•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฮิบาริ เคียวยะลืมตาจ้องมองเข้าไปในความมืด ร่างสูงนอนราบอยู่บนบางสิ่งที่นุ่มนิ่ม...สัมผัสอันคุ้นเคยของมันบ่งบอกเขาว่าตนกำลังนอนอยู่บนเตียง แต่...กลับมองไม่เห็นอะไร...แม้กระทั่งเพดานห้องที่น่าจะคุ้นเคย...



ปกติแล้ว...แม้จะเป็นคืนที่มืดมิด ไร้แสงจันทร์หรือแสงดาวอย่างไรก็ตามแต่ เขามักจะมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้กระจ่างชัดด้วยดวงตาที่เป็นดั่งดวงตาของเหยี่ยวคู่นี้



...เงียบ...



รอบกายช่างแสนเงียบงัน ไม่มีแม้กระทั่งเสียงของสายลมอันแผ่วไหวหรือเสียงของกลีบซากุระที่ร่วงโรย



...ราวกับหูได้ดับลงเฉกเช่นเดียวกับดวงตา...



ฮิบาริ เคียวยะยังคงนอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับความผิดปกติรอบกายราวกับรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ผิดแปลกอันใดที่จะเป็นเช่นนี้



...พลัน...เสียงแว่วแผ่วกังวาลของกระดิ่งลมที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นแผ่วเบา แทรกฝ่าความเงียบและความมืดเข้ามากระทบโสตประสาทของชายหนุ่ม ดังขึ้น...ทั้งๆ ที่ไม่มีลม...



"ถ้า..." ดวงเนตรสีนิลหันไปมองทางต้นเสียงก่อนพบกับเจ้าของดวงตาสองสีที่กำลังส่งยิ้มมาให้ด้วยสีหน้าซุกซน "...ถ้ามีสาเกสักหน่อยก็ดีเลยนะครับ" มุคุโร่เอ่ยเช่นนั้นก่อนเบือนหน้าจับจ้องตรงไปยังสวนงาม เมื่อเขามองตาม...จึงเห็นว่ากลีบซากุระกำลังร่วงโรย ไกลออกไปคือยอดไม้เขียวชะอุ่มที่มีสีสันตัดกันอย่างลงตัว



พวกเขากำลังนั่งอยู่บนระเบียง...เบื้องหลังคือห้องทำงานอันคุ้นเคย ปลายเท้าเปลือยเปล่าที่แตะลงบนกรวดให้ความรู้สึกแปลกประหลาด หากทว่าก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่เพราะมันอุ่นกำลังดี



"ไม่รีบทานเดี๋ยวมันก็หายเย็นหรอกครับ..." เมื่อเสียงทุ้มหวานอันคุ้นเคยเอ่ยเช่นนั้นเขาจึงก้มลงมองมือของตนเอง เพื่อพบว่ามันกำลังถือเสี้ยวแตงโมแดงฉ่ำน่าทานอยู่ ริมฝีปากอ้ารับกัดเนื้อผลไม้หวาน...



...เพียงคำแรก...รสชาติของโลหิตก็โชยคลุ้ง...



ชายหนุ่มรีบคายมันออกมาก่อนพบว่ามันคือบางสิ่งที่เป็นสีแดงเช่นเดียวกับเนื้อแตงโม...หากสิ่งที่อยู่ในมือกลับไม่ใช่ผลไม้ที่มีเปลือกเขียวแข็งที่ถืออยู่เมื่อครู่หากเป็นก้อนเนื้อสีแดงขนาดเล็กกว่ากำมือก้อนหนึ่ง



...เขารู้ได้ในทันทีว่ามันคืออะไร...



"อร่อยไหมครับ..." ดวงเนตรสีนิลตวัดมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยถามนั้น ร่างที่นั่งอยู่เคียงข้างก็ยังคงเป็นคนเดิมที่ไม่ได้มีสิ่งใดแปรเปลี่ยนไป ทั้งดวงตาสองสี ทั้งรอยยิ้มบนริมฝีปาก ทั้งเรือนผมสีไพลินที่ยาวถึงกลางหลัง ทั้งเรือนร่างผอมบางภายใต้ชุดยูกาตะสีขาว...สีขาว...ที่แต่งแต้มด้วยสีแดงซึ่งแผ่ขยายออกมาจากบริเวณหน้าอกข้างซ้าย...



ดวงหน้าเปือนรอยยิ้มนั้นเบือนมามองด้วยดวงตาที่มีของเหลวสีแดงสดรินไหลออกมาอาบแก้ม...



"อร่อยไหมครับ...หัวใจของผม... ฮิบาริ เคียวยะ..."



...



...



...



ฮิบาริ เคียวยะลืมตาขึ้น...จ้องมองเพดานลายไม้ของห้องนอนที่คุ้นเคยมาทั้งชีวิต มือเรียวควานหาร่างที่น่าจะนอนอยู่ข้างๆ ก่อนจะพบเพียงความว่างเปล่า ภายนอกหน้าต่างนั้นเริ่มมีแสงอาทิตย์จับขอบฟ้าสีน้ำเงินบางเบา เป็นเช้าตรู่...ที่ไม่ชวนให้นึกอภิรมย์เอาเสียเลย ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่งก่อนเหลือบตามองที่ว่างข้างกาย เป็นเพราะเริ่มที่จะคุ้นเคยกับการนอนหลับลงโดยกอดใครสักคนเอาไว้หรือเปล่านะ ร่างกาย...ถึงได้รู้สึกผิดปกติอย่างนี้ ผิดปกติ...โดยเฉพาะที่หัวใจ...




ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วเบาก่อนรู้สึกถึงบางสิ่งที่ทิ้งน้ำหนักลงบนศีรษะของตน




...ฮิเบิร์ด...



"ฮิบาริ! ฮิบาริ!" เสียงแหลมสูงของมันยังคงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป เจ้านกน้อยบินลงมาเกาะบนเตียงเบื้องหน้าชายหนุ่ม "มุคุโร่! มุคุโร่!" สัตว์เลี้ยงตัวจ้อยตีปีกพั่บๆ ให้สายตาของมันอยู่ในระดับเดียวกับชายหนุ่มก่อนจะขยับตัวด้วยท่วงท่าแปลกๆ ราวกับกำลังเต้นหยองแหยง ชายหนุ่มขมวดคิ้วสักพักก่อนสังเกตว่ามันพยายามยื่นขามาให้



ที่ขาของฮิเบิร์ดจะมีกล้องขนาดจิ๋วติดอยู่ ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของเมืองและเป็นการส่งข่าวให้ทางศูนย์บัญชาการที่คฤหาสน์วองโกเล่โดยที่เขาจะได้ไม่ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับพวกสัตว์กินพืชพวกนั้นมากนัก



"อยากให้ฉันดู...อย่างนั้นหรือ..." เมื่อได้ยินชายหนุ่มเปรยเช่นนั้นฮิเบิร์ดก็ขยับปีกบินขึ้นลงราวกับกำลังพยักหน้า หลังจากที่รอชายหนุ่มอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดยูกาตะมาเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำและสูทที่พาดไว้บนไหล่โดยไม่คิดจะสวมมัน ฮิเบิร์ดก็บินนำออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ ห้องที่มันบินเข้าไปคือห้องนั่นเล่น เมื่อเขาเลื่อนบานประตูเปิดออกให้กว้างมากพอที่ร่างของมนุษย์จะสามารถเดินผ่านเข้าไปได้ก็พบว่าฮิเบิร์ดเตรียมเปิดจอโทรทัศน์เอาไว้เรียบร้อยแล้ว มันสอดขาเข้าไปในรูเล็กๆ ราวกับปลั๊กสักพักก่อนจะถอยออกมาแล้วบินมาเกาะบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีรัตติกาล



วันเวลาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเป็นวันเดียวกับที่เกิดเรื่อง หากเมื่อดูจากเวลาแล้วก็รู้ได้ว่ามันเป็นเวลาที่เขากำลังเดินทางกลับบ้านพอดิบพอดี ภาพนั้นเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาทำให้รู้ได้ว่าฮิเบิร์ดกำลังบินอยู่ เมื่อดูจากทิวทัศน์รอบๆ แล้วจึงเห็นว่ามันคือสวนที่อยู่ติดกับห้องทำงานนั่นเอง ...สักพักภาพนั้นจึงนิ่งลง...ฮิเบิร์ดเกาะลงบนตอไม้ของบ่อน้ำ เสียงเคาะของกระบอกไผ่ดังชัดเจน ชั่วครู่...ร่างผอมบางที่แสนจะคุ้นตาก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน



มุคุโร่กวาดตามองไปรอบๆ คล้ายกำลังจะหาอะไรบางอย่างก่อนเปิดลิ้นชักเล็กๆ คว้าเอาคัตเตอร์อันพอดีมือออกมา ชายหนุ่มเดินไปทางประตูห้องและก่อนออกไปก็คว้าเอาดอกไม้ในแจกันติดมือไปด้วยดอกหนึ่ง



อาจจะเป็นเพราะความสงสัย....เจ้าสัตว์เลี้ยงจึงเริ่มขยับกายอีกครั้ง มันบินข้ามหลังคาไปโผล่ที่หน้าต่างห้องครัวก่อนชะเง้อหน้าเข้าไปมอง บนโต๊ะอาหารมีแจกันใบเล็กๆ อยู่ ถ้าให้เดาก็คงเป็นของที่มุคุโร่เพิ่งซื้อมาใหม่ เขาเห็นมือเรียวบางนั้นกำลังบรรจงตัดแต่งใบของดอกไม้เพียงก้านเดียวด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ ฮิเบิร์ดบินข้ามหลังคากลับไปยังห้องทำงานอีกครั้งก่อนตรงเข้าไปยังแจกันใบใหญ่ กีบขาเล็กๆ นั้นคว้าเอาก้านดอกไม้อีกดอกขึ้นมาพลางพยายามดึงมันสุดชีวิต



ดอกแอนเนโมเน่เป็นดอกไม้ขนาดกลาง มีกิ่งและใบครบถ้วนสมบูรณ์จึงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ สำหรับนกตัวเล็กๆ ที่จะดึงมันออกมาได้ แต่...ก็ไม่มีอะไรที่ฮิเบิร์ดทำไม่ได้...



ก้านดอกไม้นั้นเริ่มขยับลอยขึ้นมาตามแรงดึง มันจึงบินถอยหลังเพื่อสลัดก้านอื่นๆ ให้หลุดออกจากกัน แต่ใบนั้นก็ยังคงคงเกาะเกี่ยวกันมากกว่าที่จะดึงออกมาเสียเฉยๆ ได้และเมื่อเจ้านกน้อยยังคงเพียรพยายามดึงมันออกมา...แทนที่จะออกมาเพียงดอกเดียว แอนเนโมเน่ทั้งช่อกลับเอนตามแรง ยังผลให้แจกันใบโตเริ่มเสียสมดุล เจ้าสัตว์เลี้ยงแสนรู้ที่ตั้งใจจะหาดอกไม้ไปเพิ่มให้เจ้านายคนที่สองของมันจึงสูดหายใจเข้าลึกแล้ว...กระชากสุดแรง!



เพล้ง!!



ดอกไม้กระจัดกระจายบนพื้นพร้อมทั้งเศษแจกัน เสียงฝีเท้าวิ่งตุบตับเข้ามาอย่างรวดเร็ว หากฮิเบิร์ดที่เห็นว่าดอกไม้ที่ตนตั้งใจจะเอาไปกลับระเนระนาดเช่นนั้นแล้วจึงคิดจะไปหาดอกไม้จากที่อื่น



เจ้านกตัวปุกปุยบินออกจากห้องไปเวลาเดียวกับที่บานประตูเลื่อนเปิดออก



...มุคุโร่เดินเข้ามาพร้อมทั้งสภาพมือโชกเลือด...



นั่นคือภาพสุดท้ายที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เมื่อวานก่อนที่ฮิเบิร์ดจะออกไปตามหาดอกไม้สีขาวถึงไหนเขาก็ไม่อาจรู้ เพราะไม่สนใจที่จะดูอีกต่อไป



ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นก่อนสาวเท้าก้าวยาวๆ ตรงไปยังสวนที่เชื่อมกับคฤหาสน์วองโกเล่



ตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก ถึงแม้ปกติแล้วมุคุโร่จะขี้เซา แต่อีกฝ่ายก็ไม่สามารถนอนหลับได้สนิทถ้าไม่มีใครที่ไว้ใจได้อยู่เคียงข้าง เรื่องเวลาจึงไม่ใช่ปัญหา



ฮิบาริเปิดประตูคฤหาสน์เข้าไป...และพบกับซาวาดะ สึนะโยชิที่กำลังเดินออกมาเอาหนังสือพิมพ์พอดิบพอดี



ดวงตาสีน้ำตาลนั้นกะพริบปริบอย่างงุนงงเมื่อได้เจอหน้าผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่แสนจะหาตัวยากในเวลาเช่นนี้



"มีอะไรหรือครับ คุณฮิบาริ"



"หมอนั่นอยู่ไหน"



"หมอนั่น? มุคุโร่น่ะหรือครับ...? เอ๊ะ คุณ...ไม่ได้มารับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วหรือครับ!?" ประโยคสุดท้ายนั้นแฝงด้วยความตกใจอยู่ไม่น้อย การที่คนคนนั้นไม่ได้กลับไปยังบ้านของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาก็เท่ากับว่า... "มุคุโร่หายตัวไป!"



เจ้าของดวงตาสีนิลใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ



"เจ้าสัตว์กินพืช..."



"ครับ?"



"คราวที่แล้ว...แกหาหมอนั่นเจอที่โกคุโยใช่ไหม..."



ถึงจะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ผู้พิทักษ์แห่งเมฆารู้เรื่องนั้น แต่นี่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวแต่ใส่ใจในเรื่องไม่เป็นเรื่อง...



"ใช่ครับ บางที...มุคุโร่คงกลับไปที่นั่น"



ฮิบาริ เคียวยะหันหลังให้ทันทีที่ได้ยินคำตอบจากนภาแห่งวองโกเล่



"คุณฮิบาริคะ..." เสียงที่เอ่ยเรียกนั้นไม่เชิงว่าไม่คุ้นเคย หากน้อยครั้งนักที่จะได้ยินเสียมากกว่า และนั่นจึงทำให้เขาหันไปมอง... ก่อนพบกับโดคุโร โคลมที่กำลังยืนอยู่กลางห้องโถงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มบางเบา หากแววตานั้น...กลับทอประกายทั้งความเศร้าและความสุขในเวลาเดียวกัน "ฝาก...ท่านมุคุโร่ด้วยนะคะ..."



หญิงสาวโค้งคำนับให้แก่ชายหนุ่ม คนเพียงคนเดียว...ซึ่งละลายน้ำแข็งในใจของเด็กน้อยผู้น่าสงสารที่ต้องอยู่ในโลกอันมืดมิดและเหน็บหนาวมาแสนนาน...



ฮิบาริ เคียวยะชะงักไปเล็กน้อยกับคำเอ่ยนั้น...และถ้าดวงตาไม่ฝ้าฝาดไป...ศีรษะบนลำคอที่ตั้งตรงอย่างแสนหยิ่งทะนงนั้น...ก้มลง...



...แม้จะเพียงเล็กน้อย...แต่ก็ยอมตอบรับกับคำขอ...ของอีกตัวตนแห่งสายหมอก...





...โดคุโร โคลม...














































-------------------------------------------




















ตอนนี้เป็นตอนที่เขียนแล้วลื่นมือมากมาย ,,= =,,
อา~ หลังจากที่ไม่ได้เขียนอะไรจิตๆ (ในฟิคเรื่องนี้) มานาน
ในที่สุด สกิลหวานมันก็เริ่มเจือจางลงแล้ว >[]<b
(แม้จะมาจางลงเอาตอนเกือบจบก็เถอะ =__=!!)

สำหรับ Summer ตอนหน้าก็จบแล้วล่ะนะคะ *-* (แน่นอนว่าไม่ต่อแล้ววววววว)
เป็นฟิคที่ใช้เวลาเขียนทั้งสิ้นเกือบปีครึ่ง
เขียนตั้งแต่ยังไม่แอดมิชชั่น
ปัจจุบันจะีปี 2 แล้วค่ะ *หัวเราะ* (อีกตั้งเทอมนึง จะรีบปี 2 ไปไหน)
เป็นฟิคที่เขียนด้วยพลังมหาศาลจริงๆ
(สำหรับคนที่เคยอ่านงานเก่าๆ ของเมคงรู้ว่าปกติเมจะเขียนแต่ one-shot เพราะเขียนเรื่องยาวไม่รอด กร๊ากก)

หลังจากจบ summer แล้วก็คงเขียน owl's tale ต่อให้จบ *-* (นั่นน่ะ ลูกรักเีชียวนะคะ เขียนแล้วเพลินดี ฮา)
ขอบคุณทุกคนที่ยังคงเป็นกำลังใจให้เสมอมา >w<b

talk ครั้งหน้าคงยาวกว่านี้แน่ๆ เลย *หัวเราะ*
แหม...จะจบแล้วเหรอเนี่ย... เหงาเหมือนกันนะ (กร๊าก)
เอาล่ะ ! เจอกันอีกทีวันพฤหัส ไม่ก็ศุกร์นะคะ >__<!!

ตอนจบยาวมากกก (แต่ก็ตัดแบ่งไม่ได้ ฮา)

รักคนเม้นต์ทุกคนค่ะ ^3^
(ไม่เอาหรอก เมไม่รักผีหรอก เชอะ!)

จิตได้ใจ โว้ว *0*

เจ็บจี๊ดถึงกับเก็บเอาไปฝันมั๊ยล่ะครับคุณเมฆา!!!



"อร่อยไหมครับ...หัวใจของผม... ฮิบาริ เคียวยะ..."




อ่านแล้วสะดุ้ง รู้สึกถึงรสเลือดจริงๆแฮะ (เพราะปากแตกอยู่ด้วย)

ฮิเบิร์ดเองสินะตัวการ...

ทำผิด... ยอมรับ... ไม่โกรธครับ

แต่ช้าไปมั๊ยยยยย ปล่อยให้เจ้านายเค้าทะเลาะกันก่อนค่อยมาบอกน่ะ ฮิเบิร์ดบาก้า =[]=!!!!!



ปีครึ่งเร็วจริงจัง ตอนหน้าจะจบแล้ว จบแล้วจริงๆอ่ะ... โฮ... TwT...

กริ๊ดดดดดดด

มุคุจังไม่ผิด คุณฮิรีบไปง้อเลยค่า

มุคุจังอย่ามัวแต่เล่นซ่อนหาสิค่ะ

จะจบแล้วหรอ อยากอ่านต่ออะค่ะ เหอๆ

//....คว้าฮืเบร์ดมา ตั้งหม้อ เตรียมเขียง

...ตกลงที่ผิดใจกันนี่เพราะนกกับแจกัน นกดับแจกัน (เอ่อ มีดกับดอกไม้ด้วย....


ให้ไวเลยคะคุณเคียว ให้ไว รีบไปตามเค้าซร้า----------- โฮก จะสุดหล้าฟ้าเขียว จะโกคุโยจะอิตาลี จะที่ไหนก็ต้องตรามกลับมาให้ได้ ไม่งั้นแม่ยกเคืองนะเว้ยเฮ้ยยยยยย กี๊สสสสสสสส

อา จวนเจียนจะจบแล้วหนอ..

เจ็บจี๊ดมากค่ะ

ความฝันช่างน่า..............เนอะ=-="

มาต่อเร็วๆ นะคะ

มุคุจังหายไปไหนกันเอ่ยOoO?

ความฝันนั่นน่ากลัวเป็นบ้าเลย --

สุดท้ายก็คือ ฮิเบิร์ดเองสินะ (ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ) ออกมาสารภาพเองเลย

ตอนต่อไป ฮิบาริจะง้อมุคุโร่ยังไงนะ

คุณฮิ...ฝันได้หลอนมากเลยค่ะ=[]=

คุณฮิคะเหล่าแม่ยกขออย่างด่วนเลยนะคะไปตามง้อน้องมุเดี๋ยวนี้ชักช้าแม่ยกมีเคือง ทำอะไรไม่ฟังเหตุผลน้องมุเค้าซะก่อน ชิ!! น่าส่งสารน้องมุที่สุด

ฮิเบิร์ดเอ๋ย นี่ถ้าเอ็งไม่กลับมาสารภาพซะก่อนแล้วแม่ยกตามมารู้ที่หลังนี่มีสิทธิ์ลงหม้อได้ง่ายๆเลยนะนั่น

อ๊า~รอดูคุณฮิไปตามง้อในตอนต่อปาย

ในที่สุด ความลับก็กระจ่างซะที >[]<!!
สัปประรดไม่ได้โกหกซะหน่อย
งอนคุณฮิบะนานๆเลยน๊า~~~
(งอนนานๆแล้วแบบนี้มะไหร่จะจบ 555+)

อยากอ่านตอนจบ แต่ไม่อยากให้ฟิกจบ(เอ๊ะ ยังไง?)

พลาดเม้นไปตอนนึง โฮวกกกก
งั้นเม้นรวดเดียวเลยแล้วกันนะคะ

ปาหมอนโมเอ้~~~~~~~~~~
เข้าใจเล่นกับบอสนะคุณมุ ทั้งภาพลวงตาทั้งของจริง เพิ่งเคยเจอภาพลวงตาที่โมเอะได้ขนาดนี้
กลิ่น2769ไม่ค่อยโชยเท่าไหร่ ...กลิ่นออกคล้ายผู้ปกครองเล่นกับเด็กมากกว่า หุหุ

คุณเคียวฝันได้หลอนมาก...
ขย้ำหัวใจของคุณมุซะเต็มคำเลย คำว่าจะขย้ำให้ตายนี่มีความหมายแบบนี้เองสินะ *เพ้อ* /โดนทอนฟาตบดับ
(ขอสารภาพว่าตอนแรกที่บอกว่าก้อนเนื้อ นึกถึงลูกตาคุณมุก่อนเลยล่ะค่ะ)
ตัวการอยู่ตรงนี้นี่เอง...
ไม่มีอะไรที่ฮิเบิร์ดทำไม่ได้...แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าฮิเบืร์ดจะเป็นนกตุ๋นไม่ได้นะจ๊ะ
ที่แท้คุณมุหนีไปอยู่โกคุโยนี่เอง ถึงจะเป็นหน้าร้อนแต่ดึกๆมันก็หนาวอยู่ดีนะ!
ไปรับเร็วคุณเคียว!!!
...
จะมีใครว่าอะไรไหม...ถ้าหากบอกว่าได้กลิ่น1896นิดๆน่ะคะ /สหบาทาแม่ยกรุมกระหน่ำ
มันรู้สึกได้จริงๆนะ! ละม้ายคล้ายคุณเคียวสามารถควบ2 บริหารสายหมอกในอาณัติได้ยังไงชอบกล...
กลิ่นไอ3Pโชยน่ะค่ะ โคลมก็ให้ความสำคัญกับคุณมุ คุณมุก็ให้ความสำคัญกับโคลม แล้วมีความสัมพันธ์ระหว่างคุณเคียว คล้ายๆโคลมจะปลื้มคุณเคียวชอบกล
^
^แหะแหะ มันเป็นแค่ความคิดเห็นนะคะ /ก้มหนีรองเท้าแม่ยกอย่างว่องไว

ท่านฮิฝันน่ากลัวชะมัด....

เเล้วยัยมุหายไปไหนอ่ะ

ไปหาป๋าเร๊อะ //โดนตรบ (มาจากไหน?)

อร๊ายยยย ลุ้นๆมาต่อไวๆนะก๊ะ

ป.ล. กว่าจะมาง้อนะไอ้คุณฮิ

ความฝัน...คุณเคียว...หลอนจิตมากค่ะ =[]='

เหอะๆ คุณเคียวค่ะ ไม่มีคนนอนกอดแล้วกลายเป็นนี้เองสิน่ะค่ะ (ฤๅ จะเป็นสังหรณ์แปลกๆค่ะคุณเคียว..คงไม่นะ!!)

แต่ฮิเบิร์ด...=w= เจ้านายเขาหนีไปแล้วน้าค่ะ..

แต่ก็ยังดี ที่ฮิเบิร์ดอุตส่าห์บอกคุณเคียว คุณเคียวจะได้รู้ว่าตัวเองนะ ผิดเต็มประตู!!!

รีบตามไปง้อนะค่ะ คุณเคียว!!! ><

เอาใจช่วยคุณเคียวให้ง้อคุณมุนะค่ะ ขอให้ได้ตัวคุณมุกลับบ้านอย่างปลอดภัย~* = =b!

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านเมเม่!!!!!!!!!!! >[]<

ตอนที่ท่านฮิ กัดหัวใจของท่านมุในความฝันนี่แบบว่า...สะดุ้งเฮือกเลยอ่ะ >////< แล้วแบบว่า....มร่ายยยยยยยยยย ท่านมุ!!!!!!!! ท่านมุอย่าพึ่งหมดหวังสิคร้า!!!!!! >[]<

และแล้วความจริงก็ปรากฏ....ฮิเบิร์ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นายนะนาย!!! มาทำให้ท่านฮิกับท่านมุเข้าใจผิดกันได้!!! มันน่าจับมาทำนกย่างจริงๆ!!!!!!

ท่านฮิ!!!!!! พาท่านมุกลับมาให้ได้นะคร้า!!!!!! >[]< ขนาดโคลมยังขอร้องแล้วด้วยเลยน้า!! ต้องพากลับมาให้ได้นะ!!!!

ความฝันของท่านฮิน่ากลัวมากเลยค่ะ T[]T ที่ฝันแบบนั้นเพราะแรงอาฆาตจากสัปป้าแน่ๆเลย
เอาหัวใจมาแทนแตงโม งี้ด.. แอบเสียววาบ

ฮิเบิร์ดน่าจะกลับมาบอกตั้งนานแล้ว ไม่งั้นสัปป้าคงไม่หนีอ่ะ.. *ถือมีดวิ่งไปทางฮิเบิร์ด*



คุณฮิไปพาสัปป้ากลับมาให้ได้นะคะ ไม่อย่างนั้น หึหึ

มุคุโร่ : จะทำอะไรเคียวยะหรือครับ^^

555+ จะบอกว่า..ไม่อย่างนั้นก็ไม่ได้อยู่คู่กับสัปป้าน่ะสิ = =" *ปาดเหงื่อ*

กรี๊ดดดดดดด ~

ไปค่ายมา ... เลยพลาดเมนต์ไปตอนก่อน ฮืออออ !!

ตอนหน้าจบแล้ว ... รู้สึกเหมือนโลกทลาย TT[]TT แง ๆๆ อยากอ่าน 1869 อีกเยอะๆ ฮืออออ

รักคุณมุ รักคุณฮิ อรั๊ยยย ตอนหน้าขอหวานๆ จบลงอย่างสวยงามนะคะ >w< !!

เลิฟฟฟฟ 1869 !!!

(ตบเข่าดังป๊าป)บ่ะ!!!ฮิเบิร์ด~ ถึงแม้ว่าลูก(?)จะ so kawai~ แต่ที่ลูกทำให้สะมีภรรริยาเค้าทะเลาะกันแม่ไม่ปลื้มT^T