•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อุ่ก สามีนอกใจ ไม่นะ....สัปป้า มันไม่ใช่อย่างที่คิดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

คุณเคียวคะขา หะใจจะไม่รู้เลยเร้อว่าเมียมองอยู่ ไม่จริ๊งงงงงงงงง อย่างคุณเคียวต้องรู้สิ สิ สิ สิ ซี่ย์~~~~~~~~~~~~~~~~

คุณฮิมีบ้านเล็กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก O[]O"

โน่ว ภริยาตัวเองมองอยู่ไม่รู้เหร๊อออออออออออ

แต่คุณมุ....นิ่งเกินคาดแหะ โกรธจนพูดไม่ออกหรือไว้ใจมากเกินไปนะ -*-

ปกติก็ไม่ชอบละครหลังข่าวนะคะ ... แหม่ๆๆ แต่ความรู้สึกอยากสะใจลึกๆ ภายในมันตะโกนบอกว่า "อยากอ่านบทนางร้ายแย่งสะหมีสัปป้า"

เอ้วววว ก็ดูสิ !! คุณเธอมาดนางพญาเชียวนะ !? อาจจะสามารถสู้รบ ปรบมือกับคุณมุได้ก็ได้ ?? O_O!!

ฮรึ่มมมมมม แล้วอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมคุณฮิถึงยอมตามเป็นลูกไล่เค้าได้กัน =[]=* ปกติคุณท่านนิดหน่อยก็ว้ากแล้วนา *v* (ถึงจะเป็นข้อต่อรองของทูน่าก็เถอะ... รึว่าทูน่าวางแผนทำครอบครัวแตกแยกเรอะ)

อยากได้ฉากรุนแรงจังเลย -///- คึ๊กๆๆ ก็แหม ... รักกันหวานชื่น ไม่มีก้อนหินให้สะดุดก็ไม่สนุกนะคะ *v* คริ ๆๆ (แต่ไม่เอาแบบคุณมุรักคุด นั่งนอนร้องไห้ คิดมากนะ ... หึหึหึ ต้องลุย !!!)

อยากอ่านต่อเหลือเกินค่า !!!

เหอๆ กะแล้วว่าคุณฮิต้องปลุกแบบนี้ คึคึคึ สมใจอยากยิ่งนักค่ะ ฮา

คุณฮินอกใจ!! ไม่มีทางงงง กร๊ากกก ไม่เชื่อออออ นั่นมันงานต่างหากเล่า!!
แอบอยากเห็นมุคุคุงเจ็บปวดค่ะ เหอๆ เรามันพวกสาดิสม์ อย่างนี้มันต้องร้าวรานกันไปข้าง กรั่กๆ

แต่คุณฮิเค้ารักเดียวใจเดียวอยู่แล้น เพราะงั้น รอลุ้นตอนต่อไปค่ะ *-*

กริ๊ดดดดดดดดดด มร่ายยยยยยยย ทำไมต้องให้ท่านมุมาเห็นภาพแบบนั้นด้วย T[]T

โฮวววววววววววววว กลัวท่านมุจะกลับไปที่บ้านแล้วแอบร้องไห้อ่ะ แบบ....เสียใจลึกๆแต่ไม่แสดงออก T T

อ๊ากกกกกกกกกกกก ท่านฮิ!!!! มาปรับความเข้าใจเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!!

55 วิธีปลุกท่านฮิได้ใจ ^^ (และได้ผลซะด้วย >///<)

=[]=!!! จะ..เจอท่านฮิควง(?)สาวจนได้
แง้ มุคุนิ่งแบบนั้นคิดอะไรอยู่กันค๊า~~อย่าคิดมากน๊า~~

ลุ้นๆ อยากอ่านต่อ
หนีความจริงบ่อยๆนะคะ (อ้าว)
จะรอตอนต่อไปค่า

เคะ เคะ เคะ เคะ เคะ เคะ เคะ
/อุ๊บ เผลอหลุดหัวเราะดาร์ก

แอบสะใจเล็กน้อยถึงปานกลาง ไม่ได้สนับสนุนชู้แต่อย่างใด แค่ชอบให้มีบทแบบนี้เล็กๆน้อยๆพอให้ความรักมีรสชาติเองนะคะ
ก็แหม มุคุโร่จะได้รู้บ้างนี่นา ว่าซะมีตัวเองน่ะ...กระชากใจแม่ยกแค่ไหน หุหุหุ ทุกทีมีแต่คุณเคียวหึงนี่เนาะ

งานอะไรเนี่ย คุณเคียวถึงต้องมาเอาใจหญิงสาว ทูน่ามอบหมายงานอะไรให้หนอ
แล้วผู้พิทักษ์คนอื่นทำไม่ได้รึ? เพราะดูจากปฏิกิริยาของยามะโกคุแล้ว...ท่าทางจะกลัวๆเกรงๆกันมิใช่น้อย
หรือมีแต่คุณเคียวที่ต้านทานบารมีนางพญาของคุณเธอไหว?

แหม แหม แหม จ่ายตลาดแล้วเจอซะมีเดินอยู่กับผู้หญิง ยืนค้างไปแบบนั้นน่ะ คิดอะไรบ้างรึเปล่าคะ? เคะ เคะ เคะ เคะ
กลับบ้านไปเคลียร์กันดีๆนะเคอะ หุหุ

ป.ล.ท่านเมเม่เจ้าขรา~~~~ ปลุกแค่นั้นจริงรึคะ? เคะ เคะ เคะ เคะ

วิธีปลุกที่ถูกเฉลย =[]= สาวกยกนิ้วให้


และแล้ว The ชู้ววว ก็ปรากฏกายยยยย !
แถมยังโดนเห็นเต็มๆตา(ท่านฮิ ขอให้โชคดี..) แล้วสัปป้ายังไม่รู้ด้วยว่าเป็นงาน เคี๊ยกๆๆ /แสยะยิ่มชั่วร้าย
พอจะเข้าใจว่าสัปป้าคงจะไม่เดินเข้าไปตบแล้วฟาดต่อด้วยไข่ไก่(?) แต่งานนี้มีงอนข้ามวัน
งอนแบบร้องไห้น้ำตาเต็มหมอนแบบท่านฮิไม่รู้ เพราะสัปป้ารันทด.. จะได้มีรายการง้อโชว์ by hibari เกิดขึ้น


เฮลั่นให้กับพายุชู้+พายุหึงที่รอมานาน
ปูเสื่อรอตอนต่อไป..

อาการแบบนี้ลมสงบก่อนพายุจะมา.. หรือคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่คะคุณมุ?

ค่อนข้างมั่นใจว่าชีไม่ใช่ชู้ว เพราะคุณเคียวไม่มีทางนอกใจภรรยา... แต่มีเหตุผลจำเป็นอย่างอื่นมากกว่า....ที่ต้องมาทำอย่างงี้...

บางทีอาจเป็นเพราะซือคุง...

ส่วนที่หันหลังเดินไปทางตรงข้าม...

ไปบ้านบอสสิค่ะคุณมุคร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

*me แม่ยก 1869 ตบดับคากระทู้...

วู้วว อ่านรวดเดียวตั้งแต่ Spring เลยล่ะค่ะ เหนื่อยเหมือนกันนะ แต่มันมากเลย

หันไปมองนาฬิกา O[]o! มันมาก .... มันเลยเวลา 555+ จะตีสี่แล้วจอร์จ

ชอบวิธีปลุกของคุณฮิมากเลยค่ะ รวมไปถึงชอบอาการขี้เซาแบบบรรลือโลกของคุณมุคุมากด้วย

รอติดตามต่อไป ตัวประกอบมาดนางพญานั้นจะมีอิทธิพลอย่างไร คุณมุคุจะหึงรึไม่ (ลุ้น...โดนสามง่ามปักอก แอ่ก!)

โว้ว อ่านรวดเดียวตั้งแต่แรกเลยค่า~

พึ่งเห็นเรื่องนี้อ่า มัวแต่อ่านเรื่องอื่นอยู่T^T

อ่า ท่านเมคะ อยากทราบว่ารวมเล่มยังมีเหลืออยู่อีกมั้ยคะ อยากสั่งซื้ออ่ะค่ะ ทุกเล่มเลยนะคะ

ครึครึครึ

พูดได้คำเดียว มีเรื่องแล้วววว *0*

หุหุ อัพด่วนเร็วไว นะค้า

มุคุโร่นั่งกะพริบตาปริบอยู่ในห้องนอนสไตล์ยุโรปที่เขาไม่ค่อยจะคุ้นเคย เตียงขนาดใหญ่สามารถนอนได้ถึงสี่คนโดยไม่เบียดกันที่รองรับร่างอยู่นั้นนุ่มนิ่มและเพียงแค่ปราดมองก็รู้ได้โดยทันทีว่าราคามันสูงเกินกว่าที่จะอยู่ในห้องนอนของคนปกติธรรมดาได้ เขาเอียงคอน้อยๆ ก่อนถอนหายใจ



ขนาดแค่ห้องนอนแขกยังหรูเสียขนาดนี้...



...บางทีวองโกเล่อาจจะฟุ่มเฟือยกว่าที่เขาคิด...



กลิ่นน้ำหอมและน้ำยาปรับอากาศให้ความรู้สึกสะอาดและสดใหม่ หากทว่ากลับไม่ใช่กลิ่นที่จะทำให้นอนหลับฝันดี...



บรรยากาศบางอย่างของห้องนี้ทำให้เขานึกไปถึงเมื่อครั้งแรกที่ได้ไปเยือนบ้านทรงญี่ปุ่นของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ทุกอย่างสวยงาม เครื่องเรือนถูกจัดวางอย่างเหมาะสม ภายในห้องสะอาดไร้ไรฝุ่นหรือความชื้นในเสื่อ หากทว่ากลับวังเวงและเงียบเชียบ...ราวกับบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งถูกไขประตูเปิดเป็นครั้งแรก...ความว่างเปล่านั้นไร้ความน่าอยู่โดยสิ้นเชิง...



ดวงตาสองสีเบือนมองไปรอบๆ เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้



ประตูระเบียงเป็นกรอบกระจกที่สามารถมองออกไปให้วิวทิวทัศน์เบื้องนอกได้ ผ้าม่านสีขาวที่ในยามกลางวันจะถูกรวบผูกไว้อย่างเรียบร้อยเมื่อล่วงเลยมาจนเย็นย่ำก็จะปลดเชือกออกให้ผ้าม่านจีบสวยทิ้งตัวลงให้ดึงปิดได้ตามสะดวก



ดวงอาทิตย์เพิ่งลับขอบฟ้าไปได้เพียงไม่นาน กลิ่นไอแดดจึงยังคงเจือจางอยู่ในบรรยากาศที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ภายในห้องเปิดไฟสว่างไสวหากทว่าความเงียบที่ไร้ซึ่งวี่แววของความมีชีวิตกลับทำให้ความสว่างนั้นดูทิ่มแทงและเหน็บหนาวมากเกินไป



มุคุโร่ถอนหายใจก่อนลุกออกจากห้อง เดินไปตามทางเดินที่ทอดยาวซึ่งจะนำพาไปยังห้องที่เขาคุ้นเคยที่สุดของคฤหาสน์วองโกเล่



เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตหลังเคาะประตูเขาจึงเปิดเข้าไป นั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่แสนคุ้นเคย ต่างก็เพียงแค่ไม่มีน้ำชาอุ่นๆ ไว้ต้อนรับเท่านั้น เพราะอีกไม่นานจะถึงเวลาอาหารแล้ว



"ห้องเป็นยังไงบ้าง มุคุโร่"



"ก็สวยดีครับ" ...แต่ไม่ได้หมายความรวมถึงว่าน่าอยู่...



"ขอโทษทีนะ ที่ต้องให้คุณฮิบาริเดินทางไกลอย่างนี้น่ะ"



"ไม่เป็นไรหรอกครับ ปกติพวกมาเฟียก็เดินทางไปนู่นมานี่บ่อยๆ อยู่แล้วนี่"



สึนะชักเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาเสียแล้วว่าอีกฝ่าย 'ไม่เป็นไร' อย่างที่ปากว่าหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีโอกาสได้หาคำตอบเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะปรากฎร่างของผู้พิทักษ์แห่งวายุที่มาตามให้เขาไปทานอาหารเย็น



ดวงตาสีมรกตตวัดมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างไม่คิดปิดบัง



"ทำไมแกไม่อยู่ในห้อง แม่บ้านเขาตกใจใหญ่นึกว่าหลงไปที่ไหนแล้ว"



เพราะถูกกำชับไว้ว่าถ้าชายหนุ่มคนนี้จะไปที่ไหนให้นำทางหรือไม่ถ้าเขาอยากไปคนเดียวก็ช่วยบอกทางให้ เมื่อเห็นว่าภายในห้องนอนของแขกนั้นว่างเปล่า ความตั้งใจที่จะไปตามแขกคนสำคัญของเจ้าของบ้านให้ลงมาทานอาหารก็พลันหายไปหลงเหลือเพียงเสียงโวยวายจ้าละหวั่นจนเขาต้องออกไปดูด้วยความสงสัยแกมรำคาญ



"ใครเขาจะหลงทางในตึกแบบนี้กันครับ" ...สถานที่เดียวที่เขาจะเดินไปไหนมาไหนได้โดยไม่หลงก็มีแค่เพียงห้องทำงานของวองโกเล่เท่านั้น ...แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะหาเรื่องไปนอนตากน้ำค้างข้างนอก หรือให้ยุงหอบไปกินด้วยการเดินอย่างไร้จุดหมายในคฤหาสน์แสนกว้างขวางหลังนี้หรอก



จำได้ว่าเคยมีใครบางคนบอกว่ายามาโมโตะ ทาเคชิ และซาซางาวะ เรียวเฮเองก็เคยเดินจนหลงมาแล้วเช่นกัน...



"การที่จะให้แกอยู่เฉยๆ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องลำบากยากเย็นเหลือเกินนะ" โกคุเดระกัดฟันกรอด บุหรี่ที่ไม่ได้จุดเอาไว้ด้วยความเคยชินถูกคาบไว้ด้วยเรียวปากบางสั่นระริกตามระดับการสั่นสะเทือนของเส้นประสาทที่ทำท่าจะขาดผึงลงได้ทุกวินาที



"ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าระรื่นเช่นเดียวกับน้ำเสียง หากในสายตาคนมองกลับเห็นว่ามันช่างกวนประสาทเสียเหลือเกิน



"ฮึ ช่วงนี้หมอนั่นไม่อยู่ติดบ้านเลยไม่ใช่หรือไง โดนทิ้งแล้วล่ะสิ"



"โกคุเดระคุง!!" เสียงทุ้มเอ่ยขัดเสียงดังจนแทบจะเป็นตวาดอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ดวงตาสีน้ำตาลปรากฏร่องรอยของความกังวลในยามที่เบือนไปมองเจ้าของดวงตาสองสีที่กะพริบปริบ มุคุโร่เลิกคิ้วขึ้นก่อนยิ้มออกมาราวกับไม่มีอะไร หากเขากลับมองเห็นริ้วรอยของความหวั่นไหวปรากฏขึ้นในดวงตาคู่งาม ยังไม่ทันจะเอ่ยปากแก้ไขความเข้าใจผิดหรือปลอบประโลม ร่างผอมบางก็พลันลุกขึ้นเสียก่อน



"ผมไปนอนก่อนนะครับ"



ไม่รอให้ใครสักคนตอบรับ ชายหนุ่มก็หลันหลังก้าวเท้าไปยังประตูก่อนดึงมันเปิดออก



"มุคุโร่!" สึนะเอ่ยเรียกเอาไว้ ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่ออีกฝ่ายยอมหยุดแล้วหันกลับมามอง ...นึกว่าจะถูกเมินเสียแล้ว... ชายหนุ่มคิดสรรหาคำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อดวงตาสองสีนั้นมองมาอย่างคาดคั้น "แล้วมื้อเย็นล่ะ"



"ผมไม่หิวหรอกครับ" มุคุโร่ยกยิ้มบนมุมปากเล็กน้อย ก่อนหันหลังแล้วปิดประตูลงตาม



เสียงฝีเท้าที่ก้าวห่างออกไปทิ้งความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งเอาไว้ในอกของใครบางคน



ชายหนุ่มผมเงินยืนนิ่งราวกับถูกสาป ขณะที่ได้ยินเสียงถอนหายใจแว่วๆ มาจากบอสของตน





...โกคุเดระ ฮายาโตะ ไม่เคยอยากตบปากตัวเองมากเท่าวันนี้มาก่อนเลยในชีวิต...

















--------------------------------------------------------------------------------
















สอบเสร็จแล้ว แอ้ววว แอ้วววววว (เอคโค่)
(เสร็จแค่รอบแรก)
อีก 1 เดือนเตรียมตัวตายได้...
วิชาฆ่าคนตายทั้งนั้น แฮ่กๆ (ซีด)
สำหรับ summer ก็ใกล้จะจบแล้วค่ะ อรั๊ย~~
น่ายินดี~~~~
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์นะคะ~~

ปาดดดดดดดดดด - -+

เด๋ว(พรุ่งนี้)มาดิทเจ้าค่ะ^^

--------------------------------------------------------------------

*EDIT*

แอบดีใจ เพระได้ปาดเป็นเรื่องแรกและครั้งแรก 555+(เพราะการบ้านแท้ๆเลยได้ = =)

.
.

/ตบตีกับโกคุ!!! (บังอาจรังแกสัปป้าทางคำพูด(?))

ตอนนี้สงสารสัปป้ามากเลยค่ะ T[]T เก็บความรู้สึกไว้ในใจคนเดียวเลย บางทีแอบคิดว่าสึนะเข้าใจสัปป้า
แบบน่าจิ้นสุดๆ(2769? เอ่อ.. คงไม่ใช่)

ดูท่าทางคุณฮิคงยังไม่รู้ แต่ถ้าสัปป้าเจอกับคุณฮิครั้งหน้า มีอธิบายกันยาวชัวร์ๆ


ตอนท้ายแอบอยากโดดเข้าไปตบปากโกคุ (*ผัวะ!*โดนแม่ยก 59 ตบตาย..)

//กระโดดต่อยปากโกเคะ ก่อนวิ่งหนี FC


โกคุบ้าาาาาาาาาาาา พูดอะไรไม่คิด!! คุณมุเสียใจแล้วเห็นมั๊ยย๊า~~~@@@@@@@
โฮก คุณเคี๊ยวววววว มาปลอบเมียสิค๊า