•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Credit : tokiya [Japanese pic uploaded]
MQ Raw : talalan @ MH & http://www.raw-paradise.com




หน้า 1
Reborn 246 : กล่องวองโกเล่ของยามาโมโตะ

------------“ยามาโมโตะเปิดกล่องวองโกเล่!! ศึกล้างตากับเกนคิชิได้เริ่มขึ้นแล้ว!!------------


หน้า 2
คิ้วจุด : เจ้าหมาคาบดาบนั่นคือวองโกเล่บ๊อกซ์(ขอใช้ทับศัพท์เลยละกัน แปลไทยแล้วมันแปร่งๆพิกลอ่ะ)ของนายงั้นเหรอ
ยามะ : ฮื้อ ใช่แล้วล่ะ เจ้านี่น่ะเป็นหมาพันธุ์อาคิตะชื่อว่าจิโร่ เจ้านี่จะคอยช่วยฉันในเรื่องของดาบสั้นทั้ง 3 อันน่ะนะ ฮะฮะฮะ
เคียวโกะ : อ๊า เจ้าหมานั่นน่ารักจังเลย!
ฮารุ : ดูเข้ากันได้ดีจังเลยนะคะ
สควอโล่ : คิด-(ไอ้เด็กเวรนั่น..... เลิกเล่นแล้วก็กลับมาเข้าเรื่องได้แล้ว!!)
ยามะ : จริงๆแล้วตอนนี้ฉันเองก็เหมือนกับนายนะ ฉันเองก็ใช้วิชาดาบ 4 เล่มเหมือนกัน
รีบอร์น : วิชาดาบ 4 เล่มงั้นเหรอ
ยามะ : เพราะงั้นขอฉันไปเก็บดาบเล่มที่ 4 ของฉันหน่อยจะได้รึเปล่า?


หน้า 3
ยามะ : ฉันดันทำหล่นไปเมื้อกี้ตอนที่ยังตกใจอยู่น่ะ
คิ้ว จุด : ดูเหมือนว่านายจะแข็งแกร่งขึ้นพอดูเลยนี่นะ แต่นายคงจะไม่ได้คิดหรอกนะว่าจะเอาชนะได้กับแค่เรื่องที่นายรอดจากการโจมตี แค่ครั้งเดียวนั่น... คิดใหม่ซะเถอะ
รีบอร์น : คิด-(เจ้านั่นกำลังจะโจมตีด้วยมิสไซต์ทากทะเลที่มองไม่เห็น!)






หน้า 6
คิ้วจุด : ผู้ชายคนนี้...!!


หน้า 7
บาจิล : เกนคิชิ เขาหายตัวไปแล้ว!!
รี บอร์น : ดูท่าทางเจ้ายามาโมโตะจะไม่ใช่แค่เพิ่มความสามารถในเรื่องการต่อสู้กลาง อากาศเท่านั้น เจ้านั่นยังสามารถใช้ไฟจากแหวนรับรู้ถึงตำแหน่งของทากทะเลพวกนั้นได้ด้วย
เบี้ยงกี้ : ถึงจะเป็นยังงั้น แต่ถ้ายังมองไม่เห็นตัวศัตรู มันก็ยังเข้าไปโจมตีไม่ได้อยู่ดี!!


หน้า 8
ยามะ : ตรงนั้น
คิ้วจุด : คิด-(เป็นไปไม่ได้!!!)


หน้า 9
ฟูตะ : สุดยอด!!
คิ้ว จุด : ...นี่มัน เป็นไปไม่ได้! มันไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะมองทะลุภาพลวงตาของฉัน ในตอนที่ฉันใช้ทั้งทากทะเลและภาพลวงตาประสานกันอย่างสมบูรณ์!
ยามะ : ฮะฮะ ดูเหมือนแผนนี้จะใช้ได้ผลนะเนี่ย นายมัวแต่สนใจอยู่กับจิโร่ ก็เลยไม่ได้คิดที่จะมองขึ้นไปที่ข้างบนเลย
คิ้วจุด : คิด-(ข้างบน!?)


หน้า 10
คิ้วจุด : นางแอ่นพิรุณ!!
ยามะ : เจ้านี่น่ะจะคอยสร้างไฟธาตุพิรุณปกคลุมไปทั่วบริเวณนี้ แน่นอนว่ารวมถึงภาพลวงตาที่นายสร้างขึ้นมาด้วย
ยา มะ : คุณสมบัติของไฟธาตุพิรุณก็คือ”การระงับ” แล้วก็เพราะคุณสมบัตินี้นี่แหละ ทากทะเลของนายก็เลยเคลื่อนที่ช้าลง ในขณะที่ตัวนายยังมีความเร็วเท่าเดิมอยู่ เพราะงั้นนายก็เลยไม่สามารถประสานกับทากทะเลพวกนั้นได้อย่างสมบูรณ์
รีบอร์น : เพราะงั้นก็เลยรู้ถึงตำแหน่งของภาพลวงตาที่เคลื่อนที่ต่างกันงั้นสินะ และที่ตรงนั้นก็คือที่ที่ตัวจริงของเกนคิชิอยู่
ยามะ : โอะ แล้วก็อีกอย่างนึง


หน้า 11
ยามะ : เจ้าตัวเล็กนี่ชื่อโคจิโร่
เคียวโกะ : จิโร่กับโคจิโร่เหรอ! น่ารักจังเลย!!
ฮารุ : เซนส์ในการตั้งชื่อน่าสนใจมากเลยนะคะเนี่ย...
ยา มะ : เอาล่ะ ฉันจะขอเตือนนายก่อนนะว่า ที่ผ่านมานี่นายยังไม่ได้เห็นทั้งหมด ตอนนี้ก็คงได้เวลาเอาจริงกันสักที (ยามะคะ ยังไงก็ต้องขอจับแล่ให้ได้ใช่ไหมคะ)
คิ้วจุด : คิด-(...นี่มันเรื่องอะไรกัน...เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนี้... เจ้านี่ไม่ใช่ยามาโมโตะคนที่ฉันเคยสู้ด้วยมาก่อน!!)


หน้า 12
ดี โน่ : ถึงอาวุธกล่องมันจะน่าทึ่งขนาดไหน แต่ดูท่าทางสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือการเติบโตของยามาโมโตะ จนถึงขนาดที่ทำให้เขาสามารถใช้อาวุธกล่องพวกนั้นได้ถึงขนาดนี้
รีบอร์น : ใช่แล้วล่ะ ความแข็งแกร่งของเจ้านั่นน่ะมันเป็นแบบที่ฉันเองก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน อะไรที่เป็นแรงผลักดันให้เพลงดาบของเจ้านั่นแข็งแกร่งขึ้นจนผิดหูผิดตาไปเลย แบบนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
สควอโล่ : อุทิศทุกสิ่งให้กับเพลงดาบยังไงล่ะ ไอ้เจ้าขยะนั่นน่ะมีพรสวรรค์ของนักดาบอยู่อย่างเต็มเปี่ยม แต่สิ่งเดียวที่คอยรั้งเจ้านั่นเอาไว้ ก็คือการที่เจ้านั่นไม่เคยยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อเพลงดาบ
ยามะ : ไม่เคยทุ่มเททุกอย่างเพื่อเพลงดาบงั้นเหรอ?
สควอ โล่ : ตัวนายในยุคนี้เองก็เหมือนกัน แล้วก็เพราะไอ้เรื่องนี้แหละที่มันทำให้ฉันโมโหทุกที แต่ก็คงต้องยอมรับล่ะว่าแบบนั้นมันก็สมกับที่เป็นตัวนายแล้ว
ยามะ : นาย...พูดถึงเรื่องอะไรอยู่เหรอ?
สควอโล่ : ถ้านายต้องการที่จะแข็งแกร่งจริงๆแล้วล่ะก็ มีแค่เรื่องเดียวที่นายจะต้องทำ!!


หน้า 13
สควอโล่ : เบสบอล หรือ เพลงดาบ นายจะต้องเลือกมาแค่เพียงอย่างเดียว
ยามะ : นี่นาย กลายเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาฉันไปแล้วเหรอ.....
สควอ โล่ : ฉันรู้ว่านายมีพรสวรรค์มากพอที่จะทำทั้ง 2 อย่างไปพร้อมๆกันได้!! แต่ว่าเพลงดาบน่ะมันไม่ใช่เรื่องที่จะใช้แค่การสักแต่ทำก็ได้ มันเป็นเรื่องที่นายจะต้องยอมเดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง!!
ยามะ : ถ้างั้นคำตอบของฉันก็ชัดเจน ฉันจะอุทิศทุกอย่างของฉันให้กับเพลงดาบ


หน้า 14
ยา มะ : ในตอนนั้น ตอนที่ฉันสู้กับเกนคิชิ ฉันมั่นใจว่าฉันจะเอาชนะได้แน่ๆ เมื่อฉันล้มเจ้านั่นแล้ว พวกเราก็จะได้กลับบ้านได้กลับไปยังอดีต...
ยามะ : แต่ว่าระดับของพลังมันแตกต่างกันอย่างชัดเจน ฉันแพ้เจ้านั่นอย่างราบคาบ
ยา มะ : ในตอนที่ฉันกำลังจะหมดสติน่ะ... ฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทั้งเสียใจและเสียดาย... ที่ฉันไม่ได้ทุ่มเทให้กับเพลงดาบอย่างจริงจังมากพอ และฉันก็ยังทำความเสื่อมเสียให้กับชื่อของสำนักชิงุเระ โซเอ็น ของพ่อ.... ...แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
ยามะ : คือการที่ฉันไม่ได้พยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อเพื่อนของฉัน... และฉันก็ไม่ต้องการที่จะต้องมารู้สึกแบบนี้อีก
ยา มะ : แต่มันก็น่าแปลกนะ นายรู้ไหม ในตอนที่ฉันตัดสินใจได้ว่าฉันจะทุ่มเททุกอย่างให้กับเพลงดาบแล้วน่ะ อยู่ๆมันก็รู้สึกสบายเหมือนกับว่ายกอะไรหนักๆออกไปจากตัวเลยล่ะ
สควอโล่ : สุดท้ายนายก็ตัดสินใจได้สักทีสินะ...


หน้า 15
ยามะ : คิดดูแล้วมันก็น่าเศร้านะ ลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเบสบอล ถึงมันจะแค่ช่วงเดียวก็เถอะ
สควอโล่ : แค่ช่วงเดียวงั้นเรอะ!?
ยามะ : อื้อ ก็จนกว่าจะกลับไปอดีตได้น่ะนะ
สควอโล่ : ว้อยยยย!! ไอ้ที่ฉันพูดมานี่มันไม่ได้หมายความว่ายังงั้นเฟ้ย บ้าชิบ!!
สควอ โล่ : ก็ไม่รู้เหมือนกันนะไอ้เรื่องแรงผลักดันหรือว่าไอ้เรื่องจำกัดเวลาอะไรนั่น แต่ว่าการที่เจ้านั่นตัดสินใจอุทิศทุกอย่างของตัวเองให้กับเพลงดาบน่ะ มันทำให้เจ้านั่นกลายเป็นนักดาบอย่างเต็มตัว
รีบอร์น : เผชิญหน้ากับ 2 ทางเลือกและสุดท้ายก็เลือกเพลงดาบ นั่นมันเหมือนกับผู้พิทักษ์แห่งพิรุณรุ่นแรกเลยนี่นะ
บาจิล : หมายถึงผู้พิทักษ์แห่งพิรุณของวองโกเล่รุ่นที่ 1 น่ะเหรอครับ?
รี บอร์น : ใช่แล้วล่ะ ว่ากันว่าไม่มีใครเลยที่มีความสามารถในเชิงดาบพอที่จะเทียบกับเขาได้ ทุกคนล้วนรู้ดีถึงพรสวรรค์ของเขา แต่ว่าเขากลับรักในดนตรียิ่งกว่าสิ่งอื่น ไม่มีแม้แต่ดาบสักเล่มที่เป็นของตัวเอง
รีบอร์น : แต่ในตอนที่เขารู้ว่าเพื่อนของเขา วองโกเล่รุ่นที่ 1 กำลังมีอันตราย โดยไม่มีการลังเล เขายอมขายเครื่องดนตรีที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง
รี บอร์น : เพื่อที่จะนำเงินมาเป็นค่าอาวุธและค่าเดินทาง เขามุ่งตรงไปเพื่อที่จะช่วยเพื่อน ยอมละทิ้งทุกสิ่งของตัวเองได้เพื่อเพื่อนพ้อง และอาวุธที่เขาได้โดยแลกมาจากการขายเครื่องดนตรี ก็คือดาบยาว 1 เล่มและดาบสั้น 3 เล่ม


หน้า 16-17
ยามะ : โคจิโร่ เปลี่ยนโหมด (Cambio Forma)
บาจิล : ชิงุเระ กินโทคิกับนางแอ่นพิรุณหลอมรวมกัน!!
รี บอร์น : ดาบยาวนั่น เป็นอย่างที่คิดจริงๆสินะ วองโกเล่บ๊อกซ์ของยามาโมโตะก็คือ ตำนานที่ว่ากันว่าสามารถชำระล้างได้ทุกสิ่งราวกับเป็นฝนศักดิ์สิทธิ์ที่โปรย ปรายลงมาจากฟ้า เพลงดาบ 4 วิถี “ม่านพิรุณยามเช้า!!! (Asari Ugetsu!!!)” ...... (ขอสารภาพว่างานนี้ตรูมั่วแหลก)

------------“เมื่อได้ ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะมุ่งไปยังเพลงดาบและเพื่อนพ้อง นักดาบที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็ได้ถือกำเนิดขึ้น!!!”------------

ว้าว!!!เพิ่งเคยเห็นสควอโล่นอกจากชุดเครื่อแบบน่ะเนี่ย

อุ๊ยๆ คนแรกซะด้วย

ยามะน่ารักจังเลย

มันชิบหองไม่เสียทีที่รอ
กล่องวองโกเล่แปลงร่างได้สุดยอด

โหหหหหห

4 ดาบป๊าดดด

โหดเกิ๊นไปแว้วววว

หมาโมเอะได้ใจจริงๆ ยามะรู้สึก.. เมะขึ้นเยอะเลย

เท่บาดใจ^^สุดยอดดดด!!!!

แอร๊กกกกกกกกกกก ยามะเท่โฮกกกกก >.<~~~

เฮียหลามในชุดนอกเครื่องแบบก็เท่ไปอีกแบบ 55+ ถูกใจป๋าแหงแซะ


อยากอ่านตอนต่อไปแล้วง่ะ ไม่ไหวแล้ววววววววววววววววววววววว T0T

แต่ขอคนแปลก่อน 55+ - 0 -

เย้ดดดดด

ดาบ ของท่าผู้พิทักษ์พิรุณรุ่นแรกกก *0*

รุ้สึก

อาวุดทั้งหมดของกล่องวองโกเล่

จะเป็นรุ่นแรกหมดเลยนะเนี่ย

ตายยยย

โอ้ พระเจ้า จอจมานยอดโคต-ร!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ถือไหวหรอนั่น เมื่อไหร่รอว์ยุ่นจะมาน้อ

เจ๋งเป้ง นั่นมันคือโฉมหน้าของผู้พิทักษ์พิรุณรุ่นแรกรึ

ไหงหน้าเหมือนท่านยามะเด๊ะเงี้ย???

เฮ้ย คงไม่ได้สืบต่อกันมาทางสายเลือดเหมือนสึนะกับรุ่นแรกหรอกใช่ไหม

รึว่าใช่....

แต่ไม่ว่ายังไง มันเจ๋งโคตะระไปเลยขอรับท่าน 5555 (รอดูผู้พิทักษ์คนอื่นต่อไป ว่าจะหน้าเหมือนรุ่ยแรกๆอีกไหม หึๆๆ)

แอร๊ย

ยามาโมโตะเป็นพระเอกตอนนี้เลยเคอะ

เท่มากกกกกกกกกกกกกกกกกก

ป้าดดดดดดดดดด ยามะเท่ห์สุดใจขาดดิ้นเลยค่า

ผู้พิทักษ์แห่พิรุณของรุ่น1กับรุ่น10หน้าคล้ายกันจัง เป็นต้นตระกูลของยามาะป้ะนี่
เหมือนสึนะกับปู่จีป้ะ ที่เป็นญาติกันอะ เพราะหน้าเค้าเหมือนกันมากมาย
ถ้าเป็นก็ดีนะ ฮ่าๆๆ อยากเห็นหน้าผู้พิทักษ์คนอื่นๆของปู่จีจัง

อยากอ่านไทยไวๆจัง