•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊ากกกก อ่านตอนนี้แล้ว โกคุเดระ นายปลดปล่อยสวัสดิกะจริงๆด้วยสินะ กร๊าก XD แซวเล่นๆนะคะท่านรีน (หัวเราะ) อ่านตอนนี้แล้วขนลุกเรยยยย วุ้ยๆๆๆมันส์ๆๆๆๆ ท่านรีนสู้ๆๆ มาอัพตอนต่อไปด้วยยยยย >O<

"จงระเบิดมันด่าวดิ้น dynamite no suki!!!" กร๊ากกก ขอแซวคำพูดแนวปลดปล่อยบังไคหน่อยเหอะ!!! >//<

เบลโหดซะใจ ฆ่าพี่29เล่มเลยเชียวเลยหรอนี่

ยิ่งอ่านยิ่งมันส์คับผม!!!!!!
อะไรจะแต่งได้มันขนาดนี้!!!!!!!!
เบลโหดที่โล่ โกคุแกร่งได้ใจ!!!!
เป็นคอมเมนต์ที่เปลืองเครื่องหมายตกใจสุดๆไปเลย^^
รออ่านตอนต่อไปนะคับ สู้ๆ

เยี่ยมมากค่า สนุกาก รักฟิกนี้ที่สุดเลย
เบล เจ้าชายน้อยโหดได้ใจมาก ที่ทำไปนะ เพราะได้รับการสอน หรือสัญชาตญาณจ๊ะ
โกกุเดระ นายนี้อึดจริงนะ 28 หรือ 29 เล่มน่ะ ยังไม่ถึงตาย แถมไม่มีทีท่าจะสลบอีก

รีบๆมาอัพนะคะ

เอื๊อก... รุสึกชอบคำพูดตอนปลดปล่อยสวัสดิกะ >.<

อยากแต่งฉากบู๊ให้มากก่านี้!!!!!!
แต่มันเริ่มยืดไปและ... TwT ไอ้ที่พลอตไว้มันเลื่อนหมดเลย ฮือๆ บ้าชัดๆ


เอาเปนว่า ตอน 9 นี่มัน..... ยังจะถึกกันอีกหรอ!!
สุดท้ายแอบหวานเล็กๆ (ทั้งที่ชื่อเรื่องมันไม่น่าหวานเลย!!)


[Fic] Katakyo Hitman REBORN! : SM INSTINCT
Pairing : Belphegor , Gokudera Hayato
By : Sir Neer


9~* ศึกสุดท้าย (3) Part 1/4


หึหึหึหึ...

ไม่ยักกะรู้แฮะ ว่าจะมีคนอย่างชั้นอีกคนบนโลก

แต่ไม่ว่าแกจะมีสัญชาตญาณนักฆ่า และจิตสังหารดุดันและป่าเถื่อนนั่นอย่างไร

ถ้าแกใช้มันไม่ได้ ก็คือไม่มีนั่นแหละ


ดูชั้นเป็นตัวอย่างเอาไว้แล้วกัน!


ถ้าไม่ตายซะก่อนละนะ!!




ภาพของฮิบาริ เคียวยะเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อนไหลย้อนเข้ามาในความคิด

การต่อสู้ที่ไม่ได้เดิมพันด้ยวความเป็นความตาย แต่ก็เหมือนฟาดฟันกันด้วยศักดิ์ศรี

คนๆที่จู่ๆก็โผล่เข้ามาในวัฏจักรชีวิตของเขา ก็ไม่ได้เข้ามาเปล่าๆ แต่กลับเอาช่วงเวลาดีๆ(?)ที่ฝึกซ้อมกันแทบล้มประดาตายมาให้ -- ช่วงเวลาที่มีค่า ที่เขาคิดว่าตัวเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง


แกก็เหมือนผลไม้ ต้องรอให้สุกงอมได้ที่ถึงจะเอามากินได้รสอร่อย
กว่าจะถึงตอนนั้น
อย่าให้ใครชิงเด็ดไปก่อนเป็นอันขาด โกคุเทระ ฮายาโตะ!
ชั้นนี่แหละที่จะเป็นคนฆ่าแกเอง!


เสียงของฮิบาริก้องสะท้อนไปมาในสมอง...

เสียงที่เขาเพิ่งจำได้... ว่าเคยได้ยินเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน

ทั้งที่คิดว่าจำอะไรไม่ได้เลย แต่ตอนนี้เขากลับจำทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้อย่างแม่นยำ ทั้งท่วงท่าการต่อสู้ของฮิบาริ หรือของเขายามที่มีออร่าจิตสังหารแผ่ไปทั่วทั้งกาย... หรือแม้แต่คำพูดทุกคำที่หมอนั่นกล่าวออกมา


ถ้าแกมีสติในขณะที่ใช้พลังนี้
เมื่อนั้นแกก็จะเป็นนักฆ่าเต็มตัว ที่ใช้จิตสังหารได้ดังใจ!


และเขายังสามารถจดจำใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตกใจของชายผมสีดำคนนั้นได้ ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากใบหน้าที่ตกใจในยามนี้ของเบลเฟกอน -- ศัตรูตัวฉกาจของเขาในคืนนี้!!


หรือนี่จะเป็น... สัญชาตญาณนักฆ่าที่หมอนั่นว่าหรือเปล่านะ?


โกคุเทระรู้สึกเหมือนตัวเองได้กำลังวังชากลับมาเหมือนเดิม ไม่สิ! ต้องบอกว่ามากกว่าปกติที่ควรจะเป็น!


"มาแล้วสินะ"


เสียงของชายเชื้อิตาเลี่ยนกล่าวขึ้นเหมือนรำพึง ใบหน้าใสที่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีทองละมุนนั้นดูจะเต็มไปด้วยร่องรอยความประหลาดใจ แต่กระนั้นก็ยังคงมีรอยยิ้มหวาน(?)กว้างประดับหราที่ปากบางนั้น

รอยยิ้มที่เหมือนกับไม่สะทกสะท้าน

รอยยิ้มที่เหมือนกับ... ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยว่า มันได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว


ไม่สิ ต้องบอกว่ารอยยิ้มนั่น... กำลังรอรับการตอบโต้ของเขาอย่างใจจดจจ่อมากกว่า!


ใช่... หมอนี่มันหน้าหนานัก
ทั้งไม่สามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดี
ทั้งไม่คิดสำนึกความผิดที่ตนทำ
สงสัยจริงๆ... ว่าคนแบบนี้จะเคยเสียใจบ้างหรือเปล่า
จะเคยร้องไห้ที่เสียสิ่งสำคัญไปหรือเปล่า?



หรือเสียไปจนหมด จนไม่รู้จะเสียใจไปทำไม... หรือเปล่านะ...



เพราะดวงตาคู่สีแดงคมที่แลบแพลมจากปอยผมสีทองนั้นมันเกินที่หยั่งลึกไร้ก้นบึ้ง... สีแดงที่แม้จะสะท้อนความเป็นมนุษย์เฉกเช่นเดียวกับเขา แต่กลับดูลึกลับลึกซึ้ง เหมือนปิดบังความนึกคิดและความรู้สึกนานาประการของมนุษย์

ยิ่งเห็น ยิ่งตีความไปต่างๆนานาว่าคนตรงหน้าเขามันช่างไร้จิตใจ
ไร้สามัญสำนึก และความรู้สึกผิดถูก!

คนแบบนี้...

คนอย่างนี้...


"อย่ามองเหมือนแค้นเจ้าชายนักหนาอย่างนั้นสิ" เสียงยียวนนั้นออกจากปากบางที่ยังคงยิ้มระรื่นไร้แววสำนึก ก่อนสายตาคู่สีแดงจะตวัดมองมาราวกับจะหยั่งรกรากเข้ามาจ่อเอาความลับจากภายในของเขาเอาดื้อๆ "อะไรกันๆ คนที่เจ้าชายฆ่าน่ะ ไม่ใช่แม่แกสักหน่อย...."

ทันที่จะจบประโยค โกคุเทระก็ไม่ได้อยู่ฝังอยู่กับที่ แต่กลับต้องเอี้ยวตัวหลบปลายมีดนับสิบที่พุ่งมายังตน

"แต่นั่นมันแม่ของเจ้าชายเองต่างหาก!!!"

ทันทีที่จบประโยค โกคุเทระรู้สึกเหมือนร่างของตัวเองร้อนราวกับเป็นมอร์เตอร์ที่ได้รับการอุ่นเครื่อง ก่อนจะก้าวเท้าติดบูทสปีดเทียบเท่ากับความเร็วของพวกเมเซล่าเพื่อหลบชุดมีดที่พุ่งมาไม่หยุดราวกับเป็นขีปณาวุธ!

แต่เขาก็หลบได้หมดอย่างสวยงาม!

ไม่รู้จะอธิบายเป็นหลักการทางโมเมศาสตร์ให้เป็นภาษาที่มนุษย์อย่างเราๆเข้าใจอย่างไรว่าร่างกายของเขาวิเศษเพียงใด ทั้งความเร็ว และกำลังขาที่ไม่รู้จักปวดเมื่อวิ่งนช่วงเวานานเช่นนี้ เป็นความเร็วที่เหนือชั้นเรียกได้ว่าสวัสดิกะของอิจิโกะก็คงไม่เทียบเท่า! -- แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ประมาทหรอกนะ ก็ในเมื่อศัตรูของเขาคือคนที่มีรังสีทำลายล้างสีดำมืดเหมือนกับเขา!

ซึ่งนั่นหมายถึง... เหมือนกับฮิบาริ เคียวยะ

ผู้ที่สอนให้เขาจดจำด้วยร่างกาย และสัญชาตญาณอย่างแท้จริง!

ฮึ! ถ้าแกทำได้ ชั้นก็ต้องทำได้!

พอสามารถขยับร่าง เคลื่อนไหวได้ตามอำเภอใจ ก็อยากจะประกาศศักดิ์ดาพละกำลังที่มีสักหน่อย!!!

เพราะนี้ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมาดีใจในความสามารถพิเศา แต่เป็นเวลาที่ควรจะปิดศึกที่ยืดเยื้อนี้สักที

และเพื่อ... กอบกู้ศักดิ์ศรีที่หล่นฮวบเมื่อครู่ด้วย!!

รวบรวมสมาธิไว้ที่กึ่งกลาง!!!

โกคุเทระปล่อยกำปั้นไปในอากาศที่ว่างเปล่า ก่อนลมแรงยามค่ำคืนจะมารวมตัวกันที่กำปั้น และพุ่งรี่ริ่วไปยังจุดหมาย -- เบลเฟกอนยิ้มระรื่นก่อนจะกระโดดหลบอย่างสวยงาม และต้องหลบอีกเป็นนับสิบๆครั้งในเมื่อเขารัวกำปั้นซะขนาดนี้

พอเห็นหมอนั่นหลบตั้งแต่หมัดแรกก็เข้าแผนตรงเผง ไดนาไมต์ขนาดจิ๋วที่ยังไม่จุดไฟไหลลงแทบเท้าพุ่งจี๋ไปบนพ้นราวกับติดเครื่องยนต์กลไก ก่อนที่แสงสีแดงจะพุ่งเหมือนเป็นสะเก็ดไฟ และกลุ่มควันหนาจะอื้ออึงไปทั่วบริเวณ

นั่นจึงทำให้ระบบป้องกันภัยเริ่มทำงาน

หยดน้ำพรั่งพราวเป็นสาย บดบังทัศนียภาพที่มืดครึ้ม แต่กระนั้นโกคุเทระก็รู้สึกขอบคุณอาคารก่อสร้างที่ติดตั้งระบบปะปาไว้เรียบร้อยเช่นนี้ เพราะความชุ่มฉ่ำของมันทำให้เขารู้สึกกระปรี้ประเปร่าและตาสว่างจากการถูกทารุณกรรมเมื่อครู่

ดูท่าว่าไม่ได้มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้สึกดี ถ้าดูๆไปแล้วเจ้าเบลเฟกอนที่หอบตัวโยนจากการหลบระเบิดเมื่อครู่ก็ดูจะหายเหนื่อยอยู่เหมือนกัน

"เห็นเล่นแบบนี้มา 2 ครั้งแล้ว ช่วยบอกหน่อยได้มั้ย ว่าทำได้ยังไงกัน" เบลถามเสียงใสติดจะล้อเลียนขณะที่มือก็ปาดหยาดหยดน้ำที่เกาะบนเนินแก้ม --โกคุเทระยิ้มเหมือนเดาออกว่าคนต้องหน้าต้องถามอยู่แล้วแน่ๆ

"วัตถุที่เคลื่อนที่ไปบนพื้นขรุขระย่อมทำให้เกิดแรงเสียดทาน และแรงเสียดทานนั้นก็ทำให้เกิดความร้อน และยิ่งความเร็วของวัตถุมาก ความร้อนก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น วัสดุที่ใช้ทำปลอกหุ้มไดนาไมต์ก็จะละลาย แน่นอนว่ามันทำให้ดินระเบิดข้างในประทุได้ยังไงล่ะ!" โกคุเทระตอบรัวเร็วขณะที่มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ขึ้นสูบ และมืออีกข้างก็ยกกำปั้นขึ้นไปตรงๆ "ส่วนที่จะถามว่าทำยังไงให้ไดนาไมต์เคลื่อนที่ได้ มันก็ต้องได้ชิมไอ้นี่ก่อน!!"

ว่าแล้วเบลก็หลบแรงลมที่เหมือนจะชกใบหน้าเขาให้หงาย ก่อนจะกระโดดถอยหลังเพื่อหลบร่างบางที่พุ่งมาด้วยความเร็วที่ราวกับทอร์นาโดบ้าคลั่ง

แต่ยิ่งประชิด เขาก็ยิ่งได้เปรียบ!

เบลเฟกอนเผยอยิ้มบางที่มุมปากก่อนจะชักเล่มมีดนับสิบด้วยความเร็วดุจร่ายมนต์ มืออีกข้างก็เหมือนจะปล่อยเส้นด้ายใสให้พุ่งไปยังข้างหน้า

ถ้าเป็นในเวลาปกติ โกคุเทระคงจะมองไม่เห็นเส้นด้ายเหล่านั้น แต่ก็อย่างที่บอกไว้นั่นแหละ! ว่าเขามีร่างกายที่วิเศษกว่าเดิมมาก!

ในวินาทีต่อมาเส้นด้ายเหล่านั้นก็ลุกใหม้ ก่อนที่แก๊สสีแดงจะลอยขึ้นปกคลุมทัศนียภาพ เบลเฟกอนชักมือกลับมาก่อนจะพุ่งปลายมีดแหลมคมไปข้างหน้า ในตอนนั้นเองที่มือของเขาถูกจับกุมด้วยมือบางของโกคุเทระ

"ชิ!" เบลสบถและเหวี่ยงตัวไปด้านขวาโดยเร็ว ก่อนจะกระโดดขึ้นเพื่อให้ร่างของคนข้างล่างเป็นจุดหมุน และในวินาทีต่อมาปลายมีดคมหลายสิบก็วิ่งเข้าหาจุดกึ่งกลางการหมุนราวกับถูกแม่เหล็กดูด!!

โกคุเทระกัดฟันกรอด ก่อนจะใช้ปลายเท้ายันร่างให้กระโดดสูงขึ้นในระดับเดียวกับเบล

"ตามตื๊อจริงๆ" เบลเฟกอนว่าทั้งที่ใบหน้ายิ้ม ก่อนมืออีกข้างจะหงายมาข้างซ้าย นิ้วกลางและนางหักเข้า -- โกคุเทระแน่ใจว่านั่นเป็นกระบวนท่าหนึ่งจากภาพยนต์ชื่อดัง -- ก่อนที่เส้นด้ายชนิดพิเศษจะพุ่งไปยังผนัง พลันนั้นเองที่ร่างของโกคุเทระถูกฉุดให้ไหลไปตามอากาศ ตามทิศทางที่เบลเคลื่อนที่!

และการเคลื่อนที่ของเบลก็ไม่ได้ช้าไปกว่าเสือชีตาร์แชมป์โลกหรอกนะ!

โครม!!!

ทันที่จะได้คิดอะไรให้มากความไปมากกว่านี้ ใบหน้าของเขาก็ชนโครมใหญ่กับผนังจุดหมาย ก่อนร่างของเขาจะไถลจากผนังลงไปกองกับพื้น

"วิชาแผลงๆจากเรื่องสไปเดอร์แมนล่ะ ชิชิชิ" เบลหัวเราะร่าก่อนปลายเท้าจะจรดลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล -- ในขณะที่โกคุเทระยันกายลุกขึ้น และใช้หลังมือเช็ดเลือดกำเดาและเลือดที่มุมปาก -- "เอาล่ะ ขอถามนะว่าทำไมจู่ๆถึงนึกครึ้มจะสู้กันล่ะ?"

"ยังจะมีหน้ามาถามอีก!!" โกคุเทระตวาดเสียงลั่นอย่างมีน้ำโห -- โมโหที่คนตรงหน้ายังคงทำเป็นไม่รู้เรื่องรุ้ราว ทั้งๆที่ตัวเขาคิดอะไรไปถึงไหนแล้ว! -- "แกมัน... แกมันสมควรตาย!!"

"สวมควรตาย?" เบลทวนคำ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะสนั่นลั่นห้อง -- โกคุเทระรู้สึกเหมือนมีน้ำโหขึ้นมามากกว่าเก่า -- "ชิชิชิ เจ้าชายได้ยินคำนี้บ่อยออกจะตายแล้ว ต่อให้เป็นคนอย่างแกมาพูด เจ้าชายก็ไม่ฉุนหรอกนะ!"

'คนอย่างแก' นี่มันหมายความว่าไงฟะ!!

โกคุเทระส่งสายตาโกรธแค้นแทนคำตอบ เพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้ามันจะด้านและหนา ถ้าให้ฟาดปากกันละก็ สติของเขาคงจะขาดผึงต่อไม่ติด และอาจจะวู่วามจนดูโง่ไปเลยก้ได้!

และด้วยเบลที่สามารถสังเกตความผิดปกตินั้นได้ จึงฉีกยิ้มหราอย่างสดใส(?) ก่อนที่เบลจะยังคงกล่าวท่าทีไม่สะท้กสะท้าน "นี่อย่าบอกนะ ว่าแกคิดว่าเจ้าชายแคร์เรื่องพรรค์นั้นน่ะ? แหม! ขอบใจนะที่รู้สึกแบบนี้แทนเจ้าชาย... แต่..."

ว่าแล้วมีดนับสิบก็พุ่งมาไม่ให้ทันได้ตั้งตัว แต่กลับถูกควันสีแดงเพลิงเผาจนกระจุย

"นั่นแหละที่อภัยให้ไม่ได้!" โกคุเทระว่า ก่อนจะกระโดดตัวลอยบนอากาศ ขณะมือสองข้างก็ไขว้กันในท่าที่เตรียมจะปาไดนาไมต์ แต่ในเมื่อมือนั้นไม่ได้ถือไดนาไมต์สักหน่อย!!


มีต่อนะเจ้ามะฮ่ะ >>>>

ตอจที่ 9 part 2/4


รอยยิ้มระเริงหราบนใยหน้าของเบล รู้ตัวว่าต้องไม่ประมาทและต้องระแวดระวัง เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะมาไม้ไหนให้ตกใจเล่นอีก!

"เจ้าชายไม่เห็นจะอยากได้เลย! ความรู้สึกงี่เง่าของพวกมนุษย์น่ะ!!" เบลกล่าวก่อนใบมีดนับสิบจะพุ่งออกจากร่างของเขา

พอสิ้นเสียงก็เหมือนสิ้นลม เบลตีลังกาไปในอากาศอย่างกระทันหันจนรู้สึกแสบแปล๊บที่กระดูกชายโครง ก่อนเสียงและควันระเบิดจากเหล่าไดนาไมต์ที่พุ่งมาไม่รู้กี่สิบจะประดังมาพร้อมๆกับที่เขาหลบได้อย่างหวุดหวิด

กลิ่นนี้มัน...!!

พอคิดได้ก็ต้องกระโดดขึ้นไปเหนี่ยวขื่อบนเพดาน และไม่ลืมที่จะยกขาขึ้นให้พ้นจากรัศมีสะเก็ดระเบิดข้างใต้ นึกขอบคุณรอยแผลเป็นกว่าสิบแห่งบนร่างกายที่ทำให้เขารุ้สึกชาชินกับกลิ่นฉุนรุนแรงของส่วนผสมน้ำหอมนี้!

เวลาแบบนี้ยังจะพกของพรรค์นี้มาอีก!

เบลคิดก่อนจะดันขาทั้งสองขึ้นเหนือศรีษะ แล้วทำลำตัวโค้งงอ และม้วนขึ้นไปด้านบนจนคล้ายืนบนขื่อด้วยมือทั้งสองข้าง พลันนั้นก็ออกแรงกดมือลงบนขื่อนั้นก่อนจะสปริงร่างกายให้ม้วนตลบขึ้นไปในอากาศ -- โกคุเทระมั่นใจว่าเขาเคยเห็นท่วงท่านี้จากนักยิมนาสติกสาวนามมิอุระ ฮารุ!

ในขณะที่ยังม้วนกายสวยงามเป็นกายกรรมกวังเจาบนฟ้า มือทั้งสองของเบลก็ประกบเข้าหากัน ก่อนจะมีลำแสงสีขาวนวลแยกออกจากฝ่ามือทั้งสอง

ในวินาทีนั้นเองที่โกคุเทระกระโดดขึ้นเพื่อหลบหลีกเล่มมีดงามที่เหมือนกับถูงยิงจากปากปืนกล ทั้งรัว ทั้งเร็ว ทั้งแม่นยำ -- แต่ความเร็วของเขาก็ใช่ย่อย แม้ว่าจะหลบไม่ได้ทุกเล่มก็ตาม!!

และแผลที่ได้ก็มีค่าพอๆกับมดสะกิดนั่นแหละ!

"ชิ!" เบลสบถเมื่อเห็นแผลที่แค่ถูกมีดถากที่ต้นขาของคนตรงหน้า ก่อนจะใช้มือยันพื้นรับน้ำหนักร่างกายหลังจากตีลังกาท่าสวยลงมา แล้วดีดตัวขึ้นเพื่อตั้งหลักสู้ ในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกเหมือนถูกวัตถุแข็งทรงกระบอกกระแทกหน้าผาก ก่อนมือจะตวัดมีดขึ้นผ่ากลางบ้อง และเอี้ยวตัวหลบไปด้านซ้ายอย่างคล่องแคล่ว

ในจังหวะที่กำลังเอี้ยวตัวนั้นเองที่โกคุเทระส่งจรวดไดนาไมต์มาทางเบลที่ตัวโก่งเพราะต้องหลบไดนาไมต์ด้านหลัง ระยะประชิดที่เหมือนกับถูกไดนาไมต์ประกบเป็นแซนวิช -- เหมือนว่าจะจนมุม -- ก่อนควันคลุ้งทั้งสีแดงและขาวจะปกคลุมบริเวณนั้น!

"ดับไปซะ!!" โกคุเทระกล่าวก่อนจะขว้างไดนาไมต์อีกชุดเพื่อปลิดชีพให้คุ่ต่อสู้ดับดิ้นไม่ต้องทรมาณ "อย่าอยู่ให้รกโลกเลย ไอ้เวรเอ๊ย!!"

ไดนาไมต์ที่ส่งเข้าไปเป็นกำลังหนุนมีจำนวนมากพอที่จะทำให้ชีพม้วยได้ ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นซาตานก็ตาม...



"ชิชิชิ มุขเดิมๆน่ะ พลาดแล้วนะ"



เสียงหัวเราะจักจี้หูดังมาจากบนเพดาน -- ไม่ต้องสงสัยให้มากความ -- โกคุเทระแหงนหน้าขึ้น ก่อนจะกระโดดตัวลอยเพื่อหลบหลีกปลายมีดที่พุ่งเป็นสายตามแนวเส้นด้ายนั้น!

ชิ! มันจะบ้าสไปเดอร์แมนอะไรแบบนี้!!

โกคุเทระคิดพลางกระชากเส้นด้ายออกจากใต้รักแร้ ก่อนจะใช้มือยันผนังและกดกำลังเท้าลงไปหนักๆเพื่อหลบมีดอีกชุดที่พุ่งเข้ามาเป็นแนว -- ในขณะที่เบลก็ค้างเติ่งอยู่บนเพดานด้วยเส้นด้ายเหนียวแบบเดียวกับสไปเดอร์แมน!

พอพุ่งเข้าไปในอากาศ โกคุเทระก็ใช้แขนทั้งสองไขว้กันเหมือนบังลมที่ปะทะใบหน้า ก่อนจะตวัดแขนอีกครั้งพร้อมๆกับที่ไดนาไมต์นับสิบลอยไปตรงหน้า และพุ่งไปยังเป้าหมาย!

ชั่วพริบตานั้นเองที่ไดนาไมต์ถูกบดขยี้เหลือเพียงเศษผงดินระเบิด โกคุเทระตาเบิกโพรงก่อนจะกระโจนตัวลงบนพื้น แล้วกลิ้งขลุกขลักไปกับพื้นที่เจิ่งน้ำเพื่อไม่ให้ฝุ่นผงเหล่านั้นโปรยลงมาใส่ตัว

เพราะในตัวเขาที่พกสารเคมีอันตรายแบบนั้น... ได้ทำปฏิกิริยากับดินระเบิดเหล่านี้ มีหวังได้ดับดิ้นสิ้นใจอย่างทรมาณ... ที่สำคัญคือศพไม่สวยแหงมๆ!

พอเห็นเหยื่อพลาดท่า เบลก็ตวัดมือเป็นวงพร้อมๆกับที่มีดที่ผูกด้วยเส้นด้ายเป็นวงล้อมจะพุ่งเข้าหาร่างของโกคุเทระที่ยังคงกลิ้งเกลือกบนพื้นนั้น

ต่อให้พลาดท่าแค่ไหน แต่โกคุเทระในตอนนี้คงไม่มีทางพลาดท่าให้กับมุขเดิมๆนั้นหรอก!

"ถ้าแกทำได้ ฉันก็ทำได้!" เสียงของโกคุเทระดังมาจากเบื้องล่าง ก่อนที่เบลจะต้องกระโจนตัวหลบโดยที่มือยังไม่ได้ปล่อยด้ายนั้น -- รู้แค่เพียงว่า ถ้าเข้าใกล้เจ้าโกคุเทระในตอนนี้จะเป็นอันตราย! -- มีดเหล่านั้นกระเด็นไปคนะทิศคนละทางราวกับชนกับกำแพงใสที่อยู่รอบกายของโกคุเทระ

ชิ... โดนมันเอาคืนจนได้! เบลคิดนใจอย่างไม่บอามรมณ์

หลังจากนั้นทั้งสองก็เปิดเกมรุก ลุกไล่กันอยู่พักใหญ่ อีกทั้งยังไม่มีทีท่าว่าฝ่ายใดจะได้ชัยไปครอง -- แน่นอนว่าชัยชนะในความหมายของเบลคือการฆ่า! ในขณะที่โกคุเทระคิดจะเลี่ยงมัน -- บาดแผลที่ได้ก็มีจำนวนมากขึ้นๆ แล้วยิ่งการเคลื่อนไหวที่เร็วและทรงพลังมากเท่าไร ก็ดูเหมือนจะบั่นทอนกำลังกายและกำลังชีวิตของพวกเขา เมื่อแผลเหล่านั้นเริ่มฉีกกว้างขึ้นจนเหมือนเลือดจะไหลเป็นธารน้ำ

คนหนึ่งก็ปามีดคม อีกคนก็โยนไดนาไมต์ ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าเกมครั้งนี้ทั้งอาศัยชั้นเชิงและไหวพริบแค่ไหน -- แต่ก็ยังนับว่าโชคดีกว่าครั้งก่อนมากที่ไม่ต้องจำกัดวงเวลา

แต่ยิ่งยืดเยื้อก็เหมือนจะทำให้ทั้งสองอ่อนแรง พออ่อนแรงก็อยากจะใช้พลังให้สุดหูรูด แต่พอใช้อย่างสุดๆก็เริ่มอ่อนแรง และอยากใช้พลังให้เต็มๆ ให้โดนกันจังๆ และ.... วนเวียนกันไปเช่นนี้ไม่รู้ว่ากี่สิบรอบ!

ร่างของทั้งสองผงะหงายก่อนจะกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง แล้วกระแทกเข้ากับผนังที่ล้อมกรอบการต่อสู้

แรงระเบิดครั้งล่าสุดเป็นไปตามที่โกคุเทระตั้งใจไว้ -- เขาล่อให้เบลที่โยนมีดมาทางตัวเองต้องติดกับ โดยการยึดเส้นด้ายชนิดยืดหยุ่นของเบลไว้ก่อนจะแปะไดนาไมต์ขนาดจิ๋วเป็นทาง เบลที่เห็นดังนั้นจึงได้ถอนตัวเองและกระโจนลงสู่พื้นเบื้องล่าง ก่อนจะต้องหลบไปทางซ้ายเพราะไดนาไมต์ที่อาศัยหลักการของแรงเสียดทาน และปามีดเป็นวงไปในอากาศหวังจะสับไดนาไมต์ที่เคลื่อนที่ราวกับเป็นจรวดติดตาม แล้วก็ต้องรู้สึกแสบจมูกกับกลิ่นสารเคมีที่คุ้นเคย -- แอลกอฮอล์ 70% -- จนต้องเอามืออุดจมูก ก่อนทัศนวิสัยจะถูกบิดเบือนไปด้วยกลุ่มควันหนาอื้ออึง และในวินาทีต่อมาข้างหน้าของเขาก็ประทุโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว -- ช่วงการโจมตีเป็นชุดๆนี้เกิดขึ้นเพียง 11 วินาทีเศษๆเท่านั้น!! จึงไม่แปลกที่เบล รวมถึงเจ้าของแผนจะหนีไม่พ้น

แต่มันก็คุ้มค่ากับการโจมตีครั้งสุดท้ายไม่ใช่หรือ!

ในเมื่อคนที่โดนแรงอัดระเบิดขนาดนั้นน่ะ คือเบลเฟกอนที่อยู่ประชิดขนาดนั้นไม่ใช่หรือ!

โกคุเทระไถลลงสู่พื้น ก่อนจะกระโดดขึ้นเพื่อตั้งหลัก แต่ร่างกายกลับโงนเงนจนต้องพิงผนังห้องอย่างไรที่ที่พึ่ง -- หรือนี่เป็นที่มาของสำนวนที่ว่า "สู้จนหลังชนฝา" กันนะ?? -- ในขณะที่เบลเองก็แทบจะยืนไม่ไหวเช่นกัน

แต่กระนั้นแล้ว มือที่อาบเลือดนั้นก็ยังคงกำกดใบมีดนับสิบไว้แน่น -- ทั้งๆที่แรงหายใจก็แทบจะไม่มี

"ย...ยอมแพ้ซะเถอะ..." โกคุเทระรอ้งขึ้นเมื่อเห็นมือนั้นยังไม่เลิกลา ก่อนมีดนับสิบจะพุ่งช้าๆตามจำนวนแรงน้อยๆที่เจ้าของกระทำ "ขืนยัง... ยังสู้อยู่... แกไม่มีทางชนะแน่!!"

"อย่า...มาพูด...เหมือนว่าห่วงกัน...หน่อยเลย!!" เบลกล่าวตะกุกตะกัก -- ใบหน้าขาวจัดในยามนี้ไม่ได้ยิ้มหยันอีกต่อไป -- ในขณะที่ขว้างมีดรัวๆกว่า 4 หนอย่างอ่อนแรง "คนที่ยืนไม่ได้อย่างแกน่ะ ก็ยังจะปากดีอยุ่อีกเรอะ!"

และแม้ว่ามีดพวกนั้นจะมีระยะไกลถึงร่างของโกคุเทระ แต่ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ... โกคุเทระหนีบพวกมันด้วยง่ามนิ้วทั้งสอง -- อารมณ์เดียวกับทีของฮิบาริ เคียวยะ

"ทำไม... ถึงไม่ยอมแพ้กัน" โกคุเทระข่มเสียงให้เรียบ ทั้งที่ในใจก็ยังเต้นตึกตักประหวั่นกับมีดในมือที่ไม่ได้มีอุนภาพอะไร -- แต่เขาเองต่างหากที่ไร้อนุภาพ เพราะแค่ป้องกันมีดไร้อนุภาพเหล่านั้นก็เล่นเอาขนลุกเกลียวกันไป

"เจ้าชายจะแพ้ไม่ได้!" เบลร้องขณะที่ปามีดไม่หยุด -- และโกคุเทระก็กลิ้งหลบไม่หยุดเช่นกัน -- แม้จะรู้สึกปวดข้อมือและเจ็บร้าวไปทั้งแขนและกายก็ตาม "จะยอมแพ้...คนอย่างแก!! เจ้าชายไม่ยอม!"

"คนที่แพ้แต่ไม่ยอมรับว่าแพ้น่ะ..." โกคุเทระว่าพลางหมุนตัวเพื่อหลบแรงมีดอ่อยๆนั่น "เห็นจะมีก็แต่คนที่แพ้ใจตัวเองเท่านั้น!"

ว่าพลางก็สบัดข้อมือที่เต็มไปด้วยมีดเพื่อส่งคืนให้กับเจ้าของ

เป็นทีของเบลที่ต้องหลบมัน...

" 'แพ้ใจตัวเอง' รึ?" เบลทวนคำก่อนใบหน้าจะเปื้อนยิ้มวิกลจริต -- ในตอนนั้นเองที่โกคุเทระรู้สึกเหมือนว่าห้องนี้มืดทึมยิ่งกว่าเดิม -- ก่อนปลายมีดนับสิบที่พุ่งมาจะแหลกเป็นผุยผงในอากาศ พร้อมๆกับแรงลมกดที่ไหลเป็นวงเหมือนม่านพลัง

ชิ.... คิดจะใช้จิตสังหารเล่นงานงั้นรึ...

ทางเราเอง... ก็คงไม่มีอะไรจะทำได้มากกว่านี้แล้ว!!

โกคุเทระยกมือทั้งสองขึ้นเหมือนจะตั้งการ์ดเพื่อป้องกันฃมเหวี่ยงที่พัดในแนวนอน ก่อนจะปล่อยมือและรวมรวมพลังและรังสีฟาดฟันไว้หนึ่งเดียวคล้ายจะกางบาเรีย ก่อนไอสีดำของจิตสังหารจะแผ่พุ่งไปในอากาศเช่นเดียวกับที่คนตรงหน้าทำ

"ชิชิชิ" เสียงของเบลดังมาจากไกลๆ -- ในสถานการณ์ที่เหมือนกับตัวเองได้เปรียบ ในขณะที่อีกฝ่ายกัดฟันกรอด -- "เจ้าชายน่ะเกลียดคำๆนี้ที่สุดเลย!"

เห็นทีว่าตัวเขาก็ควรจะต้องเอาจริงให้มากกว่านี้ซะแล้ว!!

ไอสังหารสีดำมืดที่คลุ้งอยู่ในชั้นบรรยากาศอยู่แล้วก็ยิ่งประทุขึ้นจนไอสีดำจับหนา -- ชนิดที่คนธรรมดาสามัญสามารถมองได้ด้วยตาเปล่า! -- ในขณะที่โกคุเทระเขม่นมองไปเบื้องหน้าที่อึมครึมน่าอึดอัด -- รู้แค่ว่าหากหายใจพลาดไปเพียงลม ตัวเขาก็จะดับดิ้นมอดม้วยมรณา!

ก็ในเมื่อคนตรงหน้ามันดันข่มบังคับเขาด้วยจิตสังหารโฉดชั่วนั้น... เช่นเดียวกับที่เขาทำอยู่!

เส้นผมสีทองที่เคยปรกใบหน้า บัดนี้กระจัดกระเจิงด้วยแรงต้านอากาศ -- ที่พัดเหวี่ยงไปมาระหว่างคนทั้งสอง -- ดวงตาคู่คมสีแดงที่สะท้อนเรืองแสงในความมืด... สีแดงที่แม้จะสะท้อนความเป็นมนุษย์เฉกเช่นเดียวกับเขา แต่กลับดูลึกซึ้งไร้ก้นบึ้งเหมือนหลุมดำ... เหมือนปิดบังความนึกคิดและความรู้สึกนานาประการของมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น!

เหมือนกับว่า ชายผู้นี้ได้จมร่างของตัวเองด้วยบาปอันเกินจะให้อภัย

เหมือนกับว่า... เขาพอใจที่จะอยู่ในบึงบาปนั้น...



มีต่อจ้า >>>>>>>>>

ตอนที่ 9 part 3/4



ฮัดเช้ย!


หนุ่มน้อยจามเบาๆก่อนจะยกหลังมือขึ้นมาปาดจมูก ดวงตาคู่คมกริบมองไปยังหน้าต่างที่อ้ากว้างในห้องนอน ในขณะที่ลมเย็นๆก็พัดโชยเอากลิ่นพฤกษาภายนอกเข้ามา -- ถ้าเป็นคนปกติธรรมดาคงจะไม่รู้สึกหรอก แต่เขาคือฮิบาริ เคียวยะ -- พร้อมๆกับกลิ่นควันจางๆของอาวุธของใครสักคนที่เขารู้จัก

ยังไม่เสร็จกันอีกหรือไงนะ?

หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบคิดพลางหาวหวอด อยากจะพริ้มตาลงนอนแต่ก็อดข่มตาหลับไม่ได้ -- ถ้าเป็นเวลาปกติ ป่านนี้เขาคงฝันได้เป็นเรื่องที่ 5 แล้วกระมัง!

เขาไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจแต่ประการใด แต่เขากำลังรอลุ้นคำตอบของศึกการแข่งขันครั้งสุดท้ายนี้อยู่!

เมื่อหลายชั่วโมงก่อนตอนที่เขาอยู่ที่ชายหาด ก่อนที่เขาจะกลับมาที่บ้าน เขาก็เห็นเจ้าหนูน้อย -- ที่เขาชื่นชอบ -- เดินลงไปที่หาดเพื่อไปหาเหยื่อ -- แน่นอนว่านั่นคือโกคุเทระ ฮายาโตะ -- ของเขา สิ่งที่หมอนั้นบอกกับมัน เขาได้ยิน และรู้แจ้งประจักษ์ตาทั้งหมดแล้ว

ทั้งที่ตอนแรกรู้สึกประหลาดใจ และรู้สึกแปลกๆ แต่เขาก็คงไม่ได้ห่วงใยเหยื่อของเขาพอที่จะสลัดคราบ "จอมเบื่อการสุมหัว" ไปได้หรอกนะ

แต่ที่รู้สึกแปลกๆที่ว่านั้นก็คือ... เขากลัวที่จะไม่มีคู่แข่ง

กลัวที่จะไม่มีคนที่เหมือนกับเขาบนโลกใบนี้

แต่ทั้งที่กลัวจนรู้สึกใบหน้าตัวเองซีดลงไปทันตานั้น เขาก็ยังดันทุรังแบกร่างที่ช้ำชอกไปด้วยร่องรอยต่อสู้ไปที่ร้านซูชิของเจ้ายามาโมโตะ ทาเคชิ... ก็เพราะหวังว่าถ้าไปบอกคนๆนี้ละก็ เขาคงไม่ต้องเสียเหยื่อที่น่าสนใจนี้!

ให้ตายเถอะ อยากนอนชะมัด
รีบๆจัดการให้เสร็จซักทีเถอะ โกคุเทระ ฮายาโตะ
ชั้นรอแกอยู่นะ...
ถ้าแกตายไปตอนนี้ละก็
ฮิบาริ เคียวยะ คนนี้แหละที่จะตามไปขยี้แกที่โซล โซไซตี้!!





คลื่นเสียงความถี่ต่ำจากสายลมที่ย้อนกลับไปกลับมาในยามนี้ก็มีอนุภาพพอที่จะทำให้ร่างของคนทั้งสองในห้องล้มลงเอาดื้อๆได้ ในขณะที่แรงกดดันสูงที่ยิ่งกว่าดำดิ่งลงไปใต้มหาสมุทรแผ่ซ่านไปทั้งห้อง ราวกับจะกดดันให้ผนังปูนแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ -- แล้วถ้าเป็นคน... จะเหลืออะไร

ก็เหลือเชื่อน่ะสิ!

เหลือเชื่อว่า... ทำไมทั้งสองถึงยังไม่ตาย!

แต่ก็คงจะเลี้ยงไม่โตแน่ๆ หากว่ายังหยั่งชั้นเชิงกันด้วยพลังนักฆ่าที่แผ่ไปทั่วห้องราวกับเป็นกัมมันตภาพรังสี ที่จะซึมลึกเข้าไปทำลายเนื้อเยื่อจากภายใน...

ก่อนที่อณูเซลล์จะเหี่ยวและฝ่อตายไปในที่สุด...


แต่ในความเป็นจริง กัมมันตภาพรังสีฤๅจะเทียบเท่าได้!!


โกคุเทระรู้สึกเหมือนเซลล์ทั่วทั้งร่างกายกำลังร้องระงมเจ็บปวด ความรู้สึกเจ็บที่เหมือนกับมีมีดล่องหนนับพันนับล้านมาปักลงบนกาย หมายจะฉีกให้ผิวกายขาดวิ่นเป็นชิ้นๆจนไม่เหลือเค้าโครงความเป็นมนุษย์!

เรียวขาใต้กางเกงยีนพับขาสั่นพั่บๆ -- ในเวลานี้แค่การทรงตัวให้อยู่ได้ก็ดูจะเป็นเรื่องยาก เลยไม่ต้องคิดถึงขั้นต่อสู้ให้เมื่อยตุ้ม เพราะเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! -- ในขณะที่มือทั้งสองที่อยุ่แนบลำตัวก็กำแน่นราวกับจะรีดเร้นเอาเลือดเนื้อในกายให้กลายเป็นจิตสังหารกล้าแกร่ง และปล่อยให้ไหลออกไปปะทะคนตรงหน้า

ต่อให้มือนั้นจะเลือดอาบเพราะโดนเล็บตัวเองจิกทำร้าย หรือต่อให้แขนด้วนพิกลพิการ เขาก็จะไม่เลิกลา!

ไม่ยอมที่จะปล่อยให้พลังวัตรรุนแรงตก!

เพราะถ้าเขายอมแม้แต่ชั่วอึดใจ... ร่างกายของเขาก็คงจะโดนจิตสังหารชั่วร้ายของฝ่ายตรงข้ามป่นปี้ขย้ำขยี้จนแหลกเหลวเป็นแน่แท้!

แต่ในทางกลับกัน

หากฝ่ายที่ผ่อนปลนพลังนั้นไม่ใช่เขา แต่เป็นเบลเฟกอนละก็....

หมอนั่นเองที่จะแตกสลายเป็นธาตุอากาศ!

แต่ในเมื่อสายตาคู่สีแดงนั้นมีแววว่าจะไม่ล้มเลิกเป็นอันขาด... เขาก็ต้องทนต่อไป... ทนที่จะแบ่งเอาพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายมาใช้เพื่อป้องกันตัวเองไปพร้อมๆกับโจมตี...



แต่ถ้าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป... มีหวังว่าจะตายไม่เหลือศพทั้งคู่น่ะสิ!!!







"อัน...อันนุนซิโอ...!!"


เสียงแหบพร่าของเด็กชายร้องขึ้นปะปนไปกับเสียงสะอื้นและหอบ ขณะที่เท้าก็วิ่งไปบนโถงทางเดินที่เงียบสงัด ผ่านประตูบานใดก็เปิดออก เปิดออก... เปิดเพื่อหาใครสักคน... ใครสักคนที่เมื่อครู่เขาก็เห็นอยู่

และมั่นใจว่า... เขาคนนั้นก็เห็นการกรทำของตนด้วยเช่นกัน!

พอนึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วน้ำในตาก็ทลักเหมือนเขื่นทลาย น้ำใสไหลมาไม่หยุดจนแก้มขาวเปรอะเหนอะหนะไปด้วยคราบน้ำ เด็กน้อยวิ่งไปข้างหน้า ล้มกลิ้งเกลือกอย่างหมดแรง ก่อนจะยันกายลุกขึ้น

ต่อให้ต้องคลานก็ต้องหาคนๆนั้นให้เจอ!

เด็กน้อยใช้แรงเฮือกสุดท้ายในการยันกายลุกขึ้น ก่อนจะออกวิ่งต่อไปอย่างทุลักทุเล

"อันนุนซิโอ!! เจ้าชายรู้ว่าท่านอยู่ที่นี่!" เด็กชายร้องตะโกนไปเรื่อย ก่อนจะรู้สึกเหมือนร่างกายถูกยกขึ้นเหนือพื้น จนพรหมเบื้องล่างดูห่างไกลออกไปทุกที!

"เก่งจริงๆที่หาข้าพบ" เสียงเยือกเย็นกล่าวขึ้นที่ข้างหู เบลเฟกอนแหงนหน้ามองชายหนุ่มที่ยกร่างกายของตนขึ้นมา ใบหน้าคมคายนั้นเองก็มองเขาด้วยสายตาที่หาคำนิยามไม่ได้

"ท่าน... ท่านทำอะไรลงไป!!"

แทนที่จะเป็นคำทักทายเหมือนทุกๆวัน แต่คำทักแรกที่ออกจากปากขององค์ชายตัวน้อยนั้นกลับเป็นคถามจิกที่เหมือนจะรีดเร้นเอาความจริงเสียมากกว่า

"ท่านพูดอะไร" เสียงเยือกเย็นนั้นถามกลับ ดวงตาคู่สีเขียวคมคู่สวยนั้นเย็นชาราวกับจะเสกให้เขาเป็นน้ำแข็ง "เมื่อครู่... ท่านฆ่าเจ้าชายใหญ่ด้วยมือของท่านเองนะ..." -- มือหนากระด้างนั้นยกมือจิ๋วของเด็กชายขึ้นมา -- มือนั้นมีทั้งรอยแผลและเลือดคราวคลุ้ง -- "นี่ข้าสอนท่านแล้วไม่ใช่หรือ ว่าถ้าอยากจะฆ่าใคร อย่าได้กำมีดจนเกร็งขนาดนี้ เพราะเดี๋ยวมันจะบาดมือท่านเอง..."

ทั้งที่อยากจะสบัดมือนั้นให้หุด แต่มือนั้นกลับแน่นิ่งเหมือนถูกดูดพลัง พลันนั้นเองที่เขารุ้สึกเหมือนโลกหมุน และความว่างเปล่าจากเบื้องล่างทำให้ร่างเขากระแทกพื้นพรหมอย่างหนักหน่วง

"ถ้าคิดการใหญ่แล้ว ใจต้องเหี้ยมนะครับ... เจ้าชายน้อยที่น่ารักของผม" เสียงเยือกเย็นนั้นกล่าวอย่างอ้อยอิ่ง ไม่ทราบว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่าที่จู่ๆก็มีกำลังวังชาเพิ่มขึ้นในกาย และเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนไม่สามารถทนอยู่เฉยๆได้


และหลังจากนั้น... เด็กชายก็ได้หายไปจากพื้นที่นั้น
ทิ้งไว้เพียงความอ้างว้าง เป่าเปลี่ยว และเสียใจเต็มประดานั้น
ทิ้งบาปกรรมอันไม่น่าให้อภัยไว้เบื้องหลัง

และก้าวย่างเข้าไปสู่อนาคตที่ไม่มีครทราบในเบื้องหน้า...

ภายใต้รอยยิ้มเย็นๆ และดวงตาคู่สีเขียวที่ดูเย็นชาคู่นั้น...

มีต่อนะค้า>>>>>

ตอนที่ 9 part 4/4 สุดท้ายแล้ววววว เฮ้ววววววววว




ทำไมเจ้าจึงมักมองเจ้าชายด้วยสายตาเช่นนั้น... อันนุนซิโอ


เขาคิดในใจ ขณะที่เขม็งไปในดวงตาคู่สีเขียวขุ่นคล้ายหยกเนื้อดี -- ที่จ้องมายังเขาด้วยประกายกร้าว ไร้เมตตา อีกทั้งยังชืดชาไร้จิตใจ -- และรู้สึกเหมือนกับถูกดูดกลืนพลังวิญญาณ์ที่หลั่งไหลอยู่ในกายให้แห้งเหือดด้วยอนุภาพบรรยากาศที่กดดันนี้

ทำไมจะต้องมองข้าเช่นนั้น...
สายตาของเจ้า...
สายตาที่ทำร้ายเจ้าชาย...
เจ้าอยากให้เจ้าชายสู้ต่อไปไม่ใช่หรือ?
อยากให้เจ้าชายฆ่าคนที่จะฆ่าตัวเองไม่ใช่หรือ?
แต่ทำไมกลับเป็นเจ้าเอง ที่กลัวว่าเจ้าชายจะฆ่าเจ้า?
ทำไมเป็นเจ้า... ที่โกรธและเคืองเจ้าชายเช่นนี้?
เจ้าชาย... ทำผิดอะไรหรือเปล่า?
เจ้าชายทำสิ่งที่เจ้าไม่ต้องการหรือเปล่า?
ที่เจ้าชายทำ... ก็เพื่อเจ้าเท่านั้น...

เพื่อเจ้า... เพื่อคนที่จะฆ่าเจ้าชาย... กระนั้นก็ไม่ได้หรือ?

ปากบางที่เคยแสยะยิ้มสั่นระรัวเหมือนอยู่ในเขตอากาศขั้วโลก ใบหน้าซีดเซียวที่เหมือนถูกสูบเลือดไปกำเนิดพลังงานนั้นดูคล้ายกับซากศพเข้าจริงๆ เบลเฟกอนทวีแรงกำมือให้มากเข้าไปอีก พร้อมๆกับที่ไอสีดำจะทลักออกมาจากร่างกาย -- ในขณะที่ที่ปากบางก็ขย้อนเอาเลือดสดออกมาไม่ขาดสาย

ดูท่าว่าสังขารของเขาเองก็ไม่อำนวยในการดิ้นรนครั้งนี้... การดิ้นรนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของประตูนรก!

เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าตัวเองรู้สึกกลัว... และเจ็บแสบแปลบปลาบแค่ไหน


อีกทั้งไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาปวดร้าวเพียงใดที่ต้องทำเช่นนี้...







"ทางนี้ก็ไม่มี!!"

เสียงของฉลามผู้บ้าคลั่งเป็นนิจกล่าวขึ้นดังๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆที่วิ่งมาหา

ยามาโมโตะที่ง่วนอยุ่กับการเปิดบานประตูห้องน้ำหันมายังผู้มาเยือน ใบหน้าคมคายที่ติดจะซีดเพราะเหนื่อยอ่อนและปากที่หอบหายใจเอาเป็นเอาตายนั้นทำให้เขารู้สึกใจหายวูบ...

นั่นเป็นหลักฐานว่าคนตรงหน้าพูดความจริง!

"ไปอยู่ไหนกันนะ..." ยามาโมโตะว่าพลางปล่อยมือจากกอนประตู ก่อนจะพุ่งไปยังโถงทางเดินอับชื้นภายในอาคารก่อสร้าง พลางกวักมือเรียกอีกคนที่เหมือนจะติดสอยห้อมตามมาเสียมากกว่า! "เร็วเข้าหน่อย! เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง!"

ใช่... หมอนี่ดูราวกับเป็นคนละคน
ทั้งๆที่เวลาปกติก็ร่าเริงแท้ๆ
ทั้งๆที่เวลาปกติดูไม่ได้แคร์เรื่องพรรค์นี้แท้ๆ
แค้ในเมื่อเขาสามารถจับได้ถึงภาวะวิกฤตที่แผ่ซ่านไปทั่วลานก่อสร้างนี้...
จะให้เขานิ่งนอนใจอยู่ไย!







"อึ้ก...!!!"

เด็กชายครางเสียงแผ่วเบาเหมือนกับคนไข้ระยะสุดท้าย ก่อนร่างกายจะกระเด็นไปชนกำแพงโดยแรง และร่างนั้นก็ฝังลงไปจนผนังห้องปริร้าวเป็นรอยแยกด้วยความแรงและพลังงานมหาศาล

พอเห็นดังนั้นก็ประหลาดใจสุดขีดจนลูกตาแทบกระเด็น!

"แก!!" โกคุเทระร้องขึ้นหลังจากที่คลายพลังงานทั้งหมดให้คืนสู่สภาพปกติ ก่อนร่างของตัวเองจะทรุดฮวบอ่อนปวกเปียก และข้อมือกับข้อเท้าที่เหมือนจะระบบด้วยแผลจำนวนนับไม่ถ้วน พร้อมๆกับที่เลือดเริ่มไหลตามช่องเปิดต่างๆทางร่างกาย "อุ..."

เราเอง... ก็ไม่ไหวแฮะ...

ใช่เพียงแค่ทวารทั้ง 5 ที่หลั่งโลหิตเป็นธาร แต่รวมไปถึงรอยแยกต่างๆตามร่างกายอีกด้วย

นี่คงมาถึงขีดจำกัดกันแล้ว...

ตุ่บ!

ร่างของเบลที่ฝังเข้าไปในเนื้อซีเมนต์ของกำแพงไถลลงกองกับพื้น -- ร่างกายที่ปริแยกราวกับถูกมือยักษ์ฉีกกระชากจนแหลกนอนจมกองเลือดที่รองรับเขาอยู่เบื้องล่าง ก่อนความรู้สึกเย็นเยือกของน้ำที่เจิ่งนองบนพื้นจะซึมลึกเข้าไปให้ปวดร้าวกระดูกกาย

แทบไม่หลงเหลือเค้าโครงการมีชีวิตอยู่เลยล่ะ...

"แก...หยุด... หยุดมือทำ... ไม" โกคุเทระละล่ำละลักกล่าวเป็นประโยค ก่อนจะแหงนหน้ามองไปยังร่างที่โชกไปด้วยเลือดที่ไม่ต่างจากเขาในยามนี้ "ถ... ถ้าไม่... หยุด... แก...ก็...ชนะ... ล... แล้ว... ม..ไม่ ...ใช่....หรือ...ไง"





ไม่มีคำตอบใดสะท้อนกลับจากร่างนั้น...





โกคุเทระรู้สึกเหมือนกับหัวใจของเขาตกวูบลงไปที่ตาตุ่ม

ตกใจ

นี่เขาชนะหรือ?

นี่เขาเป็นคนฆ่าเบลเฟกอนหรือ?


ความรู้สึกที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะดีใจที่รอดตาย หรือเสียใจที่ฆ่าคนมันประดังเป็นการเต้นของหัวใจถี่ระรัวที่แทบจะหลุดออกมาจากอก


ไม่รู้ว่ารู้สึกดี หรือไม่ดี

ไม่รู้ว่าที่ทำนี้มันถูกหรือมันผิด

อยากจะให้เห็นกับตา ให้เห็นอย่างชัดเจนชัดแจ้งว่า... ที่เขาทำนั้นเป็นจริงอย่างที่เขาคิดหรือเปล่า?







อ... อะไรกัน...
ความรู้สึกแบบนี้...
เลวร้ายสุดๆไปเลยไม่ใช่เหรอ...?


"เป็นอะไรไป สควอลโล่"

เสียงทุ้มของเด็กชายร่างสูงทำลายภวังค์ทั้งหมดของเขา สควอลโล่ปรายดวงตาคู่คมที่แฝงเร้นด้วยความเจ็บปวดมายังบหน้าหล่อของเด็กชาย ก่อนปากจะแบะเหมือนกับเวลาปกติ

"ไม่มีอะไรซักหน่อย!" สควอลโล่ตอบ ในขณะที่เท้าก็เพิ่มอัตราเร็วขึ้นเป็นเท่าตัวในทุกๆวินาที

ปากบอกว่าไม่ แต่ใจกลับร้อนรุ่มเหมือนมีเถ้าถ่านคลุกประทุอยู่ภายใน...

ปากไม่ตรงกับใจ... เป็นคำพูดที่เขาเกลียดที่สุด ยิ่งออกจากปากบางๆของเจ้าชายตัวน้อยนั้นแล้ว เขายิ่งรู้สึกหมั่นใส้...

แต่... แปลกจริงๆ ที่เวลาแบบนี้... เขากลับอยากได้ยินคำพูดนั้นอีก...

เวลาที่เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร...

แค่รู้ว่า... คนๆนั้นมีชีวิตเหลือที่จะพูดคำๆนั้นกับเขาได้อีก...

เขาก็ดีใจที่สุดแล้ว...







...เส้นผมที่เคยเป็นสีทองบัดนี้ก็แดงจัดด้วยโลหิตสด ร่างกายใต้เสื้อผ้าที่ไม่สามารถระบุสีเดิมอย่างชัดเจนนั้นก็เต็มไปด้วยทางธารโลหิตที่หลั่งทลัก เรือนร่างที่ดูเหมือนจะปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงนั้นก็ราวกับจะไม่สามารถกระดิกกระเดี้ยวได้อีก แต่กระนั้น... ลมหายใจที่รวยระรินก็ยังเป็นสิ่งหนึ่งที่ยืนยันว่าคนตรงหน้านี้ยังไม่ตาย...

โกคุเทระชโงกใบหน้าใกล้เข้าไป หวังจะสัมผัสกับลมหายใจระรินเพื่อให้แน่ใจไปอีก

มันยังไม่ตาย...

เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้น้ำตาสายหนึ่งไหลย้อนกลับเข้าไปในเบ้าตา -- โกคุเทระไม่สามารถอธิบายความรู้สึกเช่นนี้ให้เป็นภาษามนุษย์ได้ เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเขารู้สึกเช่นไรกันแน่...

ที่รู้ๆคือ เขารู้สึกเหมือนกับร่างกายของตัวเองมันเบาเหมือนหมดห่วง หมดมลทิน -- เหมือนกับวิญญาณที่ไกล้จะไปสู่สุคติ ไร้ความรู้สึกอาวรณ์ต่อโลกหล้า -- ก่อนจะรู้สึกเหมือนมาถึงขีดจำกัดของร่างกาย

พลันนั้นร่างกายของเขาก็หล่นฮวบลงอีกครั้ง ก่อนใบหน้าจะคว่ำลงบนเนินอกกว้างของผู้เป็นศัตรู และลิ้มกลิ่นเลือดคราวของคนตรงหน้า... -- รสคราวที่เขาไม่ได้ปรารถนาที่จะให้มันเกิดขึ้น...

แม้กระนั้น... เขาก็ไม่ได้รังเกียจ

แต่กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดที่เหมือนกับความอุ่นของคนตรงหน้าได้ไหลหลั่งเข้ามาใส่ร่างกายของเขา -- เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกประหลาดที่เข้าครอบครองจิตใจได้...


บัดซบ! นี่ชั้นเป็นอะไรไป!!
ชั้นไม่ใช่คนที่ขาดความอบอุ่น แล้วก็ไม่ใช่คนไกล้ตายที่ต้องการไอชีวิต!
แต่... ทำไม... ชั้นจะต้องรู้สึกแบบนี้...
ความรู้สึกที่เหมือนกับ...






หมอนั่น.... นอนอยู่ข้างๆเจ้าชายหรือ?
คิดอะไรน่ะ...
เจ้าชายคือคนที่จะฆ่ามันนะ...
นี่... มันสติดีอยู่หรือเปล่า
ถ้าขืนยังนอนอยู่แบบนี้... เจ้าชายจะฆ่าจริงๆด้วย

จะฆ่าจริงๆละนะ..........






ในตอนนั้นเอง โกคุเทระไม่สามารถฝืนปรือเปลือกตาของตนได้ เขาจำต้องหลับตาลงในห้วงความมืดมิด ภายใต้ความอุบอุ่นจากฝ่ามือของฝ่ายตรงข้ามที่โอบรอบศีรษะของเขาโดยไม่รู้ตัว...

ฝ่ามือนั้นอุ่นกว่าที่เขาคิดไว้... ไม่สิ ต้องบอกว่า เขาไม่เคยคิดเลยว่าฝ่ามือนี้จะอุ่นได้

หากเป็นเวลาปกติ เขาคงไม่ปล่อยให้ตัวเองอยุ่ในสภาพเช่นนี้

แต่ก็... ค้ายๆกับภาวะอิงอาศัยนั่นแหละ

ที่ทำให้เขาจำยอมที่จะอิงไออุ่นจากพลังชีวิตที่ล่อยหลอของศัตรูนั้น...


เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะจะโคนช้าๆ -- โกคุเทระผู้เป็นนักเปียโนแต่วัยเยาว์รู้สึกราวกับได้ยินเสียงเปียโนที่คุ้นหู -- ของคนตรงหน้า ประสานไปกับจังหวะการหายใจเข้าออกของเขา

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นในสติอันเอนลางนี้... ราวกับเงาของหญิงสาวและเปียโนหลังสีดำ...

บทเพลงบรรเลง...


ความเศร้าโศกโทมนัส



และความอ่อนโยน







เสียงเปียโน...


ของแม่...



[ ในตอนนั้น... ผมรู้สึกเหมือนกับ... ถูกมือของใครสักคนรั้งเราไว้ในอดีต ]

[ และสิ่งที่ผมกำลังเห็นอยู่... ผมไม่อยากจะเชื่อมัน! ]

TBC -> 10





เอ่อ... เหน TBC ตอน 'สมควรตาย' มา2 รอบแล้ว แต่ก็ยังไม่สมควรตายซักที - - (คนแต่งมันสมควรตายจิงๆ!!!!)

เปนเพราะแต่งแล้ว... เอ่อ บู๊เพลิน พลอตเลยเลื่อนไปอีกตอน! เพิ่งมาดูไฟล์ว่ามันใหญ่อะไรปานนั้น - - บ้าเลือดจริงๆ แหะๆ (คนแต่งมันโหดค่า~*)

สุดท้ายเลยยังค้างคาใจกับมีด 29 เล่มอยุ่แน่เลย

แล้วไหนจะอันนุนซิโอ << ตัวอะไรหว่า พิมพ์ชื่อยาก!!

แต่ไม่ต้องห่วงค่า~* จาเฉลยแล้ว

จิงๆนะ TwT ไม่เลื่อนพลอตแล้วอ้ะค่ะ!!!



ปล. ฟิคเรื่องนี้มีตอนพิเศษด้วยน้า.... ก็... ตามคำเรียกร้อง ก๊ากๆ

โอยยยย ตอนนี้ซัดกันให้อีรุงตุงนัง ชักรู้สึกสงสารเบลขึ้นมาตะหงิดๆ มีแอบหวานเล็กน้อยก็ตอนจะจบนี่แหละ ไม่อยากจะบอกโกคุเลยว่า ที่มันจับหัวเอ็งน่ะ มันคิดจะปาดมากกว่า (อ๊ากกกก อย่าทำให้ฟิคท่านรีนเสียจะได้มั้ยยยยย นังนี่!!!!)

ฮิบาิริแอบห่วงโกคุเล็กๆ แหม...ไม่เล็กล่ะเฟ้ยยยยย นอนไม่หลับเชียวนะเอ็ง >_<!!! ยามามจจี้สู้ๆหาโกคุให้เจอเร็วเข้า ช้ามากเดี๋ยวเคะในสังกัดโดนเบลลากไปจริงๆนะ (หัวเราะ)

อ่านมาจนถึงตอนนี้ รู้สึกว่าเบลกะโกคุนี่มันก็เป็นคู่ประหลาดที่เ้ข้ากันได้อย่างแปลกๆดีจริงแฮะ ชอบฉากนอนซบอ่ะคร่ะ เคะ เคะ

ท่านรีนสู้ๆ อัพตอนต่อปาย อยากรู้ว่าเจ้าของมือดำที่ฉุดให้โกคุพ้นจากโซลโซไซตี้เป็นครายยยยย
ปล.แอบขำฮิบะรั่ว

มาต่อด่วนๆเลยนะค่า >///<

หนุกหนานมากมาย ชอบฉากนอนซบมากๆๆๆ

ถ้ายามะมาเห็นจะเป็นไงเนี่ยยยย

โฮกก เยี่มมากคุณน้อง

(มิน่าเมื่อวานถึงถามเรื่องสีตาของเบล)

อ่านแล้วมันพลุ่งพล่าน เบลช่างน่าสงสาร

ชอบเบลทั้งสองแบบเลยนะ ทั้งแบบเจ้าชายโรคจิต หรือเจ้าชายน้อยผู้เศร้าโศก

เย้ อัพเเว้วว
เล่นปล่อยพลังกันซะหยดย้อยเลย

...ยาวววววว เมื่อไหร่จะหวาน(โดนคนเขียนตรบอั๊กกก)

ก็แหม 2 คนนี้เขามีอะไรคล้ายๆกันนี่น่า...

หวานหรองับ เเบบนี้ผมว่ามันออกน่า ผัวะ!!! (โดนพี่โจอี้ถีบเข้าให้)

โฮวกกกกกก =[]+~!! อัพแง้วๆ

อ่านแล้วมันส์หยดไปเลยค่า~ แต่หลังๆชักหวาน กรี๊สสสสส~!

บอมบาเย่ๆๆ มาต่อไวๆนะค้า รอๆๆ (เอาหวานๆๆๆๆๆ //me โดนรุมตื้บ)