Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 521 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ... 35  Next
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 15 Dec 2007, 22:49 
User avatar
Joined: 15 Nov 2007, 03:02
Posts: 580
Location: ทุกที่ที่มีซือคุง~
Image


Image

จำเครดิตไม่ได้ ขออภัย



======================================

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 4











ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองภาพตรงหน้า มือกำทอนฟาแน่น....แน่นจนแทบจะสลายท่อนเหล็กในมือให้กลายเป็นผุยผงได้ในพริบตา มือขาวแดงขึ้นจัดจนออกสีเลือด เจ็บ....ไม่ได้เจ็บที่มือ แต่เจ็บที่ใจ ใจที่ไม่เคยเหลือบมองหรือสนอะไร ใจที่เย็นชาและสามารถทำลายทุกสิ่งได้ภายใต้ความคิดและความเชื่อมั่นของตน

บัดนี้หัวใจของเมฆาไม่ได้ลอยละล่องท้าอิสระอีกต่อไป...แต่มันกลับถูกนภาที่แสนกว้างใหญ่ผูกยึดเอาไว้

...ผูกยึดเอาไว้โดยไม่รู้ตัว...


สึนะไม่ได้สนใจมองฮิบาริเพราะมัวแต่ห่วงอาการของคนที่นั่งทรุดอยู่เบื้องหน้า จนเมื่อร่างสูงกว่าเดินจากไป ดวงตากลมโตใสจึงแหงนมองขึ้น ริมฝีปากบางขยับ อยากจะเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องหยุดไว้ ปล่อยไปตามสายลมที่โบกพัดเข้ามาในจิตใจ

ตั้งแต่นั้นดอกไม้ที่งดงามก็เริ่มเหี่ยวเฉา....ด้วยมือของมนุษย์ผู้เป็นที่รัก

ดวงตาสีฟ้ามองคนทั้งสองสลับไปมา เหมือนจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น เขาถอนหายใจบาง ๆ มืออีกข้างละจากการกอบกุมแขนตน เอื้อมสัมผัสมือเล็กที่วางอยู่บนมือเขาอย่างอ่อนโยน

“ ตามไปสิ ” เสียงเรียบนุ่มเอ่ยเบา

สึนะเบิกตากว้าง ก่อนรีบส่ายศีรษะไปมา “ ไม่ได้ครับ ลุกไหวไหม เดี๋ยวผมจะพากลับไปรักษาก่อน ”

“ แผลแค่นี้เล็กน้อยน่า ปกติปางตายหยอดน้ำข้าวต้มฉันยังไม่บ่นเลย ” คนพูดหัวเราะร่วน

ร่างเล็กค่อย ๆ พยุงอีกฝ่าย “ ไม่ได้ครับ มันเป็นเพราะผม...เพราะผมแท้ ๆ ”
ใบหน้างามสลดลงอย่างน่าใจหาย อีกฝ่ายมองจ้องกลับ คน ๆ นี้มีอะไรที่รุมเร้าจิตใจมากมาย แต่ก็ไม่อาจจะเปิดเผยออกมาได้หมด เพราะอะไรบางอย่าง....อะไรบางอย่างที่ปิดกั้นจุดนั้นไว้

“ ตกลง ๆ ” เขายอมรับคำในที่สุด

รถสีดำหรูแล่นด้วยความเร็วสูงตรงมายังสึนะ ดวงตาใสมองอย่างระแวดระวัง ตอนนี้เป็นเวลาที่แย่สุด ๆ หากต้องมาเจอกับศัตรูที่โดนไล่ตามมาตลอดครึ่งวันคงลำบากแน่ จึงระดมความคิดที่มีอยู่พยายามไตร่ตรองหาทางแก้ไขอย่างสุดความสามารถ

เสียงเบรครถยนต์ดังสนั่น ควันขาวจากฝุ่นผงตลบคละคลุ้ง สึนะสังเกตอยู่พักหนึ่งก็ระบายยิ้ม รถของสายฝนที่แสนชุ่มฉ่ำ

“ ขอโทษที่มาช้า! ” ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทรีบลงจากรถ เดินกึ่งวิ่งตรงมายังเพื่อนรัก แขนใหญ่โอบกอดตามความเคยชิน เป็นห่วง....เป็นห่วงจับใจ

“ ฉันไม่เป็นไรยามาโมโตะ ” สึนะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ ดีนะที่ฮิ...... ”

“ กลับเถอะ รีบกลับเถอะ! ” ยังไม่ทันที่ผู้มาถึงใหม่จะได้กล่าวอะไรต่อ เสียงหวานก็โพล่งขึ้น ด้วยเกรงอาการของคนที่ตนพยุงอยู่

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจ็บปวด ยิ่งกระดูกหักด้วยแล้วมันปวดจนทำเอาคนอย่างเขาน้ำตาซึมออกมา แล้วคิดดูว่ายังต้องทนขนาดไหน เวลาผ่านมาขนาดไหน ที่สำคัญ....อาจไม่ใช่แค่กระดูกหัก เพราะทอนฟานั้น....อาวุธนั้น ไม่ได้เป็นอาวุธที่เกิดจากผู้ใช้ธรรมดาทั่วไป

แต่เกิดจากเมฆาที่แสนสำคัญและบ้าคลั่งของเขาเอง....

ยามาโมโตะมอง ก่อนจะพยักหน้ารับและช่วยพยุงคนเจ็บขึ้นรถ ระหว่างที่เขากำลังตามหาอยู่ ระหว่างที่ฮิบาริจากไป ตั้งแต่ตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?

ไม่นานนักรถของยามาโมโตะก็แล่นมาถึงคฤหาสน์ของแฟมิลี่ คนอื่น ๆ ที่ได้รับการติดต่อจากชายหนุ่มก็รีบกลับมารอพบ โดยเฉพาะโกคุเทระ ที่แค่เห็นหน้าก็โผเข้ากอดผู้เป็นนาย แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง

สึนะหัวเราะเบา ๆ แต่ก็เพียงเท่านั้น ก่อนจะตีสีหน้าเครียด “ ช่วยพาคน ๆ นี้ไปรักษาทีนะครับ ” เขาเอ่ย

โกคุเทระจ้องมองอย่างไม่เป็นมิตรตามนิสัย ดวงตาคู่คมฉายแวววาววับ มองไล่อีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า มือกุมแน่นพร้อมมีเรื่องเต็มที่

“ โกคุเทระคุง ช่วยทีนะครับ ” จนสึนะต้องเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“ แต่ว่ารุ่นที่ 10 ครับ!! ”

“ ผมขอร้อง.... ”

แค่ประโยคเดียว แค่คำเดียว ทำเอาผู้พิทักษ์แห่งสายลมสงบปาก รีบพาตัวของแขกผู้มาเยือนตรงไปยังห้องพยาบาลทันที ดวงตากลมโตใสมองก่อนลอบถอนหายใจ

“ แกกลับมาก็ดีแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาคุยกัน ” รีบอร์นว่า สึนะพยักหน้าน้อย ๆ เหนื่อยใจ...ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไร

ยามาโมโตะมอง สัญชาตญาณดิบของเขาบ่งบอกอะไรบางอย่าง ทำไมทั้ง ๆ ที่รู้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา แต่ คนที่มากับสึนะกลับไม่ได้มีทีท่าตกใจกลัวแม้แต่น้อย และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มลั่นปากถามออกมาตรง ๆ “ เจ้าหนู....คน ๆ นั้นเป็นใคร? ”

คนถูกถามลอบยิ้มบาง “ ไว้อีกเดี๋ยวก็จะรู้เอง ”

สึนะทรุดลงบนเตียงนอนของตนเอง ทำไมกับแค่การออกไปเที่ยวด้านนอกของเขานี่มันถึงเกิดเรื่องได้มากมายขนาดนี้ คนอย่างเขาจะไม่สามารถมีอิสระได้แม้เพียงเสี้ยวนาทีเชียวหรือ?

เสียงลอบถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันดังขึ้น เขาลุกอย่างยากเย็นก่อนจะก้าวตรงเข้าไปในห้องน้ำ ทำภารกิจส่วนตัวรวดเร็ว ด้วยเกรงว่าจะทำให้คนอื่น ๆ รอ

ไม่นานนักสึนะก็เดินมายังห้องประชุมใหญ่ เขาสวมสูทสีขาวสะอาด อาจจะน่าแปลกสำหรับมาเฟีย แต่สำหรับสึนะแล้วเขาพอใจที่จะเป็นเช่นนี้ แม้ดูไม่น่าเกรงขาม ไม่น่าเชื่อถือ แต่เขาก็คือเขา

ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นดีโน่ รุ่นพี่ที่แสนเคารพนั่งพูดคุยอยู่กับผู้มีพระคุณของเขา พออีกฝ่ายรู้ว่าตนถูกมองก็หันมายิ้มทักทาย “ ไงสึนะ ”

“ มาได้ยังไงครับคุณดีโน่ ” ร่างบางเดินก้าวมานั่งที่ประจำของตน ดวงตายังคงฉายแววความสงสัยใคร่รู้

“ ฉันบอกให้มาเอง ” รีบอร์นที่เดินเข้ามาเอ่ย

เด็กชายตัวน้อยไล่สายตาไปตั้งแต่หัวโต๊ะจรดท้ายโต๊ะสองฝั่ง คล้ายนับจำนวนคนในองค์ประชุม “ งั้นก็เริ่มเลยแล้วกัน ”

“ เดี๋ยว....แล้วมุคุโร่กับคุณฮิบาริล่ะ? ” สึนะถาม ยังไงถ้าเป็นเรื่องสำคัญมาก เขาก็อยากให้คนในแฟมิลี่รับรู้ด้วยกันทั้งหมด

“ มุคุโร่น่ะรู้นานแล้ว ตอนนี้ฉันให้เขาไปจัดการบางอย่าง ส่วนฮิบาริ...... ”

“ ช่างมัน ” คำตอบของรีบอร์นทำเอาคนนั่งเก้าอี้แทบร่วงลงไปด้านล่าง ให้ตายเถอะ เดี๋ยวก็สำคัญเดี๋ยวก็ไม่สำคัญ อะไรของรีบอร์นเขากันแน่นะ

แต่ความคิดทั้งหมดของสึนะก็ต้องหยุดลงเมื่อริมฝีปากเล็กของผู้นัดการประชุมขยับ “ เอาล่ะ หมอนั่น ชื่อ เซโนวี บาริสสลาฟ บอสของบาริสแฟมิลี่ พันธมิตรของเราที่รัสเซีย ”

รีบอร์นเอ่ยอย่างไม่รอช้า และสิ่งนั้นทำให้ใครหลาย ๆ คนถึงกับนิ่งอึ้ง ไม่ว่าจะเป็นโกคุเทระที่กำลังคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่นาน สึนะที่กำลังเบลอจัดด้วยความงุนงง และยามาโมโตะที่ทำท่าร้องอ๋อเสียจริงใจ ส่วนเรียวเฮนั้นรู้อยู่แล้วจึงไม่เกิดอาการอะไร

“ ละ....แล้วทำไมฉันไม่เห็นรู้จัก??? ” เสียงหวานเอ่ยถาม

“ โดยปกติแล้วมาเฟียทั้งสองจะไม่ยุ่งกัน แล้วมันก็นานมาแล้วที่ไม่ได้เกิดเรื่อง ” รีบอร์นตอบ

“ ใช่...ทำให้น้อยคนนักที่รู้การมีตัวตนอยู่ของพวกเขา ฉันเองโชคดีที่ท่านรุ่นที่ 9 บอกไว้ไม่งั้นก็ไม่รู้จักเหมือนกัน ” ดีโน่เอ่ยเสริม

สึนะเริ่มเข้าใจขึ้นมาทีละนิด ๆ คน ๆ นี้เป็นมาเฟียรัสเซียที่เป็นพันธมิตรกับเรา ไม่เคยได้รู้รู้ว่ามีตัวตนก็เพราะไม่เคยมีเรื่องราวเกิดขึ้นจนต้องยืมมืออีกฝ่าย งั้นคราวนี้ก็แสดงว่า....

“ ถูกอย่างที่แกคิดนั่นแหละ ตอนนี้แกถูกหมายหัวอยู่ ” เด็กเล็กมอง กอดอกนิ่ง ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน แต่ก็สมกับเป็นรีบอร์น

เซโนวีลุกขึ้นยืนให้เกียรติในการประชุมตามมารยาท ริมฝีปากบางแง้มขึ้น “ เราได้รับข่าวว่าแฟมิลีทางอิตาลีได้ส่งจดหมายมาขอความช่วยเหลือจากแฟมิลีรัสเซีย นั่นแสดงว่ามีคนคิดที่จะล้มล้างนายจริง ๆ ฉันที่ทราบข่าวก็เลยติดต่อมาทางดีโน่ให้ช่วยสืบความให้แน่ชัด ”

“ ฉันสืบดูก็พบว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ระยะสองสามวันมานี้มีพวกรัสเซียเข้ามาปะปนด้วยค่อนข้างมาก ฉันเลยบอกรีบอร์นให้คิดหาวิธีจัดการโดยเร็ว ” ม้าพยศเอ่ยเสริมอีกครั้ง

รีบอร์นหันขวับมองบอสแห่งวองโกเล่ สึนะสะดุ้งเฮือกอย่างรู้ความผิด “ แต่นายก็ดันหนีเที่ยวเสียได้ โชคดีที่ไปเจอโนวี่เข้า ”

คนถูกว่ากล่าวยอมรับผิดอย่างเต็มใจ แต่กระนั้นก็ยังคงลอบคิดถึงอิสระที่เขาควรจะมีบ้างสักนิด ดวงตาใสหม่นหมองลง พอคิดแบบนี้....ก็อดจะคิดถึงใบหน้าแสนบึ้งตึงนิ่งขรึมนั่นไม่ได้

“ นายคงต้องเตรียมรับศึก แล้วที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อช่วยเหลือนายในฐานะที่เราเป็นพันธมิตรกัน ” เซโนวีเอ่ยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ ว่าแต่คุณเซโนวีรู้จักผมได้ยังไงครับ? ” สึนะถามอย่างสงสัย เขาไม่เคยรู้จักคน ๆ นี้ แต่ทำไมคน ๆ นี้ถึงรู้จักเขาดีนัก

“ รุ่นที่ 9 ของนาย ก่อนท่านตาย ฉันเคยมาพบท่านครั้งหนึ่ง ” เสียงนุ่มเอ่ยตอบ ใบหน้านิ่งขึ้นทันที

ยังไงมีเรื่องที่เขาไม่รู้อีกมากมายสินะ สึนะเหลือบมองรีบอร์น คนที่คิดว่าน่าจะรู้ดีในทุกอย่างและทุกเรื่อง การที่ขึ้นเป็นผู้นำคนนี่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ ไม่ง่ายเลยสักนิด....

“ ว่าแต่คุณเซโนวีจะไม่เป็นไรแน่รึครับ ” เขาเหลือบมองบาดแผลที่แขนนั่นอย่างลำบากใจ มาช่วยแท้ ๆ หวังดีแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเจ็บตัวเพราะคนอ่อนแออย่างเขา

อ่อนแอ.....ทั้งร่างกายและจิตใจ

“ เรียกโนวี่ก็ได้ ฉันไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง ” คนตอบยิ้มน้อย ๆ

สึนะรู้สึกว่าตนกำลังได้พี่ชายที่แสนดีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง นอกจากดีโน่และเหล่าผู้พิทักษ์แล้ว เขาแทบไม่คิดเลยว่าจะมีใครดีกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกได้มากมายถึงเพียงนี้

“ นายก็น่าจะเห็นแล้วนา หมอนี่น่ะเก่งจะตาย ใช้ปืนคล่องอย่างกับหายใจแหน่ะ ” ดีโน่หัวเราะ ตบบ่าคนอายุอ่อนกว่าข้าง ๆ

“ ไม่ต้องเป็นห่วงหมอนั่นไป ห่วงตัวแกเองก่อนเถอะ ” รีบอร์นว่า สึนะยิ้มแห้ง ๆ รับ

จากนี้ไปคงจะมีสิ่งที่หนักหนาเกิดขึ้น อาจจะกระทบทั้งคนรอบข้างและจิตใจของเขาเอง แต่กระนั้นก็ไม่สามารถหนีหรือละทิ้งไปได้ ฉะนั้นทางออกเดียวคือต้องสู้ สู้อย่างเช่นทุกครั้งที่เคยทำ สู้ตามแบบที่เขาควรจะต้องสู้

เมื่อนภาที่อ่อนแอตัดสินใจจะโอบอุ้มทุกสิ่ง....นภาผืนนั้นก็จะต้องยืนหยัดอย่างแข็งแกร่งให้จงได้






==========================TBC=========================



อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก เฉลยบุรุษปริศนาไปเป็นที่เรียบร้อย ฮะ ๆ เป็นตัวละครออริที่นำมาเพิ่มสีสันให้กับเรื่อง *-*b


โปรดระวังสายตาก่อนชม





Image

ชื่อ - เซโนวี บาริสสลาฟ เรียก โนวี่
อายุ - 25 ปี
สูง - 172.5
เชื้อชาติ - รัสเซีย
ตำแหน่ง - บอสรุ่นที่ 13 แห่งบาริสแฟมิลี่
นิสัย - เดายากอย่างมาก เพราะเจ้าตัวจะชอบแสดงใบหน้าที่เหมือนจะติดตลก ขี้เล่นตลอดเวลา ทำให้จริง ๆ แล้วไม่รู้ว่าเวลานั้นคน ๆ นี้คิดอะไรกันแน่ ชอบช่วยเหลือคน แต่กลับไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่าใดนัก นอกจากบางกรณีที่เจ้าตัวตัดสินใจไปแล้วว่าจะยุ่งก็จะยุ่งจนถึงที่สุด
อาวุธ - ปืน 2 กระบอก (ดีเสิทอิเกิ้ล)
จำนวนสมาชิกในแฟมิลี่ - ????

_________________
Image

>>Blog Exteen<<
>>Happy Famiglia<<


Last edited by derick on 16 Dec 2007, 01:45, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 15 Dec 2007, 23:05 
User avatar
Joined: 25 Oct 2007, 22:13
Posts: 618
อ่าหุ ว่าและ มาเฟียชัวร์ๆ กลิ่นมันบอก (ไอ้เมจมูกดีใช่มะ 555+)

ซือจังน่าสงสาร โอ๋ๆ ไม่เป็นไรลูก ไว้คราวหน้าหนีเที่ยวใหม่ก็ได้ 555+ (ไม่เข็ด)

หรือไปเดทกับท่านฮิก็ดีนะลูก ^__,^ (ตรูแนะนำอะไรฟระ)

_________________
*สำหรับผู้ที่จะรับทางไปรษณีย์รบกวนส่งชื่อ ที่อยู่ และอีเมล์มาที่
crazyunlimited-club[at]hotmail.com ด้วยนะคะ*

++++++++++++++++++++++++++++++
รีปริ้นท์รอบแรกและรอบสุดท้าย
Alone-Autumn
Alone-Winter
++++++++++++++++++++++++++++++
สามารถดูรายชื่อคนสั่งจองได้>>ที่นี่<<เลยนะคะ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Dec 2007, 00:35 
Joined: 16 Sep 2007, 03:12
Posts: 147
Location: ฐานลับของวองโกเลอีกสิบปีข้างหน้า
มาเฟียพันธมิตร...หรืออีกนัยหนึ่งคือคู่แข่ง (แย่งซือคุง) หน้าใหม่ :D

ฮิบะ มีบทอยู่ตั้งจึ๋งนึง จะอยู่นานๆ หน่อยก็ไม่ได้ TTATT

สึนะก็รีบตามไปดูเซ่~~~!เดี๋ยวฮิบะก็งอนหรอก (จะเป็นไปได้มั้เนี่ย)

_________________
สู่ความเกรียงไกรหรือสู่ความพินาศ ตามแต่เจ้าประสงค์ วองโกเลรุ่นที่สิบ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Dec 2007, 01:55 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:32
Posts: 373
โอ้ ตัวละครหน้าใหม่ใสกิ๊ง ท่าทางจะพึ่งพาได้....แต่เฮียจะเข้ามามะรุมมะตุ้มสึนะอีกรายมะเนี่ย

ตอนนี้นอกจากบทจะน้อยแล้วแถมพี่ฮิบะยังหายไปโดยไม่บอกกล่าว บรรยากาศหดหู่สุดๆ ใครก็ได้ช่วยไปตามเอียแกกลับมาที๊!!(ปากพูดงั้น แต่ร่างกายกลับสั่งการให้โยนน้องทูน่าออกไปตามหาแล้ว แหมๆ ไม่ให้น้องทูน่าตามแล้วใครจะเหมาะสมเล่า)

มาต่อเร็วๆนะค้า

P.S ป๋ามุไปทำภารกิจอะไรสำคัญอะค้า!! กลับมาเร็วๆน้า คิดถึงง้า!!

_________________
T^Tขอโทษนะรีบอร์น..แต่..ตอนนี้ขอป๋าเรย์กับคริสก่อนน้า!! ป๋าเรย์โฟร์น่าร้ากกก!!รักป๋าเรย์โฟร์ที่สุดเล้ยยย!!>///<b!!

Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Dec 2007, 10:07 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 15:58
Posts: 129
Location: ข้างกายท่านฮิบาริ
โอ้...ออกมาแล้น


เป็นพันธมิตรเหรอและคู่แข่งฮิบาริเปล่าเนี่ย


แล้วมุคุไปไหนง่าอยากรู้


มาต่อเร็วน้า


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Dec 2007, 16:10 
User avatar
Joined: 06 Nov 2007, 14:15
Posts: 326
โอ้ ที่แท้ก็คุณพี่โนวี่ผู้ลึกลับนี่เอง (แล้วแกไปรู้จักเค้าตอนไหนเนี่ย)

สงสัยจะเป็นคู่แข่งของท่านฮิซะแล้น หุหุหุ เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้ว จะรอตอนต่อปายนะค้า


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Dec 2007, 17:46 
User avatar
Joined: 12 Dec 2007, 19:20
Posts: 140
....ใครฟะ?.....
แล้วกว่าตานี่จะออกมาใคมังกะจะต้องรออีกกี่ชาติล่ะเนี่ย
(รึจะไม่มีเลยหว่า)
อ๊ากกก!!!
ท่านฮิบาริน่าฉงฉานTT^TT


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Dec 2007, 18:24 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 19:35
Posts: 819
Location: ห้องสารภาพบาป
อารมณ์เหมือนมุคุผสมยามะแต่คล้ายดีโน่ = ='' อืม..

เรื่องมันไม่จบง่ายๆหรอก หึหึหึ คุฟุฟุฟุ สึนะเนื้อหอมจะตาย!=[]=!!

_________________
Denunci ต่อไปนี้จะลงที่นี่นะคะ >>Blog

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่ะ ^ ^
ใครสนใจเล่มหนึ่งให้ไปที่นี่นะคะ > Shop


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 17 Dec 2007, 18:30 
Joined: 03 Dec 2007, 20:16
Posts: 60
ง่า... หนูสึนะ หนีเที่ยวนิดเดียวเป็นเรื่องเลยน้อ ท่านฮิบาริ หวงสึนะมากๆกว่านี้หน่อยสิค๊า ต้องแบบซัดแล้วเอามาไว้ในอ้อมกอด(บ้าแล้วตรู)

เฮ้อ เป็นท้องฟ้านี่ดูท่าจะลำบากกว่าที่คิดน้อ ง่ำๆ มานอกเรื่องบ้าง สอบเสร็จแล้วง่วงอ่า กลับๆ ยังๆก้จะรอมาต่อนะค๊า


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 18 Dec 2007, 21:19 
User avatar
Joined: 16 Dec 2007, 22:59
Posts: 482
เหอๆๆๆสึนะหาเรื่องใส่ตัวจนด้ายยยยยยย

หนีเที่ยวทีเป็นเรื่อง ทีหลังหาคนไปด้วยสิจ้ะ //โดนเตะ ถ้ามีคนให้ไปสึนะคงไม่หนีออกมาน่ะนะ

หนุกฮับผม มาต่อไวไวน๊า แล้วจะรอ~~~


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 21 Dec 2007, 12:20 
User avatar
Joined: 15 Nov 2007, 03:02
Posts: 580
Location: ทุกที่ที่มีซือคุง~
ตอนนี้สั้นไปนิดขออภัย แอบมาต่อก่อนกลับบ้าน เหอ ๆ เดี๋ยวกลับหอแล้วจะรีบมาลงต่อนะค้า


[align=center]==============================[/align]





Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 5










“ นายสองคนไปจัดการงานของสึนะ ” นิ้วเล็กชี้ไปยังยามาโมโตะและโกคุเทระที่ฟังอยู่อย่างตั้งใจ

สึนะเบิกตา งานของเขาทำไมไม่ให้เขาทำเองล่ะ ทุกทีมีแต่ไล่ให้เขาไปทำนี่นา “ เดี๋ยวก่อน... ”

“ แกน่ะไปพักผ่อนซะ งานแค่นี้นายสองคนทำได้ใช่ไหม? ” เสียงเล็กเอ่ยกับคนทำท่าจะค้าน ก่อนจะหันไปมองเพื่อย้ำ.....ดูจะเป็นคำถามที่เหมือนคำสั่งมากกว่าต้องการคำตอบ

ยามาโมโตะพยักหน้ารับก่อนจะลากเจ้าเพื่อนขี้โวยวายออกไป คนถูกลากดิ้นรนเต็มที่หมายจะเข้าไปหาเจ้านายผู้เป็นที่รัก แม้ว่าโตขึ้นอย่างไร ไอ้นิสัยติดสึนะนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ

พอเห็นว่ามือขวาและมือซ้ายออกจากห้องไปทำงานตามที่มอบหมายแล้ว รีบอร์นจึงหันมามองดีโน่และโนวี่ที่นั่งลอบยิ้มอยู่บ้าง “ ส่วนแกสองคนไปรัสเซียซะ รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง ”

คนฟังพยักหน้ารับก่อนลุกขึ้นยืน “ แย่จังน้า เจอกันแปปเดียวต้องไปอีกแล้ว ยังไงไว้ไปเที่ยวด้วยกันอีกนะสึนะ ” คนอารมณ์ดียิ้มกว้าง พลางโบกมือไปมา ก่อนจะเดินนำดีโน่ออกไป

เหลือเพียงแค่เขา เรียวเฮ แรมโบ้และเจ้าคนชี้นิ้วสั่งงานเพียงเท่านั้น นั่นสร้างความกดดันให้สึนะเป็นอันมาก แม้รู้ว่าตนเองจะทำผิดก็เถอะ แต่อีแบบนี้มันเหมือนโดนโทษพักงานเลยไม่ใช่หรือไง

“ เรียวเฮนายไปตามดูเรื่องเมื่อคราวก่อนให้ที สึนะแกจะนั่งทำไมก็ไปพักผ่อนซะสิ! ” สมกับที่เป็นรีบอร์น ไม่ทันจะได้อ้าปากถาม ไอ้เจ้าปืนพกกระบอกที่เห็นจนชินตาก็โผล่มาจ่อหน้าเสียแล้ว ก็เลยต้องยอมปล่อยให้เป็นไปตามนั้น

กว่าจะพาตัวเองมาถึงห้องแสนจะยากลำบาก ความผิดในครั้งนี้ทำให้ขาทั้งสองข้างดูหนักอึ้งไปหมด ระหว่างทางดวงตาคู่โตเหลือบมองความวุ่นวายเล็ก ๆ ในห้องทำงานของเขาที่เพื่อนรักทั้งสองกำลังง่วนกับการสะสางอยู่ นึกถึงเรียวเฮที่ออกไปด้านนอก มุคุโร่ ดีโน่และโนวี่ที่ไปรัสเซีย แรมโบ้ที่คุยอยู่กับรีบอร์น และฮิบาริ....ที่เดินหายไปจากสายตาของเขา

ร่างบางทอดตัวลงบนเตียงนอน ถอนหายใจไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ ที่ดังขึ้นนั่นแหละจึงจะหยุดความเหนื่อยอ่อนลง ด้วยหวังว่าจะได้ทำอะไรที่เป็นการชดเชยความผิดบ้าง

“ ผมกับเจ้าเบสบอลจะออกไปข้างนอกสักพักนะครับ รุ่นที่สิบพักผ่อนเยอะ ๆ แล้วก็ระวังตัวด้วยนะครับ ” ประโยคที่ได้ยินจากปากสายลมทำเอาท้องฟ้านี้ถึงกับเจื่อนลง แต่ก็คงต้องแสร้งทำยิ้มรับ อวยพรให้เพื่อนทั้งสองเช่นทุกครั้ง

จะทำตนเองให้แย่ลงไปกว่านี้ไม่ได้...

“ ไปดีมาดีนะ ขอโทษที่ทำให้ลำบาก ” เขายิ้ม รอยยิ้มเสแสร้งที่ไม่อาจลอดผ่านสายตาของยามาโมโตะไปได้

“ อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ผมน่ะเต็มใจทำเพื่อรุ่นที่สิบเสมอ ” โกคุเทระคว้ามือของคนร่างเล็กกว่าขึ้นมากุม ไม่ว่ากี่ครั้งความภักดีและจริงใจนี้ก็ไม่เคยแปรเปลี่ยน

มือแกร่งของเพื่อนที่สำคัญยื่นมาสัมผัสบ่าบอบบางเบา ๆ พลางออกแรงบีบน้อย ๆ ย้ำความเชื่อมั่นให้ผู้อยู่ตรงหน้า “ ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของนาย พักผ่อนบ้างก็ดี.....นะ ” ยามาโมโตะยิ้ม สายฝนที่ชำระล้างความมืดหมองในใจ....

“ อืม....โชคดีนะ ทั้งคู่เลย ” รอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ไม่ว่าจะได้รับกี่ครั้งก็ทำให้ผู้พิทักษ์อย่างเขาทั้งสองพร้อมจะยอมทุ่มเทชีวิตให้

ถ้างั้นตอนนี้ที่เหลืออยู่จริง ๆ คงมีแค่เขา รีบอร์นและแรมโบ้สินะ??

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาหลับสนิทจนไม่รู้สึกตัว ก่อนนั้นรับรู้เพียงแค่สายลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้ กับความคิดนับร้อยที่แล่นเข้าสู่สมอง เพราะการเดินทางทำให้เหนื่อยอ่อน เพราะคิดมากไปจนสมองล้า หรือเพราะจิตใจอันสั่นไหวจนเจ็บแปลบไปหมดกันแน่

เสียงดังเบา ๆ ที่กระทบเข้าโสตประสาทรับฟังส่งให้สึนะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขารู้สึกถึงความมืดรอบกาย มือเรียวเล็กพยายามขยี้ตาตนเพื่อให้มันเปิดกว้างกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันไรก็ต้องปิดลงอีก เมื่อรู้สึกถึงผ้าผืนหนึ่งที่ทาบทับจมูก กลิ่นบางอย่างโชยเข้า

อ่อนเพลีย....ง่วงงุนจนไม่อาจคุมสติได้อยู่

เสี้ยววินาทีก่อนหมดสติสึนะรับรู้ได้ถึงอันตรายและความไม่เป็นมิตร และนั่นอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้รับรู้...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องกว้าง รีบอร์นเดินออกจากห้องเล็ก ๆ ตรงเข้ามารับ รอยยิ้มเปรยบนใบหน้าเมื่อได้ยินเสียงและคำพูดอู้อี้ของอีกฝ่าย “ ดีมาก จัดการต่อได้เลย ”

มือเล็กวางมันลงที่เดิม “ น่าสนุกดีใช่ไหมล่ะ ”














ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทยืนอยู่ท่ามกลางคนนับร้อย ดวงตาสองสีแย้มยิ้มอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา มุคุโร่มาทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายจากรีบอร์น หน้าที่ของผู้พิทักษ์ที่เข้าทำการเจรจากลับกลุ่มมาเฟียที่รัสเซีย

การประชุมดำเนินต่อไปอย่างน่าเบื่อหน่าย การถกเถียงกันของพวกมาเฟียไม่ใช่เรื่องที่มุคุโร่สนใจนัก จนเข้าถึงเรื่องของวองโกเล่ ชื่อนี้คำนี้เท่านั้นที่เรียกให้คนแสร้งทำสนใจแปรเปลี่ยนอารมณ์ทันที

“ ได้ข่าว....พวกคุณบางกลุ่ม ร่วมมือกับทางอิตาลี หวังทำร้ายบอสของเรา ” มุคุโร่เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่น้ำเสียงเย็นยะเยือกนั่นทำเอาคนฟังขนลุกไปหมด

ที่เลือกให้มุคุโร่มาเพราะเจ้าตัวถือว่ามีฝีมือที่น่ากลัวและการเอาตัวรอดเก่งเป็นเลิศ อีกทั้งยังใจเย็น แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยม ที่สำคัญ.....ไม่ว่าเป็นเรื่องอะไร ขอให้เกี่ยวข้องกับสึนะเท่านั้น สายหมอกผู้นี้จะยอมทำทุกสิ่ง

“ แปลกใจที่คนของอิตาลีจะมาอยู่ในที่ประชุมของพวกเรา ” ชายสูงวัยเอ่ย ควันบุหรี่คละคลุ้งรอบร่างกายท้วมนั่น

“ คึ....ผมเองยังแปลกใจที่คนของรัสเซียไปยุ่งกับอิตาลีเหมือนกัน ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรเลยแม้แต่น้อย

คนถูกตอกกลับเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่สบอารมณ์ เบื้องหลังของมุคุโร่เป็นกลุ่มคนในชุดสีดำไม่ต่างจากมาเฟียกลุ่มอื่น ๆ แต่ที่เห็นจะแปลกก็ตรงที่รอบบริเวณนั้นไม่มีใครกล้าเข้ายุ่มย่าม ตัวแทนของบาริสแฟมิลี่ แฟมิลี่ที่ทรงอำนาจอันดับต้น ๆ ของรัสเซีย

“ งั้นหรือ....คนของเจ้าเด็กนั่นงั้นหรือ... ” เสียงแหบพร่าพึมพำ

มุคุโร่เลิกคิ้วสูง “ ผมเป็นคนของวองโกเล่ไม่ใช่บาริส ”

สถานการณ์ดูตรึงเครียดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ บางครั้งความใจเย็นและไม่เคยหวาดกลัวอะไรของมุคุโร่ก็สร้างปัญหาได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะกับในที่ประชุมต่างถิ่นที่ไม่รู้จักนิสัยหรือเบื้องหลังของใครดีนักอย่างตอนนี้

“ เอาเถอะ....ตอนนี้เราคงยังพูดเรื่องนี้ไม่ได้ รอให้เซโนวี่กลับมาก่อน ” ผู้เป็นหนึ่งในผู้นำการประชุมกล่าว เริ่มมีเสียงพูดคุยลงความเห็นดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกขณะ

มุคุโร่เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ชอบให้อะไรยืดเยื้อโดยไม่จำเป็น แต่บางทีการรอคนที่กำลังเอ่ยถึงอาจจำเป็นต่อวองโกเล่ก็ได้ ฉะนั้นจึงตัดสินใจที่จะหยุดการคัดค้าน

“ สรุปว่าอีก 3 วันเราจะมีการประชุมอีกครั้ง ขอบคุณทุกท่านสำหรับวันนี้ ”

“ เดี๋ยวก่อนครับ ผมขอพูดอะไรสักนิด ” ชายหนุ่มยกมือขัด ลุกขึ้นยืนจ้องไปรอบ

“ ภายใน 3 วันจะต้องไม่การเคลื่อนไหวใด ๆ เกิดขึ้น หากผมได้รับข่าวจากทางอิตาลีเกี่ยวกับวองโกเล่เมื่อไหร่..... ” มุคุโร่จงใจหยุด

ผู้นำกลุ่มคนหนึ่งมองนิ่ง “ ตกลง หากมีอะไรเกิดขึ้นในช่วง 3 วันก่อนการประชุม ทางเราจะรับผิดชอบทุกอย่าง ” นั่นเพียงประโยคเดียวที่ยังความพอใจมาให้กับมุคุโร่













เสียงโทรศัพท์ริงโทนเดิมดังขึ้น ฮิบาริรับมันอย่างหงุดหงิด ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ความว้าวุ่นใจ กังวลใจที่ไม่เคนเกิดขึ้นมาก่อน รู้สึกโกรธและโทษอีกฝ่ายไปเสียหมด

เพราะนภาแท้ ๆ ที่ทำให้เมฆาอย่างเขาต้องเป็นแบบนี้

“ ว่าไง ”

ฮิบาริรับรู้ว่าคู่สายของตนเป็นใคร รีบอร์นโทรหาเขา ร้อยวันพันปีไม่เคยจะได้ติดต่อ เพราะทุกทีที่มีเรื่องก็ไม่เคยหนักหนาจนถึงขั้นต้องมาพูดกับเขา แสดงว่าครั้งนี้คงเกินกว่าแรงจริง ๆ

“ สึนะโดนจับตัวไป ”

ประโยคเดียว เพียงแค่นั้นเท่านั้นที่ทำให้คนไร้ความรู้สึกอย่างฮิบาริลุกขึ้นยืน ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน กังวลอย่างมากมาย มือเรียวกำโทรศัพท์ ร่างกายเย็นยะเยียบ....แทบขาดใจ

หากท้องฟ้าหายไป....แล้วเมฆาของเขาจะพึ่งพิงใครเล่า

สายถูกตัดลงทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ความ เหมือนรีบอร์นจะรับรู้ดีว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าคู่สายของเขาต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าด้วยอารมณ์ความหวาดวิตกเป็นแน่

ฮิบาริแทบป่นโทรศัพท์ให้เป็นผุยผงคามือ ตอนนี้เขาคือมัจจุราชที่พร้อมจะทำลายได้ทุกสิ่ง ทุกสิ่งที่มันบังอาจเอามืออันแสนโสโครกมาแตะต้องท้องฟ้าที่ขาวสะอาดของเขา!!

ทันใจนึก ฮิบาริมายังคฤหาสน์วองโกเล่ด้วยความโมโห พุ่งเข้าไปยังห้องประชุมใหญ่ที่ซึ่งเขารับรู้ถึงการรออยู่ของตัวต้นเรื่อง ดวงตาสีดำสนิทมองโดยรอบ ไม่พบใคร....เว้นแต่รีบอร์น

“ เจ้าพวกนั้นออกไปทำงาน ฉันเองก็เพิ่งจะรู้ว่าเจ้านั่นหายไปเมื่อก่อนหน้านี้ชั่วครู่เอง ” คนตัวเล็กแต่มากด้วยความคิดและประสบการณ์กล่าว ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

นั่นทำให้คนฟังรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา....

“ แล้วแกดูแลยังไงให้พวกบ้าที่ไหนมาเอาตัวไอ้เจ้านั่นไป ” เสียงทุ้มแทบตะโกนออกอย่างมิอาจห้ามตนเองอยู่

“ ใจเย็นสิ เร่งร้อนไปก็ไม่ได้อะไร ตอนนี้ฉันสั่งให้คนออกตามหาแล้ว ” รีบอร์นตอบกลับ ท่าทีไม่ใส่ใจนั่นยิ่งทำให้ฮิบาริรู้สึกโกรธขึ้นมาอีก

และนั่นทำให้คนตัวเล็กตรงหน้ารับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง

“ จะปิดไปก็เท่านั้น ตอนนี้พวกอิตาลีบางกลุ่มขอร้องให้พันธมิตรอย่างรัสเซียมาช่วยในการกำจัดสึนะ แกคนเดียวไม่ใช่คู่ต่อสู้พวกมันหรอก ” รีบอร์นว่าต่อ

คนถูกดูถูกหันมอง แววตาเดือดดาลมากกว่าครั้งไหน ๆ “ จะใครหน้าไหนก็ไม่สน มันผู้ใดบังอาจทำให้ฉันไม่พอใจหรือขวางทางฉัน มันต้องตายสถานเดียว!! ”

เสียงประตูบานใหญ่ปิดลงอย่างแรง พร้อม ๆ กับรอยยิ้มของคนยุแยงที่เปรยขึ้นน้อย ๆ “ หึหึ ”





[align=center]========================TBC===========================[/align]




ของแถม


สัมภาษณ์เซโนวี่ 1


Nook - แหม่ๆๆๆวันนี้เนื่องจากข้าเจ้าพอมีเวลาเลยได้บินตรงดิ่งไปยังรัสเซียเพื่อพบคุณโนวี่ แขกรับเชิญพิเศษไร้ตัวตนในฟิค อิอิ

กว่าจะมาถึงก็เหนื่อยพอดู แถมยังต้องผจญศึกรอบด้าน น่ากลัวเป็นบ้าเลย แง ๆๆๆๆ

โอ๊ะ ๆ คนนั้น ๆ คุ้น ๆ แหะ ว่าแต่จะไปไหนน่ะ

วิ่งตามมาจนเหนื่อย ในที่สุดคน ๆ นั้นก็หยุดวิ่งได้สักที ว่าแต่....อ้าว....เอ๊ะ หายไปไหนงะ???

???? - ไม่ทราบว่าตามผมว่ามีธุระอะไรหรือครับ? (ถามด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์)

กำ.....เห็นว่าตูวิ่งตามนี่หว่า อ๊ากกกกกกกกกกกกกก แต่ตัวจริง....ดุ อร๋าง~นุ่มนิ่มน่าจับจัง แม้จะน้อยกว่าซือคุงก็เถอะนะ

นุ๊ก – เอ่อ คือว่าคุณเซโนวี่ใช่ไหมคะ??

เซโนวี่ - ครับ มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ?

โอยยยยยยยยย...........รอยยิ้มนี้ ๆๆๆๆๆๆ คิดถึงท่านมุเลยยยยยยยยย

นุ๊ก - พะ....พอดีมีคำด่า เอ๊ย! คำถามนะค่ะ คือมีข้องใจอยากจะถามหน่อย ไม่รบกวนมากหรอกค่ะ

โนวี่ - เอาสิครับ ถ้าผมตอบได้ล่ะก็ยินดีเลย

ว่าแล้วก็เดินตามโนวี่ไปยังร้านอาหารร้านหนึ่ง ให้ตายเถอะไม่ยักรู้ว่าคนแบบนี้จะเป็นนักกินตัวยง

นุ๊ก – เริ่มเลยแล้วกันนะคะ แนะนำตัวหน่อยค่ะ

โนวี่ - เซโนวี่ บาริสสลาฟ อายุ 27 ปี เคยมีแฟนแต่ตอนนี้ไม่มีแล้วครับเลยยังโสด อารมณ์ดี ไม่ทำให้ใครผิดหวังแน่นอน

เอาซะเว่อร์เลยนะแก....

นุ๊ก – อะ...เอ่อ แล้วทำไมถึงไปปรากฏตัวในฟิคนั้นได้คะ?

โนวี่ - พอดีผมได้รับการขอร้องจากดีโน่มาน่ะครับ แล้วก็อยากเจอสึนะด้วย เห็นรีบอร์นพูดว่าน่าสนใจดี

ยังยิ้มไม่เลิกวุ้ย

นุ๊ก – เอ่อ....แล้วพอเจอแล้วคิดยังไงคะ??

โนวี่ - เป็นคนที่น่าทึ่งดีครับ น่ารักดีด้วย แต่ท่าทางจะมีคนหวงเยอะ (หัวเราะ)

แหงล่ะแก....น้องทูน่าเขาเป็นหนึ่งในดวงใจย่ะ

นุ๊ก – แล้วรู้สึกยังไงคะ...คือหมายถึงว่า....

โนวี่ - อ่อ...เป็นน้องชายที่น่ารักน่าปกป้องครับ เห็นแบบนี้ผมก็ไม่ใช่คนที่จะแย่งของ ๆ ใครหรอกนะ แต่ถ้าแกล้งนิดแกล้งหน่อยพอสนุกก็ว่าไป (หัวเราะ)

นี่จะดีใจหรือจะน่ากลัวดีฟ่ะเนี่ยยยยยยยยย

นุ๊ก – แล้วรู้สึกยังไงกับผู้พิทักษ์หรือแฟมิลี่ของสึนะคนอื่น ๆ คะ?

โนวี่ – อืม...เอาจริง ๆ ผมก็ไม่รู้จักใครเท่าไหร่นะ สำหรับรีบอร์นผมว่าหมอนี่น่าทึ่งเป็นบ้า ดีโน่อยู่ด้วยแล้วดูอบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ดี แถมชอบแกล้ง(??)ทำอ่อนแอด้วย ตลกเป็นบ้า ส่วนคนที่เข้ามาหาเรื่องผมเงิน ๆ น่ะดูจริงใจดี ท่าจะภักดีสึนะมาก ส่วนเจ้าคนสูง ๆ ผมดำ ๆ รู้สึกว่ามองยาก แต่เห็นอะไรแล้วกลับเข้าใจง่าย น่าแปลกดี ส่วนเจ้าวัวนั่น แกล้งอ่อนแอรึเปล่านะ?? อ่อแล้วก็เจ้าคนที่ฟาดทอนฟาใส่ ดูเก่งดีอยากลองด้วยซักตั้ง แต่ว่า...ท่าจะ...หึหึ

หัวเราะได้น่ากลัวจริงพ่อคุณ....แล้วตกลงว่ามันอะไรกันล่ะ????

โนวี่ - คงรู้กันอยู่แล้วล่ะมั้งครับ?

อ้าวไอ้นี่....

นุ๊ก – แล้วคุณโนวี่....คือ...เป็น...แบบนั้นหรือเปล่าคะ?

โนวี่ - (นิ่งพักก่อนหัวเราะ) เป็นครับ

เต็มปากเต็มคำสงสัยของจริง

นุ๊ก – แล้วเป็นฝ่ายรับหรือรุกคะ?

โนวี่ - อืม....ปกติก็รับ แต่ถ้าลองรุกดูบ้างคงสนุกดี

หัวเราะอีกแล้ว ไอ้นี่น่ากลัววุ้ย....


====================อะฮี่ ๆ จบสัมภาษณ์บทแรก ใครมีคำถามอยากถามโนวี่ผู้นี้ก็ถามมาได้นะค้า================

_________________
Image

>>Blog Exteen<<
>>Happy Famiglia<<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 21 Dec 2007, 13:03 
User avatar
Joined: 25 Oct 2007, 22:13
Posts: 618
กรี๊สๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


เรื่องนี้ทั้งเรื่องโดนรีบอนควบคุมสินะคะ กร๊ากกกกกก


เอ... ตกลงคนที่ลักพาสึนะไปนี่ คนของรีบอนสินะ ... kufufu


ชอบป๋า~~~ ป๋ามุ~~ พระเอกเกินไปแล้ว(ว้อยยยย~~) ดาวร้ายใจดวงใจหายไปไหนซะล่ะ กรี๊สสสสสสสสสสสสส

ดูเป็นห่วงกันดีจัง สึนะ...นางเอ๊กกกกกก นางเอก กร๊าซซซซซ


ปล. คนแรก (รึเปล่าหว่า?) หุๆๆๆๆๆๆ

_________________
*สำหรับผู้ที่จะรับทางไปรษณีย์รบกวนส่งชื่อ ที่อยู่ และอีเมล์มาที่
crazyunlimited-club[at]hotmail.com ด้วยนะคะ*

++++++++++++++++++++++++++++++
รีปริ้นท์รอบแรกและรอบสุดท้าย
Alone-Autumn
Alone-Winter
++++++++++++++++++++++++++++++
สามารถดูรายชื่อคนสั่งจองได้>>ที่นี่<<เลยนะคะ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 21 Dec 2007, 17:10 
User avatar
Joined: 02 Dec 2007, 19:01
Posts: 531
กริ๊ดดดดดดดด มาต่อแร้ววววววว หลังจากรอมานานว่าเมื่อไหร่จะมาต่อซักที

ม่ายยยยยยยยยยยย หนูซือ อย่าซึมไปเลยนะลูกทุกคนเค้าแค่ห่วงลูกก็เท่านั้นแหล่ะ อย่าน้อยใจน้า แต่ว่า...เรื่องทั้งหมดนี่ เจ้ารีบอร์นมันเป็นตัวการใช่ม้ายยยยยยยย ชั้นจะไปฆ่าม้านนนนนนนน

รีบอร์น : เป็นคนธรรมดาริอาจจะมาสู้กับนักฆ่าอย่างชั้นเนี่ยนะ เตรียมใจไว้แล้วใช่ม้ย ^^
selzer : เอ่อ...คือว่า มาคิดอีกที ขอบายดีกว่าค่ะ ขอถนอมชีวิตไว้ติดตามฟิคเรื่องนี้ดีกว่า (เด็กอะไรวะ น่ากลัวชิบ -- --")

กริ๊ดดดดดดดดดดด ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย ใคร!!มันเป็นผู้ใด!! ผู้ใดบังอาจมาลักพาตัว ซือคุง ท้องนภาของเหล่า วองโกเล่ ห้า~~~~~~~
รีบไปพาตัวกลับมาเดี๋ยวนี้เลยน้า~~~~ ท่านฮิบะ ยามะ โกคุ คุณพี่ ใครก็ได้ ตามหาหนูซือที T^T

ท่านมุคุโร่ ตอนนี้เป็นพระเอกมากเลยอ่ะ (แบบนิ่งๆอ่ะนะ) ดูๆแล้วเหมือนจะเป็นฝ่ายคุมเกมส์เลยอ่ะ สู้ๆนะคร้า แต่.......หนูซือโดนพาตัวไปแล้วน้า~~~~ รีบๆตามไปช่วยเซ่~~~~~ >O<

_________________
Image
...คุณรู้ตัวไหม...ว่าคุณช่างเป็นท้องฟ้าที่อ่อนโยนและซื่อตรง...จนทำให้ผม...ไม่อยากห่างคุณไปไหนเลย...


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 21 Dec 2007, 17:19 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 19:35
Posts: 819
Location: ห้องสารภาพบาป
อ้าว โนวี่เป็นเกะหรือนี่ - - นึกว่าจะมาแย่งซือคุง เหอๆๆ

มุคุกับฮิบะ.. ทำไมไม่รู้น้า ดูท่าจะแย่งทูน่ากันน่าดู 555 (ระวังม.ค.ป.ด.นะลูก- -'')

ก่อนอื่นก็ต้อง..

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ป๋า ป๋า ป๋าเท่มาก>[]<!!!!

อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฮิบะซาม๊า~~~!!! รักๆหลงๆน้องทูน่ามากๆนะค้า>[]<!!(ให้เราได้จิ้นกันต่อไป)

ส่งมุคุมาเจรจานี่.. แน่ใจแล้วเหรอรีบอร์น? เหอๆ

_________________
Denunci ต่อไปนี้จะลงที่นี่นะคะ >>Blog

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่ะ ^ ^
ใครสนใจเล่มหนึ่งให้ไปที่นี่นะคะ > Shop


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 21 Dec 2007, 17:38 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 20:56
Posts: 485
Location: สมาคม Yaoi แห่งชาติ (มีด้วย?)
^
^
^

ป๋ามุพระเอกจริงนั้นแหละทั่นเมเม่>w<!!

รักป๋ามุสุดใจขาดดิ้น เอาซือคุงไปเลยจ๊า (อ้าวๆ 1827 ก็เขียนอยู่-_-+)

แต่ว่า รีบอร์นเป็นคนร้ายนั้นเอง!!!

พัวะ! โดนทั่นนุ๊กตืบ ข้อหาพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องT_T
+++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง
Image
Image


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 521 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ... 35  Next


Who is online

Users browsing this forum: komu-rin, zatanintel and 6 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: