ตามมาติดถึงกับใจเต้นไปด้วย

“ไม่ได้....!”รีบอร์นเอ่ยเสียงเด็ดขาด

“ทำไมอ่า?”

“อาการช่วงนี้เริ่มเย็น ไม่ดีต่อคนท้อง”

“......”สึนะก้มหน้านิ่ง เบื่อคฤหาสน์นี้เต็มทนแล้ว อยากออกไปข้างนอกบ้าง หมกแต่ในบ้านก็น่าเบื่อแย่

“แต่ว่า ถ้าออกไปสวนสาธารณะใกล้ๆนี้ก็ได้นะ”รีบอร์นใจอ่อน

“จะ...จริงหรอO_O”สึนะเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มกระจ่างใสเต็มไปหน้า

...นะ...น่ารักเกินไปแล้ว...!!!

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมกับเจ้ายามาโมโตะจะช่วยกันเลือกชุดเองครับ”โกคุเทระพูดอย่างหมายมั่น นัยน์ตาเป็นประกาย ก่อนจะเดินไปที่กองเสื้อผ้าพร้อมยามาโมโตะในห้องนั่งเล่น

“พรุ่งนี้ฉันจะทำอาหารเอง”ฮิบาริพูดก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเอาหนังสือทำอาหารมาอ่านทันที

“ถักหมวกไหมพรมเร็วสุดหูรูดดดดดดดด”เรียวเฮที่หยิบไหมพรมขึ้นมาถักๆๆๆๆอย่างเอาเป็นเอาตาย

“งั้นผมคงต้องไปเตรียมตัวสำหรับเสื้อและผ้าปูที่นั่ง”แรมโบ้รีบออกไปเตรียมของทันที

“มาทางนี้ครับ สึนะโยชิคุง ได้เวลาพักผ่อนแล้ว เดี๋ยวผมพาเข้านอน”มุคุโร่พยุงสึนะอย่างเบามือ

สึนะที่อ้าปากค้างอยู่กับการกระทำของเหล่าผู้พิทักษ์ไม่ทันจะได้เอ่ยค้าน เขาแค่อยากไปเดินเล่นเท่านั้นเองนะ ไม่เห็นต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย

“แต่...นี้เพิ่ง 2 ทุ่มเองนะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะเล่านิทานให้ฟัง”

“....ตะ...แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ครับ คนท้องความพักผ่อนให้มากๆ คิดถึงเด็กในท้องไว้สิครับ”มุคุโร่ค่อยๆพยุงสึนะไปทางประตูก่อนจะเดินไปส่งที่ห้อง

สึนะที่หันมามองทุกคนในเสี้ยวเวลาหนึ่งถึงกับถอดหายใจ เพราะเหล่าผู้พิทักษ์ที่ทำแต่ต่อสู้ไม่คิดว่าจะมาทำอะไรที่เหนือความคาดหมายแบบนี้ แถมงานแต่ละคนที่ทำต่างกับนิสัยสุดขั่ว!!!! สึนะปลงตกกับสิ่งที่เห็นมาตลอด 8 เดือนจนชินชาเสียแล้ว

“นี่มุคุโร่”สึนะที่ล้มตัวลงนอนเรียกอีกฝ่ายที่กำลังเอาผ้าห่ม ห่มให้เขา

“ครับ?”

“เมื่อกี้นี้มีเรื่องออะไรกันหรอ เห็นหน้าเครียดกันใหญ่เลย”

“เรื่องงานนะครับ ไม่มีอะไรมาก”มุคุโร่ส่งยิ้มหวาน ก่อนจะดึงยางหมัดผมออกให้อีกฝ่าย

“ไม่มีอะไรแน่หรอ?”

“แน่สิครับ เอาละ เดี๋ยวผมไปหาน้ำอุ่นให้ทานนะครับ ร่างกายจะได้อบอุ่น”

“อะ...อืม”

หลังจากที่ชายหนุ่มตาสองสีน้ำน้ำอุ่นมาให้ ก็เล่านิทานชนิดที่คนฟังไม่เบื่อ แรกๆสึนะแปลกใจแทบลมจับเมื่อผู้พิทักษ์แต่ละคนขยันมาช่วยกันเล่านิทานก่อนนอนให้ฟัง ร่างเล็กผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว มุคุโร่มองร่างเล็กที่หลับด้วยสายตาเอ็นดู มือลูบท้องของอีกฝ่ายอย่างรักใคร่ ก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ให้คนอีกห้องรู้สึกตัว

ต่อ

“หลับแล้วหรอ”ฮิบาริเงยหน้าจากหนังสือทำอาหารที่อ่านอยู่ขึ้นมาเมื่อเห็นชายหนุ่มตาสองสีเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

“ครับ....ช่วงนี้จะรู้สึกเหนื่อยง่าย เพราะต้องอุ้มท้องใหญ่ขนาดนั้น....แต่ผมว่า...”

“หืม?”

“สึนะโยชิคุง....ยังผอมกว่าคนท้องทั่วไป....คิดว่าน่าจะเพราะเป็นผู้ชาย...”

“คงงั้น...นายว่าของหวานควรจะเป็นแบบไหนดี?”ฮิบาริไม่อยากมากความ

“...อืม....อะไรก็ได้ที่เคี้ยวไม่ยากก็พอครับ”

“นั้นสิ ขอบใจ”ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือในมือต่อ มุคุโร่ที่มองอีกฝ่ายอ่านก็เดินไปที่ชั้นหนังสือบ้าง

...มุมหนังสือที่เป็นของมุคุโร่โดยเฉพาะ....

ชายหนุ่มตาสองสีนั่งอ่านหนังสือ ‘เดินเล่นกับคุณแม่’ อย่างเขมักเขม่น ฮิบารินั่งอ่านหนังสือ ‘อาหารเพื่อสุขภาพสำหรับคุณแม่ละลูกน้อย’ ด้วยความมุ่งมั่น ยามาโมโตะและโกคุเทระที่ปัจจุบันเป็นมือซ้ายและขวาของสึนะกำลังเลือกเสื้อผ้าจากกองเสื้อผ้าที่คิดว่าเหมาะกับสึนะด้วยความตั้งใจ เรียวเฮที่นั่งถักหมวกไหมพรมสำหรับสึนะด้วยความรวดเร็วและไม่ลืมถามโกคุเทระกับยามาโมโตะเรื่องสีของไหมพรม แรมโบ้ที่นั่งเตรียมอุปกรณ์เตรียมไปของวันพรุ่งนี้ นั่งเลือกของที่สะอาดไม่เป็นภัยต่อคุณแม่อย่างตั้งอกตั้งใจ


วันรุ่งขึ้น

สึนะที่แต่งตัวเสร็จด้วยเสื้อผ้าที่ยามาโมโตะและโกคุเทระเลือกให้กำลังนั่งรอทุกคนที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งรอบๆบัดนี้ไม่ควรเป็นห้องนั่งเล่น เพราะมันน่าจะเป็นห้องเด็กอ่อนมากกว่า ตุ๊กตาสำหรับเด็กผ้าปูที่นอนและอีกมากมายที่เกี่ยวกับของใช้เด็กอ่อนทั้งหญิงและชายโดยเหล่าคนผู้หาอ้างว่าไม่ว่าหญิงหรือชายก็เหมือนกัน เอามันให้หมด

“รุ่นที่ 10 ครับดื่มโกโก้อุ่นๆสักหน่อยสิครับ”โกคุเทระเดินเข้ามาพร้อมโกโก้ที่เตรียมมาให้ร่างเล็กที่กำลังนั่งรออยู่

วันนี้สึนะแต่งตัวด้วยชุดคลุมท้องของผู้หญิงสียีนส์ แขนยาว ชายกระโปรงยาวถึงหัวเข่า ท้องที่ใหญ่ขึ้นทำให้เขาไม่สามารถใส่กางเกงได้อีกแล้ว จำเป็นต้องใส่ชุดคลุมท้อง แถมด้วยผ้าพันคอสีสวยที่เรียวเฮเป็นคนถักให้ พร้อมหมวกไหมพรมสุดหรู

“ขอบคุณฮะ”สึนะรับแก้วโกโก้ขึ้นมาดื่มช้าๆ วันนี้สึนะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะจะได้ออกไปข้างนอก ออกไปเดินเล่น แม้จะเป็นสวนสาธารณะใกล้นี่ก็ตาม

“เตรียมตัวสุดหูรูดดดดดด”เรียวเฮที่เดินเข้ามาพร้อมตะกร้าใส่ของ

“อย่าส่งเสียเอะอะ ตรงทางเดินสิ”ฮิบาริชักน้ำเสียงตักเตือน เขาไม่ชอบเรื่องสุ่มหัวกันเท่าไร แต่เพื่อมาพบร่างเล็กผมสีน้ำตาลที่ท้องโย้ ต่อให้ต้องสุ่มหัวกันเขาก็ยอม

“kufufu ผมว่าน่าจะเอารถไปดีกว่านะครับ”

“นั้นสิ”แรมโบ้สนับสนุน

“ไม่นะ~!”สึนะร้องห้าม อุตส่าห์ได้ออกไปข้างนอกทั้งทีจะขอเดินไปแบบสบายๆก็ไม่ได้เลยหรอ!! “ฉันอยากเดินไปกับทุกคน...นะๆ”สึนะว่างโกโก้ร้อนลงก่อนจะเงยหน้าช้อนตามองทุกๆคนอย่างออดอ้อน

...อึก!....นะ...น่ารักเกินไปแล้ว!!...

“ไม่ได้หรอ...ฮึก...”

ว่ากันว่าคนท้องจะอ่อนไหวง่าย

“เอ่อ....ทำไมจะไม่ได้ละครับ”มุคุโร่ส่งยิ้มที่ลืมตัว

“เย้”สึนะกอดอีกฝ่ายแน่น ก่อนจะลอบยิ้มในใจอย่างสมหวัง

ภาพมุคุโร่ถูกสึนะกอดต่างอยู่ในสายตาของทุกคน เล่นเอาเหล่าผู้พิทักษ์มองมุคุโร่ด้วยแววตาอิจฉาตาร้อน มุคุโร่ที่ถูกอีกฝ่ายกอดแทบเคลิ้มไปเลย แต่ดีที่อีกฝ่ายผละออกไปอย่างง่ายดาย ไม่วายส่งยิ้มหวานเป็นรางวัล

“งั้นเราก็ไปกันเถอะ!”สึนะไม่ลืมที่จะแจกจ่ายยิ้มให้กับทุกคนอย่างร่าเริง

เหล่าผู้พิทักษ์แห่งวองโกเล่ทั้ง 6 และวองโกเล่รุ่นที่ 10 เดินออกจากบ้านด้วยใจเป็นมุ่งมั่น รีบอร์นมองทุกคนที่เดินออกจากบ้านทางหน้าต่าง มือเล็กหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ ก่อนจะเหม่ออกไปนอกหน้าต่าง รอยยิ้มประกฎอยู่ที่มุมปากอย่างอารมณ์ดี



“ฟูตะ เบี้ยงกี้ อี้ผิง แล้วก็ทุกๆคนน่าจะมาด้วยเนอะ”สึนะพูดก่อนจะยกถ้วยน้ำชาที่แรมโบ้รินให้ขึ้นมาดื่ม

หลังจากที่เดินมาถึงสวนสาธารณะแล้ว ยามาโมโตะก็อาสาปูผ้าให้นั่ง โกคุเทระไม่ลืมที่จะนำเบาะมาให้สึนะรอง โดยมีเรียวเฮกลางร่มขนาดใหญ่ไว้ให้เพราะไม่อยากให้ละอองน้ำ(ที่ไม่มีเลย)มาโดนสึนะ

“ชั่งเถอะรับ ผมว่าทานนี้ดีกว่า”มุคุโร่หยิบขนมที่ฮิบาริทำให้สึนะ ชายหนุ่มตาสองสีพยายามเอาใจใส่สึนะอย่างเต็มที่

“เมือเช้าผมไปช่วยคุณฮิบาริทำน้ำส้มครับ เชิญครับวองโกเล่”แรมโบ้รินน้ำส้มคั่นสุดพิเศษให้อีกฝ่าย สึนะยิ้มขอบคุณทั้งสองที่บริการเขาดีเกินไป

ตูม!!

ควันฟุ้งเต็มพื้นที สึนะไอแค่กๆกับควันที่เกิด หลังจากที่ควันจางก็ปรากฏร่าง ร่างหนึ่ง สึนะยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นร่างของคนที่เขารู้จัก

“แง๊ๆ~~!!”เสียงร้องไห้ของแรมโบ้เมื่อ 10 ปีก่อนดังลั่น มันเป็นเช่นนี้เกือบทุกครั้งที่สลับร่างกัน

“โอ๋ๆ”สึนะคว้าเจ้ตัวเล็กที่ร้องไห้ไม่หยุด

“แง๊ๆ สึนะ โกคุเทระเตะคุณแรมโบ้!!!!”

โกคุเทระที่อยู่ ณ ปัจจุบันถอนหายใจเฮือก เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อ 10 ปีก่อน สึนะที่ยิ้มแล้วลูบหัวแรมโบ้เช่นทุกครั้ง ดูชั่งเหมือนคุณแม่ที่ปลอบโยนลูก ทำให้เล่าผู้พิทักษ์ใจเต้นตึกตักไม่เป็นระส่ำ

“ถ้าเงียบ จะให้กินขนมน้า~”

“ไหนๆ คุณแรมโบ้จะกินขนม”แรมโบ้ที่หายจากการร้องไห้เริ่มมองหาขนมตามที่อีกฝ่ายบอก

“เจ้าวัวบ้า นั้นมันของรุ่นที่ 10 !!!”โกคุเทระ ยังไงก็เป็นโกคุเทระ

“น่าๆ”สึนะมองภาพคนไม่สมวัยนั่งทะเลาะกับเด็กอายุ 5 ขวบ

“สึนะ...หนาวมั้ย”ฮิบาริที่เงียบอยู่นานพูดก่อนจะถอดเสื้อนอกให้อีกฝ่าย สึนะยิ้มขอบคุณก่อนจะกระชับเสื้อที่ตัวใหญ่จนเกินตัว

เมื่อครบ 5 นาทีแรมโบ้ 5 ขวบก็กลับไปในยุคของตนเอง พร้อมๆกับแรมโบ้คนปัจจุบัน สึนะดูท่าจะชอบการออกมาข้างนอก จนยิ้มไม่หยุด มุคุโร่ที่เห็นอีกฝ่ายยิ้มก็แอบนึกขอบคุณรีบอร์นที่ให้อีกฝ่ายออกมาข้างนอก

“ว่ากันว่า...ถ้าคุณแม่อารมณ์ดี ลูกก็จะอารมณ์ดีตาม”มุคุโร่ยิ้มและไม่ลืมที่จะส่งขนมให้อีกฝ่ายทาน

ฝีมือทำอาหารของฮิบาริแทบทำกุ๊กของวองโกเล่ตกงาน ถ้าไม่ติดว่าฮิบาริทำให้เฉพาะสึนะทานเท่านั้น ที่เหลือก็แค่มีโอกาสได้กินนิดหน่อย สึนะนึกขอบคุณที่พ่อเจ้าพระคุณไม่โชว์ฝีมือทำอาหารไปมากกว่านึกเพราะเขาก็เป็นห่วงความเป็นอยู่ของกุ๊กของวองโกเล่เหมือนกัน

“เดี๋ยวนี้เริ่มรู้สึกเจ็บท้องนิดๆแล้วนะ”สึนะลูบท้องตนเอง สัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตในท้อง

“ปัญหามีอยู่ว่า....เด็กจะออกทางไหนสุดหูรูดดดดดด”

“นั้นสิเด็กจะออกทางไหนละ?TAT” สึนะที่เริ่มกลัวไม่รู้ว่าจะทำไง

“เท่าที่ผมรู้มา....คงผ่า...ออกละมั้ง”มุคุโร่พูดอย่างใช่ความคิด

เฮือก!! ผ่า!!!TT[]TT

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย

สึนะท่ำลังกลัวจนไหล่สั่นระริก อาการนั้นอยู่ในสายตาของทุกคน ใบหน้าขาวอมชมพูซีดเผือก ริมฝีปากสั่นระริก เหล่าผู้พิทักษ์เองก็ไม่ต่างกันเมื่อคิดถึงมีดคมๆที่ค่อยๆผ่าเนื้อนุ่มๆนั้น!! แค่คิดก็ไม่อยากให้คลอดแล้ว!

“ไม่ต้องกลัวหรอกพวกเราจะอยู่นายเอง”ฮิบาริจับมืออีกฝ่ายอย่างให้กำลังใจ

“ใช่ครับ”มุคุโร่ยิ้มเสริม

“ให้กำลังใจสุดหูรูดดดดด”

“ผมจะอยู่ข้างรุ่นที่ 10 ครับ!!!”

“ฮ่าฮ่า สึนะไม่ต้องกลัวหรอกมีพวกฉันอยู่ซะอย่าง”

“วองโกเล่อย่างกลัวครับ จุ๊บ”แรมโบ้จูบที่ฝามืออีกฝ่าย เล่นเอาผู้พิทักษ์คนอื่นๆมองตาเป็นมัน

เสียงหัวเราะดังเป็นระยะๆ ท่ามกลางฤดูหนาวของอิตาลี สึนะที่มองทุกคนแล้วยิ้มอย่างมีความสุข อยากให้ทุกวันเป็นแบบนี้... ร่างเล็กคิดเช่นนั้น

ท่ามกลางเสียหัวเราะ ในขณะเดียวกันนั้น

“อะไรนะ!!!”เสียงทรงอำนาจของแซนซัสดังไปทั่วห้องประชุม

“ตอนนี้เบลกับมาม่อนส่งข่าวมาว่า มาเฟียที่อังกฤษเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เป้าหมายของมันคือ วองโกเล่นรุ่นที่ 10 ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!!”

น้ำเสียงที่ตอบกลับบ้านทำให้บอสห้วนนึกถึงใบหน้าจิมลิ้มที่กำลังท้องโย้ด้วยแววตาเจ็บใจ เพราะงานนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก เพราะตำรวจกำลังจับตามองเรื่องนี้ เขาจำเป็นต้องอยู่นิ่งๆให้ลูกน้องจัดการ ไม่เช่นนั้นภัยจากตำรวจอาจบุกมาถึงวองโกเล่!!



“เอ๋?”สึนะทำหน้างงเมื่อวันต่อมาเขาได้รับข่าวจากรีบอร์น

“อย่างที่ได้ยิน มุคุโร่ ฮิบาริ ยามาโมโตะ เรียวเฮ แล้วก็เจ้าวัวบ้านั้นไม่อยู่”รีบอร์นพูดก่อนจะจิบชา

“ไปไหนกันหรอ”สึนะพูดอย่างเสียดาย เพราะ 8 เดือนกว่าๆนี้เขาไม่เห็นพวกนั้นจะไปไหนเลย

“ไปทำงานสิ เอาเป็นว่าแกไปพักซะ! โกคุเทระพาสึนะไปนอนได้แล้ว”

“เง้อ เพิ่ง เที่ยงเองนะ ห้าวววว”แม้จะเที่ยงแต่สึนะก็ง่วง เจ้าตัวก็ยังดื้อ

“รุ่นที่ 10 ครับไปนอนกันเถอะครับ”

“แล้วพวกนั้นจะกลับมาทันวันคลอดรึเปล่า?”สึนะถามทันทีก่อนที่โกคุเทระจะค่อยๆช่วยพยุง

“ทัน....มั้ง ไม่รู้สิ”อีกฝ่ายให้กำลังใจเพียงนิดเดียว

สึนะที่หน้ามุ่ยไปนอนอย่างไม่สบอารมณ์ โกคุเทระที่มองร่างเล็กก็เดินไปปลอบไป แม้จะห้วนคิดถึงเรื่องเมื่อวายตอนกลางคืนก็ตาม

ต่อ

“ไม่ต้องห่วงน่าโกคุเทระ พวกฉันจะต้องกลับมาทันสึนะคลอดแน่!!”ยามาโมโตะพูดด้วยความมั่นใจ แม้จะมีประกายความไม่มั่นใจอยู่ในดวงตาก็ตาม

“ฝากเจ้านั้นด้วยละ อะ นี้ คือสูตรทำอาหารเอาไปให้พ่อครัวทำให้ตลอดเวลาที่ฉันไม่อยู่”ฮิบาริไม่ลืมที่จะส่งแผ่นกระดาษรายการทำอาหารของสึนะให้อีกฝ่าย

“นั้นสิครับ ระหว่างที่พวกผมไม่อยู่ต้องดูแลสึนะโยชิคุงดีๆ ส่วนนี้คือตารางในชีวิตประจำวันที่ต้องทำนะครับ”มุคุโร่ก็ไม่ลืมอีกว่าต้องให้กระดาษซึ่งเป็นตารางที่สึนะต้องทำประจำเพราะมันดีต่อลูกน้อยและแม่

“ส่วนนี้ผ้าคลุมไหมพรมที่ฉันนั่งถัก อย่าลืมให้ด้วยละ ฉันต้องกลับมาให้ทันแน่นนอนสุดหูรูดดดดดดดด”

“นี้คือชา ที่วองโกเล่ชอบดื่ม อย่าลืมชงให้ก่อนนอนนะครับ”แรมโบ้ส่งกระปุกชาให้อีกฝ่าย

“ไม่ต้องห่วงหน้าที่ปกป้องรุ่นที่ 10 ให้ฉันจัดการเอง!!!”

โกคุเทระที่มัวนึกถึงเรื่องเมื่อคืนจึงไม่รู้ตัวว่าตนเองได้พาสึนะมาอยู่ที่หน้าห้องนอนแล้ว ร่างเล็กที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปก็รู้สึกเป็นห่วง

“นี่ โกคุเทระคุง?”สึนะเรียกสติอีกฝ่าย

“หะ..อะ..อะไรครับ???”

“เป็นอะไรหรอเห็นเหม่อเชียว”

“ปะ..เปล่าครับ รุ่นที่ 10 นั่งก่อนนะครับ”โกคุเทระพยุงอีกฝ่ายนั่งบนเตียง ร่างใกล้คลอดของสึนะชักจะเดินเหินไม่ค่อยได้

“ขอบคุณฮะ”สึนะพึมพำขอบคุณอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆนั่ง มือบางลูบท้องตนเองที่เริ่มโย้ขึ้นอย่างหน้าตกใจ ความรู้สึกอิ่มเอมทำให้ร่างเล็กเผลอลูบท้องของตนอย่างลืมตัว

“นี่ครับ ชา”โกคุเทระยกชาให้อีกฝ่าย

“อะ...?”

“เจ้าวัวบ้าบอกว่ารุ่นที่ 10 ชอบดื่มชานี้ก่อนนอน”

“ขอบคุณมากนะ”สึนะยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะนึกไปถึงแรมโบ้ที่ชั่งเอาใจไม่ลืมสั่งให้มือขวาอย่างโกคุเทระทำชาที่เขาชอบดื่มก่อนนอนมาให้

“นี้โกคุเทระคุง”

“ครับ?รุ่นที่ 10”

“พวกมุคุโร่เขาไปทำงานอะไรกันหรอ”ร่างเล็กประคองแก้วในมืออย่างทะนุถนอม

“เอ่อ...”โกคุเทระชะงักก่อนจะส่งยิ้มกลบเกลื่อนได้อย่างแนบเนียน แต่สึนะก็จับความรู้สึกแปลกๆได้ “ทำงานทั่วไปนะครับ”

“ปกติไม่เห็นทำเลย แซนซัสเขาให้ลูกน้องทำหมด”

“ก็คราวนี้พวกลูกน้องฝั่งนู้นต้องไปทำงานอื่นๆกันหมด เลยให้ผู้พิทักษ์ของเราไปช่วยน่ะครับ”โกคุเทระพูดตามน้ำที่รีบอร์นเคยสั่งเอาไว้อย่างแนบเนียนจนสึนะหายข้องใจ

“อ้อ....ว่าแต่อีกอาทิตย์เดียวก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว”สึนะลูบท้องตนเองเบาๆ ความง่วงเริ่มครอบงำ เดี๋ยวนี้อาการง่วงนอนมักเกิดขึ้นบ่อยๆ จนเจ้าตัวยังแอบแปลกใจ แต่มุคุโร่บอกให้ร่างเล็กสบายใจว่าเป็นธรรมดาของคนท้องใกล้คลอด

“รุ่นที่ 10 นอนเถอะครับ”โกคุเทระค่อยๆห่มผ้าห่มให้อีกฝ่าย สึนะที่ปรือตาลงช้าๆ ก่อนจะหลับไปในที่สุดเพราะความง่วงมีมากกว่า

โกคุเทระถอดหายใจอย่างโล่งอกที่สึนะไม่ได้ถามอะไรมาก หนุ่มอิตาลีผมเงินเดินมานั่งที่โต๊ะใกล้ๆ และไม่ลืมหยิบหนังสือ กับตารางที่มุคุโร่นำมาให้อีกด้วย เพราะรีบอร์นสั่งไว้ว่าต่อให้สึนะนอนหลับก็ต้องอยู่ใกล้ๆ ทางที่ดีอย่าเปิดหน้าต่าง และโกคุเทระก็ไม่ลืมที่จะปิดหน้าต่างตามที่ครูสอนพิเศษของสึนะบอก

คืนนั้น

ร่างของนักฆ่าของมาเฟียอังกฤษย่องกายผ่านเงามืดจนไม่เป็นที่น่าสังเกต ลอบเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่อย่างไม่มีใครรู้ เป้าหมายของเขาคือห้องนอนของวองโกเล่นรุ่นที่ 10 อาวุธครบมือที่สามารถพกได้นั้นมีอยู่เต็มกระเป๋า ร่างของนักฆ่าค่อยๆเปิดประตูเข้ามา ผ้าที่คลุมอยู่บนเตียงพร้อมขยับไปมา บงบอกว่าเป้าหมายกำลังหลับอย่างเป็นสุข

ร่างของนักฆ่าไม่รอช้าที่จะใช้มีดแทงเข้าไปในผ้าคลุมนั้น!!!


แต่...กลับพบเพียงความว่างเปล่า เสียงเปิดไฟดังขึ้นก่อนที่ไฟหรูจะติด ร่างของนักฆ่าตัวน้อยออยู่ตรงประตู มือเล็กมีปืนอยู่เตรียมเหนี่ยวไกได้ทุกเมือ

“หึ ลอบฆ่าเหมือนหมาลอบกัด”ร่างเล็กกระตุกยิ้ม นักฆ่าของมาเฟียอังกฤษชะงักก่อนจะยกปืนขึ้นมาบ้าง

“หึ..... นักฆ่าที่เก่งที่สุก รีบอร์นนี้เอง”อีกฝ่ายยิ้มใต้ผ้าคลุมที่ปิดหน้า

“รู้ดีนิ งั้นก็...ตายซะ!”

เสียงปืนไม่ดังเหมือนปืนทั่วไป เพราะแบบเก็บเสียงรีบอร์นมองนักฆ่าที่นอนลงไปตายอย่างในพื้นอย่างสมเพช มือเล็กดีดนิ้ว ชายในชุดสีดำก็ออกมาเก็บศพของนักฆ่าของศัตรูอย่างเหมือนกับเป็นเรื่องธรรมดาและเงียบเชียบ

“ไอ้พวกโง่.....”รีบอร์นพึมพำอย่างหงุดหงิดเพราะถ้าอีกฝ่ายเขามาในคฤหาสน์ได้ถือไม่ใช่เรื่องดีเลย

“งึมงำๆๆ”สึนะที่เดินออกมาจากห้องอีห้องหนึ่งพร้อมใบหน้างัวเงีย โดยมีโกคุเทระเดินตามมาติดๆ รีบอร์นกระตุกผ้าคลุมที่นอนมาคลุมเลือดที่เต็มพรมอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครสังเกต

“มีอะไรกันหรอรีบอร์น....งึมงำ”

“ไม่มีอะไรหรอก พอดีฉันไล่แมลงสาปนะ..ไปนอนได้แล้ว โกคุเทระพาสึนะกลับไปนอนสิ ตื่นมาแบบนี้จะสะเทือนไปถึงลูกในท้องนะ”

สึนะหน้ามุ่ยเมื่ออีกฝ่ายห่วงจนเกินไป แค่ตื่นมาแค่นี้ไม่ทำให้เป็นอะไรมากหรอก แต่สึนะก็ไม่ขัด โกคุเทระพากอีกฝ่ายเดินไปนอนที่ห้องโดยไม่ลืมหันมามองรีบอร์นที่พยักหน้าบงบอกว่ามีเรื่องแต่ตนเองจัดการเรียบร้อยแล้ว หนุ่มอิตาลีผมเงินพยักหน้ากลับในใจโล่งอกที่นักฆ่าของฝั่งนั้นโดนรีบอร์นจัดการไปแล้ว แต่ก็ใช้ว่าจะวางใจ

ต่อ (แฮ่กๆ)

อยากอ่านต่อ พบกันในงาน CP 11 นะค่ะ

เนื้อเรื่องด้านบนจะรีไรท์ใหม่ ให้สนุกว่าเดิม>__<b (หรอ-_-)

++++++++++
[align=center]

"นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย"


>>Happy Famiglia<<
[/align]

เจอกันในงาน CP11 (โปรโมทกันข้ามเดือนเลย=__=*)
+++++++
[align=center]

"นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย"


>>Happy Famiglia<<
[/align]

กร๊ากกกกกกกกกกก ผู้พิทักษ์นี่หลุดแก๊กได้ใจ รั่วสุดๆ 555+

ท่านฮิบะ ทำอาหาร!!! ป๋ามุคุเป็นบุรุษพยาบาลส่วนตัว!!!! แล้วไหนจะฮายาโตะ แล้วก็ยามาโมจจี้ที่เป็นคนคอยดูแลเสื้อผ้าอีก

แรมโบ้ด้วย เรียวเฮอีกโฮกกก นึกภาพเรียวเฮถักผ้าพันคอแล้วสุดยอด~~~~ กร๊ากกกกก รั่วแตกรั่วแตน

สึนะน่าร๊ากกกกกก คุณแม่สุดยอด~~~~~~ ไม่ไหวแล้วววววววว

แต่แอบฮา สุดท้ายตัดสินไม่ได้ ว่าใครเป็นพ่อ(ก็เล่นกอปแม่มาทั้งดุ้นนี่หว่า= =)เลยกลายเป็นมีพ่อ7คน กร๊ากกกกกกกก

แล้วสึนะน้อยน่าร๊ากอ่ะ ไม่ไหวแล้ว~~~~~ อั๊ยยยย~~~~

ฮิ้ว~ของขวัญวันปีใหม่ ลั้นล้า~

แฮ่ก แฮ่ก ก ก ก ก ยะ..ยาวสุดหูรูด. . . .แฮ่ก

คิวะบอกชุนยังคะว่า ปอดคิวะไม่ค่อยดีแฮ่กๆๆๆๆๆ

อ่านฟิคระยะยาวแล้วจะเกิดอาการดังนี้

มีแค่นี้เรอะ เอาฟิคมา เอาฟิคมาอีก แฮ่ๆๆๆๆๆๆ

เปรี้ยง! โดนเจ้าของกระทู้ยิงดับ

อ่านไปสะดุดอยู่ไอ้ตรงเนี้ย......


“เด็กคนนั้น...หมายถึงลูกของสึนะน่ะ...”

“ทำไม?”

“มี DNA ของ มุคุโร่ ฮิบาริ ยามาโมโตะ ฮายาโตะ เรียวเฮ แรมโบ้ แล้วก็ดีโน่ ทุกคน?? แปลกเป็นบ้า!!”

“หึ ฉันว่าไม่เห็นแปลก ขนาดเด็กยังเป็นนักฆ่า จะห่วยยังเป็นมาเฟีย ผู้ชายท้องได้ แค่เด็กมี DNA ของพ่อถึง 7 คนก็คงไม่แปลก”

...เรื่องเถียงว่าใครเป็นพ่อเด็ก...คงจะไม่ต้องแล้วละ...เหล่าผู้พิทักษ์เอ่ย~


เอ้ยยยยยย มันหมายความว่าไงสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


ปล.สวัสดีปีใหม่และขอบคุณที่ชวนมาอ่านค่ะท่าน

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
อ๊ากกกกกกกกกกก ยาวสดหูรูดดดดดดดดดดด + สึนะท้อง O[]O

กริ๊ซซซซซซซซซซซซซ ท่านทำได้~~~~~~~~~~~~~~~~ ยิงมุขได้สุดหูรูดกันไปเลย ^6^
ซือคุงมีคนเป็นพ่อเด็กตั้ง 6+1 คน แถมแต่ละคนก็หล่อกันทั้งน้าน~~~ ^o^

ท่านมุคุโร่เปลี่ยนหน้าที่ตัวเองไปเป็นบุรุษพยาบาลส่วนตัวของหนูซือไปแล้วเนอะ ^^
พี่ฮิบะก็เป็นกุ๊กส่วนตัว
คุณพี่เป็นช่างถักเสื้อประจำตัว
ส่วนโกคุกับยามะ ก็เป็นดีไซเนอร์ส่วนตัวของหนูซือ (แต่งให้ดูเป็นผู้หญิงขึ้น ^O^)
แรมโบ้(ซึ่งไม่ค่อยมีหน้าที่ไหนไหร่ -- --") เป็นคนทำของเล่นประจำตัวไปแล้ว ^^
ส่วนดีโน่ซัง (พี่แกไม่รู้ตัวเลยเนอะ ว่าทำให้ซือคุงท้องด้วย ^^)

กริ๊ซซซซซซซซซซซซซซ เด็กมี DNA คุณพ่อทั้งหลาย ตั้ง 7 คน แต่กลับได้หน้าคุณแม่มาเต็มๆ (เชื้อแม่แรงสุด ^^)
ชอบภาพลูกของหนูซ์อเจ้าคร่า น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก (แล้วสรุปเด็กคนนี้จะชื่ออะไรล่ะเนี่ย -- --")

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สุดยอด รั่วมากเลย แต่สนุกมากๆเลยนะ

ทุกคนน่ารักมาก มี DNA ตั้ง7คนแนะ 555

โอ๊ยยยยยยยยย น้องชุนจ๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา นี่เป็นฟิคที่ดีมากมายเลยรู้บ้างมั้ย? อารมณ์อบอุ่นมากเลย พี่อ่านไปยิ้มไม่หุบเลยอ่ะ ทุกคนในเรื่องน่ารักมาก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ละลายไปกับความอบอุ่นจริงๆ ตอนแรกนึกว่าฟิคขำๆ แต่อ่านไปเรื่อยๆแ้ล้วสนุกเป็นบ้า! >//<b ตอนที่พวกมาเฟียอังกฤษนั่นจะมาทำร้ายซือคุงเล่าเอาลุ้นตัวโก่ง!(เหมือนตอนที่ 7 คนนั่นลุ้นซือคุงคลอดลูก) พี่ว่าฟิคแบบนี้สนุกมากๆๆๆๆเลยง่ะ ชอบจังเลยจร้าาาา~~!! >.< วันหลังแต่งแนวๆนี้อีกนะ น้องชุนแต่งได้ดีมาก!! พี่รับรองสุดหูรูดเลย~~! >3<

ฟิคนี้ทุกคนน่ารักมากมายเลยง่ะ โดยเฉพาะ...ลูกซือคุงนั่น กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด(รูปประกอบก็โมเอ้~~~!!! >[]<) น้องชุนบรรยายได้อบอุ่นโคตร อาาาาาาา วันนี้พี่หลับฝันดีแน่เลย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ชอบจัง ชอบที่สุด >///<b

ปล.ว่าแต่ฟิคนี้คงสมใจนู๋ชุนที่น่ารักของพี่แล้วใช่มั้ยเอ่ย? เห็นไปสครีมเรื่องใครทำซือคุงท้องตั้งหลายฟิคแน่ะ อิอิ
ปปล.แต่งยาวๆไม่ได้ไม่เป็นไรจ้าาาา แต่งแนวๆนี้ออกมาเรื่อยๆนี่แหละโอแล้ว พี่ชอบสุดๆเลยง่ะ =///= (ขอเป็นแม่ทูนหัวลูกซือคุงได้มั้ยเนี่ย อิอิ)

สุดท้ายที่ว่ามีDNAทั้ง7คนแล้วแบบว่า..อ่ะนะ น้องทูน่าเล่นสัปดาห์นึงไม่ซ้ำวันกันเลยเรอะ..(แต่แบบนี้ก็ดีแฮะ)

ป๋าแสนศักดิ์ ให้หุ้นหลานอ่ะนะ ป๋าให้ของขวัญเด็กเป็นมั้ยเนี่ย = =''

รุ่นที่11ถือกำเนิดแล้ว! (พอเข้าใจแล้วทำไมรีบอร์นกระดี๊กระด๊าสุด สึนะเป็นบอสไปแล้วโขกสับไม่ได้นี่เอง เหอๆ)

คำถาม - รีบอร์นให้สึนะกินยานั่นไป.. 2วันถึงได้รู้ว่าท้อง.. เท่าที่อ่านมาดูเหมือนหนุ่มๆในฮาเร็ม(?)จะผลัดกันคนละวันนี่นะ อย่างมากคุณป๋าก็ไม่น่าเกินสองคนสิ แล้วปกติท้องกว่าจะแพ้ท้องก็ต้องซัก3เดือนนี่นา = =''' (ช่างเถอะ มันเป็นฟิค ..)

สุดท้าย...

"ท้องจนได้"

= =+

ยะ...ยาวมากมาย=[]=!!

ฟิคนี้ สุดยอดดด โฮกกกก//คลั่งงง

ฮาที่สุดก็มุคุโร่ซามะกับฮิบารินี่แหละ ไม่นึกว่าจะ...ซะขนาดนี้XD

แต่เพื่อสึนะนี่...ทุกคนทำได้ทุกอย่างเลยสินะ น่าปลื้มจริงจิงTwT

อร๊ากกกกกก (ร้องไม่เป้นภาษา โอ้ว แม่เจ้า รุ่น11น่ารักอย่างงี้เลย อิ้ว~~)
ป๋าแสนก็น่าร๊าก เห่อหลานสุดชีวิต หุหุ >w<

...

...

ทิ้งท้าย
...
...
ยาวสุดหูรูด!!!!!!!