•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Sora no omae Ni wakarukayo?!? (ท้องฟ้าอย่างคุณเข้าใจรึไงกันล่ะ?!?)

Author : KaShIYukA ในสภาพมีเซ็นเซอร์สีดำคาดตา ..และมีเพื่อนๆปิดตาชี้

Genre : สร้างสรรค์สังคม (เรท) อุดมปัญหา (วาย)

Pairing : G27

Rate : ใส่ให้หน่อยดิ.. =_____=^^ ฉันไม่ชอบกำหนดเรทเองอ่ะ



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




สำหรับฉันแล้ว... นภา คืออะไร...??



นี่เป็นเพียงแค่คำถามที่ถามตัวเองง่ายๆ แต่มันช่างดูยากเย็นเหลือเกินที่จะตอบมัน ..ไม่ใช่เพราะเขา ห่วย เรียนแย่ แถมหน้าตาก็ดาดๆงั้นๆ หรอกนะ ถึงจะตอบคำถามแบบนี้ไม่ได้..



..เพราะคำตอบนั้น...เปรียบเสมือนการยอมรับหรือเปล่า...??



ไม่ใช่... ไม่ใช่แค่การยอมรับเท่านั้นหรอก .. เพราะการที่จะตอบคำถามนี้ได้ ..ต้องเตรียมใจ...?? ...แล้วต้องเตรียมใจไปเพื่ออะไรกันล่ะ...



..เพราะคำตอบนั้น..



..สำหรับฉันแล้วมันคือ .. ความรับผิดชอบ.. ..ใช่มั้ย??



“คำถามแบบนี้ไม่ได้มีไว้ถามกันมั่วซั้วหรอกนะ....”



.................

............

........

....

..



“...อึก...!”


เด็กหนุ่มร่างเล็กทะลึ่งพรวดขึ้นจากเตียงนอน ..พลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง..


ในฝัน...?? เมื่อกี๊...??


เสียงของใครกัน....??


“คำถามแบบนี้ไม่ได้มีไว้ถามกันมั่วซั้วหรอกนะ....”



ประโยคที่ได้ยินในความฝันเมื่อครู่ แล่นกลับเข้ามาในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม... น้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความสุขุม และอ่อนโยน.. ใครกัน..?? ขอให้เป็นแค่เรื่องที่เขาหลอนเอง เพราะเพิ่งต่อสู้จบไปกับศึกชิงแหวนเถอะ.. อย่าให้เป็นเรื่องบ้าๆไปมากกว่านี้เลย..



เด็กหนุ่มหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อตั้งสติ ก่อนที่จะชำเลืองไปมองนาฬิกาแขวนเรือนใหญ่ที่ติดอยู่กับผนังห้อง..
02:00 am .. ตีสอง!!


ทันทีที่รู้เวลาปกติ ความง่วงก็เริ่มเข้าครอบงำเด็กหนุ่มอีกครั้ง.. เจ้าตัวค่อยๆทิ้งตัวลงบนเตียงนอนสีขาวที่สำหรับเขาแล้วมันสุดแสนจะนุ่มสบายที่สุดในเวลาที่ง่วงจัดขนาดนี้..

.......


“นภาน่ะ... ไม่ใช่แค่ท้องฟ้าที่คอยโอบอุ้มทุกสิ่งไว้อย่างที่ใครหลายๆคนคิดเท่านั้นนะ..”


“..อึ้ก!”


ไม่ใช่ฝันแล้ว!! นี่เขายังไม่ทันหลับเลยด้วยซ้ำ!! หลอนเกินไปแล้วนะ!!!


เด็กหนุ่มถึงกับสะอึก ..เพราะเสียงที่ชวนหลอนนั่นดังขึ้นใกล้กับใบหูของเขา จนรู้สึกได้กระทั่งลมหายใจอุ่นๆที่มาพร้อมกับประโยคภาษาญี่ปุ่น ที่ฟังยังไงก็ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นแบบออริจินอลแน่ๆ ..แถมยังไม่เข้าใจอีกต่างหากว่าต้องจะสื่อถึงอะไร..



เด็กหนุ่มร่างเล็ก ตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้งด้วยความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนที่จะเดินย่างสามขุมไปเปิดSwitch ไฟดวงใหญ่ของห้อง.. ...เด็กหนุ่มถึงกับตาเบิกโพลงด้วยสัญชาตญาณของสัตว์ประเสริฐเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เห็น ไม่ใช่สิ่งที่เข้าใจ... เพราะว่าสิ่งที่เข้าเห็นในวินาที่นี่คือ..
.

ที่นี่คือที่ไหนก็ไม่รู้...!!


ห้องกว้างขวางระดับหนึ่ง ตกแต่งในสไตล์ที่ค่อนข้างจะเรียกได้ว่า โบราณ มากๆ ข้าวของเครื่องใช้ราวกับหลุดมาจากโลกยุควิคตอเรียน ..โทนสีส่วนใหญ่เน้นไปทางทองคำ ดูน่าหลงใหลไปกับความหรูหรา ..บรรยากาศไม่มีอะไรเลยนอกจากท้องนภาสีฟ้าฟ้าอ่อนๆ สว่างสดใสเคล้าไปกับแสงอรุณ ที่อยู่ภายนอกหน้าต่างบานสูงใหญ่ ที่ประดับด้วยผ้าม่านสีเลือดที่ช่างตัดกับสีของห้องได้เป็นอย่างดี.. ..อย่ามาโกหกนะเมื่อกี๊มันตีสองชัดๆ!! ตีสองเห็นๆ!!


ดวงตาสีน้ำตาลของเด็กหนุ่มเบิกโพลงจนสุด ด้วยความตกใจ กับ... ทุกอย่างที่เกิดขึ้น.. ทั้งเสียงหลอนประหลาดที่ก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา ..ทั้งที่อยู่ดีๆห้องที่นอนอยู่กลายเป็นมิติลี้ลับไปซะเฉยๆ.. เรื่องแบบนี้จะให้ยอมรับภายในสามวินาทีกันไม่ได้หรอกนะ!!



“ดูท่าว่าจะตกใจน่าดูเลยสินะ.. วองโกเล่รุ่นที่ X”



“ห๊ะ....?!?”


เด็กหนุ่มหันไปตามเสียงที่คอยตามหลอนมาตลอดหลายช.ม ในความฝันด้วยความตื่นตัว ..และนั้นเองก็ทำให้เขาหันไปปะสายตาเข้ากับ ....ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ในชุดสูทดูเป็นทางการ มองคร่าวๆน่าจะอายุรุ่นราวไม่น่าจะเกิน 20-25 ปี ผิวสีขาวเนียนราวกับหิมะสะอาดที่โปรยปรายในช่วงเหมันต์ฤดู (แล้วหิมะบ้านหล่อนมันตกหน้าฝนรึงายฟะ...-*-) อา... มันช่างตัดกับเรือนผมสีทอง ที่ดูราวกับเส้นไหมที่บรรจงคัดสรร จากทองคำชั้นดีเหลือเกิน ..ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล ที่มองดูแล้วช่างให้ความรู้เหมือนกับท้องฟ้ายามที่ได้แสงสว่างจากอรุณที่บริสุทธิ์ แต่ในมุมมองหนึ่งมันช่างว่างเปล่าราวกับแก้วใส ที่ไม่อาจจะล่วงรู้ความคิดได้เลย... และที่สำคัญ.. เหมือนเขามากอย่างกับว่าอยู่ในช่วงที่อ.อามาโนะ คิดหน้าตัวละครไม่ออก อีกต่างหาก.. - -*


ใคร.....??


“จะว่าไป เราก็เพิ่งจะได้เจอกันครั้งแรกสินะ... เรา จ็อตโต้ ..วองโกเล่รุ่นที่ I เป็นเกียรติยิ่งทีได้เจอเจ้า.. วองโกเล่รุ่นที่ X ซาวาดะ สึนะโยชิ …”



“..o[]o.. หา... ระ รุ่นที่ I ?!?”


ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยคำพูดที่ค่อนข้างจัดได้ว่าสุภาพ พลางโค้งให้เด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นเชิงทักทายหนึ่งที จนเจ้าของศักดิ์วองโกเล่รุ่นที่ X แทบจะเลือกปฏิบัติต่อไม่ถูก.... เลยได้แต่ก้มหัวตอบให้อย่างเงอะๆงะๆ จนชายหนุ่มอดขำเสียไม่ได้..


“ช่างเถอะ.. ที่จริงเราน่าจะเป็นทวดเจ้าได้แล้วมั้ง? .. ไม่ต้องคิดมากหรอก..”


ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยต่อ..อย่างไม่สนใจใยดีสีหน้าและอาการมึนงงของเด็กหนุ่มร่างเล็กกว่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย.. ก่อนที่เขาจะค่อยๆเหยียดยิ้มออกมา เปลี่ยนจากสีหน้าที่ดูจริงจังตลอดเวลา จนดูราวกับเป็นคนละคน.. ที่จริงอาจจะเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ได้นะ..



”คุณคือ..รุ่นที่ I จริงๆเหรองั้นครับ??”


เด็กหนุ่มร่างเล็กตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ กับบุคคลตรงหน้า คือนภารุ่นแรก ..วองโกเล่รุ่นที่ I จริงๆ...ไม่ใช่เพราะว่าว่าเขากำลังยืนส่องกระจกอยู่หรอกใช่มั้ย...??



“จะไม่ใช่.. ก็ได้นะ”



ชายหนุ่มร่างสูงเลือกตอบแบบขอไปที ก่อนที่จะเดินไปนั่งบนโซฟาสีแดงสดตัวสวยอย่างอารมณ์ที่ค่อนข้างว่างเปล่า ไม่รู้ร้อนรู้หนาว โดยไม่สนใจเด็กหนุ่มร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้วยอารมณ์ที่สับสนปนเป เลยแม้แต่หางตา..


“คุณ... ดูท่าจะสบายใจมากเลยนะ..”


“หืม??”


สึนะโยชิตัดสินใจเอ่ยออกมา โดยที่ตัวเองก็บังคับไม่อยู่.. ไหนๆเขาคนนี้ก็อยู่ต่อหน้าขนาดนี้ โอกาสก็คงมีเพียงครั้งเดียว.. ตัดสินที่จะคุยเรื่องแบบนี้คงไม่ผิดกาลเทศะไปหรอกใช่มั้ย..??


ชายหนุ่มร่างสูงเหยียดยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ...ซึ่งรอยยิ้มนี้เองที่ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกมีน้ำโหขึ้นมาหลายต่อหลายครั้งตั้งแต่มาเหยียบที่นี่..



“แต่ดูเจ้าจะ.. มีเรื่องให้คิดเยอะนี่”


“??”


“นั่งก่อนสิ...”


ชายเจ้าของศักดิ์นามว่า วองโกเล่รุ่นที่ I ผายมือออก เป็นเชิงให้เด็กหนุ่มเข้าใจพลางออกปากเชื้อเชิญไปด้วย.. เด็กหนุ่มเดินมานั่งตามคำเชิญ ณ โซฟาตัวเล็กกว่าไม่มากที่อยู่ถัดจากที่ร่างสูงนั่งไปทางขวามือ ด้วยท่าที อารมณ์และสีหน้าที่แสดงออกได้ถึงความไม่พอใจอยู่มากๆ..



“แผลเต็มไปหมดเลย.. ดูท่าศึกที่เพิ่งจบไปจะไม่ใช่เล่นๆเลยนะ..”


ใช่... ถึงแม้ว่าจะไม่มีผ้าก๊อซ ผ้าพันแผลคอยติดให้เกะกะให้เห็น แต่รอยแผลจางๆที่อยู่ตามใบหน้า และตามแขน ก็บ่งบอกได้ชัดเจนมากเกินพอ..



“….”


“นึกถึงสมัยที่เราก่อตั้งวองโกเล่ขึ้นมาเลยแฮะ.. เพื่อความเป็นใหญ่.. เพื่อแย่งชิง..”


“...?!”


“ความสำเร็จน่ะ ..บางทีก็ต้องแลกด้วยความสูญเสียบ้าง มันเป็นธรรมดา..”


“อย่ามารวมผมเป็นคนประเภทคุณนะ..!”


…เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด กับเรื่องบ้าๆที่บุคคลที่เกือบจะเรียกได้ว่าควรจะนับถือ กำลังพรรณนาออกมาไม่หยุด ราวกับว่าสิ่งที่เขาผู้นั้นกระทำ เป็นสิ่งเดียวกับที่เข้าพยายามจะทำยังไงอย่างงั้น.. เด็กหนุ่มกัดฟันกรอดอย่างโมโห ในขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงนั่งไขว้ขา พลางใช้มือขวาเกยคางอย่างทองไม่รู้ร้อน..



“เจ้ายังเด็กเกินไปรึเปล่านะ.. ถึงไม่เข้าใจ”



“แล้วท้องฟ้าอย่างคุณเข้าใจรึไงกันล่ะ?!”


เด็กหนุ่มลุกขึ้นพลางกำหมัดแน่น.. ร่างเล็กๆเริ่มสั่นเทาด้วยความโกรธ ลมหายใจชักถี่ขึ้นระรัว คงเป็นเพราะความสับสนในจิตใจตอนนี้ด้วย ทำให้การกระทำทั้งหมดไม่ได้เป็นไปตามที่สมองคิดเอาไว้เลย ..อยากจะคุยกันด้วยอารมณ์ที่สงบๆ จะได้ไม่ต้องมีปากมีเสียงกัน.. แต่คงช่วยไม่ได้ที่บรรยากาศตอนนี้มันชวนโมโหเอามากๆ..


“ท้องฟ้าอย่างเรา... แล้วมันยังไงกันล่ะ..??”


ชายหนุ่มลุกขึ้นพลางเดินย่างสามขุมเข้าไปหาเด็กหนุ่ม.. ในขณะที่ตัวเด็กหนุ่มเองก็พยายามถอยหนีให้ถึงที่สุด แต่เจ้ากรรม.. ไม่มีทางหนี ...ร่างเล็กๆนั้นล้มลงบนโซฟาตัวเดิมที่ตนเคยนั่งนั้นอย่างเสียไม่ได้.. ..ร่างสูงที่ยืนค้ำร่างเล็กๆนั่นอยู่กระเดียดสายตามองอย่างเขาขุ่นเคือง ..แหงล่ะ..โดนว่าเข้าขนาดนั้นเป็นใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา.. ต่อให้เป็นสายเลือดโคตรเง้าสักหลาดไหนก็ตามทีเถอะ..



“คะ... คือ... ผะ ---ผม ..!!”


“ว่าไงล่ะ?? ..วองโกล่รุ่นที่ X ..?? ท้องฟ้าอย่างเราน่ะ มันเป็นยังไง..?? มันต่างกับเจ้ามากนักรึไง?!”


“ต่างสิ!!”


ร่างสูงค่อยโน้มร่างของตนลงต่ำ จนแทบจะติดกับเด็กหนุ่มร่างเล็กอยู่รอมร่อ โดยมีเพียงแค่แขนของเด็กหนุ่มที่กำลังลับตาปี๋อย่างหวาดกลัวกับคำพูดที่ตนเองพูดออกไปจากใจโดยที่ไม่คิดชีวิต ค้ำดันไว้เท่านั้น..



“เจ้านี่มัน... เกินเยียวยาจริงๆ...”


ทันที่เอ่ยจบ ริมฝีปากอันเรียวบางของชายร่างสูงก็โน้มลงกดประทับไปบนลำคองามระหงของเด็กหนุ่มผู้ซึ่งร่างเล็กกว่าอย่างรุนแรง ..พลางใช้มือทั้งสองพันธนาการข้อมือเล็กๆของเด็กหนุ่มไว้ ..สึนะพยายามขัดขืนโดยการดิ้นอย่างสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถต้านแรงที่มีมากกว่าของบุคคลที่ร่างใหญ่กว่าได้ ... ชายหนุ่มค่อยๆใช้ลิ้นเกลี่ยตามซอกคอขาวเนียนของเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะเลื่อนช้าๆมาจนถึงริมฝีปากอวบอิ่มนั้น พลางบรรจงประกบจูบลงอย่างแรง แต่กลับอ่อนโยนที่สุด.. เพราะต่อให้อารมณ์ในตอนนี้จะโกรธเคืองมากแค่ไหน ..แต่ก็ไม่อยากให้ร่างกายอันบอบบางของเด็กหนุ่มผู้นี้ต้องมีส่วนใดสึกร่อไปเลยแม้แต่ปลายเล็บ จึงได้แต่พยายามทำทุกอย่างให้อ่อนโยนที่สุด. ..เท่าที่ตนจะสามารถ...



มือของเด็กหนุ่มที่ตกอยู่ในการควบคุม ในที่สุดก็กลายเป็นอิสระ เขาพยายามใช้มันดันร่างสูงออกจากร่างของตน แต่ก็ไม่เป็นผล.. เพราะรสจูบอันแสนหวานและอ่อนโยนนั้นทำให้ร่างกายนี้อ่อนระทวยไหลไปตามอารมณ์อย่างเลี่ยงเสียไม่ได้.. เด็กหนุ่มค่อยๆเลื่อนแขนขึ้นพาดกับลำคอระหงของร่างสูง และตอบรับจูบนั้นโดยการสอดลิ้นเข้าไปในอุ้งปากของอีกฝ่าย.... ...ชายหนุ่มค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่อช้า.. ก่อนที่จะเหยียดมันออกมาด้วยความพออกพอใจ..


“เราถือว่าเจ้าตัดสินใจแล้วนะ...”


เด็กหนุ่มไม่แสดงอาการตอบรับใดๆออกมาทั้งสิ้น ได้แต่ทำหน้านิ่วหลับตาพริ้ม ราวกับเตรียมพร้อมจะรับชะตากรรมทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ..ในใจก็อยากจะออกปากปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับแสดงปฏิกิริยาตอบรับอย่างบังคับไม่ได้เสียอย่างนั้น..


นิ้วเรียวของชายหนุ่มเลื่อนลงเลิกเสื้อนอนตัวสวยที่ห่มร่างของเด็กหนุ่มขึ้นอย่างช้าๆ จนในที่สุดอาภรณ์ตัวเก่งก็ถูกถอดออกจากช่วงบน เผยให้เห็นแผ่นอกและหน้าท้องอันขาวเนียน บริสุทธิ์ แต่ถ้าเพ่งพินิจดูดีๆมันกลับไม่ได้เนียนเหมือนที่คาดเดาด้วยสายตาเลย ..บาดแผลจากการต่อสู้ มันไม่ใช่เกียรติยศที่น่าภาคภูมิใจเลยแม้แต่นิดเดียว..



ร่างสูงจัดการถอดเครื่องอาภรณ์ของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ..เหลือแต่เชิ้ตสีขาวสะอาดตา กับกางเกงขายาวสีดำไว้ห่อหุ้มร่างกาย.. จ็อตโต้ ค่อยๆร่นตัวลงต่ำยังช่วงด้านล่างของเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะค่อยๆบรรจงถกกางเกงนอนตัวหลวมโคร่งของร่างเล็กออกช้าๆ จากแนวสะโพก ค่อยๆไล่ไปตามลำดับ จนเผยให้เห็นกับส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของร่างกายส่วนนั้น ..สุดท้ายแล้วกางเกงตัวนั้นก็กลายเป็นแค่เศษผ้าที่ไร้ความหมายอยู่ข้างๆกับโซฟา..



“...จะบอกได้รึยัง..?? เรื่องท้องฟ้าน่ะ..??”


จงใจแกล้งกันชัดๆ.. มาถามเอาเวลาแบบนี้ใครมันจะไปตอบได้ล่ะ ...ร่างสูงกลับขึ้นสู่ด้านบนอีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มใช้ลิ้นละเลงเลียลงบนแผ่นอกเล็กๆของสึนะ ..พลางใช้มือขวากระชับไว้ที่ไหล่แคบนั้น ส่วนมือซ้ายก็พยายามใช้มันปลุกเร้าอารมณ์ของร่างเล็กที่อยู่ภายใต้การควบคุมอยู่เบื้องล่าง โดยการสาวเบาๆให้พอเกิดความไวต่อแรงกระตุ้น..


“อา~... ..ระ ~เรื่อง .. นั้น~~ น่ะ... อ๊ะ ~~ อาาา~~….”


ถึงปากจะพยายามเอ่ยตอบคำถามกับร่างสูงที่ควบคุมอยู่เพียงใด ..แต่ก็สู้อารมณ์ที่เกิดจากสารแห่งความสุขที่กำลังหลั่งไปทั่วร่างกายนี้ไม่ได้.. ..ชายหนุ่มร่างสูงคลี่ยิ้มออกมาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนที่ผละตัวออกมา เพื่อที่จะค่อยๆจัดการถอดกางเกงสีดำตัวเดียวที่ห่อหุ้มช่วงล่างของตนออก


... เขาโผกลับเข้าหาเด็กหนุ่มร่างเล็กที่นอนแผ่หลาร่างกายที่ชุ่มเหงื่ออยู่บนโซฟา ... ร่างสูงเลื่อนมือซ้ายของตนเองลงจับยกเอาสะโพกของเด็กหนุ่มเบื้องล่างชันขึ้นมา ก่อนที่จะค่อยๆสอดใส่สิ่งนั้นเข้าไปอย่างช้าๆ ...


“อึก~!..”


เด็กหนุ่มสะดุ้ง จนช่วงล่างกระตุกเล็กน้อย เพราะความเจ็บที่พุ่งเข้ามา ที่เกิดจากความไม่เคยชินกับขนาดที่มันไม่คุ้นเคย ....แต่ร่างสูงก็ไม่สนใจกับอาการของร่างเล็กกว่าเลย ได้แต่พยายามยัดมันเข้าไป ..จนสุดเท่าที่จะเข้าไปได้..


“อือออ.....~~ จะ ---เจ็บ... ~~”


เด็กหนุ่มครางออกมาอย่างทนไม่ได้ .. เขาใช้ฝ่ามือตีลงกับพนักวางแขนบนโซฟาเพื่อไล่ ระบายความเจ็บปวด ...แต่ในขณะเดียวกัน ร่างสูงกลับค่อยๆขยับช่วงล่างช้าๆ พลางใช้มือซ้ายนั้นเขยื้อนสะโพกไปด้วย ที่ให้คนร่างเล็กได้ความเคยชิน..


“เราสัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บ... ถ้าเจ้ายอมพูด.. ดีๆน่ะนะ..”


จ็อตโต้โน้มตัวลงกระซิบเบาๆใบหูของเด็กหนุ่ม.. แต่เจ้ากรรม.. คำพูดกับการกระทำมันไม่ได้มีความสมานชัน กันเลย ..ร่างสูงค่อยๆ จับสะโพกของเด็กหนุ่มเขยื้อนเข้าให้เร่งจังหวะความเร็ว และความแรงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางกระตุกเฮือกอย่างสุดตัว..


“ฮึก~ ..ยัง ~...ไง ..ผมกับ ...อึก! ..คุณน่ะ ...ก็ไม่ ...~เหมือนกัน ..โอ๊ย...~”


“นั่นสินะ....”


ชายหนุ่มเร่งความถี่เข้าไปอีก .. ในขณะที่เด็กหนุ่มก็พยายามฉุด พยายามดึงทุกอย่างที่อยู่บนร่างของผู้ควบคุมเกมอยู่ ให้เขารู้ว่าเองกำลังรับไม่ไหว .. เด็กหนุ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ในขณะที่ช่วงล่างก็แสบแปล๊บไปหมด แต่ก็กลับมีความสุขกับสารกำลังพล่านไปทั่วร่างกายของตนอย่างอดเสียไม่ได้..


“อ๊าาาาาา-----!!”


เด็กหนุ่มร้องออกมาอย่างสุดเสียง.. ร่างสูงจึงค่อยๆถอนของตัวเองออกมา ..อารมณ์ทั้งหมดของร่างเล็กทะลักออกมาพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่น ที่หลั่งออกมาจากจุดอารมณ์เสียวจุดนั่น ..ชายหนุ่มกระเดียดสายตามองอย่างพออกพอใจ..


“ยังไปไม่ถึงไหนเลยนะ... สงสัยเจ้าคงยังต้องฝึกอีกนาน..”

“แฮ่ก...~ แฮ่กๆ ~ ๆ~”


ร่างบางหอบหายใจถี่ระรัวด้วยความเหนื่อยหล้า ...เหนื่อยเสียจนไม่อยากจะฟังบุคคลที่กำลังมองดูผลงานตัวเองพูดพร่ำอะไรเลยแม้แต่ประโยคเดียว.. .. จ็อตโต้หยิบฉวยเอาผ้าคลุมสีทึบตัวเก่งของตนมาหุ้มให้ร่างเล็กที่กำลังนอนแผ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน.. ก่อนที่ตนจะจัดการกับเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนเองบ้าง..


“ไว้เจ้าจะตอบเรา.. วันหลังก็ได้นะ..”


ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆพลางติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีสะอาดตัวเดิมของตน .. ..ให้ตายเถอะหลุดไปไหนตั้งหลายเม็ดล่ะเนี่ย?? เขาเปรยตามองเด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังจับเอาเสื้อคลุม ห่มร่างตนเองจนมิดด้วยความอาย โผล่ให้แต่ปลายผมชี้ๆที่เกินผ้าออกมาเท่านั้น..


“อย่ามองผมแบบนั้นนะ.. ผมเกลียดสายตานั่น.... ของคุณ...”


“ฮ่ะๆ... ไม่ยังไง เราก็โดนเจ้าเกลียดไม่ใช่เหรอ??”


จ็อตโต้ออกปากหัวเราะอย่างอดเสียไม่ได้ กับพฤติกรรมที่ราวกับเด็กๆของคนที่ตามความเป็นจริงแล้วน่าจะเรียกได้ว่า โหลน ของตนเอง ..พลางเดินไปนั่งบนพนักแขนบนโซฟาตัวนั้น ..ตัวที่เด็กหนุ่มกำลังนั่งอยู่.. ก่อนที่ใช้มือขวาของตนเองร่นผ้าคลุมออกจากส่วนหัวของสึนะ ที่กำลังก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย..


“.. เจ้านี่ยังเด็กอยู่จริงๆนะเนี่ย..”


“.. ถ้าผมบอกว่าท้องฟ้าแบบคุณมันต่างกับผมยังไง .. จะเอาผมกลับไปได้มั้ย?”


เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นขณะที่ยังก้มหน้าหลบสายตาของชายหนุ่มอยู่ ...จ็อตโต้คลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางเอื้อมมือเรียวของตนไปลูบศีรษะของโหลนในไส้ของตนเองเบาๆ.. (ทีเมื่อกี๊นะ...ปู่!! //Me)


“ยังไงเจ้าก็ต้องกลับไปอยู่แล้วนี่..”


“อ้าว? ..งั้นเรื่องอะไรที่ผมจะต้องบอกคุณล่ะ”


เด็กหนุ่มว่า พลางทำแก้มป่อง แลดูน่าหมั่นไส้ -*- จนทำให้บุคคลที่ที่กำลังแสดงท่าทางเอ็นดูอยู่ในขณะนี้ยิ่งรู้สึกอยากปกป้องความบริสุทธิ์น่าถะนุถนอมนี้มากขึ้นไปอีก (ปู่.....~~~ //Me)


“เราไม่อยากรู้ก็ได้.. แต่เจ้าก็ไม่ต้องกลับ”


“ถ้าผมบอกแล้ว... คุณจะโกรธมั้ย?”


เด็กหนุ่มลองถามย้ำเพื่อความแน่ใจของชีวิตของตน เพราะหากบางทีถ้าพูดออกไป จะได้ตายอยู่โลกนี้เข้าน่ะสิ... จ็อตโต้ส่ายหน้าเบาๆพลางยิ้มให้ เป็นเชิงให้เด็กหนุ่มเข้าใจคำตอบ..


“ผมไม่ต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจ.. เหมือนคุณ ..ผมแค่...”


“งั้นฟังนี่นะ..”


ไม่ทันที่สึนะจะเอ่ยจบ ชายร่างสูงก็เอ่ยขัดออกมา ก่อนที่ตนจะลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ ที่มีทัศนียภาพด้านนอกเป็นท้องฟ้าสีสดใส ชนิดที่เด็กหนุ่มยังตั้งตัวไม่ทัน..


“ถ้าเราต่างกับเจ้า.. แล้ววองโกเล่จะอยู่มาถึงนี่ได้เหรอ?”


“?!?”


“ถ้าเราไม่ปกป้อง.... ฝ่ายที่แย่ซะเองก็ต้องเป็นวองโกเล่สิ..”


“แต่...”


“นภาน่ะ... ไม่ใช่แค่ท้องฟ้าที่คอยโอบอุ้มทุกสิ่งไว้อย่างที่ใครหลายๆคนคิดเท่านั้นนะ..”


‘นภาน่ะ... ไม่ใช่แค่ท้องฟ้าที่คอยโอบอุ้มทุกสิ่งไว้อย่างที่ใครหลายๆคนคิดเท่านั้นนะ’ ประโยคนี้.. ที่ได้ยินในห้องนี่นา..!

“...ผม...”


“ตราบใดที่ไม่ปกป้อง.. นภาก็ไร้ควาหมาย.. เข้าใจใช่มั้ยวองโกเล่รุ่นที่ X ?”


ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้ขัดสักประโยค ชายหนุ่มผู้กล่าวขวัญนามว่าบุรุษแห่งนภาก็ตัดสรุปบททั้งหมดให้เสร็จสรรพ ..เป็นคำตอบที่เด็กหนุ่มอยากจะตอบ จากความคิดของตนเอง .. .. จ็อตโต้ใช้สายตาว่างเปล่ามองออกไปยังท้องนภานอกหน้าต่างบานใหญ่ โดยไม่หันกลับไปสนใจกับเด็กหนุ่มเลยแม้แต่น้อย..


สึนะก้มหน้างุดอย่างรู้สึกผิด ที่ไปโยนความชั่วร้ายทั้งหลายแหล่แก่วองโกเล่รุ่นแรกแบบนั้น.. แต่ไม่ทันได้ขอโทษ ชายหนุ่มผู้ซึ่งเป็นบุรุษแห่งท้องฟ้า ก็เดินย่างก้าวเข้ามาหาตนอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวอีกครั้ง..


“เวลามีไม่มากแล้ว ...ลับตาซะ”


“หะ ..หา?!?”


“เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วนะ.. ลับตาลง!”


ชายหนุ่มใช้น้ำเสียงที่มีวอลลุ่มดังขึ้น จนเด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือกรีบกุลีกุจอลับตาลงแทบไม่ทัน ...จ็อตโต้ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มผู้เป็นสายเลือดของตน ก่อนที่จะบรรจงประกบริมฝีปากลงเบาๆ อีกครั้ง... แต่ครั้งนี้สึนะกลับไม่รับรู้รสหรือความรู้สึกใดๆเลย หลังจากที่ม่านตาไปปิดลงไปพร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆเลือนลางลงของชายแห่งท้องฟ้าผู้อ่อนโยน ..สายตาไร้ความรู้สึกนั้น ..ภาพสุดท้ายกลับเห็นถึงความเศร้าภายใต้ดวงตาสีฟ้าบริสุทธิ์เหมือนท้องฟ้ายามสงบนิ่ง อย่างรู้สึกได้..


“ลาก่อนนะ...”


วูบเดียวที่รู้สึกตัว ..เสียงอันอ่อนนุ่มนี้ดังก้องในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม ..น้ำใสๆเอ่อคลอดวงตาที่ยังปิดสนิท ความรู้สึกของการลาจากที่กลั่นมาจากจิตใต้สำนึก มันเป็นแบบนี้ใช่หรือเปล่า..??


ลาก่อนท้องฟ้าของผม...

.

.

.

.


“เฮ้อ~ ซือคุงนี่ไม่ไหวเลยน้า.. นอนยังไงกัน ที่นอนเลอะเทอะหมดเลย”


เสียงของหญิงสาววัยกลางคนดังขึ้นใกล้ๆกับโสตประสาทการรับเสียงของเด็กหนุ่ม ...สึนะปรือตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่จะปรับโฟกัสมองภาพหญิงสาวคนดังกล่าวที่ยืนอยู่ ปรากฏร่างคุณแม่ยังสาวของตนเอง.. .


ที่บ้าน..??


เด็กหนุ่มทะลึ่งพรวดลุกขึ้นมาสำรวจร่างกายตนเอง ...ชุดนอนก็ยังใส่อยู่ ... แต่ความรู้สึกที่ผ่านมาเมื่อคืน มันไม่ใช่ความฝันแน่ๆ เขารู้สึกสึกได้.. ..สึนะหันควับกลับไปมองยังหมอนใบใหญ่ที่ใช้หนุนนอน ..พบว่ามันยังมีคราบน้ำ..ตา เปียกแฉะติดอยู่ ..เช่นเดียวกับบริเวณที่นอน..ที่ยังคงมีร่องรอยหลงเหลืออยู่.. ไมใช่ฝัน..


สึนะยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ โดยไม่สนใจคุณแม่ที่กำลังออกปากบ่นอย่างไม่หยุดหย่อนเลยแม้แต่ประโยคเดียว .. เด็กหนุ่มหันเหสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ...ท้องฟ้าวันนี้ยังคงสดใสอยู่เหมือนเดิม.. เผลอๆอาจจะมากกว่าทุกวัน ด้วยซ้ำ... แปลว่าวันนี้เขาคนนั้นกำลังมีความสุขสินะ..

สำหรับฉันแล้ว... นภา คืออะไร...??

คำถามแค่นี้เอง...


นภา... ก็คือ คุณทวดน่ะสิ ..คุณทวดที่คอยปกป้องทุกคนมาตลอด..


..ตอนนี้ต้องกำลังมองดูพวกเราอย่างมีความสุข อยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ..


ใช่มั้ย?? (<< เอร็งถามใคร?? -*- )

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เอ่อ... *เหลือบมองซ้ายขวา* ...ฉันดองอีกเรื่องมาเขียนค่า~!!


*ผัวะ!!* ...อ็อก~ *โป๊ก!!* ..อ๊ากก~!! ..*โครม~!!* ...อ๋อย~~.. (โดนรุมกระทีบ)


และไม่สนุกสมใจ =_____=^^ ไม่รู้อ่ะ ..!! เห็นไม่ค่อยมีใครเขียน G27 เลย


ก็เลยกลัวปู่จีแกจะน้อยใจ ถูกเก็บไว้ในคอลเล็กชั่นไม่ได้ใช้งานนานเกิน


ยังไงก็ช่วยกันเม้นท์หน่อยน๊า~~~!! ไหนๆ G27 ก็ประปรายขนาดนี้... วิ้งๆ---+


ด่ามาเลยดีกว่า..เราเขียนไม่สนุกอ่ะ .. ยินดีรับเสมอ 55+ ดีที่มันเป็นฟิกสั้นๆ (สั้นเหรอ...? -*-)


ฝากตัวด้วยเน้อ...

กรี๊ดดด
G27 ปลื้มปู่มากมายแหละค่ะ *0*
คู่นี้สิแจ่มสิ คริๆๆๆ (มันเริ่มเข้าสู่โหดโรคจิตแล้วแหละ)

เห็นคำว่า G27 รีบเข้ามาทันที

ง๊า~~~

ไม่มีต่อเหรอ

อยากอ่านยาวๆ อ่ะ

ช่างเหอะ.....T^T

(เขาเขียนให้อ่านก็ดีแค่ไหนแล้วววววววววว////เสียงคนใกล้ตัว)

สนุกค่ะ^^

มาเขียนคู่นี้อีกนะคะ

G27 เย้ (กระดี๊กระด๊า)
อ้าว >>>[!!(??ฟิคสั้น??)!!]<<<เหรอ (แล้วแกจะขยายทำไมให้เยอะๆเนี่ย= =")
โฮก เศร้า แต่ฉาก NC เรียกเลือดดีเหลื๊อเกิน>,<
ขอบคุณสำหรับฟิคมากมายค้าบบ

^
^
^

เหอะๆ... คงไม่มีต่อหรอก คนไม่อ่าน คนไม่เม้นท์ .. (ฟังดูโศกๆ - -*)

เอาไว้เขียนเรื่องใหม่ดีกว่าเนอะ ^______^

ปู่ G จงเจริญญญ~~!

( แอบเคืองคุณแม่เล็กน้อยที่เข้ามาขัด ทำให้ซือคุงโดนดึงตัวกลับมา 555+)

น่าเสียดายที่เป็นฟิคสั้นน T T อยากอ่านต่อค่า

สู้ๆเน้อ

อ๊าก ก ก ไม่ไหวแล้ว เลือดโยริจะหมดตัว ว T^T ~

*/me นั่งซับเลิอด G27 บันไซๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จะรอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ ><~~~~

กรี๊ดดด
G27 ปลื้มปู่มากมาย

เย้ๆๆ บันไซ!!!

G27 กรี้ดมากมาย

ยังกล้านับเป็นญาตินะนั่น อิหนู
ไม่เจียมๆ 55+ เขาทำแบบนั้นยังนับญาติเนี่ย
ท้องฟ้า.. ยังคงสดใสเสมอ
จะต้อง "ปกป้อง" เพื่อการคงอยู่ต่อไปของแฟมิลีสินะ^^


เรื่องนี้น่ารักเนะ



ปล รีบอนไม่อยู่หรอ?

G27 อีกเรื่อง! ลัล ล้า~

ร้ากกกกกกกกทูน่า ศรัทธาปู่จี กรี๊ดดดดดด!!!!!!!!!!

‘นภาน่ะ... ไม่ใช่แค่ท้องฟ้าที่คอยโอบอุ้มทุกสิ่งไว้อย่างที่ใครหลายๆคนคิดเท่านั้นนะ’

ให้ตาย! ชอบประโยคนี้จริงๆ

แล้วจะรอเรื่องอื่นนะจ๊า >0<

G27 จงเจริญ!!!

>w< รักปู่

วี๊ดดดดดดดดดดดดดด G27. เท่านั้นที่ชั้นต้องการ 5555+

ขอรีเควสG27.อีกเยอะๆเลยครับ นิยมปู่เต๊าะเด็กมากๆ 555+

แอ๊กก อ๊อกก//ซับเลือด

รักปู่จีมากมายเลยฮะ

แต่ชอบปูแนว SM มากกว่า//ไอ้เลวนี่ เรื่องมากจริง

เสียดายแต่เป็นวันช็อต

อยากอ่านฟิคยาวว//ไอ้นี่ เอ๊ะ มีให้อ่านก็ดีถมเถถมถืดแล้วโว้ยย

รักปู่นะฮะ//ซับเลือดแล้วคลานไปอู้ต่อไป