•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

http://www.youtube.com/watch?v=b2W7Com4DEE

http://www.imeem.com/people/2uHc4hU/music/MkQtg1NQ/jay_chou_02_ye_quostinitial_d/

ระหว่างอ่าน ฟังเพลงนี้คลอไปด้วยนะคะ เหอะๆๆ ทำไมน่ะเหรอ? ไม่มีเหตุผลอ่ะจ้ะ... แค่เราฟังเพลงนี้ตอนแต่ง ก๊า~ มันบิ๊วดีนะเออ~...(ปล. เพลงเดียวกันอ่ะค่ะ แต่เอาแบบธรรมดา กับแบบมี MV มาให้เลือก)


[KHR AU S.FIC]_Give me the death_[XS]

Title :: Give me the death
Part :: I
Writer :: Lucent
Fandom :: Katekyo Hitman Reborn! [KHR]
Pairing :: XS
Rate :: NC 13
Note :: โศกเล็กน้อยถึงปานกลาง หึหึ รับรองว่ามันไม่ได้หวานเลยแม้แต่นิดเดียว



+/+/+/+/+

+/+/+

+




ย่างกราย เยื้องย่าง ก้าวข้ามผ่านเศษเนื้อและร่างไร้วิญญาณมากมายที่กองระเกะระกะอยู่แทบเท้า ไม่แยแสกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง และแปดเปื้อนทั้งที่พื้น ผนัง และร่างของตน



ชาชินเสียแล้ว กับความตายที่เห็นจนเอียน



เบื่อหน่าย กับความอ่อนแอของทุกร่าง ที่เพียงดาบเดียวก็สิ้นใจ



ชีวิตหนึ่งๆ ช่างสลายไปง่ายดายนักกับน้ำมือของเขา




สายลมในยามค่ำคืนพัดผ่านมาตอกย้ำความหนาวเหน็บ แต่ไม่ใช่สำหรับเขา... ปิศาจอย่างเขา... ไม่รู้จักความหนาวหรือความอ้างว้าง... ไม่มีกระทั่งความรู้สึก จึงลงมือฆ่า... ได้อย่างง่ายดาย


จู่ๆ ร่างโปร่งที่เดินอยู่ก็หยุดชะงัก ก่อนย่อตัวลงต่อหน้าซากศพที่กองเรียงราย ศพพวกนี้มีบางอย่างผิดปกติไป...


มือที่ชโลมไปด้วยเลือดคว้าร่างๆ หนึ่งขึ้นมา…



เจ้านี่มัน...ปิศาจ!



ไม่ใช่แค่ศพเดียว แต่ทั่วบริเวณนั้นกลับเต็มไปด้วยร่างที่ไร้วิญญาณของปิศาจมากมาย และแน่นอนว่าไม่ได้ดับดิ้นด้วยฝีมือเขา


นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนที่เคยว่างเปล่าแปรเป็นตระหนก เพียงชั่วครู่ ก่อนจะรับรู้ถึงโลหะเย็นเยียบที่กดลงมาที่ศีรษะ ตัวเขาจึงยังรักษาความเยือกเย็นไว้ได้


ผู้ที่สามารถจัดการกับปิศาจที่เป็นลูกสมุนของเขาได้มากขนาดนี้ก็มีเพียงแค่คนเดียว ร่างโปร่งเหยียดกายขึ้นช้าๆ เต็มความสูง ก่อนหันกลับไปเผชิญหน้า


สิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือร่างสูงของคนคนหนึ่ง ที่คุ้นตาเหลือเกิน... คนคนหนึ่งที่มักจะปรากฏตัวให้เห็นร่ำไปหากหลับตาลงในยามค่ำคืน... คนคนนั้น ผู้ที่มีดวงหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็น และดวงตาสีแดงฉานราวกับโลหิตที่ชวนให้คิดถึงทุกครั้งที่ได้พบเจอ... คนที่เหมือนจะรู้จักกันดี ทว่ากลับนึกเรื่องราวอะไรเกี่ยวกับคนคนนี้ไม่ออกเลย



“เจอกันอีกแล้ว...”



แกคือใครกัน...



นัยน์ตาสีเลือดคู่นั้นเป็นประกายกร้าว โดดเด่นในความมืด ขณะเดียวกันก็กลมกลืนกับโลหิตที่ชโลมทั่วร่าง



“สเปล บี สควอโล่!”



น้ำเสียงที่เรียกชื่อนั้นแข็งกระด้าง ดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียง ‘กริ๊ก!’ เบาๆ ของไกปืนที่กดแนบติดที่หน้าผาก แต่ปิศาจตนนี้หาได้เกรงกลัวไม่ รอยยิ้มเหยียดคลี่บางๆ บนริมฝีปากซีด



“ที่เจอกันคราวนี้ฉันเดาว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”



ท่าทีสงบนิ่งคือคำตอบ ก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยเสียงดุ



“ไอ้ปิศาจ! โทษของแกฐานฆ่าคนตาย ฉันคนนี้จะเป็นคนมอบให้เอง!!”



“งั้นที่แก่ฆ่าลูกน้องฉัน ฉันก็ต้องเป็นคนตัดสินโทษแกสินะ!”



ไกปืนถูกลั่นทันทีที่สิ้นเสียง ทว่ากระสุนลงอาคมทำได้เพียงตัดผ่านกลุ่มไหมสีเงินยวงของผู้เป็นปิศาจเท่านั้น


กระสุนอีกนับสิบนัดถูกกราดยิงต่อไป แต่ไม่มีนัดใดที่จะสร้างบาดแผลให้กับสควอโล่ได้ แซนซัสกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ



“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แกที่เป็น [นักล่าปิศาจ] ถึงแสดงอาการอยากจะฆ่าฉันซะขนาดนั้น” เสียงทุ้มนุ่มดังลงมายอดไม้ เส้นผมสีเงินของร่างโปร่งที่ยืนอยู่ที่ปลายกิ่งไม้สะท้อนแสงนวลของพระจันทร์ เจิดจรัสในความมืด... ความงดงาม...ที่คร่าชีวิตนักล่าปิศาจมาแล้วหลายต่อหลายคน แต่กลับไม่ใช่กับคนคนนี้



ทำไมแกถึงติดตามฉัน...



ทำไมแกถึงอยากจะฆ่าฉันนัก



“แต่ถ้าต้องการจะฆ่ากันขนาดนั้น ก็จงตามหาฉัน...”



ลมพัดแรงจนแทบกลบเสียงพูด ใบไม้มากมายถูกพัดปลิวว่อนบดบังร่างของปิศาจจากดวงตาคมกริบของนักล่า จนกระทั่งลมสงบ ร่างของปิศาจตนนั้นก็ได้หายไป ทิ้งไว้แต่เพียงเสียงแว่วที่กลืนไปกับเสียงลม



...แล้วฉันจะรอ...




+/+/+/+/+

+/+/+

+




ภาพถ่ายของซากศพมากมายกระจายเต็มโต๊ะทำงาน บางส่วนตกเรี่ยราดบนพื้น ท่อนขายาวพาดทับเอกสารอื่นๆ ที่วางอยู่ใกล้ๆ อย่างไม่ใยดี ห่างไปอีกไม่มากเป็นแก้วทรงสวยที่วางเคียงกับขวดเหล้ารูปร่างแปลกตา


เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างของของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่แทรกตัวผ่านเข้ามาโดยไม่สนใจคำอนุญาตของเจ้าของห้อง มงกุฎประดับอัญมณีล้ำค่าที่วางอยู่บนเส้นผมสีทองบ่งบอกฐานันดรของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี


ผู้เป็นเจ้าของห้องนอนหลับสนิทอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เด็กหนุ่มสืบเท้าเข้าใกล้อย่างเงียบๆ ไม่อยากเสี่ยงรบกวนให้แซนซัสตื่นขึ้นมา


สายตาไปสะดุดกับรูปถ่ายที่กองระเกะระกะอยู่พื้น ก่อนจะหยิบขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ใบหนึ่ง



“เบลเฟกอน?...”



เสียงแหบห้าวเรียกชื่อซะเต็มยศจนเจ้าของชื่อสะดุ้ง เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามอง ฉีกยิ้ม พลางเกาหัว



“เจ้าชายทำให้บอสตื่นเหรอ”



คนเป็นบอสส่ายหน้า มือใหญ่กวาดๆ รวบๆ รูปถ่ายมากมายบนโต๊ะมากองรวมกัน อีกฝ่ายจึงก้มๆ เก็บส่วนที่ตกบนพื้นมาสมทบบ้าง



“เจ้าพวกในภาพนี้... ฝีมือสควอโล่สินะ”



ไม่ยากเลยที่จะรู้ว่าซากศพในภาพเป็นฝีมือของปิศาจที่ชื่อว่า สเปล บี สควอโล่ เพราะถ้าหากดูให้ละเอียดแล้ว ศพเหล่านี้ล้วนตายด้วยการฆ่าแบบเดียวกัน



นั่นก็คือ ตาย เพราะถูกควักหัวใจออกมา!!



“เมื่อคืนฉันเจอมัน...” แซนซัสเปรยขึ้น เรียกความสนใจจากเบลเฟกอนเป็นอย่างมาก



“แล้วบอสฆ่าไปรึยัง?”



น้ำสีอำพันกว่าครึ่งแก้วถูกกรอกลงคอรวดเดียวจนหมด



“ยัง”



“แล้วคืนนี้...”



เด็กหนุ่มยังคงถามต่อ แต่เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาที่ทอประกายน่ากลัวของชายหนุ่ม เขาก็เข้าใจความหมายของผู้เป็นนาย




+/+/+/+/+

+/+/+

+




ซ่า...ซ่า...ซ่า!!!


เม็ดฝนกระหน่ำเทลงมาราวกับต้องการชำระล้างคราบเลือดที่แปดเปื้อนพื้นดิน ฝน...เย็นยะเยือก เหมือนกับร่างของตัวเขาที่เย็นเยียบลงทุกที รับรู้ได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย เหนื่อย...กับแค่หายใจ ทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้กันนะ...


เปลวเทียนของชีวิต ใกล้ดับลงเต็มที



“แก... ตายไม่ได้! ฉันไม่...ยอม!!”



เสียงของใครบางคนดังแว่วเข้ามาในโสต แผ่วเบาราวกับอยู่ไกลแสนไกล แต่กลับรู้สึกได้ถึงอ้อมแขนที่โอบกระชับร่างของเขา


ทำได้เพียงโอบกอดไว้ เพียงเท่านี้... กรีดร้องเรียกชื่อของอีกฝ่ายไม่ให้จากไป ทั้งที่รู้ว่าต่อให้เรียกให้ตายยังไงก็ไม่สามารถฉุดรั้งร่างในอ้อมแขนให้ออกมาจากเงื้อมมือมัจจุราชได้


ซ่า...ซ่า...ซ่า!!!


สายฝนยังคงตกลงมาต่อเนื่อง ราวกับจะแข่งกับน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตาคู่นี้



“ตื่นขึ้นมา...ตื่นขึ้นมาสิ!!!”



เสียงทุ้มที่สั่นพร่าไปด้วยความหวาดกลัวยังคงพร่ำเรียกชื่อของเขาไม่ยอมหยุด


กรีดร้อง ร้องเรียก เพราะเป็นสิ่งเดียวที่สามารถทำได้ในยามนี้ อัญมณีสีฟ้าสะท้อนภาพความอ่อนแอของร่างสูงตรงหน้า ความอ่อนแอ...ที่คนคนนี้ยอมแสดงให้เขาเห็นเพียงคนเดียวเท่านั้น



แก... ไม่อยากให้ฉันตายงั้นเหรอ?...



แต่ไม่มีสรรพเสียงใดหลุดรอดออกจากริมฝีปาก เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลง ซ่อนดวงตาสีฟ้าคู่งามไว้ภายใต้ความมืดตลอดกาล...




+/+/+/+/+

+/+/+

+




แพขนตาสีอ่อนเปิดขึ้น คราบน้ำตายังคงเปียกชื้นที่ดวงหน้า สควอโล่เช็ดออกอย่างไม่ใส่ใจ



น้ำตา... ที่มักจะไหลออกมาเมื่อลืมตาตื่นขึ้น เขาร้องไห้... เพราะอะไรกัน



ฝัน...เรื่องอะไร



ฝันถึง คนคนนั้น...ที่มีตา สีแดง...



“คิดถึงใครอยู่รึเปล่า สควอโล่?”



เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง เรียกให้หันกลับไปมอง ร่างสูงของปิศาจอีกตนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง สืบเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ข้างเตียง มือแกร่งดึงผ้าคลุมศีรษะออก



“ดีโน่...” สควอโล่ทักออกไปเรียกรอยยิ้มให้ปรากฏบนดวงหน้าอีกฝ่าย



“ฝันร้ายงั้นเหรอ” ผู้มาใหม่ถามขึ้นเบาๆ สควอโล่ก้มหัวรับเล็กน้อย ถึงจะจำไม่ได้ว่าฝันว่าอะไร แต่ก็น่าจะเป็นอย่างที่อีกฝ่ายคาดการณ์ “งั้น...เล่าให้ฉันฟังบ้างได้มั้ย” ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้พลางเอื้อมมือไปแตะนวลแก้มบาง เลื่อนลงมาที่ริมฝีปาก ก่อนประทับสัมผัสแผ่วเบาอ่อนหวานลงไป เพียงชั่วครู่ที่ริมฝีปากทั้งสองสัมผัสกันสควอโล่ก็เบี่ยงหน้าออก พร้อมปัดมือของดีโน่ออกจากใบหน้าของตน



“ฉันจะออกไปข้างนอก”




+/+/+/+/+

+/+/+

+




ภายนอกหน้าต่างมีแต่ความมืดมิดกับสายฝน ที่ตกหนักอย่างน่ากลัวจนต้องยกเลิกกำหนดการณ์ไม่ออกตามล่าสเปล บี สควอโล่ในคืนนี้... เบลเฟกอนที่งอนเพราะไม่ได้ออกไปเที่ยวหนีกลับไปยังห้องของเจ้าตัวนานแล้ว และป่านนี้คงจะหลับไปแล้วเช่นกัน


เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่ภายในห้องดังแข่งกับเสียงฝน แซนซัสนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ที่มุมหนึ่งของห้องพลางดื่มเครื่องดื่มที่โปรดปราน หนังสือสัพเพเหระในมือเป็นอย่างเดียวที่ชายหนุ่มสนใจในตอนนี้


เข็มนาฬิกา...หมุนผ่านไป เรื่อยๆ เวลาดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เสียงฝนที่เคยหนวกหูกลายเป็นบทเพลงขับกล่อมขั้นดี แซนซัสไม่อาจฝืนลืมตาต่อไปได้ เปลือกตาหนักอึ้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะจมดิ่งสูงห้วงลึกของนิทรา


ท่ามกลางความนิ่งงันของทุกสรรพสิ่งในห้อง สิ่งที่เคลื่อนไหวมีเพียงแผ่นอกแข็งแกร่งของร่างที่นอนบนโซฟา ที่ขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะบอกถึงอาการหลับลึก และ...หน้าต่าง...ที่ถูกเปิดแง้มอย่างช้าๆ จนในที่สุด อะไรบางอย่างก็แทรกตัวเองเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของห้อง


ร่างโปร่งในชุดสีเข้มประปรายด้วยหยดน้ำ เส้นผมสีเงินยาวสลวยชื้นฝน ไอความเย็นของฝนผ่านเข้ามาในห้อง แต่ไม่มากพอที่จะทำให้เจ้าของห้องตื่นขึ้นมา


นัยน์ตาคู่สีฟ้าเหลือบมองร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่ที่โซฟา ก่อนจะสืบเท้าเข้าใกล้อย่างเงียบเชียบ


ดวงหน้าคร้ามรอยแผลเป็นของแซนซัสในยามหลับดูผ่อนคลายผิดจากที่เคยเห็น ภาพใบหน้าเลือนลางในเงามืดที่สควอโล่เห็นในความฝันของตนซ้อนทับขึ้นมาอย่างง่ายดาย



ทำไมฉันถึงฝันถึงแก...



แกคือใคร...



แกเป็นอะไรกับฉัน...



มือเรียวเอื้อมไปแตะดวงหน้าคมคายพลางโน้มศีรษะลงไปใกล้อย่างเผลอตัว



“ตัวตนของแก...คุ้นตาฉันเหลือเกิน”



แต่กลับนึกไม่ออกว่าเป็นใคร



จู่ๆ คนที่หลับอยู่ก็ลืมตาขึ้น สควอโล่ผงะออกมาอย่างตกใจ ชั่วเวลาเดียวกับที่ไฟทุกดวงในห้องดับลง ความมืดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ดวงตาของมนุษย์ไม่สามารถปรับได้ทัน มือของแซนซัสคว้าได้เพียงเส้นไหมละเอียดที่เลื่อนหลุดผ่านร่องนิ้วไปได้อย่างง่ายดาย



“สควอโล่?”



พลั้งปากเรียกออกไปเพราะไม่แน่ใจในภาพที่เห็น นั่นก็เพราะเมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบกับนัยน์ตาคู่สีฟ้าอ่อนที่ชวนให้หลงใหลทุกครั้งที่ได้มอง ที่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดลง เสียงหน้าต่างเปิดดังขึ้น บอกเป็นนัยว่าคนที่เคยอยู่ในห้อง บัดนี้จากไปเสียแล้ว


กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของปิศาจตนนั้น กับสัมผัสนุ่มของเส้นผมยังคงหลงเหลือให้รับรู้ ตอกย้ำให้ชัดเจนว่าเจ้าของดวงตาคู่นั้นมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาจริงๆ



+/+/+/+/+

+/+/+

+

-TBC-



NOTE :: มันคือฟิคสั้นนิ ฉะนั้น! ตอนหน้าคือตอนจบ แฮ่~ หั่นครึ่งทรมานคนอ่านเล่น กร๊ากกก

เปิดเรื่องมาก็โศกแย้ววว ตอนแต่งนี่เกือบร้องไห้แน่ะค่ะ บิ๊วไปแต่งไป ได้'รมณ์~ รู้สึกว่าการแต่ฟิคทรมานน้องหลามนี่เป็นอะไรที่ช๊อบ ชอบจริงๆ (สรุป ลูเซนต์เป็น S?...)

กรี้ด ทรมารใจคนอ่านจริงๆๆด้วยคะ ป๋าอ่าส>< หลามนายเป็นอาร้ายปายคร้า ><~ อ่าสT^T โศรกจริงๆคะ

ตอนแรกอ่านแอบงงว่าใครเป็นปิศาจกันแน่ แต่ตรงนี้ดูเหมือนคนเขียนจะจงใจ? =w=''

หลามมมม รู้สึกหลงหลามภาคนี้พอๆกับคุณเฮีย แอบจิ้นคุณเฮียเป็นประมาณหลวงพ่อซาดิสต์พกปืนหลังไม้กางเขนยังไงไม่รู้ ฮาาา
(แอบมีDS=[]=!!)

ปิศาจที่งดงาม เริงระบำยามราตรี...

สควอลโล่สุดยอดด คุณเฮียสุดยอดด
เอ๊ะ.. เราได้กลิ่นดาร์ก..กับอะไรฝืดเฝือมาแต่ไกล..

ต้องรอไขปริศนาตอนหน้าสินะ=A=!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ชอบแนวนี้ ชอบ.......นู๋หลามเปงปีศาจ ชอบ


……..*..xsxsxxs…*
…..*..xsxsxsxsxsx…*
…*..xsxsxsxsxsxsx….*
..*.xsxsxsxsxsxsxsxs…*……………….*….*
.*..xsxsxsxsxsxsxsxsxs…*………*..xsxsx….*
*..xsxsxsxsxsxsxsxsxsxs…*…*…xsxsxsxsxs.*
*..xsxsxsxsxsxsxsxsxsxs…*…*…xsxsxsxsxs.*
.*..xsxsxsxsxsxsxsxsxsx…*..*…xsxsxsxsxs…*
..*…xsxsxsxsxsxsxsxsxsx..*…xsxsxsxsxs…*
…*….xsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxs…*
…..*….xsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxsx…*
……..*….xsxsxsxsxsxsxsxsxsxsxs…*
………..*….xsxsxsxsxsxsxsxs…*
……………*…xsxsxsxsxs….*
………………*..xsxsxs…*
…………………*…..*
………………….*..*

อา ....

หลาม.. หลาม .... หัวใจเรียกร้องให้มาสินะ TT3TT
ยอมรับว่าอ่านแล้ว โคตร!!!! อิน..
แบบว่า รู้สึกหวิว ๆ อ่า T.T


หลามน้อยยย อย่าโดนคนแต่งทรมานน๊า~
ถ้าคนแต่งแกล้ง สั่งบอสให้ตามไปเผา เลย กร๊ากกกก~

โฮกกกกกกกกกกกกก เป็นฟิคที่น่าติดตามมากค่ะ ท่าทางจะเศร้า แต่งานนี้ป๋าเป็นพระเอกสุด ๆ เลย ตอนหน้าจบแล้วเหรอ เป็นฟิคสั้นสินะ เนื้อเรื่องน่าจะขยายได้อีกเป็นเรื่องยาวยังได้เลย

รอตอนต่อค่า

มาต่อแล้วค่า ตอนจบ~~~

http://www.youtube.com/watch?v=tRFk5f_TFG4
หนีบเพลงมาฝากอีกแล้ว ฮา โรคจิตพักนี้ ฟังมันแต่เพลงที่ บีบ หัว ใจ~

ได้ข่าวว่าฟิคครึ่งแรกอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องกัน แหะๆ ขอโทษค่ะ อาจจะแต่งงง(มากๆ) ตอนหลังเลยเสริมแต่งนิดนึง ถ้ายังไม่รู้เรื่องอีกก็ เออะ... เอ๊อ~~~



[KHR AU S.FIC]_Give me the death_[XS]

Title :: Give me the death
Parrt :: II (end)
Writer :: Lucent
Fandom :: Katekyo Hitman Reborn! [KHR]
Pairing :: XS
Rate :: NC 13



+/+/+/+/+

+/+/+

+




พระเจ้า... ปิศาจ... จะอะไรก็ตาม...



ได้โปรด ปรากฏตัวที่นี่ที!



เสียงสายฝนโหมกระหน่ำ เทลงมาจนไม่เห็นทิวทัศน์รอบกาย สองแขนประคองร่างปวกเปียกไว้ในอ้อมแขน แผ่วเบา...เพราะกลัวว่า หากโอบรัดมากไปกว่านี้ ร่างนี้จะแตกสลายไป


เสียงพร่ำภาวนาขอร้องต่อทั้งพระเจ้าและปิศาจถูกเสียงฝนกลืนกินจนแทบไม่ได้ยิน



“ฉันไม่อนุญาตให้แกตาย!”



ออกคำสั่งด้วยเสียงกร้าว แม้จะรู้ว่าร่างในอ้อมแขนในยามนี้ไม่สามารถรับรู้สิ่งใดได้อีกแล้วก็ตาม


เศร้าโศก... เสียใจ... ร่ำร้อง... จนความรู้สึกด้านชา หยาดน้ำตาเหือดแห้งไปตั้งแต่เมื่อไรไม่อาจรู้ได้



ได้โปรดเถิด... ขอเพียงให้คนคนนี้ฟื้นขึ้นมา



ต่อให้คนคนนี้ต้องกลายเป็นปิศาจ... ถ้ามันจะทำให้คนคนนี้ไม่ตาย...



เขาก็จะผลักไสให้คนคนนี้เป็นปิศาจ!!




+/+/+/+/+

+/+/+

+




สควอโล่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วภายใต้สายฝนโปรยปรายที่เบาลงมากแล้ว ความคิดหวนกลับไปนึกถึงเสียงทุ้มที่เรียกชื่อของเขา ที่เจือไปด้วยความรู้สึกมากมายจนตัวเขาสับสนไปหมด


ความอาทร โหยหา และไม่แน่ใจ แสดงออกมาอย่างชัดเจนในน้ำเสียงที่สั่นเครือ สควอโล่สะบัดศีรษะไล่ความคิดไร้ความหมายออกจากหัว ชั่วแวบที่ไม่ทันระวังตัวนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้น พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาจากต้นขา ร่างโปร่งเสียหลักล้มลง เงาของใครบางคนทาบทับร่าง ดวงตาสีฟ้าเบือนขึ้นมอง



“แกนั่นเอง”



ร่างสูงที่คุ้นตา ยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้า แซนซัสยกปืนขึ้นกดแนบที่หน้าผากของสควอโล่



“แกบอกให้ฉันตามหาแก แล้วทำไมแกถึงไปหาฉันเอง ไอ้งี่เง่า”



สควอโล่หัวเราะออกมาพลางลุกยืนขึ้นอย่างยากเย็น อาศัยต้นไม้ด้านหลังเป็นหลักยืนพิง กระสุนลงอาคมของแซนซัสเล่นงานเขารุนแรงกว่าที่คิดไว้ เลือดสีเข้มไหลรินจากบาดแผล เจิ่งนองเป็นวงกว้าง



“ถามอะไรหน่อยสิ ก่อนที่แกจะฆ่าฉัน”



ความเงียบเป็นคำตอบ...



“แกเคยได้ยินมั้ย ว่ามนุษย์สามารถกลายเป็นปิศาจได้...” คนตรงหน้ายังคงนิ่ง แต่แค่แววตาเท่านั้นที่ไหวไปวูบหนึ่ง “เสียงเรียกแห่งความเศร้าโศกสามารถเรียกให้ปิศาจปรากฏกายได้”



ตัวฉันที่กำลังจะตายในความฝันนั้น เป็นคนเรียก [ปิศาจ] ให้มาปรากฏตัวต่อหน้ารึเปล่านะ



“คำขอร้องเพียงหนึ่งข้อที่มีต่อปิศาจ สามารถสมปรารถนาได้...”



ตอนนั้นฉัน อาจจะขอให้ตัวฉันเองฟื้นขึ้นมาก็ได้



“โดยแลกกับหัวใจ...”



เพราะงั้น... ฉันจึงเป็นปิศาจที่ ไม่มี... หัวใจ...



“แก...ฆ่าคนโดยควักหัวใจออกมาเพราะเหตุผลนี้สินะ”



คนที่เงียบมานานเปิดปากพูด ก่อนจะลั่นไก!...ใส่หน้าอกด้านซ้ายของปิศาจตรงหน้า!


ร่างโปร่งกระตุกวูบ โลหิตสีคล้ำพุ่งออกมาออกมาจากบาดแผล ทว่า เจ้าของร่างก็ยังสามารถ...ยืนอยู่ได้



“แก... ไม่มีหัวใจ...”



น้ำเสียงของแซนซัสสั่นเครือด้วยอารมณ์ภายในที่อัดแน่น นัยน์ตาสีแดงฉายแววเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด


สควอโล่กระอักเลือดออกมาก่อนที่ร่างโปร่งจะทรุด... ลงในอ้อมแขนของอีกฝ่ายที่รองรับไว้อย่างพอดี แซนซัสประคองร่างบอบบางชโลมเลือดเอาไว้



“ฉัน... ไม่มีหัวใจ อย่างที่ แค่ก! แกว่าน่ะแหล่ะ”



ขนาดโดนยิงขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่ตาย



แซนซัสโอบรัดร่างของสควอโล่เอาไว้แนบอก ภาพความฝันที่ตามหลอกหลอนเขามาโดยตลอดภาพแล้วภาพเล่าปรากฏเด่นชัดในหัว ภาพของปิศาจตนนี้ที่แปดเปื้อนเลือดในอ้อมแขน ที่สิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาเขา



“แก แค่ก! ชื่ออะไร...”



ขอโทษ...ที่ฉันนึกไม่ออก



“แกจำฉันไม่ได้?” แซนซัสถามขึ้น ไม่ได้ถามเพราะความแปลกใจ แต่ถามเพื่อตอกย้ำกับตนเอง ตอกย้ำ... ว่าสควอโล่จำเขาไม่ได้



สควอโล่มองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่เปลือกตาบางจะปิดลงอย่างอ่อนล้า ภาพของความทรงจำที่ลืมเลือนไปแล้วหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำ


หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมากจากดวงตาคู่งามที่หลับพริ้มเมื่อภาพความทรงจำทั้งหมดหยุดลง... จำได้แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่าง...



ไม่ใช่ตัวเขา... คนที่เรียกปิศาจไม่ใช่เขา



“คนที่เรียกปิศาจออกมาให้ใช่แก สควอโล่”



สควอโล่ฝืนลืมตาขึ้นมอง ด้วยแววตาที่เจ็บปวดไม่แพ้นัยน์ตาคู่สีแดง แซนซัสพูดต่อด้วยเสียงอันแผ่วเบา



“แต่เป็นฉัน...”



สควอโล่หลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยความนึกคิดกลับสู่เหตุการณ์เลวร้ายในคืนนั้น



นึกออกเสียที... จำได้เสียที...



...คนคนนี้ คือ แซนซัส... เป็นมนุษย์ เป็นนักล่าปิศาจที่เก่งกาจที่สุดและเป็นคู่หูของเขา เขา...ที่ตอนนั้นยังเป็นมนุษย์อยู่



ภารกิจในครั้งนั้นคือกำจัดอสุรกายตนหนึ่ง ซึ่งแข็งแกร่งเกินไป ทางด้านแซนซัสไม่เป็นอะไรมาก แต่ว่ากลับเป็นเขาที่ได้รับบาดเจ็บหนัก และ...



เสียชีวิตลง…




+/+/+/+/+

+/+/+

+





...ร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มของปิศาจ ผู้มีเรือนผมสีทองราวกับเทพบุตร ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้า หลังจากที่เสียงกรีดร้องอันเศร้าโศกของชายคนหนึ่งเงียบลง



‘มนุษย์คนนี้...’ ปิศาจตนนั้นพูดขึ้น ‘สเปล บี สควอโล่ จะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ตามคำขอของเจ้า...’



สุ้มเสียงทรงอำนาจกังวานลึกเข้าไปในโสต เรียกสติให้แซนซัสเงยหน้าขึ้นไปมอง และย้ำ อย่างไม่เชื่อหูตนเอง



‘ฟื้น?’



ปิศาจตนนั้นคลี่ยิ้ม



‘ฟื้นขึ้นมา... ในฐานะปิศาจ แลกกับ...หัวใจ และความทรงจำ’



โทนเสียงราบเรียบของปิศาจเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของแซนซัส เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนที่เลวร้าย



‘หึหึ... ฟื้นขึ้นมา แต่จะจำฉันไม่ได้ แล้วก็กลายเป็นปิศาจงั้นเรอะ! เป็นปิศาจ ทั้งๆ ที่ฉันคนนี้เป็นนักล่าปิศาจงั้นเรอะ!!’



หัวเราะอย่างคนเสียสติ ก่อนที่แซนซัสเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงของปิศาจที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง นัยน์ตาสีเลือดมั่นคงอย่างคนที่ตัดสินใจแน่วแน่



‘จะไม่เสียใจภายหลังใช่มั้ย’ ปิศาจตนนั้นถามขึ้น เป็นครั้งสุดท้าย



“ต่อให้แกต้องกลายเป็นปิศาจ แต่ถ้ามันจะทำให้แกไม่ตาย” น้ำเสียงแหบพร่ากล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดัง อ้อมแขนแกร่งโอบกระชับร่างปวกเปียกแน่นขึ้น ก่อนประทับริมฝีปากบนหน้าผากที่เย็นชืด



“ฉันก็จะผลักไสแกให้เป็น!!”




+/+/+/+/+

+/+/+

+




พลังชีวิตของปิศาจตนหนึ่งดับวูบลง ดีโน่ที่ยืนมองเม็ดฝนที่ทิ้งตัวลงโปรยปรายเบือนสายตาไปมองยังอีกทิศหนึ่ง มือขาวซีดปลดผ้าคลุมออกจากศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีทอง ริมฝีปากเหยียดรอยยิ้มเมื่อรับรู้ว่าปิศาจที่จากโลกนี้ไปตนนั้นคือใคร



ชีวิตของสควอโล่ ที่นายร้องขอจากฉัน



นายคืนมันให้ฉันแล้วสินะ



แซนซัส...




+/+/+/+/+

+/+/+

+




แซนซัสค่อยๆ วางร่างไร้ดวงวิญญาณของสควอโล่ลงกับพื้นอย่างแผ่วเบา ทะนุถนอม เพราะไม่ต้องการให้ร่างกายนี้ต้องเจ็บปวดเพราะฝีมือเขาไปมากกว่านี้... ฝน...หยุดแล้ว พร้อมกับลมหายใจของปิศาจตนนี้ที่หยุดลง หยาดฝน...ชะล้างคราบเลือดออกจากดวงหน้าและร่างกายที่เย็นชืด เปลือกตาบางปิดสนิทดูคล้ายกับนอนหลับไป แต่ว่าเขารู้ ว่าการหลับในครั้งนี้จะไม่มีการตื่นขึ้นมาอีก ตลอดกาล…



“บอส...” เสียงเรียกของเบลเฟกอนดังขึ้นจากทางด้านหลัง เขาออกตามหาแซนซัสทันทีที่รู้ว่าแซนซัสไม่ได้อยู่ในห้อง จนได้มาพบบอสของเขา และสควอโล่



ร่างของสควอโล่ที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นแปรสภาพเป็นฝุ่นผง ก่อนมลายหายไปในธาตุอากาศจนไม่เหลือแม้เศษซาก จะทิ้งไว้ก็เพียงความทรงจำให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ จดจำ ไปจนกว่าชีวิตตนเองจะหาไม่



“ฉันมีเหตุผลที่ทำให้มันฟื้นขึ้นมา”



แซนซัสเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบ สงบนิ่ง ดวงตา...ว่างเปล่า ไม่สะท้อนความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น



เพราะรัก...



“ฉันมีเหตุผลที่ฆ่ามัน”



เบลเฟกอนยืนมองบอสของตนที่พูดพร่ำราวกับคนเสียสติ



ก็เพราะรัก...



“มันเป็นปิศาจ มันฆ่าคน...”



เพราะฉันคือนักล่าปิศาจ



“ฉันจึงต้องหยุดมัน”



เพราะฉันทำให้แกกลายเป็นปิศาจ



“บาปของแก ที่ฉันเป็นคนก่อ... ฉันคนนี้จะชำระล้างให้เอง...”



ความตายของแก ที่ฉันช่วงชิงมา...



ฉันคืนให้แก...




+/+/+/+/+

+/+/+

+



-FIN-



NOTE :: ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอบจบจ๊า~~~
พล่ามต่อจากหัวโพส
ขยายความเล็กน้อยว่า เอ่อ จริงๆ แล้วตอนแรกสควอลลี่เธอก็เป็นมนุษย์อยู่ดีๆ อ่ะค่ะ แต่เพราะว่าคุณบอสท่านไม่อยากให้ตายเลยขอแลกชีวิตกับหัวใจของน้องหลาม สรุป สควอโล่ฟื้นขึ้นมาแต่ว่าไม่มีหัวใจ หึหึ จบแล้ว โครงเรื่องหลัก โย่ แต่งด้วยความหน้ามืดจริงๆ

ทรมานฉลามพอและ ยิ่งกว่านี้เดี๋ยวโดนบอสเฉาะหัว~

โปรยภาพประกอบ เหอะๆๆๆ




ไม่ได้กะวาดเป็นโดฯ แต่เรื่องของเรื่องฟิคนี้เริ่มต้นมาจากโดฯ สั่ว 2 แผ่นที่ไม่มีที่มา โดที่ไม่มีต้นเรื่อง และไม่มีตอนจบ 555+



ปล. ช่องว่างๆ นั่นคือไม่รู้จะวาดอะไร =..= หมดมุข





*ขอบคุณทุกคอมเม้นต์จ๊า~

สารภาพ น้ำตาจะไหล สงสาร ป๊ากะหลามมากๆๆ สงสาร จริงๆๆ T^T อ้ากหลามป๋า แงง แล้วก็ รูปสวยมากๆๆเลยคะ

โฮกกกกกก ฮึกๆ เข้าถึงอารมณ์ ว่า
โศกกกกกกกกกกกกเศ้าาาาาาาา

สงสารอะ เพลงก็เข้าด้วยเยดี๋ยวว่างๆ ลองวาดอาร์ทบ้างดีกว่า

เรื่องนี้จบเศร้าอ่ะ ป๋ากับหลามน่าสงสาร

โอ้วววววววววววววว...
(วันนี้อิวาสอุทานบ่อยมาก...เพราะเจอแต่อะไรที่...สุดยอดดดดดดดด~)

ชอบเรื่องนี้มากค่ะ...แม้ว่าเพิ่งจะเข้ามาอ่าน...
รูปสวยมากเลยค่ะ (ชอบ)
วาสว่าเรื่องนี้...
ทำเป็นฟิคยาวก็ยังไหวเลยนะค่ะ TT=TTb
วาสอยากอ่าน...

เพราะมันจบได้แบบว่า....โฮรกกกกกกกกกกกกกก~
วาส...สงสารอะ....(ร้องไห้)

ฮือออออออ จบเศร้า แต่ซึ้งมาก

อา.....เศร้าจังเลยค่ะT^T
สควอโล่ โฮๆๆๆ
ช่างเป็นคู่นักที่น่าเศร้าเหลือเกินT^T

คุณน้องขราาาาาาาาาาาา.....
อาเจ๊น้ามตาซึมเจ้าคะ....

ชอบนะเนี้ย เรื่องแบบนี้...
((แต่งไว้อยู่ฟิกนึง(แนวคล้ายๆ กัน)แต่ยังไม่จบ 555+))

ชอบมากเลยนะเนี้ย > <