•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

...กริ๊ง...กริ๊ง...



กระดิ่งลมใบเดิมส่งเสียงกังวาลสดใสสะบัดไหวน้อยๆ แสงแดดทอประกายเจิดจ้าจนเมื่อมองออกไปยังสวนกว้างก็ต้องหรี่ตาลงด้วยดวงตานี้ไม่เคยคุ้นและไม่อาจสู้แสง สายลมแผ่วๆ ที่พัดมายังพอจะช่วยลดความร้อนของอากาศที่แสนจะอบอ้าวได้อยู่บ้าง แต่ถ้าหากจะมีแตงโมเย็นๆ หรือเบียร์สักหน่อยก็คงจะดีกว่านี้อยู่มาก แต่...เขาค่อนข้างมั่นใจว่าตนคงไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่มแอลกอฮอล์ตั้งแต่หัววันเช่นนี้เป็นแน่



มุคุโร่กวาดตามองไปรอบๆ... ห้องทำงานของผู้พิทักษ์แห่งเมฆานั้นแสนจืดชืดและแห้งแล้งราวกับทะเลทราย แม้ว่าความว่างเปล่าจะดูดีในแบบของมันหากนั่นกลับไม่ใช่สิ่งที่โรคุโด มุคุโร่ต้องการ ร่างผอมบางนอนทอดร่างอยู่บนระเบียงไม้ซึ่งมีหลังคากำบังแสงแดดที่สาดส่องพลิกกายนอนคว่ำเท้าคางมองเข้ามาภายในห้องที่มีภาพอันเจนตาของร่างสูงสง่าซึ่งกำลังนั่งเหยียดหลังตรงกวาดตามองเอกสารในมือโดยมีวัสดุอุปกรณ์ประกอบฉากเป็นกองเอกสาร โต๊ะไม้เนื้อดีตัวงาม และปากกากับขวดหมึกที่วางแน่นิ่งอยู่บนนั้น...



เบื้องหลังคือแจกันใบงามที่ตั้งอยู่ข้างประตูห้อง มันว่างเปล่ามาตั้งแต่แรกเริ่มที่เขาก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ไม่เคยที่จะได้เห็นว่ามีสิ่งใดมาประดับให้มันทำหน้าที่สมกับเป็นแจกัน... เพื่อไม่ให้มันเสียชาติเกิด มุคุโร่จึงคิดจะหาอะไรมาจัดไว้ในแจกันใบนั้นสักหน่อย อย่างน้อยๆ เขาก็อยากให้ห้องทำงานนี้มีอะไรเจริญหูเจริญตามากกว่ากองเอกสารเสียบ้าง...



มุคุโร่เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ก่อนยิ้มหวานรับสายตาคมกริบของชายหนุ่มที่ปรายมองมาแล้วจึงใช้สองมือยันกายขึ้น คลานสี่เท้าเข้าไปโอบรอบคอของชายหนุ่มที่ถอนหายใจคล้ายจะระอาหากทว่าสองมือนั้นกลับวางเอกสารลงแล้วรวบเอาเอวบางภายใต้ผืนยูกาตะนุ่มๆ เข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว...



ดวงตาสองสีปรือปิดลง...เรียวปากบางยังคงติดรอยยิ้มซุกซนเมื่อยามที่ริมฝีปากคมมอบสัมผัสแผ่วเบา...



...



บริเวณตลาดจะมีร้านขายดอกไม้อยู่ร้านหนึ่ง...ดวงตาสองสีกวาดมองเข้าไปภายในร้านโทนสีขาว-ส้มสดใส เขาเดินผ่านอยู่บ่อยครั้งจึงไม่ต้องกังวลว่าจะหลงทางหรือหาทางกลับบ้านไม่เจอ แขนข้างหนึ่งอุ้มถุงกระดาษที่บรรจุของสดและผลไม้หลากหลายชนิดเอาไว้เต็มอ้อมแขน นิ้วเรียวแตะแผ่วเบาลงบนกลีบสีขาวของดอกไม้ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด สีขาวงามสะพรั่งจนนึกถูกใจทันทีตั้งแต่แรกเจอ เพียงไม่นานก็มีพนักงานเดินเข้ามาสอบถามความต้องการของลูกค้า



มุคุโร่เหลือบมองเด็กหนุ่มที่อายุน่าจะน้อยกว่าตนอยู่เล็กน้อยก่อนเบือนสายตากลับมาจ้องกลีบสีขาวของดอกไม้เบื้องหน้า



"ไอ้นี่เรียกว่าอะไรหรือ"



"ดอกนั้นคือดอกแอนเนโมเน่ครับ..." มุคุโร่เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ก่อนเอ่ยสั่งให้นำดอกไม้นั้นไปห่อโดยไม่ได้ซักถามอะไรต่อ... เขาก็แค่ถูกใจ... ก็แค่นั้นล่ะ... แต่ถ้าจะซื้อไปโดยที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง อาจจะโดนใครบางคนแขวะเอาจนเหวอะก็ได้



"จะเอากลับไปจัดแจกันที่บ้านน่ะครับ" เขาเอ่ยตอบเมื่อพนักงานสอบถามว่าจะให้ห่อเป็นช่อเลยหรือไม่ เด็กหนุ่มพยักหน้ารับรู้ก่อนเดินกลับเข้าไปหลังร้านเพียงชั่วครู่และกลับออกมาพร้อมกับมัดดอกไม้ในห่อกระดาษ เมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นถามอีกว่าจะเอาจำนวนเท่าไหร่เขาก็ทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนใช้มือกะขนาดของแจกันให้อีกฝ่ายดู มันเป็นแจกันใบใหญ่...เพียงแค่ความสูงของมันก็สูงเกือบถึงเอวของเขาแล้ว ส่วนขอบนั้นกว้างพอที่จะให้เด็กตัวเล็กๆ เข้าไปซ่อนได้ พนักงานหนุ่มพยักหน้ารับก่อนแบ่งช่อดอกไม้ออกมาแล้วห่อด้วยกระดาษแผ่นใหญ่เป็นมัด มุคุโร่จ่ายเงินและเดินกลับบ้านพร้อมหอบช่อดอกไม้ห่อใหญ่กลับไปด้วย...



ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาปรายตามองร่างผอมบางที่เดินเข้ามาพร้อมห่อกระดาษขนาดใหญ่ในมือ ถ้าเป็นของกินก็น่าจะนำไปเก็บในตู้เย็นหรือเคาท์เตอร์แล้ว เขาจึงนึกสงสัยขึ้นมาว่าสิ่งที่อยู่ในห่อกระดาษนั้นคืออะไร



ดวงตาสีนิลจ้องมองอีกฝ่ายยามที่มือเรียวนั้นวางห่อกระดาษลงตรงหน้าแจกัน เขาจึงรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่อยู่ในห่อกระดาษนั้นคืออะไรก่อนที่มือเรียวจะแกะมันออกเสียอีก กิ่งก้านกลีบดอกสีขาวจำนวนมากคลี่กระจายบนแผ่นกระดาษที่กางออกเมื่อเชือกที่มัดมันเอาไว้ถูกตัดลง



คิ้วเรียวพลันขมวดมุ่น...ซึ่งเจ้าของดวงตาสองสีก็สังเกตเห็นอาการนั้นได้ในทันทีและไม่ใช่เรื่องยากเย็นเลยทีจะตีความหมายของสีหน้านั้น



"ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ..." ริมฝีปากบางฉีกยิ้มอารมณ์ดี ขณะที่หยิบก้านดอกไม้สีขาวนั้นขึ้นมาดอกหนึ่งพลางปักลงไปในแจกัน



"แค่ซากุระข้างนอกนั่นแกยังไม่พอใจใช่ไหม..."



"ซากุระมันไม่ได้มางอกในบ้านสักหน่อยนี่ครับ"



สีหน้าของชายหนุ่มบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้ปลาบปลื้มอะไรกับของสวยๆ งามๆ ที่ถูกนำมาประดับตกแต่งห้องนี้นัก หากทว่าก็ยังดีที่ฮิบาริ เคียวยะไม่ได้สั่งให้เอามันไปโยนทิ้ง...



...เอาเถอะ...



เขาบอกกับตัวเอง



...ตราบใดที่มันไม่ได้มาสร้างปัญหาอะไรให้กับเขาก็ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบเถอะ...

















------------------------------------------------------
















นับถอยหลัง อีกไม่นานก็จะจบแล้ว *[]*~~!!!
แต่ก่อนหน้านั้นจะรอดชีวิตกลับมาเขียนต่อไหมเนี่ยสิ

อาทิตย์หน้านังเมสอบ(อีกแล้ว)ค่าาา T[]T//
กงเต๊กไปให้ด้วยนะคะ พ่อแม่พี่น้อง T_T//~!! ขอโด 69เกะหรือ 87เกะ เซ่นก็จะดีนะคะ กะซิกๆ


----

*แบบฟอร์มสำหรับสั่งหนังสือ*



1. ชื่อ
2. อีเมล์ที่สามารถติดต่อได้
3. วิธีรับหนังสือ (รับที่งาน(อาจจะเป็นงานCapsule#5หรือComincon#4ยังไม่แน่ใจค่ะแต่คงไม่ช้าไปกว่านี้แน่ๆ ถ้าหาวันได้แ่น่นอนแล้วจะมาแจ้งให้ทราบอีกครั้งนะคะ)หรือไปรษณีย์(ช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน))
4. ที่อยู่
5. เรื่อง-จำนวนเล่ม

ปาดดดดดดดดดด

----------------------

หลังจากไม่ได้ปาดเม้นท์แรกในเรื่องนี้มานาน.... เพราะไม่ค่อยว่าง.... ช่วงนี้หนีความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้นมาอ่านฟิคพอดี...*me อิลินสอบพรุ่งนี้แล้วค่าาาาาาาาาาาาาา โฮร๊ววววววววววววววววว

คุณมุยังคงความน่ารัหไม่เสื่อมคลายในนี้...อั๊ง~

แต่ดอกไม้ที่ห่อกลับชวนสะดุ้งโยงเลยค่ะ.... คิดภาพตอนอิป๋าเผือกส่งให้โชแบบกองภูเขาเลากาชอบกล=="

ปล.เห็นคำว่าอุชิๆ แล้วปวดใจ.... ไอ้พี่จิลบาก๊าาาาาาาาาาาาาาาาาา

อ๊า ~

เป็นสามีที่ตามใจภรรยาอะไรเยี่ยงนี้ คุ๊ ๆๆ >_< คือถ้าไม่เดือดร้อนก็ปล่อยตามใจ ถ้าเดือดร้อนหน่อยก็ต้องคิดค่าลำบากใช่ม้า ~ //โชกเลือด

ทำไม๊ ทำไมคุณมุถึงได้ซื้อ แอนเนโมเน่ กันน้า ~ ป๋าเบียแผ่อิทธิพลเข้ามาถึงอโลนแล้วววว !!

อิอิ ... ดีใจที่ยังไม่จบค่า !!

พอบอกว่าดอกแอนเนโมเน่ ....ภาพป๋าลอยแว้บเข้ามาเลยอ่ะมี๊ ...(ซีด)


คุณเคียวค่ะ คือถ้าไม่เดือดร้อนจะทำอะไรก็ทำไป ..แต่ว่าถ้าเกิดคุณเธอสร้างเรื่องเดือนร้อนขึ้นมา คุณเคียวจะทำอะไรได๊.....= A =v .. ก็ต้องทนรับชะตากรรมต่อไปไม่ใช่เรอะถ้าเธออยากจะทำน่ะ 555+

มาเม้นก่อนสอบ ไม่งั้นลงแดง



ยังน่ารักกันเหมือนเดิม >,< คุณฮิดูท่าจะคุมสัปป้าไม่อยู่(ตั้งแต่แรกแล้วมั้ง = =)

ชื่อดอกไม้ แอนเนโมเน่ ทำเอานึกถึงป๋า.. เอ๊ะ 10069 ลอยมา *โดนตบ*


ปล. แบบฟอร์มคือสั่งรีปริ้นหรือสั่งปัจจุบันอ่าคะ - -?

ยังคงสงบสุขต่อไป~~

ว่าแต่ ทำไมถึงเป็นดอกแอนแนโเน่ล่ะ... /ภาพอีป๋าลอยไปมา ซีด....

วันอังคารผมก็มีชะตากรรมโหดร้ายที่ตอ้งสอบเช่นกันเน้อ TwT~ สู้ๆเช่นกันคร๊าบบบ โฮกกกกก

มุคุจังน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก
ว่าแต่ไมนึกถึงดอกแอนแนโมเน่แล้วต้องนึกถึงป๋าหรอค่ะ
ว่าแต่คุณฮิใจดีจังนะค่ะ

คนขายเป็นป๋าปลอมตัวมารึป่าวคะ 55+

เรื่องรับหนังสือยังไม่แน่นอนเล้ย ความจริงช่วงมีนา น่าจะอยู่ที่ กทม. แล้ว แต่ก็ไม่แน่นอน อ๊ากกก (บ้าแร้ว)

อีก วันสองวันจะส่งเมล์ไปค่ะ เช็คก่อน

เรื่องสอบก็สู้ ๆ ค่ะ shey กำลังปั่นเครื่องเส้นอยู่ แม้ว่าจะค่อย ๆ กระดึ๊บไปก็ตาม...

ม.น. พิษณุโลก ปิดยาว ช่วงนี้เลยว่างอยู่ แต่ก็ใกล้กลับไปเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายแล้ว T.,T

จิงๆไม่อยากไห้ซื้อ เพราะมันทำไห้นึกถึงหน้า ป๋า( หรอ?) สินะ 5555++
//โดนตบ

ฮิบาริเหมือนอยู่กับเด็กคนนึงเลยแฮะ

สั่งสอนมั่งสิคะ หึ๊หึ๊หึ๊

//โดนตรบปลิว

มุคุโร่นี่นับวันยิ่งเหมือนเด็กซนแฮะ

(แต่แบบนี้สินะ ฮิบาริถึงหลงน่ะ^^)

อุหุหุ...คุณเคียวนับวันยิ่งตามใจคุณภรรยาเข้าหนักแล้วนะค่ะ >//<

แล้วคุณมุนับวันก็ยิ่งทำตัวน่ารักขี้อ้อน

...สมกับเป็นศรีภรรยาขึ้นมากแล้วน่ะค่ะ 55+

ว้า~ ตกลงเรื่องโกคุ ไม่หึงสักนิดเลยรึคะท่านฮิ
อะไรจะเชื่อมั่นขนาดนั้นว่าเขาไม่กล้า (ก็ไม่กล้าจริงๆนั่นแหละ เหอๆ ^^"")

แหม่ๆๆๆ หมู่นี้ตามใจภรรยาบ่อยนะคะคุณสามี (แซวเรอะ! ทอนฟาฟาด)

อืมมมมม เข้าใจเลือกดอกไม้นะคะมุคุ ทำเอาเห็นภาพหน้าป๋าลอยมาเลย

ฤกษ์งามยามดี เหลือบมองปฏิทินแล้วนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้มันเป็นช่วงที่เริ่มเขียน Alone ใหม่ๆ นี่นา
เลยเปิดกระทู้ขึ้นมาดูวันตั้ง



ก่อนจะพบว่า...








Alone มีอายุ 1 ขวบกว่าๆ แล้วค่าาาา \\>[]<//




เฮ้~~~












*จุดพลุฉลอง*


ขอบคุณท่านผู้อ่าน ท่านผู้เม้นต์ทุกท่านที่ยังคงอยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
ถึงเกลือจะขึ้นบ้าง มดจะขึ้นบ้างก็ยังติดตามอยู่เสมอ






ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!

1 ขวบ มาได้เดือนกว่าแล้ว เอิ้กส์ ๆๆ

*ดึงพลุฉลอง* ปุ๊ง ๆ

ขอให้คุณมุ กับคุณฮิรักกันม๊ากมาก ~ มีความสุขตลอดไปค่ะ เพี่ยง ๆๆ !!

ดีเลย์ไปนิด แต่ก็ถือว่าเป็นควันหลงทั้งวันครบรอบ แล้วก็คริสมาสต์ไปด้วยเลยละกัน ฮ่ะฮ่ะ