•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โอ้แรงฮึด.... สุดยอดดดดดดดดดดดดดดด


ฮิบะน่ารักอีกแล้วเป็นห่วงสึนะด้วย

ร่ะ...รีบอร์น..นาย..ทำได้ แจ่มมั่ก! >_<b

หาคนมาโปะยาสลบใส่บอสแบบนั้น กล้ามากนะแก๊!!!(ชอบ) ทำให้ท่านฮิวุ่นวายได้ขนาดนั้นเราให้อภัยได้ อุอุ(ชอบที่สุด!XD)
ตอนหน้าขอสองคนนี้หวานๆเหมือนตอนแรกๆได้มั้ยคะท่านนุ๊ก~ >.< หรือไม่ก็อยากเห็นท่านฮิคลั่งไปเรย (กรี๊ด!!!!)

เทอมช็อตนี้เห็นด้วยกะทุกคนว่า "ป๋ามุพระเอกมั่ก" (ฮา) เป็นของแรร์นะเนี่ย เคะเคะ(ส่วนใหญ่ไม่เมะโฉด ก็เคะราชินีไปเลย)
แอบขำบทสัมภาษณ์ของโนวี่ โอ้ละหนอ~~ที่แท้เอ็งก็เป็นอุเคะเหรอวะเนี่ย!!!?

นั่งรอตอนต่อไปง้าบบบบ~~~ >.< (ชักรู้สึกว่ามันเริ่มเข้มข้นไงไม่รู้แฮะ)

......เฮ้อ....สึนะเอ๋ย ไม่ว่ายังไงก็ตามนายนี่ดูท่าจะเป็นที่รักของความซวยจังนะ พักยังไม่ทันไรก็มีมาเยี่ยมใหม่อีกแล้ว(แม้ว่าจะมีสาเหตุมาจากรีบอร์นก็เถอะ)

แต่....แต่.....กรี๊ด!!!! ป๋ามุขราๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!! ป่าเท่ได้ใจได้มาดพระเอกเต็มร้อยเลยค่า เท่อะไรแบบนี้ป๋าขา ไม่มีใครเหมาะทำหน้าที่นี้เท่าป๋าแล้วค่า!!!

ส่วนฮิบะ หลังจากทำตัวล่องหนไปในตอนที่แล้ว ในที่สุดตอนนี้ก็โผล่ออกมาพร้อมกับได้รับบทเด่นจากรีบอร์น(จริงๆแล้วเป็นความจงใจของพี่แกรึเปล่าเนี่ย เพราะพี่ท่านก็เล่นไล่ใช้งานชาวบ้านเขาหมดจนเหลือแต่ฮิบะคนเดียวโด่เด่แบบนี้น่ะ)ฉะนั้น ไหนๆก็มีรีบอร์นถือหางให้แบบนี้แล้ว ต้องพาน้องทูน่าที่น่ารักกลับมาให้ได้น้า (และงาบน้องสึนะก่อนกลับมาด้วยล่ะ เหอๆๆ) อ้อ อาละวาดให้เต็มที่เลยน้า เวลาฮิบะคลั่งเนี่ย ชอบหงะ

มาต่อตอนต่อไปเร็วๆนะค้า จะตั้งตาคอยค่า

ตกลงฟิกนี้ 1827 สินะคะ ทำใจก่อน เอาล่ะไม่เป็นไร มีป๋าออกมาข่ม แย่งซีนเป็นครั้งคราว เราว่ารีบอร์นคิดถูกที่ส่งมุคุโร่ไปเจรจานะนี่ ขืนส่งยามะไป คงกวนฝ่ายโน้น( โดยไม่ตั้งใจ ) จนยิงกันไปแล้ว คนอื่นก็ดูท่าจะถนัดใช้กำลังซะด้วย

ง๊ากกกกกกกกกกก...ใครอ๊า~~~~~~~~~~~ข้องใจอย่างร้ายแรง

ใครกันบังอาจลักพาตัวสึนะไป

เหลือบมองท่านฮิ เอิ่มมม อย่าบุ่มบ่ามสิท่าน เป็นอะไรไป แฟนคลับเสียใจแย่

มาต่อไวไวนะคร้าบ~~~~~~~~

เห็นคุณฮิกระวนกระวายแล้วชอบจัง หุหุ

ก็แบบว่าเหมือนพี่ท่านหวงห่วงนู๋ทูน่าเหลือหลาย น่าร้ากกกกก >///<

สรุปที่ซือคุงโดนโปะยาสลบเป็นแผนรีบอร์นสินะคะ...แต่แผนนี่แจ่มมากรีบอร์นเอ๋ย ><b

ส่วนป๋ามุ นึกภาพป๋าไปเจรจาแล้วมัน...อุกรี๊ดดดดด ท่าจะเท่ห์มากมาย~

โนวี่นี่คุมินึกว่าเป็นเสะซะอีก เกะเหมือนกันเรอะนาย? (มิน่าเข้ากะนู๋ทูน่าได้ดี กร๊ากกกก)

ต้องเป็นรีบอร์นอยู่แล้วที่อยู่เบื้องหลัง วางแผนทำอะไรอีกล่ะเนี่ย
ทั้งท่านฮิบาริเองยังหงุดหงิดอยู่แท้ๆ กลับต้องมาโมโหสุดขีดแบบนี้ อย่างงี้มีหวังต้องมรใครเละแหงๆ
ว่าแต่ทางมุคุดร่เนี่ยสุดๆ ไปเลย ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับสึนะ เป็นต้องเหี้ยมเชียว (น่ารัก)

มาอ่านต่อแล้ว ก้ยังหนุกเหมือนเดิม
แต่งต่อไวๆนะ รออยู่

แปะแฟนอาร์ต.. โนวี่ตาสีอะไรหว่า...

เครดิต Aarinfantasy จ้า


[align=center]===============================================[/align]





Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 6









เปลือกตาบางค่อย ๆ ลืมตื่นขึ้นอย่างยากลำบาก สองแขนเรียวค้ำยันส่งร่างกายที่กำลังอ่อนเปลี้ยขึ้นนั่ง เส้นผมสีอ่อนนุ่มสะบัดไปมาตามแรงเคลื่อนไหว สึนะพยายามสลัดไล่ความมึนงงซึ่งยังคงตกค้างจากฤทธิ์ยา

“ ปวดหัว....นี่มันที่ไหนกัน ” เขามองไปโดยรอบ

สิ่งที่เห็นมีเพียงความมืดดำและความว่างเปล่า มือของสึนะพยายามคลำหาเส้นทางเรื่อย ๆ หวังจะพบอะไรสักอย่างที่พอที่จะทำให้เขามองทุกอย่างได้ชัดเจนขึ้น

เสียงเปิดประตูส่งให้ชายหนุ่มต้องรีบถอยหลังกลับ ตั้งหลักระมัดระวังตัวตามสัญชาตญาณตน สึนะพยายามมองผ่านความมืด เห็นอีกฝ่ายกำลังทำอะไรสักอย่าง

“ ใครน่ะ? ” เสียงหวานเอ่ยถาม

ดวงไฟด้านบนกระพริบถี่จนเกิดแสงสว่าง ปรากฏร่างชายหนุ่มตัวสูงในชุดสูทสีดำสนิท ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมสีดำที่มองลอดมาถูกกลืนไว้ภายใต้ปอยผมยาว ปกปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

“ ขออภัยที่เสียมารยาท ” อีกฝ่ายเอ่ยเป็นภาษาคุ้นหู

มันทำให้สึนะเริ่มคาดเดาเหตุการณ์ไม่ออก คราแรกที่คิดไว้คงเป็นพวกมาเฟียรัสเซียที่มีฝีมือถึงขนาดบุกทะลวงคฤหาสน์วองโกเล่เข้ามาจับตัวเขาได้ แต่ไป ๆ มา ๆ ไอ้ภาษาอิตาลีนี่....

อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ยอะไร สึนะเองรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก แต่ที่ทำให้เขาวางใจได้ข้อหนึ่งก็คือ คน ๆ นี้ไม่ได้คิดจะฆ่าเขา รังสีที่แผ่ออกมามันว่างเปล่าและบอบบางเสียจนจับสัมผัสใด ๆ ไม่ได้เลย

“ นายเป็นคนของแฟมิลี่ไหนกัน? ” สึนะตัดสินใจถามขึ้น

อีกฝ่ายดูจะไม่สนใจคำถามนั่นเท่าใดนัก “ อย่าสนใจเลยครับ เดี๋ยวจะรู้สึกไม่ดีเสียเปล่า ๆ ”

“ งั้นที่นี่คือที่ไหน? ” เสียงหวานเอ่ย เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

“ บอกไม่ได้ครับ ”

ไอ้การถามคำตอบคำนี่ดูเหมือนจะเคยชินก็จริงอยู่ แต่มันกลายเป็นคำถามที่นอกจากจะตอบห้วน ๆ สั้น ๆ แล้วยังไม่ตรงกับความต้องการของเขาอีก นั่นทำให้บอสหนุ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ ถ้าหากเป็นเมื่อไม่ด่าใส่ก็คงต้องมีเรื่องกันบ้างละนะ

ผู้มาเยือนก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ พลางพึมพำอะไรบางอย่าง สึนะพยายามจะจับใจความให้ได้ แต่สุดท้ายก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย “ ฉันขอถามหน่อยเถอะ จับฉันมามีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ”

คนถูกถามทำท่าจะเดินออกจากประตู “ คำสั่งของผมคือให้จับคุณมาเท่านั้น แล้วเจอกันครับ ”

เขาทวนคำ ให้จับมา....แสดงว่าคน ๆ นี้นะหรือที่บุกเข้าไปในวองโกเล่แล้วจับเขามา ให้ตายเถอะ...ถ้าหมอนี่เป็นมาเฟียรัสเซียล่ะก็ เขาคงกลัวคนเชื้อชาตินี้แทบขาดใจแน่ ๆ

ว่าแล้วก็พาลให้นึกถึงคนรัสเซียอีกคนที่ดูยังไง ๆ ก็เข้าใจยากยิ่งนัก

และพอย้อนไปถึงเหตุการณ์นั้น.....ก็ทำให้นึกถึงผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด

เมฆาที่ลอยละล่องอยู่ภายใต้ผืนฟ้าอย่างเสรี....

“ จะเป็นยังไงบ้างนะ? ” เข่าสองข้างถูกชันขึ้น สึนะกอดมันไว้แนบกาย อยากจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวหรือหวาดหวั่นอันตรายใด ๆ แต่เพราะความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและความรู้สึกผิดนั่น

ความเงียบภายในห้องทำให้เขาได้ยินเสียงพูดคุยจากภายนอก สึนะรีบวิ่งตรงไปยังประตูไม้แผ่นบาง แนบหูฟังอย่างตั้งใจ การสนทนากันระหว่างผู้ชายสามคน....ไม่สิ...น่าจะสี่หรือห้าคนด้วยซ้ำ ดังขึ้นด้านนอก

“ เจ้านั่นมันกล้าชะมัด บุกเข้าวองโกเล่แถมยังทำงานสำเร็จอีก ” บทสนทนาที่ดูเหมือนจะชื่นชม แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความอิจฉาริษยา

“ เพิ่งมาแท้ ๆ สร้างผลงานซะบอสชื่นชอบ ”

“ เอาน่า...แบบนี้แหละดี เราจะได้ไม่ต้องทำงานเสี่ยง ๆ ให้มันไปตายน่ะดีแล้ว ” เสียงหัวเราะของพวกมันดังร่วน สึนะรู้สึกรังเกียจเหลือเกิน นี่แหละวงการนี้ แก่งแย่งชิงดีใฝ่หาอำนาจ

สัญญากับตนเองไว้แล้วว่าจะไม่ให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้น....

หมายมั่นไว้ว่าจะทำให้ทุกอย่างรวมกันอย่างสันติภายใต้แผ่นฟ้าผืนเดียว....

เสียงดังโครมครามทำให้สึนะต้องตกใจ สะดุ้งหลุดจากห้วงความคิด แนบหูลงกับบานประตูเดิม ภายนอก....เกิดอะไรขึ้นกันแน่??

“ เฮ้ย!!!ปีศาจ!!! ”

เสียงตะโกนและเสียงร้องครวญครางแห่งความเจ็บปวดทำเอาเขาใจหาย ดวงตาคู่โตมองไปโดยรอบ พยายามควานหาทางหนีทีไล่ ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นด้านล่าง แต่ที่แน่ ๆ มันคงไม่ใช่ปาตี้หรืองานสังสรรค์รื่นเริง

แต่มันกลับถูกปิดตายไปหมด เสียงตะโกนดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนเขาได้ยินเสียงอาวุธอะไรสักอย่างหมุนคว้างด้วยความเร็วแหวกผ่านม่านอากาศจนเกิดเสียงดังฟั่บ กระทบลงกับกระดูกและผิวหนังของมนุษย์

ไร้ความปรานี....นึกภาพตามก็ทำให้รู้สึกขนหัวลุกไปหมด

ภายนอกเงียบลงแล้ว ก่อนลูกบิดบานประตูห้องของเขาจะเกิดขยับอย่างรุนแรง สึนะถอยหลังติดกำแพงอีกฝั่ง จ้องไปยังบานประตู หัวใจเต้นถี่ราวกับคนเป็นบ้า

นี่.....เขาจะต้องมาตายงั้นหรือ?

ปึง!!!

เสียงถีบบานประตูรุนแรงจนทำเอามันพังลง สึนะหลับตาแน่นพลางทรุดตัวลงนั่ง ร่างกายสั่นเทาน้อย ๆ ความหวาดกลัวในสัญชาตญาณแล่นเข้าสู่จิตใจ แสดงออกทางร่างกายชัดเจน ปากบางพึมพำร้องขอความช่วยเหลือ

ใครก็ได้....จะเป็นใครก็ได้ ช่วยเขาที...

แต่แล้วก็ต้องรู้สึกแปลกใจอย่างที่สุด แทนที่จะเป็นคมดาบหรือกระสุนปืนที่กระทบผิวหนัง กลับกลายเป็นวงแขนของใครสักคน ใครสักคนที่โอบกอดเขาไว้แน่น

“ คะ....คุณฮิบาริ ” เสียงหวานเอ่ยขาดห้วง รู้สึกตกใจระคนสับสน

ฮิบาริกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ดวงหน้าหล่อเหลาฉายแววความเป็นห่วง คิ้วเรียวขมวดแน่นแทบเป็นปม ลมหายใจหอบถี่ หยาดเหงื่อผุดพราย รอยเลือดสาดกระเซ็น

ไม่ว่าจะเป็นยมทูตหรือซาตาน แต่สำหรับสึนะ....คน ๆ นี้คือเมฆของเขา

แม้จะอาบไปด้วยสีแดงจนทำให้ไม่บริสุทธิ์ แต่นั่นก็เพื่อเขา เพื่อท้องฟ้าที่แสนจะอ่อนแออย่างเขา

“ เจ้าบ้าเอ้ย! ” เสียงทุ้มตวาด คลายอ้อมกอดลงมองหน้าอีกฝ่าย

แม้จะหวั่นเกรง แม้จะตกใจ แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกยินดีอย่างน่าประหลาด

อ้อมกอดนั้นอบอุ่นเหลือเกิน แม้เพียงแค่ชั่วครู่ แต่สึนะก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่ไม่เคยได้รับมาก่อนจากเมฆาผู้เย็นชานั้น ใบหน้าหวานแย้มยิ้มน้อย ๆ “ ขอบคุณที่มาช่วยนะครับ ”

ฮิบาริเบือนหน้าหนี ก่อนจะถอดเสื้อสูทโยนให้อีกฝ่ายคลุมทับไว้ “ จะนั่งรออะไร รีบไปได้แล้ว ”

สึนะมองผู้คนที่นอนนิ่งโดยรอบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้ยินคำว่าปีศาจ จากปากคนเหล่านั้น แข็งแกร่งเหลือเกิน.....แข็งแกร่งจนน่ากลัว

ฮิบาริพาสึนะหลบหนีออกไปได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มกลืนน้ำลายฝืดคอ หากเป็นเขาหรือคนอื่นก็คงจะมีสภาพย่ำแย่กว่านี้แน่ ๆ นับสิบ....ไม่สิ นับร้อย นับร้อยคนที่เหยื่อให้แก่คนผู้นี้

สายตาคู่หนึ่งจับจ้องยังการจากไปของคนทั้งคู่ มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ยกขึ้นกด “ เรียบร้อยครับบอส ”

“ ดีแล้ว ว่าแต่นายเป็นยังไงบ้าง? ” เสียงปลายสายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

มืออีกข้างหนึ่งยกปาดเลือดที่ไหลบนใบหน้า บาดแผลบริเวณศีรษะแสดงถึงการผ่านการต่อสู้ แม้จะเพียงชั่วครู่ก็ตาม “ นิดหน่อยครับ ประมาทไป ”

“ อืม....ครั้งต่อไปก็ระวังตัวหน่อย หมอนั่นแข็งแกร่งที่สุดในวองโกเล่ ” พูดจบก็วางลงโดยไม่รอคำตอบ เสมือนว่าจะรู้จักนิสัยกันดีจนไม่ต้องเอื้อนเอ่ยให้มากความ

ฮิบาริและสึนะตอนนี้กำลังเดินทางกลับ ภายในรถยนต์สีดำคันหรูไม่มีเสียงพูดคุยแม้แต่น้อย ดวงตาสีอ่อนเหลือบมองอีกฝ่าย โกรธ...แววตาแบบนั้น โกรธเขาอยู่แน่ ๆ

และดูเหมือนคนถูกมองจะรู้ตัว ฮิบาริจอดรถกะทันหัน ทำเอาร่างที่ไม่ตั้งตัวเกือบกระแทก สึนะรู้สึกจุกท้อง “ อะไรกันครับ?? ”

คนก่อเหตุปลดเข็มขัดนิรภัยของตน ก่อนปรับเอนเบาะของคนด้านข้างให้นอนราบลง สึนะตกใจอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไร ริมฝีปากเย็นนั่นก็ทาบทับลงมาแน่น แน่นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศเล็ดลอดผ่าน

เสียงค้านดังอื้ออึงในลำคอ มือเล็กพยายามผลักร่างของอีกฝ่ายออกห่าง แต่ก็ไม่เป็นผล ด้วยกำลังที่มีในตอนนี้หรือจะสู้ฮิบาริได้

จูบที่รุนแรงทำเอาเขาหายใจแทบไม่ออก หมดแรงขัดขืนดิ้นรนใด ๆ

เนิ่นนานกว่าร่างสูงกว่าจะยอมปล่อยเขาให้เป็นอิสระ ริมฝีปากบางแดงช้ำจากการกดทับ รุนแรง เร่าร้อน เรียกอารมณ์ที่สงบนิ่งอยู่ให้ลุกฮือขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ใบหน้างามแดงซ่าน อับอาย....อับอายอย่างที่สุด

“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ” เพียงแค่นั้นคนที่ต้องการจะเอ่ยถามก็หุบปากสนิท ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นไปอีก

เบาะตัวเดิมถูกปรับขึ้นอีกครั้ง พร้อม ๆ กับรถที่แล่นออกจากจุด วันนี้ เวลานี้ สึนะโยชิ บอสใหญ่แห่งวองโกเล่คงจะจำไปอย่างไม่มีวันลืม....

พวกเขากลับมาถึงคฤหาสน์อย่างปลอดภัย โกคุเทระและยามาโมโตะที่ไม่ทราบเรื่องต่างก็แปลกใจให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รีบอร์นเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง นั่นทำให้มือขวาผู้สุดแสนจะใจร้อนระเบิดอารมณ์ขึ้น

“ ทำไมถึงไม่บอกผมล่ะครับ!! ” โกคุเทระเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“ พอเถอะโกคุเทระคุง ฉันไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เพลียมาก อยากพักผ่อน ” สึนะกล่าวน้ำเสียงเบา ใบหน้าหวานดูอ่อนเพลียจริง ๆ เห็นแบบนั้นคนที่ทำท่าจะโวยต่อก็สงบลง

“ ครับ ไปพักผ่อนกันเถอะครับ ” เจ้าของผมสีเงินพยุงร่างของเจ้านายเดินจากไป ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จ้องมองอยู่

“ ทำได้ดีมาก ” นักฆ่าผู้โด่งดังเอ่ยชม ฮิบาริสะบัดหน้าหนีก่อนจะเดินจากไป

เมฆา....ล่องลอยไปมาอย่างอิสระ

ยามาโมโตะที่ยืนนิ่งอยู่นานมองเหตุการณ์ คนที่เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องเล่นอย่างเขากลับรู้สึกประหลาดใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ “ มีอะไรกันแน่น่ะเจ้าหนู? ”

รีบอร์นหัวเราะเบา ๆ “ อีกเดี๋ยวก็จะรู้เอง... ”




[align=center]=========================TBC=========================[/align]




nook อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก่วงนี้มีแต่เรื่องเครียด ๆ เลยแต่งไม่ค่อยออกเท่าไหร่ ต้องขออภัย คิดว่าหลังปีใหม่อะไร ๆ คงดีขึ้นกว่านี้

ยังไงก็ถือโปกาสอวยพรปีใหม่เลยแล้วกันนะคะ ขอให้เพื่อน ๆ มีความสุขมาก ๆ คิดสิ่งใดสมความปรารถนา เงินทองไหลมาเทมา สุขภาพดีตลอดปีและตลอดไปค่า

โอ๊ะ ๆ รูปแฟนอาร์ท กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ดีใตมากเลยค่า ไม่คิดว่าจะมีคนชอบโนวี่ด้วยนะเนี่ย อิอิ เจ้าตัวคงดีใจตายเลย ขอบคุณมาก ๆ นะคะ

โฮ้วววววว คุณฮิเท่สุดหูรูดดดดดดดดดดดด =[]=b!! ยกนิ้วให้ในความโฉด

ว่าแต่สึนะ... นางเอกมากมาย =[]=~~~!! (ฮา)


คงไม่ใช่ว่านี่เป็นการทดสอบของรีบอร์นที่ทดสอบผู้พิทักษ์แต่ละคนหรอกนะ = =llll (เห็นว่ามีหลายภาคด้วยสินะคะ...)

“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ”

ประโยคเด็ดดวงมากหลาน!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดด

อีกเด๊วที่ว่าคืออะไรรีบอร์น นู๋ก็อยากรู้~~!!!!!!

มาอัพต่อด่วนค่า~!!!

+++++++++++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

รีบอร์นนี่มันแผนสูงจิงๆ ดูเหมือนเรื่องจะยังไม่จบนะเนี่ย

มันต้องมีอะไรมาให้ปวดกบาลอีกแน่ๆเลย

แต่ตอนนี้ท่านฮิเท่มากเลยค่า ><b ยิ่งหลงรักขึ้นไปอีกนะเนี่ย

ยังไงก็ Merry Christmas & Happy New Year น้า

ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงจากวันนี้และตลอดไปนะจ๊ะ ^w^

ฉึก! ศรรักปักอก เอ้ย ! ประโยคเด็ดกระชากใจมากเลยค่า

“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ”

มันต้องแบบนี้สิฮิบาริ

รอต่อไปเจ้าค่า