•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สึนะโยชิถอนหายใจด้วยท่าทางแสนจะระอา...



ทำไม...ทำไมกันนะ...ทำไมเวลามีอะไรคนที่ซวยก็ต้องเป็นเขาทุกทีด้วย!



"มุคุโร่..."



ดวงตาสองสีปรายมองเจ้าของน้ำเสียงเหนื่อยใจที่เอ่ยเรียกก่อนเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม



"มีปัญหาอะไรกับคุณฮิบาริหรือเปล่า..."



ปกติเขาต้องถามว่า มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เฉยๆ ไม่ใช่หรือไง



มุมปากบางกระตุกขึ้นเล็กน้อย...เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขาจี้ถูกจุด...แต่จะถูกเวลาหรือเปล่าอันนี้ก็ไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่...



"เปล่านี่ครับ...ไม่มีอะไรสักหน่อย ปกติผมมาไม่เห็นจะถามอะไรแบบนี้เลยนี่นา" เสียงทุ้มหวานเอ่ยโป้ปดอย่างที่ไม่ต้องอาศัยสุดยอดลางสังหรณ์หรือความพยายามใดๆ ในการล่วงรู้ความจริงเลยแม้แต่น้อย ก็คนที่สามารถทำให้โรคุโด มุคุโร่มีสีหน้าเช่นนี้ได้...มันก็มีอยู่เพียงคนเดียวในโลกเท่านั้นนี่นา



สึนะโยชิถอนหายใจอีกครั้ง มือเรียววางเอกสารลงบนโต๊ะก่อนเท้าคางมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่แสดงให้เห็นอย่างเด่นชัดถึงประสบการณ์ที่เพิ่มพูนและวันเวลาที่ผ่านพ้นไป ระยะห่างของช่วงเวลา...เกือบสิบปี...ที่เขาถูกหยุดทุกสิ่งไว้ภายในโลกอันมืดมิดและเหน็บหนาว มันมีอิทธิพลมาก...ถึงเพียงนั้นเลยทีเดียว แม้คนอื่นจะไม่รู้สึก แต่เขา...กลับรับรู้ถึงมันได้อย่างชัดเจนเลยทีเดียว



ส่วนฮิบาริ เคียวยะ...



มุคุโร่ยอมรับว่าชายหนุ่มคนนั้นเปลี่ยนแปลงไป...เปลี่ยนไปมากทีเดียว หากทว่าก็สามารถเรียกความเปลี่ยนแปลงนี้ว่าเป็นการพัฒนาได้เช่นกัน แม้จะยังคงเกลียดการสุมหัวกันแต่ปฏิกิริยาตอบโต้นั้นก็ไม่ได้รุนแรงดังเช่นแต่ก่อน แม้จะเย็นชา...หากทว่าก็สามารถมองได้ว่าเยือกเย็น



ทุกคนล้วนเปลี่ยนไป...แม้แต่โคลม เคน และจิคุสะเองก็เช่นกัน



มีเพียงเขา... คงมีเพียงเขา...ที่ยังหยุดยืนอยู่ที่เดิม...ไม่เคยเปลี่ยนแปลง...



นภาแห่งวองโกเล่เผยรอยยิ้มบาง



"มุคุโร่..." เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน "เกิดอะไรขึ้นหรือ..."



ร่างผอมบางที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่งงันไปครู่หนึ่ง... ชั่วขณะที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างนั้นเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินก็ทิ้งตัวลงนอนมันเสียดื้อๆ จะด้วยเพราะไม่อยากตอบคำถามนั้นหรือไม่อยากที่จะสบตากับดวงตาของท้องนภาที่พร้อมจะกลืนกินเอาความจริงจากสายหมอกไปจนหมดสิ้นก็ตาม



เขาได้ยินเสียงถอนหายใจจากชายหนุ่มผู้นั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวเดิมที่แสนเจนตาอีกครั้ง จินตนาการได้ถึงสีหน้าของเจ้าของเสียงนั้น



เขา...มันน่ารำคาญ...รึเปล่านะ...



ดวงตาสองสีปิดลง...และโลกทั้งใบก็กลับคืนมามืดมิดดังเดิม



...



...



...



มุคุโร่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม...เบื้องบนคือเพดานห้องที่ไม่ใช่ลายไม้อันคุ้นตา ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งจึงระลึกขึ้นได้ว่านี่คือห้องนอนแขกที่เขาเคยได้มานอนเมื่อหลายคืนก่อน เมื่อเหลือบมองไปทางหน้าต่างจึงเห็นว่าเบื้องนอกนั้นมืดสนิท



...เขาหลับไปนานมากทีเดียว...



ดวงตาสองสีกะพริบปริบ...ก่อนผ่อนลมหายใจ...



ร่างผอมบางผุดลุกขึ้นนั่งสะบัดผ้าห่มออกจากตัว...เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นแผ่วเบา



...ชั่วขณะหนึ่ง...ที่เผลอคิดว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังบานประตูนั้นจะเป็นใครบางคน...ที่เขา...ไม่อยาก...เจอ



แม้จะรู้ดีก็ตามว่าใครคนนั้นจะไม่เคยเคาะประตู ไม่ว่าจะเป็นประตูในบ้านหรือคฤหาสน์หลังใดก็ตาม



ซาวาดะ สึนะโยชิถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอคำตอบรับจากบุคคลภายในห้อง เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลนั้นยังคงรอยยิ้มที่ทำให้คนมองไม่นึกอยากสบตาอยู่บนดวงหน้า มือเรียวทั้งสองถือประคองถาดอาหารซึ่งมีจานและถ้วยวางอยู่เข้ามา



"อาจจะสายไปสักหน่อยสำหรับมื้อเย็น แต่ถ้าไม่ทานร่างกายจะแย่เอานะ" ชายหนุ่มเอ่ยเช่นนั้นพร้อมทั้งวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง



มุคุโร่คิดว่าเมื่ออีกฝ่ายเสร็จธุระแล้วก็คงจะหันหลังและเดินออกจากห้องไป แต่นภาแห่งวองโกเล่กลับทรุดกายลงนั่งที่ข้างเตียงพลางจ้องมองมาด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้น...



"ถ้าไม่อยากเล่า ฉันจะไม่ถามก็ได้"



มุคุโร่ที่กำลังใช้ส้อมพันเส้นสปาเก็ตตี้ฉ่ำซอสชะงักเล็กน้อยก่อนส่งเส้นแป้งสีนวลรสหวานเข้าปากแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้าเอ่ยเมื่อครู่



"มุคุโร่..."



ไหนว่าจะไม่ถามแล้วไงล่ะครับ



แม้ชายหนุ่มจะทำเป็นไม่สนใจแล้วคว้าเอาน้ำฝรั่งที่บรรจุในแก้วทรงหรูขึ้นมาดื่มแต่สึนะก็ยังคงเอ่ยต่อไปอย่างไม่สนใจท่าทางของสายหมอก



"รักคุณฮิบาริหรือเปล่า..."



พรวด!



"ค...แค่ก!..." น้ำที่กำลังดื่มนั้นไหลลงลำคอไปอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ชายหนุ่มสำลักไม่หยุด หยดน้ำใสๆ ไหลซึมที่ปลายหางตา มือเรียวกุมลำคอที่แสบหวานก่อนคว้าเอาเหยือกน้ำที่ตั้งอยู่ข้างเตียงมารินใส่แก้วเทลงคอ อัญมณีสองสีมองสบกับดวงตาสีน้ำตาลที่จ้องมองมาอย่างจดจ่อเฝ้ารอคำตอบ



"ทำไม...ถึงถาม..." แม้ลมหายใจจะยังไม่กลับมาเป็นปกติสักเท่าไหร่นักแต่ชายหนุ่มก็เค้นเสียงถามออกมาได้อย่างยากลำบาก



"ก็...อยากรู้"



เหตุผลฟังไม่ขึ้น



มุคุโร่คว้าเอาหมอนที่หัวเตียงปาใส่คุณบอสที่เคารพที่กำลังทำตาใสอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว สึนะเอี้ยวตัวเพียงเล็กน้อยก็หลบการประทุษร้ายจากคนตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย ยิ่งเห็นเป็นเช่นนั้นคนที่กำลังอยู่ในอารามหงุดหงิดจึงยิ่งระบายออกด้วยกองทัพหมอนจำนวนมหาศาลที่เป็นทั้งของจริงและภาพลวงตา สึนะหัวเราะร่วนพลางขยับกายหลบหมอนจริงและปล่อยให้ภาพมายาทะลุผ่านร่างเขาไป



"พอเถอะ เดี๋ยวคุณฮิบาริก็ฆ่าฉันพอดี" เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าใช้พลังมากเพียงพอแล้วชายหนุ่มจึงเอ่ยห้ามปราม น่าแปลกที่มุคุโร่ยอมหยุดอาละวาดอย่างง่ายดาย สึนะยิ้มอีกครั้งก่อนเดินกลับไปนั่งลงบนเตียงที่เดิม "ให้คุณฮิบาริมารับดีไหม"



ดวงหน้าขาวนั้นบึ้งตึงขึ้นมาทันที



"ไม่เอา!" แม้จะคัดค้านเสียงแข็ง...แต่นั่นก็ไม่ได้เกิดขึ้นจากความโกรธ สึนะรู้สึกได้...



มุคุโร่...กำลัง...งอน



"แล้ว...คำถามก่อนหน้านี้ล่ะ..."



มุคุโร่ปรายตามองเจ้าของคำถามนั้นก่อนเชิดหน้าขึ้น...และเหยียดรอยยิ้มที่แสนอวดดี



"เกลียดที่สุดเลยล่ะครับ"



...หากทว่า...ดวงตานั้นกลับเป็นประกายระริก



เรียกว่าอะไรนะ...อ๊ะ ใช่... คงเป็น...อ่อนหวาน



นภาแห่งวองโกเล่ส่ายหัวน้อยๆ



มีใครที่ไหนเขาพูดถึงคนที่เกลียดด้วยแววตาอย่างนั้นกันบ้างนะ



สึนะลุกขึ้นยืนก่อนคว้าเอาถาดอาหารที่บัดนี้หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าขึ้นมาถือ



"เอาเถอะ ยังไงก็...ราตรีสวัสดิ์นะ..." ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งไว้เช่นนั้นก่อนออกจากห้องไป เสียงปิดประตูสะท้อนก้องในความเงียบ



มุคุโร่ถอนหายใจเล็กน้อย ดวงตาสองสีปรายมองออกไปนอกหน้าต่างที่ตรงกับทิศทางที่บ้านทรงญี่ปุ่นหลังงามตั้งอยู่...ก่อนมุ่ยหน้าลง



คืนนี้พระจันทร์ทอแสงนวลลออสว่างไสว สายลมโพยพัดนำพาก้อนเมฆเคลื่อนคล้อยลอยเอื่อย...บนท้องนภาราตรีนั้นแสนสงบ...



...อีกไม่นานอากาศก็คงจะเย็นลงแล้วสินะ...



...ก๊อกๆ...



"มุคุโร่ ตื่นหรือยัง..." เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนตามด้วยเสียงเอ่ยถามของชายหนุ่มผู้เป็นบอส ...ให้ความดูแลลูกน้องของตนเองดีจนน่าชมเชยเลยทีเดียว... "ฉันเข้าไปนะ" แม้จะเอ่ยขออนุญาตเช่นนั้นหากมือเรียวกลับหมุนลูกบิดประตูเข้าไปตั้งแต่ก่อนเอ่ยถามแล้ว "อ้าว..."



แสงอรุณสาดส่องเข้ามาภายในห้องสีขาวอันว่างเปล่า สึนะกวาดตามองไปรอบๆ เพื่อหาร่องรอยจของคนที่เมื่อคืนน่าจะอาศัยหลับนอนอยู่ในห้องนี้ หากทว่าไม่ว่าจะมองกี่ครั้งความว่างเปล่านั้นก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง... บรรยากาศภายในห้องเป็นสิ่งที่บ่งบอกให้เขารู้ว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่ในนี้



สึนะถอนหายใจก่อนส่ายหัวน้อยๆ พร้อมรอยยิ้ม



จะเพราะสายหมอกคิดถึงเมฆาจนนอนไม่หลับหรือเพราะเมฆาทนอยู่คนเดียวไม่ได้จนต้องมาฉุดสายหมอกกลับไปก็เถอะ...



...แต่...ก็ดีแล้วล่ะนะ...
























-----------------------------------------


















จะจบแล้ว จะจบแล้ว จะจบแล้ว จะจบแล้ว จะจบแล้ว จะจบแล้วค่าาา
>w<~
ใครที่เป็นผียังทักทายกันทันน้าาา *-*//~
(แต่คงอีก.. อื้ม ยาวอยู่เหมือนกันนะ ถ้าลงถี่ก็จบไว ดองไว้นานๆ ดีไหมเีนี่ย >w<~~)

ทูน่า...

เสะๆๆๆๆๆ ทูน่าเสะแย่งซีน!!!!

ถึงจะดูช่วยดีก็เถอะ แต่มันให้อารมณ์ชู้ยังไงพิกลนะเว้ยเห้ย =[]=!!!!

เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน อัพเมะแล้วใจกล้าขึ้นเยอะ แอบไปฝึกวิชาจากเกมจีบสาวที่ไหนน่ะ = =+

อย่าง...


"รักคุณฮิบาริหรือเปล่า..."


/อ่อก แทบจะสำลักน้ำสับปะรดที่กินอยู่แทนคุณมุ...



ว่าแต่...


ไม่ว่าจบเร็วหรือดอง คนอ่านก็ช้ำทั้งขึ้นทั้งล่องอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับท่านเมเม่ TwT...

โฮกกกกกก คิดถึงเค้าล่ะเสะ คิดถึงเค้าใช่มั้ย คิดถึงเค้าแน่ ๆ (โดนสามง่ามเสียบอก)

อย่างอนกันนานเลยค่ะ ถ้ารักกันแล้วคำว่า 'อภัย' เป็นสิ่งที่สำคัญมาก

คุณเคียวรออยู๋น้า ความจริงคนที่น่าจะง้อที่สุดคือคุณเคียวล่ะค่ะ น่าลวนลามเอ้ยน่าตบตีจริง ๆ

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ว่าแล้วๆ เวลามุคุมีปัญหาก็ต้องไปหาทูน่าสินะ ^^

แต่...ทูน่านี่..ประสพการณ์เพิ่มขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย ^^ ถึงขนาดดูแว๊บเดียวก็รู้ว่ามุคุมีปัญหา ^[]^

ตอนนี้ดูทูน่าเสะๆยังไงก็ไม่รู้สิ แต่ก็...น่าร๊ากกกกก ^[]^

ส่วนที่ท่านมุหายไป...สงสัย...คงทนคิดถึงท่านฮิไม่ไหวล่ะสิเนี่ย ^^

สึนะนี่เก่งจริงๆ

แค่มุคุโร่มาก็รู้ว่ามีปัญหากับฮิบาริจริงๆ

สงสัยว่าเมฆาจะมาลักพาตัวสายหมอกคืนซะละมั้ง^^

สึนะแอบจะงาบไปเงียบๆใช่มะล่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!! //โดนถีบ


มุคุโร่ขี้งอน ว๊ายย น่ารักมากมาย

ฮิบาริรีบมาง้อสักทีสิวะคะ เด๋วปลาทูน่างาบไปหรอกกกก

ไม่ดี๊~~~~~~

อย่าดองน้า

อุตส่าห์ลุ้นT^T

เปลี่ยนฝ่ายดีไหมเรา ตอนนี้ได้อารมณ์ 2769 สุดๆเลย มุคุย้ายมาอยู่คฤหาสน์วองโกเล่ถาวรเลยเหอะ!!

*โดนตบ*



สึนะเท่มากเลยค่ะ เข้าใจปัญหาของมุคุอย่างลึกซึ้ง
มุคุตอนนี้ก็เหมือนเด็กเลย หนีมาบ้านเขา อาหารก็กินของเขา แต่ไม่ชอบก็มีปาหมอนใส่ = =

ที่หายไปเพราะคุณฮิมาลักพาตัว(?)ใช่ไหมเอ่ย




หรือว่าสัปป้าหนีไปหาป๋าฟะ - -?




/วิ่งหนี

เข้าใจใช้ภาพลวงตานะคะมุคุ ปาหมอน น่ารักจริงๆ >___<

อืมมมม แนะนำสึนะให้สร้างห้องของมุคุในวองโกเล่ ไม่ก็ยกห้องรับแขกให้ไปเลยดีกว่าคะ
หมู่นี้มาบ่อยเหลือเกิน 555+ (สามง่ามจิ้มข้อหาแซวตอนอารมณ์ไม่ดี)

มุคุหายไปไหน o__O! ขอให้ท่านฮิมารับไปเถอะคะ

รู้สึกเหมือนไม่ได้อ่านมาหลายตอนเหมือนกันแฮะ กรั่กๆ

พอมาอ่านตอนนี้รู้สึกว่า สึนะช่าง...เป็นบอสที่ดี มากกกก กร๊ากกก เป็นบอสแน่เหรอ แน่ใจนะว่าไม่ใช่เบ๊ *โดนเตะ*

มุคุโร่น่ารักเชียวค่ะ แหมมมม มีงอนด้วย คึคึคึ รอคุณเคียวมาง้ออยู่สิน้า~

คาดว่าที่คฤหาสถ์วองโกเล่จะกลายเป็นบ้านหลังที่สองของมุคุโร่ไปแล้วสินะคะ คึคึคึ

ตัดได้ค้างคาค่ะ อยากรู้ว่าคุณเธอหายไปไหน(โดนฉุดกลับไปแล้ว?)

หงะ สุดท้ายมุคุโร่ก็ต้องกลับไปง้อเหรอเนี้ยะ >[]<!!
กริ๊ดดดด สัปประรดไม่ผิดน๊า
คุณฮิบาริ ต่างหาก ต้องมาง้อ =3=

ทูน่านี่ยังไง เหยื่อมาถึงเตียง ดันไม่ยอมกด (อ่าว)

ปล. อย่าดองเลยค่า คนอ่านจะขาดใจตาย TT.TT

=v= ซือคุงน่าร๊ากกก...

ทำตัวเป็นบอสที่ดีม๊ากมากเลยค่ะ ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบคุณมุ ดีมาก = =b!

ถามแต่ละประโยคแทงใจมากเลยค่ะ ซือคุง 555+

ส่วนคุณมุก็น่ารัก อะหุหุ >w< งอนแบบนี้น่ารัก น่ากรี้ดเกินไปแล้วนะค่ะ

=..= โอ้ยยยตอนท้ายขอให้เป็นคุณเคียว มาฉุดคุณมุกลับบ้านไปนะค่ะ!!

กลิ่น 2769 แอบหึ่งๆ.........

จะพยายามคิดว่าทูน่ามันเป็นพ่อสื่อนะเออ กร๊าสสสสสส


จิ๊จ๊ะ แหม ทำตัวซึนนะมุเอ๊ย กร๊ากกกกกกก ไปอ้อนๆเค้าหน่อยเข้าท่ากว่าเน้ มามัวทำซึนเดี๋ยวเถอะ จะเจ็บหนัก กร๊ากกก

กริ๊ดดดดดดดดดดด

หวานมากค่า มดขึ้นคอมเต็มเลย

ต้องเป็นเบาหวานแน่เลยค่า คิกๆ

มุคุจังน่ารักมากค่า ซือจังถามได้ดีมาก

(ไล่ตบมด) มว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~ มุจังน่ารักมากมาย>w<