•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

"ทำไมรีบกลับจังล่ะครับ...ผมยังอยากอยู่ที่นั่นต่ออีกสักหน่อยแท้ๆ..." เสียงนุ่มเอ่ยบ่นหงุงหงิงอย่างไม่กลัวว่าถ้อยคำนั้นจะไปกระตุกต่อมโมโหของชายหนุ่มที่เปลี่ยนจากหิ้วคอเขามาจูงมือไปแทน ฮิบาริ เคียวยะไม่ได้ให้ความสนใจกับคำพูดของคนที่เดินตามต้อยๆ ข้างหลังนั้นสักเท่าไหร่ ยังคงเมินเฉยด้วยท่าทีที่เป็นปกติเสียจนนึกหมั่นไส้ขึ้นมาเป็นกำลัง



บ้านทรงญี่ปุ่นยังคงเหมือนเช่นทุกวัน หญ้าสีเขียวชะอุ่มให้กลิ่นไอดินชุ่มชื้นกับเสียงกระดิ่งลมเบาๆ ที่คลอมากับเสียของยอดไม้เสียดสีจากสายลมพัดผ่านราวกับกำลังเอ่ยต้อนรับการกลับมาของเจ้าบ้านทั้งสอง



ฮิเบิร์ดที่ตามติดผู้พิทักษ์แห่งเมฆาไปทำงานด้วยบินอยู่เหนือยอดไม้และหลังคาราวกับตรวจตราความเรียบร้อยของบ้านที่จากไปเพียงหนึ่งคืน



สิ่งมีชีวิตตัวกลมๆ ขนฟูฟ่องเหลือบแลลงมาเห็นจุดสีดำและน้ำเงินซึ่งเป็นศีรษะของเจ้านายทั้งสอง ฮิเบิร์ดร่อนลงมาตกปุบนศีรษะของมุคุโร่ ซุกกายลงบนเส้นผมสีน้ำเงินที่ชี้ฟูเป็นเอกลักษณ์ มุคุโร่ทิ้งกายลงนอนบนเตียงนุ่มๆ พลางส่งเสียงครางอย่างสบายกาย และฉวยคว้าเอาข้อมือของร่างสูงที่เอาแต่ยืนอยู่ข้างๆ ให้ล้มลงมานอนด้วยกัน ดวงหน้าขาวนั้นซุกซบลงบนแผ่นอกภายใต้เสื้อเชิ้ตและสูทดำก่อนเหลือบตาขึ้นมองเจ้าของดวงตาสีนิลที่ทอดมองลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย



"วายุน่ะ... ตัวอุ่นกว่าคุณตั้งเยอะ..." แม้ปากจะว่าอย่างนั้นแต่สองแขนก็ยังกอดเอวสอบเพรียวที่แข็งตึงด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงเอาไว้แน่น



ฮิบาริยังคงนิ่งเฉยกับคำกล่าวที่เหมือนจะเป็นการยั่วยุนั้น ...ไม่ไหลไปตามลมปากของสายหมอกที่แสนแผ่วบางง่ายๆ ...



ดวงตาสองสีช้อนขึ้นมองก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ริมฝีปากบางขยับยิ้มยั่วกวนประสาท



"ที่คุณเฉยนี่...เชื่อใจผมขนาดนั้นเลยหรือครับ..."



ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนพลิกกายมาเป็นฝ่ายกดคร่อมอีกฝ่ายเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย



"หมอนั่นคงไม่คิดสั้นหรอก..." ชายหนุ่มเอ่ยคำตอบที่ทำให้คิ้วเรียวเลิกขึ้นก่อนหัวเราะแผ่วๆ อย่างขบขันพลางปรือเปลือกตาปิดลงเมื่อดวงหน้าคมเบื้องบนโน้มลงเข้าหา...









"คราวหน้า... พาผมไปทำงานด้วยสิครับ..." ดวงหน้าขาวยิ้มพรายก่อนเกยคางลงบนแผ่นอกกว้างที่บัดนี้หลงเหลือเพียงยูกาตะสีดำที่ให้สัมผัสนุ่มลื่นอันเคยคุ้น มือเรียวหยาบกร้านลูบไล้เรือนผมสีน้ำเงินนุ่มนิ่มแผ่วเบาชะงักก่อนเจ้าของดวงเนตรสีนิลกาฬจะปรายมอง



"ไม่ได้ไปเที่ยว"



"ครับๆ ...ก็บอกว่าไปทำงานไง..." แม้อีกฝ่ายจะแสดงเจตนาชัดเจนเพียงใดว่าไม่ต้องการให้เขายุ่งเกี่ยวกับเรื่องงาน มุคุโร่ก็ทำเพียงยิ้มบางแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแกมขบขันเท่านั้น



ฮิบาริถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนหลับตาลง สูดดมความหอมหวานจากเรือนผมสีไพลินที่คลอเคลียอยู่ทั่วร่างราวกับจะรัดรึงเจ้าของหัวใจที่ไม่เคยรู้จักกับคำว่าอ่อนโยนและคล้อยตามใคร



"ตามใจ..."



หากกาลนี้...หัวใจนั้นคงได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว...



...และมันคง...เปลี่ยนไป...ตลอดกาล...
















--------------------------------------------------------------
















แฮ่กๆ -อร๊าย-
คิดอยู่ว่าจบเลยดีไหม (กร๊ากกก)
แต่มันยังไม่ได้พูดถึงอีกประเด็นเลยอ๊ะ... (อืม...)
สำหรับตอนนี้หวาดเสียวอยู่เหมือนกันว่าจะโดนคนอ่านดักตีหัวไหม (ซีด)
ทำไมถึงคิดว่าตอนนี้จะเรทกันล่ะค๊าาา โฮวววว (สารภาพว่าช่วงนี้จิ้นอะไรเรทๆ ไม่ค่อยออก)
(อย่าพูดถึง 5187 นะ อันนั้นมันฟิคเพ้อ กร๊าก ปล่อยไปตามมือ)


สำหรับเรื่อง reprint
สามารถดูรายชื่อคนสั่งจองได้>>ที่นี่<<เลยนะคะ
ใครที่ส่งเมล์มาแล้วไม่ได้อัพรายชื่อภายใน 24 ชั่วโมง รบกวนส่งมาอีกรอบนะคะ ><;;
บางทีเมล์นั้นอาจจะตกหล่นกลางทางได้น่ะค่ะ

สงสัยอะไรสามารถสอบถามได้เลยนะคะ ^^

เอาต่อออออออออออออออออออออ อย่าเพิ่งจบบบบบบบบ กร๊าสสสสสสสสสสสสสสสสส


บรรยากาศหวานแหววได้อีก... ไหนบอกดาณืก มันดาร์กตรงไหน กร๊ากกกกกกกกก

(จะเอาหื่นๆ ...จะเอาหื่นๆ.. *-*


//โดนถีบ

ว๊ายๆๆ หวานกรี้ดๆ
อย่าแล้วยิ้มแทน
อ้ายอยากเป็นฮิเบิร์ดไปสโตรก

อา... รู้สึกเหมือนได้ยาหวานๆปลอบประโลมจิตใจ~ /ถึงไม่เรทแต่ก็โฮก~ ฮิ้ว~~

คุณมุน่ารักมวากกกก (อีกแล้ว?) อ้อนเข้าไปลูก เดี๋ยวคุณสามีก็ใจอ่อนทุกที 555+

เอาอีกกกกกก อย่าเพิ่งจบ อย่าเพิ่งจบเลยนะครับ!! /กระพริบตาปริบๆเว้าวอน

มุคุโร่น่ารักดีแท้

อ้อนเก่งจริงๆ อ้อนเก่งจนฮิบาริใจอ่อน (แค่นี้ก็ไม่ไหนไม่รอดแล้วนี่นะ ฮิบาริน่ะ^^)

ผิดหวังอย่างแรง =[]="""


ท่านฮิไหงไม่โกรธเลยล่ะ??? หึงสิ โกรธสิ ตบเลย กดเข้าไป ก๊าซซซซซซซซซซซซซซ


หวานแบบนี้แม่ยกสาย SM เครียด เคะๆๆๆๆ

ม่ายยยยยยยยยยย !! ภาคสุดท้ายแล้ววววววววว จบไม่ได้ !!!!

ถ้าจบเร็วจะคิดถึงม๊ากมาก ... โฮรรรร T[]T ทำใจไม่ได้ .... จบแล้วทำใจไม่ได้ ~

ตอนนี้คุณมุก็น่ารักเหมือนเดิมค่ะ *v*~ คิ ๆๆ นึกว่าจะเรทเสียอีกน้า เฮ้อออ ... แต่อย่างนี้ก็ดีค่ะ ให้ได้รู้ว่าคุณฮิเปลี่ยนไปขนาดไหน (ปกติกลับมาบ้านอย่างนี้ไม่พ้นเรท เคื๊อกๆ) อ่อนโยนค่ะ ๆ กรี๊ดกร๊าด

อัพอีกกกกก ห้ามจบบบบบบบ ต้องการรรรรรรร (ขอเรทซักตอนให้ชื่นใจด้วยได้มั้ยคะ)

สงสัยชาติก่อน มุคุเป็นลูกแมวแฮะ น่ารักดี ขี้อ้อนแต่แสนเจ้าเล่ห์
แล้วท่านฮิก็คงเป็นต้นไม้(ตายด้าน)พันปีที่ไม่มีใครโค่นได้ เหอๆ
ช่างเข้ากันนักแลคู่นี้

มาอัพอีกนะคะ รอค่าาา

หวานแบบชื่นมื่น บรรยากาศประมาณว่าคุณสามีกลับบ้าน

ชอบอารมณ์คลอเคลียแบบนี้จัง เอิ้ก

จะจบแล้วเสียดาย =..=

หืม? ไหงไม่โกรธอะแต่แบบนี้ก็น่ารักดีนะคะ

นึกว่าท่านฮิเค้าจะโกรธสะอีกอ่ะ

ทำเราผิดหวังนะคะเนี่ย

นึกว่าจะได้เหนบทลงโทษสะอีก ชิชิ!!

แต่อย่างงี้ก้อน่ารักดีนะคะ มุคุน่ารักมากมายยยยยย!!

Yeah มุคุจังน่ารักมากเลยจ้า อ้อนแบบนี้คุณฮิน่าจะให้รางวัลนะค่ะ
ว่าแต่ไหงไม่ดาร์กอะ
เราพึ่งเคยเล่นบอร์ดนี้ ฝากตัวด้วยนะค่ะ

เรท..






มันหายไปไหนก๊ะ =[]=!??????
หลานไม่ย๊อมมมมมมมม มันต้องเรท+ดาร์กสิ!!!

*โดนตบ*


สวีทวี้ดวิ้วกันอีกแล้ว สัปป้าอ้อนได้น่ารักมากเลย >,<
เหลือเชื่อว่าคุณฮิไม่โกรธ แถมยังมีแซวอีกตะหาก = = (โกคุคิดสั้น กร๊ากกก)

แหม่ๆ คุณฮิเดี๋ยวนี่ปากร้ายนะคะ.. มีการบอกโกคุไม่คิดสั้น.... *me แหงล่ะ.. คิด 'สั้น' ขึ้นมาศพไม่สวยชัวร์ๆ

หวานแหวว..งหวานแหวว... อิ๊อ๊าง...

ไหนความดาร์ก! ไหนความเรททททททททททททททท~!!!!!!!!!

แต่...
อบอุ่นๆ แบบนี้สบายใจดีค่ะ....

อิจฉาคุณเคียว(เริ่มลามปาม?)ได้นอนกอดคุณมุ...อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เหมือนแรกๆ ได้ยินว่าซัมเมอร์จะดาร์ก... ตรงไหนดาร์กคะ? ไม่เห็นมี๊ไม่เห็นมี~!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

*me โดนทอนฟาสอยร่วง

ปล.นั่งจิบชาแกล้มคุ้กกี้สับปะรดรอบทบอสค่ะ.. คุๆ

ปริศนาทั้งหมดไขกระจ่างแล้ว!
ว่าแล้วเชียวว่าทำไมที่บ้านถึงมีมดเยอะ
ต้นเหตุมาจากตรงนี้นี่เอง! /โดนท่านเมเม่ยันออกไปนอกกระทู้

ปากบอกว่าโกเคะตัวอุ่นกว่า แต่กอดคุณเคียวทำไมล่ะคะ เคะ เคะ เคะ



เปลี่ยนประโยตนี้เป็น "หมอนั่นคงไม่เสะในฟิคนี้หรอก..." จะได้ไหมคะ!


โอยยย เจอลูกอ้อนของมุคุโร่เข้าไปแบบนี้ คุณเคียวไม่ยอมก็คงแปลกแล้ว


อย่าเพิ่งจบสิคะ คนอ่านยังต้องการอ่านอีกยาวๆ หนทาง1869นั้นทอดยาวไกลกว่าที่ท่านเมเม่คิดแล้วนะคะ!
รอ ร้อ รอ springพิมพ์แล้วจะรีบสั่งจอง~