•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ตอนที่ 7 Part 4/4 สุดท้ายแล้วววว แฮฮฮฮฮ



แต่... นั่นเป็นสิ่งที่โกคุเทระคิดไปเอง!


ในขณะที่พยายามยันตัวลุกขึ้นหลังจากไถลลอดหว่างขาของศัตรูมาได้ จู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนถูกโลหะเย็นปาดบางเบาที่หัวไหล่ขวา ก่อนจะตามมาเป็นชุดๆที่ทำให้เขาต้องหลบอย่างเลี่ยงไม่ได้

ความรู้สึกแบบนี้... ไม่ดีเลย

โกคุเทระพร่ำบอกตนเองในใจ ขณะที่พยายามหนีให้พ้นจากการตามล่าล้างของกระแสมีด นี่ถ้าเขาถือทอนฟาอย่างฮิบาริคงไม่ต้องกลัวอะไร แต่ไอ้ครั้นจะเอาไดนาไมต์ขึ้นมาปัดป้องมีดเหล่านั้นก็เห็นท่าว่าจะไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง!

ครั้งก่อนหน้านั้นเขาเคยถูกไล่ต้อนด้วยมีดเหล่านี้ จนติดกับดักเส้นด้ายของมันที่พันยุ่งเหยิง หากจะขยับก็คงเจ็บตัวจนเลือดซิบ แต่! มันก็ใช้ได้แต่ในห้องที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางนั่นแหละ แล้วเขาจะไปโดนพันด้วยเส้นด้ายเหล่านั้นได้อย่างไรไหว!

แต่แล้ว... ความรู้สึกว่างเปล่าราวกับตรงหน้าไม่มีพื้นรองรับ จู่ๆโกคุเทระก็ล้มลงราวกับเสียศูนย์ถ่วง ก่อนที่เท้าที่ถูกรั้งไว้ด้วยวัตถุบางอย่างจะกระดกขึ้นพร้อมๆกับหน้าที่ทิ่มลงไปจูบพื้นพสุธา

มันก็คือเส้นด้ายบางๆนั่นแหละ!

พอรู้สึกตัวก็รู้สึกเย็นไปทั้งหน้าด้วยน้ำที่นองอยู่บนพื้น เขาคงจะล้มหน้าขมำไปจริงๆนั่นแหละ...

โกคุเทระพยายามจะลุกขึ้น... แต่ในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกราวกับว่ามีวัตถุบางอย่างลงมาทับหลังอย่างแรง

"อั่ก!!" โกคุเทระร้องประท้วง ขณะที่พยายามแหงนหน้าขึ้นมองไปด้านหลัง -- บูทสีขาวของเบลที่วางบนหน้าอกของโกคุเทระกดทับให้ร่างภายใต้แทบเท้าดิ้นพร่านด้วยเจ็บปวด และยังคงบดขยี้ให้ดอกยางลายขรุขระใต้พื้นรองเท้าเสียดผิวเนื้อร่างบางนั่น... แผลที่เกิดจากระเบิดถูกฉีกขาด -- เขารู้สึกหายใจยากลำบาก... ไม่สิ! ต้องบอกว่าหายใจไม่ออกแล้วด้วยซ้ำ!

"ชิชิชิ แกนี่มันจัดการง่ายเหลือเกินนะ" เบลกล่าวขึ้น ขณะที่บดขยี้ร่างของคนตรงหน้าด้วยเท้าเพียงข้างเดียว ก่อนจะถอนเท้าออกแล้วเตะที่ชายโครงอย่างแรงเพื่อให้ร่างนั้นพลิกหงายขึ้นมา

รู้สึกได้ถึงวัตถุแข็งที่กระแทกเข้ามาจนดังกรอบแกรบราวกับว่าของแข็งภายในที่เป็นโครงส้รางของร่างกายแตกหักออก โกคุเทระรู้สึกเจ็บและจุกแน่นจนร้องไม่ออก ก่อนวินาทีต่อมาร่างของคนตรงหน้าจะกระแทกนั่งลงบนเรือนร่างของเขา

"แต่สบายใจได้น่า เจ้าชายเล่นเบาะๆเองนะ" เบลเฟกอนยังกล่าวติดจะเพ้อฝัน ขณะที่ค่อยๆก้มลงมาในมุมเดิม... มุมที่ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อน...

หรือว่าหมอนี่จะ....

พอคิดอย่างนั้นก็เหมือนมีเลือดสูบฉีดใบหน้าจนแดงกร่ำ นึกถึงเรื่องน่าอายแล้วก็อยากจะดิ้นรนให้พ้นจากการเกาะกุมของคนตรงหน้า

"เป็นอะไรไป หน้าแดง? ไข้ขึ้นหรือไง" เบลกล่าวด้วยใบหน้าที่เหมือนจะเป็นห่วง แต่ก็ห่วงแตกจนได้เมื่อรอยยิ้มกริ่มผลุดพลาเต็มใบหน้า "หรือคิดว่า... เจ้าชายจะทำอะไรแบบนั้นอีกล่ะ!"

" 'ไอ้อะไรแบบนั้น' น่ะ มันแบบไหนฟะ!" โกคุเทระสวนอย่างมีน้ำโห ทั้งที่ในใจก็รู้ดีว่าคนตรงหน้าหมายถึงอะไร

ในตอนนั้นเองที่ปลายนิ้วเย็นชืดของคนตรงหน้าไล้นัวเนียไปทั่วลำคอสีขาวเนียนๆนั้น... "หืม? แผลหายหมดแล้วรึ"

โกคุเทระรู้สึกเหมือนกับถูกอสรพิษน้ำแข็งเลื้อยรัดตวัดร่างอยู่ที่คอ ความรู้สึกที่อยากจะอาเจียณออกมาด้วยขยะแขยงและหวาดเกรง -- ให้ตายเถอะ เอามือนี่ออกไปที! ชั้นเกลียดงู! -- เท่านั้นยังไม่พอที่จะทำให้เบลรู้สึกยินดี และในตอนนั้นเองที่โกคุเทระสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกอสรพิษกัด

ราวกับถูกฝังเขี้ยวเย็นลงบนลำคอ เขารู้สึกเหมือนร่างของตัวเองสั่นระรัว แต่ก็ต้องเกร็งตัวแน่นเมื่อใบมีดคมเล่มหนึ่งถูกจ่อที่บริเวณกระเดือก น่ากลัวว่าถ้าหายใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียว มันก็อาจจะฝังตัวลงมาแยกหลอดลมของเขาเป็นสองท่อน!

โธ่เว้ย! โดนมันจับจุดตายจนได้!

เอาไงดีล่ะทีนี้...

เกร็งจนตัวชาแล้วชาอีก ใบมีดนั่นก็ไม่สับลงสักทีราวกับพยายามจะยื้อชีวิตของเขา ให้เขาดิ้นรนไปเล่นๆหรืออย่างไรก็ไม่รู้

"ชิชิชิ... แกนี่มัน... น่ารัก" เสียงกวนนั้นพูดแผ่วเบาราวหยอกล้อ และรอยยิ้มนั้นก็ดูเหมือนจงใจกลั่นแกล้ง

น่ารัก!?! อะไรของมัน!!

ทั้งที่ไม่อยากจะบ้าจี้ไปกับคำพูดนั่น แต่... จะให้ทำยังไงก็ในเมื่อเลือดในอวัยวะกลางลำตัวมันพุ่งฉีดที่ใบหน้าไปหมดแล้ว!

เบลเฟกอนยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับเด็กที่ถูกใจในของเล่นชิ้นใหม่ ความรู้สึกเป็นต่อแผ่พุ่งไปข่มคนตรงหน้าให้รู้สึกโกรธและเจ็บใจ ในขณะที่โกคุเทระเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น... อยากจะเอาหน้าแทรกซีเมนต์ไม่ห้มันเห็นว่าตัวเองอับอายมากแค่ไหน

"พูดเล่น" หมอนั่นกล่าวยียวน...






"โอ๊ย... เหนื่อย!"


เป็นเสียงเดียวที่โพล่งขึ้นในวินาทีนั้น ก่อนร่างของสควอลโล่จะจงใจนอนลงไปบนพื้น... พร้อมๆกับที่ร่างของยามาโมโตะล้มลง แน่นอนว่าเขาไม่ได้ล้มลงเพราะถูกโจมตีอย่างรุนแรง แต่ล้มลงเพราะรู้สึกเหมือนอยากจะนอน พอๆกับที่สควอลโล่รู้สึกนั่นแหละ!!

"ดูเหมือนนายจะไม่ได้จริงจังกับการสู้เลยนะ" ยามาโมโตะพูดขึ้นขณะที่สตากับร่างของคุ่ต่อสู้ที่นอนแผ่อยู่ไม่ไกลนัก

"ชั้นไม่คิดว่าจะเจอแก" สควอลโล่กล่าว ชนิดที่ว่าทำให้ยามาโมโตะเลิกคิ้ว... สงสัยจะพูดกันคนละเรื่องอยู่กระมัง! "ฉันเบื่อ แต่ก็จัดการแกไม่ได้ แกเองก็ทำอะไรฉันไม่ได้นี่นา ยอมแพ้เหอะน่า..."

"ไม่ล่ะ" ยามาโมโตะตอบทันควัน ก่อนที่ทั้งสองจะจ้องหน้ากัน เหมือนจะสื่อความคิดของแต่ละฝ่ายให้ตรงกันมากกว่าการพูดคุย

เวลาเนิ่นนานที่ทั้งสองจ้องหน้ากัน...

และในที่สุดสควอลโล่ก็ถามขึ้น

"นายจะขึ้นไปทำอะไร"

เป็นคำพูดแรกหลังจากที่ฟาดฟันกันด้วยสายตา ยามาโมโตะที่มีแววประหลาดใจเล็กๆก็พูดขึ้น "ขึ้นไปหาโกคุเทระ"

พอได้ยินก็รู้สึกเหมือนกับโดนสาดน้ำแข็งใส่เต็มถัง อันที่จริงเขาก้คาดเดาคำตอบจากปากนั้นได้ไม่ยาก... แต่! ช่วยอย่าตอบอะไรที่มันไม่ได้ให้สาระไปมากกว่าการคาดเดาเลยได้มั้ย!

พอรู้ว่าคนตรงหน้าไม่พอใจในคำตอบ ยามาโมโตะที่ไม่คิดจะมีเรื่องตั้งแต่แรกก็รีบกล่าวขึ้นทันที "ชั้นคิดว่ามันเสี่ยงเกินไปที่จะปล่อยให้พวกนั้นอยู่ตามลำพัง... หากว่าเกิดอะไรขึ้นเราจะช่วยพวกเขาได้ทันท่วงที"

"อะไรที่ว่า 'เกิดอะไรขึ้น' น่ะ?" สควอลโล่ทวนคำท่าฉงน

"นายเองก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอ?" ยามาโมโตะตอบพลางยันตัวลุกขึ้นจากความเหนื่อยล้า ขณะที่สควอลโล่ใช้มือดึงชายเสื้อของเขาไว้

"นี่แกจะไปไหน"

"ถามได้ ก็ขึ้นไปข้างบนน่ะสิ" ยามาโมโตะตอบ นึกอยากจะลุกขึ้น สะบัดข้อมือนั่นให้หลุดๆพ้นๆไป

"ชั้นไม่ให้แกขึ้นไปได้หรอก!!" สควอลโล่กล่าวพลางดึงตัวเองลุกขึ้นโดยจับชายเสื้อของยามาโมโตะ "คนที่ขึ้นไป ต้องเป็นชั้นคนเดียวเท่านั้น!!"

ยามาโมโตะถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างชาชิน... นี่ต้องปลุกปล้ำกันเป็นยกที่ 4 แล้วหรือนี่...

"ทำไมถึงจะไปด้วยกันดีๆไม่ได้นะ...?"






ปลายมีดอีกเล่มถูกปักไปบนเสื้อเฉียดหัวไหล่ข้างขวาเพียงเส้นยาแดง...

ร่างของโกคุเทระที่ตอนนี้ถูกแขวนเติ่งไว้บนกำแพงเย็นๆและพร้อมที่จะตกลงบนพื้นชื้นแฉะนั่นได้ทุกเมื่อ หากไร้การยึดเหนี่ยวจากเล่มมีดนับสิบที่ยึงเฉียดผิวกาย

"อา... สวยมาก" เบลเฟกอนกล่าวพลางยิ้มร่า ขณะที่บรรจงปักเล่มมีดลงเฉียดชายโครงด้านซ้ายของ 'หุ่น' ที่ถูกพันธนาการด้วยเส้นด้ายที่ระโยงระยางจากทั่วทุกสารทิศ

ดวงตาคู่สีเขียวนั่นเบิ่งถลึงลงมายังคนตรงหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รู้สึกหวาดเสียวที่ต้องคอยลุ้นระทึกว่าเมื่อไรกันเลยที่มีดนมือนั้นจะปักตรงๆมาที่จุดตายอีกครั้ง!

นี่... ไม่มีทางรอดอีกแล้วหรอ...



ไม่สนุกเอาเสียเลย...

ทั้งดวงตานั่น ทั้งใบหน้านั่น ทั้งท่าทางเฉยเมยนั่น ไม่มีสิ่งไหนที่จะทำให้เขารู้สึกสนุกได้เลยแม้แต่นิด -- ดวงตาที่มีความเจ็บปวกอยู่เต็มไปหมด แต่ปากบางนั่นกลับบิดเบี้ยว คั้นไม่ให้กรีดร้องอย่างเจ็บปวด และใบหน้าที่พยายามทำเป็นไม่ยี่หระราวกับพยายามปิดกั้นความเจ็บปวดไม่ให้เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

ไม่เคยรู้สึกว่าการสับใครมันน่าเบื่อเช่นนี้มาก่อนเลย...

เบลคิดในใจขณะที่มือก็เคลื่อนไปปักเล่มมีดอย่างเฉื่อยชาราวกับถูกมนต์สกด...

ความรู้สึกนี้...

ไม่ต่างจากที่เจ้าชายรู้สึกเมื่อนานมาแล้ว...

ใบหน้าตรงหน้านั้น... ทั้งๆที่เจ็บปวดจนอยากโอดครวญและร้องขอชีวิต แต่ก็ไม่ยอมแสดงออกมาราวกับไม่อยากให้เขารู้ -- ทั้งๆที่เขารู้ -- เหมือนกับฝืนทนกล้ำกลืน... กลืนความเจ็บปวดนั่นลงคอ หวังให้มันสลายไปโดยให้เอนไซม์ในร่างกายย่อย

ความรู้สึกที่เหมือนกับว่า... คนๆนั้นยังมีชีวิตอยู่

อยู่ในร่างของคนตรงหน้า... ที่เขาพยายามจะเฟ้นหาความสนุก...

แต่มันก็ไม่ตลกเลย

ที่ดันนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้...

แล้วเมื่อไรกันนะ... ที่รู้สึกว่าคนตรงหน้านี้ก็ยิ่งเหมือนกับเป็นเขาคนนั้นไปทุกทีๆ






"แกนี่มันน่าเบื่อ" จู่ๆเบลก็โพล่งขึ้น ก่อนที่ดวงตาคู่สีเขียวของโกคุเทระนั่นจะมองลงไปยังเบื้องล่างอย่างงุนงงและประหลาดใจ "ไม่อยากเล่นด้วยแล้ว"

พอได้ยินแบบนั้นแล้วก็รู้สึกเหมือนขนนร่างกายลุกเกลียว พอจะเดาความหมายได้

"ช่วยร้องออกมาในวินาทีสุดท้ายทีจะได้มั้ย" เบลเฟกอนกล่าวอย่างหงุดหงิด

ไม่รุ้ว่าเมื่อไรกันที่เรียวปากนั้นเลิดยิ้มไป แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้... มันต้องไม่ดีแน่ๆ ต้องไม่ดีแน่ๆเลย

หมอนี่... ต้องการอะไรกันแน่!



"นี่... ถ้าไม่ร้องละก็"


ถ้าไม่ร้องแล้วจะทำไม!





"เจ้าชายจะบอกให้ ว่าพี่ชายของเจ้าชายตายยังไง"





TBC -> สมควรตาย



โอ้ย เหนื่อยมว๊าก รุสึกตอนที่ 7 จะงงๆไปหน่อย (ไม่หน่อยเลยแหละ หะหะ)

แต่ถ้ามีที่ปิดก็บอกได้ค่า จาได้แก้

ขอโทษที่ลงช้านะคะ เหอๆ >.<

โอ๊ยย มาอัพแร้วววว นั่งอ่านไปเปิดเพลง howling ฟังไปด้วยโคตรจะมันส์ในอารมณ์ แต่ทำมายยยย โกคุเดระถึงได้ไม่ปลดปล่อยสวัสดิกะ(?)ซักทีละฟระ!? ลุ้นนะเฟ้ยเนี่ยลุ้นนะรู้บ้างมั้ยยยย >O< อะแฮ่ม...ขออำภัยที่ม่ะสุภาพ พอดีมันแบบว่ามันส์+ค้างไปหน่อย

เตรียมอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ อิอิ (ครั้งหน้าอย่าบอกนะว่า ยามาโมโตะเดินมาตบเบลคว่ำ ก๊าก )

ปล.ขอให้ทั่นรีนมาอัพบ่อยๆ เพี้ยงๆ >.<"

อ๊ากกกกกกก
กำลังเข้มข้น
เบลจะทำอะไรโกคุอ๊า> < อย่านะม่ายยยยยยยยยยยยยย(บ้าไปแล้ว)

โกคุจะถูกฆ่าเเว้วววว
ทำไงดีๆๆๆ

หนุกจังเลยรีบอัพไวๆเด๋อ

ถ้าไม่ร้องแล้วจะเล่าให้ฟัง นี่มันยังไงอยู่นะ
สู้กันมันหยดเลยค่า
แล้วสควอโล่กับยามะนี้ คู่นีกจะมีไหม
แต่ว่าเรทนี้มีแค่จูบหรอก ไม่สิต้องบอกว่าดื่มเลือดทางปากต่อปากมากกว่า

ลุ้นอยู่นะคะ รีบอัพละ

กรี๊ดดดด

ง่า....คือตอนใหม่ทำเอาเราจิ้นยามาโมโตะสควอโล่ไปอีกคู่ (ไหงเป็นงั้นไปเรื่องเขาออกจะดี)

ชอบจังเลยค่ะ บรรยายเสียจนรู้สึกถึงความรู้สึกของหนูเบลคนเข้าใจยากที่สุด

มาต่อเร็วๆน้า

ยังอ่านไม่จบเลย แต่สนุกมากเลยครับ โหดได้ใจมากๆ สูบเลือดกันเป็นบ้าเป็นหลัง ก็อปใส่เวิร์ดไว้ เอ่อ 97 หน้า เอ่อ...มัน เอ่อ... ยังไงก็สนุกครับ แถมคำพูดการกระทำยังเหมือนตัวละครจริงๆของอาจารย์อีกด้วย

ยะฮู้ววววว ไม่อัพนานข้ามศตวรรษ - -

พอดีว่า 3 วันมานี้ รีนแว่นแตกค่า เลยเล่นคอมไม่ได้ ก๊ากๆ
ความจริงเรียนก็ไม่เปนอันเรียนเลยค่ะ ตาลาย + มึ๊นมึน!!
ใครว้า ที่บอกว่ายิ่งเล่นคอม สายตายิ่งสั้น ทำไมเรา +225 แล้วล่ะ แง่งๆๆๆ เด๋วปั๊ด
ไม่เปนไรค่ะ ตัดแว่นใหม่แล้ว ก๊ากๆ เอาแบบ EMI ป้องกันรังสีจากคอมได้ 60% ด้วย ก๊ากๆ ไม่กลัวแกแล้วเฟ้ยยย

อืม.... เนื้อเรื่องวันนี้... ทีแรกว่าจะแต่งรวบยอดค่ะ แต่คงต้องแบ่งไปตอนที่ 9 แล้วล่ะค่ะ เพราะว่าเนื้อหามันสอดคล้องกันมากกว่า - -

เลยทำให้ตอนนี้ไม่ค่อยหนุกเท่าไร แงๆ (ปกติมันก็จืดสนิทอยู่แล้วนิฝ่า!)

[Fic] Katakyo Hitman REBORN! : SM INSTINCT
Pairing : Belphegor , Gokudera Hayato
By : Sir Neer


8~* ศึกสุดท้าย (2) Part 1/3


เพราะว่าเธอมีผมสีเงินที่สวยงามมาก
เลยอยากได้ไว้ครอบครอง...
แต่เธอก็มีดวงตาสีเขียวที่น่ารังเกียจมาก

เลยอยากให้หลับตาลงชั่วนิรันดร์.........




นี่... ถ้าไม่ร้องละก็

เจ้าชายจะบอกให้ ว่าพี่ชายของเจ้าชายตายยังไง



ต่อให้ได้ยินเช่นนั้นเมื่อ 10 นาทีก่อนจริงๆ แต่หลังจากนั้น เขาก็ยังไม่รับรู้อะไรไปมากกว่าเสียงหยดน้ำที่ไหลลงสู่พื้น...



แปะ... แปะ

ของเหลวที่ไม่สามารถทานแรงโน้มถ่วงของโลกหยดแหมะลงสู้พื้นเบื้องล่าง ปลายเท้าที่ลอยอยู่เหนือพื้นแน่นิ่ง ในขณะที่นิ้วมือก็พยายามกระดิกจนดูเหมือนสั่นเกร็ง ผิวหนังที่เคยมีสีขาวสะอาดใต้ชั้นเสื้อที่ขาดวิ่นวับๆแวมๆถูกย้อมด้วยรอยกรีดสีแดง บ้างก็เป็นรอยแยกลึกที่เรียกเลือดให้ไหลอาบลงสู่พื้นที่เจิ่งนองด้วยน้ำ -- ที่แต่ก่อนเป็นน้ำสีใสแจ๋วราวกระจก แต่ในยามนี้มันถูกสีแดงของโลหิตเข้าครอบครอง

ทั้งมึน ทั้งชา ทั้งนิ่งเฉย ครบสูตรตุ๊กตาหุ่น ร่างของโกคุเทระในตอนนี้ที่เปรียบเสมือนตุ๊กตาระบายอารมณ์ค้างเติ่งอยู่บนผนังห้องมืดทึม เตรียมตัวที่จะตกลงสู่พื้นเบื้องล่างได้ทุกเมื่อ หากเจ้าของอารมณ์ชักมีดออกจากปากแผลที่ถูกมีดเสียบทะลุไปปักกำแพง

ไม่ได้นึกโทษตัวเองที่เสียท่าที

แต่คิดเสียว่า... จะได้รู้อะไรดีๆที่มันจะเล่าให้ฟัง

แต่...

มันก็ยังไม่เล่าให้ฟังสักที

เห็นจะมีก็แต่การกรีดมีดไปบนเรือนร่างของเขา และฝังมีดบนข้อแขนและน่องขาทั้งสอง ราวกับเป็นเรื่องบันเทิงเริงรมย์...

"เล่มที่ 22..." เบลเฟกอนว่าพลางปักมีดฉึกลงบนบริเวณข้อมือขวาของตุ๊กตาชีวภาพ -- โดยระวังไม่ให้ถูกจุดตาย -- ก่อนที่เสียงนุ่มนั้นจะร้องครวญอย่างเจ็บปวด เบลเหลือบมองใบหน้าซีดๆด้านบน ปากบางนั่นกำลังกัดริมฝีปากเอาเป็นเอาตาย ขณะที่ดวงตาก็หลับปี๋ "นี่เพิ่งจะเล่มที่ 22 เองนะ... พี่ชายน่ะ โดนตั้ง 29 เล่มแหนะ ชิชิชิชิ"

ใช่... หมอนั่นรำพึงเช่นนี้มากว่า 22 รอบแล้ว

รำพึงทุกๆครั้ง เหมือนจะย้ำเตือนให้เขารู้สึก...

เหมือนกับถูกนำไปเปรียบเทียบกับใครสักคนที่เขาไม่รู้จัก






บอบบางกว่าที่คิดแฮะ
นี่ล่ะนะ... พวกมนุษย์!
แต่....
แบบนี้ไม่สนุกเลย...


แม้ว่าในใจจะคิดเช่นนั้นมาตลอด แต่ใบหน้าที่แสดงกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มร้ายที่เหมือนจะกินร่างเนื้อคนตรงหน้า อีกทั้งการปักมีดซะเต็มรักนั่นก็ไม่ได้บอกเลยสักนิดว่าเจ้าตัวกำลังอยู่ในอารมณ์เซ็งแค่ไหน

"นี่ ถ้าไม่อยากทรมาณละก็ ร้องขอชีวิตหน่อยเถอะ" เบลกล่าวขึ้นเป็นรอบที่ 22 -- ทุกๆครั้งที่ปักมีด -- ปากบางนั้นดูจะบึ้งไปสักนิด ก่อนที่โกคุเทระ -- ตุ๊กตาชีวภาพ -- จะทำหน้าเหมือนกลืนยาพิษ และถ่มน้ำลายใส่เบลเฟกอนที่อยู่เบื้องล่าง

และด้วยเหตุนั้น จึงมีมีดสวนเป็นชุดๆใส่ทรวงอกเป็นแนวขวางกว่า 6 เล่ม

"23 - 24 - 25 - 26 - 27 - 28" เบลนับรัวๆอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่เงี่ยหูฟังเสียงครางแผ่วเหมือนคนหายใจไม่ออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหอบโยนที่ขาดห้วง... -- แน่นอนว่ามันไม่ได้ทำให้เบลรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมเลยแม้แต้น้อย...

เซ็ง...
เซ็ง... ที่คนตรงหน้าไม่ยอมร้องขอชีวิตซักที
เซ็ง... ที่คนตรงหน้าไม่ยอมยอมศิโรราบซักที
เซ็ง... ที่คนตรงหน้ายิ่งเหมือนพี่ชายเข้าไปทุกที!!

ไม่มีอะไรที่น่าเซ็งมากกว่าความหยิ่งผยองเหล่านี้อีกแล้ว -- เบลคิดในใจแม้ว่ามือจะง้างปลายมีดคมกว่าสิบเหมือนจะล่อนมันเหล่านั้นไปปักจุดตาย... -- แต่ก็ต้องชงักเป็นรอบที่ร้อย ก่อนจะชักมันกลับมาอย่างห้ามใจ

เขายังไม่อยากจะเสียของเล่นชิ้นนี้ไป...

ทั้งอยากทำลาย

ทั้งอยากรักษา

ความรู้สึกสับสนวุ่นวายที่ไม่น่าไปกันได้ของทั้งสองทางประดังเข้ามาจนคับอก ไม่เคยรู้เลยว่าการกระทำเช่นนี้จะทำให้ตัวเองลำบากใจได้ถึงเพียงนี้

การกระทำที่ว่า... จะฆ่าก็ฆ่า

แต่ก็ไม่ฆ่า...

ละชีวิตมันไปก็เสียดาย

แต่ฆ่าไปแล้วก็เสียดาย...


เสียดายว่า... โลกนี้จะไม่มีคนๆนั้นอีกแล้ว


เจ้าชายรักเรือนผมสีเงินนั้น

รักมาก พอๆกับที่เกลียดดวงตาสีเขียวชั่วร้ายดุจปิศาจคู่นั้น...


ชายผู้นี้มีทั้งเรือนผมสีเงินที่เจ้าชายรัก และดวงตาสีเขียวที่เจ้าชายเกลียด...


ไม่รู้... ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี...

สับสน... สับสนไปหมดแล้ว!!!




ปุ!


เป็นครั้งแรกในรอบ 29 ครั้งที่คนตรงหน้าปามีดไม่ถูกจุด โกคุเทระลืมตาขึ้นและมองไปยังใบมีดที่อยู่ไม่ห่างจากใบหน้าซีกซ้ายไปสักเท่าไร -- ใบมีดนั่นฝังลึกลงไปในผนังเกือบครึ่ง -- นี่ถ้าที่รองรับนั่นเป็นแก้มของเขาละก็ คงจะเจ็บแสบสาหัตสากันน่าดูชม!

ยิ่งคิด ขนก็ลุกซู่เหมือนกับถูกสาดโลหิตเย็น โกคุเทระที่ไม่อาจเลือกเส้นทางเป็นหรือตายก็ได้แต่ภาวนาในใจ... หากต้องตายก็ขอแบบไม่ทรมาณจะได้มั้ยนะ?

ทำไมถึงทำอะไรมันไม่ได้?

นึกสิ โกคุเทระ ฮายาโตะ

คุณรีบอร์นสอนแกเพื่ออะไร!

เขาไม่ได้สอนให้แกมาถูกมันฆ่าตายแบบนี้นะ!

"จริงสิ!" เสียงทำนองเหมือนเพิ่งนึกได้ของเบลปลุกให้โกคุเทระตื่นจากภวังค์ -- ไม่รู้ว่าโกคุเทระเข้าใจไปเองหรือเปล่า ที่เขาเห็นใบหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยเล่ห์กล -- ก่อนดวงตาคู่สีเขียวนั่นจะหันมามองคนตรงหน้าอย่างระแวดระวัง "นายคงจะไม่ได้ชอบของแบบนี้สินะ"

ว่าแล้วปลายเท้าของเบลก็ยกเขย่งขึ้นจนใบหน้านั้นห่างกันไม่กี่ไมโครเมตร -- โกคุเทระแน่ใจว่าตัวเองได้กลิ่นหอมจางๆจากคนตรงหน้า... กลิ่นหอมแห่งความตายที่อบอวลเหมือนพิษร้าย -- และเป็นเวลาเดียวกับที่ปลายมีดเมื่อครู่ที่ข้างหูซ้ายถูกชักออก -- โกคุเทระสะดุ้ง เพราะเสียงโลหะที่เสียดสีกับซีเมนต์มันทำให้เขารู้สึกราวกับถูกเอาอะไรสักอย่างแหย่เข้าไปในรูหู -- ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆของคนตรงหน้าที่ข้างๆหูซ้าย

"ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ..."

เสียงนั้นกล่าวก่อนที่ใบหน้าของโกคุเทระจะแดงซ่าน ก่อนจะกัดเม้มริมฝีปากหนักกว่าเก่า

เจ็บ!

ความรู้สึกเจ็บแล่นมาจากติ่งหูซ้าย โกคุเทระขบกรามแน่นเพื่อไม่ให้เสียงร้องเล็ดลอดออกมา แต่คมเขี้ยวนั้นก็ยังคงขบกัดที่ใบหูแน่นเหมือนสุนัขที่กำลังกินเหยื่อ รวมไปถึงลมหายใจร้อนของคนข้างๆมันแผดเผาจนเขารู้สึกเหมือนคอจะแห้งเป็นผง แล้วไหนจะปากที่ขบกันจนได้ลิ้มรสชาดฝาดขมของเลือดตัวเองนั่น...


มีต่อนะคะ!! >>>>

ตอนที่ 8 part 2/3 ค่า~*


พอรู้สึกว่าใบหน้าซีดเซียวนั้นร้อนผ่าวขึ้นมากระทันหัน เบลก็ผละออกมามองใบหน้าคมนั้นอย่างใจจดใจจ่อ ม่านตาปรือๆกับใบหน้าแดงแจ๋นั่น... ไม่ต้องคิดเป็นอื่นให้มากความก็พอจะรู้ได้ว่าคนตรงหน้ามีความรู้สึกอย่างไร

คิดอยากจะหัวเราะ แต่ก็คงไม่ถูกสถานการณ์ เดี๋ยวอารมณ์คนตรงหน้าจะฝ่อหงอยซะก่อน...

"ว่าแล้ว ว่าต้องชอบจริงๆ" เบลกล่าวเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ ก่อนจะยิ้มบางๆอย่างผิดวิสัยที่ควรจะเป็น "แค่โดนมีดปัก เจ็บนิดหน่อยก็ไม่เอา แต่คงชอบเรื่องเจ็บมากๆล่ะสินะ?"

ถ้าไม่สังเกตก็จะไม่เห็นประกายตานั้นสั่นไหว -- ชั่วแวบเดียวที่ดวงตาคู่สีเขียวฉายประกายหวาดหวั่น แต่ก็เหมือนกับตาฝาดเพราะดวงตาครู่นั้นกลับเป็นหยิ่งผยองเหมือนเดิมไปแล้ว

แค่ดวงตานั้นก็ทำให้เขาตื่นเต้น

ตื่นเต้นจนอดใจไม่ได้เสียแล้ว...

"เอาล่ะ! อารัมภบทมามากแล้ว" เบลว่าพลางใช้มือช้อนคางของอีกฝ่ายให้เชิดขึ้น ใบหน้าของทั้งสองชิดใกล้กัน ก่อนลมหายใจสองสายนั้นจะรวมเป็นหนึ่งเดียว "เรามา.......เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า..."





เสียงเปรี้ยงปร้าางของสายอัสนียบาตพาดกลางท้องฟ้า แสงสีขาวที่เหมือนจะแบ่งให้ท้องฟ้าอึมครึมเข้มแตกออกเป็นสองซีก เด็กชายสะดุ้งเกร็ง ขณะที่พยายามฝืนลุกขึ้นจากพื้นสนามหญ้าที่เปียกแฉะ แต่กระนั้นก็เหมือนกับถูกแรงโน้มถ่วงของโลกดึงเอาไว้ ร่างนั้นจึงได้ทรุดฮวบลงดื้อๆ

ขาข้างขวาที่ไม่ทำตามดังใจกำลังแสบแปลบปลาบ เหมือนถูกหยดน้ำเย็นจากฟากฟ้าทะลุทะลวงเข้าไปข้างใน ก่อนดวงตาใต้เรือนผมสีเงินนั้นจะเบิกโพลง -- เบื้องหน้าของเขาคือมีดกว่า 8 เล่มที่ปักอยู่ที่ข้อเท้าเรื่อยไปถึงเข่า เลือดสีแดงไหลอาบ ก่อนจะถูกน้ำฝนชะล้างออกไป -- นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเจ็บปวด

"บ... เบล!?"

เสียงที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ในยามนี้ฟังดูสั่นระรัว ทั้งหนาวเหน็บและเจ็บปวด -- แต่เหมือนมีอะไรแฝงมากกว่านั้น -- ขณะที่สายตาคู่นั้นก็ควานหาคนคุ้นเคยที่อยู่ในม่านน้ำฝนที่ตกลงมาราวกับเป็นเข็มสวรรค์

"เรียกเจ้าชายเหรอ" อีกเสียงดังมาไม่ไกลนัก เสียงนั้นทั้งยียวน แต่ก็เนิบนิ่งเหมือนเย็นชา

ในมือทั้งสองของเด็กตัวน้อยเต็มไปด้วยเล่มมีดนับสิบที่ถูกกางออกเหมือนกับพัด ผู้เป็นพี่ที่ยังเสียหลักอยู่กับพื้นเบิกตาโพลง

"เบล! เก็บมีดพวกนั้นนะ!" ผู้เป็นพี่ร้องท้วง ขณะพยายามดันร่างกายที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งนั้น "ถือของพรรค์นั้นออกมาตอนนี้ เดี๋ยวก็ได้ถูกฟ้าผ่าเอาหรอก!"

ใช่... เขาไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะถูกมีดเหล่านั้นปัก แต่เขากลัวว่าคนตรงหน้าจะถูกมีดนั้นเล่นงานเสียเอง

เบลเฟกอนผู้น้องเหมือนจะมีแววประหลาดใจ แต่ก็เป็นเพียงชั่ววินาทีเดียวเท่านั้น ก่อนปากบางนั่นจะยิ้มฉีกกว้างผิดวิสัย "จนถึงป่านนี้แล้ว จะมาห่วงอะไรเจ้าชายอีกล่ะ? เจ้าฆาตกร"

เปรี้ยง!!!!

แสงสีขาวที่อยู่บนฟากฟ้าผ่ากลางลงมาระหว่างเด็กทั้งสอง ผู้เป็นพี่กระเด็นไปชนต้นไม้ใหญ่จนผงะหงาย... แต่คนเป็นน้องที่ถือของอันตรายเมื่อครู่นั้นกลับหายไปจากทัศนียภาพแล้ว!!
"เบล!!!!!"

เสียงของผู้เป็นพี่ร้องขึ้นเหมือนจะขาดใจ



เหมือนคนที่กำลังจะตายเพราะถูกมีดนับพันนับล้าน ประดังปักเข้ามากึ่งกลางทรวง...


แต่แล้วเรือนร่างเล็กสว่างไสวสุกปลั่งราวกับดูดกลืนพลังงานมหาศาลเมื่อครู่เข้าไปก็เดินเข้ามาอีกครั้ง... เดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างผิดวิสัย ปอยผมสีทองที่ปกคลุมดวงตา บัดนี้สะเปะสะปะเปิดให้เห็นดวงตาคู่สีแดงคมคู่สวยที่ล้อมรอบด้วยแพรขนตางอนสีเดียวกับผม

เขารู้สึกดีใจ ปนเปไปกับหวาดกลัว

ดีใจ... ที่คนตรงหน้าไม่ได้ถูกฟ้าผ่าเมื่อครู่จนเป็นผุยผง

หวาดกลัว... ที่คนตรงหน้ากำลังจ่อมีดมาทางเขา


"ไม่ต้องร้องขอความตายก็ได้"


เสียงโทนใสที่ติดจะเย็นชากล่าวขึ้นทั้งๆที่ยังมีรอยยิ้มฉีกกว้างน่ารังเกียจ ก่อนรสความเจ็บปวดจะปักลงมาที่ข้อเท้าอีกข้าง...

ใบหน้าของผู้เป็นพี่บิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวด ขณะที่ดวงตาคู่สีแดงใต้เรือนผมสีเงินนั้นก็เต็มไปด้วความหวาดหวั่นพรั่งพรึง

แต่เขากลับไม่ร่ำร้องออกมา...

ไม่ร้องออกมาจนวินาทีสุดท้าย...


"ฆาตกร ก็สมควรตายด้วย ฆาตกรรม"


เสียงนั้น... เย็นชา


เย็นชายิ่งกว่าโลหะมีดที่กรีดกลางใจของเขา...







"แล้วมันก็ตาย... คามือเจ้าชายนี่แหละ"

เบลกล่าวพลางเลื่อนใบหน้าลงไปเรื่อยๆจากลำคอมายังอก ก่อนจะลิ้มเลียรอยแผลสดเหล่านั้นจนเลือดหยุดไหล ทิ้งไว้เพียงรอยช้ำสีแดงที่ปากแผลนั้น

"อื้อ!!"

และเสียงร้องประท้วงของคนตรงหน้าก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกยากจะหยุดการกระทำนั้นเลยแม้แต่นิด!

ท่าทางที่ร่างบางดิ้นพล่านด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นเกือบทำให้เบลเชื่อว่าคนตรงหน้าไม่ได้ฟังอะไร แต่ด้วยสายตาคู่คมที่แสดงความตกใจและประกายตาประหลาดหลังเรื่องเล่าจบนั้นก็ทำให้เขามั่นใจว่าคนตรงหน้าตั้งใจฟังตั้งแต่ต้นจนจบ...

ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง...

แต่ดวงตานั้นกลับ... เหมือนกำลังหวาดกลัว

เหมือนกับดวงตาคู่สีแดงคมสวยนั่น...

"ก็มันไม่ดีเอง ที่เกิดมาขวางหูขวางตาเจ้าชาย" เบลยังคงกล่าวต่อไปไม่สนใจท่าทีและดวงตาคู่สีเขียวนั้น "เจ้าชายเกลียดคนที่มาอยู่ขวางหูขวางตา... คนที่เจ้าชายเกลียดทุกคนสมควรตาย!! แน่นอน... ว่านั้นหมายถึงแกด้วย!"

ลมร้อนที่เหมือนกับจะแผดเผาปากแผลให้ฉีกกว้างทำให้โกคุเทระที่ดิ้นพล่านยิ่งดิ้นหนักกว่าเดิม ก่อนจะร้องโหยหวนอย่างเจ็บแสบ ด้วยปลายลิ้นที่เลื้อยไล้บนแผลนั้นชอนไชเหมือนจะถ่างให้ปากแผลเปิดกว้าง ร่างของโกคุเทระกระตุกหนักขึ้นๆด้วยความรู้สึกหลากหลาย... ทั้งเจ็บทั้งแสบ และทรมานราวกับถูกไฟรนแผลก็มิปราน

"อ๊าก!" โกคุเทระกรีดร้องเสียงแหบพร่าอย่างทานทรมาณ ความแสบสะท้านที่แทรกตามรอยแยกบนผิวหนังนั้นเหมือนจะทำให้ร่างเขาติดไฟได้! -- ดวงตานั้นมีประกายระริก ก่อนที่หยดน้ำใสจะพรั่งพราวเต็มขอบตาที่ร้อนผ่าว -- แน่นอนว่าไม่ได้กลัว แต่เป็นธรรมดาที่ร่างกายคนเราจะหั่งน้ำตาออกมาเมื่อได้รับความเจ็บปวดจนถึงจุดเครียด

แต่อย่างไรก็ตาม...

ดวงตาคู่สีเขียวนั้นก็มีแววหวาดกลัวและเจ็บปวด...

ทั้งๆที่เจ็บปวด

แต่กลับไม่ยอมปริปากขอร้อง...

เหมือนกับดวงตาคู่สีแดงคู่นั้น

เหมือนกับคนๆนั้น...

คนที่ได้แต่มองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่ยอมร้องขอชีวิตสักครั้ง...

ทั้งที่คิดว่าจะแกล้งให้ตกใจเล่นไปด้วยเล่าเรื่องไปด้วย แต่รสชาดหวานติดลิ้นนี่มันก็ทำให้เขาหยุดยาก ยิ่งไปกว่านั้นคืออารมณ์เบื่อหน่ายตอนต้นนั้นได้เหือดหายไปเป็นปลิดทิ้ง... ทิ้งไว้ก็แต่ความรู้สึกสนุกและสันดารดิบที่พุ่งพล่านในตัว

ความรู้สึกพึงพอใจของเขาถูกถ่ายทอดออกมาทางปลายลิ้นร้อนระอุที่ตวัดหาความสำราญในเรือนร่างนั้น ก่อนจะขบกัดรอยแผลสีแดงนั้นราวกับบดเคี้ยวเนื้อสัตว์ -- ในขณะที่คนตรงหน้าร้องเสียงหลง ทั้งเจ็บทั้งหวาดหวั่น และปลดปล่อยความรู้สึกกดดันที่อยู่ในใจ ความรู้สึกที่เหมือนกับพึงพอใจในการกระทำของเขา...



โกคุเทระร้องครางอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่จะกัดริมฝีปากของตนเองเป็นครั้งที่สอง เหมือนจะบีบกลั้นลมหายใจหอบระรินและเสียงร้องไม่ให้ออกมา ก่อนความรู้สึกทรมาณที่ไม่ได้รับสัมผัสจากคนตรงหน้าจะพลุกพล่าน... อย่าบอกนะว่าเขาต้องการ... ต้องการให้คนตรงหน้าสัมผัสเช่นนั้นอีก!?

อย่านะ! ทั้งที่ในใจร้องตะโกนออกมา แต่ความรู้สึกจากก้นบึ้งกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหลั่งออกมา

ความรุ้สึกประหลาดที่... เขาเองก็ยังไม่เข้าใจ

"อ๊า!!!" โกคุเทระร้องเสียงหลง ขณะที่ความรู้สึกทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ที่หน้าอก -- ที่ๆปากบางของเบลเฟกอนครอบครองมันอยู่ -- ใบหน้าสีแดงของเขาเหมือนกับมะเขือเทศย่างที่มีควันร้อนกรุ่นโขมง ก่อนดวงตาคู่สีเขียวจะหลับตาปี๋... ไม่อยากเห็นสภาพของตัวเองในยามที่ถูกคนที่เขาเรียกว่าศัตรูกระทำการเช่นนี้...

"ชิชิชิ ครางเสียงหวานเชียว" เสียงกวนประสาทของเจ้าชายดังมา ก่อนที่ปากบางนั้นจะเปลี่ยนมาเลียไล้ริมฝีปากแดงที่เต็มไปด้วยเลือดของโกคุเทระ

โกคุเทระกลั้นลมหายใจโดยอัตโนโมติ ก่อนจะพยายามเบือนใบหน้าไปอีกทางอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังไม่พ้นปลายลิ้นร้อนที่แทรกสอดเข้ามาในโพลงปากราวกับควานหาความสำเริงสำราญอันสุดถวิลหานั่น

รสจูบที่เหมือนกับกลืนยาพิษนั่นมันทำให้เขาแทบสำลักตาย แล้วยิ่งความเร็วในการตวัดกวัดเกี่ยวเลี้ยวไล้ไปในช่องปากอย่างช่ำชองนั้นแล้ว... ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าออกซิเจนมีค่าสำคัญมากเท่าชีวิต!

พอผละออกจากกันแล้วก็เหมือนคืนสติให้กับร่างบางที่หอบหายใจถี่ๆ นึกขอบคุณเล่มมีดที่ขึงเขาไว้ เพราะหากไม่มีมันเขาจะต้องล้มลงไปกองกับพื้นปวกเปียกซะจนดูไม่ได้!

แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไรกัน... ที่เขารู้สึกเหมือนต้องการอะไรบางอย่าง...

อะไรบางอย่างจากคนตรงหน้า... คนตรงหน้าที่ยิ้มอย่างดูถูกดูแคลน

"ชิชิชิ มนุษย์ก็แบบนี้แหละ ความต้องการไม่จบไม่สิ้น" เขาได้ยินคนตรงหน้าพูดชัดถ้อยชัดคำเหมือนเน้นเสียง รู้สึเหมือนเปลือกตาหนักอึ้งจนปรือดูคนตรงหน้าได้ไม่ชัดเจนเท่าที่ควร

ริมฝีปากบางของโกคุเทระสั่นระริก ขณะที่ฝืนถ่างตาให้ถมึงทึงมองคนตรงหน้า แววตาคู่สีเขียวที่ทั้งโกรธ และหวาดกลัวคละเคล้ากันไป หาได้รู้ไม่ว่ากำลังไปสะกิดความรุ้สึกข้างในลึกๆของคนตรงหน้านั้น

พลันนั้นในมือเบลก็เต็มไปด้วยเล่มมีดนับสิบ พร้อมบทลงทัณฑ์ขั้นต่อไปสำหรับแววตาที่มองมายังเขา...

แววตาที่น่ารังเกียจนั่น...

กำลังทำให้เขาพึงพอใจ!





"เพราะข้า... คือผู้ที่หวังดีกับท่านมากที่สุด... องค์ชายเบลเฟกอน..."


มีต่อนะคะ >>>>

ตอนที่ 8 part 3/3 สุดท้ายแล้ว เฮือกกกกก


เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มวัยกลางคนดังก้องในหัว เบลชงักมือที่ถือเล่มมีดค้างคาเตรียมกรีดแผลบนเรือนร่างร่างบางที่ถูกขึงด้วยชุดมีดนับสิบบนผนังห้อง ก่อนสายตาจะตวัดมองใบหน้างามของคนตรงหน้า

ดวงตาคู่สีเขียวนั้นฉายแววประหลาด... แววตาที่หาคำนิยามใดๆมาแทนไม่ได้...

เหมือน... เหมือนกับคนๆนั้นที่ยากจะหยั่งถึงจิตใจที่แท้จริง

ทั้งที่อุตส่าห์คิดว่าจะเล่นให้สนุกแท้ๆ แต่พอนึกถึงอีตาคนที่เขาเกลียดจับใจขึ้นมาได้ก็อยากจะควักลูกตาเขียวๆนั่นทิ้งแล้วบดขยี้มันด้วยส้นเท้าซะให้แหลกสลาย พอเห็นดวงตาสีเขียวอยู่ใกล้ๆนี่ก็นึกครึ้มจนมือสั่น

แต่พอเอาเข้าจริงๆก็เสียดายของ...

คนตรงหน้าสั่นระริกเหมือนรู้ว่าเขาคิดจะเล่นแผลงๆ ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเหงื่อเหมือนว่าหวาดหวั่นกับสิ่งที่คาดการไว้ พลันดวงตาก็ายแววหวาดกลัวเสียเต็มประดา พอเห็นดังนั้น เบลก็ยิ้มกว้างจนเกือบเห็นฟันทั้งปากอย่างสะใจชอบกล

เพราะตลอดมา เขาอยากจะเห็นดวงตาคู่สีเขียวอยู่ในอารมณ์หวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ...


เพื่อที่จะแก้แค้นดวงตาคู่นั้น ที่มองเขาอย่างเย็นชาทุกครั้งที่เจอหน้า



"เอ้อ... เจ้าชายลืมบอกอะไรไปอย่างแหนะ... ชิชิชิชิ"







"พวกมันน่ะ สมควรตายแล้ว"


"สมควรตายเพราะกล้ามากที่จะฆ่าเจ้าชาย!"


โกคุเทระรุ้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งภายในจิตใจของเบลเฟกอน... ทั้งเรื่องในตอนแรก ทั้งเรื่องที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อครู่... รู้สึกเหมือนถูกคลื่นความชั่วร้ายถาโถม อีกทั้งยังรู้สึกร้อนเหมือนในอกมันจะระเบิดออก

เหมือนกับคนที่เต็มไปด้วยความคั่งแค้น

คนที่ถูกไฟแค้นครอบงำจนจิตใจจะไหม้เป็นผุยผง!

ทั้งๆที่เรื่องเมื่อครู่ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวเขาแม้แต่ผีก

แต่...

เขากลับรู้สึกร้อนรนค่นแค้น ราวกับถูกแย่งสิ่งสำคัญไป


สิ่งสำคัญที่เอาอะไรในโลกมาแลกด้วยก็อภัยให้ไม่ได้!!


"ทำไมเงียบไปล่ะ" เบลเฟกอนถามขึ้นแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ น้ำเสียงนั่นเหมือนจะท้าทายอยู่กรายๆ ราวกับรู้ว่าเรื่องที่เพิ่งเล่าไปเป็นสิ่งที่สะเทือนใจเขามากแค่ไหน!

ปล่อยมันไว้เช่นนี้ไม่ได้...

ปล่อยไอ้สารเลวนี้ไว้ไม่ได้!!

คนที่ไม่เห็นความสำคัญ

คนที่ไม่ดูแลสิ่งสำคัญของตัวเอง

คนที่ฆ่าคนอื่นเป็นผักปลา

เพียงแค่ความต้องการชั่วครั้งชั่วขณะ

คนที่ฆ่าได้... พรากได้แม้กระทั่งครอบครัวของตนเอง

คนที่... เลวบริสุทธิ์อย่างแก!!


ไม่ให้อภัยเด็ดขาด!!!






เพล้ง เพล้ง เพล้ง!!!

เสียงกระจกแตกเนื่องจากแรงระเบิด คนทั้งสองที่ต่อสู้กันอยู่เบื้องล่างมองขึ้นไปยังอาคารสูงที่เกิดเหตุ ก่อนจะมองหน้ากันอย่างตกใจสุดขีด

"เกิดอะไรขึ้น!" ยามาโมโตะร้องอย่างเคยตัว ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ

"จะไปรู้เรอะ! ชั้นก็อยู่กับแกตรงนี้ตลอด!!" สควอลโล่ตวาดเสียงดัง ทั้งๆที่ใบหน้าก็ติดจะซีดเผือดราวกับรับรู้ถึงลางสังหรณ์ร้ายกาจที่จู่ๆก็โพล่งเข้ามาในความคิด

"ไม่มีเวลาแล้ว!" ยามาโมโตะพูดขณะที่ก้าววิ่งพรวดไปทางช่องประตูของอาคารก่อสร้าง แต่ก็โดนสควอลโล่ลั้งเอาไว้ด้วยการดึงคอเสื้อ

"นี่แก! เรายังไม่รู้ผลแพ้ชนะเลยนะ!"

"นายยังจะห่วงอะไรไปมากกว่า 'คนสำคัญ' ของนายกันน่ะ!!" ยามาโมโตะตวาดบ้าง สควอลโล่ชงักงัน ก่อนเจ้าของคอเสื้อคนนั้นจะสบัดร่างของตัวเองแล้ววิ่งเข้าไปยังจุดหมาย

ใช่... นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นไอ้หนูนั่นเร่งรีบและร้อนรนขนาดนี้

เร่งรีบ... เพื่อที่จะไปช่วย 'คนสำคัญ'

'คนสำคัญ' หรือ?

เจ้าหมอนั่นคงหมายถึงเด็กไดนาไมต์นั่น...

แล้ว 'คนสำคัญ' ของเขาล่ะ?

นั่นหมายถึง...

ใช่เจ้าชายตัวน้อยหรือเปล่า?

ใช่เจ้าชายที่เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งน้องชายในเวลาเดียวกันหรือเปล่า?


ใช่เจ้าชายน้อย... คนที่เขาฉุดลงมาให้ตกนรก ตายทั้งเป็นคนนั้นหรือเปล่า!?






ตุบ ตุบ ตุบ!

ด้วยสัญชาตญาณที่ไม่สามารถกล่าวออกเป็นคำพูดใดๆได้ เบลเฟกอนผู้ได้ชื่อว่าเป็นนักฆ่าอัจฉริยะก็ได้กระโดดถอยหลังไปไกลกว่า 3 เมตร ก่อนจะยืนปักหลักตั้งท่าอย่างกระทันหัน ขณะที่ในใจก็โลดโผนตีลังการาวกับตื่นตระหนก

ชิ...!

เป็นไปได้ไงกัน!

ก็เจ้าชายตัดเส้นเอ็นข้อแขน ข้อขาไปหมดแล้วไม่ใช่เรอะ!

พอคิดดังนั้นรอยยิ้มที่เจิดจ้าอยู่ทุกๆสถานการณ์ก็หายไป กลายมาเป็นเม็ดเหงื่อเย็นที่ซึมเต็มใบหน้าด้วยความรู้สึกตึงเครียด ขณะที่สายตาคู่ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เรือนผมสีทองนั้นมองไปยังภาพตรงหน้า

ภาพที่เขาคิดว่ามันทำให้โกคุเทระ ฮายาโตะสามารถตกใจได้เหมือนๆกับเขาในตอนนี้

ไม่ได้อยากยอมรับ แต่เขาตกใจจริงๆ


"คนอย่างแก... ให้ตายก็ยังไม่สาสม!!"

เสียงนุ่มเข้มของผู้ที่เคยเป็นตุ๊กตาชีวภาพดังขึ้นจากที่เดิม ขณะที่มีดเล่มงามบนกายนั้นจะกระเด็นและถูกไอสีดำมืดบดขยี้จนเป็นฝุ่นผง กองเลือดสดข้นบนพื้นที่เหมือนว่าจะไหลย้อนทวนกฎของเซอรืไอแซค นิวตันได้ไหลขึ้นสู่ปากแผลที่เป็นรอยแยก ก่อนแผลเหล่านั้นจะประสานติดกันเป็นเนื้อเดียว ใบหน้าที่เคยหวาดกลัวก็กลัวดูน่ากลัวเสียเอง...

แล้วไหนจะจิตสังหารที่ปกคลุมชั้นบรรยากาศนั่น...

จิตสังหารสีดำไร้ก้นบึ้งแบบเดียวกับที่เขามี!!





อะไรกันที่ทำให้มันมีจิตสังหารขนาดนี้...


ไม่สิ! ต้องถามว่าอะไรไปปลุกจิตสังหารในกายมันมากกว่า!





[ ชีวิตของเรามันขึ้นอยู่กับโชคชะตา ]

[ จะเร็วหรือช้า อย่างไรก็ต้องเกิด ]

[ อย่างไรแล้ว... เราก็เป็นได้แค่ตัวตลก ที่เล่นไปตามบทชะตาที่มักเล่นตลกกับเราเสมอๆ ]


TBC -> สมควรตาย


อ๊าก จบไปอีกตอนแล้ว~*

โอย รู้สึกไหล่เคล็ดสุดๆ หลังจากปลดปล่อสวัสดิกะ(?)ไปกันการขุดดิน - -

รู้สึกตอนนี้จะทิ้งเงื่อนงำไรไว้เยอะเหลือเกินแฮะ - -

แต่ไม่ต้องห่วงค่า เรื่องราวจะเปิดโปรงในตอนหน้า~*

ซึ่ง.... จะอัพเมื่อไรก็ไม่รู้ ก๊ากๆๆๆ



อ่านให้สนุกนะคะ

อ๊ายยย>w<~

มาต่อแล้ววว

ชอบโกคุ>w<

เบลก็น่ารัก~

ไปอ่านไล่มาตั้งแต่ต้นจนจบแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
โกคุน่ารักกก เบลก็น่ารัก สรุปน่ารักไปโหมด (อ๊ะๆๆ บ้าแระ

ปูเสื่อรอ....

มาต่อไวๆนะค๊า!!!

แงๆๆ เจ้าชายน้อย เบลไปเรียน...ให้ "ช่ำชอง" มาจากไหน

เสียเด็กเพราะสควอโล่เรอะ

โอ...นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ทำไม๊ทำไมแต่งสนุกอย่างนี้