•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กรี๊ดๆๆๆ อะไรจะน่ารักน่าเคะได้ใจอะไรจะปานนี้น้องทูน่าจ๋า

ถึงจะเติบโตขึ้น ตามสถานะที่ตนเป็นคนเลือก แต่...น้องสึนะก็ยังคงเหมือนเมื่อก่อน...น่ารักค่า

ตอนนี้ฮิบะดูอ่อนโยนลงเยอะเลย ถึงจะทำเป็นเย็นชาอย่างเช่นทุกที แต่ในใจพี่ท่านสุดก็ยอมให้กะต่อน้องทูน่าเหลือเกิน...กรี๊ดครับพี่น้อง(และก็หลบทอนฟาไปด้วย ฮุๆๆ)

แต่ว่า กำลังหวานๆน่ารักๆไหงเศร้าๆอีกแล้วล่ะ ฮือๆสึนะจ๋า อย่าเศร้าสิลูก เดี๋ยวให้ฮิบะมาปล้ำนะ(เอ๊ะ..เกี่ยวกันมะเนี่ย)

แต่แหม ตอนแรกเห็นสึนะเกริ่นเรื่องรถส่งของ นึกว่าจะบอกว่าเป็นคนร้ายแอบแฝงเข้ามา ที่แท้น้องทูน่าเราจะขอเผ่นหนีนั่นเอง นี่ถ้าฮิบะรู้ละก็ตายแน่ทูน่าจ๋า เพราะคงเป็นเฮียแกคนเดียวแล้วล่ะที่จะตามน่ะ เพราะชาวบ้านเขาแว๊บไปเที่ยว...เอ๊ย!! ...ไปเดท...เฮ้ย!!ไม่ช่ายๆ...แว๊บไปทำงานข้างนอกกันหมดน่ะ

จะรอตอนต่อไปนะค้า!!

P.S นึกถึงหน้าโกคุตอนที่รู้ว่าสึนะหายไป พี่ท่านคงร้องกรี๊ดสามบ้านแปดบ้านแน่

P.S.S ใช่ๆ ดีมากฮิบะที่ไม่ให้สึนะตัดผม แหมๆ ก็ถึงสึนะจะซุปเปอร์เคะยังไงก็อยากให้เซะบ้างนินา

อ๊ากกกกก น่าร้ากกกกกก!!

ผมยาวแล้วระดับความเกะเพิ่มขึ้นสูงจริงๆนะนู๋ (ขนาดแค่จิ้นตามยังละลาย อร๊างงงง >w<)

นู๋ทูน่าจะหนีไปแล้ว...คุณฮิคะ! ตามด่วนค่าาาาา!!

ว่าแล้วก็รอตอนต่อไป๋ วะ555

อ๊ากกกกกกกก ถึงจะรุูว่าท่านฮิทำเพื่อซือคุงก็เหอะ แต่มันก็น่าสงสารซือคุงยังไงก็ไม่รู้อ่ะงับ T^T จะไม่ปลอบเลยเหรอ? ยังไม่ตายจากกันไปซะหน่อย วิธีสร้างสัตว์กินพืชให้เข้มแข็งแบบนี้ถึงจะสมเป็นท่านฮิ แต่มันก็น่าจ๋งจ๋านซือคุงเนะ!

เพราะงั้นดีแล้วลูกแม่ หนีออกจากบ้านประชดไปเลย หนีไปให้ตามตัวยากๆหน่อยนะลูกรัก ให้ท่านฮิเค้าแสดงออกถึงความเป็นห่วงซะมั่ง

กรี๊ดดดดดด อยากดึงท่านฮิมันซัดแล้วบอกว่า
"ถ้ารังแกลูกฉันล่ะก็....."

ผัวะ!!!!

โดนสาวกท่านฮิบาริแถวนี้อัดกระจุย

ร่ะ...รอตอนต่อไปนะเคอะ (อั่ก...)

ตอนที่ 2 ไร้แก่นสาร มั่วซั่ว งงงวย น่ารักก็ไม่ใช่ โอ๊ยยยยยยยย....เอาเป็นว่ามั่วซั่วสุด ๆ เหอ ๆ






เครดิต Aarinfantasy's เช่นเดิมค่า~


=====================


Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 2







สึนะกระโดดลงจากหลังรถส่งของที่แล่นออกจากคฤหาสน์แฟมิลี่ได้พักใหญ่ เขาอาศัยจังหวะช่วงที่รถชะลอตัวเพื่อหยุดตามสัญญาณไฟจราจรสีแดง ทันทีที่ปลายเท้าแตะสู่พื้น ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้าง รอยยิ้มเปรยทาบทับใบหน้าอ่อนวัย

นี่นะหรือภายนอกที่เขาแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสด้วยตนเอง....

สึนะอยู่ในชุดธรรมดาสมวัย มันเป็นชุดที่เขาเก็บไว้ตั้งแต่ตอนก่อนรับตำแหน่ง เสื้อแขนยาวสีขาว สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงยีนส์เรียบ ๆ ร้องเท้าผ้าใบ ผมยาวถูกมัดรวบเรียบร้อย พร้อมทั้งหมวกสีเข้มที่ได้รับเป็นของขวัญ

ทั้งหมดนี่ทำให้เขารับรู้ว่า ตัวเองไม่ได้มีการพัฒนาขึ้นเลย หากเปรียบเทียบกับผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ ที่ร่างกายยังโตสมวัยเสียกว่า หรือว่าเขาจะหยุดโตตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปีกันแน่

“ ให้ตายเถอะจาก 15 ไป 17 สูงขึ้นก็ไม่กี่เซน แล้วตอนนี้ล่ะ ” เสียงหวานพึมพำพลางถอนหายใจยาว มือเรียวกระชับหมวกลง

แม้ไม่เคยได้ออกมาข้างนอกมากก็ตามที แต่สำหรับบอสใหญ่แห่งวองโกเล่แล้ว ไม่มีใครไม่รู้จักตัวตนของเขา สึนะเคยยืนอยู่ท่ามกลางความมืดดำของเหล่าแฟมิลี่มากมายในอิตาลี ทุกสายตาจับจ้องมายังร่างเล็กตรงหน้าด้วยความคิดแตกต่างกัน ในเวลานั้นมันเปรียบเสมือนความกดดันอันน่ากลัว อาจจะยิ่งกว่าการเสี่ยงตายในหลาย ๆ ครั้งเสียอีก

บนถนนอิตาลีทุก ๆ เส้น สึนะเชื่อว่ามากกว่าสิบในร้อยที่เป็นมาเฟีย หรือไม่ก็ผู้ข้องเกี่ยวกับเส้นทางสายอันตรายแห่งนี้ พวกเขาใช้ชีวิตคลุกคลีกับคนทั่วไป เดินปะปนอยู่บนทางเดิน บ้างแสดงตัว บ้างไม่แสดงตัว แต่การที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในวงการมามากพอดู ทำให้สังเกตได้ว่าใครใช่หรือไม่ใช่

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือร้ายกันแน่ที่เขาสามารถรับรู้เรื่องเหล่านี้ได้...และด้วยเหตุนี้เขาจึงจำต้องระวังตัว ปกปิดตนเองไว้ให้มากที่สุด

สึนะเดินไปตามทางเดินเรื่อย ๆ ผ่านผู้คนมากมายที่ต่างสวนกันอย่างเร่งรีบ ภาพแบบนี้มีให้เห็นชินตาที่ญี่ปุ่น เพียงแค่ความแออัดของเราและของเขาค่อนข้างต่างกัน เป็นเมืองที่มีวินัยและระเบียบดีจัง..

พอคิดแล้วก็อยากกลับญี่ปุ่นขึ้นมาตงิด ๆ

“ เฮ้อ.... ” เขาถอนหายใจยาว ถ้านึกถึงบ้าน....คงไม่มีทางนึกถึงใครไปได้นอกจาครอบครัวและเพื่อน

“ ถ้าทุกคนรู้ คงถูกโกรธแน่ ๆ ” เสียงหวานพึมพำ คิดภาพโกคุเทระที่น้ำตาคลอ ยามาโมโตะที่คิ้วขมวดเข้าหากันนิด ๆ รีบอร์นที่ถือปืนเตรียมจะฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ คุณพี่ที่ตะโกนลั่นสุดหูรูด แรมโบ้ที่นั่งงอแง มุคุโร่ที่ยังคงยิ้มแบบแฝงเลศนัย และ....ฮิบาริ

“ ถูกโกรธแน่ ๆ เลยเรา ” พอคิดถึงหน้าฮิบาริตอนโกรธแล้ว ไอ้อาการหูตกหางงอก็ออกมาจนได้

แต่กระนั้นนภาที่แสนเข้มแข็งเมื่อตัดสินใจอะไรไปแล้วก็จะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอย่างเด็ดขาด...

เพราะเขาคือซาวาดะ สึนะโยชิ แม้จะหวาดกลัวแค่ไหน ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของตนเอง...

ดวงตากลมคู่โตเงยขึ้นมองรอบ ๆ เพราะเขามัวแต่เหม่อจนลืมดูทาง เลยไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหนแล้ว สึนะเอ๋ยสึนะ โตจนป่านนี้ยังหนีไม่พ้นคำว่าเจ้าห่วยอีก

“ ทำไงดี... ”

นี่มันที่ไหนกันแน่ เกิดมาไม่เคยจะพบเห็น ตอนแรกเขามั่นใจว่าเดินอยู่ในย่านเมืองที่ไหนสักแห่ง แต่ไหงกลับเป็นตรอกเล็ก ๆ แคบ ๆ ดูมืดหม่นจนชวนขนลุก อีกทั้งกลุ่มคนพวกนี้ที่มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ นั่นอีก

ไอ้คนที่พูดอยู่ปาว ๆ ว่าจะไม่เปลี่ยนใจอย่างเขา ตอนนี้ชักอยากเปลี่ยนใจจริง ๆ ขึ้นมาแล้วสิ

ยิ่งพยายามหาทางออกเท่าไหร่ก็เหมือนจะยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่านั้น ขาเรียวเล็กแทบจะกลายเป็นวิ่ง รู้สึกหวาดหวั่นทุกครั้งที่ผ่านผู้คนกลุ่มย่อยที่สุมหัวกันอยู่ เสียงดังเอะอะโวยวาย กลิ่นอับกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง บนพื้นเต็มไปด้วยเศษขยะและ.....อะไรบางอย่างที่เห็นแล้วต้องขนลุก

ที่นี่มันอิตาลีหรืออะไรกันแน่!!

เห็นสภาพแบบนี้ นึกถึงใครบางคนขึ้นมาจนได้

เกลียดนักเกลียดหนาการผิดกฎ
เกลียดนักเกลียดหนาการสุมหัวกัน
เกลียดนักเกลียดหนาสายตาท้าทายเยาะเย้ยแบบนั้น

“ ถ้าคุณอยู่ ที่นี่คงจะเละเป็นแถบ ๆ แน่ ” สึนะหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนึกขึ้นมา นี่ตัวเขากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย!

ไม่รู้เป็นวันซวยอะไร สิ่งที่เขาภาวนาว่าไม่อยากเจอก็ต้องมาเจอจนได้ ชายร่างใหญ่สามคนท่าทางคล้ายมาเฟียยืนขวางทางเดินแคบ ๆ ที่เขากำลังจะไปราวจงใจ พวกนั้นส่งเสียงพูดคุยลั่นไม่เกรงกลัวคนโดยรอบ สัญชาตญาณบอกให้สึนะรีบถอยหนีโดยเร็ว

แต่เพียงแค่หันหลังกลับ เขาก็ถูกชายคนหนึ่งเรียกไว้ “ จะรีบไปไหนกัน? ”

ชักอยากขอบคุณรีบอร์นอีกครั้งจริง ๆ ที่เอาปืนจ่อหัวบังคับให้เขาเรียนภาษาอื่น ๆ เพิ่มโดยเฉพาะ รัสเซีย อังกฤษและอิตาลี ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นบอสต้องไม่โง่

และก็ไม่โง่จริง ๆ สึนะรับรู้ทุกคำพูด “ ผมรีบน่ะครับ ” เสียงหวานเอ่ยเบาอย่างรู้กาละ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนฟังจะหยุดความคิดอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นได้

“ ส่งของหรือไง ไม่เป็นไรแถวนี้คุยได้ ” คนพูดหัวเราะดัง สึนะเหลือบมองอย่างหวาด ๆ นอกจากแรมโบ้แล้ว ยังมีคนแบบนี้อยู่อีกมากสินะ ไอ้พวกหลงตัวเองเนี่ย

มือกร้านของชายคนหนึ่งพยายามช้อนใบหน้าที่ก้มอยู่ของสึนะขึ้น ดวงตากลมโตจ้องตอบกลับ น่าแปลกที่คนพวกนี้ดูไม่ได้ร้ายกาจไปหว่าพวกที่เขาเคยเจอเลย เพียงแต่ว่า.....ถ้าเพียงแต่ว่า

ถุงมือ....ไม่มี ซวยสุดหูรูดไปเลยจริง ๆ!!

“ หน้าตาดีนะเนี่ย แบบนี้มาทำงานกับพวกเราไหม? ” ให้ไปทำงานหรือทำอะไรกันแน่ สึนะแม้จะไม่ได้มีความคิดเลวร้าย แต่ใช่ว่าจะไม่รู้ถึงความคิดในโลกมืดนั้นเลยเสียเมื่อไหร่

จะทำยังไงดี....สึนะมองโดยรอบ พยายามหาทางออกที่ดีที่สุด

“ ช่วยปล่อยตัวผู้หญิงของผมจะได้ไหมครับ? ” เสียงพูดเรียบ ๆ ที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องอย่างปวดร้าวของเจ้าของมือที่ยื่นออกมาสัมผัสปลายคางมน สึนะมองร่างใหญ่ที่ทรุดลงนั่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองคนข้างกาย

อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงกว่าเขาพอสมควร ใบหน้าคมสวยแต้มด้วยรอยยิ้ม เส้นผมสีดำยาวประบ่ารวบครึ่งศีรษะ ดวงตาสีฟ้าครามใส จะเรียกว่าหล่อ....หน้าตาดี....หรือว่าสวยกันแน่นะ?

“ แกเป็นใคร!! ” เพียงแค่เหล่าชายในคราบมาเฟียอ้าปากถาม ปากกระบอกปืนใหญ่สีเงินเงาวับก็จ่ออยู่ที่หน้าผากพอดิบพอดี

“ เสียใจจริง ๆ ผมไม่ชอบบอกชื่อใครมั่ว ๆ แต่ถ้าหลบเจ้านกตัวนี้ของผมได้ล่ะก็ไม่แน่ ” รอยยิ้มหวานแต้มบนใบหน้านั้นอีกครั้ง แต่ทำไมไม่รู้ สึนะรู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มของเพชฌฆาตมากกว่านักบุญ

ชายทั้งสามรีบลนลานจากไปอย่างไม่สนใจภาพพจน์ตนเอง ดวงตากลมโตได้แต่จ้องมองเหตุการณ์เบื้องหน้า งง สงสัย ตกใจ ประหลาดใจ....ความรู้สึกต่าง ๆ แฝงมาพร้อมกับคำขอบคุณที่อยากจะเอ่ย

“ เอ่อ..... ” เขาอ้ำอึ้ง

“ ไม่เป็นไร ๆ นี่มันปืนปลอม ใครจะบ้าใช้ปืนใหญ่ขนาดนี้ไหว ” คนพูดควงมันไปมา ความเงางามของมันยังคงสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของเขา

สึนะหน้าเจื่อน ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อยที่อยากจะพูด ไอ้ปืนผาหน้าไม้น่ะเขาชินเสียยิ่งกว่าชินอีก ก็โดนยินมาจนไม่รู้ว่าตัวพรุนไปกี่รู ๆ แล้ว “ ขอบคุณนะครับ ” ร่างบางกว่าโค้งน้อย ๆ

อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูง ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน “ ไม่เป็นไร ๆ ว่าแต่.... ” เขาพินิจมองโดยรอบ “ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าจะเป็นเด็กผู้ชาย ”

เหมือนโดนดาบที่ไหนปักเข้ากลางอก ไอ้เรียกว่าเป็นเด็กไม่เท่าไหร่ แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นผู้ชายนี่สิ....

พอเห็นคนฟังหน้าตาไม่สู้ดีก็จึงรีบขอโทษเป็นการใหญ่ “ โทษทีนะฉันพูดอะไรไม่คิดไปหน่อย ว่าแต่นายดูแล้วไม่ใช่คนแถวนี้? ”

คนปากพล่อยพยายามเปลี่ยนเรื่องโดยเร็ว สึนะส่ายศีรษะน้อย ๆ มองดูแล้วคล้ายกับใครบางคนที่เขารู้จักเหมือนกัน “ เอ่อคือ....พอดีผมเพิ่งเคยมาน่ะครับ ”

“ แย่จังนะ....แล้วแบบนี้จะไปถามใครดีล่ะเนี่ย ” เสียงเรียบพึมพำเบา ๆ

ไปถามใคร?.....หมายความว่า????

“ อ่อ....ฉันก็หลงทางมาเหมือนกันน่ะ ” คนกล่าวหัวเราะแห้ง ๆ

ซวยสุดหูรูดไปเลยจริง ๆ!!! ไอ้เราก็นึกว่าจะค้นพบแสงสว่างแล้วแท้ ๆ แต่ที่ไหนได้ ก็แค่คบไฟที่หาเชื้อเพลิงเติมเหมือนกัน!! โธ่เอ๋ย....เจ้าห่วยสึนะเอ๊ย!!

“ อ่า....แต่ว่านะ...ถ้าไงสองคนก็ดีกว่าคนเดียวจริงไหม ฉันว่าไม่นานเราก็คงหาทางออกได้ ” เพื่อนใหม่(??) ยิ้มน้อย ๆ ช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูน่าวางใจเสียเหลือเกิน

ที่อีกฝ่ายพูดมันก็ถูก อย่างน้อยในตอนนี้สองคนก็ยังดีกว่าคนเดียว แม้จะไม่ค่อยไว้ใจนักก็เถอะ แต่ดู ๆ แล้วระหว่างไม่น่าไว้ใจมากกับไม่น่าไว้ใจน้อย ให้โง่ขนาดไหนก็ต้องเลือกไม่น่าไว้ใจน้อยไว้ก่อน

“ ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะ ขืนอยู่นานมีหวังได้ถูกตามมาล้างแค้นแหง ๆ ” ว่าแล้วก็ถือโอกาสฉวยเอามือเล็กไว้ ก่อนจะออกวิ่งนำไป สึนะที่ถูกดึงโดยไปรู้อีโหน่อีเหน่ก็ต้องยอมทำใจวิ่งตามแต่โดยดี

กว่าจะออกจากไอ้ตรอกนรกนั่นได้ก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง จะว่าไปในระหว่างนั้นเขาก็สังเกตได้ถึงอะไรบางอย่าง คน ๆ นี้แม้ดูสบาย ๆ แต่ก็กลับมีกลิ่นไอของอำนาจรายล้อม เพราะทุก ๆ ครั้งที่เกิดเรื่อง เขามักจะออกหน้าตลอด และใช้ความใจเย็นแก้ปัญหาได้อย่างน่าชื่นชม

เขาชื่นชม....อาจเป็นเพราะอยากเป็นเช่นนี้ ใฝ่ฝันที่จะเป็นนภาให้ได้แบบนี้ นภาที่เป็นตัวของตัวเอง แต่ก็สามารถปกครองคนอื่นได้ด้วยเหตุผล

“ เกือบเที่ยงแล้วหรือเนี่ย?? นายหิวรึยัง? ” อีกฝ่ายหันมาถาม สึนะอยากจะเอ่ยปฏิเสธด้วยเกรงใจ แต่ดูแล้วท้องไส้ของเขามันจะไม่เป็นตาม

ร่างสูงกว่าหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี “ มา ๆ ฉันเลี้ยงเอง ๆ ” ว่าแล้วก็ลากไปอีก

พวกเขาหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายอาหารเล็ก ๆ แสนจะธรรมดาแห่งหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายมองป้ายร้านด้านบน ก่อนจะหันมายิ้มให้กับเขา “ เข้าไปกัน ”

สึนะไม่สนใจหรอกว่าร้านนั้นจะหรูหราหรือซอมซ่อแค่ไหน ที่เขาสนใจคืออาหารที่จะทำให้เขามีแรงพอที่จะข้ามพ้นวันนี้ไปได้ต่างหาก

เสียงกระดิ่งบริเวณประตูดังน้อย ๆ พอให้คนภายในทราบถึงการมาเยือนของแขกในแต่ละครั้ง ทันทีที่เขาเห็นภาพภายใน สึนะก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง ผืนไม้สีเข้มที่ปูโดยรอบ เตาผิงเล็ก ๆ ดูอบอุ่น สีนวลของตะเกียงส่องสว่าง บรรยากาศดูเป็นธรรมชาติและน่าสบายอย่างที่สุด

“ ร้านโปรดของฉันเลยน่ะเนี่ย ” เมื่อเห็นว่าคนที่ตนพามามีท่าทีพอใจเขาจึงได้เอ่ยขึ้น

พวกเขาเลือกที่จะนั่งบริเวณริมกระจกซึ่งมองออกไปเห็นการสัญจรด้านนอก ดวงตากลมโตมองออกไป ผ่อนคลาย....เป็นอะไรที่ดูผ่อนคลายมาก

“ ทานอะไรดีล่ะ ที่นี่อร่อยทุกอย่างเลยนะ ” สึนะเริ่มสงสัย ทำไมคนที่หลงทางมากับเขาถึงได้รู้จักร้านพวกนี้เป็นอย่างดี?

“ อะไรก็ได้ครับ ผมไม่เรื่องมาก ” เขาเอ่ยตอบ

หน้าของอีกฝ่ายเหมือนอยากจะถามต่อ แต่พอเห็นคิ้วน้อย ๆ ที่แม้จะไม่ขมวดกันแต่ก็ไม่คลายออกนั่น เลยทำให้รู้ว่าคงมีอะไรบางอย่างที่รบกวนจิตใจอยู่ จึงตัดสินใจสั่งอาหารให้แทนโดยพละการ

“ ทำหน้าอย่างกับเด็กหนีออกจากบ้าน ” คำพูดลอย ๆ นั่นทำเอาสึนะสะดุ้ง หันมองคนที่กำลังนั่งจิบกาแฟ

“ อ้าว....ถูกหรือเนี่ย? ” อีกฝ่ายหัวเราะคิกคักเบา ๆ

คน ๆ นี้ไม่ใช่แค่เหมือนใครบางคนหรอกนะ แต่ดันหยิบเอานิสัยของคนหลาย ๆ คนที่เขารู้จักมารวมไว้ที่ตัวหมดนี่สิ!!!

“ เล่าให้ฟังได้ไหม? คิดเสียว่าพูดกับกำแพงหรือต้นไม้ก็ได้เอ้า! ” เสียงเป็นมิตรเอ่ยต่อ

สึนะนิ่งคิด....ลังเลอยู่นาน แต่ทำไมกันนะ ทำไมเขาถึงอยากจะระบายเรื่องราวที่คับอกให้คน ๆ นี้ฟัง จะเป็นเพื่อนก็ไม่ใช่ ญาติพี่น้องรึก็เปล่า แค่คนรู้จักยังไม่รู้ว่าจะนับได้ไหมเลยด้วยซ้ำ แต่แล้วทำไม....

“ คือ.....ผม ”





======================TBC=====================


ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะค้า และขออภัยถ้ามีคำผิด

ใครกันๆๆๆๆ ชายผู้นั้นเป็นใคร แขกรับเชิญ ตัวละครใหม่ ฯลฯ เอาเป็นว่านายช่วยสึนะไว้ เป็นใช้ได้ ซือคุง เจ้าเด็กหนีออกจากบ้านเอ๊ย เอาตัวรอดให้ได้เน่อ

ปล. ตอนนี้หัวเราะขำกับพฤติกรรมของซือคุงค่ะ น่ารักมากเลย

อะแฮ่ม~ก่อนอื่นเลยอยากบอกว่า ถูกใจกับภาพประกอบฟิคหนนี้มากมาย อุ๊...เลือดความวายเริ่มระงับไว้ไม่ได้ซะ...แล้ว....


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


อ๊า~~~!!!! แกะน้อยในเมืองใหญ่จริงๆลูกแมร่~~~~ ๐>///<๐ ทำไมลูกน่ารักอย่างนี้ล่ะจร้า ตอนแรกนึกว่าชายหนุ่มป๋าสนิทที่โผล่เข้ามานั่นจะเป็นมุคุ หุหุ ก็เห็นผมยาวรวบผมไว้ข้างหลังเหมือนกาน แต่ก็ม่ายช่าย~~~ งั้นผู้ใดกานหว่า? เป็นปริศนารับเชิญมาให้ซือคุงระบายกะทำให้ท่านฮิปรอทแตกงั้นฤา?? อิอิ

ว่าแล้วก็อยากจะบอกว่าตอนนี้ไม่รั่วเลยซักติ๊ดนะคระ~~!
ข้าน้อยว่าน่าติดตามดีออก

ว่าแต่...เห็นบุรุษปริศนาผู้รวบรวมนิสัยของเหล่าผู้พิทักษ์ทั้งหมดไว้แบบนั้นก็คิดว่า
อะร๊างงง~~~ แบบนี้ก็เหมาะเป็นพระเอกดีนะเคอะ (อย่าบอกนะว่าเป็นป๋าเบีย o_O"~)

นั่งรอตอนต่อไปจร้า~~ >3<

อะ...อะ....บุรุษนิรนามนั่นคือใคร=[]=

หนีมาแบบนี้ ท่านฮิหึงตายเลยนะหนู=w=~

จะพูดจริงๆ หรอสึนะ...โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

จะไปฟ้องท่านฮิบาริ!!! ข้อหาแอบนอกใจ

ซือคุง...กี่ปีผ่านไปก็ยังน่ารักเหมือนเดิมซิน่า~~~ >w< โอ๋ๆๆ ไม่ต้องเศร้า แบบนี้ดีแล้วจ้า ><b

เพื่อนใหม่? นักบุญ? ปิศาจ? รู้แต่ว่าหมอนี่มาเฟียชัวร์เลยอ่ะ เข้ามาช่วยนี่หวังอะไรป่าวหว่า (ระแวงไว้ก่อน) อืมๆๆ ติดตาม

กรี๊ดๆ มาใหม่แล้วๆ เมื่อมาแล้วต้องรีบอ่านโดยไม่รอรี

....แต่...ฮัดช่าก่อนจะได้อ่านก็เจ๊อะเข้ากับรูปงามๆเข้าซะก่อน...โอ่แม่เจ้า งามได้ใจมากค่า!!!ขอเสียงกรี๊ดดังๆสิ 3...2...1.... กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ

หลังจากกรี๊ดกันพอหอมปากหอมคอแล้วก็กลับมาอ่านฟิกต่อ

แหมๆตอนนี้สึนะน่ารักได้ใจมากลูก และอีกเช่นเคย ไม่ว่าจะเติบโตแค่ไหน ไม่ว่าจะอยู่ในฟิกใด คุณสมบัติอันโดดเด่นที่น้องทูน่าพกอยู่เป็นสมบัติคู่กายนั้นก็คือ ความซวยนี่เอง

จะหนีออกจากบ้านทั้งทีลืมอาวุธได้ไงเนี่ยลูกแม่ น่าจับตีก้นเหลือเกิน

แต่...แต่...บุรูษนิรนามรายนี้เป็นใครอ๊ะ อยากรู้ๆ มาต่อเร็วๆนะค้า!!

ให้เดา.... 0.0 มันต้องเป็นไผสักคนที่มาจากอดีตไม่ก็อนาคตแหงเลย~ (มั่วละเอ็ง)


นี่คือชะตากรรมของเกะลูก ต้องหยุดโตที่วัยกำลังอร๊าง กร๊ากกกกกกกก (สงสารนิดๆ)
รู้ทั้งรู้ว่าเดี๋ยวคุณฮิต้องโกรธแต่ก็หนีออกมา จุ๊ ๆ เด็กไม่ดี จับตีก้นเสียให้เข็ด =___,=

........

........................

.............................

........................................

................................................

(โหมดความเงียบ)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

ทำไมเหมือนกันเคะน้อยในเมืองใหญ่อย่างที่พี่นู๋โชพูดจริงๆแหละค่า>O<!~

ว่าแต่บรุษปริศนาคือใคร

ว่ะฮ่าฮ่า พระเอกหรือ? (ไอ้โง่ ชื่อก็เขียนอยู่ว่า 1827<<<ก็อยากจิ้นอะ)

อยากรู้ว่าบุรุษปริศนาคือใคร ว่าแต่สังเกตดีๆ นู๋เคะน้อยๆของเราจะไม่คิดถามชื่ออีกฝ่ายเลยนะ แถมไปนั่งกินข้าวด้วยกันเฉยเลย!!O[]O จะเรียกว่าซื่อหรือโง่ดีละ

แต่ชักอยากเห็นเหล่าผู้พิทักษ์โกรธแล้วสิ-.,-

me/รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ>__<b
++++++++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

ใคร ใคร อะ

เข้ามาอย่างมาดแมนบุรุษนิรนามอยากรู้จริงๆว่าชื่อไร

เอ๊ะ! หรือจะเป็นม้ามืด อยากรู้ๆง่า

รีบมาต่อน้ารออยู่น้า

ปล.เอาฮิบาริออกมาไดแล้วเดี๋ยวสึนะเปลี่ยนใจ