•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Dolls
Author: Devilz79
Pairing: Kyouya*Gokudera [1859]
Rating: R-15 up
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Doll (n.) Toy in the shape of person


ตอนที่แล้ว 7
Doll (n.) Toy in the shape of person




-8-



“ฉันไปแล้วนะ” โกคุเดระพูดเสียงห้วนใส่คนที่กำลังเปิดร้านอยู่ ร่างเล็กในชุดทำงานตามปกติเดินออกจากร้านของมุคุโร่


“ผมไปรับนะ” มุคุโร่ตะโกนไล่หลังไป โดยไม่มีเสียงตอบรับหรือปฏิเสธจากคนที่เดินออกไปแล้ว นั่นเพราะโกคุเดระเห็นว่าการตอบรับหรือปฏิเสธก็มีค่าเท่ากัน ในเมื่อไอ้คนพูดไม่คิดจะฟังเสียงเขาอยู่แล้ว ดังนั้นปล่อยให้มันคิดเองก็คงจะดีกว่า


มันเป็นเรื่องแปลกสำหรับเขา การที่จะต้องเดินจากที่หนึ่งเพื่อไปสู่ที่ที่เขาเคยอยู่เป็นประจำ มันไม่เหมือนกับแม่ค้าที่ต้องไปเปิดตลาด หรือว่าจะเป็นมุคุโร่ที่ต้องเปิดร้านเองทุกวัน แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นยังไงกันแน่


ระหว่างบ้านของฮิบาริกับร้านของมุคุโร่ไม่ได้ไกลกันเท่าไรนัก เขาเดินบ่อยจนสามารถหลับตาเดินได้อย่างสบายๆ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องกลัวอันตรายจากเครื่องจักรกลต่างๆ เพราะที่นี่แม้แต่คนธรรมดายังไม่แม้แต่จะเดินกัน


เท้าทั้งคู่ของคนผมเงินหยุดอยู่ที่ประตูรั้วเตี้ย ๆ อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกขลาดที่จะเดินเข้าไปเสียอย่างนั้น โกคุเดระส่ายหัวเอาความไม่สบายใจออกไป เพราะในเวลาแบบนี้เขามั่นใจว่าคนอย่างฮิบาริไม่มีทางที่จะทำงานเสร็จอย่างแน่นอน เพราะการทำงานคนเดียวแบบนั้น คนขี้เซาต้องมีสักวูบที่คิดจะหลับไปดื้ อๆ


มือขาวผลักประตูแล้วเดินเข้าไปอย่างเฉย ๆ สภาพของลานปั้นเละเทะไม่มีชิ้นดี ถังปูนแห้งกรังกลิ้งอยู่กับพื้น โครงเหล็กที่วางเสร็จหมดแล้วตั้งบนฐานปูนที่มีเนื้อปูนแปลกๆ


เดินไปได้ไม่เท่าไรก็ต้องพบกับร่างแบบที่วางอยู่บนพื้น ข้าง ๆ นั้นมีบางร่างนั่งชันเข่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีขาวขุ่นผืนหนา


ผ้าห่ม ....? คนอย่างฮิบาริไม่มีวันที่จะเดินไปหยิบผ้าห่มแล้วมานั่งหลับตรงนี้แน่ ๆ แต่มันจะมีใครดูแลเจ้านี่ได้ดีล่ะ หากไม่ใช่คุณซาวาดะ สึนะโยชิ


“อ๊ะ...คุณ....” เสียงใสร้องเรียกให้โกคุเดระหันไปสนใจ หัวเล็กค้อมให้พร้อมกับรอยยิ้มระบายบนหน้า คนโดนโค้ง โค้งกลับนิด ๆ “คือ...ผมไม่ทราบว่าคุณจะมา ไม่ทราบว่าทานอะไรมาหรือยังครับ?” ร่างเล็กถามออกมาด้วยความเป็นมิตร


โกคุเดระเผยยิ้มออกมา นี่เหรอ...อดีตของฮิบาริที่มุคุโร่ไม่ต้องการให้เขารับรู้ “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขอทำงานก่อน แล้วจะปลุกฮิบาริให้นะครับ”


สึนะพยักหน้า “งั้นผมไปก่อนนะครับ”


โกคุเดระก้มหน้าแทนคำตอบ ลับหลังสึนะไปแล้วร่างเล็กถอยกรูดจนปะทะกับผนังสีฝุ่น เขารู้สึกราวกับว่าหัวของตัวเองร้าวจนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ นั่นไม่ใช่เพราะว่ากระแสคลื่นของสึนะมารบกวนเขามากไป เพียงแค่เขายอมที่จะอ่อนคลื่นของตัวเองลง


ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาไม่อยากให้คนที่ยิ้มร่าเริงได้แบบนั้นต้องมาเจ็บปวดกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องแบบนี้



เรื่องที่ตุ๊กตาทั่วไปควรจะรับรู้ด้วยประสบการณ์ของตัวเอง เพียงแต่ว่าเขาจะแปลกหน่อยตรงที่ว่ามีคนเล่าให้ฟัง ก็เท่านั้นเอง


ร่างเล็กลงมือเก็บของให้มันดูดีกว่าเดิมสักนิดก็ยังดี ก่อนจะเดินไปห้องเก็บของเพื่อเอารายการของที่ขาดเพื่อที่จะไปสั่งที่ร้านไม่ห่างไปจากที่นี่นัก แม้จะแปลกใจที่มีรอยมือเปรอะ ๆ ของใครบางคนอยู่ แต่ว่าเขาก็ไม่อยากจะคิดอะไรให้มากกว่าการทำงานให้เสร็จสิ้นไป


โกคุเดระวนกลับมาบ้านเป็นรอบที่สอง แต่ฮิบาริก็ยังคงหลับอยู่ในท่าเดิม ตอนนี้ความคิดเขาก็ยังอยากทำงานให้เสร็จเหมือนเดิม หากไม่ปลุกคนอย่างฮิบาริก็ไม่มีทางตื่นเองหรอก


มือเล็กกระชากผ้าห่มให้หลุดออกจากตัวที่คู้ในท่านั่ง ฮิบาริที่ถูกปลุกสะดุ้งขึ้นมาพร้อมอาวุธที่อยู่ในมือ “แก...”


“เออ! ฉันไม่ได้มีเวลาเพื่อรอนายทั้งชีวิต เฮอะ...ไม่สิ ชีวิตฉันก็รอแค่นายทำลายลงเท่านั้นแหละ” พูดออกมาเหมือนจะตัดพ้อ แต่คนพูดกลับหมายความว่าอย่างนั้นจริง ๆ แม้เสียงที่พูดจะไม่ได้ดัง แต่ก็พอที่จะได้ยินกันสองคน


ฮิบาริจ้องลึกลงไปในดวงตาสีเขียวเข้ม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา พอ ๆ กับที่โกคุเดระสงบปากลงเพราะรู้สึกว่าตนเองพูดเกินความจำเป็นเสียแล้ว ระยะห่างของเขากับฮิบาริก็มีแต่จะห่างออกไปโดยมีกำแพง ‘เกลียด’ กั้นเอาไว้


สองร่างลงมือทำงานในส่วนที่เป็นของตน ฮิบาริหยิบร่างแบบอีกแผ่นขึ้นมา แล้วพิจารณาอีกครั้งหนึ่ง มันนับเป็นเรื่องแปลกที่หน้าของคนคนนี้ติดใจเขาเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่นึกไม่ออกเท่านั้นเองว่าเป็นใคร แม้จะคุ้นหน้าสักเท่าไรก็เถอะ

อีกร่างที่ละจากงานชั่วครู่ลอบมองท่าทางของเจ้านายด้วยความแปลกใจ นอกจากแบบของสึนะแล้วเขาก็ไม่เคยเห็นฮิบาริจดจ้องมากขนาดนี้ หรือจะเป็นอีกอดีต...หึ มากอดีตเหลือเกิน


“นี่แก” ร่างสูงหันหน้ามาพร้อมชูกระดาษขึ้น “เคยรู้จักเจ้านี่มั่งมั้ย?”


โกคุเดระย่นหน้า ก่อนจะส่ายหัวปฏิเสธ ตุ๊กตาอย่างเขาไม่จำเป็นต้องนึกอะไรบ้างในเรื่องจดจำใบหน้าคน เพราะเขาสามารถจำได้ดีกว่าคนธรรมดาที่ย่อมลืมเข้าสักวัน


ไม่มีเสียงใด ๆ หลุดออกจากปากคนผมดำอีก ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ก่อนที่ฮิบาริจะลงมือทำงานของตนให้เสร็จ โดยมีลูกมืออยู่เคียงข้างเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา...อย่างน้อย ๆ มันก็ดีกว่าเมื่อคืนที่เขาต้องทำงานคนเดียวจนเผลอหลับไป


ตาคมเหลือบมองร่างเล็กที่เหงื่อตกเป็นระยะโดยไม่บ่นสักคำ ...แน่สิ อยู่กับมุคุโร่ คนอย่างเจ้านั่นไม่มีวันปล่อยให้คนที่อยู่ด้วยต้องหิวโซหรอก ผิดแต่เขานี่แหละ ที่กำลังหิวตั้งแต่เมื่อคืน


“แกน่ะ...” ฮิบาริหยุดมือจากการทำงาน “ไปเอาขนมปังในครัวมาหน่อย”


โกคุเดระเลิกคิ้วใส่ มองดูคนที่ตอนนี้นั่งลงไปกับพื้นด้วยความนึกหน่าย “คุณสึนะเขาเตรียมของดีๆให้แล้...”


“หุบปาก!!” เสียงตวาดพาให้คนกำลังพูดต้องเงียบลง “ฉันสั่งแกยังไง ก็ทำตามคำสั่งก็พอแล้ว” แววตาสีมืดฉายแววไม่พอใจกับชื่อของอีกคนที่ปรากฏเข้ามา


คนผมเงินลุกยืนขึ้นก่อนจะหายลับเข้าไปในห้องครัวที่ไม่ค่อยจะมีอะไรนักนอกเสียจากขนมปังที่พอจะประทังชีวิตได้




“เอ่อ ขอโทษนะครับ” โกคุเดระเอ่ยปากต่อคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเคาท์เตอร์ที่ดูดีกว่าตอนที่เขาอยู่ แม้จะเป็นแค่วันเดียวก็ตาม สึนะสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมาคลี่ยิ้มให้กับอีกคนที่เข้ามา “คือมีอะไรพอทานได้มั้ยครับ?” คนผมเงินถามออกไปแล้วก็กลับมานึกว่าถามแปลกๆออกไปหรือเปล่า


สึนะหันรีหันขวางก่อนจะหยิบจานใบเล็กแล้ววางอาหารเช้าอย่างดีลงไป “คุณฮิบาริจะกินด้วยรึเปล่าน่ะครับ?” เอ่ยถามถึงอีกคนที่ไม่ได้มายืนอยู่บริเวณตรงนี้


“เอ๋? อันนี้ของฮิบาริแหละครับ” โกคุเดระตอบกลับอย่างงง ๆ สงสัยคุณซาวาดะคงคิดว่าเขาจะกินละมั๊ง “ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ” เอ่ยขอตัวแล้วผลุบหายไป ทิ้งให้คนผมสีอ่อนยิ้มค้าง ดวงตาที่เสแสร้งทำเป็นสดใสหม่นลง ก่อนจะแปรเป็นหัวเราะเบา ๆ ให้กับความรู้สึกที่วุ่นวายของตัวเอง


เขาก็เป็นแค่ตุ๊กตา...เขาไม่ใช่คน
และเขา...ก็ไม่ใช่ซาวาดะ สึนะโยชิเสียหน่อย





“ก็บอกให้เอาขนมปัง ฟังไม่รู้เรื่อง?” ฮิบาริพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง เมื่อเห็นอาหารที่อีกฝ่ายถือออกมา ทว่าโกคุเดระกลับวางมันไว้เฉย ๆ ไม่สนใจในสิ่งที่คนผมดำกำลังนึกเอาแต่ใจของตัวเอง


มือเล็กวุ่นวายกับอุปกรณ์ที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่คิดอยากเก็บให้เป็นที่เป็นทางหรอก แต่ว่าแค่จะเช็คของเท่านั้นว่ามีอะไรจะต้องเตรียมนอกเหนือจากปูนอีก


ฮิบาริมองด้วยความไม่พอใจสักเท่าไร แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะเปิดประเด็นทะเลาะกับคนที่ไม่ใส่ใจเขา มือหนาหยิบอาหารใส่ปากแล้วกลืนลงท้องเพื่อระงับความหิวเพราะร่างกายของเขาต้องทำงานหนัก รวมไปถึงหลาย ๆ อย่างที่เข้ามา


ร่างสูงเร่งทำงานเพื่อจะให้เสร็จโดยเร็ว งานเสร็จเร็วนั่นหมายความว่าเวลานอนของเขาก็จะมากขึ้นกว่าเดิม สองคนต่างทำงานโดยไม่พูดอะไรกันสักคำ พาให้อีกคนที่อยู่ในบริเวณบ้านรู้สึกอึดอัดตามไปด้วย...เพราะเขาไม่รู้อะไรสักอย่าง เขาถึงต้องมาอึดอัดอยู่แบบนี้


สึนะลอบมองสองคนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้ง ๆ ที่คุณฮิบาริก็มีโกคุเดระคุงอยู่แล้ว ทำไมถึงจะต้องปั้นเขาขึ้นมา แล้วเอาไปเติมวิญญาณ สิ่งที่เขารู้ก็มีเพียงเขาจะสามารถยิ้มได้ในทุกสถานการณ์ จะเป็นคนที่อยู่ข้างคุณฮิบาริเสมอ ๆ


แต่ทำไม? ทำไมพอมาอยู่ตรงนี้แล้ว...คุณฮิบาริไม่เคยอยากให้เขาอยู่ข้างๆสักครั้ง


แน่นอนว่าเขาไม่มีทางจะขัดต่ออุปนิสัยของตัวเองแน่ ๆ เพราะนั่นคือสิ่งที่ถูกกำหนดมา โดยโชคชะตาที่มีชื่อว่าฮิบาริ...ตุ๊กตาไม่มีทางจะขัดขืนผู้เป็นเจ้าของได้หรอก เพราะตุ๊กตาก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง





“แกอยู่ที่ไหน?” รีบอร์นถามเสียงเย็น ร่างสูงโปร่งนั่งไขว่ห้าง เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง


แรมโบ้นั่งนิ่ง ดวงตาสีเขียวเข้มมองเลิกลักไม่เป็นทิศ ร่างเล็กที่อยู่ในชุดใหญ่ของอีกคน มันทำให้ดูเหมือนเด็กที่แอบเอาเสื้อผ้าคุณพ่อมาใส่จนหลวมโคร่ง


“ฉันถาม...”


“ฉัน...ฉันไม่มีที่อยู่” ใบหน้ายุ่งเหยิงตอบออกมาด้วยน้ำเสียงอิดโรย ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีที่อยู่อย่างที่บอก...เพียงแต่ที่ที่เขาเคยอยู่ มันไม่สมควรที่จะอยู่ต่างหาก


คนที่นั่งขรึมหรี่ตามองอย่างจับผิด “หมายความว่ายังไง? แกออกจากคุกมาตั้งหลายปีแล้วไม่ใช่รึไง?”


ในใจแรมโบ้กระตุกเมื่อโดนคำว่า ‘คุก’ เข้าไปแทง ใช่สิ...เขาเคยเป็นคนคุกที่ไม่รู้เรื่องมาก่อน คนคุกที่ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น แต่เขาก็ได้รู้อะไรหลายๆอย่าง...เพราะคนคนนั้น “ก็ใช่ แต่ว่า...”


“อ้อ ลืมไป รัฐบาลน่ะจัดสถานที่ให้พวกแกอยู่ใช่มั้ย?” ดวงตาสีเข้มเรียบสนิทไม่เข้ากับน้ำเสียงทุ้มที่เล่นเสียง “สถานที่ที่ไม่ต่างไปจากคุกน่ะสินะ”


แรมโบ้นั่งก้มหน้า มันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องยอมรับ...เพราะนั่นมันเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างรู้ดี นักโทษที่ไม่มีญาติ ไม่มีที่อยู่ หลายคนก็เป็นพวกพเนจร แต่ก็มีบางส่วนที่ยอมไปอยู่ในที่ที่รัฐบาลจัดเอาไว้ให้ มันไม่ได้สวย ไม่ได้เลิศเลอ หรือไม่ได้สุขสบายแบบที่ควรจะเป็น ทุกอย่างที่นั่นมันแย่ยิ่งกว่าสิ่งที่เรียกว่า ‘สลัม’ เพราะตรงนั้นมีทั้งนักโทษ ทั้งผู้คุมป่าเถื่อนที่ถูกลงทัณฑ์ มีเจ้าหน้าที่ที่มักจะข่มเหงประชาชนอยู่เสมอ


มันคือสิ่งที่เขารู้ ทุกคนรู้ รัฐบาลรู้ หรือแม้แต่ราชวงศ์ก็ย่อมรู้ แต่ไม่เคยมีใครคิดเข้ามาแก้ไข ไอ้สิ่งที่เรียกว่ารัฐบาลกลับเพิกเฉยต่อประชาชน และเพราะหลาย ๆ เหตุการณ์ทำให้ไม่สามารถมองหน้าประชาชนได้อย่างสบายใจ แม้จะมองมาจากที่สูง ๆ ก็ตาม


รีบอร์นเอนหลังพิงกับโซฟาตัวหรู “ความจริงถ้าแกยอม ๆ ไอ้ตำรวจนั่นไป ตอนนี้แกคงจะได้อยู่สบายแล้วล่ะ” คำพูดกรีดใจคนฟังให้ข่มน้ำตาเอาไว้ข้างใน


“ฉันคงรบกวนนายมากไปแล้ว ฉันขอตัว” ร่างเล็กลุกขึ้นจะออกไปจากห้อง แต่กลับโดนสายตาคมกริบขวางเอาไว้ก่อน


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดบนใบหน้าคมเข้ม “นายยังไม่ได้ชดใช้ฉันเลยนะ ไอ้วัวโง่”


“ฉัน...”


“แกจะทำไม? ฉันเชื่อว่าคนอย่างแกไม่มีเงินหรอก” ร่างสูงลุกขึ้นแล้วคว้าตัวเล็กให้ตรึงไว้กับตนเอง “แน่นอนว่าที่อยู่แกก็ไม่มี ฉันจะให้แกอยู่กับฉันก็ได้ แต่...แกต้องปฏิบัติตามคำสั่งฉัน”


แรมโบ้พยายามเถียงออกมาทางสายตา ลำตัวเล็กสะบัดเพื่อให้หลุดจากการจับ “ฉันไม่ต้องการ!” ยอมพูดออกมาเมื่อเห็นว่าการใช้แรงอย่างเดียวไม่ประสบผลสำเร็จ


“แต่ฉันต้องการ และฉันก็ไม่ให้แกปฏิเสธ...แน่ ๆ”


ดวงตาสีมืดจ้องอย่างเรียบเฉย แต่กระนั้นในดวงตาคู่นั้นก็ยังมีความทรงจำของใครบางคนกักเก็บอยู่ ไม่ต่างไปจากวันนั้น...ไม่ต่างกันเลยสักนิดเดียว





“โอ๊ย! ขะ...ขอโทษครับ” ร่างกายบอบบางในชุดสีหม่นลงไปกองกับพื้นเพราะแรงกระแทกยามชนกับใครบางคนเอ่ยขอโทษขึ้นมา ทั้งๆที่ตัวเองยังลุกไม่ขึ้น


ฝ่ายคู่กรณีที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ก้มลงมองด้วยความงุนงงกับการปรากฏตัวของคนแปลกหน้า ไม่สิ...นักโทษแปลกหน้าที่ได้รับสิทธิพิเศษนอกจาก...เจ้านั่น


“คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ ผม...ผมขอโทษครับ” เสียงเล็กละล่ำละลักถามในขณะที่รีบลุกขึ้น โดยสภาพของตัวเองก็ไม่สู้ดีนัก ร่างที่เล็กในชุดนักโทษที่หลวม พาให้คนคนนี้ดูเหมือนเด็กลงไปอีก “เอ๋?” เสียงนั่นครางหวือเมื่อได้มองหน้าคนที่ตนเองเดินชนอย่างชัดๆ


ร่างสูงเลิกคิ้วคล้ายจะถาม แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา


“คะ...คุณไม่ใช่ผู้คุมนี่หน่า ละ...แล้วคุณเข้ามาได้ยังไงกัน แต่งตัวแบบนี้นักโทษก็ไม่ใช่ แล้ว...?” ดวงตาสีมรกตฉายแววกังวลเรื่องที่มีคนอื่นมาเห็นนักโทษอย่างตนมาเดินอยู่ในบริเวณที่ไม่สมควรแบบนี้


“เรื่องของฉัน” ตัดบทอย่างง่ายดาย ดวงตาสีดำสนิทฉายแววไม่ประสงค์ให้อีกคนไถ่ถามอะไรออกมาอีก “ว่าแต่นาย เป็นใคร?” ย้ำเสียงในประโยคคำถามอย่างนึกสงสัย


เจ้าของร่างกายเล็กทำท่าตื่นกับคำถาม


“ตอบมา!”


“ผม...ชื่อแรมโบ้” เอ่ยแนะนำตัวอย่างสั้นๆ เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกรายละเอียดกับคนคนนี้ดีหรือเปล่า เพราะทุกคนที่เข้ามาในบริเวณนี้ย่อมต้องไม่ใช่บุคคลที่มีสิทธิหรือฐานะอะไรที่ธรรมดา


ร่างตรงหน้าหรี่ตาคล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเผยยิ้มมุมปากออกมา “คนที่เจ้านั่นบอกน่ะเหรอ?” พึมพำออกมาเบาๆ ให้คู่สนทนาต้องเงี่ยหูฟังว่ากำลังพูดกับเขาอยู่หรือเปล่า “แล้วนักโทษอย่างนาย ทำไมถึงมาเดินพล่านอยู่ตรงนี้ล่ะ?”


ใบหน้าสีขาวแต้มสีแดงเป็นปื้น จะให้เขาตอบไปได้อย่างไร ว่าเขากำลังจะเอา ‘บางอย่าง’ มาแลกกับสิทธิพิเศษ


“หือ? หน้าแบบนี้ทำเรื่องไม่ดีงั้นรึไง?” มือหนาเชยคางคนที่ก้มหน้านิ่งให้สบตากับตนเอง ไม่ใช่ว่าอยากแกล้งอะไรนักหนา เพียงแต่สงสัยอะไรบางอย่างเท่านั้น “หือ? รอยตรงนั้นมันอะไรกันน่ะ?” ละมือจากคางมนแล้วเบนสายตามองไปยังไหล่ขาวที่ไหล่เสื้อตกลงมา จนเผยให้เห็นรอยบางช้ำ ๆ


แรมโบ้รีบถกแขนเสื้อขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วแดงก่ำเข้าไปใหญ่ ร่างเล็กสั่นด้วยความกังวลที่แล่นทั่วทุกอณูร่างกาย


“แล้วนี่...”


“พอได้แล้วน่า รีบอร์น” เสียงหนึ่งช่วยชีวิตแรมโบ้เอาไว้ พร้อมกับร่างกายแบบบางที่เดินออกมาจากอีกมุมของซอยห้อง ร่างกายขาวสะอาดมากกว่าที่จะเป็นคนคุก และนั่นก็เป็นอีกสิทธิพิเศษที่ต้องแลกกับ ‘บางอย่าง’


รีบอร์นแบบที่โคโรเนโร่เรียกนิ่งไป แล้วยกมือขึ้นกอดอก เหลือบตามองคนที่ห้ามตนเอาไว้ “ลุกมาทำไมตอนนี้? โง่รึไง?” คำถามที่ไม่รักษาน้ำใจ แต่น้ำเสียงที่ถ่ายทอดออกมาอย่างอ่อนโยน ชวนให้อีกคนที่ยืนฟังหน้าขึ้นสีโดยไร้เหตุผล ขณะที่คนโดนถามกลับนิ่วหน้า


“นายเลิกแกล้งคนอื่นซะทีเถอะน่า” โคโรเนโร่เดินอย่างเชื่องช้ามาหาคนทั้งสอง “แรมโบ้ ฉันว่านายกลับไปนอนที่เดิมดีกว่า” คำแนะนำเชิงสั่ง พาให้แรมโบ้มองอย่างละล้าละลังแล้วยอมถอนเท้าออกไป


“จะรีบออกมาทำไมเล่า ไม่เจ็บรึไง?” เสียงหงุดหงิดของรีบอร์นส่งออกมา เข้าหูของแรมโบ้ก่อนจะเลือนหายไปตามระยะทางที่ก้าวเดิน


ทำไมเขาถึงนึกไม่ออกนะ...ว่าในแววตาของคนที่ชื่อรีบอร์นนั่น มีโคโรเนโร่อยู่ตลอดเวลา



...tbc...



---------------------------------------------------------

เฮือก...
หนึ่งอาทิตย์ =[]= ฮาโลวีนพอดี

อื้มม ขอตอบเม้นต์หน่อยนะคะ เอิ๊กกก รู้สึกตัวเองไม่เคยตอบเลย
ไม่ใช่ไม่สนใจนะ แต่มันดีใจเวลาอ่านคอมเม้นต์ แล้วกลัวจะพิมพ์ตอบแบบงง ๆ = =?

55

- WAKETSU
: ขอบคุณค่าา~ ก็เริ่มเฉลยบ้างอะไรบ้างค่ะ เรื่องนี้ไม่ซับซ้อนแค่นั้นค่ะ คนแต่งก็ซับซ้อนจนเบลอค่ะ = =" เอ๋อกันทีเดียว
ส่วนเรื่องความรู้สึก...ความจริงก็แิอบบอกบ้างอะไรบ้างแล้วล่ะค่ะ แต่คุณฮิดันทำตัวซึน !! (>> ทอนฟากระแทกหน้า)

- yuya_kame
: กร๊ากกก แอบเห็นด้วยค่ะ อย่าไปรอเลยตาคุณฮิเนี่ย ส่วนที่บอกว่าคุณฮิทำให้ใครหลายคนกลุ้ม...จริงค่ะ เราก็กลุ้ม กลัวว่าสักวันจะอดใจไม่ไหวตัดออกจากการเป็นพระเอกซะ (>> ทอนฟาฟาด) ส่วนอีกคู่ ... แรมโบ้อาจจะได้ออกเยอะ (?) ขึ้นมั้งคะ ฮ่า ๆ ขอบคุณค่ะ~โดมซัง

- +~ZiZZy~+
:
โอ้วววววว โดนค่ะโดน แต่ถ้ายกก๊กให้มุก็คงจบจริง ๆ แหละค่ะ 555 แต่ก็อยากยกให้เนอะ หมั่นไส้คุณฮิ กร๊ากกกก ขอบคุณนะคะ ^^~

- songlovetsuna
: ขอบคุณค่า~ เป็นเรื่องปกติของคนเราค่ะ ที่จะไม่่เห็นค่าตอนที่มันอยู่ TTwTT

- 0ReAl0
: อู้ยยย ที่พูดมาทำเ้ราเสียววาบเลยค่ะ 55 เกือบถูกค่ะ เกือบถูก
ส่วนเรื่องมุมีใจหรือไม่มีนั้น...แหะ แหะ แต่ที่แน่ ๆ คนแต่งมันเชียร์ 6959 ไปเต็มๆแล้วอ่ะค่ะ กร๊าซซซซ ขอบคุณนะคะ

- Ryoya
: โอกกกกก ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ ที่บอกกันตรง ๆ แบบนี้
ดีใจมากค่ะที่มีคนบอกว่างง แหะ ๆ เพราะมันทำให้เรารู้ว่าเราอาจจะสื่อสารไม่ค่อยดีเท่าไร
เรื่องโดยสรุป...เราเล่าไม่เป็นอ่ะค่ะ TTwTT (ปมด้อย) ขอโทษนะคะ กลัวเล่าแล้วเดี๋ยวสปอยล์ แหะ ๆ

จะปรับปรุงนะคะ ^^




อาา...ดู Silent Hill .. กลัวว่ามันจะน่ากลัวแฮะ *lol*
แล้วเจอกันอาทิตย์หน้าค่าา

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ ทุกคนอ่านเหมือนเดิมค่ะ *heart*

คนแรกกกกกกกกกกก

“เออ! ฉันไม่ได้มีเวลาเพื่อรอนายทั้งชีวิต เฮอะ...ไม่สิ ชีวิตฉันก็รอแค่นายทำลายลงเท่านั้นแหละ”

อ่านประโยคนี้แล้วโดนใจอย่างแรงเค่อะ

ถึงคนแต่งจะปันใจให้6959กระซิกๆๆๆๆ//แอบเศร้า

แต่ข้าน้อยก็จะเชียร์1859ต่อไป>o<

สนุกมากเลยเรื่องนี้ไม่ผิดหวังที่เข้ามาอ่านค่ะ

>_<

ลุ้นจังเลย อยากรู้ว่าเรื่องจะเป็นยังไงต่อ...

ยิ่งอ่านยิ่งเชียร์ให้ก๊กคุงผูกโบว์ตัวเองแล้วเดินไปหามุคุมากๆๆๆๆ >O<

ท่านฮิจายร้าย

ปมของเรื่อง รีบอร์น โคโลเนโร่ แรมโบ้ก็น่าติดตามว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไงกันแน่

เนื้อเรื่องสนุกมากเลยค่ะ จะมาตามอ่านต่อนะคะ ^ ^b

คุณฮินี่มันยังไกร๊านนนนนน สรุปแกจะเอาอย่างไงกะโกคุเนี่ย = = เขาอุตส่าห์มาหาก็ยังจะ..นะ..หรือว่าเพราะความเป้นคู่ซึนระดับตำนานทำให้ไม่พูดอะไรออกไปซักที

ทูน่าก็น่าสงสารเชียว....น่าสงสารตุ๊กตาทั้งสองเหลือเกิน..ทั้งหมดเป้นเพราะฮิคนเดียว ชึ่ยยยยยย ยาจะพ่นไฟใส่!!

แล้วมาถึงพระเอก(ห๊า??)ตัวจริงกระทิงแดงของเรื่อง ชอบจริงๆที่ท่านมุบอกว่าจะไปรับเนี่ย~..

แต่ยังไงๆ ถึงคุณฮิจะน่าหมั่นไส้ขนาดไหนๆ...ก็.....ขอให้...เป็น 1859 ละกันนนนะ!!
(จะได้ไหม๊ถ้ายังไม่เลิกซึนด้วยกันทั้งบคู่เนีย?)

Title: Dolls
Author: Devilz79
Pairing: Kyouya*Gokudera [1859]
Rating: R-15 up
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Doll (n.) Toy in the shape of person




ตอนที่แล้ว -8-




-9-




“ผมมารับฮายาโตะคุงครับ” เสียงเจื้อยแจ้วของมุคุโร่ดังขึ้นมา พาให้คนที่ขะมักเขม้นกับงานต้องเงยหน้าขึ้นมามอง และเป็นฮิบาริที่ออกหน้าไปรับด้วยความไม่พอใจ


“จะรับไปทำไม!”


คนตาสองสียิ้มกรุ้มกริ่ม “อ้าว...ก็ตอนนี้บ้านคุณไม่พร้อมจะรับหุ่นปั้นสองตัวนี่ครับ”


ฮิบาริเงียบ ก่อนจะคว้าอาวุธคู่ใจของตนเองออกมาพร้อมที่จะไล่แขกผู้มาเยือนเสมอ เขาไม่พอใจมุคุโร่...ใช่ เขาไม่พอใจที่หมอนี่มาทำลายความสงบและสมาธิของเขา นั่นคือเหตุผล


คนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องเดินออกมาดูด้วยท่าทางเนือยๆ เขาเหนื่อยเกินไปที่จะต้องมาห้ามทัพ หรือเหนื่อยเกินไปที่ต้องมาปะทะคารมกับใครบางคน


“อ้าว ฮายาโตะคุงมาพอดีเลย” มุคุโร่ทำเป็นชี้ไปทางด้านหลังฮิบาริ


“อย่ามายุ่งได้มั้ย?” โกคุเดระปัดความรำคาญด้วยความหงุดหงิด “จะไปทำอะไรก็ไปเหอะ” ใบหน้าขาวที่นิ่วหน้าไม่สู้ดีนักบ่งบอกความรำคาญอย่างขีดสุดกับไอ้คนผมสีน้ำเงินตรงหน้า


“อ๊ะ งั้นผมนั่งรอคุณก็แล้วกันนะครับ” ไม่พูดเปล่า เท้ายังก้าวเลยไปนั่งบนโต๊ะที่ตั้งไว้หน้าบ้านโดยไม่สนใจเจ้าของที่ความอดทนใกล้ขาดเต็มที่ “หวังว่าคุณฮิบาริคงมีน้ำใจพอนะครับ” ดวงตาสองสีจ้องเขม็งยังคนที่กำอาวุธแน่น


“ฉันไม่...”


“โอ้ ผมไม่รบกวนคุณหรอกนะ แต่ถ้ามีอะไรอยากถามก็ถามได้นะครับ” มุคุโร่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางที่สบาย ราวกับตัดความรับรู้ทางด้านรังสีอาฆาตของฮิบาริ


โกคุเดระถอนหายใจก่อนจะหันกลับไปทำงานของตน มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะต้องมาเจรจากับมุคุโร่หรืออย่างน้อย ๆ ก็ในตอนนี้ เวลาแบบนี้


ฮิบาริขมวดคิ้วกับคำพูดแปลกๆของผู้มาเยือน ‘อยากถาม’ งั้นเหรอ?


“เอ ว่าแต่คุณซาวาดะไปไหนเสียล่ะครับ?” ร่างโปร่งทำเป็นชะเง้อหาอีกคน ทั้งที่พอจะเดาสถานการณ์ได้ว่าเจ้าของชื่อที่เขาถามหานั้นอาจจะกำลังนั่งซึมอยู่สักมุมของตัวบ้านก็ได้ ก็เป็นเสียอย่างนี้...มาตลอดเวลา


คนผมดำยืนค้างอยู่กับที่ สองมือลดอาวุธลงแต่ยังไม่คลายออก ดวงตาที่ฉายแววเรียบตลอดปรากฏความไม่พอใจมาแวบหนึ่ง ก่อนเท้าทั้งสองจะเบนกลับเข้าตัวบ้าน โดยมีเสียงเบา ๆ ที่พูดออกมา


“ไม่ใช่เรื่องของฉัน”


คนฟังระบายยิ้มกลบเกลื่อนสีหน้าที่อยากจะทำตอนนี้ ก็เพราะตอนนั้น...คนคนนี้ก็เป็นเสียแบบนี้





“นี่ ผมขี้เกียจหิ้วเขากลับมาแล้วนะ” มุคุโร่ทำท่าถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน ในมือเรียวมีคอเสื้อของคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าไม่พอใจอะไรสักอย่างเท่าไร “คุณซาวาดะก็เลิกเกาะชายเสื้อผมแบบนั้นได้มั้ยครับ ผมขี้เกียจมานั่งแก้ถ้ามันขาดนะ” บ่นอุบอิบใส่เจ้าของผมสีอ่อนที่ทำตัวเป็นตุ๊กแกเกาะไม่ปล่อย


“ก็ใครใช้ให้นายพาฉันกลับมาล่ะ!” กระแทกเสียงใส่มุคุโร่ที่ทำหน้าเหวอ


“ผมไม่ได้อยากรับเลี้ยงคุณหรอกนะ ผมไม่ได้ใจบุญเหมือนคุณฮิบารินี่” เถียงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะเบนสายตาไปยังบุคคลที่สามที่เขาเพิ่งจะเอ่ยออกมาเมื่อครู่ แต่นั่นก็พาให้ใบหน้างอง้ำแปรเป็นเรียบๆไม่บอกอารมณ์ได้พอสมควร


“ไม่อยากอยู่กับฉันถึงขนาดนั้นเลยรึไง?” เสียงนิ่งถามกลับ ดวงตาสีมืดก้มลงมองร่างเล็กที่ห่อไหล่อย่างสลด


หัวฟูสะบัดปฏิเสธ “มะ...ไม่ใช่นะครับ แต่ว่า...” กลืนคำพูดลงไปในคอเพราะไม่กล้าจะเอ่ยความรู้สึกของตัวเองออกมา เพราะถ้าทำแบบนั้นมันจะกลายเป็นว่าเขาเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไป


“แต่ว่าอะไรก็พูดไปสิครับ ถ้าคุณจะทะเลาะกันก็ทะเลาะแค่คุณ ๆ ได้มั้ย? ทำไมต้องดึงผมมาเกี่ยวข้องด้วยทุกทีเลยล่ะเนี่ย” มุคุโร่บ่นออกมา ไม่ได้ดูสายตาสีอ่อนที่ส่งมาว่า ‘นายยุ่งเองต่างหาก’


ฮิบาริส่งสายตาเชิงคำถามมาให้คนตัวเล็กกว่า


“ไม่มีอะไรครับ ผมก็แค่...อยากออกไปสูดอากาศในตลาดเท่านั้นเอง แต่มุคุโร่ก็ชอบหาว่าผมหนีออกจากที่นี่ซะงั้น” โกหกออกไปคำโต แล้วกระตุกชายเสื้อของคนที่โดนพาดพิงให้เงียบปากไป แต่ว่าจะใช้ได้กับคนอย่างมุคุโร่หรือ?


“ครับ...ผมมันผิดเองที่เห็นเขาไปสูดอากาศตรงธารน้ำ น้ำตานี่ไหลพรากเลยนะครับ สงสัยว่าจะซาบซึ้งกับบรรยากาศมากเลยสินะครับ”


สึนะโยชิตาโตใส่คนที่พูดมาก ไอ้เรื่องที่ควรพูดก็ไม่เคยจะพูด เรื่องที่ไม่ควรพูดทำไมจะต้องพูดออกมาด้วยล่ะ


“ร้องไห้เหรอ?” คนผมดำหรี่ตา สังเกตดวงตาที่ดูคล้ายว่าจะช้ำเล็กน้อย จมูกรั้นที่ออกสีระเรื่อไม่อาจแยกได้ว่าเป็นเพราะผ่านการร้องไห้มาหรือว่าอากาศที่ร้อนในช่วงนี้กันแน่


ร่างเล็กส่ายหัว “ไม่ใช่นะครับ อย่าไปเชื่อมุคุโร่เลย...” พูดแล้วคลายมือออกจากการเกาะกุมชายเสื้อของมุคุโร่ ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน ด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาอย่างสดใส พาให้คนที่มีใบหน้านิ่งเสมอคลายสีหน้าลง แล้วเดินตามไป ไม่มีแม้แต่คำส่งแขกอย่างที่ควรจะเป็น


มุคุโร่มองตาม...คำลวงที่ดียิ่งกว่าเขา คำลวงที่คนมองไม่อาจรู้ได้ว่านั่นคือภาพจริงหรือภาพมายา เมื่ออยู่กับซาวาดะ สึนะโยชิ คำลวงของเขาย่อมไม่ได้ผล เพราะการโกหกของเขามันอาจจะคือเรื่องจริง หรือเรื่องจริงที่เขาพูดจะเป็นเรื่องโกหก หรือเขากำลังเอาเรื่องจริงมาโกหก เขาไม่อาจรู้...สักนิด





และเป็นอีกครั้งที่มุคุโร่ต้องถอนหายใจรอบที่ล้านแปด เมื่อเขาบังเอิญมาเห็นร่างเล็กมานั่งคุดคู่ที่มุมหนึ่งของตลาด เป็นมุมที่ไม่มีใครสัญจรไปมา ไม่มีแม้แต่ทหารลาดตระเวน ตลาดในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากสนามพร้อมรบขนาดย่อม


แต่ก็ยังมีชาวบ้านบางคนออกมาเดินบ้าง หากใครมีทรัพย์สินพอจะยัดลงไปในมือของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตนเองว่า ‘ข้าราชการ’ แต่ในกรณีของเขาย่อมเป็นกรณียกเว้น จะด้วยสาเหตุใดก็ตาม แต่ก็ใช่ว่าจะรอดเสมอไปหากไม่รู้จักการหลบหลีกที่ดี


“คุณซาวาดะ” เขาตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะไหล่บางที่สั่นเทา ร่างเล็กหันมาพร้อมกับใบหน้าช้ำ มุมปากมีรอยเลือดไหลซึมอยู่ “เกิดอะไรขึ้นครับ?”


ไม่มีคำตอบจากร่างเล็กที่เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุด แขนบางสองข้างช้ำไปด้วยรอยมือจนแดง


“คุณฮิบาริ?” เอ่ยชื่อผู้ต้องสงสัยรายแรกออกไป ทั้งๆที่เขารู้ดีกว่าคนอย่างฮิบาริไม่มีวันที่จะทำร้ายซาวาดะได้ลงอย่างแน่นอน และก็เป็นดังคิดเมื่อคำตอบออกมาเป็นการส่ายหน้ารัว แต่น้ำตาก็ยิ่งไหลรินลงมา “หรือว่าจะเป็น...” มุคุโร่กลืนสิ่งที่ตนจะพูดลงไปในลำคอ


เขามองร่างเล็กตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทุกอย่างนั้นสาเหตุจะต้องมาจากการทะเลาะกับฮิบาริ แม้ฝ่ายนั้นจะไม่รู้หรือไม่สนใจก็ตาม การที่ซาวาดะมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวแบบนี้มันก็เหมือนทุกครั้งที่เขามาเจอ แต่ครั้งนี้อาจจะโชคร้ายหน่อย ที่เขามาเจอช้าเกินไป


“แล้วคุณหนีมาได้ยังไง?” มุคุโร่นึกแปลกใจที่ทหารยอมปล่อยให้สึนะโยชิมาร้องไห้ตรงนี้ “ไม่จริงน่ะ...” เจ้าของเรือนผมสีไพลินส่ายหัวปฏิเสธกับความคิดที่แทรกเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ทหารพวกนั้น...ถึงจะเป็นแสงสว่างของราชวงศ์ แต่ความจริงแล้วกลับโสมม เลวระยำสิ้นดี


“ขอโทษนะครับ” มุคุโร่ถือวิสาสะพยุงคนตัวเล็กกว่าขึ้นมา ผลักตัวบางให้ติดกับกำแพง ก่อนจะตรึงแขนสองข้างให้ไว้เหนือหัวโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว


สึนะดิ้นรนกับการจับกุมของมุคุโร่ “ไม่เอา!!!!!!!!!!!!! ปล่อยฉันเหอะนะ...ปล่อยสิ” สองเท้าออกแรงสะบัดถีบไสคนตรงหน้า ในใจสั่นรัวกลัวการกระทำที่เพิ่งเผชิญมา


ตาสองสีหรี่ลงก่อนจะปล่อยแขนเล็กให้ร่วงลงมา “คุณซาวาดะ ตั้งสติก่อนสิ” มือเรียวตบลงบนหน้าระเรื่อเบา ๆ คิ้วที่วางตัวกันเป็นระเบียบขมวดมุ่น ใช่...รอยบนแขนของสึนะโยชินั้นตรงกับมือเขาจับพอดี เพียงแต่รอยนั้นมันใหญ่และหยาบกว่ามาก


“มุคุโร่...” เสียงสั่นพร่า สองมือกุมกันเอาไว้แน่น


“กลับบ้านกันเถอะนะครับ” ชายหนุ่มเลือกทางที่คิดว่าน่าจะดีที่สุด เพราะเขาไม่อาจจะต่อกรหรือทำอะไรกับทหารพวกนั้นได้ ในเมื่อเขาเป็นเพียง ‘เงา’ ของราชวงศ์ ใช่...เงาที่ต้องปกปิดสิ่งที่ประเทศชาติ ไม่สิ สิ่งที่พวกคนสูงศักดิ์ได้กระทำไว้ เงาที่ไม่อาจสู้กับแสงได้


เงา...ที่กำลังจะหายไป ถ้าเขาเดาไม่ผิดนัก


“แต่พวกนั้น”


“ก็ไปคนละทางกับที่พวกนั้นอยู่ก็สิ้นเรื่อง” ตอบออกมาด้วยเสียงติดรำคาญเล็กน้อย ก่อนจะย่อตัวลงนั่งเบื้องหน้าสึนะที่ต้องเท้าแขนกับกำแพงเวลายืน “ขึ้นมาสิครับ”


“มุคุโร่...” เสียงเล็กเจือไปด้วยความรู้สึกผิดต่อการกระทำเมื่อครู่ แต่เขา...ทั้ง ๆ ที่เขาน่าจะรู้ดีว่ามุคุโร่ไม่มีทางพิศวาสเขาได้หรอก สึนะรีบกระโดดขึ้นแผ่นหลังแกร่งเมื่อโดนคนสองสีเร่งกับการคิดสะระตะของเขา “ขอบคุณนะ” เอ่ยเบา ๆข้างใบหูที่อยู่เบื้องหน้า


“คุณนี่พาความลำบากมาให้ผมตลอดเลยนะครับ” เสียงที่บ่นคนเดียวไปตลอดทาง เป็นดังกับเพลงกล่อมเด็กพาให้คนที่เสียน้ำตาอย่างมากมายจนเหนื่อยอ่อนผล็อยหลับ แม้แต่คนที่บ่นไปเรื่อยก็ยังคงไม่รู้ตัวว่ากำลังพูดคนเดียว หรือว่าจะรู้ตัวแต่ก็ชินเสียแล้ว


การเดินทางที่ไม่สั้นไม่ยาวนักก็จบลงเมื่อมาถึงบ้านขนาดย่อมที่เขาเคยแวะเวียนมาก่อกวนเจ้าของบ้านเป็นประจำ แม้จะไม่เคยถูกเชื้อเชิญเข้าไป แต่ว่าเขาก็ไร้มารยาทพอที่จะเดินเข้าไปเอง แล้วครั้งนี้มันจะต่างอะไรกัน


“แกอีกแล้วรึไง?” ฮิบาริเดินออกมารับแขกด้วยใบหน้าไม่พอใจ สายตาคมเลยไปมองร่างเล็กที่อยู่บนหลังมุคุโร่ ดวงหน้าหวานหลับสนิทไม่รู้เรื่อง “เจ้านั่น”


“จะให้ผมบอกคุณอีกกี่ครั้งครับ ว่าผมขี้เกียจหิ้วเขามาส่งแล้ว” มุคุโร่ปล่อยร่างเล็กให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเก่าที่วางเกะกะอยู่ “อ้าว หลับไปตั้งแต่เมื่อไรล่ะ?” พึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นท่าทางปลกเปลี้ย


ฮิบาริไม่ใส่ใจกับคำพูดของคนตาสองสี


“นี่ คุณน่ะดูแลเขาดีๆหน่อยสิครับ...อย่าปล่อยให้เขาไปอยู่ข้างนอกในเวลาแบบนี้ได้มั้ย มันไม่ใช่เรื่องปลอดภัยสักนิด” ร่ายคำพูดออกมาจนคนฟังเบ้หน้าอย่างนึกรำคาญ


“มันไม่ใช่เรื่องของฉัน” ถ้อยคำสั้น ๆ ราวกับจะปฏิเสธประโยคของมุคุโร่ทั้งหมด พาให้คนฟังปั้นหน้าไม่ถูกก่อนจะเดินออกไป ทิ้งคนที่หลับไว้เพียงลำพังกับคนใจดำอย่างฮิบาริ


...โดยที่เขาไม่อาจรู้ได้ว่า คำลวงก็ยังคงเป็นคำลวง ที่ยามต้องกลืนลงคอก็เจ็บปวดจนแทบแตกสลาย อนาคตเบื้องหน้าที่มันโหดร้าย กับการเดินออกไปของสึนะโยชิที่อยู่ ๆ ยอมให้พวกทหารจับตัวไปอย่างง่ายดาย ทั้ง ๆ ที่ตอนหนีมานั้นก็ปางตาย


ยังจะกลับไปสู่เรือนจำที่เหม็นเน่าไปด้วยความสกปรก...ของจิตใจพวกผู้คุมทั้งหลาย




tbc ..


หนึ่งอาทิตย์... 55 หนึ่งอาทิตย์เป๊ะ ๆ ค่ะ *หัวเราะ*
แม้ชีวิตกำลังดราม่าเล็กน้อย แต่ก็คลานมาแปะได้ค่ะ เราไม่หวั่น 555 (เพราะทำให้เรารู้สึกดี)


ขอเล่าเรื่องเศร้านิดนึงได้มั้ยคะ ? (ถ้าไม่ได้ก็จะเล่าแหละค่ะ กร๊ากกกก)
ช่วงนี้เจอมรสุมสุนทรพจน์อยู่ค่ะ =[]= ปางตายแน่ะ สคริปต์ัยังไม่จบเลย แล้วคิดดูสิ อย่างเราไปกล่าวสุนทรพจน์
(จิกกัดชาวบ้านยังง่ายกว่าอีกอ่ะค่ะ TTwTT) 55 นี่แหละที่ว่าดราม่ามาก ๆ


ตอนนี้คงทำให้หลายคนปึ้ดคุณฮิรึเปล่า ? แต่เราแต่งไปก็ทำตาขวางไป อ่านทวนไปก็ตาขวางไป
(แม่คงจะนึกในใจว่าอิลูกสาวมันเป็นบ้าอะำไรของมัน 55)


ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ ทุกวิว ทุกคนอ่านนะคะ ^^
ตอบคอมเม้นต์นะคะ...


songlovetsuna
:: 555 ไม่ต้องเศร้าค่ะ เพราะรัก All59 กร๊ากกกก //โดนเตะ ...
ล้อเล่นค่ะ ความจริงเราก็ 1859 นะคะ แต่ว่า...รู้สึกว่าคุณฮิน่าหมั่นไส้ (ทอนฟากระแทกหน้า) >> แกแต่งของแกเอง แ้ล้วแกก็หมั่นเองเนี่ยนะ - -* ... ขอบคุณมาก ๆ นะคะ

Ryoya
:: ขอบคุณค่าาา~ เหะ ๆ ที่บอกว่างง...บางครั้งเีราเองก็งงค่ะ กลับมาทวนบางทีก็ออกแนวแบบอะไรของเราเนี่ย ? 55 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ส่วนซึนอวอร์ดนี่ มอบโล่ให้ทั้งคู่ไปเลยค่ะ (เรามาทำโล่กันเถอะ 555) แอบโดนใจตรงที่บอกว่าอย่าจับปลาสองมือ ถ้าจับก็ให้จับตัวเดียวค่ะ ... จริงที่สุดในโลกกกกก *หัวเราะ*

snowice
:: แอร๊ยยยย ดีใจมากค่ะมีคนพูดถึงคู่รองด้วย *กร๊าซซซ* ก็ยังเป็นปมกันต่อไป ... (สร้างปมสนุก แต่แก้ปมนี่โศกค่ะ 55)
ก๊กผูกโบว์แดง ? ทั้งตัวมีแต่โบว์แดง ? >>> ไอ้หื่นนนนนน // NC แล้วนะแก ... 55 แบบนั้นไม่ต้องถึงมือมุหรอกค่ะ *หัวเราะโรคจิต* ขอบคุณนะคะ

+~ZiZZy~+
:: คุณฮิแกก็คงออกแนวประมาณหล่อเลือกได้มั้งคะ 55 (หล่อจริง ๆ แหละ เถียงไม่ได้) อ่าาา เริ่มมีการเปลี่ยนพระเอกแล้วเล็กน้อย เอิ๊กกกก บางทีถ้าคุณฮิเป็นพระรองอาจจะเลิกซึนก็ได้เนอะ (เรอะะะ?) แต่ก็...ให้ขึ้นแท่นพระเอกเหมือนเดิมแหละค่ะ กร๊ากกกก .. เราก็ยืนยันอยู่ดีค่ะ ว่าเรื่องนี้ 1859 ... (?)



ขอบคุณอีกครั้งนึงค่าา ^^
อากาศหนาว ๆ ร้อน ๆ รักษาสุขภาพนะคะ (เพื่อนเราป่วยหลายคนแล้ววว TTwTT)

ขอถามตรงตอบเม้นท์นี้ดเนิงค่ะ..ไอ้ 1859แล้วมีเควสท์ชั่นมาร์คนี่หมายความว่าจะไดคะ??..หมายความว่าเราจะมีโอกาสลุ้น 6959 ใช่ม๊าาาาา!!
(โดนโบกออกนอกเรื่อง)

โอเึคค่ะ มันต้อง 1859 ถึงเราจะอยากซัดคุณฮิเพราะความซึนของพี่แกมากเท่าไรก็ตาม (ทีโกคุซึนล่ะไม่ว่า..ลำเอียงเห็นๆ) ไอ้ที่บอกว่ารำคาญมุคุโร่ที่มากวนสมาธินั่นคุณฮิซึนชิม๊าาาา!!~...อันที่จริงก็คือรำคาญเขาที่เทคแคร์ดูแลโกคุดีกว่าที่ตัวเองทำล่ะเซ่!! (โดนทอนฟาซัด)

รอตอนหน้าค่าาาา!! สู้ๆ(กับทุกเรื่อง) นะคะ

(โดดหลบทอนฟาคุณฮิต่อ)

นี่มันอาร้ายยยยยยย

ที่วงเล็บมีเควสท์ชั่นมาร์คหลัง1859อะ!!!!

กระซิกๆๆๆๆ1859มันคงเป็นไปไม่ได้ซินะT^T//นั่งหลบอยู่ในเงามืด

อ่านตอนนี้มันไส้ท่านฮิอะรึเราจะเปลี่ยนไป6959ดีน้อ//ผัวะ..ทอนฟาฟาดเต็มหัวเลยอะT^T

เอ๊ะหรือ3pดีคะ ปิ๊งๆๆ//แกจะทำสมการยุ่งเหยิงไปไหนฮะไอสอง...ท่านDevilz79

อ่านสองตอนรวดอีกแล้วค่ะ...ฮึก ฮึก...ไม่ว่าจะยังไงก็สงสารหนูฮายะ
มันจะซึนกันไปถึงไหนละเนี่ยคู่นี้!!!
แอบหมั่นไส้คุณฮิเป็นระยะๆ ตกลงพี่ท่านจะเอายังง๊ายยยย
ทั้งๆที่การกระทำบางอย่างน่ะ มันบ่งบอกชัดๆว่าคิดยังไงกับหนูฮายาโตะอยู่
ไอ้ที่ว่าจะซึน ทำเป็นปากแข็งก็เข้าใจอ่ะนะว่ามันเป็นวิถีชีวิตของพี่ท่าน
แต่ไอ้ที่ไม่เข้าใจ๊ไม่เข้าใจ...จะสร้างสึนะมาทำอะไรค้า...>[]<....

แต่ดูท่าทางคุณมุนี่จะแอบหลงรักตุ๊กตาตัวสวยนี่เข้าให้แล้วรึเปล่าน้า
เพราะดูแตกต่างจากตอนที่ย้อนความหลังเรื่องของสึนะ
ดูความรู้สึกที่มีให้มันต่างกันยังไงไม่รู้

ฮึ่ย....อยากเชียร์ให้มีใครมาขโมยตุ๊กตาหนูก๊กไปจริงจริ๊ง
อยากรู้ว่าคุณฮิจะลงแดงตายขขนาดไหน!!! ชริ...

สนุกมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วมันอิน 5555
เรื่องของ RL ก็สนุก น่าสงสารแรมโบ้ยังไงก็ไม่รู้ หนีเสือต้องมาเจอ....เอ่อ...ตัวอะไรดีละเนี่ย
มันร้ายยิ่งกว่าจระเข้อ่ะค่ะ 5555

รอตอนต่อไปๆๆๆ...
ถึงจะวูบๆไปเข้าข้าง 6959 แต่ยังง๊ายยังไงก็เชียร์ 1859 นะคะ...>.<....

ชอบท่านมุมากค่ะ
น่ารักจริงๆ
ชอบโกคุเข้าแล้วล่ะซิ
ท่านมุน่ารัก>.<
คำลวงที่ทำให้ท่านมุกลืนไม่เข้า คายไม่ออกนี่....เกี่ยวกับโกคุรึเปล่านา
อยากรู้จังท่านมุกระซิบบอกอะไรโกคุในตอนที่7

ท่านฮิก็รู้ใจตัวเองได้แล้วค่า
อย่าปล่อยให้โกคุหลุดมือไปนะคะ
อา...ไม่รู้จะเชียร์ใครดี
เลือกไม่ออก บอกไม่ถูก
อยากเก็บเธอไว้ทั้ง3P คึหึหึหึ
โอ๊ย! จึ้ก! พลั่ก! ตูม! (ถูกสามง้าม ทอนฟา ไดนาไมต์สอยร่วง)

ว่าแต่ว่าเมื่อก่อนสึนะเป็นคนรักของท่านฮิเหรอค่ะ
แล้วมุคุชอบสึนะด้วยหรือ
เกิดอะไรขึ้นกับ3คนนี้
รอไขปริศนาอยู่นะคะ
คำตอบของมันก็คือ..........(จงรอต่อไป55555)
รอตอนต่อไปสุดหูรูดดดดดดดดด

อ่านรวดเดียวเลยค่ะหลังจากที่ไม่ได้อ่านนาน ถึงแม้ว่าจะเป็นตอนที่เก้าแต่เงื่อนงำหลายๆอย่างก็ยังคงซุกซ่อนอยู่นะคะ

ความจริงแล้วเรื่องนี้น่ะอยากจะเชียร์ให้เป็น 6959 แต่เรารู้ว่าพระเอกมันก็เป็น 18 แต่สงสัยจริงว่ามันจะ 18 ได้ไงฟะ ออกอาการซึนใส่กันไม่ยั้งขนาดนี้


ชอบอ่านมุคุโร่เรื่องนี้มากเลย มากๆของมากๆ แบบว่านี่แหละมุคุโร่ในแบบที่เราต้องการ เหมือนจะรู้ เหมือนจะหลอก เหมือนจะพูดจริง เหมือนจะโกหก เป็นหมอกจอมลวงแบบนี้นี่แหละ


บรรยากาศก็ยังกดดันอึดครึม รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดูหนังสงครามแบบอาร์ตๆซักเรื่องเลยล่ะ จินจนาการถึงบ้านเมืองแล้วมันให้ความรู้สึกถูกกดในใจยังไงก็บอกไม่ถูก แต่ขอขอกเลยว่าชอบจริงๆ ไอ้พวกเงื่อนงำต่างๆนั่นก็ชอบมากๆด้วย รู้สึกว่าเรื่องมันมีมิติดีนะคะ



กำลังสงสัยว่าเรื่องของแรมโบ้มันเกี่ยวโยงอะไรกับทางนี้หรือเปล่า? หรือคนเขียนสนองนี้ดตัวเองเฉยๆน่ะ?


อ่ะ ยังไงก็ตาม สนุกมากเลยค่ะ ดูมันอาร์ตดีจังเลย เราชอบมากๆเลยนะคะ ราวกับหนังของผู้กำกับได้รางวัล เรื่องไม่ตลาด แต่โดนมากค่ะ ชอบมากจริงๆ


รออ่านตอนต่อไปนะคะ อาทิตย์ต่ออาทิตย์ อูอา




...แต่แหม...ยังไงก็อยากให้เป็น 6959 นะ ฮะๆ

Title: Dolls
Author: Devilz79
Pairing: Kyouya*Gokudera [1859]
Rating: R-15 up
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Doll (n.) Toy in the shape of person




ตอนที่แล้ว -9-




-10-




“นี่ มุคุโร่” โกคุเดระเอ่ยเรียกคนที่อยู่เบื้องหน้าให้มองมายังตนเอง เนตรเขียวเข้มมีแววของความอยากรู้จนไม่อาจปิดมิด แม้จะไม่ใช่เรื่องของเขา แต่มันก็เกี่ยวข้องกับเขา...บ้างละมั้ง


“ครับ?”


“โคโรเนโร่...เป็นใคร?” คำถามที่ออกมา พาให้คนฟังชะงักไป ก่อนจะมองใบหน้าขาวอีกครั้งแต่ก็ไม่มีคำตอบ


คงจะได้ยินตอนที่เขาคุยกับคุณฮิบาริสินะ...ร่างสูงนึกในใจ เพราะฮิบาริเดินเข้ามาถามว่าคนในแบบเป็นใคร เขาก็ไม่จำเป็นจะต้องปิดบัง แต่แค่ที่ไม่บอกตั้งแต่ตอนแรกก็อยากให้นึกอะไรออกเอง หรือไม่ก็...เขาอาจจะแค่อยากแกล้งคนอย่างฮิบาริก็ได้มั้ง


แต่เพียงแค่พูดชื่อออกมา ดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นจะนึกออกได้ทันทีว่าเป็นใคร ไม่จำเป็นต้องให้เขาอารัมภบทอีกยาว


“ทำไมกันเหรอครับ?” มุคุโร่แสร้งถามออกมา เพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะบอกรายละเอียดแก่คนตรงหน้ามากน้อยแค่ไหนดี มันก็เป็นอดีตที่ผ่านพ้นไปแล้ว สำหรับผู้ที่ไม่รับรู้ก็ไม่ควรจะได้รู้ อดีตที่มันเน่าเฟะแบบนั้น


“แล้วโคโรเนโร่ตายยังไง?” ไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นคำถามที่ถามซ้อนขึ้นมาอีก


มุคุโร่หัวเราะในลำคอก่อนจะเปลี่ยนอิริยาบถท่านั่ง “เขาก็เป็นแค่นักโทษคนหนึ่งเท่านั้นเองครับ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก”


“ถ้าไม่น่าสนใจแล้วทำไมนายจะต้องบอกฮิบาริด้วยเล่า คิดว่าฉันจะเชื่อรึไง?” ร่างเล็กพูดด้วยความไม่พอใจ เขารู้ว่ามุคุโร่กำลังโกหกอยู่


“คึหึหึ คุณนี่มันจริง ๆ เลยนะครับ ฮายาโตะคุง” เจ้าของตาสองสีส่ายหน้าไปมา “มันก็เป็นเรื่องเก่า ๆ เท่านั้นเองครับ แล้วก็ไม่เกี่ยวกับคุณแน่นอน ผมสัญญา”


โกคุเดระจ้องตามุคุโร่เขม็งก่อนจะเลิกสงสัยในเรื่องที่ฝ่ายนั้นบอกว่าไม่ใช่เรื่องของเขา คนโดนจ้องฉีกยิ้มสบายใจราวกับถูกมองด้วยสายตาอันอ่อนโยน ถ้าจะพูดให้ถูกคือ...เขาไม่สะทกสะท้านกับสายตาของคนผมเงินนี่หรอก


ร่างสูงถอนหายใจ...โคโรเนโร่ นักโทษธรรมดา คงจะธรรมดาจริงๆ





“คุณ...” ร่างสูงในชุดสูทมีระดับสีเข้มเอ่ยออกมาเมื่อเห็น ‘อดีต’ ผู้ร่วมงานปรากฏตัวอยู่บริเวณหน้าที่พักส่วนตัวของเขาที่น้อยคนจะรู้นัก ไม่มีใครรู้เลยก็ว่าได้


“ครับ คุณรีบอร์น” ผู้มาเยือนฉีกยิ้มรับกับใบหน้าสงสัยของอีกฝ่าย


เจ้าของชื่อเลิกคิ้ว แต่ก็ไม่คิดจะเปิดประตูให้แขกได้เข้ามาในบริเวณส่วนตัว “มีอะไร? รู้สึกว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องติดต่อกันอีกแล้วนี่” เอ่ยตัดบทอย่างไม่คิดเกรงใจ เพราะเขาก็ไม่ได้คิดว่าพวก ‘เงา’ จะต้องดีขนาดที่จะเชื้อเชิญกันอย่างง่ายๆ


มุคุโร่ยิ้มให้กับถ้อยคำตรงไปตรงมา “ใช่ครับ เพียงแต่นี่” มือเรียวยื่นกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ประทับตราของราชวงศ์เท่านั้นให้แก่บุรุษตรงหน้า


รีบอร์นคว้าปึกกระดาษเมื่อเห็นภาพพาดหัวที่รู้สึกว่าจะคุ้นเคย สองมือรีบคลี่อ่านอย่างรวดเร็ว แต่แค่กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือขนาดใหญ่ ก็พาให้ใบหน้าที่สามารถซ่อนความรู้สึกต่าง ๆ ได้ต้องฉายแววที่เรียกว่าไม่ยอมรับความจริง


“ไปเอามาจากไหน?”


“แหม ก็คุณเลิกติดต่อกับราชวงศ์ ไม่สิ คุณไม่ใส่ใจมากกว่า ผมก็แค่ใช้อะไรนิดๆหน่อยเท่านั้นเองครับ เห็นว่ามันน่าจะเกี่ยวกับคุณ เลยหยิบมาส่งก็เท่านั้นเอง” ใบหน้าเจ้าเล่ห์ประทับรอยยิ้มเย้ยหยัน ตาสองสีประกายแววของความสะใจอย่างปิดไม่มิดเพราะไม่คิดจะปิดอยู่แล้ว


สำหรับสิ่งที่เรียกว่า ‘เงา’ ไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากากเข้าหากันเหมือนคนที่อยู่ในแสงสว่างหรอก


“หมดธุระผมแล้วล่ะ โชคดีนะครับ” เอื้อมมือปิดประตูให้เจ้าของห้องราวกับมีมารยาท เนื้อหาข่าวที่มันไม่น่าจะมีอะไรมากเพราะเป็นเรื่องราวของนักโทษที่กลายเป็นคนเร่ร่อนยามเสร็จสิ้นสงคราม


แต่หากสงครามก็เป็นดังเกมชนิดหนึ่ง แม้จะจบ...แต่ก็สามารถคร่าชีวิตผู้คนไปได้


โคโรเนโร่...ก็เป็นหมากตัวหนึ่งในเกม ที่ใช้เดินแล้วจับปาดคอทิ้งอย่างเงียบงัน เป็นหนึ่งตัวที่ใช้ในการทำลายสิ่งจำพวก ‘เงา’ ทำลายทั้งฐานะและหัวใจ


ภาพของร่างเล็กที่ลอยตามกระแสน้ำ บนร่างกายมีรอยมีดทาบทับตรงลำคอและจุดศูนย์กลางของเส้นเลือด แม้จะไม่ใช่ภาพที่เลือดชุ่มโชก แต่ก็ไม่สมควรที่จะถูกเปิดเผยขนาดพาดหัวข่าวขนาดนี้ แต่สำหรับพวกข้าราชการชั้นสูงศักดิ์แล้ว คงจะพอใจไม่ใช่น้อย...ที่ได้เห็นความปราชัยของหนึ่งหมาก และหนึ่งเงา





“นี่! ปล่อยก่อน!!” เสียงโวยวายดังขึ้นเมื่อตัวถูกอ้อมแขนยาวๆรัดด้วยความแน่นขึ้นเรื่อยๆ โกคุเดระฟาดมือลงบนแขนยาวแล้วหันไปทำตาเขียวใส่


“อะไรกันครับ? หวงเนื้อหวงตัวเหรอครับ?” มุคุโร่ตีหน้างอน แต่ก็ไม่อาจทำให้โกคุเดระง้อได้ จึงคลายอ้อมกอดลงแล้วมองใบหน้าขาวที่อาบแสงไฟสีสว่างในห้องส่วนตัวของตน “ล้อเล่นน่ะครับ” คนตาสองสีพูดเสียงอ่อน เมื่อเห็นว่าอีกคนทำหน้านิ่งไป


“ช่างเหอะ”


“ก็ได้ครับ” ความจริงไม่ต้องพูดก็ไม่มีใครว่า แต่สำหรับมุคุโร่แล้วถ้าเขาอยากจะพูดเขาก็จะพูด และเขาก็อยากจะพูดทุกเวลานั่นแหละ


โกคุเดระผุดลุกขึ้นจากเตียง แล้วนั่งคร่อมมุคุโร่ สองมือกดไหล่ของคนที่ตกใจกับการกระทำแปลกๆ


“อ...อะไรกันครับ?”


“ตุ๊กตาสองตัวอยู่ที่เดียวกันไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ?” แววตาสีมรกตสะท้อนใบหน้าของฝ่ายถูกถาม ความเหนื่อยอ่อนฉาบจนเห็นได้ชัด ราวกับว่าไม่เคยได้พานพบคำว่าความสุขมาก่อน


“ผมบอกคุณไปแล้วนะ...” ตาสองสีจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยหลากหลายความรู้สึก เพราะหลายอย่างที่มันดันมาชนกับ 'ความบังเอิญ' “ต่อให้คุณฝืน แต่คุณจะฝืนไปได้อีกนานเท่าไรล่ะ?”


“ทำไม?”


มุคุโร่คลายมือที่เกาะไหล่เขาแน่น ก่อนจะยกมือแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “มันคือสิ่งที่ถูกกำหนดมายังไงล่ะครับ ถึงตุ๊กตาจะเป็นแค่ของเล่นเพียงชิ้นหนึ่ง แต่ว่า...ตุ๊กตาก็ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าของจะทิ้งกันลงได้ง่ายๆนะครับ”


โกคุเดระจ้องมองใบหน้าที่อธิบาย ความรู้สึกของเขาราวกับถูกคมมีดปักกลางอก ทิ้งกันไม่ได้ง่ายๆงั้นเหรอ?...แล้วกับเขาล่ะ จะเรียกว่าอะไรดี


“ถ้าตุ๊กตาสองตัวอยู่ที่ที่เดียวกันเมื่อไร แน่นอนครับว่าต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มลง” อธิบายด้วยเสียงเนิบๆ “คุณกำลังคิดจะทำอะไรกันครับ ฮายาโตะคุง”


ร่างเล็กส่ายหน้าไปมาคล้ายจะปฏิเสธ แต่แววตาคู่นั้นกลับยอมรับว่าตน ‘คิด’ จะทำอะไรจริงๆ


เจ้าของเรือนผมสีไพลินพอจะเดาได้ว่าสิ่งที่โกคุเดระคิดจะทำนั้น มันคืออะไร...แต่ไม่ว่ามันจะคืออะไร มันก็ย่อมเป็นสิ่งที่จะต้องทำร้ายตัวเองอย่างแน่ๆ


“ผมขอแค่อย่างเดียวเท่านั้นนะครับ ฮายาโตะคุง” มุคุโร่พูดขึ้น สายตาสองสีเต็มไปด้วยความรวดร้าว “อย่าไปจากผม แค่นั้นก็พอ”


“ทำไม?” เอ่ยถามเสียงแผ่ว เขาไม่เข้าใจมุคุโร่ ไม่เข้าใจในสิ่งที่คนคนนี้กำลังทำอยู่


ริมฝีปากเรียวแต้มรอยยิ้ม ก่อนจะพลิกตัวให้คนที่คร่อมเขาอยู่นอนลงข้างกายตามเดิม “ช่างมันเถอะครับ...ผมขอแค่นี้เท่านั้น ราตรีสวัสดิ์ครับ” แขนยาวโอบรอบตัวเล็กอย่างหลวมๆ ไม่คิดจะผูกมัด แต่ก็ไม่อยากจะปล่อยไป


ก็อาจจะเป็นเพียงคำลวงอีกคำ ที่เขาได้เอ่ยออกไป





“ตื่นได้แล้วครับ ฮายาโตะคุง” เสียงกระซิบเบาข้างหู พาให้เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกด้วยความไม่ชินพร้อมกับรู้สึกขนลุกแปลกๆอีกด้วย รอยยิ้มเริงร่าฉายทาบบนใบหน้าขาวของมุคุโร่ที่อยู่ห่างจากโกคุเดระไม่พ้นลมหายใจ “ถึงคุณจะต้องพักผ่อนให้มาก ๆ แต่ว่าก็ต้องลุกมาทานอาหารด้วยนะครับ”


คนโดนสอนไม่ใส่ใจคำพูดที่พ่นออกมา สองตาหันมองนอกหน้าต่างที่มีแสงอาทิตย์สว่างจ้า


“ทำไมฉันถึงหลับไปยาวแบบนี้?” เอ่ยถาม ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเร่งรีบ ก่อนจะจ้ำพรวดเข้าห้องน้ำไป โดยมีมุคุโร่ตามหลังมาติด ๆ


“ผมจะไปรู้คุณได้ยังไงล่ะครับ หึหึ” เสียงหัวเราะในลำคอ บั่นทอนความน่าเชื่อถือจากประโยคปฏิเสธเชิงคำถามนั่นได้มากโข โกคุเดระขบเขี้ยวในใจ ก่อนจะกระแทกประตูห้องน้ำใส่หน้าคนที่ยืนยิ้มอารมณ์ดี


ไอ้จะไปรู้ได้ยังไง มันแปลว่ามุคุโร่จะต้องรู้ว่าทำไมเขาถึงหลับไปนานแน่นอน!!


“นี่ จะรีบไปไหนกันครับ เวลายังมีอีกตั้งเยอะแยะ” เสียงชวนคุยดังสลับกับเสียงสายน้ำที่ไหลริน คนอาบน้ำไม่มีกะใจจะตอบคำถามที่ชวนหงุดหงิดแบบนั้น ร่างบางเช็ดหยาดน้ำที่เกาะพราวอยู่ทั่วลำตัว แล้วสวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ


“เวลาของนายน่ะสิ!” กระแทกเสียงใส่ ปาผ้าเช็ดตัวใส่หน้าคนพูดมากแล้วเดินออกไปหน้าร้านที่มีอาหารวางอยู่เหมือนปกติ สองมือยัดอาหารใส่ปากก่อนจะเอ่ยลาอู้อี้แล้วรีบตรงดิ่งไปยังบ้านของฮิบาริ


คนตาสองสีคลี่ยิ้มก่อนจะสะบัดผ้าขนหนูแล้วทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ หรือคำขอของเขาเมื่อคืนนี้...จะถูกปฏิเสธ?





“เอ๋ ขอโทษครับ” เสียงขอโทษที่ดังมาแว่ว ๆ พาให้โกคุเดระเร่งฝีเท้าให้กระโจนเข้าไปในตัวบ้านของฮิบาริมากกว่าเดิม เป็นผลให้คนทั้งคู่ต้องหันขวับมาทันที


“มาสาย”


“เรื่องของฉัน!” โต้ตอบกลับไปยังคนที่ทำสีหน้าไร้อารมณ์ กับสึนะโยชิที่ยกถังปูนด้วยอาการโซซัดโซเซไม่น่าไว้ใจว่าจะพามาถึงยังลานบ้านได้ “เดี๋ยวผมจัดการเองครับ คุณซาวาดะ” ค้อมหัวเชิงขอโทษพร้อมแบกรับความหนักของปูนเปียก


“ขอโทษทีนะครับ” เจ้าของผมสีน้ำตาลเอ่ยขอโทษอีกครั้ง รอยยิ้มหวานละมุนพาไม่สามารถทำให้โกคุเดระโกรธลง “ว่าแต่วันนี้มาช้านะครับ”


ไม่มีคำตอบจากคนผมเงิน มีแต่รอยยิ้มฝืนกับสายตาที่คล้ายจะอ่อนล้าเต็มที่


สึนะโยชิแยกตัวออกจากคนที่ทำงานทั้งสองไปอยู่ในมุมเงียบ ๆ ของเขาตามเดิม แม้จะนึกแปลกใจกับการมาล่าช้าของโกคุเดระ ทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วไม่เคยมาสายให้คุณฮิบาริต้องหงุดหงิดสักครั้ง เขาเลยอยากเข้าไปช่วย แต่ก็กลายเป็นทำให้วุ่นวายเสียเปล่า


ฮิบาริที่ทำท่าวุ่นวายกับการหาของหันมาทำตาคมกริบใส่คนที่ยกมือนวดขมับตัวเองอย่างเนือย ๆ


“ทำไมถึงมาสาย?” คำถามที่ส่งผ่านออกไป พาให้คนโดนถามเลิกคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะเบ้หน้าแล้วตอบด้วยประโยคเดียวกับที่กล่าวเมื่อครู่ ‘มันเรื่องของฉัน!’


“ฉันถาม ก็ตอบดีๆสิ” สองมือวางอุปกรณ์ใส่ในกล่องมันเหมือนเดิม หันมาเผชิญหน้ากับร่างบางที่เหงื่อโทรมตัว


โกคุเดระถึงกับนิ่งเมื่อได้รับความรู้สึกแปลกประหลาด “ก็...แค่หลับนานไปหน่อย” ตอบเสียงอ้อมแอ้ม ด้วยใจนึงที่กลัวว่าตัวเองต้องเผชิญอารมณ์ไหนของฮิบาริ


“หลับนาน?” คนผมดำทวนคำก่อนถลาเข้ามาแตะตัวร่างบางคล้ายจะวัดไข้ “แค่เหนื่อยสินะ...” พูดคล้ายจะพึมพำกับตัวเองมากกว่า แต่ทำให้โกคุเดระดีดตัวเองออกมาด้วยความหวั่นใจ


“เถอะน่า ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น” ยกมือปัดผมตัวเองแล้วก้มหน้าทำงานในส่วนของตัวเองต่อ ถ้าถามว่าเขาเหนื่อยมั้ย? แน่นอน ว่ามันต้องเหนื่อยกว่าปกติที่เขาต้องช่วยงานฮิบาริ เพราะตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาฮิบาริต้องการเร่งมือให้งานเสร็จให้เร็ว เขาเองก็ต้องอยู่ที่บ้านนานขึ้นกว่าเดิม


และปัญหามันก็อยู่ที่ เขาต้องลดกระแสคลื่นของตัวเองลงเพื่อไม่ให้สึนะโยชิต้องรับรู้ความเจ็บปวด หมายความว่าเป็นเขาเองที่ต้องแบกรับสภาพร่างกายย่ำแย่ของตัวเอง


ฮิบาริหันไปหล่อปูนปั้นในส่วนที่ยังไม่เสร็จ ด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่สักเท่าไร แม้จะยอมรับว่าวันนี้เขาหงุดหงิดกับการมาสายของผู้ช่วย แต่นั่นเขากำลังหงุดหงิดสึนะที่พยายามจะช่วยต่างหาก และตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดกับตัวเองที่กำลังรู้สึกคล้ายจะใส่ใจท่าทางอิดโรยของคนผมเงินที่อยู่ข้าง ๆ


แต่มันก็อาจจะแค่เพราะเจ้านี่เป็นเพียงของเล่นของเขา...เป็นแค่ตุ๊กตา ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเกลียดจับใจ มันก็เท่านั้นเอง


“อือ...” เผลอครางในลำคอตอบรับความคิดของตัวเอง จนโกคุเดระต้องหันมองความไม่ปกติของเจ้านายในวันนี้


สิ่งที่ร่างบางเลือกที่นิ่งเงียบไม่เอ่ยทักให้มากความ เพราะมันคงไม่เกี่ยวกับตัวเขาหรอก ไม่อย่างนั้นฮิบาริคงจะเอ่ยจุดชนวนทะเลาะกันไปนานแล้ว


เสียงเครื่องมือกระทบกล่องเก็บเสียงสุดท้าย แล้วเงียบหายไปพร้อมกับโกคุเดระที่พาตัวเองไปยังห้องเก็บข้าวของที่ไม่มีเวลามาเช็คระยะหนึ่ง เนื่องด้วยงานที่ติดค้างและความน่ารำคาญของมุคุโร่


มือเล็กเผลอลูบหน้าผากที่โดนแตะด้วยความรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูก จะบอกว่ารู้สึกแบบเดียวกับตอนที่อยู่กับมุคุโร่ก็ไม่เชิง แต่เขาพอจะแน่ใจว่ามันเป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่เขาจะรู้สึกแบบนี้กับสัมผัสของฮิบาริ และมันก็แปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเกลียดผู้เป็นนายมาเป็นระยะหนึ่ง


อาจจะเพราะงานที่วุ่นวายจนต่างคนต่างไม่มีเวลามองหน้ากันก็ได้ละมั้ง...คำแก้ตัวที่ก่อขึ้นในใจ ร่างบางยอมรับความคิดนั้นโดยดุษฎี ก่อนจะผลุบหายไปในห้องเก็บของ


ดวงตาสีมรกตสะดุดกึกอยู่ที่ประตูที่เขาเพิ่งจะปิดลง บนนั้นมีกระดาษสีขุ่นยับเยินแปะอยู่ ลายมือหวัดที่ต้องเพ่งให้ดีเขียนอะไรสักอย่างมายาวจนสุดแผ่น กว่าที่เขาจะรู้ว่ากระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าอะไร ก็รู้เจ้าของลายมือได้เสียก่อน


แม้จะนึกตกใจกับการปรากฏของลายมือฮิบาริ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือสิ่งที่เขียนคือรายการของต่างๆที่สมควรจะอยู่ในห้องเก็บของ ไม่รู้ว่ามันตั้งแต่เมื่อไร นิ้วเล็กชี้ยังรายการก่อนจะเดินเช็คของตามปกติ ปากกาแท่งหนึ่งขีดทับรายการที่เขียนแบบไม่รู้เรื่องแล้วเขียนซ้ำไปอีกรอบ


“ไม่รู้ก็อย่ามาเขียนสิวะ”


เสียงสบถดังขึ้นในลำคอ แต่กระนั้นก็ยังมีรอยยิ้มน้อยๆประดับบนใบหน้าขาวที่แม้จะทำหน้าหงุดหงิดและงุนงงกับรายการประหลาด ๆ ของคนคนนั้น


...ฮิบาริ เคียวยะ





..tbc..


เลท 1 วัน 555 เมื่อวานเพลินมากค่ะ นอนเพลิน...
อากาศร้อน เราจึงต้องประหยัดพลังงานด้วยการนอน *เลววว*

(ร้อนมากจนปวดหัววิ้งค์ ๆ เลยค่ะ)

อาาา...มาถึงตอนที่ 10 แล้ววว TTwTT ใกล้ความจริงทีละนิด (?)
ตอนนี้เหมือนพระเอกจะเป็นคนดีมากขึ้น .... (เหรอออ..)

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ ทุกวิว ทุกคนอ่านนะคะ
ตอบเม้นต์ ๆ


Ryoya
:: โอออ นอนดึกนะคะท่านเรียวยะ ถามว่าเรื่องนี้สมัยไหน ... หลังสงครามโลกค่ะ แต่ประเทศไหนนั้นไม่มีระบุในแผนที่โลก *หัวเราะ* เป็นประเทศสมมติ เป็นประเทศสาระขันเนอะะ (เอ่อมมม เปลี่ยนเรื่องดีกว่ามั้ย 555 เริ่มจะหัวเราะ คุก คุก คุก) ส่วนคำถามนั้น ขอตอบว่าใช่ค่ะ เราเอาแนวคิดนี้มาจากพ่อบ้าน (เห็นมุำไปรับจ๊อบอยู่ ?)

ส่วนคุณฮินั้น เรามอบซึนอวอร์ดตัวพ่อให้ไปแล้ว 555 และทูน่าก็ยังดราม่าต่อไปปป~ *โดนปลากระโดดต่อย* ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง แต่ช่วงนี้เอามาลงได้ค่ะ เพราะงานไม่ยุ่งมากเท่าไร แต่คาดว่าช่วงปีใหม่อาจจะหายหน้า (?) เพราะตอนนั้นคงโดนมรสุมข้อสอบ *มืดมน* ขอบคุณค่าา~


+~ZiZZy~+
:: ฮ่ะๆๆ ... ตอบไม่ได้ค่ะ ตอบไม่ได้เพราะเราก็ไม่รู้ *โดนโบก* เราเองก็ลุ้น 6959 เหมือนกันค่ะ (เอ๊ะ ? ยังไงเนี่ยเธอ) แอบรู้สึกว่าคนอ่านจะมั่นคงเรื่องแพร์ริ่งมากกว่าคนเขียนอีกค่ะ

เอ่ออ ขอแท็คมือหน่อยได้มั้ยคะ 55 แบบว่าเราคงเป็นคนคล้าย ๆ กัน อารมณ์แบบเคะถูกเสมอ เสะทำอะไรขัดใจก็ผิดหมด (?) ประมาณนั้น ขอบคุณนะคะะะ ^^


songlovetsuna
:: อ่าา เรียกเราว่าฟาร์มก็ได้ค่ะ แต่ถ้าเรียกยาก เีรียกว่าคนสวยก็ไม่ผิดค่ะ (มุสาวาทา.... orzzz) อย่าเพิ่งเสียใจค่ะท่าน songฯ อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้เสมอค่ะ *ยิ้ม* 3P สมการไม่ยุ่งหรอกค่ะ 7P ดีกว่าาา !! *แสยะยิ้ม* << ล้อเล่นนะคะ ขอบคุณค่าา ^^


WAKETSU
:: คู่นี้เราได้มอบซึนอวอร์ดไปให้แล้วค่ะ...พอพูดว่าเป็นวิถีชีวิต แอบนึกถึุงวัฏจักรเลยค่ะ OTL อย่าว่าแต่ท่าน WAKETSU อยากให้มีคนขโมยตุ๊กตาเลยค่ะ เราเองก็อยาก 555 แต่ถ้ามี ท่าทางสมการจะตบตีกันวุ่นวายแน่ ๆ

ส่วนแรมโบ้นั่น หนีเสือปะอะไร .... ทำไมเรานึกถึงเต่าญี่ปุ่น ??? (อะไรของแก - -*) ไม่เข้าใจตัวเองว่าเต่ามันร้ายกว่าจระเข้ตรงไหน ?
ขอบคุณนะคะ ^^


K_Guardian_7
:: ใช่มั้ยคะ ๆ ท่านมุน่ารักเนอะ XDDD เอ้ออ รู้สึกเหมาะแฮะเพลงนั้น อยากเก็บเธอเอาไว้ทั้งสองคน ... อารมณ์เดียวกะเราเลยค่ะ อยากจะเชียร์ทั้ง 69 ทั้ง 18 เนอะ TTwTT เลือกไ่ม่ถูก 555 ขอบคุณค่าา


kuwa[R]i...
:: *หัวเราะแห้ง* ตอนทำปมสนุกค่ะ แต่แก้ปมทีไรโศกทุกที ... ขอบคุณค่ะ ที่ชอบคาแรกเตอร์มุ ความจริงแล้วเขียนไปก็กลัวไป ยิ่งหลัง ๆ ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร ว่ามุจะไม่หลุด

แอบเขินค่ะ ที่บอกว่าเหมือนกำลังดูหนังสงครามอาร์ต ๆ เพราะเราเองไม่ค่อยได้ดูหนังสงครมค่ะ ดูไม่ค่อยได้ ร้องไห้น้ำตาท่วมทุกที แล้วเรื่องของแรมโบ้นั้น...แทงใจดำค่ะ 555555 โอ้ยยย โดนจับไต๋ได้ ? ก็ทั้งสองอย่างปน ๆ กันมั้งคะ (เอ๋??) ก็เกี่ยวบ้างอะไรบ้าง สนองนี้ดตัวเองด้วย ....อา ขอบคุณมากค่าา ^^




ขอบคุณค่าา
ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ^^ ร้อนมาก ๆ ระวังเป็นลมแดดเน้อ

เริ่มได้กลิ่นลางไม่ดี เกี่ยวกับสภาพร่างกายของโก๊ะคุง =*=

อย่าเป็นอะไรน้า ....


ไปอยู่กับมุคุโร่เลย .... >O<

จะมารออ่านต่อนคะ

เราชักไม่แน่ใจ ว่าจะเชียร์ใครให้พระเอกดี...

ตอนนี้มุคุโร่ก็ดูจะห่วงโกคุมากมาย อรั๊ง ง ง ง งท่านมุคุโร่คาแรคเตอร์แบบนี้อิดิชั้นอยากกรีดร้อง ช่างดูเหมือน..เหมือนอะไรดี..อธิบายไม่ถูก..เอาเป็นว่า..มันดีละกันค่ะ +555

แต่ท่านฮิ!! คู่ซคนระดับตำนานมันเป้นจั่งซี่สินะ!! ห่วงก็ไม่บอก ทำแค่เอามือทาบหน้าผาก แต่อย่างงี้ละกู๊ดจ๊อบบบ!! สมฉายาจริงจริ๊งงงง!!~

แล้วโกคุจะเป็นไรไหมเนี่ย กังวลๆ..คนดี๊ดีขนาดยอมช่วยสึนะแบบนี้อย่าให้เป็นอะไรเลยนะ เพี้ยงงง!!...หรือให้เป็นอะไรดีเผื่อคุณฮิจะรู้ตัวมากขึ้น = = (ยังไงของมัน)

แต่จะยังไงก็ตาม ก็จะรอตอนต่อไปคร๊า!!~