•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ่ะเหอ อ่ะเหอ (อะไรของแก = =)

ปลุกด้วยวิธีเดิม.. เดิ๊ม.. เดิม..(?)



โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

คุณฮิเหมือนจะไม่มีอะไรในตอนช่วงแรก มาตบะแตก(?)เอาตอนท้ายซะงั้นน่ะ

^
^
^
สาบานได้ว่าไม่รู้จริงๆว่าปลุกวิธีไหน ซู้ด~<< เอฟเฟค what?


ไม่ค่อยมีฉากหวานๆเลย หรือถ้ามีก็ไม่ยาว(อ้าว..)

กำลังรอพายุว่าจะเข้าตอนไหน *_* วิ้งวิ้ง

เหอๆ คุณฮิเป็นคนมีความอดทนสูงค่ะ สูงจริงๆ ฮาาา
โดนทูน่าบังคับมาแลกกับข้อมูลลับนี่สมกับเป็นคุณฮิค่ะ
(ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนสินะ ไม่งั้นไม่ใช่คุณฮิ เหอๆ)

ตอนท้าย...ปลุก แบบไหนนะ แบบไหน? นั่นสิ อยากรู้จังเลยย

รอตอนต่อไปค่าาาา *-*

ดูจากสภาพคงเป็นการฉวยโอกาสตอนคุณมุหลับเป็นแน่
(คุณเคียวนี่มือไวจริงๆ)
55 5

แปลว่าเค้ายังไม่รู้ว่าตักภรรยาสุดที่รักเสียให้หัวบอสตัวเองไปแล้วสินะ

มาเม้นสองตอนรวดด

ตอนที่แล้ว โอ้ววววว เคราะห์ดีที่หนูทูน่าตื่นเร็วไม่งั้นคงต้องผจญกับพายุทอนฟานะเคอะ

แอบเห็นด้วยกะท่านLinaคุณมุนี่ไม่ว่ายังไงก็เหมือนแมวซะจริง

อั๊งงงงง ท่านกำลังทำให้กระผมอยู่ในโหมดคลั่ง69เกะนะเคอะ อิฮั๊ง~~!!!

ตอนนี้

อ๊ายยยยยย เค้าอยากเป็นอะไรซักอย่างในห้องคุณเคียวเคอะ~~!! อ๊ายยย อิจฉาหมอนที่คุณมุซุกจริงจริ๊ง // โรคจิต -*-

แล้วคุณผู้หญิงคนใหม่นี่ใครหว่า?? อ่านตอนนี้แล้วเห็นความพัฒนาการของหนูทูน่าอย่างชัดแจ้ง หึหึหึ

มีลางสังเห่า(?)ว่าคุณผู้หญิงคนนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกะคู่1869 หรือว่าจะไม่มี??

คึหึหึ มาต่อตอนต่อไปเร็วๆนะเคอะ

ซือคุงลูกแม่เท่~!!!!!!!!!!

ขอกรี๊ดถล่มทลายก่อนไปทำงานหน่อยเถอะลู๊กกกกกกกกกกกกกกกก

อิริยาบถเดิน... แจกยิ้ม... หน้าตา...

เสะมากค่ะลูกค่าาาาาาาาาาา เสะเหลือเกินนนนนนนนนนนนนนน

อร๊างงงงงงงงงง

^^
สรุป.... แกเข้ามาเม้นท์อะไร? นี่ฟิค 1869 น่ะเว้ยเฮ้ย!!


ปลุกวิธีเดิมๆ ก็ไม่เลวนะคะ.. ได้กำไรทั้งคนทำคนอ่าน... แต่คนนอนอยู่ขาดทุน.... กร๊ากกกกกกกกกก

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด ท่านเมเม่!!!!!!

จะให้ท่านฮิปลุกท่านมุแบบไหนคร้า >[]< หรือว่า...วิธีนั้นสินะ ---____,---

อ๊ากกกกกกกก อยากอ่านต่อ!! คุณหนูคนนั้นเป็นใครกันะ ทำไมทางวองโกเล่ต้องต้อนรับอย่างดีแบบนั้นด้วย...น่าสงสัยจริงๆ -- --"

กร๊าซซซซซซซซซซ ปลุกแบบไหนเหรอคะ เดี๊ยนใคร่รู้รู้รู้รู้รู้รู้รู้

ปลุกแบบไหนคะ? ปลุกแบบไหนคะ? ปลุกแบบไหนคะ? ปลุกแบบไหนคะ? ปลุกแบบไหนคะ?

อร๊ายยย อยากรู้แทบดิ้นตาย บรรยายฉากระหว่างปลุกให้คนอ่านสักนิดก็ดีนะคะ

ผู้หญิงที่กดดันขนาดนี้..คุณเคียวไม่มีสะท้าน หุหุ (สนใจแค่นี้???)

ปลุกขึ้นมาแล้ว...ก็ต้องต่อด้วยอย่างอื่นสินะคะ หึหึหึหึ

นึกภาพมุคุนอนขดบนกองผ้าห่มแล้ว มัน...~โมเอ๊ะ~โมเอะคะ >__<
อยากไปแอบซุ่มมองจริงๆ (me/ท่านฮิฟาด)

ท่านฮิขา ปลุกแบบไหนเหรอค๊า >W<??
ขยายความต่ออีกหน่อยสิคะ คนอ่านไม่รู้จริงๆ(รึ?)

"อือ...อือ..." เสียงครางเครือดังเพียงในลำคออย่างอึดอัด แต่ถึงกระนั้นเจ้าคนที่นอนหลับได้หลับดีก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ดวงตาสองสีคู่งามนั้นยังคงหลุบหลบซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลือกตาบางแม้ว่าลมหายใจจะกำลังหมดลง



ชายหนุ่มถอนเรียวปากออกปล่อยให้อีกฝ่ายรับออกซิเจนเข้าไปในปอดผ่านริมฝีปากแดงช้ำที่อ้าหอบหายใจจนแผ่นอกขยับไหว ดวงตาสองสีกะพริบปริบอย่างงุนงงก่อนเงยขึ้นมองเจ้าของเงาที่ทาบทับอยู่เบื้องบน ความงุนงงปรากฏอยู่บนใบหน้าเพียงชั่วครู่ก่อนแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่ยังคงหลงเหลือความงัวเงียให้ได้เห็น



"กลับมาแล้วหรือครับ"



มือเรียวผลักร่างที่ทาบทับออกก่อนผุดลุกขึ้นนั่งพลางขยี้ตาอย่างง่วงงุน เมื่อกวาดตามองรอบๆ จึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเขามานอนอยู่บนเตียงซึ่งคงจะเป็นฝีมือใครไปไม่ได้นอกจากแขกเมื่อยามสาย



"หิวหรือยังครับ" คำตอบรับมีเพียงอาการพยักหน้าอย่างเงียบๆ เท่านั้น



ดวงตาสองสีเบือนมองจับจ้องร่างสูงอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มออกจะสงบเสงี่ยมเกินไป



"เป็นอะไรรึเปล่าครับ"



ท่าทางภายนอกไม่มีอะไรผิดปกติไปก็จริง...แต่บางสิ่งบางอย่างกระซิบบอกให้เขาได้รู้ว่าชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซ้ำยังอาจจะเป็นเรื่องสำคัญมากเสียด้วย



เมื่อได้ยินคำถามเช่นนั้น ฮิบาริก็ชะงักไปชั่วอึดใจก่อนดวงตาคมดุที่กลับมาเป็นดังเดิมจะปราดมองก่อนเดินนำออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา



มุคุโร่ส่ายหน้าน้อยๆ ทั้งๆ ที่เรียวปากยังคงติดรอยยิ้มกึ่งอ่อนใจ



...



...



...



ฮิเบิร์ดเกาะอยู่บนศีรษะขณะที่เขากำลังเดินเข้าไปในย่านการค้าที่มากด้วยผู้คนหลากหลาย มุคุโร่เลือกซื้อเนื้อซื้อปลาซื้อผักไปหลายชนิดเมื่อตอนเช้าเขาเปิดตู้เย็นแล้วพบว่าภายในนั้นเหลือไข่ไก่อีกเพียงแค่สองฟอง สัตว์เลี้ยงขนฟูมีหน้าที่ในการนำทางเขาไม่ให้หลงทางไปเสียก่อนตามคำสั่งของชายหนุ่ม และถือเป็นการตรวจตราความเรียบร้อยไปในตัว



ชายหนุ่มจ่ายเงินให้ค่าไข่ไก่หลายฟองที่ใส่ไว้ในถุงที่บุเยื่อนุ่มพอให้วางใจได้ว่ามันคงไม่กระทบกันแตกไปหมดเสียก่อน ...แน่นอนว่าเงินนั้นไม่ใช่เงินเขาแน่...



ฮิบาริ เคียวยะเป็นคนไม่ใช้เงิน ไม่ใช่ไม่ฟุ่มเฟือย แต่หมายถึง ไม่ใช้เลยต่างหาก หากเงินสักก้อนจะออกจากกระเป๋าโดยผ่านมือของชายหนุ่มนั้นนั่นก็จะเป็นเงินก้อนใหญ่เพื่อการทำงานอันสะดวกดายของชายหนุ่ม บางทีก็จะเป็นฐานลับที่ซ่อนอยู่ในป่า บางทีก็จะเป็นงานที่ต้องติดต่อกับทางอิตาลี



แต่ถึงจะใช้เงินก้อนใหญ่อย่างไร เงินเก็บสะสมในบัญชีของเขาก็ยังเหลือเยอะแยะมากมายอยู่ดี เงินสดที่เก็บไว้ที่บ้านจะมีจำนวนไม่มากนักแต่ก็สามารถจับจ่ายใช้สอยได้โดยไม่ต้องลำบากลำบน



กลิ่นขนมปังหอมๆ เรียกให้สองเท้าก้าวเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล ภายในร้านอบอวลด้วยกลิ่นของขนมปังสดใหม่ที่เพิ่งอบเสร็จ



เขาเรียนรู้ที่จะเพิกเฉยต่อสายตาที่มองมาอย่างสนอกสนใจเพราะรู้ว่าคนเหล่านั้นจะให้ความสนใจเพียงชั่วคราวก่อนจะเลิกมองไปเอง



การเดินนอกบ้านคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องที่น่าอึดอัดมากเท่าแต่ก่อนอีกต่อไป



ห่อกระดาษบรรจุของกินมากมายพะรุงพะรังเต็มสองอ้อมแขนขณะยืนรอสัญญาณไฟเพื่อที่จะข้ามทางม้าลาย เช่นเดียวกับผู้คนโดยรอบที่ยืนออกันอยู่เนืองๆ



ยังดีที่ช่วงนี้เป็นช่วงสายที่คนมาจับจ่ายตลาดบางตาลงไปมากแล้ว เขาจึงไม่ต้องเบียดเสียดกับผู้คนในย่านชุมชนมากนัก ดวงตาสองสีกวาดมองรอบข้างอย่างสนอกสนใจ เพราะความที่นานๆ ทีจะออกมาซื้อของสักครั้งทำให้เมื่อออกมาทีไร จะต้องมีอะไรใหม่ๆ ผุดขึ้นตามหัวมุมถนนอยู่เสมอ บ้างก็เปลี่ยนของขายตามฤดูกาล บ้างก็เปลี่ยนสินค้าที่เอามาขายเพราะในตลาดมีอยู่เยอะแล้ว เพราะฉะนั้นการที่นานๆ ทีจะออกมานอกบ้านจึงไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อเสียทีเดียวเสมอไป...ถ้าไม่นับอากาศที่ร้อนจนรู้สึกเหมือนผิวจะไหม้นี่ล่ะก็นะ...



มุคุโร่หันกลับไปมองสัญญาณไฟอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันยังคงแดงโร่ไม่อนุญาตให้สิ่งมีชีวิตชนิดใดก็ตามเดินข้ามผ่านไปจึงเปลี่ยนไปมองร้านรวงฝั่งตรงข้ามแทน...



ที่นั่นเอง...ที่มุคุโร่ได้พบกับชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่ง...



คนทั้งคู่คงไม่มีอะไรน่าสนใจหากร่างสูงสง่านั้นจะไม่ใช่คนที่เขาคุ้นเคย...ในเมื่อเห็นหน้ากันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน



ฮิบาริ เคียวยะ



เธอคนนั้นเขาไม่เคยเห็นหน้า แต่ก็เป็นผู้หญิงที่มองเพียงปราดเดียวก็รู้ได้ว่าเธอคือนางพญา... ทุกอิริยาบทของเธอล้วนสง่างาม



มุคุโร่จ้องมองคนทั้งคู่อยู่สักพักก่อนเงยหน้าขึ้นมองสัญญาณไฟอีกครั้ง มันเปลี่ยนเป็นไฟเขียวแล้ว... ผู้คนรอบข้างเขาก็ค่อยๆ ทยอยเดินข้ามกันไปแล้ว... ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่ที่แห่งนั้น จวบจนสัญญาณไฟเปลี่ยนสีอีกครั้งเขาก็ยังไม่ได้ขยับไปจากตำแหน่งเดิม



สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังครุ่นคิดบางสิ่ง หากน่าแปลกที่กลับไม่มีร่องรอยของความไม่พอใจ มุคุโร่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น... ขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับไปยังทางตรงกันข้าม...




...ดวงอาทิตย์แผดแสงแรงกล้าจนนึกอยากสาปส่งพยากรณ์อากาศที่บอกว่าวันนี้จะมีฝนตกโปรยปรายก่อนจะถึงช่วงเวลาที่พายุจะเข้านัก...
















------------------------------------------------

















วู้ว เข้าเรื่องกันได้สักที = =a
นึกว่าจะเสร็จไม่ทันคืนนี้ซะแล้วล่ะค่ะ (เขียนฟิคไปด้วย ทำงานไปด้วย ทรมาน ทรกรรมยิ่งนัก...)
สปอยก่อนเลยว่า
เรื่องดำเนินมาถึงเกือบครึ่งหนึ่งของ Summer แล้ว น่ายินดียิ่งนัก... (โฮรกกก)
ไหดองใบนี้จะเสร็จ หรือเมจะเสร็จ รอติดตามกันต่อไป
ช่วงนี้เห็นมาอัพบ่อยไม่ใช่ว่าว่างนะคะ
เขาเรียกหนีความจริง...น่ะ
*ซมซานกลับไปจ้องภาษาซีต่อ*

ฮิบาริมีชู้ o[]O""

ว่าไปนั่น = = ถ้ามีชู้จิง สงสัยคุณชู้คงตายเพราะหอกของมุคุโร่ ส่วนท่านฮิอาจมีสิทธ์สูญพันธุ์ได้ ก๊ากกกกกกกกกกกกกกก


เพราะงั้นของแบบนี้ มุคุต้องรีบไปหาทุน่านะ เล่นบทเมียหลวงทุน่า ยั่วให้ท่านฮิหึงกลับ (อีกรอบ) เล้ยยย


ปล. รอตอนต่อไป พุ่งนี้ชิมิ?? หึหึหึ ^w^

อ่านตอนท้ายแล้วอดคิดไม่ได้ว่า ต่อไปจะมีฉากนางเอกและนางร้ายตรบตีกันแย่งพระเอก (ฮา)
ทำไมมุคุโร่ดูไม่ค่อยหวงคุณสามีเลยล่ะค่ะ >[]<
ส่วนคุณฮิบะก็น๊า~~ มาควงกันต่อหน้าต่อตาได้ยังไง
สัปประรดเค้ายิ่งเป็นคนคิดมากอยู่ด้วย

ปล.อยากอ่านต่อแล้วค่า~~~~ >w<

+++++++++++++++++++++++++

!!!!!!!!!!!!!!!!! ท่านฮิมีชู้~ !!!!!!!!!!!!!!

คาตาตำใจกันจะจะเลย 555555555 (โดนทอนฟาเลย)

งานนี้มุคุจะจัดการอย่างไงกันเอ่ย น่าติดตาม น่าติดตาม hu hu hu (เจอท่านฮิกระทืบ)

ว่าแต่ยายนั่นทำท่าทางอย่างกับนางพญา ...*** คิดว่าตัวเองคู่ควรกับท่านฮิแล้วงั้นรึ!!!!!! ท่านฮิไม่สนเธอหรอก เขารักภรรยาเขา (เจอทอนฟา+ออฟชั่นโซ่ประเคนให้ด้วยความเขินจากท่านฮิ...) (แทงใจดำล่ะสิ อั่ก!!!!)

________________________________________________________________________________________

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยเจอจะๆคาตา

เอ...ที่คุณมุไม่แสดงอะไรออกมาเลยเนี่ยเพราะเชื่อใจคุณฮิหรือว่าจะเป็นกลับบ้านแล้วมีเคลียกันคะ

เรื่องนี้เหมือนมุคุโร่จะไว้ใจฮิบารินะ (หรือว่า จะเคลียร์กันทีหลังกันนะ)