•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กร๊ากกกtsunariซัง
บาจิลเป็นเจ้าสาวที่น่ารักมากเลยค่า
ไม่แปลกใจเลยที่สึนะจะหม่ำบาจิลในรถฉลองงานแต่งงานซะเลย^^
วางแผนสับตัวเจ้าบ่าวกันไว้อย่างดีเลยนะคะเนี่ย
เหมือนดีโน่แอบดาร์กนิดๆกับก๊กคุงเลยนะคะ
อ่านแล้วมีความสุขจังเลยค่า
รอเรื่องต่อไปของคู่นี้นะคะtsunariซัง
ปล.ชอบบล็อกของtsuanriซังนะคะ มีบาจิลเต็มเลย
ปล..รอดูรูปคอสไพรเวทนะคะ

อ๊า!!!!!!!!!!!!!! เพิ่งอ่านซือคุงเวอร์ชั่นเมะครั้งแรก >/////<

เท่ห์เกินไปแล้วนะซือคุง (แถมทำไมระดับความหื่นถึงเพิ่มด้วยล่ะ -*- // แหม~ ก็บาจิลเค้าน่ารักนี่ครับ ^^ -- : ซือคุง)

แต่รู้สึกว่าซือคุงจะเป็นเมะให้บาจิลได้คนเดียวแฮะ -*- ก็คนอื่นเค้าถึกกว่าซือคุงนี่นา 555+

แล้วก็จะรอภาคพิเศษนะค้า สงสารโกคุอยู่เหมือนกัน ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลย -*-

งานนี้จะเคลียรืกันยังไงหนอ? จะรอจ้า ^0^

บาจิลโมเอะได้อีก...น่าร้ากกก
ต้องสวยมากแน่ๆ เลยอ่า...อยากเห็นจัง
ทูน่านี่ก็โหดใช่เล่น...วางแผนซะโกคุน่าสงสาร
แต่เพื่อคนที่เรารักเนอะทูน่า...จะอะไรก็ทำทั้งนั้นนิ

แอบสงสารโกคุ...ถูกดีโน่บังคับซะน่ากลัว
ตาม้านี่ก็...แอบโหดได้อีกอ่ะ

รอสเปเชี่ยลที่กำลังจะมาค่า...>v<

ยินดีด้วยนะสึนะคุงบาจิลจัง สมรักสมรสกันไปเีรียบร้อย เข้าหอกันบนรถ >////<

แอบสงสัยทำไมโกคุถึงได้กลัวดีโน่ขนาดน้าน

แต่โกคุก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย หวังว่าต่อไป คงจะรักกันไปเอง รึป่าว??

รออ่านตอนพิเศษจ้าาา

อร๊ายน่ารักกก
บาจิลเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลก~(??)
ช่วงล่างๆอ่านไปยิ้มหน้าบานเป็นจานกระด้งเลยค่า>_<
ปล.สงสารโกเคะ...สมการD59ก็น่าสนนะคะ...
รออ่านนะคะ>_<!!!!

พี่ tsunari ชอบมากที่ มีคู๋ D59 มาด้วย(เพราะอยากอ่านมาโดยตลอด แต่หาไม่ค่อยเจอ)


สรุปมีคู่เด่น 2 คู๋

2784
D59

คู่ย่อย

D84
2759

ภาคพิเศษมาต่อแล้วนะคะ ^^



Aquamarine of Happiness
Paring : D59 (?)
By : tsunari



คำเตือน : นิสัยของ โกคุเดระ และ ดีโน่ อาจไม่เหมือนบุคลิกเดิมนะคะ โปรดทำใจก่อนอ่าน TTATT







Special Part : 1
I think of you












“ตื่นนะ!! ตื่นเดี๋ยวนี้เลย!! ตื่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!~”



ร่างสูงบางตะโกนลั่นห้องพร้อมกระหน่ำ (ขอย้ำว่ากระหน่ำจริงๆ) ฟาดหมอนข้างคู่ใจที่ใช้กั้นแดนระหว่างเตียงเมื่อคืนลงไป
ที่ร่างสูงเพรียวที่กำลังหลับอยู่อย่างสบายใจ


ปึ๊ก ๆๆๆ !!!!


“โอ้ย!! พอได้แล้ว น่ารำคาญชะมัด กินนกหวีดเป็นอาหารเช้าหรือไงห๊ะ! แล้วจะปลุกฉันขึ้นมาทำซากอะไรตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่หนวกหูชะมัดเลยโว้ยยยยยยยยยย!!~”


ดีโน่ตื่นขึ้นมาแล้วจับหมอนข้างนั้นไว้ กระชากจนหลุดจากมือของโกคุเดระ
“บอกมานะว่ารุ่นที่ 10 อยู่ไหนน่ะ....ฮือๆๆๆ ฮื่อออออออออออ” โกคุเดระร้องไห้งอแงเสียงดังลั่นห้อง....ดีโน่ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจเซ็งๆ....
“เงียบ! จะร้องไห้ให้มันได้อะไรขึ้นมา เจ้าหมอนั่นมันไม่ได้รักนายซักหน่อยจะไปโหยหามันทำไมกัน!” ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงนอนซึ่งยังมีกลีบกุหลาบสีแดงหลงเหลืออยู่บ้าง




.....เพิ่งผ่านการแต่งงานบ้าบอคอแตกมาเมื่อคืนนี้เอง
...เห็นใส่ชุดเจ้าสาวซะน่ารัก...แต่ทำไมนิสัยมันไม่น่ารักเหมือนหน้ามันเลยวะเนี่ย!! -- ดีโน่บ่นในใจ



“ฮือๆๆๆ....โกหก....ซิกๆๆๆ” ร่างเล็กยังเถียงไม่หยุด ร้องไห้ขี้มูกโป่งยังไงดีโน่ก็ไม่สนใจ
“ถ้าโกหกแล้วมันจะหนีงานแต่งงานทำไม นี่ฉันช่วยไม่ให้นายหน้าแตกละเอียดก็เป็นบุญแค่ไหนแล้ว....หรือว่าอยากให้หนังสือพิมพ์ลงข่าว...งานแต่งล่มเจ้าบ่าวไฮโซตระกูลซาวาดะ ทายาทรุ่นที่ 10 เจ้าของกิจการใหญ่วองโกเล่กรุ๊ปหนีงานแต่ง ทิ้งเจ้าสาวยืนรอโดดเดี่ยว ห๊ะ?” ดีโน่ตะคอกใส่หน้าเคตะแล้วคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไปเฉยๆ
“ไอ้บ้า...ฮึก ฮึก...!!” โกคุเดระร้องโวยวายอย่างสุดแค้น....



เมื่อคืนก็ต้องนอนด้วยกันบนเตียงเดียวกัน......
เพียงเพราะว่าคุณหนูอย่างโกคุเดระไม่เคยนอนพื้นแข็งๆ....
และดีโน่ก็ไม่ยอมลงไปนอนข้างล่าง



ช่างไม่รู้จักเสียสละ และไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย!!! ….ร่างเล็กกระฟัดกระเฟียด




“เอาจูบแรกของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นนนนนนนนนนนนนนนนน!!!! ~~~”



เมื่อนึกถึงเรื่องงานแต่งงานเมื่อคืนก็ใจหายใจคว่ำกับจูบนั้น...ทั้งๆที่จะเก็บไว้ให้รุ่นที่ 10 ....แต่ทำไมเป็นหมอนี่ไปได้!!!
“น้อยๆหน่อย แล้วคิดว่าหน้าอย่างนายน่ะ ฉันอยากจูบตายล่ะ” ดีโน่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องน้ำ



“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! ไอ้บ้าาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!~~~~~~”



โกคุเดระกรีดร้องอย่างเจ็บใจเป็นที่สุด








.......................................................

.......................................................................








ณ โรงเรียนนามโมริ....




แน่นอนว่าตอนนี้สึนะกับบาจิลมาถึงที่ห้องเรียนแล้ว....เมื่อคืนสึนะต่อตั้ง 8 รอบนี่นา!…วันนี้ร่างบางเลยมาเรียนแบบเพลียๆ....


ครืดดดดดดดดดด ปัง!!...ตึก ตึก ตึก ตึก .....โครมมมมม!!


โกคุเดระเปิดประตูเข้ามาอย่างแรง ตรงดิ่งไปหาสึนะที่นั่งให้บาจิลหลับพิงไหล่อยู่ทันที...แล้วจ้องด้วยสายตาเอาเรื่อง
“รุ่นที่ 10 ทำงี้ได้ยังกันครับ ใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย!!!!” โกคุเดระแหกปากใส่หน้าสึนะทันที น้ำตาไหลเป็นทาง บาจิลสะดุ้งตื่นขึ้นมาแบบสะลึมสะลือ (ท่าจะเพลียหนัก วันหลังเพลาๆหน่อยนะสึนะ - -*)
“ฟังฉันก่อนนะโกคุเดระ...” สึนะพยายามจะอธิบายกับโกคุเดระที่กำลังจะสติแตกกระเจิดกระเจิง
“จะให้ฟังอะไรอีกล่ะครับ! …ทั้งๆที่ผมรักรุ่นที่ 10 มาตลอด รักมากๆ ทำไมรุ่นที่ 10 ถึงทำแบบนี้ครับ!!!” ร่างสูงบางยืนร้องไห้หนักจนคนทั้งห้องมองสึนะเป็นตาเดียว....ร่างสูงถอนหายใจหน่ายๆ
“ฉันแต่งงานกับนายไม่ได้ เพราะว่าฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้วนะ ขอบใจที่นายมีความรู้สึกดีๆให้กับฉัน...แต่ว่าฉันรับไว้ไม่ได้หรอก” สึนะพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาที่จริงจัง....บาจิลนั่งเงียบๆไม่กล้ามองหน้าโกคุเดระ....
“ทำไมล่ะครับ? ผมน่ะไม่น่ารักเท่าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย?....เค้าดีกว่าผมตรงไหนกัน?...ฮึก...ฮึก...” โกคุเดระเบาเสียงลง
มองไปทางบาจิล....สึนะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
“ไม่อะไรที่ดีกว่าหรือด้อยกว่าหรอกนะ มันอยู่ที่ความรู้สึก....ความรู้สึกที่เรียกว่า รัก น่ะ...ฉันรู้แค่ว่าฉันรักคนๆนี้ ไม่ได้รักโกคุเดระ...เพราะฉะนั้นคงทำใจแต่งงานกับคนที่เราไม่ได้รักไม่ได้หรอก....” สึนะยื่นมือไปจับที่ไหล่ของโกคุเดระเบาๆ
“ขอโทษนะ....แต่ว่าเรายังเป็นเพื่อนกันได้นี่นา” ร่างสูงยิ้มอ่อนโยน....โกคุเดระกระพริบตาปริบๆ....



แพ้แล้ว...
เถียงท่านรุ่นที่ 10 ไม่ได้
ท่านรุ่นที่ 10 ไม่ได้รักเรา....
ท่านรุ่นที่ 10 รักคนๆนี้.....



“แล้วเรื่องของดีโน่น่ะ ไม่มีปัญหาหรอก...เพราะว่าหลังจากที่แต่ง...”
“ไม่มีปัญหาได้ไง!! รู้มั้ยว่าเจ้าเต่านั่นน่ะหยาบคายสุดๆ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่ในหัวเหลืองๆนั่นซักนิดอ่ะครับ!!!!” โกคุเดระแว้ดเข้าให้ทันที ยังไม่ทันที่สึนะจะพูดจบด้วยซ้ำไป....ร่างสูงแอบขำเล็กน้อย - - - ไม่เคยมีใครทำให้โกคุเดระโกรธได้มากมายขนาดนี้มาก่อนเลยแฮะ....ไม่เลวนี่นา...ดีโน่
“เอาเถอะๆ ถ้าไม่ชอบก็หย่ากันได้นี่นา ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลย”
“ใช่ ไม่มีปัญหาหรอก ฉันเอาใบหย่ามาด้วยแล้ว ให้คนทั้งห้องนี้เป็นพยานแล้วกัน” จู่ๆดีโน่ก็เดินเข้ามาเงียบๆ แล้วคนในห้องก็กำลังนั่ง+ยืนดูเหตุการณ์นี้เงียบๆเหมือนกันด้วยความงงงวยและตกตะลึง
“อ๊ากกก...เจ้าบ้า ใครสั่งให้เอามาด้วยห๊ะ!!” โกคุเดระหันไปแว้ดดีโน่เข้าให้เพราะอายต่อสายตาทุกคนในห้อง
“อ้าว แล้วจะอยู่ด้วยกันให้หนักเตียงไปทำไม ไหนๆก็ไม่ได้แต่งเพราะรักกันเพราะงั้นหย่าซะก็สิ้นเรื่อง” ดีโน่หน้าเฉยสนิท แล้วมองไปทางบาจิล....ร่างบางกำลังแอบหาวเบาๆ
“หน้าซีด เป็นอะไรรึเปล่าน่ะ?” ดีโน่ถามด้วยความเป็นห่วง.....



โกคุเดระยืนหมั่นไส้อย่างแรง!!!....อะไรกัน ทีแบบนั้นเสียงใจดีเชียวนะ!!...ทีกับเราทำเป็นหยิ่ง ไอ้บ้า..!!!



“ไม่เป็นไรหรอกดีโน่ แค่นอนไม่พอนิดหน่อยเอง” บาจิลยิ้มบางๆ
“อ่ะแฮ่มๆ” สึนะกระแอม ดีโน่ชะงักไปแล้วหันไปจัดการเรื่องโกคุเดระต่อ
“ตกลงจะหย่าไม่หย่า? ฉันชักรำคาญเต็มทีแล้ว เรื่องมากจริงๆ” ร่างสูงหันไปถามโกคุเดระพร้อมถือใบหย่าในมือลอยไปลอยมา
“ออกมานี่ก่อน!!!” ร่างเล็กตรงไปคว้าแขนแล้วลากดีโน่ออกไปนอกห้อง - - -


ครืดดดดดดดดด - - ปัง!!!!


“แบบนั้นจะดีเหรอครับ ท่านซาวาดะ?” บาจิลหันไปถามสึนะที่นั่งลงมาแล้วเอาหัวของบาจิลไปซบที่ไหล่นั้นเหมือนเดิม
“ฉันว่าคู่นี้สนุกดีนะ” สึนะหัวเราะขำๆ ....แล้วมันน่าสนุกตรงไหนกันครับเนี่ย??.....ร่างบางคิดในใจ









หลังอาคารเรียน


โกคุเดระลากดีโน่มาถึงที่นี่ เพราะเงียบสงบปลอดภัย...ไม่มีคน...ที่สำคัญไม่ต้องอายใครถ้าจะตะโกนด่าเจ้าเต่าหัวเหลืองนี่
“ฉันเซ็นชื่อลงไปแล้ว เหลือแค่นายแหล่ะ เซ็นซะแล้วเอาไปส่งที่อำเภอก็สิ้นเรื่อง” ดีโน่ยื่นใบหย่าให้โกคุเดระแบบเซ็งโลก


....หนอย....ง่ายๆเลยนะ....เมื่อคืนก็นอนกับฉันแล้ว!! …(แล้วดีโน่มันยังไม่ได้ปล้ำแกไม่ใช่เหรอ?)...จูบฉันไปแล้ว!!
นี่คิดจะมาทิ้งกันง่ายๆได้ยังไง!!!....- - - โกคุเดระเดือดปุดๆ จ้องใบหย่าที่ดีโน่ยื่นมาเขม็ง


“ชักช้าจริง รับเอาไปสิ” ร่างสูงพ่นลมหายใจเซ็งๆไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วของวันนี้
“.....ไม่เอาแล้ว!!” โกคุเดระตะเบ็งเสียง
“หา??”
“ฉันไม่ยอมหย่าเด็ดขาดเลย!!!”
“เฮ้ย???”




วิ้ววววววววววววววววววววววววววว....

เสียงลมพัดผ่านใบหน้าของทั้งสองคนไป.....




ดีโน่แทบอยากจะยกก้อนหินที่ใช้ตกแต่งสวนหย่อมใกล้ๆนั้นมาทุ่มใส่กระบาลเท่ๆของตัวเองซักที ว่าเมื่อกี้ตัวเองหูฝาดหรือเปล่า
“เดี๋ยวก่อน หมายความว่าไงที่บอกว่าไม่หย่าน่ะ?” ร่างสูงลดมือที่ถือใบหย่าลงอย่างงงงวย
“ไม่หย่าก็คือไม่หย่าไง!!” โกคุเดระเชิ่ดไปอีกทาง.....เรื่องอะไรจะยอมขายหน้าคนอื่นอ่ะ ....แต่งแค่วันเดียวแล้วหย่าเนี่ยนะ?
....น่าขายหน้าที่สุดเลย!!!...ถ้าเป็นแบบนั้นคนอื่นๆจะต้องคิดว่าเราเป็นคนที่ไม่มีเสน่ห์มัดใจสามีไม่ได้ (เอิ่มมม... -*-) ถึงได้แต่งแค่วันเดียวแล้วหย่าอ่ะ .....ไม่ได้ๆๆๆๆ.....ยังไงก็ไม่ยอมหย่าเด็ดขาด!!!
“เฮ้อ....เวรกรรมอะไรนี่ย?” ดีโน่กุมขมับตัวเองด้วยความอ่อนใจ...
“เอาใบหย่ามานี่ซิ!!” โกคุเดระคว้าใบหย่ามาจากมือดีโน่ แล้วคว้าปากกาออกมาเซ็นชื่อตัวเอง ร่างสูงมองงงๆ
“ทำอะไรน่ะ หรือว่าเปลี่ยนใจจะหย่าแล้ว” ดีโน่ชะเง้อมองโกคุเดระที่กำลังง่วนอยู่หน้าใบหย่านั้น
“เซ็นไว้ก่อน เผื่อวันไหนอยากหย่าขึ้นมาจะได้เอาไปส่งเลย” น่านนนนน...มีงี้ด้วยโว้ยยยยยยยย... ดีโน่ตะโกนในใจ
“เฮ้อ...งั้นนายก็เก็บไว้เองก็แล้วกัน เอาไปส่งวันไหนก็บอกด้วยนะ ฉันจะได้พ้นๆไปซะที” ดีโน่ถอนหายใจแล้วสะพายกระเป๋า
นักเรียนเดินไปจากตรงนั้นแบบว่า หน่ายสุดๆ......โกคุเดระมองตามแล้วแลบลิ้นให้




.


.


.





....ผ่านไปเป็นอาทิตย์กับการต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับภรรยาตัวแสบ...ไม่น่าเชื่อว่าดีโน่จะมีความอดทนสูงขนาดนั้น


เอาล่ะจะเล่าให้เคลียร์ๆว่าทำไมไม่มีคนสงสัยทัดทานการแต่งงานทั้งๆที่เป็นผมคนนี้ ดีโน่ คาบัคโรเน่ ไม่ใช่ ซาวาดะ สึนะโยชิ เนื่องจากไอ้หมอนั่น(สึนะ) อยู่ๆมันก็มาหาผมถึงที่บ้านแล้วขอร้องให้ช่วยเรื่องการแต่งงานโดยจ้างผมเป็นเงินสิบล้านเยน! และเพื่อความสุขของคนที่ผมรัก(บาจิล) ผมเลยยอมตกลง โดยที่ทางคุณผู้หญิงคนนั้น(นานะ)บอกกับทางบ้านของเจ้านกหวีดแตกนี่(โกคุเดระ) ว่าผมเป็นหลานชายแท้ๆของเค้าและขอให้ผมแต่งแทนทางฝ่ายโน้นเค้าก็ไม่มีปัญหาและยอมตกลง
ยัง...ยังไม่จบ รู้สึกว่าเจ้านกหวีดแตกจะไม่รู้ว่าสลับตัวเจ้าบ่าวไปแล้ว....ผลสรุปก็คือผมก็เลยต้องมารับหน้าที่สามีอยู่แบบนี้ มันไม่ยอมหย่าอ่ะ! ผมก็ไม่อยากจะเข้าใจหรอก ปวดหัว หนักกะบาลเท่ๆหล่อๆของผมหมด.....เฮ้อ....ว่าแต่ถ้าจะมีภรรยามันก็ไม่แปลกหรอกนะ ขออย่างเดียวถ้ามันเลิกปลุกผมทุกเช้าผมก็พอใจแล้วล่ะนะ...ไม่รู้เป็นไรเดี๋ยวนี้ชักปลุกแบบห่างไกลความเป็นมนุษย์ขึ้นมาทุกที!!!



“ตื่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!~”



โกคุเดระกระโดดกระแทกลงไปบนท้องของดีโน่เต็มแรง ร่างสูงดีดตัวขึ้นมาแล้วล้มลงไปนอนแผ่หลาต่อเพราะจุกสุดๆ -*-

“ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!!จะหลับไปถึงไหนนนนนนนนน ลุกขึ้นมาทำหน้าที่สามีเดี๋ยวนี้นนนนนนนนนน!!!”



เพี๊ยะๆๆๆผั๊วะๆๆ ป๊าบๆๆๆๆ



ฝ่ามือเล็กรัวสะเต็ปกระหน่ำลงไปบนใบหน้าเรียวของดีโน่ไม่ยั้ง ทั้งหยิก ทั้งตบ ทั้งทึ้ง


“....โอ้ยยยยยย ก็ตื่นแล้วเนี่ยไม่เห็นหรือไง!! วันนี้มันวันอาทิตย์นะ!! จะปลุกขึ้นมาหาเตี่ยอะไร!!!!”


ดีโน่ลุกขึ้นมาอีกที ประจันหน้ากับภรรยาสุดแสบที่นั่งคร่อมเค้าอยู่ ....ตาย หน้าเสียโฉมหมดแล้วมั้งเนี่ย แน่นอนว่าแก้มของดีโน่ทุกตารางนิ้วมีรอยฝ่ามือโกคุเดระเต็มไปหมด โกคุเดระเลิกคิ้วอย่างได้ใจ
“ก็เพราะเป็นวันอาทิตย์น่ะสิถึงต้องรีบตื่นน่ะ” ร่างเล็กยังไม่ยอมลงจากดีโน่ แถมนั่งคร่อมเอามือเท้าเอวอีก
“...มันเกี่ยวอะไรกับวันอาทิตย์ห๊ะ?” ดีโน่จ้องหน้าเอาเรื่อง ...หงุดหงิดก็หงุดหงิด
“วันอาทิตย์น่ะนะ เป็นสามีที่ดีก็ต้องพาภรรยาคนนี้ไปเที่ยวสิ ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เร็วๆด้วย!” โกคุเดระลุกขึ้นจากตัวของดีโน่
แล้วเดินฉุยฉายออกจากห้องนอนไป.......- - - ใครเค้าอยากเป็นสามีของเด็กนกหวีดแตกอย่างนายวะเนี่ยยยยย????....
ดีโน่เอามือเกา+ขยี้หัวตัวเองอย่างสุดเซ็ง...และเซ็งสุดๆ

“โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ใบหย่าอยู่ไหนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน”

ร่างสูงตะโกนลั่นห้อง - - - - ปัง!!! - - - เสียงประตูกระชากเปิดออก โกคุเดระที่เดินเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับสิ่งที่ดีโน่ต้องการ
“นี่ไงใบหย่า” โกคุเดระถือใบหย่านั้นด้วยปลายนิ้วโฉบผ่านหน้าดีโน่ไปมาๆช้าๆเหมือนเอาขนมล่อแมว เอ๊ย! ล่อเต่า
“เอามานี่ พอกันที ฉันจะเอาไปส่งที่อำเภอเองก็ได้!!!” ดีโน่พยายามจะแย่งกระดาษใบนั้นมา แต่ว่า โกคุเดระเอาหลบ แล้วยิ้มกรุ่มกริ่ม




แคว้กกกกกกกกกกกกกกกกกก
แคว้กกกกกกกกกกกกกกกกกก
แคว้กกกกกกกกกกกกกกกกกก




“!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?”


แผ่นกระดาษบางๆ...หรือใบหย่านั่นแหล่ะ....ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยลอยละลิ่วร่วงลงมาต่อหน้าต่อตาดีโน่
“ไม่มีแล้วล่ะ คงไม่ต้องมาถามหาอีกนะ ไปอาบน้ำซะทีสิ ชักช้าจริงๆ” โกคุเดระยิ้มเยาะแล้วเดินออกไปจากห้องอีกที


ปัง

“เครียดโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”










ณ สวนสัตว์ (ทำไมต้องเป็นที่สวนสัตว์?)
ดีโน่ในชุดไปรเวทสบายๆเท่ๆเดินไปอย่างหน่ายในชีวิตสุดๆ....โดยมีโกคุเดระกอดแขนควงไปข้างๆอย่างระริกระรี้ (ประมาณว่านี่สามีฉันนะ!)
“เฮ่อ.....” ร่างสูงถอนหายใจจนขี้เกียจนับแล้วว่าเป็นรอบที่ไหร่ของวันนี้.....
“อะไรกันดีโน่จัง ทำหน้าให้สมเป็นคู่รักที่รักกันมากๆหน่อยไม่ได้หรือไง?” โกคุเดระหันไปแว้ดเบาๆ
“อย่ามาเรียกฉันแบบนั้นนะ!!” ดีโน่หันไปตะคอกบ้าง


“..อ๊ะ....ฮึก...ฮึก....ฮือออออ....ทำไมกันล่ะ?.....ทำไมฉันเรียกแบบนั้นแล้วมันผิดตรงไหน....ก็เรา..แต่งงานกันแล้วนี่นา นอนก็นอนด้วยกันแล้ว....ฮึก...ฮึก.....ใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยย ใจร้ายที่สุดเลยยยยยยยยยยยยยย ฮือออออออออออออ”


โกคุเดระร้องลั่นสนั่นสวนสัตว์จนนกพิราบบินหนีแตกตื่น (จ๊อตโต้มั้ย?)...แน่นอนว่าคนทั้งสวนสัตว์เค้าได้ยินกันหมดแล้ว (มันไม่ได้พูดเบาด้วยนะ) ดีโน่เกิดอาการเลิ่กลั่ก .....เวงกำ อะไรของตูเนี่ย??......เริ่มมีเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นมา
“....เออๆ ขอโทษๆเรียกแบบนั้นก็ได้ เงียบๆซักที อย่าร้องสิ” ดีโน่เอามือลูบหัวโกคุเดระเบาๆ....- - -นี่เราแพ้ไอ้เด็กนกหวีดแตกเนี่ยนะ?....ห่วยยยยย....
“...อือ” โกคุเดระเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มกว้างทันที ตรงเข้ากอดแขนดีโน่ต่อ
“จะกินไอติมมั้ยล่ะ?” ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆ ตามกรงสัตว์ต่างๆ...แวะดูโน่นดูนี่
“ฮ่าๆๆๆ ดูเต่าตัวนั้นสิ หน้าเหมือนดีโน่เลย” โกคุเดระชี้เต่าตัวเล็กๆในสระแล้วหัวเราะคิกคัก
“น้อยๆหน่อย” ดีโน่ขยี้หัวโกคุเดระจนผมยุ่งไปหมด
“ยอมรับความจริงหน่อยสิ” โกคุเดระยิ้มตาปิด แล้วโยนผักบุ้งที่ซื้อมาลงไปให้พวกเต่าในสระ
“.............” ร่างสูงยืนมองพวกลูกเต่านั้นเงียบๆ


.....จะว่าไปแล้วตั้งแต่เด็กๆก็เคยไปเที่ยวกับบาจิลเท่านั้นเอง....ไปเที่ยวเล่นซนกันตามประสาเด็กๆ....ไม่ได้มาเที่ยวแบบผู้ใหญ่ๆกันเลยซักครั้ง....ที่คนอื่นๆเค้าเรียกกันว่า เดท น่ะ.........


“เมื่อยแล้ว เดินมาทั้งวัน....นั่งตรงนี้ก่อนนะ” โกคุเดระเดินนำดีโน่มานั่งตรงม้านั่งตัวยาวข้างๆสระน้ำของสวนสัตว์
....มีลมเย็นๆพัดมาตลอด สดชื่นดีทีเดียว.....- - - ดีโน่นั่งลงข้างๆ ....เพิ่งจะรู้ว่ามาเที่ยวกับเด็กมันจะเหนื่อยขนาดนี้!
ก็โกคุเดระเดี๋ยววิ่ง เดี๋ยวเดิน เกาะรั้ว เกาะกรง ตรงนี้ตรงโน้นไปทั่ว ทำยังกะไม่เคยมาเที่ยวสวนสัตว์งั้นแหล่ะ … -*-
“จะกลับกันได้หรือยัง แดดเริ่มร้อนแล้ว” ดีโน่ถามหน่ายๆ จะบ่ายสามแล้ว
“ก็ได้ แต่ว่าดีโน่จังต้องให้ฉันขี่โก่งไปนะ ขี้เกียจเดินอ่ะ ปวดขาแล้ว” โกคุเดระหันไปบอกยิ้มๆ
“เฮ้ย!! ได้ไง ไม่มีทาง!! เดินไปเองเด่ะ” ร่างสูงสะดุ้งเฮือก....เรื่องอะไรจะให้ขี่วะ! (ตอนเด็กๆเคยให้บาจิลขี่คนเดียว)
“ไม่เอา! ฉันขี้เกียจเดิน จะขี่อ่ะ แบกเดี๋ยวนี้!!” พูดจบก็กระโดดเกาะหลังดีโน่ทันที
เล่นเอาดีโน่แทบล้มทั้งยืน (เห็นมันตัวเล็กๆทำไมมันหนักโคตรงี้วะเนี่ย? - ดีโน่)
“อยู่นิ่งๆได้มั้ย! เดี๋ยวพ่อเหวี่ยงใส่กรงลิงนี่ซะหรอก” ร่างสูงหันไปว่าด้วยความรำคาญ ก็โกคุเดระมันเล่นขย่มๆจนหลังดีโน่ แทบทรุดอยู่แล้ว.....อะไรมันจะระริกระรี้เป็นปลากระดี่แบบนี้!!!!






.............................................

.................................................................







“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ดีโน่คุงงงงงงงงงง เท่จังเลยยยยยยยยยยยย!!!!”

เสียงแหลมปรี๊ดดดด (ย้ำว่าแหลมมาก) ของเด็กสาวทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องร้องวี๊ดๆว้ายๆอยู่ข้างสนามบาสเก็ตบอล
ที่พวกชมรมบาสกำลังซ้อมอยู่......มีทั้งด้านบนและด้านล่าง เหล่าสาวๆต่างชูป้ายแฟนคลับ “LOVE LOVE DINO”
ปลิวไสวไปมากระโดดเชียร์ บ้างก็เอากล้องถ่ายรูป กล้องถ่ายวิดีโอมาด้วย......ดีโน่กำลังเลี้ยงบาสไปอย่างคล่องแคล่ว
มีเสียงเสียดสีบนพื้นสนามนั้นดัง เอี๊ยด อ๊าด ..ก่อนจะชู๊ตลูกลงไปอย่างสวยงาม (ดั้งด้วย)....

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

เสียงกรี๊ดส่งท้ายเมื่อการซ้อมสิ้นสุดลง ดีโน่ยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อเบาๆ แล้วหันไปมองแฟนคลับตัวเองพลางยักคิ้วให้เบาๆ
“ว้ายๆๆๆๆๆๆ อ๊ากกกกกก ใจละลายยยยยยย” สาวๆเฮลั่นสนั่นสนาม


ฟิ้วววววววว

โป๊กกกกกกก!!!


ลูกบาสที่ลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ กระแทกที่หัวของดีโน่เต็มๆ ร่างสูงแทบล้มหน้าทิ่มพื้น
“โอ้ยยยย... ใครปามา(วะ)!!” ดีโน่หันไปตะวาดด้วยความโมโห แล้วชะงัก.....ห่วยยยยย...มันจะอะไรกะฉันนักหนาวะเนี่ย?.....
“ดีโน่จังกลับบ้านกันเถอะ” โกคุเดระยังถือลูกบาสอีกลูกในมือนั้น พร้อมส่งรอยยิ้มหวานๆให้


( -“- )……ดีโน่เอามือลูบหัวตัวเองเซ็งๆแล้วเดินไปหาโกคุเดระ.......
( ^^) .....ร่างเล็กยิ้มแฉ่งไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งนั้น



“เฮย.......” ร่างสูงถอนหายใจหน่ายๆตั้งแต่เดินออกมาจากชมรมบาสแล้ว......ก็ลูกลิงตัวนี้นี่สิมันเกาะแขนไม่ปล่อยเลยอ่ะ
ตอนนั้นก็บอกว่าเกลียด ไม่ชอบซะขนาดนั้น....แล้วอยู่ๆมันนึกพิศวาสอะไรตูขึ้นมาวะเนี่ย??.... ดีโน่บ่นในใจ





.


.



.





ผ่านไปอีกเป็นเดือนกับการทำหน้าที่สามี(จำเป็น)ของดีโน่....ตอนนี้เริ่มชินละ....ชินกับเสียงนกหวีดแปดหลอดของโกคุเดระ
.....แต่ว่าช่วงที่ผ่านมาเค้าไม่เคยมีอิสระเลยนี่สิ.....จะไปไหนจะทำอะไร....แค่จะกระดิกตัวยังไม่ได้เลยอ่ะ.....โคตรเซ็ง...
มันจะหวงอะไรขนาดนั้น ทั้งๆที่แต่งงานมาแบบไม่ได้รักกันซะหน่อย...เฮ้อ......( -“- )



“ดีโน่~” เสียงใสๆที่คุ้นเคยร้องเรียกมาแต่ไกล... ดีโน่ยิ้มออกทันที....นี่แหล่ะสิ่งเดียวที่ดีที่สุดตอนนี้ ( ^_^ )
“มีอะไรเหรอบาจิล?” ดีโน่หันไปหาร่างบางที่วิ่งมาหยุดหอบแฮ่กๆอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ( ^^ )
“อ่ะ นี่” บาจิลยื่นกล่องของขวัญเล็กๆให้.....ร่างสูงผมทองรับมาไว้แล้วเกิดอาการงงนิดหน่อย
“เอ๊ะ? ให้ฉันทำไมเหรอ?” ดีโน่ถามยิ้มๆมองดูหน้าบาจิล....- - - ทำไมเดี๋ยวนี้น่ารักกว่าเดิมอีกนะ ไปทำอะไรมาเนี่ย? (ถามสึนะสิ หุหุ)
“อ้าว? ลืมวันเกิดตัวเองอีกแล้ว ของขวัญวันเกิดไง” บาจิลยิ้มน่ารัก.......- - - ยังจำได้ด้วยเหรอเนี่ย....สมเป็นบาจิลเลย ( >_< )
“.............” โกคุเดระยืนแอบมองอยู่ใกล้ๆนั้น ด้วยสายตาเศร้าๆ....- - - เจ็บยังไงก็ไม่รู้สิ....


เอ๊ะ เดี๋ยว! ทำไมต้องเจ็บด้วยล่ะ ไม่เกี่ยวกับเราซักหน่อยหนิ!!.....ชิ......แต่ว่า....ทำไมไม่เคยยิ้มแบบนั้นให้เราบ้างล่ะ..?.....ทำไมไม่ยิ้มใจดีๆให้เราบ้างเลย.....โกคุเดระหันหลังเดินออกไปจากหลังต้นซากุระเงียบๆ......หัวใจเต้นแรงแปลกๆ.....นี่เราเป็นอะไรไปนะ?


“บาจิลจะขึ้นเรียนแล้วนะ เร็วๆเข้าหน่อยสิ” สึนะยืนตะโกนเรียกร่างบางอยู่ตรงทางหน้าเข้าอาคารเรียนใกล้ๆนั้น
“ครับ ท่านซาวาดะ จะไปเดี๋ยวนี้.... ไปก่อนนะดีโน่” บาจิลโบกมือให้ดีโน่แล้ววิ่งไปหาสึนะที่ยืนรออยู่....สึนะคว้ามือของบาจิลไปจับไว้แน่น....แล้วเดินจูงมือกันขึ้นไปชั้นบน......ดีโน่มองเงียบๆ

ควรจะตัดใจซักทีสิเรา...ตัดใจซักที...

“....ทำยังไงก็ตัดใจไม่ได้ซักที....” ดีโน่ก้าวเดินไปอีกทางเงียบๆ ถือกล่องของขวัญสีฟ้าในมือไว้อย่างทะนุถนอม......





รักแรกนี่นะ....ฉันกำลังพยายามอยู่นะบาจิล....ซักวันถ้าเห็นภาพแบบนั้นอีกครั้ง....

คงไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้วล่ะ..........................









“กลับมาแล้วครับ....” ดีโน่ถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเองออก แล้ววางไว้บนชั้นวางรองเท้า......เดินเข้าไปในบ้าน
....บ้านหลังนี้ที่เป็นเรือนหอของเค้ากับโกคุเดระ....อยู่กันแค่ 2 คนเอง.....บ้านหลังเล็กๆแต่ก็รู้สึกอบอุ่นดี........

เคร้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงดังมาจากในครัว ดีโน่ชะงักหยุดเดินแล้วรีบไปที่ครัว
“อ๊ะ....เสร็จแล้วๆๆๆ” โกคุเดระกำลังง่วนทำอะไรอยู่ซักอย่าง...ห้องครัวเละเทะไปหมด....จานชามระเกะระกะ ดีโน่ยืนมองอย่างปวดหัว...- - - แล้วคนที่มันต้องมาทำความสะอาดน่ะ ก็คือเค้าเองนี่แหล่ะ!!!....เจ้าคุณหนูทำเป็นซะที่ไหนกัน!!....แล้วไหงวันนี้นึกเข้าครัวเนี่ย? ....โอ๊ยยยย ฟ้าผ่าแน่ๆ ...ดีโน่บ่นเซ็งๆ.....แต่ก็ได้กลิ่นหวานๆลอยมาล่ะนะ


“ทำอะไรน่ะ?” ร่างสูงถาม ยังไม่ได้เดินเข้าไป เพราะพื้นครัวก็เละเทะเหมือนกัน
“กลับมาแล้วเหรอ? ไปนั่งที่โต๊ะสิ” โกคุเดระหันกลับมายิ้ม.....(วันนี้มาแปลกเว่ย – ดีโน่)
แต่ก็ไม่ว่าไร ดีโน่เดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวนั้น วางกระเป๋าลงแล้วนั่งเท้าคางเบื่อๆ....เหลือบตามองกล่องของขวัญสีฟ้าสวยที่ได้มาจากบาจิล....ร่างสูงคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะแกะดูช้าๆ ...เป็นสร้อยเงินสวยๆเส้นขนาดพอดีไม่เล็กไม่ใหญ่เกิน
“สวยจัง” ขณะนั้นโกคุเดระยกถาดออกมาพอดี...พอเห็นว่าดีโน่กำลังดูสร้อยในมือ...มองดูด้วยรอยยิ้มแบบนั้นก็หยุดเดิน....แล้วค่อยๆก้าวเอาถาดไปวางตรงหน้าดีโน่ช้าๆ....
“....สุขสันต์วันเกิดนะ...” ร่างเล็กพูดเสียงเบาๆ....- - - น้อยใจแปลกๆไงไม่รู้สิ.....
“หือ?....รู้ได้ไงว่าวันนี้วันเกิดฉันน่ะ แล้วนี่อะไรเหรอ?” ดีโน่มองถาดที่ถูกฝาครอบปิดอยู่....ข้างในเป็นอะไรเนี่ย?
“....สร้อยสวยดีนะ..” โกคุเดระเปลี่ยนเรื่องคุย แต่เสียงก็เศร้าอยู่ดี....ทำไมเราต้องเศร้าด้วย...จะยิ้มให้ใครไม่ใช่เรื่องของเรานี่นา.....
ก็แค่จะให้เค้าเข้ามาทดแทนส่วนของอากิจังเท่านั้นเองนี่นา....แค่เล่นสนุกๆไปวันๆเองนี่นาเศร้าไปทำไมกัน?

“แหงล่ะ บาจิลซื้อให้นี่นา รู้ใจมาตั้งแต่เด็กๆแล้วโตมายังไงก็ไม่เปลี่ยน” ดีโน่ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงคนนั้น...
“เหรอ?...ดีนี่ ฉัน..งั้นฉันไปอาบน้ำดีกว่านะ” โกคุเดระรีบลุกวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว - - - ทนดูรอยยิ้มแบบนั้นไม่ได้...ไม่รู้ทำไม
“แปลกแฮะ...แล้วนี่มันอะไรยังไม่ทันบอกเลย” ดีโน่มองตามหลังโกคุเดระงงๆ แล้วเลื่อนถาดนั้นมา....หนักแฮะ.....ก่อนจะเปิดออก

//// HAPPY BIRTHDAY DINO //// …..ข้อความบิดๆเบี้ยวๆบนเค้กครีมสีขาวที่ออกจะเละๆเล็กน้อย....

“เค้กวันเกิด?....” ร่างสูงมองดู...วันนี้โกคุเดระกลับบ้านโดยไม่ไปตามที่ชมรมเหมือนทุกวัน....ไม่ไปโวยวายแหกปากเรียกปาวๆ.....
เพราะรีบกลับมาทำเค้กวันเกิดให้ดีโน่...ทั้งๆที่ทำอาหารแทบไม่เป็นเลย...
“ฮ่าๆๆ....เละแบบนี้จะกินได้มั้ยเนี่ย?” ดีโน่หัวเราะเบาๆ.....- - - ทำอะไรให้แปลกใจอยู่เรื่อยเลยนะเจ้านี่น่ะ....






.........................




”....ฮึก......ฮึก.....ฮึก.....ฮืออออออ...” ร่างเล็กกอดเข่าอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ...ร้องไห้เงียบๆคนเดียว (ปกติจะต้องแหกปาก)
- - - ร้องไห้ทำไมกัน?....ก็แค่พูดถึงคนอื่นแล้วยิ้มแบบมีความสุขให้เราเห็นเองนี่!!....หยุดร้องเดี๋ยวนี้นะฮายาโตะ....แต่..แต่ว่า........
ทำไมไม่เคยยิ้มแบบนั้นให้เราเลย....ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันมาตั้งเป็นเดือนแล้ว....อยู่ด้วยกันตลอดเลย....- - - .....โกคุเดระซบหน้าลงที่เข่าตัวเอง ....เจ็บ...เจ็บที่อกซ้าย


ให้มาทดแทนที่ของรุ่นที่ 10 ....แต่ว่า...ทดแทนเข้าไปจนเต็มไปหมดแล้ว....


แทนที่รุ่นที่ 10 ไปแล้วจริงๆ.............




แกร๊กกกกก



......เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น โกคุเดระเงยหน้ามองไปที่ประตูห้องน้ำ
“อยู่ในนั้นใช่หรือเปล่า ออกมากินด้วยกันสิ เค้กก้อนเบ้อเร่อขนาดนั้น ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก” ดีโน่ตะโกนเรียกอยู่หน้าประตู
“………………” โกคุเดระค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูช้าๆ
“นี่ ได้ยินหรือเปล่า? หรือว่าอาบน้ำยั.....”



แอ๊ด - - - ประตูห้องน้ำเปิดออก.....หมั่บ.... - - โกคุเดระโผเข้ากอดดีโน่ไว้แน่น



“เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อน....?” ดีโน่ตกใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่าร่างเล็กนี้กำลังสั่นเทา.....- - - ร้องไห้งั้นเหรอเนี่ย?...ร้องทำไม?....
“....ฮึก....ฮึก....” โกคุเดระร้องไห้อยู่ที่อกอุ่นนั้น.... ดีโน่ถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นลูบหัวโกคุเดระเบาๆ....
“เป็นอะไร? วันนี้วันเกิดฉันนะ อย่าร้องไห้สิ” ร่างสูงโอบตอบ....โกคุเดระส่ายหน้าช้าๆทั้งที่ยังร้องไห้ไม่หยุด....
“....ฉ...ฉันรู้แล้วล่ะ.....” โกคุเดระพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ยังกอดดีโน่ไว้ไม่ปล่อย และยังซุกหน้าอยู่ที่อกนั้น
“รู้อะไร?” ดีโน่ถามงงๆ.....โกคุเดระเงียบ
“..ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ไปกินเค้กเถอะ” โกคุเดระคลายอ้อมกอดออก แล้วเอามือเช็ดๆน้ำตาออก
“นั่นสิ จะร้องไห้ไปทำไม นายเนี่ยชอบทำอะไรแปลกๆอยู่เรื่อย” ดีโน่หัวเราะเบาๆ

หัวเราะแล้ว....

โกคุเดระมองหน้าดีโน่อย่างตื่นเต้น....- - - เค้าหัวเราะเพราะเราไม่ใช่คนอื่น....









...................ผ่านไปอีกวันกับการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน



“มองหน้าฉันทำไม แล้ววันนี้ไม่เอาหมอนข้างกั้นเตียงล่ะ?” ดีโน่นอนอยู่บนเตียงกับโกคุเดระ....แต่แปลก...ที่วันนี้เจ้าคุณหนูนี่ ไม่ยักจะเอาหมอนข้างที่ใช้ปลุกใช้ตีเค้าทุกเช้ามากั้นแดนไว้เหมือนทุกคืน
“กั้นแล้วมันแคบ ฉันไม่ชอบ” โกคุเดระบอก
“....เฮ้อ....ทำไมเดี๋ยวนี้แปลกไปขนาดนี้เนี่ย?...เอาเถอะๆงั้นก็นอนได้แล้ว ฉันง่วงจัดแล้ว” ดีโน่พลิกตัวนอนหงาย
“นี่...จูบราตรีสวัสดิ์ฉันหน่อยสิ” คำพูดนี้ของร่างเล็กเล่นเอาดีโน่ดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนทันควัน



ว่าไงนะ!!!


“....ถามหน่อย...ไม่สบาย...หรือว่าเป็นไข้ตรงไหนหรือเปล่า?” ดีโน่หันไปถามโกคุเดระที่ลุกขึ้นมานั่งข้างๆ
“เปล่า สบายดี...ทำไมเหรอ? จูบภรรยามันผิดกฎหมายเหรอ?” โกคุเดระถาม.....




( -“- )……( -.- )……..( -_-“)… สีหน้าของดีโน่



ดีโน่นั่งเงียบมองหน้าโกคุเดระ......- - - ....ก่อนจะตัดสินใจก้มลงไปจูบที่หน้าผากมนนั้นเบาๆ
“ราตรีสวัสดิ์นะ ดีโน่” โกคุเดระยิ้มร่า แล้วล้มตัวลงนอนทันที...ดีโน่แอบถอนหายใจแล้วนอนตาม
“กอดนะ...” เมื่อดีโน่นอนลง โกคุเดระก็หันไปกอดดีโน่ไว้ทันทีก่อนจะเอาหน้าซุกที่อกอุ่นนั้นแล้วหลับตาพริ้ม....ไม่ต้องถามถึง
เจ้าตัวหรอก.....



ตกใจสุดหูรูด!....


ทำไมเดี๋ยวนี้มันขี้อ้อนเราขนาดนี้(วะ)เนี่ย?.......ร่างสูงเอามือลูบหลังเล็กนั้นเบาๆ (กล่อมเด็ก -*-) ก่อนตัวเองจะหลับตามอย่างไม่อยากจะคิดอะไรมากมาย.... - - - โกคุเดระยิ้มอย่างมีความสุข....ถึงตอนนี้จะรู้ว่าคนตัวสูงที่นอนข้างๆไม่ได้รักผม....แต่ซักวัน ผมจะทำให้เค้ารักผมให้ได้เลยครับ........




เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะ ( ^^ )......






TBC....
ยังมีต่อค่ะ TTATT

โฮกกกกกกกกับตอนพิเศษมากค่าtsunariซัง
ช่วงแรกก็รำคาญก๊กจังเหมือนดีโน่เลย
ทำไมเสียงถึงได้แปดหลอดอย่างนี้//วิ่งหลบแฟนๆก๊กจัง........
แต่พอก๊กจังเริ่มมาสนใจ??ดีโน่
มาชวนไปเที่ยว มาคอยตามตลอดเวลาก็น่ารักดีนะคะ วิธีปลุกแบบเอาหมอนข้างฟาดก็น่ารักไปอีกแบบ^^
ยิ่งตอนวันเกิดดีโน่แล้วก๊กจังทำเค้กให้
แล้วยังมาอ้อน การนอนก็เปลี่ยนไปยิ่งน่ารักมากเลยค่า
รอตอนต่อของตอนพิเศษนะคะ

แต่!!8รอบของสึนะกับบาจิลไปไหนคะะะะะะะะะะะะะะะะtsunariซัง
หนูไม่ยอมอ่า หนูจะเอา8รอบนั้นอ่าTT^TT

อ๊ากกกกกก
ไมน่ารักแบบนี้ สงสารโกคุช่วงสุดท้ายแต่ก็อาจจะแฮปปี้ช่วงหลังก็ได้?
สมการD59 น่ารักแฮะ>_<
ขอต่อด่วนนะคะ>_<!!!!!

ก๊กคุง ลูกทำแต้มไปเรื่อยๆนะลูก
ดั่งภาษิตที่ว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก และ หินหยอดน้ำทุกวันยังกร่อนได้

D59 คู่แรร์แบบนี้ขอฉากเรทเต็มสตรีมหน่อยนะครับพี่ Tsunari

ปลื้มมมมมมมม *2

ตอนพิเศษของ D59 อ่านแล้วตอนแรกๆสงสารก๊กจัง จังเลยเจ้าค่ะ

แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก๊กจังตกหลุมรักพี่โน่เข้าซะแล้ว แถมยังทำตัวน่ารักขึ้นอีกแหนะ

ทำเค้กวันเกิดให้ด้วยย ถ้าเป็นก๊กจังก็ต้องแอบอิจฉาบาจิลเหมือนกัน ที่พี่โน่ยังไม่ลืมบาจิลแบบนั้นอ่า

แต่หลังๆมา บรรยากาศเริ่มอบอุ่น น่ารักดีจังเลย หวังว่าพี่โน่จะรู้ตัวโดยเร็วนะคะเนี่ย

ตัดใจจากบาจิลแล้วหันมามองก๊กจังซะทีสิพี่โน่ ก๊กจังก็มีมุมน่ารักๆเหมือนกันน๊าา

ครั้งนี้แค่จุ๊บที่หน้าผาก ต่อไปต้องจูบจริงนะเจ้าค่ะ จากจูบก็..หึหึ

คู่หลักสมหวังกันไปแล้ว รอลุ้นคู่รองต่อไปเจ้าค่าาา

หวานจัง มดไต่คอมแล้ววววว มาเป็นขบวนเลยยยย

ว่าไปว่ามาก็เพิ่งเคยเห็น D59 แฮะ