•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Dolls
Author: Devilz79
Pairing: Kyouya*Gokudera [1859]
Rating: R-15 up
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Doll (n.) Toy in the shape of person



Doll (n.) Toy in the shape of person



“แล้วคุณจะให้ลงยังไงล่ะครับ?”
“เรื่องของแก”



ชายหนุ่มผมดำในชุดสีขาวหม่นจากฝุ่นผงของปูนปั้น เอ่ยวาจาเพียงสั้นๆแล้วเดินหนีออกจากร้านของบุรุษเจ้าของเรือนผมสีไพลิน



“อีกแล้วนะครับ...”



เจ้าของร้านพึมพำออกมา ตาสองสีสลับไปมองยังตุ๊กตาไร้ชีวิตที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างกายเขา เรือนผมสีเงิน ผิวสีขาวชมพูดูสะอาด นัยน์ตาสีมรกตแววตา นิ้ว เล็บ รวมไปถึงทุกอวัยวะที่บ่งบอกว่าผู้สร้างทุ่มเทมากแค่ไหน แม้จะเป็นสิ่งไม่มีชีวิต แต่ดูคล้ายว่ามีชีวิตนัก



...เจ้าตุ๊กตา



‘แล้วฉันจะมาเอาตอนเย็น’



ป้ายคำสั่งวางอยู่บนมือคู่สวย พาให้คนผมสีน้ำเงินต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ บ่อยครั้งที่ผู้ชายคนนั้นจะนำผลงานมาไว้ที่นี่ และปล่อยให้เขาขาย ‘ชิ้นงาน’ ออกไปจนหมด ถึงจะค่อยแบ่งเงินกัน



แต่ครั้งนี้กลับจะมารับคืน...?



นิ้วเรียวยาวเผลอสัมผัสลงบนท่อนแขนที่พาดยาว นุ่ม...คล้ายสำลีที่บางเบา บอบบางราวกับเด็กแรกเกิด ยิ่งมองบนใบหน้าหวานแล้ว ไม่อาจแยกได้ว่านี่คือบุรุษเพศ



อาจจะเป็นเพราะความนึกครึ้ม อาจจะเพราะอยากลองของ หรืออาจจะเป็นเพราะเบื่อหน่ายกับสิ่งที่ตนเองทำมานับครั้งไม่ถ้วน



มือทั้งสองข้างแตะลงบนไหล่นิ่ง เปลือกตาทั้งสองข้างค่อยๆปิดลง ค่อยๆปลดปล่อยกระแสบางอย่างเข้าไปสู่ร่างกายอันไร้ชีวิต...ที่กำลังจะมี ชีวิตในไม่ช้า



สิ่งแรกที่ถ่ายทอด จะเป็นสิ่งที่เจ้าตุ๊กตาจะจดจำไปกว่าจะดับสูญ



“เกลียดคุณฮิบาริ”





tbc ..





ตื่นเ้ต้นค่ะ...ลงฟิค (ไม่ครั้งแรก orz)
ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ เหะๆ

ขอบคุณค่ะ
* โค้งงามๆ

เห? มุคุโร่ถ่ายทอดคำสั่งให้ต๊กตาโกคุน้อยเกลียดฮิบาริเหรอ

แปลกดีจริง =[]=

แต่ก็น่าติดตามมากเลยงับบ

intro ได้ใจมั่กค่ะ

เกลียด คุณฮิบาริ

มุคุ แอบเลวร้ายนะเนี่ย

จะติดตามต่อไปค่า

และนี่เองที่เป็นสาเหตุให้ฮิบะกับโกคุทะเลาะกันมาตลอด~!!!
นันเพราะมุคุมันเลวนันเอง! (พูดเต็มปากแบบนี้อาจโดนแม่ยก 69 ดักตบเอาได้ T^T)
พล็อตตุ๊กตาเหรอเนี่ย เคี้ยกๆๆๆ
เห็นติดเรทเอาไว้ งี้ก็แปลว่าน้องตุ๊กตาก๊กคุงอาจจะต้องเสียตัวให้กับเจ้าของสิเนี่ย (ลุ้นครับท่าน)
แหม ตอนแรกมา เห็นมุคุจับไหล่ก๊กคุงเอาไว้
คำๆ หนึ่งประหนึ่งตัดสินชะตาชีวิตทั้งสามคนเอาไว้ก็แวบขึ้นมาในสมอง
ก๊กคุง..เสร็จโจร!!! (มุคุ)
ว่าไปนั้น...นี่ขนาดแค่ intro นะเนี่ย ตูก็พล่ามซะ -*-
รออ่านตอนต่อไปใจจดใจจ่อ หวังให้ก๊กคุงเสร็จมุคุก่อนเลยนะเนี่ย เคี้ยกๆๆๆ

สมการนี้ประเสริฐอย่างถึงที่สุด! (ไปนั่น)

แค่ intro สัปป้าของเราก็ออกแนว(เลว)ซะแล้ว แต่มันก็ต้องอย่างนี้สิถึงจะเป็นสัปป้า จะนึกสนุกหรืออะไรก็ตามที แต่สิ่งที่ทำออกมาคือจิตใต้สำนึกสินะ อา...

เรื่องนี้ให้กลิ่นอายลึกลับกดดันดีค่ะ ชอบแนวเรื่องแบบตุ๊กตาด้วย มันให้ความรู้สึกอ้างว้างไร้จิตใจดีนะ ตุ๊กตาโกคุงั้นเหรอ? น่าสนไม่เลว อิๆๆ

รออ่านตอนต่อไปค่ะ แอบสนับสนุนให้เสร็จมุคุก่อนเช่นกันเหมือนคนข้างบน (เฮ้ยย!!)

มีความหวังว่าเรทมันจะเพิ่มขึ้น (กร๊ากกก)

น่าน มุคุ ทำไรน่ะนั้น O[]O


คุณฮิขา อย่าไปลงโทษโกคุน้า มีไรให้ไปจัดการ(ตื้บ!!)สัปป้าเอา


แค่introก็ออกแนวแหล่ะ มาต่อเร็วๆน้า

Title: Dolls
Author: Devilz79
Pairing: Kyouya*Gokudera [1859]
Rating: R-15 up
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Doll (n.) Toy in the shape of person

หมายเหตุ - สถานที่และบุคคลในฟิคชั่นเรืองนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น


-1-


“...เอาไป” เสียงห้วนเอ่ยแก่บุรุษผมสีน้ำเงินเข้ม ที่กำลังนั่งเท้าค้างคล้ายกำลังรอคอย มือบางสองข้างวางตุ๊กตาเด็กผู้หญิงลงบนเก้าอี้สำหรับรองรับ


“ไม่เจอกันเสียนานเลยนะครับ ฮายาโตะคุง” มุคุโร่ทักทายพร้อมกับรอยยิ้มร้ายี่มักจะปรากฏเป็นประจำ


เจ้าของชื่อไม่แม้แต่จะปรายสายตามอง เท้าสองข้างผินไปทางกลับ ‘บ้าน’ นั่นเพราะการฟังมุคุโร่พูดเป็นเวลานานๆไม่ใช่หน้าที่ของเขา


“แล้วกับคุณฮิบาริเป็นยังไงบ้างล่ะครับ?” มุคุโร่ตะโกนถาม โดยไม่คิดจะขยับเขยื้อนตัวลุกขึ้นฉุดร่างบางอย่างในละครเก่าๆ


เจ้าของเรือนผมสีเงินถอนหายใจ ไม่ตอบคำถามแล้วก้าวเท้าออกไปจากร้านที่ต้องไปด้วยมนต์ดำแห่งกลียุค ที่กำลังจะย้อนกลับมาในสมัยนี้อีก


หลังจากประเทศที่ประกาศว่าตน ‘มีอารยธรรม’ สองฝั่งเปิดศึกสงครามกัน ส่งผลให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยต้องล้มตาย ไม่ว่าจะเป็นขีปนาวุธที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีชั้นสูง หรือจะแม้แต่ผู้นำเขตแดนของแต่ละที่ลงทุนฆ่าลูกเขตของตนเอง เพื่อเป็นการยืนยันแก่ประเทศพันธมิตรว่าตนเองมีความจริงใจ


การปกครองของประเทศที่ไม่เกี่ยวข้องเริ่มเหลวแหลกเพราะรัฐบาลและฝ่ายค้านไม่สามารถประสานงานกันได้ ผู้คนมากมายต่างแย่งชิงตำแหน่งสูงสุดรองจากบัลลังก์กษัตริย์


แต่หากในเขตพระราชวัง ก็ยังมีสงครามภายในที่แย่งตำแหน่งกษัตริย์พระองค์ต่อไป พี่น้องทะเลาะกัน บ่าวไพร่แยกเป็นสองฝ่าย ผู้มีตำแหน่งใหญ่โตปัดเป่าหูผู้ที่จะมีโอกาสสืบทอด


และในที่สุด สงครามนั้นก็จบลงด้วยความตาย ความสูญเสีย อันมหาศาล


ทว่าปัญหาภายในของแต่ละประเทศก็ยังไม่จบลง ความขมุกขมัวทำให้รัฐบาลไม่สามารถมองหน้าประชาชนได้ติดดีนัก


เด็กหนุ่มผมสีเงินก้าวเท้าออกไปอย่างเชื่องช้า สัมผัสกับผืนดินแห่งการรบราฆ่าฟัน เขาสัมผัสได้...ในขณะที่ปุถุชนคนธรรมดาไม่อาจ


กลิ่นคาวเลือด ที่แม้จะจืดจางไปหลายปีแล้ว ยังคงวนเวียนภายใต้จมูก เสียงปืนดังลั่น ระเบิด ขีปนาวุธต่างๆยังดังอยู่ในหู แม้ว่าคนอื่นอาจจะไม่ได้ยินและเลิกจดจำมันไปแล้ว


เพราะสิ่งที่มีหน้าที่จดจำ...ก็ยังคงต้องจดจำ




“กลับมาแล้ว” เสียงกระแทกกระทั้นเอ่ยขึ้นกับผู้เป็นเหมือนนายที่นั่งจดจ้องกับภาพในกระดาษแผ่นเล็ก


คนผมดำหันมามองเพียงปลายสายตาก็ทุ่มความสนใจลงไปบนกระดาษแผ่นนั้นดังเดิม เด็กหนุ่มผู้ที่เพิ่งจะกลับมาถอดรองเท้า วางไว้บนชั้นแล้วเดินไปยังห้องส่วนตัวอย่างเงียบๆ


มันก็ไม่ใช่หน้าที่ของเขาเช่นกัน ที่จะไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น


“เดี๋ยวก่อน!” เสียงแห่งความขึงขังดังขึ้นมา พาให้คนที่กำลังเดินต้องชะงักเท้าลง เนตรสีเขียวมรกตจ้องไปยังผู้ออกคำสั่ง “...เตรียมปูนสำหรับคืนนี้ด้วย”


คำสั่งที่ไม่ค่อยจะแตกต่างกับครั้งก่อนๆเท่าไรนัก ก็พาให้คนรับคำสั่งพยักหน้าอย่างเนือยๆ หยุดนิ่งยืนรอคำสั่งที่อาจจะมีมาอีก แต่นั่นก็เป็นเพียงความเงียบงัน มีเพียงผู้เป็นนายที่กำลังเตรียมของขึ้นโครง


“ฉันไปล่ะ” เด็กหนุ่มพูดบอก แล้วเดินกลับเข้าห้องส่วนตัวอย่างสงบเงียบ


หากถามว่าสถานที่ไหนเหมาะแก่การอยู่คนเดียวที่สุด...ไม่ว่าจะใคร ก็คงต้องตอบว่าร้านของฮิบาริเป็นแน่แท้ เงียบ นิ่งและสงบ ราวกับไม่มีผู้คน ไม่มีแม้แต่สิ่งมีชีวิต เป็นร้านที่ไม่เคยต้อนรับลูกค้ามากกว่าหนึ่งคนในเวลาเดียว แต่ก็ไม่มีใครเคยคิดจะย่างเท้าเข้ามาในร้านแห่งนี้


ไม่มีการจับกลุ่ม ไม่มีการสุมหัว ไม่มีการนินทา ไม่อาจจะเรียกได้ว่าเป็น ‘สังคม’ อีกประเภทหนึ่ง


เด็กหนุ่มเจ้าของตาสีเขียวเข้มลงกลอนประตูเหมือนทุกครั้งที่ทำ ทำไปโดยไม่ต้องมีใครมาสั่งสอน แค่ทำไปเพื่อความปลอดภัยของตัวเองจากอันตรายที่จะเข้ามารอบด้าน เปลือกตาสองข้างบดปังเนตรคู่งาม แผ่นหลังเล็กสีไปกับแผ่นประตูไม้สีน้ำตาลอ่อน


คอเล็กพับอ่อนลงจนคางชิดกับหน้าอก มือสองข้างแบลงกับพื้นคล้ายคนหมดกำลัง มีเพียงเข่าที่ชันขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าคนคนนี้ยังคงมีแรงเหลืออยู่บ้าง


ลมหายใจเข้า-ออกอย่างถี่เกินที่คนปกติจะเป็น เหงื่อเม็ดเล็กไหลผุดออกมาทั่วใบหน้าขาว ลำตัวสั่นโดยเจ้าตัวไม่ทราบสาเหตุ เพียงแค่หัวใจ...มันเต้นเร็ว มันร้อนตรง...ขอบตา


เกลียด!!


ความรู้สึกที่กักเก็บไว้ปะทุขึ้นมาในใจ มือทั้งสองข้างสั่นเสียจนต้องฝืนแรงกำหมัดเอาไว้แน่น อยากจะต่อยลงพื้นสักแค่ไหน อยากจะระบายอารมณ์แรงๆสักเพียงใด ก็ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้แต่ในใจ


ความรู้สึกที่เรียกว่า...เกลียด


มือบางจิกเล็บลงบนฝ่ามือ นัยน์ตาสีเขียวมรกตแดงก่ำแต่กลับไร้หยาดน้ำตาอย่างควรจะเป็น พวงแก้มขาวซีดแดงระเรื่อ รวมถึงปลายจมูกด้วย ลมหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆจนคล้ายจะหายใจเข้าเพียงอย่างเดียว มือและเท้าทั้งสองเกร็งแข็ง ลำคอตั้งตรงพาลเกร็งไปด้วย


ใบหน้าขาวยิ่งเพิ่มความแดงเข้าไปอีก เหงื่อเม็ดเล็กใหญ่ไหลลงมาอาบทั่วลำคอขาว ตาสองข้างเบิกโตกว้าง คล้ายคนที่พยายามจะควบคุมตนเองแต่ก็ไม่สามารถทำได้


อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ...


แต่ตอนนี้แค่เพียงหายใจให้พอกับปริมาณที่ตนเองต้องการยังไม่สามารถทำได้ เด็กหนุ่มร้องลั่นโวยวายในใจ น้ำตาก็คลอเพียงขอบตา ก็ไม่มีท่าทีว่าจะร่วงลงมา


...มันก็แค่


ปัง!!! เสียงของสองสิ่งกระทบกันด้วยความแรง ร่างเล็กพุ่งพรวดไปข้างหน้าเมื่อแหล่งกำเนิดเสียงนั้นเกิดข้างหลังของเขาเอง


ประตู...?


ปัง!!! เป็นอีกครั้งที่เสียงนั้นดัง และดังซ้ำติดต่อกันถึงสองครั้ง จนกระทั่งประตูไม้สีซีดนั้นหักลงมาครึ่งหนึ่ง


“ไอ้สัตว์กินพืชเอ๊ย!!” เสียงเข่นเขี้ยว อารมณ์เสียดังขึ้นมาจากริมฝีปากของบุรุษผมสีนิล มือหนากระชากให้ร่างบางที่ยังหายใจหอบถี่เข้ามาหาตนเอง “แกมันไอ้ตัวปัญหา!!!” กระชากเสียงใส่อย่างไม่พอใจ


แล้วใช้มือข้างหนึ่งล็อคให้ลำคอเกร็งเข้าหาตนเอง ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนอีกฝ่าย ใช้ลิ้นช่วงชิงอากาศที่อยู่ภายในโพรงปากหวาน แม้อีกฝ่ายดูจะไม่เต็มใจและพอใจนัก มืออีกข้างที่ว่างกุมข้อนิ้วที่เกร็งจนไม่สามารถขยับได้ บีบด้วยแรงไม่เบาแต่ก็ไม่แรงมากนัก


เนตรสีเขียวแมกไม้หลับพริ้มลง เคลิ้มไปกับรสชาติของคนผมดำ แต่ทันทีที่เปลือกตาปิดลง คนผมดำกลับถอนริมฝีปากออกทันที


“ฮะ...ฮิบาริ...” เสียงแหบแห้งเอ่ยชื่อคนตรงหน้าออกมา


เจ้าของชื่อมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยและเย็นชาเหมือนปกติ...ไม่มีอะไรแตกต่าง “ถ้ามันจะมีปัญหามากล่ะก็...หายไปซะ!” คำพูดเพียงไม่กี่คำแต่พาให้คนฟังยอมก้มหน้ากัดฟันฟังแต่โดยดี


เสียงเงียบหายไปครู่หนึ่ง และผู้ที่ทำลายความเงียบให้สิ้นสุดลงด้วยประโยคอีกประโยคเดียว แล้วปล่อยให้ทั้งห้องตกอยู่แต่ในความเงียบงันอีกครั้ง


“ฉันจะปั้นแกมาเพื่ออะไร?”




tbc ..



แฮ่ก ... *ยิ้มแหย*
ลงเนื่องในวัน 18.05.09 ค่ะ 5555555555
มีใครคิดเล็กคิดน้อยแบบเรามั่งมั้ยเนี่ย ? ความสุขส่วนตัวค่ะ


ก่อนอื่น ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ค่ะ ^^ แอบกังวลอยู่ กลัวว่ามีคนจะรับไม่ได้ orz
และแอบตกใจมากด้วยค่ะ ที่เหมือนจะถูกคำว่า มุคุเลว ลูปวนในหัว
ความจริงมุคุอาจจะไม่ได้ชั่วร้ายขนาดนั้นก็ได้ค่าา เคะ เคะ เคะ ...


ฮ่า...
เราทำให้คนเข้าใจผิดเรื่องเรทแล้วล่ะค่ะ 55
มันอาจจะไม่ใช่ฉากชวนเลือด แต่น่าจะเป็นหลายๆอย่างชวนให้เดือดมากกว่าค่ะ
(เหมือนหนังของฮิลลาลี่อ่ะค่ะ ขึ้นเรท R แต่มันเป็นฉากของความรุนแรงมากกว่าจะเป็นฉากอีโรติก)


ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ คนที่ผ่านเข้ามาอ่านทุกคนนะคะ ^^

โหดร้ายที่สุด ท่านฮิ

มุคุเองก็แอบร้ายนะ เล่นทำให้โกคุต้องทรมานเพราะความรู้สึกแบบนั้นแล้วยังจะมีหน้ามาแหย่อีก

แต่จะร้ายจริงหรือไม่ ต้องรอดูต่อไป

"ฉันจะปั้นแกมาเพื่ออะไร..." น่าจะเก็บไว้ถามตัวเองมากกว่านะท่าน

พูดแบบนี้เดี๋ยวโกคุก็หนีไปหามุคุหรอก แต่ถ้าทำแบบนั้นจริงๆก็น่าสนุกดีนะคะ

ติดตามต่อน่นอนค่า

มันช่างกดดันยิ่งนัก...>.<....
สงสารหนูฮายาโตะอ่า....T T....
รู้สึกเกลียด ทั้งๆที่จริงๆแล้วตัวเองเกลียดจริงๆรึเปล่า แล้วทำไมถึงเกลียด...
คุณฮิก็อย่าใจร้ายกับตุ๊กตาตัวน้อยเลยนะคะ....
ถ้าไม่พอใจอะไรก็หันไปตื้บสับปะรดแทนสิคะ (เคร้ง!!!....หม้อไหกะละมังของผู้ใดมาเก็บกลับไปด่วน)

ชอบพล็อตเรื่องมากมายเลยค่ะ...
ดูมืดมนๆดี...^ ^....แบบว่า....สมกับเป็นเรื่องของ คุณฮิคุณมุดีค่ะ

รอตอนต่อไปนะคะ...^ ^....

การเมืองของประเทศนี้ช่าง...ตรงกับชีวิตจริงเหลือเกิน 555

อ่านแล้วบีบคั้นอารมณ์ได้อีก
“ฉันจะปั้นแกมาเพื่ออะไร?” ก็เพื่อ...ไง หึๆ
ท่านฮิทำตัวปากไม่ตรงกับใจอีกแล้ว
สงสารโกคุ T___T เดี๋ยวก็หันไปเชียร์มุคุซ่ะเลย

งงฟ่ะ?

ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะออกมาซีเรียสขนาดนี้ ถึงขั้นว่าด้วยเรื่องของสังคมกลียุคเลยนั่น เหมือนจะเป็นปมหนักของเรื่อง แล้วตกลงที่ว่าเกลียดเนี่ย เกลียดจากก้นบึ้งหรือเพราะมนต์ดำ มันซึมลึกลงไปแต่คัดค้านจิตใจ?ท อ๊า คิดมาก

สนุกค่ะ น่าติดตามมากๆ ดูเนื้อหาหนักหน่วงอย่างไม่น่าเชื่อ ชอบจัง

สู้ต่อไปนะ เราเปนกำลังใจด้วยอีกคน

โกคุเอ๋ย~ ถ้าเกลียดนักก้ไปอยู่กับมุคุโร่แทนสิ มุคุโร่แกก้รีบจับไว้สักทีสิ [แอบเชียคู่นี้] >>[ผัวะ!! โดนเตะออกบอร์ด] ล้อเล่นๆ

คุณฮิ! รู้ป้ะเนี่ยว่าก๊กคุงโดนสัปป้าเสี้ยมว่ายังไงบ้าง

ทำไมไม่ไปเคลียร์กัยมุคุเอง ลงที่ก๊กคุงทำไมเนี่ย

แอบเชียร์6959 เพราะสัปป้าร้ายดี (เอ๊ะ!)

มาต่อนะจ๊ะ

เรื่องสนุกค่ะจะตามอ่านนะคะ