•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อา. . .. สัปป้่ามันบ้าไปแล้ว~~~
โกคุอยู่กับจอมมารแบบนี้ก็สวยอะซิคะ!!!

เรื่องน่าติดตามดีจัง
จะรออ่านต่อนะ~~ >______<//*

Title: Dolls
Author: Devilz79
Pairing: Kyouya*Gokudera [1859]
Rating: R-15 up
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Doll (n.) Toy in the shape of person

หมายเหตุ - สถานที่และบุคคลในฟิคชั่นเรืองนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น


-2-


“ทะเลาะกันมาหรือไงครับ?” มุคุโร่เอ่ยถามร่างบางที่โซซัดโซเซมาในยามค่ำคืน เนื้อตัวขาวมอมแมมไปด้วยเศษผงปูนและคราบเกาะของน้ำ


คนผมสีน้ำเงินนั่งเคาะนิ้วกับโต๊ะไม้ทำงาน โดยมีตุ๊กตาปั้นและตุ๊กตาไม้หลายตัววางเรียงรายอยู่ ใบหน้าขาวฉีกยิ้มให้กับคนที่เอาแต่นิ่งเงียบ ตาสีมรกตจ้องลงบนโต๊ะราวกลับโกรธมันมานานแสนนาน


ลมหายถูกปลดปล่อยออกมาอย่างช้าๆ สงบอารมณ์...เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อกลางวันอีกเป็นครั้งที่สอง แค่เพียงครั้งเดียว...ตัวเขามันก็ไร้ประโยชน์จะแย่อยู่แล้ว


“ฮายาโตะคุง ผมไม่ทราบเลย ว่าคุณคิดยังไงกับคุณฮิบาริกันแน่” เสแสร้งทำเป็นไม่รู้ ในสิ่งที่ตนเองเป็นผู้กำหนด “ถ้าเขาบีบคุณมากเกินไป ร้านผมก็ยังมีห้องว่างเหลืออยู่นะครับ”


เนตรสีเขียวสะบัดขึ้นมองอย่างไม่พอใจ คล้ายจะด่าว่า ‘ไม่ได้ขอความเห็น’


“แล้วคืนนี้คุณจะกลับไปที่ร้านของคุณฮิบาริรึเปล่า?” มุคุโร่เปลี่ยนคำถามเสียดื้อๆ เมื่อเห็นว่าคำพูดเมื่อกี๊จะไม่เข้าหูอีกคนสักเท่าไร


โกคุเดระขมวดคิ้วนิ่ง...ถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ ฮิบาริก็คงกำลังปั้นงานที่ขึ้นโครงเสร็จน่ะสินะ


“ไม่” ตอบคำถามอย่างห้วนๆ แต่คนฟังก็พอจะเข้าใจ


“งั้นคุณจะพักที่ไหนล่ะครับ? นอนข้างถนนน่ะเหรอ...ระวังจะถูกพวกเจ้าหน้าที่บ้าบิ่นนั่นจับตัวไปนะครับ” คนตาสองสีเอ่ยเตือน คล้ายว่าจะหวังดี มือยาวเอื้อมมือแตะใบหน้าขาว “เพราะคุณน่ะ...น่าสนใจ”


คนผมเงินสะบัดมือนั้นให้พ้นจากใบหน้าตัวเอง สายตาไม่ต้องการปรากฏอย่างไม่ปิดบัง และไม่กลัวว่าคนที่เห็นนั้นจะเสียความรู้สึกเพียงใด แต่นั่นเพราะเขารู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้า...มันไม่มีความรู้สึก!!


“หุบปาก” คำสั่งสั้นๆแต่ก็พาให้มุคุโร่ยอมทำตามแต่โดยดี ถึงแม้ว่าอยากจะแกล้งอีกสักเท่าไร แต่ในอารมณ์ตอนนี้มุคุโร่คงจะถูกเชือดได้โดยง่ายกระมัง


ชายผมสีน้ำเงินนั่งเงียบเท้าคางมองอีกฝ่ายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเครียด ทั้งๆที่ถูกปั้นขึ้นด้วยความเอาใจใส่ขนาดนั้น แต่ทำไมถึงถูกเกลียด...ก็เป็นเรื่องที่คนอย่างเขาไม่เข้าใจนัก และมันก็คงจะไม่ใช่ธุระเสียด้วย


กับการแค่เป็นคนเติมจิตวิญญาณใส่ตุ๊กตาของฮิบาริแต่ละตัว มันก็ยุ่งเหยิงจนบางทีอยากจะละทิ้งงานเสียดื้อๆ แต่เพราะฝ่ายนั้นคิดจะถล่มร้านอยู่เรื่อย ก็เลยต้องจำยอมในบางครั้ง


ถึงแม้ทั้งสองคนจะไม่พูดอะไร แต่บรรยากาศโดยรอบกลับไม่เงียบงันเพราะเสียงรถราที่แล่นมาบนท้องถนนยามราตรีกาล เป็นในตัวเมืองที่สมกับเป็นตัวเมืองจริงๆ ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือนกกลางคืนร้อง


ยังถือว่าโชคดี...ที่ที่ตรงนี้ยังมีเสียงรบกวนน้อยกว่ากลางตลาด


แต่กับคนผมเงิน คงจะเป็นการดีกว่าหากได้ยินเสียงแมลง เพราะเสียงรถรานั้นมันทำให้เกิดความรู้สึกคลื่นไส้...เพราะเสียงล้อรถถัง เสียงเครื่องยนต์ เสียงอาวุธปืนมันมักจะดังแทรกขึ้นมาอยู่เสมอ


“หน้าคุณดูซีดนะ...ผมว่าคุณเข้าไปพักข้างในก่อนดีมั้ย?” คนชอบคุยเปิดปากขึ้นเมื่อรู้สึกว่าเงียบเกินไป และสีหน้าของโกคุเดระใช่ว่าจะดูดีนัก “อีกอย่าง ผมก็ง่วงมากแล้วด้วย” อ้าปากหาวจนตาปิด ใบหน้าคมเงยขึ้นแล้วกลับลงมายิ้มบางๆ


“งั้นฉันไป” คนผมเงินผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตั้งท่าจะออกนอกร้าน นั่นเพราะเขาไม่คิดที่จะค้างร้านนี้ ไม่อยากจะเป็นหนี้บุญคุณกับมุคุโร่สักเท่าไร


“เดี๋ยวก่อนสิครับ...” เจ้าของร้านรั้งด้วยเสียง “ผมไม่ใช่เจ้าบ้านที่แย่นะครับ คงปล่อยคุณไปกลางดึกแบบนี้ไม่ได้ นอนที่นี่แหละครับ”


คนฟังนิ่วหน้า แล้วถอนหายใจเสียงดังให้อีกฝ่ายรู้ว่ากำลังขัดใจเขาอยู่


“คุณก็ไม่ได้รบกวนอะไรผมนักนี่...ถ้าผมปล่อยคุณไป พรุ่งนี้เช้าคุณฮิบาริอาจจะมาถล่มร้านผม แล้วจะว่าไงล่ะครับ?” เสแสร้งยิ้มน่าสงสาร แต่ในเมื่อคนที่คุยด้วยไม่มองหน้าแล้วจะมีประโยชน์อะไร


ไม่มีคำตอบจากโกคุเดระ มีแต่การที่คนตัวเล็กยอมหันเท้ากลับมาเผชิญหน้ากับคนตาสองสี “แล้วหนี้ครั้งนี้จะใช้คืนให้ทีหลัง”


คำพูดที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ แต่ก็พาให้ใบหน้าซีดขาวของมุคุโร่มีรอยยิ้มพึงใจประดับอยู่


“ไม่เป็นไรหรอกครับ...” ตอบเสียงแผ่วเบาแล้วเดินนำหน้าให้โกคุเดระติดตามมา มือยาวเอื้อมปิดไฟที่อยู่ข้างเสาไฟ ทิ้งไว้เพียงแสงไฟที่มาจากถนนใหญ่ด้านนอก


ราตรีนี้อาจมีแต่ความสลัว ในตอนที่สองคนไม่เห็นหน้าของกันและกัน...ปิดบังความรู้สึกในใจแต่ละฝ่าย หากคำพูดของผมคือคำลวง คุณเอง...ก็เป็นหนึ่งในคำลวงของผมเช่นกัน


โกคุเดระ ฮายาโตะ





ยังคงนอนไม่หลับ ตาสีเขียวมรกตที่บัดนี้ไม่อาจแยกสีออกกำลังลืมขึ้นดูแสงไฟในค่ำคืน อากาศที่เหน็บหนาวพาให้มือเล็กแข็งเย็นราวกับเป็นตะคริว ถอนลมหายใจออกมาคงจะเป็นครั้งที่ล้านของวัน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความเบื่อออกไปหมดจากชีวิตได้เลย


เขารู้ตัวเองดี...รู้ดีว่าตนนั้นเคยเป็นสิ่งไม่มีชีวิต และสามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้


บางครั้งก็รู้สึกอยากจะฆ่าฮิบาริไปซะให้พ้นหน้า แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่กัดฟันยอมทำตามได้ ทั้งๆที่รู้สึกเกลียดมาก...เกลียดขนาดที่วันหนึ่งๆแทบไม่ได้พูดคุยกัน แตกต่างกับเจ้านาย-ลูกน้องที่อื่น


หากไม่จำเป็น บทสนทนาแทบไม่มีบทบาทในสารบบของคนทั้งคู่


ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกลียดมาก ตั้งแต่ที่รู้สึกตัว...ตั้งแต่ที่เห็นหน้าเป็นครั้งแรก ความประทับใจไม่เคยมีอยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยวความทรงจำ หากก็ไม่อาจจะหนีออกมาได้ ทั้งๆที่มีหนทางหลายครั้งต่อหลายครั้ง


และนี่...ก็จะคงเป็นอีกครั้งที่เขาหนีออกมา แต่ก็ไม่สามารถหนีไปได้ตลอดกาล


ในเสี้ยวของความเกลียดชัง...ทำไมบางครั้งก็อยากจะได้คำพูดที่แสนดี แม้จะเป็นเพียงการเสแสร้งหรือคำลวง


“นอนได้นะครับ” เสียงของมุคุโร่เอ่ยถามความเห็นผู้มาพัก ตาสองสีจ้องใบหน้าที่พยักอย่างไม่ใส่ใจที่จะตอบเท่าไร “ถ้าคุณมีปัญหา ก็เรียกผมได้นะครับ”


โกคุเดระถอนหายใจพรืด อยากจะบอกออกไปเหลือเกินว่า ‘น่ารำคาญ’ แต่ถ้าทำแบบนั้นก็คงจะไม่ดีเท่าไร ในฐานะที่ยังติดหนี้ในครั้งนี้


“ฤดูนี้หนาว ก่อนนอนก็ปิดหน้าต่างด้วยนะครับ ถึงผมอยากจะให้คุณอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่ได้หวังให้คุณไม่สบาย” มุคุโร่เดินเข้าไปผลักหน้าต่างบานหนักให้แสดงถึงทิวทัศน์ของถนนสายหลัก “ผมไม่กวนคุณแล้ว ราตรีสวัสดิ์ครับ”


เสียงบอกลาดังก่อนที่เสียงประตูปิดจะกลบ


‘ราตรีสวัสดิ์’
‘อรุณสวัสดิ์’
‘ฝันดี’


ไม่เคยดังผ่านเข้าหูของเขาเลยสักครั้ง แต่ว่าไปแล้วก็ไม่เคยหวังอะไรสักนิด...ไม่ได้หวังเลย





“หนาวเหรอครับ?” เสียงนุ่มเอ่ยถามร่างบางที่พันตัวไว้ใต้ผ้าห่มผืนหนา แสงจางแห่งอรุณกำลังจะมาเยือน ในขณะที่มีคนกำลังหาไออุ่น


มุคุโร่เอื้อมมือลูบไล้ใบหน้าขาวอย่างถือวิสาสะ ไล่แตะเส้นผมสีเงินที่ไม่ยาวมาก แต่ก็ไม่ถือว่าสั้น ประทับริมฝีปากลงบนนั้นอย่างแผ่วเบา “นอนไปเถอะครับ...คุณคำลวง” กระซิบกับอากาศธาตุในคำสุดท้าย


เปลี่ยนตำแหน่งที่ตนยืนให้มาอยู่บนพื้น ก่อนจะหยิบผ้าห่มอีกผืนมาคลุมไหล่เปลือยเปล่าที่คงจะหนาวใช่น้อย ก้มลงมองใบหน้านั้นให้ชัดเจน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนส่วนตัว


มันไม่ใช่ครั้งแรก...และแน่นอนว่าจะไม่เป็นครั้งสุดท้าย





“คุณฮิบาริ?” มุคุโร่ต้องอุทานด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นบุรุษแห่งความเป็นรัตติกาลมายืนอยู่หน้าร้าน ตาคู่คมจ้องมองราวกับอาฆาต มือทั้งสองข้ามกุมทอนฟาสีเงินอยู่จนเส้นเลือดขึ้น


“เอาเจ้านั่นมา” พูดด้วยเสียงเบาๆคล้ายเตือน แต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ประมวลผลในคำพูด ร่างสูงก็ตรงเข้าหาแล้วเสยอาวุธเข้าที่ปลายคางแหลมอย่างรวดเร็ว...เสียดาย ที่อีกฝ่ายก็ชาชินกับพฤติกรรมแบบนี้จนหลบได้ทุกครั้งที่ก้าวเท้าเข้ามา ถึงแม้ว่าจะเข้ามาในตัวร้านที่มีของวางเกะกะอยู่ก็ตาม


“เดี๋ยวก่อนสิครับ!” มุคุโร่ว่าพลางหยิบไม้ถูพื้นมากันอาวุธ แต่ก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น เพราะอะลูมิเนียมเก่าๆเริ่มงอและหักลงในไม่ช้า “เจ้านั่นเจ้าไหนกันครับ? ผมไม่เห็นจะรู้เรื่อง” เสแสร้งทำโง่หน้าตาเฉย


แต่มีหรือคนอย่างฮิบาริจะมองไม่ออก “อย่ามาทำตัวโง่หน่อยเลย ไอ้พืชล้มลุก!!” ฟาดทอนฟาเข้าไปเต็มแขนก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อมุคุโร่หลังติดฝาแล้ว


“พูดชื่อเขาสิครับ...ถ้าคุณไม่พูด ผมก็ไม่รู้หรอกนะ” ฉีกยิ้มกลั่นแกล้งเมื่อฮิบาริทำตาวาวด้วยความโกรธ “คึหึหึ...หรือคุณไม่กล้ากันแน่ครับ ฮิบาริ เคียวยะ”


“แก...” ฮิบาริขบฟันแน่น มือทั้งสองข้างกำอาวุธคู่ใจอย่างบังคับไม่ให้ต้องฆ่าคนตรงหน้าให้ตาย


มุคุโร่ยิ้มคล้ายจะอารมณ์ดี ตาสองสีมีแววท้าทายกับคนชอบอวดดีอย่างบุรุษตรงหน้า ทำเหมือนจะกล้าแต่กลับปอดแหกกับเรื่องเล็กๆ


“ถ้าอยากได้ตัวเขากลับไป คุณเองก็ต้องยอมไม่ใช่รึไงครับ? หรือคุณจะปฏิเสธเขาครับ?” มุคุโร่พูดอย่างเป็นต่อ แม้ว่าตัวของเขาจะถูกทอนฟากระแทกเข้าที่หน้าอกจังๆ “พอดีที่ร้านผมเองก็ยังว่างนะครับ...ผมพร้อมจะรับเขาเสมอ”


ฮิบาริจ้องลึก ก่อนที่จะปิดเกมด้วยการหลับตาลง กลั้นใจเอ่ยชื่อของผู้ที่ตนตามหาอย่างช้าๆ และแผ่วเบา


“โกคุเดระ ฮายาโตะ”



tbc ..


สั้นได้อีก...
ยอมรับผิดโดยดุษฎีไม่มีอุทรค่ะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์เหมือนเดิมนะคะ (รวมไปถึงคนที่เข้ามาอ่าน + กดผิด และ ฯลฯ 55)
ลืมบอกไปค่ะ ว่าฟิคเรืองนี้มันเครียด (แต่คนแต่งชิวไปเรื่อย - -)

เรื่องการเมืองนั้นไม่ไ้ด้เอาอะไรมาเทียบนะคะ
แต่เอาจากความคิดของตัวเอง + แนวคิดจากพ่อบ้าน (kuroshitsuji) มาเล็กน้อยค่ะ



ช่วงนี้เปิดเทอม แล้วก็ไข้หวัดอะไรมามากมายไม่รู้เยอะแยะ
ยังไงก็รักษาสุขภาพ + มีความสุขกันถ้วนหน้านะคะ แฮ่กๆๆ

ไม่ได้มานาน ในที่สุดก้อัพละ ดูท่าฮิบาริจะหวงของไม่ใช่เล่นเลยนะ แต่ก็ยังคงความปากแข็งอยู่ดี

ส่วนสัปป้า ท่านยังคงร้ายได้ใจกระผมอยู่ หึๆๆ โกคุถ้าเกลียดฮินักก็มาอยู่กับมุคุโร่เลย 6959 โลด!! [//โดนแม่ยก 1859 รุมตื้บ]

ไงก็อัพไวๆนะค้าบ

มาต่ออีกเร็วๆนะค้า...เรื่องกำลังเครียดได้ใจเลยค่ะ...
อยากรู้ว่าคุณฮิจะทำยังไงต่อไป...
ทั้งๆที่หวงขนาดนั้น แล้วทำไมยังปล่อยมาละค้า....>.<..
มันต้องมีเหตุผลอะไรแน่ๆที่ทำให้คุณฮิเป็นแบบนี้
อยากรู้สุดหูรูดค่ะ....

"ฉันจะปั้นแกมาเพื่ออะไร..."

ขอตอบคร่า~~~
ปั้นมาเพื่อรักและมอบความ SM ให้อย่างอ่อนโยน(?)ค่ะ!!!
แหม คุณฮิบาริเจ้าขา จู่ๆ โกรธอะไรกันล่ะค่ะเนี่ย
สงสัยได้กลิ่นมุคุโร่ติดเสื้อก๊กคุงมาเลยเกิดอารมณ์โมโหเหรอเจ้าค่ะ
โหดร้ายนะคะเนี่ย น้องกำลังเคลิ้มๆ มาผละจูบไปซะชิบ
ว่าแต่ป๋ามุคุนี่ก็บทน้อยเหลือเกินอ่ะ น่าสงสารจัง
โผล่มาเป็นตัวร้ายได้บทน้อยอีก แต่ก็สมน้ำหน้ามันแล้ว
ทำให้ครอบครัวเขาแตกแยกดีนัก(?)
เออ สงสัยชะมัดเลย ตกลงมันชำระหนี้กันด้วยวิธีนั้นหรอกเหรอเนี่ย
...แหม~น่าจะมีฉากนั้นเนอะ เคี้ยกๆๆๆ >///<
จะรออ่านตอนต่อไปนะค่ะ อัพไวๆ เถิดขอร้อง~~

มันยังไงกันหว่า.. 6959 เหอะ !!!

ฮิบะปากไม่ตรงกับใจ ชิชิ

หวง+ห่วงก็พูดไปเด่ !!! แค่จะเรียกชื่อยังไม่เรียกเลย

จะซึนอะไรหนักหนา หมั้นไส้ //โดนตบ

มาต่อไวๆนะคะ ^w^

ว๊าว ว ว

พล็อตเท่มากๆเลยค่ะ สงคราม แต่ที่เท่ที่สุดคือตุ๊กตา!! ตุ๊กตาแสนสวยที่ถูกส้รางโดยน้ำมือของช่างปัน้สุดหกล่อ..แต่ดันไปโดนพ่อสัปป้าแกร่ายมนตร์ใส่ซะนี่...ได้่อารมณ์ดีแท้!

จะตามต่อไปค่ะ เรื่องแนวนี้มันน่าสนใจเจงๆ!!~

ตอบคำถามคุณฮิ<<ก็ปั้นเ้คามาให้สัปป้าไง..(วิ่งหลบทอนฟา)

Title: Dolls
Author: Devilz79
Pairing: Kyouya*Gokudera [1859] / RL ?
Rating: R-15 up
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Doll (n.) Toy in the shape of person

ตอนที่แล้ว -2-
หมายเหตุ - สถานที่และบุคคลในฟิคชั่นเรืองนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น


-3-

ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงอุ่นสะดุ้งเฮือกขึ้นมา เนตรสีมรกตสองข้างเบิกกว้างเมื่อได้ยินเสียงเรียกก้องดังอยู่ในหัว พยายามที่จะขยับตัว แต่ก็ต้องสัมผัสได้ถึงความปวดร้าวที่แล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง


โกคุเดระนอนนิ่งอยู่บนเตียง ความกระวนกระวายเข้าแทรก เพราะไม่สามารถทำตามใจนึกได้ เท่าทันความคิดของคนที่ไม่สามารถขยับไปไหนได้ เสียงเดินลงเท้าหนักก็ดังขึ้นมา แล้วตามด้วยเสียงกระแทกประตูด้วยของแข็ง แล้วกลอนที่ถูกล็อคไว้ก็กระเด็นหลุดออกมาอย่างง่ายดาย


ความรู้สึกในช่องอกกลายเป็นว่างเปล่า


“มานี่!!” มือหนากระชากผ้าห่มที่เป็นตัวกั้น ให้หลุดออกจากตัวของคนที่นอนนิ่งบนเตียง ชั้นแรกเปิดออก แต่ก็ยังคงมีชั้นที่สองพอจะถ่วงเวลาให้โกคุเดระนอนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจตัวเอง


ไหล่เปลือยเผยให้ฮิบาริได้เห็น แม้จะเป็นแค่เล็กน้อย แต่ก็สามารถทำให้ผู้ชายที่เยือกเย็นพร้อมจะบ้าระห่ำได้ตลอดเวลา “...นี่สินะ ถึงไม่ยอมกลับบ้านน่ะ” มองด้วยสายตาเหยียดหยาม พูดด้วยคำดูแคลน


คนตัวเล็กกว่ากำมือแน่น...เพราะอย่างนี้ถึงได้เกลียดนักเกลียดหนา พูดออกมาแต่ละคำไม่เคยคิดถึงใจคนที่ฟัง ตาสีเขียวเข้มจ้องมองด้วยความโทสะเช่นกัน แต่ก็มิอาจทำอะไรได้เพราะแค่ร่างกายตัวเอง ยังไม่สามารถพยุงให้ลุกขึ้น


ริมฝีปากของฮิบาริเหยียดยิ้มจงชังก่อนจะโน้มตัวไปอุ้มให้ร่างบางขึ้นมาพาดบนไหล่ “แกต้องการแบบนี้สินะ” พูดพึมพำกับตัวเองแล้วเดินออกไปจากบริเวณร้าน ไม่สนใจเอ่ยคำลาต่อผู้เป็นเจ้าของ และไม่สนใจที่จะแม้แต่แลสายตามองบุรุษผมสีไพลินที่ยืนยิ้ม หัวเราะในลำคอเพียงลำพัง





ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีเสียงค่อนแคะ ระหว่างทางมีเพียงแต่ความเงียบเพราะไม่มีผู้คนสัญจรไปมามากในวันธรรมดาแบบนี้


ความรู้สึกของทั้งคู่...แม้จะคล้าย แต่กลับแตกต่างยิ่งนัก


คนหนึ่ง...เกลียด อีกคนหนึ่ง...ก็เกลียด แต่เพราะเพื่อไม่ให้รัก จึงต้องเกลียด


เท้ายาวก้าวเร็วขึ้น เพื่อที่จะถึงจุดหมายให้เร็วขึ้น...เพราะอารมณ์ของเขา ไม่ใช่สิ่งที่ต้องเก็บไว้ข้างใน อารมณ์...ไม่ใช่ความรู้สึก ระบายออกมาเท่าไรจะยิ่งดี ในความคิดของเขาเท่านั้น


ไม่ช้า การเดินก็หยุดลง เท้าแกร่งซัดเข้าที่ประตูที่ไม่ได้ลงกลอน แล้วเดินดิ่งเข้าไปในบริเวณห้องส่วนตัว ริมฝีปากแสยะยิ้มร้ายที่ดูน่ากลัว แล้วโยนให้ร่างบางในผ้าห่มผืนหนาลงกับเตียง


“ฉันจะไม่พูดมากกับแกอีกต่อไป!!!” ตวาดออกมาสุดเสียง ในตอนที่มือกระชากผ้าห่มแห่งร้านของมุคุโร่ออกจากตัว เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและหยาดเลือดตามลำตัวจนไปถึงหน้าท้อง


โกคุเดระส่ายหน้าดิก ในขณะที่ตัวกำลังถดถอยหนีห่างจากการจับกุมของคนตาสีนิล “ฮะ...ฮิบาริ อย่า...” เสียงแหบแห้งขอร้อง แววตาเต็มไปด้วยความกลัวที่เจือความเกลียดเอาไว้


“พูดแค่นั้น...แล้วหวังให้ฉันปล่อยแกงั้นเหรอ?” ร่างสูงกดแขนเล็กให้แนบติดกับเตียง “ง่ายไป...” กระซิบเสียงเบาข้างใบหู แล้วเล็มเลียเบาๆ ไล้เลยไปจนถึงแก้มสีซีดที่เย็นเฉียบ “ถ้าแค่นี้ปฏิบัติต่อฉันไม่ได้ ก็ทำให้ตัวเองหายไปซะ!”


ความเย็นชาในคำพูดและการกระทำที่รุกรานสิทธิ์ พาให้ร่างบางที่นอนหลับตานิ่งอยากจะระเบิดตัวเองให้หายไปในวินาทีนี้เสียเหลือเกิน


เสียงกรีดร้องดังขึ้น แต่ไม่มีใครได้ยิน...เพราะตรงนี้เงียบเกินไป สงบเกินไป...เกินกว่าที่ใครจะเข้ามา ความเจ็บปวดที่ไม่อาจระบายออกมาได้ ถูกเปล่งออกมาด้วยเสียงหวานอื้ออึง


เกลียด...เกลียดเหลือเกิน





“ขอโทษครับ...ไม่ใช่ว่าใช่ร้านของคุณฮิบาริรึเปล่าครับ?” เสียงของคนแปลกหน้าเรียกให้ผู้ที่กำลังผสมปูนเงยหน้าขึ้นมองออกนอกร้าน ใบหน้าคมไม่ต้อนรับแขก...


“อือ” รับคำในลำคอแล้วละมือจากงาน “มีอะไร?”


“พอดีว่าผม...” ร่างเล็กในชุดลายวัวยื่นแผ่นกระดาษสีขาวที่มีรอยสีดำแต้มอยู่เป็นรูปเป็นร่าง “ผมทราบมาจากคุณมุคุโร่ว่าคุณสามารถทำได้ ผมเลยมาตามที่เขาบอก”


ฮิบาริตวัดสายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้า จ้องมองตาสีเขียวคู่นั้นฉาบไปด้วยแววสงสัยว่าตนเองทำอะไรให้เจ้าของร้านไม่พอใจหรือเปล่า


“ฉันติดงานอยู่ ถ้างานของนายไม่ใหญ่มากล่ะก็อีกเดือนนึงไปเอาที่ร้านมุคุโร่ไป” พูดแบบมะนาวไม่มีน้ำกับลูกค้าที่ทำหน้าเจื่อนอยากจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “แต่ถ้าจะเอาขนาดหนึ่งต่อหนึ่งก็สามเดือน”


“ครับ...” เด็กหนุ่มในชุดลายวัวก้มหน้ารับคำ “สามเดือนก็สามเดือนครับ”


“อือ” ฮิบาริรับคำ แบมือรอแบบที่จะถูกส่งมา เขาไม่ชอบที่จะกระชากของออกจากมือของใคร...ถึงจะไร้มารยาทเรื่องวิธีพูด แต่การกระทำบางอย่างเขาก็รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร


เด็กหนุมผมดำส่งกระดาษอย่างกล้าๆกลัวๆ “ผมชื่อแร..ม...” กำลังจะบอกชื่อ แต่กลับถูกเมินโดยการที่เจ้าของร้านเดินเข้าไปในร้านเสียอย่างนั้น ตาสีเขียวเข้มเงยหน้ามองตัวร้านที่ดูจะเก่าและโทรมใช่น้อย ร่างเล็กถอนหายใจออกมา ลมอุ่นๆปะทะเข้ากับอากาศจนเกิดเป็นควันจางๆ


ก่อนจะลากเท้าออกไปอย่างเชื่องช้า





“ลุกมา!!” มือหนากระชากคนที่นอนซมอยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมา ความหยาบกร้านเพราะคราบปูนเกาะลงไปบนผิวหนังบอบบางจนรู้สึกเจ็บ


“ยะ...อย่ามายุ่ง!” คนที่นอนสะบัดข้อมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล ความเจ็บปวดร่างกายมันมีมากยิ่งนัก “ทำให้ฉันตายไปเลยสิ...จะได้ไม่ต้องมีฉันอยู่ให้นายรำคาญใจ” ไม่ได้ตัดพ้อ แต่หมายความอย่างที่พูดจริงๆ


ฆ่าให้ตาย...ดีกว่าให้มาอยู่แบบนี้


“หุบปาก แล้วลุกขึ้นมา!!” มือแกร่งเอื้อมไปบีบคางคนตัวเล็กกว่าให้เงยหน้าขึ้น “ดี...” ครางออกมาในลำคอเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังดื้อดึง ไม่ยอมลุกขึ้นมาตามคำบอก แขนยาวช้อนตัวบางขึ้นมาแล้วกดลงกับหน้าอกของตนเอง แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนเจ็บดิ้นรนเพื่อจะหลุดพ้น


ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่จะหลุดไปได้หรอก


คนที่รู้ชะตากรรมของชีวิตตัวเองยอมสงบนิ่งอยู่อย่างเฉยๆ ดิ้นรนยังไงก็ไร้ประโยชน์ เพราะอีกฝ่ายคือผู้เป็นนาย ทั้งเจ้านายและเจ้าชีวิต...แต่เป็นเจ้าชีวิตที่เขาเกลียดแสนเกลียด ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความปราณี ไม่มีอะไรสักอย่างที่ทำให้เขารู้สึกได้ดีเลย


“อยู่นิ่งๆก็เป็นรึไง” คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ แต่เป็นการดูถูกในการรับฟังของร่างบาง “ขอให้อยู่เฉยๆได้ตลอดรอดฝั่งแล้วกัน” ฮิบาริพูดไปพลางเดินออกนอกห้อง คำพูดที่พาให้ใจกระตุก...แต่ริมฝีปากบางต้องเหยียดยิ้มประชดประชันขึ้นมา เมื่อคิดว่าตนเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย


ร่างสูงก้าวตรงไปยังห้องอาบน้ำที่ถูกสร้างยื่นออกไปนอกตัวร้าน ห้องอาบน้ำมีเพียงอ่างกว้าง และราวสำหรับพาดผ้าเท่านั้น


ฮิบาริออกแรงเหวี่ยงให้คนตัวเบาลงไปในอ่างอย่างไม่ออมแรง มือแกร่งสองข้างกดบ่าให้จมอยู่กับน้ำอุ่นที่ถูกตระเตรียมไว้มาเป็นอย่างดี


ถึงคราของโกคุเดระที่เบิกตากว้างด้วยความสงสัยในการกระทำของอีกฝ่าย ผมสีเงินเปียกจนลู่ลงเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ประกอบกับดวงตาคู่ใสที่มีความไม่เข้าใจอยู่ พาลให้เหมือนเด็กเข้าไปใหญ่ คอเล็กหันเลิกลั่กไปมา แล้วก็กลับมามองที่บุรุษตรงหน้า


“ฉันไม่ได้พาแกมาอาบน้ำแน่ๆ” เสียงเย็นชาไม่ได้ทำให้ความสงสัยหายไป มือข้างหนึ่งปล่อยออกจากไหล่แล้วเปลี่ยนไปบีบคางมนไว้เบาๆ “อยู่ให้นิ่งเหมือนตอนแรกแล้วกัน...”


“จะ...จะทำอะไร!?” เสียงใสแหบแห้งเอ่ยถามออกมาอย่างตระหนก


“หึ...สำหรับคนอย่างแก แกคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ?” ไม่ใช่คำถามที่จำเป็นต้องตอบ แต่เป็นคำถามที่เป็นคำตอบจากความสงสัยของคนที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ “แกคิดว่าตุ๊กตา...เป็นอะไรล่ะ?”


ตาสีเขียวมรกตสะท้อนแววกร้าวชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาปกติอีกครั้ง


ตุ๊กตาเป็นอะไร?...
...ก็เป็นของเล่น ที่ไม่มีสิทธิ์ขัดขืนไงล่ะ





“ฮ๊า...ยะ....อย่า...” เสียงหวานใสร้องเครือ เมื่อโดนมือกร้านรุกร้ำความเป็นอธิปไตยมากที่จะทนไหว ลำคอขาวระหงบ่ายเบี่ยงหลบหนวดแข็งที่ทิ่มตำตามลำคอ เสื้อเชิ้ตลายวัวถูกปลดออกจนเผยให้ผู้อื่นมาสัมผัสผิวกาย


แผ่นหลังเล็กนาบลงกับกำแพงในตรอกเงียบ ที่ไม่มีผู้สัญจรไปมา ดีดดิ้นเพื่อที่จะหลุดพ้นจากชายร่างใหญ่ที่เรียกตัวเองว่า ‘ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์’ แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้มือใหญ่รวบร่างกายเข้าไปกกกอดเอาไว้


“ปะ...ปล่อย...ปล่อยนะ...ฮะ...ฮึก...” เสียงโอดครวญร้องเรียกให้คนช่วยเหลือ แต่มันกลับดังก้องเพราะกฏแห่งการสะท้อนของคลื่นเสียง ก็พาให้คนตัวเล็กกริ่งกลัวมากกว่าเดิม “อ๊า...อย่า...” ประท้วงเมื่อกางเกงสแล็คถูกรูดลงไปกองอยู่ที่พื้น เรียวขางามสองข้างถูกแยกออกจากกันด้วยแรงมหาศาล


“ร้องสิ...ร้องไปให้พอใจเลย...” เสียงน่าเกลียดไม่ต่างจากหน้าตาดังขึ้นมาจากนายตำรวจฉกรรจ์ มือหยาบลูบไล้ตามขาอ่อนให้ร่างเล็กต้องอ่อนระทวย


“ฮ๊ะ...ฮ๊า...ยะ....อ๋า....อย่า....” มือคู่เรียวพยายามผลักไสลิ้นเปียกที่ลากผ่านต้นขาไปทางด้านข้างเรื่อยๆ จนมาหยุดตรงส่วนที่ไวต่อความรู้สึก


“ตอนนั้น...นายก็ชอบตรงนี้นี่” ความอุบาทว์ของหน้าตา ก็ไม่ต่างอะไรไปจากสันดานดิบสักเท่าไร ตาสีดำสนิทมีแววหื่นกระหายอย่างไม่คิดจะปิด “ร้องออกจะเพราะขนาดนั้น...ถ้าไม่ชอบจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ?”


“ปะ...ปล่อย...ปล่อยฉัน”


“งั้นเหรอ...?” ถามกลับเสียงเหยียดหยาม มือสองข้างแหวกขาให้อ้าออกจากกัน “ตรงนี้สินะ...” รอยยิ้มชั่วร้ายเผยขึ้นมา จงใจให้คนที่ตัวสั่นเทิ้มได้เห็น แล้วซุกใบหน้าตรงหว่างขาทั้งคู่ ลิ้นหยาบละลาบละล้วงสัมผัสจุดอ่อนไหวแล้วตวัดเข้าโพรงปากจนคนตัวเล็กกว่าทรุดเข่าลงเพราะไม่อาจจะต้านทานแรงราคะที่กระหน่ำมา


เลวร้าย...ชั่วช้า...สารเลวที่สุด!!!


น้ำตาสีใสไหลลงมาเป็นสายด้วยความเจ็บใจที่ตนอ่อนแอ อ่อนแออย่างนี้มานับหลายสิบปี


“หึ...” เสียงหัวเราะในลำคอดังออกมา พาให้ร่างเล็กสะอื้นไห้หนักขึ้นไปอีก...สมใจนักล่ะสิ ที่ได้รังแกราษฎรแบบนี้ ทั้งๆที่สงครามบ้าๆนั่นมันก็จบลงไปนาน “หึหึหึ...” แล้วอีกหลายเสียงก็ดังขึ้นต่อกันจนน่าแปลกใจเพราะนั่นมันไม่ใช่เสียงสะท้อน


“คะ...ใคร?...ฮ๊ะ...อ๋า” เสียงแหบแห้งเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ใบหน้าขาวจนเกือบจะซีด ดวงตาสองข้างปรือลงเพราะแรงสัมผัสจากปลายลิ้นที่กำลังดึงดูดช่วงกลางตัว


เสียงปรบมือดังขึ้นมาจนผู้ที่กระทำ ‘เบี้ยล่าง’ อยู่ชะงัก ลำคอแกร่งเกร็งจนสั่นระริก ยิ่งเสียงปรบมือดังเท่าไร เสียงก็สะท้อนกลับมามากเท่านั้น


“หนังสดเรื่องนี้ดีจังนะ...” คำเอ่ยชมที่ไม่เหมือนจะชมเท่าไร พาให้คนที่ถูกกระทำใบหน้าแดงด้วยความโกรธอาย สองมือเล็กกำหมัดแน่น แต่ทว่า...แม้แต่ขาทั้งสองข้างก็ไม่อาจจะยืนอยู่ได้ “ก็ไอ้ตำรวจเวรๆกับพวกคนคุกเก่าน่ะสินะ”


“ใครวะ!!?” เสียงแหบแห้งแสนอุบาทว์เอ็ดตะโรขึ้นมาด้วยความโกรธ เมื่อเจ้าของเสียงไม่ปรากฏตัว


“แน่ใจรึไงที่จะเจอฉันน่ะ” เสียงลึกลับเอ่ยถามขึ้นมา ในน้ำเสียงมีแววเยาะเย้ยอย่างเต็มประดา “หึ...ไม่รอให้แกตอบหรอกนะ ไอ้หน้าโง่!!” ตวาดเสียงสุดท้ายดังขึ้นมาพร้อมกับประกายไฟแลบบนหน้าอกของชายใจหยาบ แผ่นอกอาบด้วยเลือดสีแดง...บนหน้าอกข้างซ้าย


ไม่มีเสียงโอดโอยเพราะคนคนนั้นได้กลายเป็นศพนอนเอนเอียงอยู่ข้างกายคนที่ตัวสั่นระริกแล้ว


“นะ...นาย...ใช่มั้ย?” เด็กหนุ่มในร่างกายเกือบจะเปลือยเปล่าถามเจ้าของเสียงขึ้นมา “นาย...รีบอร์นใช่มั้ย!!” ตะโกนถามสุดเสียง ตะโกน....เสียจนน้ำตาไหลลงมา


ไม่ใช่หรอก...ไม่ใช่แบบนั้นหรอก


“ว่าไง...ไอ้วัวโง่” คำทักทายคำแรกดังออกมาจากปากของชายหนุ่มร่างสูง ใต้หมวกทรงสูงสีดำ มีสีส้มสดคาดอยู่ เพียงไม่กี่ก้าว ร่างนั้นก็เข้ามาประชิดตัวเล็ก มือหนาเชยคางมนขึ้นมาก่อนจะใช้สายตาสำรวจร่างกายที่ถูกกระทำชำเรามาไม่กี่นาทีก่อน


ริมฝีปากเหยียดยิ้มออกมาเยาะเย้ย โดยไม่มีแววแห่งความสงสารหรือเห็นใจสักนิด


“ตอนแกไม่ใส่อะไรก็ดูดีนี่...” มือหนากระชากแขนเล็กให้ลุกยืนขึ้น ก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างกดลงบนยอดอกสีชมพูอย่างเร้าอารมณ์อีกฝ่าย ใบหน้าหล่อคมเอนซุกเข้าซอกคอที่เบี่ยงหลบ แต่ดูท่าว่าจะเป็นการเปิดทางเสียมากกว่า ลิ้นยาวไล้ลำคอแล้วเรื่อยมาจนถึงใบหน้าที่เคยแปดเปื้อนสัมผัสของคนตายไปแล้ว “ตัวร้อนนะ...”


เอ่ยทักเมื่อได้รับไอร้อนจากตัวบางที่หายใจถี่เหมือนคนเหนื่อยหอบ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรจากเจ้าทุกข์ที่บัดนี้ลำตัวขาวกลายเป็นสีแดงระเรื่อจากความกดดันภายในร่างกาย


“ระ...รีบอร์น...” มือบางเกาะไหล่หนาแล้วซบใบหน้าลง เปลือกตาสองข้างปิดลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยกับการต่อสู้ภายในจิตใจของตัวเอง


เจ้าของชื่อขมวดคิ้วก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ “ฉันจะยอมตามใจแกวันนึงก็แล้วกัน...แต่แกก็ต้องชดใช้ฉันคืนอย่างสาสมแน่ ไอ้วัวโง่” กัดฟันกระซิบที่ใบหูแล้วดันตัวบางให้ติดกับกำแพงก่อนจะถอดเสื้อโค้ทตัวนอกของตนมาห่มแล้วอุ้มร่างที่แทบจะไร้สติออกจากตรอกแห่งความอัปยศอดสู





“เตรียมของขึ้นโครงไว้ด้วย” เสียงเย็นเฉียบสั่งให้คนผมเงินในชุดหมีต้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างงกๆเงิ่นๆ “ถ้ามันไม่มีก็ไปเอาที่ห้องใต้ดิน”


โกคุเดระมองผู้เป็นนายอย่างห่างๆ เขาไม่รู้...ว่าตัวเองควรจะทำหน้าอย่างไรกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่ แม้ว่ามันอาจจะเป็นเพียงการเสแสร้งหรือเป็นการกดดันกลายๆ แต่เขาก็...ไม่รู้สิ


“เอาซิ...จะทำอะไรก็ตามใจ”


“ดี...” ฮิบาริเอ่ยขึ้นมา ก่อนที่จะวักน้ำสาดใส่หน้าให้ตาของร่างบางปิดลง ถือวิสาสะโอกาสคล้องคอนั้นขึ้นมา แล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างเบาๆ ลิ้นหนาลักลอบเข้าไปในโพรงปากหวานที่คล้ายจะสำลักอากาศเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วคนที่ดิ้นรนอยู่ข้างล่างก็ต้องยอมสงบนิ่งเมื่อไปตามเกมทัน


แต่ที่ยิ่งกว่านั้น...การนิ่งไม่ใช่เพราะตามลิ้นของอีกฝ่ายได้ แต่นั่นเพราะเป็นครั้งแรก...ที่รู้สึกว่าการกระทำครั้งนี้มันคือรสชาติของคำว่า ‘จูบ’ แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกเขินอายในตนเอง


“อ่า...ทะ...ทำอะไร?” เอ่ยถามเสียงพร่าเมื่อกลีบปากถูกถอนออกจากกันแล้ว


ฮิบาริจ้องมองร่างบางด้วยสายตาไร้ความหมาย “...ของเล่น มันไม่มีสิทธิ์ถามหรอกนะ...”


คำตอบที่พาให้สะอึก เพราะเป็นเรื่องที่รู้อยู่แก่ใจดี ว่าของเล่นก็คือสิ่งไม่มีชีวิต เจ้าของอยากจะทำอะไรก็ไม่อาจจะห้ามหรือขัดได้...มันเป็นสัจธรรมของโลกอยู่แล้ว “นั่นสิ...”


“....” ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากปากของบุรุษผมดำ มีเพียงการกระทำแผ่วเบาที่พาให้ผู้ถูกกระทำรู้สึกประหลาดใจจนไม่อาจทักท้วงหรือเอ่ยถามใดๆได้


แรงบีบที่ไหล่เบาๆ มือสองข้างที่ลูบไล้เนื้อตัวอันเปรอะเปื้อนด้วยหลายคราบและฝุ่นผงจากปูน ลมหายใจอุ่นๆในอากาศเย็นๆที่ปะทะกับต้นคอ


ก็เป็นแค่การเล่นกับของเล่นเท่านั้น....เอง





ในขณะที่ร่างเล็กก้าวเท้าลงไปในห้องใต้ดิน อีกคนก็กำลังปั้นงานในส่วนที่เหลืออยู่ให้สำเร็จก่อนจะเก็บรายละเอียดในส่วนต่างๆให้ดูนุ่มนวลเพิ่มขึ้นไปอีก


ยังคงไร้คำพูดจากนอกเสียจากเรื่องงาน...หรือบางทีอาจจะเพราะว่าที่เงียบก็เพียงต้องการสมาธิเท่านั้น


ชายหนุ่มผมดำหยิบแบบขึ้นมาดูอีกรอบ แบบนี้เป็นครั้งแรกที่เขาดูแล้วต้องดูซ้ำเป็นรอบสอง ไม่ใช่เพราะงานไร้คุณภาพจนเขาไม่อาจจะทำได้ แต่นั่นเพราะภาพวาดในแบบ...คล้ายเหลือเกิน...คล้ายกับคนคนนั้นที่หนีหายจากเขาไปตั้งแต่หลายปีก่อน


คนที่มีเส้นผมสีน้ำตาลไหม้สีเดียวกับตา รอยยิ้มที่สดใสพาทุกคนยิ้มและหัวเราะไปพร้อมๆกันได้ เสียงเล็กๆที่เรียกกำลังใจให้กลับคืนมา คราใดที่สติแตกเหมือนคนบ้า ก็จะมีมือนุ่มๆมาคอยตบบ่าอย่างให้กำลังใจ


แต่ยังไงก็...หายไปแล้วสินะ
แล้วคนคนนี้ก็คงจะไม่ใช่คนของเขา

เพราะนี่ก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง...
...เป็นสิ่งที่ไร้ชีวิต ไร้จิตใจ มีเพียงวิญญาณที่ถูกเติมเต็มโดยคนตาสองสีอย่างเจ้ามุคุโร่
แค่ของเล่น ก็ไม่อาจทำให้รอยยิ้มของใครบางคนกลับมาได้หรอกนะ



tbc ..



เหมือนจะยาวขึ้นมาอีกนิดนะคะ 555
อัพครั้งล่าสุดวันที่ 7 เดือนที่แล้ว ... อีกเดือนเพิ่งโผล่มา ขอโทษค่าาา *หวังว่ายังมีคนอ่านอยู่นะคะ*

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นต์เช่นเคยค่า
รู้สึกมีคนเชียร์ 6959 เยอะ...เราเองก็เชียร์ค่าาา (โดนต่อย)
ก็คุณฮิเอาแต่ซึนนี่เนอะ กร๊ากกกกก เชียร์มุก็สิ้นเรื่อง /me

ไม่รู้ว่าอัพตอนนี้แล้วจะทำให้หายงง หรือ ทำให้งงหนักขึ้นกว่าเดิม
แล้วตอนนี้ก็มีอีกหนึ่งคู่เข้ามาแทรก เคะๆ (หรืออาจจะเรียกว่าหนึ่งคี่ ?????)

(อยากจะเล่นมุก 2n+1 อ้าาาาาาาาา --- ใครไม่เก็ทตรงนี้ไม่เป็นไรค่ะ TvT)

สุดท้าย...ยังไงก็รักษาสุขภาพกันเยอะๆนะคะ
อากาศเปลี่ยน แล้วก็ไวรัสมันสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเองได้มาก ในขณะที่คนเราก็ภูมิคุ้มกันถดถอย
ออกไปไหนก็ใส่หน้ากากอนามัยไว้จะเป็นเลิศค่ะ ^^ ขอบคุณค่าา

อา....มาต่อแล้ว ก่อนอื่นก็ต้องบอกว่า ขอบคุณค่ะ

ยังไงก็ยังงงกับเรื่องอยู่ แต่นะ เราชอบแหละบรรยากาศที่คลุมเครือแบบนี้ เหมือนความรู้สึกของคุณฮิ กับ ก๊กคุง

ชอบบรรยากาศ ชอบการบรรยาย ชอบยุคสมัย มันดูดราม่าดีนะคะ แถมตอนนี้ยังมีตัวละครใหม่ RL ซะด้วย โอ้ รีบอร์นนี่ก็ยังคงร้ายไม่เสื่อมคลายจริงๆ แต่น่าสงสารแรมโบ้จัง ทำไมหนูต้องถูกรังแกเรื่อยเลยล่ะลูก โถๆๆ

แบบที่คุณฮิปั้นอยู่ตอนจบนั่น หวังว่าคงไม่ใช่...(เฮือก!X


เราก็เชียร์ 6959 เหมือนกันนะ แต่ว่า...185969 น่ะเจ๋งค่อดๆ

รออ่านตอนต่อไปค่า

คุณฮิขา....ทำไมคุณฮิทำอย่างงี้ละค้า...T T....
ถึงจะเป็นแค่ของเล่นแต่เค้าก็มีชีวิตมีจิตใจนะค้า....T T....

สงสารหนูฮายาโตะสุดๆเลยค่ะ....
ไอ้คำว่า"ของเล่น"เนี่ย....
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือไม่มีชีวิต แต่ถ้าถูกบอกว่าเป็น"ของเล่น"มันก็เจ็บปวดสุดๆเลยนะ

ยิ่งตอนที่หนูฮายะบอกว่า ฆ่าฉันเลยสิ....โฮกกกกก....หม่ามี๊ใจจะขาดรอนๆ....T T...สงสารมากๆเลยค่ะ

ก็ได้แต่หวังว่า....ตุ๊กตาตัวนี้คงจะไม่ใช่ตัวแทนของใครหรอกนะคะ...
แงๆๆๆ.....

ถึงจะยังงงๆอยู่บ้าง...แต่ก็ชอบมากๆเลยนะคะ...
แต่งได้มืดมนสะเทือนใจสุดๆเลยค่ะ....

รอตอนต่อไปอยู่นะคะ....^ ^....

ฮะฮะ ตอนแรกนึกว่าจะเป็น 69L ตอนที่อ่านถึงเสียงหัวเราะ "หี..." เนี่ย >>คิดไปได้ไงวะตรู!!? (แต่คิดอีกที มันก็ดีเนอะ >//<)
แรมโบ้เนี่ยเคยเข้าคุกมาก่อนหรือเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ น่าตาน่ารักใสๆ แบบนั้น ทำความผิดอะไรไว้หว่า?
แอบสมน้ำหน้าไอ้ผู้พิทักษ์สันติราษฏ์นั้นเลยตอนโดนเจาะหน้าอกอ่ะ มาทำหื่นกามกับน้องวัวได้ยังไง ห๊ะ!
รีบอร์นมาช่วยทัน โชคดีจัง ว่าแต่...บรรยากาศเหมือนคู่รักกลับมาพบกันใหม่เลยอ่ะ ซึ่งนั้น...เราชอบมาก~!!

ว่าแต่ทำไมแรมโบ้ถึงมาให้ฮิบาริปั้น "ใครบางคน" (ซึ่งถ้าให้เดา คงไม่พ้นเป็นซือคุงสินะ) ให้ล่ะ?
คำถามเยอะเลยแฮะ ในเรื่องเนี่ย ปริศนา...

ยิ่งอ่านก็ยิ่งสงสารก๊กคุงอ่ะ เพราะเป็นตุ๊กตาจึงต้องโดนเกลียด
เพราะเป็นตุ๊กตาเลยต้องเกลียด...
แถมอ่านไป ยังให้ความรู้สึกว่า ก๊กคุงเป็นตัวแทนของ "ใครบางคน" คนนั้นยังไงไม่รู้
และยังเป็นเครื่องมือที่มุคุโร่ใช้แก้แค้น "อะไรสักอย่าง" กับฮิบาริอีกต่างหาก
นี่มันอะไรกันเนี่ย!?
มีแต่ก๊กคุงที่รับบทหนักอยู่คนเดียว ทั้งที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เนี่ย สงสารจับใจเลย โฮ~~~!!!

แม้จะมีช่วงที่งงๆ อยู่บ้าง (อย่างเช่น ทำไมมุคุโร่มานอนกับก๊กคุงได้ล่ะ? สงสัยมาก แต่แอบพอใจด้วย >///<)
แต่ยังไงก็สนุกอยู่ดี ม้นมีปริศนาที่คลุมเครือน่าสงสัยแถมยังมืดมน ให้ความรู้สึกดราม่าของชีวิตด้วย
รออ่านค่ะ ไม่มีทางลืมเรื่องนี้แน่ๆ ...ความจริงแอบไปดูบล็อคท่านหลายครั้งแล้วแหละ แฮะแฮะ (ว่าแต่ไม่ลงที่บล็อคแล้วเหรอคะ?)

รอตอนต่อไปค่ะ (ขอให้ก๊กคุงสบายใจบ้างเถอะ สาธุ)

คุณฮิอย่าบอกว่าก๊กคุงเป็นของเล่นสิคะ
สงสารก๊กคุงอะ

รออ่านตอนต่อไปนะคะ

ชอบบรรยากาศทึบทึมๆแบบนี้จังเลยอ่ะค่ะ~

แต่ที่ไม่ชอบคือคุณฮิใจร้ายเนี่ยแหละ!!~ เดี๋ยวปั๊ดยกให้คนอื่นซะนี่...
(และคนอื่นที่ว่าดูเหมือนจะรู้เลยว่าควรเป็นใคร = =)

รอตอนต่อไปกี๊บ!

ฮือๆ ฮือ คุณฮิคะ คำก็หายไปซะ สองคำก็หายไปซะ สามคำก็ตุ๊กตา สี่คำก็...(พอแล้ว!!)T_T

ถ้าหนูก๊กหายไปจริงๆ ใครน้อ จะเสียใจ (หลบทอนฟา แว้บ)

เรื่องนี้สงสารเคะอย่างสุดหูรูดเลยค่ะ

รออ่านต่อนะคะ