•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คุคุ ยามะเอตายแน่= = วะฮะฮ่า โกคุลูกแม่ เอาให้เลือด(คนอ่าน)กระจายเลยลูก(เป็นลูกแกตอนหนาย!!!?!~ /เสียงที่มาพร้อมระเบิด)

อ๊างงงง!!!!~

เรื่องนี้จะกลายเปป็น

โกคุเจ้าแม่SMรึเปล่าเนี่ยยยย????!!!!~

อินโทรแบบนี้...

ทึ่มกลางหัวใจจนทะลุแล้วคะ

หัวใจจะวาย

มีดผ่าตัด!!!!~

เฮือก!!!~

หนูโกคุระวังตัวเนียนข้างๆหนูไว้ดีๆนะจ๊ะ!!!~

เป็นห่วงงงงง!!!~

จ๊วบ!!!~

รอคอยต่อไปค่ะ!!!~

อยากอ่านๆๆๆๆๆ

ยามะไม่สบายซะเเล้ว

สมน้ำหน้าครับ เเกล้งโกคุดีนัก555+

โกคุน่ารักมาก " จามาล..ครับ" 555+

อยากอ่านเเล้วววว ^ ^"

กรี๊ดดดดด เอามาต่อไวๆเลยค่า

อยากรู้ว่าจะเล่นหมอกับคนไข้ยังไง อุกิ๊ว..
โกคุเอาคืนเยอะๆเลยนะจ๊ะ

อ้อ แล้วอย่าลืมใช้ของที่ชามาลให้มาด้วยล่ะ
แม้จะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรก็เหอะ แต่ดูท่าจะเป็นของ "ดี"

มาต่อให้ไวเลยนะคร๊า


....

เพิ่งลองเข้ามาอ่านค่ะ 8059 น่ารักที่สุดเลย!! >w<,,

มะ เหมือน 59 จะ sm 80 เลย =[]=!!
แล้วของที่จามาลให้...นั่น...มันคือ o_o!! (อะไร???)

ชอบๆ
รอตอนต่อไปนะคะ ^^,,

น่ารักมากกกกกกก >w<~

เพิ่งได้อ่าน ชอบ เล่นหมอกับคนไข้แบบนี้ท่าทางจะสนุกกว่าแบบธรรมดานะ (กร๊า)

เอาไปแกล้งเขา ระวังโดนเอาคืนไม่รู้ตัวนะน้อง~

ตอนนี้ยกความดีความชอบให้จามาลที่ทำให้ได้เห็นก๊กคุงน่ารัก แถมให้ยืมอุปกรณ์ดีเด่นอันเป็นปริศนา Good Job!! *0*

อ่านตอนแรกมาอ่านตอนแถม แบบว่า อยากหั้ยมีอีกจัง
แล้วก็มีจิง ๆ ด้วย

ยามะแอบหวานได้อีก ตอนโกคุป่วย
แอบน่าสงสารโกคุโดนแกล้งแต่ชอบ ((55))

คราวนี้ถึงคราวแก้แค้นหรอเนี่ย
โกคุ แต่ทำไมเอาของไปเยอะจังเลยอ่า
อยากอ่านต่อเร็ว ๆ จัง
หรือโกคุจา sm อ๊าก ((55))
แล้วจามาลเขียนอ่ารัยหั้ยโกคุน๊า

มาต่อเร็ว ๆ นะค่ะ

รีเควสคุณหมอโกเคะอินเสื้อกาวน์สุดหูรูดค่ะ!!!
>o<//

การแก้แค้นของคุณหมอโกเคะ
กำลังจะรออ่าน ณ บัด นี้
ของที่จามาลให้ คืออะไรอ่าาาา(ทำหน้าใสซื่อ ตามจริงพอเดาได้แล้วล่ะ)

จามาลเข้าใจผิดไปโน้นนนน แต่มันก็คงจะไม่ผิดจากที่คิดหรอกจริงไหมค่ะ หุ หุ

ว่านะ แทนที่โกคุจะไปแกล้งยามะคงได้โดนแกล้งคืน โดยเฉพาะกับของที่จามาลให้มานั่น มันคืออะไรน้อหุ หุ

สนับสนุน SM โลดดดดด 555

รอลุ้นตอนหน้า ><

ท่านครับ..............ง


ไอ้ห่อที่โยนให้นั่นมันคงจะไม่ใช่................ย หรอกนะครับ


ไปเยี่ยมคนป่วยนี่เนอะ~~~~~


คนป่วยก็ต้องไม่มีแรงคงจะ.......ไม่ได้หรอก (มั้ง)


แล้วตูจะคิดไปเพื่อ? ว้อยยยยยย!!!!!!!ไม่ไหวแล้ว พักนี้หื่นจนออกนอกหน้า


ขอโทษครับ ที่ผมเป็นคนงี้ ฮือ /วิ่งออกนอกกระทู้


แล้วมันมาทำไม? 555+

::Say that you love me::

ภาคพิเศษ
::Let’s play doctor [Again!]::

::การแก้แค้นของโกคุเทระ??::


Paring : 8059


*Warning : NC-17(มั้งคะ...?)*





ถึงแล้ว...



เด็กหนุ่มยืนหอบน้อยๆอยู่หน้าที่หมาย ยืดตัวขึ้นรับสายลมเย็นที่โชยมาต้องผิวกาย สูดลมหายใจเข้าลึก ดื่มด่ำกับชัยชนะที่จะได้รับในเวลาอีกไม่นานหลังจากนี้....


มือผลักประตูแล้วยื่นหน้าเข้าไปในส่วนชั้นล่างของบ้านที่เป็นร้านขายซูชิ แต่กลับมีเสียงดังแทรกขึ้นมา

“ขอโทษด้วยครับคุณลูกค้า แต่วันนี้ร้านปิด— อ้าว.....โกคุเทระคุงใช่มั้ย?”



เจ้าของชื่อเหลือบตาขึ้นมองตามเสียงเรียก ถ้าจำไม่ผิด...นั่นพ่อของเจ้ายามาโมโตะนี่นา
“ค...ครับ” เขาตอบรับ ผงกศีรษะให้น้อยๆ ขณะเดียวกันก็นึกโกรธตัวเองอยู่ในใจที่ เอาแต่คิดเรื่องแกล้งเจ้านั่นเลยลืมนึกไปเลยว่ามันไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวเหมือนเขาสักหน่อย



“มาเยี่ยมเจ้าทาเคชิเรอะ”



“....อ่า.....ครับ....” โกคุเทระอ้อมแอ้ม ไม่ได้โกหกสักหน่อยนี่นะ มาเยี่ยมจริงๆ แต่จะเยี่ยมแบบไหนอันนั้นก็อีกเรื่อง...



“อยู่ชั้นบนแน่ะ” สึโยชิพยักเพยิดไปทางประตูห้องนอนของลูกชาย “เจ้านั่นคงจะดีใจ...มีเพื่อนมาเยี่ยมถึงบ้าน”



ขณะที่เท้ากำลังจะก้าวขึ้นบันไดไปนั่นเอง ก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน

“โกคุเทระคุง...”


เขาหันกลับไปมองช้าๆ คงไม่โดนถามเรื่องกระเป๋าใบโตน่าสงสัยที่หอบมาด้วยหรอกนะ


“แล้ววันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ”

เด็กหนุ่มชะงักไปนิดหน่อยแล้วก็หัวเราะออกมาแห้งๆ “ลาอาจารย์มาวันนึงน่ะครับ...พอดีวันนี้ไม่มีวิชาสำคัญอะไร เป็นคาบว่างซะส่วนใหญ่” โกหกไปซะแล้วแฮะ สมองคิดหาคำพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของผู้สูงวัยกว่า

“...แล้วก็....อ่า......คือ...เป็นห่วงหมอนั่นน่ะครับ”


หลุดปากพูดอะไรงี่เง่าออกไปจนได้...อยากชกหน้าตัวเองแรงๆสักทีเหลือเกิน



สึโยชิพยักหน้าช้าๆแล้วก็หัวเราะร่าเริงอย่างไม่ติดใจสงสัยอะไรทั้งนั้น
“ฮะๆๆ เจ้าทาเคชิได้เพื่อนดีจริงๆ”




โกคุเทระเบือนหน้าหนี ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้ายามาโมโตะมันไปได้นิสัยเรื่อยเปื่อยเฉื่อยชิวแถมยังเชื่อคนง่ายมาจากใคร


“...ไหนๆก็ไหนๆ....” เสียงที่เอ่ยประโยคนั้นฟังดูลังเลไม่แน่ใจ แต่แล้วก็ตัดสินใจพูดต่อ “ ยังไงวันนี้ฝากดูแลเจ้านั่นสักวันได้มั้ย ลุงมีธุระต้องไปทำน่ะ ถึงจะบอกว่าอยู่คนเดียวได้แต่ยังไงก็ยังเป็นห่วงล่ะนะ”



ประโยคทองนั้นทำเอาหนุ่มน้อยหูผึ่งขึ้นมาทันที ใจล่องลอยไปถึงความหอมหวานของการแก้แค้น
แทบไม่รู้ตัวว่าเอ่ยคำว่า “ได้สิครับ” ออกไปตอนไหน

งี้ก็สวยสิ....ไม่มีใครอยู่บ้าน หนทางเอื้ออำนวยเต็มที่



ยืนมองเจ้าของบ้านวิ่งวุ่นหยิบข้าวของตรงโน้นตรงนี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยทิ้งท้าย
“งั้นก็ฝากด้วยนะ จะกลับมาตอนเย็นๆแล้วเดี๋ยวมื้อเย็นลุงเลี้ยงเอง”






....แล้วประตูบ้านก็ถูกปิดลง....







“หึ”


แค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูประหลาดแม้แต่กับหูของตัวเอง หมุนตัวเดินขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบไปหยุดอยู่หน้าห้องของเป้าหมาย







...อย่าห่วงไปเลยลุง...










“...จะดูแลให้ถึงใจเลย”






......................................................







..............................



“...!!!”




ร่างสูงสะดุ้งพรวดขึ้นมา เสียงที่ควรจะเป็นเสียงตะโกนด้วยความหวาดผวากลับมีเพียงเสียงแหบแห้งฟังไม่ได้ศัพท์ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลอาบเต็มใบหน้า ใจเต้นรัวราวกับจะกระแทกท้นออกมานอกอก ลมหายใจขาดห้วงไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มหอบหนักเหมือนกับคนที่เพิ่งไปวิ่งรอบสนามมาสักร้อยรอบ...



....แค่ฝันเองหรอกเหรอ....






....ฝัน....ที่จำไม่ได้กระทั่งฝันว่าอะไร...แต่ทำไมถึงทำให้ตกใจได้ขนาดนี้นะ






สะดุ้งสุดตัวอีกครั้งกับเสียง ‘แกร๊ก’ เบาๆของลูกบิดประตูห้องนอน
บ้าจริง เขากลายเป็นคนขวัญอ่อนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน




“โธ่....ป๋า จะเข้ามาก็ให้สุ้มให้เสียงกันหน่อยสิ”






“.......”







ไม่มีเสียงตอบรับอย่างที่ควรจะเป็น




“ป๋า? สายโด่งขนาดนี้แล้วยังไม่รีบออกจากบ้านอีกเหรอ”








“.......”






...เห...?






ยามาโมโตะยันตัวลุกขึ้นมานั่งที่ขอบเตียงอย่างทุลักทุเล ถ้าจะว่ากันตามจริงเวลานี้พ่อเขาก็ควรจะออกจากบ้านไปเรียบร้อยแล้วนี่นา







หรือว่าจะเป็นขโมย!





ลุกขึ้นยืนช้าๆ ต่อสู้กับอาการมึนงงที่เริ่มจู่โจม แล้วเดินย่องแผ่วเบาไปคว้าไม้เบสบอลที่วางพิงอยู่มุมห้องขึ้นมาก่อนจะลากสังขารกลับไปดักรอที่หน้าประตู




กลุ่มควันบางเบาสีเทาลอยผ่านช่องประตูที่ค่อยๆแง้มออกอย่างเชื่องช้า ในหัวเริ่มหมุนคว้างแต่มือยังกำอาวุธเพียงหนึ่งเดียวไว้แน่น เงื้อออกเป็นมุมเตรียมจะฟาดออกไปใส่อะไรก็ตามที่กำลังจะโผล่เข้ามา....










ใช่....อะไรก็ตาม.....









อะไรก็ตามที่ไม่ใช่.....










“โกคุเทระ! !”







“....ไง....” สุ้มเสียงที่ทักทายกันยังคงสั้นห้วนไม่เปลี่ยนแปลง “ใกล้ตายรึยัง”



นัยน์ตาวาววับราวกับลูกหมาเห็นเจ้าของนั้นบอกชัดเจนว่าประโยคค่อนขอดของอีกฝ่าย ไม่ได้ถูกนำมาประมวลผลในสมองคนป่วยเลยแม้แต่น้อย ไม้เบสบอลถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดีก่อนที่สองมือจะยกขึ้นคว้าคนตัวเล็กตรงหน้ามากอดหมับราวกับไม่ได้เห็นหน้ากันมาสามชาติเศษ กระเป๋าใบโตหล่นลงไปกลิ้งกลุกๆบนพื้นแล้วไปหยุดนิ่งอยู่ปลายเตียง




“มาเยี่ยมฉันเหรอ ดีใจจังเลยน๊า”




โกคุเทระขมวดคิ้ว ไอ้เสียงแหบแห้งนั่นมันก็ใช่อยู่ ร่างกายที่โอบกอดเขานี่ก็ร้อนผ่าวใช่เล่นเลยทีเดียว...
แต่ท่าทางระริกระรี้อย่างนี้นี่....







แกป่วยจริงๆเรอะยามาโมโตะ!





ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ยอมให้กอดรัดฟัดเหวี่ยงเป็นตุ๊กตายัดนุ่นอยู่พักใหญ่ รอจนกระทั่งอีกฝ่ายทั้งกอดทั้งซุกเสียจนหนำใจแล้วถอยออกมายืนทำหน้าไร้เดียงสา





“แปลกจัง วันนี้ไม่บ่นเลยเหรอ”



ร่างเล็กถลึงตาใส่พอหอมปากหอมคอแล้วดันอีกฝ่ายให้ถอยกลับไปที่เตียง ออกแรงผลักให้ลงไปนั่ง ลองผลักดูอีกทีจนคนป่วยหงายหลังลงไปนอนแผ่หรา...





โกคุเทระลอบยิ้มกับตัวเอง หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดแล้วคาบไว้ก่อนจะตามขึ้นไปนั่งคร่อมเจ้าคนที่ทำสีหน้าตื่นตะลึงเสียจนน่าหัวเราะ “นึกว่าจะตายไปแล้วเสียอีก...ที่ว่าคนบ้าไม่เป็นหวัดนี่ก็โกหกสินะ”





“ยังไม่ได้เห็นหน้านาย ยังตายไม่ได้หรอก...ฮะๆๆ”
ยังไม่วายต่อปากต่อคำแม้ดูจะงุนงงกับท่าทางรุกเร้าเอาเรื่องของอีกฝ่ายไม่น้อย



“...หือม์...” คนตัวเล็กเอียงคอ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าท่าทางอย่างนั้นช่างน่ารักจนอยากดึงตัวลงมากอด “เห็นหน้าแล้ว...งั้นทีนี้ก็ตายได้แล้วสิ”




ยามาโมโตะเริ่มสับสน วันนี้โกคุเทระดูแปลกไปจากทุกที...หรือว่าจะโกรธเรื่องเมื่อวานกันนะ





คำถามนั้นได้รับคำตอบในอีกอึดใจถัดมา





“บอกไว้ก่อนนะ....วันนี้ฉันไม่ได้มาเยี่ยมไข้แก...”
นิ้วเรียวคีบบุหรี่ออกจากปาก โน้มตัวลงจนช้าๆจนใบหน้าขยับเข้าไปใกล้กับคนที่นอนมองอยู่ตาไม่กระพริบ




ใกล้พอจะรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ แต่ยังไกลเกินกว่าจะสัมผัสได้....




ยามาโมโตะใจเต้นโครมครามอย่างห้ามไม่อยู่
ช่างเป็นความใกล้ชิดที่ทรมานเสียจริง....



สายตาจับจ้องริมฝีปากบางเย้ายวนที่ราวกับมีแรงดึงดูดชวนให้ลิ้มลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างสูงผงกคอขึ้นทั้งที่ยังถูกนั่งทับอยู่ อยากสัมผัสเรียวปากชื้นแดงชวนหลงใหลนั่นอีกสักครั้ง อยากยุติระยะใกล้อันแสนจะทรมานนี้เสียที...




ชั่ววินาทีริมฝีปากกำลังจะแตะกันนั้นเอง...







“อุ! ....แค่กๆๆ!”





ควันขโมงสีเทาถูกพ่นออกมาเต็มหน้าทำเอาสำลักเข้าไปเต็มๆ ตาทั้งสองข้างที่ปกติก็ร้อนผ่าวจากพิษไข้อยู่แล้วตอนนี้ยิ่งแสบจนรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล จมูกที่ใช้ดมอะไรก็ไม่ค่อยรู้กลิ่นอยู่เดิมตอนนี้คงรับกลิ่นอะไรไม่ได้ไปเลยเป็นแน่...




อย่างนี้มันจงใจแกล้งกันชัดๆเลยนี่นา...

ต้องกำลังโกรธอะไรอยู่แหงเลย






“....โกคุ....เทระ....”






“อา...ยังพูดไม่จบสินะ” น้ำเสียงนุ่มรื่นหูจนยามาโมโตะเริ่มหวั่น ชักไม่แน่ใจแล้วว่าคนที่ป่วยตอนนี้เป็นเขาหรือว่าร่างเล็กที่ยิ้มหวานแต่ชวนให้เลือดแข็งตัวตรงหน้านี้กันแน่



“วันนี้น่ะ ไม่ได้มาเยี่ยมไข้หรอกนะ”
นิ้วมือเรียววางทาบลงบนหน้าผากกว้างของอีกฝ่าย ไล้ลงมาตามผิวชื้นเหงื่อจนถึงปลายคางด้วยสัมผัสแผ่วเบาราวขนนก ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงกระซิบชวนให้ใจละลายถ้าไม่พิจารณาถึงเนื้อความในประโยค



“แต่มาแก้แค้นเรื่องเมื่อวานต่างหาก”





ร่างสูงชะงักไปวูบหนึ่ง...เอาเข้าแล้วไง....



ก็นึกอยู่ว่ามันผิดปกติ ที่แท้ก็โกรธเรื่องเมื่อวานจริงๆด้วย




“...อืม....ไม่สิ....” เด็กหนุ่มโบกมือที่คีบบุหรี่ไปมาในอากาศ ภาพควันสีเทาที่เต้นระริกชวนให้หวั่นใจบอกไม่ถูก “ไม่ได้มาแก้แค้นสักหน่อย พูดอย่างนั้นเดี๋ยวแกจะกลัวจนเกินไปเปล่าๆ”



ยามาโมโตะหรี่ตาอย่างไม่ไว้วางใจ...คราวนี้อะไรอีกล่ะ




“...ต้องพูดว่า......มาเล่นคุณหมอกับคนไข้ต่อจากที่ค้างไว้เมื่อวานนี้ต่างหากล่ะ”

นัยน์ตาสีเขียวสดวาววับทอประกายซุกซนจ้องเข้ามาตรงๆอย่างท้าทาย




“แต่คราวนี้ฉันเป็นคุณหมอนะ”





ไอ้บรรยากาศแบบนี้....คำพูดแบบนี้น่ะ...
กำลังโกรธสุดๆไปเลยไม่ใช่รึไงเนี่ย!



ยามาโมโตะหมดแรงจะเถียง เมื่อวานนี้เขาคงเล่นแรงไปจริงๆ
ยังไงซะ ถ้าวันนี้จะยอมถูกแกล้งคืนบ้างก็คงไม่ถึงตายหรอก....








......ไม่ถึง..........ตาย.......หรอก......








ใช่ไหม?





“เริ่มกันเลยมั้ย...คุณคนป่วย?”




“...ห...หา....ก็ได้.....เอาสิ แต่ว่าถ้าไงนาย....” เขาพึมพำ เหลือบมองบุหรี่ที่ถูกคีบอยู่ตรงปลายนิ้วเรียว “ดับบุหรี่ก่อนดีมั้ย โรงพยาบาลห้ามสูบบุหรี่นะ”



โกคุเทระจ้องเขม็งจนน่ากลัวว่าตาคู่สวยนั้นจะพุ่งหลุดออกจากเบ้า



“...ไหนๆเล่นแล้ว...ก็จะได้สมจริงไง ฮะๆๆ”



ยังจะมีอารมณ์มาหัวเราะอีกนะแก! เอางั้นก็ได้




“ที่เขี่ยบุหรี่”




“หา?”




“ไหนล่ะที่เขี่ยบุหรี่!” เด็กหนุ่มตวาดกร้าว “อย่าให้ต้องพูดซ้ำซากน่ารำคาญ”




“ฉันไม่ได้สูบบุหรี่นี่นา จะไปมีได้ยังไง”




ใบหน้าหวานเหยียดยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาคู่สวยที่หรี่ลงอย่างน่ากลัวจับจ้องอยู่ที่จุดๆหนึ่ง
ยามาโมโตะหันไปตามทิศทางที่สายตาคู่นั้นกำลังมอง....



....มือของเขาเอง...งั้นเหรอ....?

อ้าปากจะถาม แต่อีกฝ่ายที่เหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะถามอะไรชิงพยักหน้าเสียก่อน มือบางแบออกแล้วพยักเพยิดไปทางมือซ้ายของเขาอีกครั้ง



แม้จะเต็มไปด้วยความลังเลสงสัย แต่มือซ้ายกลับยกขึ้นวางบนมือที่รอรับอยู่อย่างว่าง่ายราวกับต้องมนตร์สะกด...







“...”







เกิดเสียงฟู่เบาๆเมื่อไฟสีส้มสดจากก้นบุหรี่สัมผัสกับเหงื่อชื้นบนฝ่ามือ ความรู้สึกแวบแรกคืออาการชาที่นำมาก่อนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความแสบร้อนจะพุ่งปราดจากเส้นประสาทรับความรู้สึกเข้าสู่สมอง....









.......เจ็บ.......







แต่ไม่เท่ากับความรู้สึกประหลาดที่ดูเหมือนจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาในร่างกายที่นอนจมอยู่กับความเบื่อหน่ายมาตั้งแต่เมื่อคืนวาน หัวใจเต้นระรัวหนักหน่วงราวกับเสียงกลองนับร้อยที่ถูกตีขึ้นพร้อมๆกับจนจับจังหวะไม่ได้ ทั้งร่างท่วมท้นไปด้วยความ...






........ตื่นเต้น.......?







...ไม่รู้....


....เขาเองก็ไม่แน่ใจ....





เขาไม่ได้นิยมการเล่นประเภทซาดิสต์...แล้วก็ไม่ได้เป็นพวกมาโซคิสม์ที่ชอบถูกทำร้ายร่างกาย...





“ตายละ เป็นรอยไหม้ซะแล้วสิ” โกคุเทระโยนก้นบุหรี่ที่ดับแล้วลงพื้น มือเอื้อมกลับมากุมมือซ้ายของเขาที่ยังมีควันสีเทาไหววูบบางเบาลอยจากฝ่ามือขึ้นมาแล้วประทับริมฝีปากอุ่นชื้นลงไปบนนั้น ลิ้นร้อนลากผ่านรอยไหม้เชื่องช้าก่อนจะเลยไปถึงปลายนิ้วก้อย ขบเม้มเบาๆราวกับจะหยอกเย้าให้คลุ้มคลั่ง...




นัยน์ตาสีมรกตหรี่ปรือมองลงมา สบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มนิ่งนาน....




...ภาพตรงหน้าทำเอาหัวใจเขาแทบหยุดเต้น....






“แล้วจะพันผ้าพันแผลให้นะ” เสียงหวานเอ่ยเนิบนาบ ขยับตัวเล็กน้อยให้ต้นขาตัวเองถูเบาๆกับผิวเนื้ออ่อนไหวใต้ผ้ายืดของกางเกงที่เขาสวมอยู่เหมือนจงใจจะกลั่นแกล้ง....



ไม่สิ....นั่นน่ะ จงใจจะยั่วกันชัดๆไม่ใช่รึไง






...ยามาโมโตะกรีดยิ้มเย็น....

ความเจ็บปวดจากฝ่ามือยังคงอยู่ ยืนยันถึงการมีเลือดเนื้อและตัวตน ณ ตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่ความฝัน




...ทำร้ายคนอื่น....หรือว่าถูกทำร้าย....?


....ไม่เลย.....เขาไม่เคยคิดพิศวาสการเล่นอะไรโรคจิตพรรค์นั้นเลยสักนิด....






.......ถ้าเพียงแต่อีกฝ่ายจะไม่ใช่โกคุเทระละก็นะ......






ร่างเล็กค่อยๆขยับตัวลุกจากที่นั่งคร่อมคนป่วยอยู่แล้วก้มลงคว้ากระเป๋าใบใหญ่ที่ปลายเตียงมาไว้ใกล้มือ กระชากซิปออกอย่างรวดเร็วแล้วยื่นมือเข้าไปควานหาอะไรบางอย่างข้างใน ข้าวของที่ปกติน่าจะวางอยู่ในห้องพยาบาลถูกโยนออกมากระจายเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด...




ยามาโมโตะมองตามตาค้าง พูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
นี่นายเตรียมตัวมา ‘เล่น’ จริงจังขนาดนี้เลยเหรอโกคุเทระ





“อ๊ะ...อยู่นี่เอง!”



ผ้ากอซพันแผลม้วนโตลอยหวือผ่านหน้าขึ้นมาตกเสียงดัง ‘ตุ้บ’ อยู่บนหน้าอกเขา
ตามด้วยอีกเสียง ‘ตุ้บ!’ ที่หนักกว่ากันบนท้อง กระพริบตาสองสามทีจึงตระหนักได้ว่าตุ้บที่สองนั้นเป็น ‘คุณหมอโกคุเทระ’ ของเขานั่นเองที่ขึ้นมานั่งคร่อมราวกับพุงกะทิเขาเป็นที่นั่งประจำตำแหน่งของตัวเองไปแล้ว




“มือ!”
ประโยคห้วน สั้น แต่เข้าใจได้ชัดเจน ยามาโมโตะยื่นมือซ้ายออกไปแต่ดูจะไม่ทันใจคุณหมอของเขานัก จึงรู้สึกได้ถึงแรงกระชากที่ข้อมือเพื่อเร่งให้กระตือรือร้นขึ้นกว่านี้สักหน่อย





“เป็นแผล ก็ต้องล้างแผล”


กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาแตะจมูกที่ขนาดไม่สบายอยู่ยังได้กลิ่น แล้วของเหลวสีฟ้าใสทั้งหมดในขวดที่วางอยู่ใกล้มือก็ถูกเทพรวดลงบนฝ่ามือ ไหลนองเอ่อล้นลงมาจนเปียกเต็มอกเสื้อ เย็นวาบไปหมดเมื่อแอลกอฮอล์ดึงเอาความร้อนจากผิวระเหยหายไปในอากาศด้วย...




“เสื้อเปียกหมดซะแล้วสิ”
โกคุเทระก้มลงมองแผ่นอกคนข้างล่างอย่างจงใจ แม้ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็รู้อยู่แล้วว่ามันต้องเปียกแน่ๆในเมื่อตัวเองเป็นคนเททั้งหมดนั่นลงไปเอง



“ถึงแอลกอฮอล์จะระเหยเร็วก็เถอะ”
ปลายนิ้วเรียววางทาบลงบนกระดูกไหปลาร้า...ลากผ่านยอดอกใต้เนื้อผ้าเปียกชื้น เลยมาตลอดทางที่ถูกของเหลวสีฟ้าใสนั่นหกใส่


“แต่ถอดเสื้อออกก่อนดีกว่ามั้ย”








.............ร้อน................






...ทั้งที่ความเย็นจากแอลกอฮอล์ก็ยังฉาบอยู่ที่ผิว แต่ว่า...






.......ก็ยังร้อน........



ยามาโมโตะอ้าปากระบายลมหายใจ ทำไมถึงได้ร้อนผ่าวไปทั้งตัวขนาดนี้กับแค่สัมผัสเบาๆจากปลายนิ้ว ยิ่งเป็นไข้อยู่อย่างนี้ ความร้อนที่ดูเหมือนมีแต่จะพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆอย่างนี้ต้องทำเขาบ้าไปในนาทีใดนาทีหนึ่งเป็นแน่....





เริ่มเข้าใจความลำบากของโกคุเทระเมื่อวานนี้ขึ้นมาบ้างแล้วสิ




ชายเสื้อถูกเลิกขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามด้วยเสียงหวานที่ตอนนี้ดูเหมือนจะพูดเป็นแต่ประโยคคำสั่ง


“ถอดสิ!”


เขาขยับตัวทำตาม...นึกสงสัยแต่ไม่มีเวลาจะไปหาคำตอบว่าทำไมเขาถึงได้เป็นคนไข้ที่ว่าง่ายนักนะ...


เสื้อยืดถูกโยนข้ามหัวไปกองอยู่ปลายเตียงอย่างไม่ใยดี ในหัวตื้อไปหมดราวกับระบบความคิดและเหตุผลหยุดทำงานไปแล้ว เวลานี้ถ้าไม่มีคำสั่งอะไรคอยกำกับ...ทุกอย่างก็คงเป็นไปตามอารมณ์และสัญชาติญาณทั้งสิ้น






....เหมือนกับที่เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็วจนคนที่นั่งคร่อมอยู่หล่นตุ้บลงมาเป็นฝ่ายนอนหงายอยู่บนเตียง โดยมีร่างของเขาคร่อมอยู่แทน......


....นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของสัญชาติญาณรึไงกันนะ....





ดวงตาสีเขียวสดเบิกโพลง เผลอหน่อยเดียวกลายเป็นสลับตำแหน่งกันเสียแล้ว แกนี่มันไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ...




แต่วันนี้ฉันไม่ยอมง่ายๆหรอกนะ...




แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอของคนตรงหน้า ออกแรงเพียงเล็กน้อยดึงให้ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้...





“....ยามา...โมโตะ....”
กระซิบเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ทำท่าจะแตะกัน แต่แล้วกลีบปากบางกลับเลื่อนไปแตะที่มุมปากอีกฝ่ายแทน ฉวยเอาเสี้ยววินาทีที่ร่างสูงซึ่งอยู่ในตำแหน่งได้เปรียบกำลังผ่อนแรง ดันไหล่กว้างให้หงายไปด้านข้างแล้วพลิกตัวขึ้นมาอยู่ข้างบนแทน...



เสียงครางแหบพร่าดังเบาๆจากคนที่เพิ่งถูกผลักออกจนหัวกระแทกกับหมอน ที่ถึงแม้ว่าจะนุ่มนิ่มแต่แรงกระแทกนั้นก็แรงจนทำเอามึนไปได้เหมือนกัน...



สองมือบางกดร่างที่ทำเอาเขาเกือบเสียท่าให้นอนนิ่ง พอสังเกตเห็นท่อนอกเปลือยเปล่ากระเพื่อมเบาๆแล้วก็ลอบยิ้มอย่างพออกพอใจ...





...จะจูบน่ะ...มันยังเร็วไปหน่อยมั้ยยามาโมโตะ....






“ยังไม่ได้พันแผลให้เลยนะ”
โกคุเทระขยิบตาให้ทีหนึ่งแล้วคว้าผ้ากอซม้วนใหญ่ขึ้นมา กระชากปลายออกจนหลุดออกมายาวระเกะระกะ



ยามาโมโตะจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างรักใคร่ บอกไม่ถูกว่าอยากหัวเราะออกมาดังๆแล้วดึงตัวเข้ามากอดไว้แน่นๆ หรืออยากต่อยหมอนี่ให้หล่นตุ้บตกเตียงไปเลยมากกว่ากัน








....ให้ตายสิ...ร้ายกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....









....แต่เพราะอย่างนั้นถึงได้น่ารัก....




“งั้นก็รีบมาพันแผลให้หน่อยสิครับคุณหมอ”
เขาส่งเสียงท้าทาย อยากรู้เหมือนกันว่าจะสรรหาอะไรมาเล่นต่อ


ไม่ทันขาดคำ มือซ้ายของเขาก็ถูกคว้าไปเอาผ้ากอซพันอ้อมซ้ายอ้อมขวาจนยุ่งเหยิงไปหมด นอกจากที่ฝ่ามือแล้วยังเลยยาวมาจนถึงข้อมือ แล้วยังจะมาต่อที่มือขวาด้วยเสียอีก


“เอ๋....มือนั้นไม่ได้เป็นอะไรนี่”
เขาร้องขัดเมื่อเห็นว่าท่าทางจะโดนทำมัมมี่เป็นแน่ถ้าไม่ห้ามไว้เสียก่อน







โกคุเทระหันมามองอย่างขัดใจ







“โอ๊ย!”



ร่างเล็กก้มลงมองผลงานของตัวเองบนโคนนิ้วชี้ข้างขวาของคนป่วย เลือดไหลออกมาซิบๆตามรอยฟันที่เขาเพิ่งงับเข้าไปเต็มแรง


“ทีนี้พันข้างนี้ด้วยได้รึยัง”









“....”



ถึงกับอับจนด้วยคำพูดกันเลยทีเดียว....

ยามาโมโตะนอนนิ่งดูมือทั้งสองข้างของตัวเองที่ถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา หน้าตาตอนนี้อย่างกับใส่นวมชกมวยอยู่ก็ไม่ปาน





“เสร็จแล้ว...” โกคุเทระพึมพำน้ำเสียงภาคภูมิใจ




ร่างสูงแหงนหน้ามองเพดานแล้วถอนใจเฮือกใหญ่
จบซะที...จะว่าไปเขาก็เริ่มปวดหัวหนึบๆแล้วเหมือนกัน






“....ทีนี้ก็ ตรวจร่างกายอย่างละเอียด”







“ห๊ะ! !”



“ก็ตรวจร่างกายไง ไม่เคยไปหาหมอเรอะเจ้าบ้า!”

อา....ช่างเป็นคุณหมอที่พูดเพราะที่สุดในโลกเลย.....



เขายกมือที่มีผ้ากอซพันหนาเตอะขึ้นตบหน้าผาก...
บ้าจริงเรา ก็น่าจะรู้ว่าจบแค่นี้มันออกจะสบายเกินไปหน่อย....


เอาเถอะ เล่นต่ออีกสักนิดก็ได้




อีกครั้งที่โกคุเทระผละออกจาก ‘ที่นั่งประจำตำแหน่ง’ ของตัวเองเพื่อไปรื้อค้นอะไรในกระเป๋า ควานไปควานมา...ถุงกระดาษสีน้ำตาลทึบใบหนึ่งก็ไหลออกมากองรวมกับข้าวของที่กระจากเกลื่อนกลาดบนพื้น





ถุงนั่น....ที่จามาลให้มานี่นา ลืมไปซะสนิทเลย....


เขานั่งจ้องมองมันนิ่งอย่างหวาดระแวงราวกับกลัวว่าจะมีสัตว์ร้ายนอนขดอยู่ในนั้น ความเงียบปกคลุมบรรยากาศเนิ่นนานจนยามาโมโตะเริ่มสงสัย




“นั่นถุงอะไรน่ะ”




ร่างเล็กขมวดคิ้ว...นั่นสิ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน



มือตะปบเข้าที่ก้นถุงแล้วยกขึ้นเขย่าๆจนของข้างในไหลออกมารวมอยู่บนพื้น


....กองผ้าสีขาวขยุกขยุยปรากฏแก่สายตา
เจ้าหมอเถื่อนนั่นจะให้ผ้าขี้ริ้วนี่มาทำไมกันนะ...

....โกคุเทระหยิบมันขึ้นมา ชักสังหรณ์ไม่ดีขณะที่มือก็สะบัดมันให้คลี่ออกกลางอากาศ...







“นี่มัน...”




พูดได้เพียงแค่นั้นเสียงก็หายไป ประโยคที่เหลือดูเหมือนจะจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ปากอ้าค้างอย่างนึกไม่ถึง ทำไมเขาถึงไม่คิดได้ก่อนนะ...ชีกออย่างเจ้าหมอเถื่อนนั่น




“เอ๋...” เสียงยามาโมโตะร้องขึ้นอย่างประหลาดใจพลางยื่นหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ “นั่นมันชุดพยาบาลนี่”





เจ้าตัวหันมาตวาดแว้ด “ไม่ต้องบอกก็รู้เฟ่ย! !”



ร่างสูงลงไปนอนหัวเราะมือกุมท้องแน่น ถูกอกถูกใจกับแก้มขาวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงจัดอย่างกับลูกมะเขือเทศ
“นั่นสินะ ก็นายเป็นคนเตรียมมาเองก็ต้องรู้อยู่แล้ว ฮะๆๆ”




“.....ม...ไม่ได้เตรียมว้อย....ฝีมือไอ้หมอเถื่อนนั่นต่างหาก... ! !”



“อ้อ...สรุปว่าไปขอยืมดอกเตอร์มาสินะ”
ยามาโมโตะคลานลงจากเตียงมานั่งข้างๆแล้วกระชากผ้ากอซที่พันระโยงระยางเกะกะอยู่ที่มือออกก่อนจะยกขึ้นโอบคอร่างเล็กไว้ เอาแก้มตัวเองถูไปมากับแก้มใสสีชมพูระเรื่อของคนตรงหน้าอย่างรักใคร่




“ที่แท้คุณหมอเป็นพยาบาลที่ปลอมตัวมาเหรอเนี่ย” ยังจะสวมบทบาทคนไข้ต่ออย่างสนุกสนาน


“หุบปากไปเลยนะแก๊! !”


“นายนี่น่ารักชะมัด... ถ้ารู้ว่าโดนแกล้งแล้วจะมีคืนกำไรด้วยการใส่ชุดนั้นให้ดูละก็ ฉันคงยอมเป็นคนโดนแกล้งเองตั้งแต่เมื่อวานแล้วละ”


“....ค...ใครจะไปใส่ให้แกดูห๊ะ! ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ได้เป็นคนเตรียม ไอ้ดอกเตอร์เฮงซวยนั่นมันให้มาต่างหากเล่า !”
เด็กหนุ่มร้องโวยวายแก้ต่างให้ตัวเองเต็มที่ แม้จะดูไม่เป็นผลเท่าไรนักกับยามาโมโตะที่ปักใจเชื่อไปแล้วเรียบร้อยว่าเขาเตรียมชุดนี้มาเพื่อคืนกำไรให้คนป่วยโดยเฉพาะ





“นี่...ใส่ให้ดูเลยได้มั้ย”


“หัดฟังที่คนอื่นเค้าพูดบ้างสิเฟ่ย!”
โกคุเทะระเริ่มหัวหมุนติ้ว เถียงอะไรไปก็ดูจะไม่เข้าสมองเม็ดถั่วเขียวของเจ้านี่สักอย่าง เริ่มรู้สึกว่ามันชักจะกลับมาเข้าอีหรอบเดิมอีกแล้ว ทำไมกันนะ


“นี่.....ไม่ถอดก่อนก็ใส่ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ....”

เสียงต่ำๆที่ยังเซ้าซี้ไม่เลิกนั้นทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก เอาอีกแล้ว...ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้อีกแล้ว...



ไม่พูดเปล่า มือใหญ่คว้าชายเสื้อเขาแน่นแล้วกระชากออกรวดเร็วไม่ทันจะได้ตั้งตัว รู้ตัวอีกทีท่อนบนก็เปลือยเปล่าเหมือนกันเจ้าคนป่วยไปซะแล้ว




“....อือ.....ฉันมึนหัวเป็นบ้า ที่เหลือนายถอดเองได้มั้ย”



ได้ยินแล้วอยากจะประเคนเข่าใส่มันสักทีถ้าไม่ติดเรื่องที่เห็นว่าไม่สบายอยู่ละก็นะ




“ไม่ถอดเฟ่ย!”



“เฮ้อ ช่วยไม่ได้ งั้นฉันถอดให้เอง”



“จะบ้าเรอะ ไม่เอา!”



“เอาแต่ใจจังเลย ถอดเองก็ไม่เอา จะถอดให้ก็ไม่เอา...ตกลงจะเอาไงกันแน่เนี่ย” เสียงแหบแห้งชวนเวทนาของคนป่วยเอ่ยตัดพ้อ มือก็ยังเกาะหนึบกับขอบกางเกงเขาแน่นอย่างกับตุ๊กแก สายตาที่มองมาช่างเว้าวอนจนบอกไม่ถูกว่าน่าสงสารหรือน่าฟาดก้านคอมากกว่ากัน...



เหลือบไปมองเห็นรอยเลือดสีแดงเข้มเป็นดวงติดบนผ้ากอซที่หลุดออกมาจากมือแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างขัดใจ...



ไม่ได้ๆ จะใจอ่อนกับลูกไม้ตื้นๆแค่นี้ไม่ได้




นิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นจนรู้สึกอึดอัด เกือบจะทนไม่ได้แล้วตอนที่ขอบกางเกงของเขาถูกปล่อยออก พร้อมกับเจ้าตัวชอบเนียนที่ก้มหน้างุดๆปีนกลับขึ้นเตียง ส่งเสียงพึมพำอ่อยๆจนน่าสงสาร





“ขอโทษที่เจ้ากี้เจ้าการนะ.........เรื่องเมื่อวานก็ขอโทษ.........เรื่องเมื่อมะรืนก่อนก็ขอโทษเหมือนกัน.....”






“.....”




คนตัวเล็กคลานไปคว้าเสื้อที่เพิ่งถูกถอดออกไปขึ้นมากอดไว้ราวกับเป็นของรักของหวง สายตาก็เหลือบมองคนป่วยที่นอนหันหน้าหนีเข้ากำแพงเป็นระยะๆอย่างห่วงๆ





“....แล้วก็ขอบคุณมากที่วันนี้อุตส่าห์มาหา ถึงจะไม่ได้เพื่อมาเยี่ยมก็เถอะ...”




ยามาโมโตะพึมพำคำขอโทษกับกำแพงอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ได้ยินเสียงสวบสาบเบาๆของเสื้อผ้าที่น่าจะเป็นเสื้อของโกคุเทระที่ถูกเจ้าของหยิบกลับขึ้นมาสวมไว้อย่างเดิม...





เขานี่มันบ้าจริงๆ เอาแต่คิดอะไรเข้าข้างตัวเองอยู่เรื่อย ได้คืบจะเอาศอก.....





ทั้งที่รู้อย่างนั้น แต่พอเป็นเรื่องของโกคุเทระแล้ว....ก็รู้สึกว่าถึงจะได้มาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ....






....ทั้งหมดก็เพราะว่าเป็นนายหรอกนะ....







...แต่สุดท้ายก็เผลอทำให้โกรธอีกจนได้....



.....ขอโทษ.....






ตาหรี่ปรือใกล้ปิด ทั้งที่ร่างกายก็ยังหนาวๆร้อนๆบอกไม่ถูก
ถ้าหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาได้รู้ว่าเรื่องวันนี้เป็นแค่ความฝันก็ดีเหมือนกันนะ.....









...............................






............




“ใครให้แกหลับได้หา! !”



ยามาโมโตะกระพริบตาปริบๆ แต่ใบหน้ายังมั่นคงกับกำแพงขาวตรงหน้าไม่หันไปไหน รู้สึกได้ถึงสัมผัสที่ไหล่ของตัวเองพร้อมกับแรงที่ผลักให้พลิกตัวมานอนหงาย...




“หันหน้าหนีพยาบาลตอนตรวจร่างกายได้เหรอแก! ”

ประโยคนั้นฟังดูแปลกหู แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าและน้ำหนักที่ตามมากดทับอยู่บนตัวนั้นเพียงพอแล้วสำหรับทุกคำถาม...





“....ก....โกคุ..เท...ระ...”



“มีอะไรข้องใจหรือไงห๊ะ!”


ยามาโมโตะกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากที่ได้ยินช่างขัดกับภาพร่างเล็กในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาเสียเหลือเกิน ท่อนบนที่เป็นชุดเข้ารูปขับเน้นเอวบางให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนขึ้นมาอย่างน่าตกใจ ส่วนท่อนล่างที่เป็นกระโปรงสั้นกุดโชว์ท่อนขาเปลือยเปล่าก็ยิ่งร่นขึ้นไปสูงขึ้นอีกเมื่อเจ้าตัวนั่งคร่อมเอวเขาในท่าที่ล่อแหลมขนาดนี้..



ใบหน้าหวานก้มงุดๆ...แต่ในเมื่อมองจากมุมต่ำของคนที่ถูกนั่งทับอยู่อย่างนี้ ถึงจะก้มหน้าจนคางชิดอกขนาดไหนก็ยังเห็นชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ดีว่ามันแดงซ่านไปจนถึงใบหูแล้ว ได้ยินเสียงบ่นงึมงำในคออะไรสักอย่างที่ฟังไม่ค่อยออก แต่จับใจความได้ประมาณว่า ‘....แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ...’ แล้วก็ ‘....เพราะเห็นว่าโดนไปเยอะแล้วหรอกนะ...’ อะไรทำนองนั้น...




“มัวนิ่งอะไรอยู่ล่ะ....ก็เล่นต่อสิ....หมอกับคนไข้ของแกน่ะ”



“...เปลี่ยนเป็นคุณพยาบาลกับคนไข้ไม่ใช่เหรอ...” เขาแก้ให้



“เออนั่นแหละ!” ร่างเล็กว่าก่อนจะพยายามสวมบทบาทด้วยการเอียงคอมองลงมาอย่างน่ารัก

“เจ็บตรงไหนบ้าง”



ยามาโมโตะยกมือขึ้นกุมนิ้วมือเรียวของคุณหมอที่ตอนนี้กลายเป็นคุณพยาบาล ‘ของเขา’ แล้วดึงมันมาแตะที่ริมฝีปากแห้งผากของตัวเอง “...ตรงนี้ครับ....”


พิศมองใบหน้าชวนมองที่เลื่อนเข้ามาใกล้แล้วสติแทบจะหลุดลอยหายไปทางหน้าต่าง ถ้านี่เป็นแค่ฝันก็อย่าเพิ่งตื่นเลย...



ริมฝีปากอุ่นจุมพิตแผ่วเบาตรงตำแหน่งที่เมื่อครู่มีนิ้วมือวางอยู่ เขาหลับตาดื่มด่ำกับความหอมหวานที่ได้รับเหมือนอย่างทุกที หากแต่คราวนี้แทนที่เขาจะเป็นคนรุกเร้าแกมบังคับอีกฝ่าย กลับกลายเป็นคนน่ารักตรงหน้าที่ใช้ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดเริ่มเกมเสียเอง ได้ยินเสียงครางเบาๆเมื่อจูบนั้นแปรเปลี่ยนจากจังหวะเนิบนาบเชื่องช้ามาเป็นรุกเร้ารุนแรง...เต็มไปด้วยความละโมบอยากตักตวงสัมผัสหวานติดปลายลิ้นที่ได้รับมาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอสักที ใบหน้าเปลี่ยนมุมสลับกันไปมาเพื่อให้ลิ้นชุ่มได้รุกล้ำเข้าไปในโพรงปากอุ่นของอีกฝ่ายมากที่สุด อากาศกลับกลายเป็นสิ่งไม่จำเป็นไปชั่วขณะที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่กระเซ้าเย้าหยอกกันเนิ่นนาน....




“....อา.....อือ....................อืมม...............”




ยามาโมโตะขบเม้มริมฝีปากล่างของร่างเล็กเบาๆ เรียกเสียงครางผะแผ่วอีกครั้ง.....








...เขารักเสียงนั้น.....





เสียงที่เป็นของเขาเพียงคนเดียว.....




โกคุเทระถอนริมฝีปากออกมา ได้ยินเสียงหอบหายใจทั้งของตัวเองและเจ้าคนที่นอนป่วยอยู่ มันก็น่าอยู่หรอก เขาไม่เคยจูบนานขนาดนี้มาก่อน ไอ้หมอนี่นอกจากจะเป็นนักเบสบอลแล้วยังเป็นนักดำน้ำด้วยรึไงกันนะ

“..หายเจ็บรึยัง”



ร่างสูงพยักหน้ายิ้มๆ มองเรียวปากชมพูสดที่ดูจะเจ่อขึ้นมาน้อยๆเพราะจูบเมื่อครู่แล้วก็ยิ่งรู้สึกอยากลิ้มลองอีกสักครั้ง




“แต่ขอแบบเมื่อกี้อีกทีได้มั้ย”



“พอได้แล้วเจ้าคนโลภมาก...” เจ้าตัวบ่นงึมงำพร้อมกับเบือนหน้าหนี ท่าทางเขินอย่างนั้นมันยิ่งทำให้เขาอดใจไม่อยู่
“เล่นเยอะแล้ว ฉันจะไปเก็บของแล้วจะได้หาอะไรให้แกกิน...”


คุณพยาบาลจำเป็นขยับตัวเตรียมจะลุก เรียวขาขาวจนเกือบซีดตวัดออกจากที่นั่งคร่อมเอวเขาอยู่...
....แต่ที่แย่คือเขาอดใจไม่ไหวซะแล้วน่ะสิ...






“...!!!”


ไหล่บางถูกกระชากให้กลับมานั่งที่เดิม กระโปรงสั้นกุดร่นขึ้นยิ่งกว่าเก่าจนน่ากลัว



เสียงแหบพร่ากระซิบถามข้างหูเรียกเลือดให้ขึ้นมาสูบฉีดบ่นใบหน้าอีกครั้ง

“...กินนายก่อนได้มั้ยล่ะ...”




“...แก...พูดอะไรน่ะหา! !”


ยามาโมโตะซบใบหน้าลงกับซอกคอขาว สองมือกอดเรือนร่างบอบบางไว้แน่น
ตัวเล็กอะไรอย่างนี้นะ ถ้ากอดแรงกว่านี้กระดูกจะแตกคามือไปเลยหรือเปล่าก็ไม่รู้...






“...นี่....ปล่อยได้แล้วเฟ่ย!”





“ฉันพูดจริงๆนะ” เขายืนยันหนักแน่นเท่าที่เสียงแหบๆนี้จะทำได้ “ถ้าจะ ‘ทำ’ ได้รึเปล่า?”



“ทำบ้าอะไร” คนตัวเล็กเริ่มดิ้นขลุกขลักหาทางออกที่ไม่เคยมีอยู่แต่แรกแล้ว เมื่อตระหนักถึงความจริงข้อนั้นจึงได้แต่ส่งเสียงตวาดซึ่งถึงทำไปก็ไร้ผลอยู่ดี “แกนี่มันน่าอายจริงๆเลย!”



“......ไม่ได้เหรอ?” ใบหน้าคมเงยขึ้นมาสบตา คิ้วขมวดราวกับกำลังเจ็บปวดเสียมากมาย “ครั้งก่อนนั้นจะว่าไปก็เป็นเพราะฉันบังคับนาย...เลยไม่รู้ว่านายเต็มใจจริงๆหรือเปล่า”



“.....คราวนี้ก็เลยอยากถามก่อน...”




โกคุเทระหลบตา ขดตัวจมหายไปในอ้อมกอดแข็งแกร่งของคนตรงหน้า ได้ยินเสียงตอบคำถามงุ้งงิ้งดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น


“...จะบ้าหรือไง....”


“...เรื่องแบบนี้ใครเค้าถามกันก่อนเล่า เจ้าโง่!” น้ำเสียงหงุดหงิดเสียเต็มประดา หลังจากนี้ต้องเสียใจแน่ๆที่พูดประโยคฆ่าตัวตายนี่ออกไป แต่มันเบรกไม่อยู่เสียแล้ว...


“ถ้าฉันไม่ยอม ป่านนี้แกคงโดนบอมบ์กลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว!”

ถึงตรงนี้ มั่นใจเต็มร้อยว่าใบหน้าต้องกำลังร้อนผ่าวจนเขากล้าพนันด้วยตำแหน่งมือขวาของรุ่นที่สิบได้เลย ว่าตอนนี้มันต้องร้อนเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิร่างกายเจ้ายามาโมโตะที่กำลังไข้ขึ้นเป็นแน่....




ราวกับหัวใจกำลังพองโตขึ้นจนแทบจะคับปริอยู่ในอก ยามาโมโตะขยี้กลุ่มผมสีเงินนุ่มนิ่มของคนที่ซุกหน้าหนีความอายอยู่กับอกเขาอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วถามอีกครั้งเพื่อยืนยัน

“งั้นจะถือว่าตกลงนะ?”



“...ก็บอกแล้วไงเล่าว่าอย่ามาถามน่ะ!”




“....นี่ รู้อะไรมั้ย”
เขาพ่นลมหายใจร้อนใส่ใบหูแดงจัดของอีกฝ่าย
“....นายน่ะปากแข็งที่สุดเลย”



มือใหญ่เลื่อนสอดเข้าไปใต้กระโปรงตัวจิ๋ว รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่เริ่มตื่นตัวอยู่ข้างใน เขาสัมผัสมันแผ่วเบาพลางใช้ข้อมือรั้งให้ชายกระโปรงแสนเกะกะร่นขึ้นไปจนถึงเอว



“....ตรงนี้รู้สึกดีหรือเปล่า...?”


จริงๆแล้วเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด เพียงแค่ดูจากใบหน้าหวานชื้นเหงื่อที่ขึ้นสีแดงระเรื่อชวนมอง ดวงตาสีเขียวมร
กตฉ่ำเยิ้มหรี่ปรือ และกลีบปากแดงสดที่พยายามสุดความสามารถที่จะไม่ให้มีเสียงครางหลุดรอดออกมาก็น่าจะพอบอกได้แล้ว



แต่เขาก็ชอบที่จะถามนำออกไป... แล้วก็รอฟังเสียงหวานๆที่จะตอบกลับมา.....




“.....อ....อา.....ฮ้า.......ห...หยุดเลย....นะแก.....ยามา....โม.......อ๊ะ.......... ! ! ”




“อยากให้หยุดแล้วทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะหือ?”



มือเรียวคว้าไหล่ของร่างสูงไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งไม่ให้สติหลุดลอยไปเสียก่อน แผ่นหลังแอ่นตึงจนเกร็งไปหมดราวกับจะตอบรับกับสัมผัสจากเบื้องล่างโดยไม่รู้ตัว นั่นยิ่งทำให้ยามาโมโตะเร่งจังหวะเร็วขึ้นไปอีก

“ถึงได้บอกไงว่านายน่ะปากแข็ง” เขาจูบเบาๆที่หน้าผากชื้นเหงื่อ ขณะที่มือก็ยังคงขยับไปเรื่อย







“.....แต่ก็นั่นแหละที่น่ารักที่สุด”





“.............อา.................ฮะ.....อื๊อออออ.....................”


เสียงครางที่เริ่มจะกลั้นไม่อยู่บอกให้รู้ว่าคนตรงหน้าคงใกล้จะถึงที่สุดของอารมณ์เต็มที




“เอ๋...จะไปแล้วเหรอ อย่าเพิ่งสิ”


จู่มือที่ขยับอยู่ก็หยุดลง นัยน์ตาสีเขียวคู่สวยที่มีหยดน้ำคลออยู่เหลือบมองคนตรงหน้าที่กำลังปลดกางเกงของตัวเองออกบ้าง


กางเกงขายาวผ้ายืดถูกถอดออกไปกองอยู่ที่ตาตุ่มก่อนจะโดนเขี่ยทิ้งไปอย่างไม่ใยดี มือใหญ่จับที่สะโพกมนของคนที่นั่งคร่อมอยู่ให้ยกขึ้น....



โกคุเทระรู้ดีถึงความหมายของการกระทำนั้น ร่างเล็กยกตัวขึ้นในท่าคุกเท่า สองมือโอบรอบคอร่างสูงไว้แน่น ศีรษะซบลงกับไหล่กว้างก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวลงจนรู้สึกถึงส่วนปลายที่จ่ออยู่ตรงช่องทางด้านหลัง แขนเรียวที่โอบอีกฝ่ายไว้สั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด...



“.....ปล่อยตัวตามสบายนะ....” ยามาโมโตะส่งเสียงปลอบโยน มือแกร่งประคับประคองสะโพกมนให้ทิ้งน้ำหนักลงไปช้าๆ “...ไม่ต้องเกร็ง....”




“....อึ้ก....!”

เสียงหวานร้องขึ้นเบาๆเมื่อส่วนนั้นของเขาจมหายเข้าไปในช่องทางคับแคบจนสุด หยดน้ำใสร่วงผล็อยลงจากนัยน์ตาคู่งาม
เขาเลื่อนริมฝีปากไปหยุดที่เปลือกตาที่ปิดแน่นแล้วจูบซับน้ำตาให้แผ่วเบา ปล่อยให้เวลาไหลผ่านโดยไม่ขยับตัวอยู่ครู่ใหญ่เพื่อให้อีกฝ่ายคุ้นชินกับสัมผัสที่ได้รับ



“...ขยับเองไหวมั้ย...”




ร่างเล็กพยักหน้าช้าๆ แล้วเริ่มขยับตัวขึ้นลงด้วยจังหวะเนิบนาบจนทรมานใจ ปลายเล็บจิกเข้าที่แผ่นหลังทุกครั้งที่ช่องทางที่คับแน่นถูกกระแทกเข้าไปจนสุด เสียงครางที่แยกไม่ได้ว่าเป็นของใครกันแน่ล่องลอยปะปนกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ แต่สุดท้ายแล้วคนที่ทนไม่ได้เสียเองกลับกลายเป็นยามาโมโตะ...

“....อา....หยุดก่อน โกคุเทระ...”



“....??”


วงแขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางแล้วพลิกให้ร่างเล็กเป็นฝ่ายลงไปนอนอยู่บนเตียงโดยมีเขาคร่อมอยู่แทน ก่อนจะจับท่อนขาเรียวทั้งสองข้างให้ยกขึ้นพาดบ่า
“แลกที่กันนะ”




โกคุเทระขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“.....แต่แก.....ไม่สบายอยู่....”



นัยน์ตาคมมองหน้าคนรักนิ่ง ทุกครั้งที่คิดว่าคงไม่สามารถรักคนๆนี้มากขึ้นได้อีกแล้วก็กลับพบว่าตัวเองยิ่งถลำลึกลงทุกทีอยู่ร่ำไป อย่างประโยคแสนน่ารักนั่นก็คงจะทำเอาเขาตกหลุมรักชนิดฝังกลบขุดไม่ขึ้นไปอีกนานเลยทีเดียว



“...ไม่เห็นเป็นไร นอนป่วยให้นายดูแลก็ดีออกจะตายนี่นา” เขาพูดกลั้วหัวเราะ “ปล่อยให้นายขยับเองอย่างนั้นน่ะ มันช้าซะจนทรมานเลยล่ะรู้รึเปล่า....”



“...อ...อย่ามาทำเป็นปากดีนะเฟ่ย อ...อ๊ะ--!”



ร่างสูงเริ่มขยับตัวช้าๆ ก่อนจะค่อยๆเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น แต่ละครั้งที่กระแทกกระทั้นเข้าไปจนสุดเรียกเสียงครางหวานหูที่ทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าออกมาได้ทุกครั้ง...




“...อา.....ข้างในนายร้อนจัง.....ฮายาโตะ....”




“...อึ้ก.............ย....ยามา.....โม......ฮ้า.......”




“....เรียกทาเคชิสิ”

เขาออกคำสั่ง แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไรกลับมาจึงยิ่งกระแทกเข้าไปแรงกว่าเก่า...ลึกกว่าเก่า.... จนชั่วขณะที่คิดว่าไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้วนั่นเองที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังแผ่วหวิวออกจากเรียวปากบาง







“......ท.....ทา....เค....ชิ”





ทั้งหัวขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกราวกับล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศที่ไร้ซึ่งน้ำหนัก มีเพียงความสุขที่แทบจะเอ่อล้นออกมาเท่านั้นที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่สัมผัสได้


เขาถอนกายออกมาช้าๆแล้วล้มลงนอนเคียงข้างร่างเล็กที่ลมหายใจยังคงขาดห้วงไปบางจังหวะ สองมือดึงเข้ามาก่อนไว้ด้วยความหวงแหน ใบหน้าคมโน้มลงจูบที่ปลายจมูกเชิดอย่างคนหัวรั้น





เขารักทุกอย่างของคนๆนี้....รักจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว...




มือบางเอื้อมมาแตะที่แก้มของคนที่เพิ่งเล่นอะไรสักอย่างที่ปลายจมูกของเขา ก่อนจะยื่นหน้าผากขึ้นไปแตะกับหน้าผากกว้างของคนป่วยเพื่อวัดอุณหภูมิ



“ตัวไม่ร้อนแล้วนี่นา”
โกคุเทระเอ่ยเสียงอ่อนแรง
“หลับซะสิ ตื่นมาจะได้หาย”


“งั้นนายก็นอนด้วยกันนะ” ยามาโมโตะเอ่ยเสียงออดอ้อนพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมสองร่างบนเตียง “ถือว่าพักฟื้นที่เพิ่งหายไข้เหมือนกัน”


คนตัวเล็กซุกหน้าหายไปในแผ่นอกกว้าง เบียดตัวเข้าหาไออุ่นจากคนตรงหน้าราวกับลูกแมวตัวน้อย แต่ก็ยังไม่วายพูดทิ้งท้าย



“แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ...”




ร่างสูงยกมือขึ้นประคองศีรษะ ‘คนปากแข็ง’ ของเขาแล้วโอบไว้แน่น



รู้ดีว่า ‘แค่ครั้งนี้เท่านั้น’ ของโกคุเทระน่ะ...มันมีแค่ครั้งเดียวเสียเมื่อไหร่กัน....






_____________________The end______________________





::แถมฮร่ะ::




“นี่....โกคุเทระ”





“หือม์”





“ยังไม่หลับใช่มั้ย”





“ถ้าหลับแล้วจะตอบได้มั้ยล่ะเจ้าโง่!”





“ฮะๆ....นั่นสินะ”
ยามาโมโตะหัวเราะแก้เก้อ
“คือ....จะว่าไงดีล่ะ ฉันชักชอบไอ้ที่เราเล่นกันแบบนี้ขึ้นมาแล้วล่ะสิ..”







“....”







“ถ้ายังไง...ครั้งหน้าน่ะ”







“....”









“เรามาเล่นโปลิสจับขโมยกันมั่งดีมะ”



*แล้วนั่นก็กลายเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ยามาโมโตะจะกลายเป็นขี้เถ้าไปจริงๆ*



_______________________________________

จบเหอะ...จบซะที....


ยาวโฮกกกกกก ยิ่งแต่งยิ่งยาว...จะยาวไปหนายยยยย

สุดท้่ายโกคุก็เสร็จไอ้มนุษย์ขี้เนียนอยู่ดี ยอมรับซะเถอะ นายหนีไอ้บ้านั่นไม่พ้นหรอก โดยเฉพาะเมื่อมีแม่ยกอย่างนี้...ฮา


แต่เรทไม่ค่อยเข้าท่า...แต่เพื่อเอาใจผู้อ่านค่ะ เต็มที่แล้วนังเรนนี่ได้แค่นี้เอง

ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ ยิ่งแต่งยิ่งกู่ไม่กลับ (ฮา)


เรื่องนี้คงจบจริงๆซะที (ได้ข่าวว่าจริงๆควรจะจบมาตั้งแต่ตอนที่สองแล้ว)
้
สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านค่ะ ความสุขสุดๆของคนแต่งก็ตรงที่รู้ว่ามีคนอ่านนี่หละน๊อ
ว่าแต่ต้องมีคนทายถูกเยอะแน่เลยว่าของที่จามาลให้มาคืออะไร (อุตส่าห์ขนของมาตั้งเยอะแยะ เอาเข้าจริงๆก็ได้ใช้อยู่แ่ค่ไม่กี่อันเองนิ)

หวังว่าจะได้พบกันเรื่องหน้า(มั้ง?)ค่ะ
/โค้งงามๆ


แล้วตอบคอมเมนต์จะตามมานะคะ ^_^~

ตอบคอมเม้นท์ที่ค้างไ้ว้ค่า


kisskit

คุณหมอรู้...และแฟนเกิร์ลรู้ก็พอแล้วค่า....อรั๊ง~

แต่งให้โกคุเอาคืนได้แค่นี้เองล่ะค่า (สุดแล้วแล้ว เหะๆ) รังสีิความเสะ+ดาร์กของยามะมันเกินกว่าจะแกล้งไปมากกว่านี้ได้จริงๆ
แ่ต่งเองก็หวั่นเอง





Varsator

มาต่อตอนจนจบแล้วนะคะ แอบเรทนิดหน่อยด้วยล่ะ (นิดหน่อยจริงเรอะ) + SM นิดหน่อยแต่พองาม(เรอะ?)สมกับเป็นเคะน้อยๆที่ไม่ควรรุนแรงจนเกินไปนัก (ฮา)

หวังว่าจะพอไปวัดไปวาได้นะค้า ^_^~
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า

nunu

จามาลบอกว่า "หมอรู้....หมอเห็น"

คนแต่งก็เคืองค่ะที่ทำไมถึงหมอถึงไม่ชวนไปดูด้วย (ซะงั้นล่ะ)


sai_run

อาจเป็นเพราะจามาลบังเอิญอยากไปชมสายฝนบนดาดฟ้าตอนนั้นพอดีค่ะ (เหตุผลข้างๆคูๆ)
เรื่องจามาลรู้ได้ยังไงนั้นก็ยังเป็นความลับของโลกต่อไป ฮา

บางทีุคุณหมออาจไปแอบติดกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วไว้ทั่วโรงเรียนก็ได้นะคะ...ว่าไปโน่น

ยังไงก็ตาม ขอบคุณที่เข้ามา่อ่านค่า


waterjoin

ตอนที่แ้ล้วไม่เรท ตอนนี้เลยเรทซ้่าาาา...(น่าภูมิใจตรงไหนเนี่ย)


Little_Punk

ขอบคุณมากๆเลยค่า^_^~


davi

ตอนแรกยามะก็ทำท่าเหมือนจะใส...แต่ทำไปทำมาความเนียนก็ชนะเลิศฮร่ะ

ปล.จะยกให้จามาลเป็นผู้ปกครองดีเด่นไปแล้วล่ะ...ฮา


ปล.2ร่วมหัวเราะใส่ยามะที่แกล้งเขาจนป่วยซะเองด้วยคน
(แต่สุดท้ายโกคุก็เสร็จมันอีกแล้ว...ฮื้ออออ)



abasheng

เรื่องใหม่ยังไม่มา แต่มาต่อเรื่องนี้จนจบ(จริงๆ)ก่อนละค่า

เรท...ไม่เรท....เรท....ไม่เรท....เรท.....

อร๊ายยย พิมพ์อะไรลงไปเนี่ย
/โดนเตะกระเด็นฐานมาทำสะดีดสะดิ้ง


ขออภัยที่มีดผ่าตัดไม่ได้ถูกนำมาใช้ เพราะเกรงว่าจะกลายเป็นฟิกเลือดสาดไปค่ะ ฮา
เรามาใช้อะไรที่มันดูอ่อนโยนแบบชุดพยาบาลกันดีกว่านิ...^_^~



~So~Kiss~

ไม่ต้องจิ้นเรทอีกแล้วค่ะ...
เพราะมันมาจริงๆแล้ว (แม้จะออกมาไม่เอาอ่าวก็ตาม...ฮา)

ยามะสุดท้ายก็เถือกไถเอาตัวรอดไปได้เรื่อยสิน่า...เบ็ดเสร็จแล้วก็กลับเข้าอีหรอบเดิม...
ซะงั้นล่ะ


..Sayzz..

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า
เรื่องจามาลรู้ได้ยังไงนั้นปล่อยให้เป็นความลับต่อไปให้ชาวโ่ลกในอีกสักร้อยปีข้างหน้ามาทำสารคดีกันเถอะค่ะ...(ฮา)
ไม่ได้คิดไว้ก็บอกมาเถอะ

"ดอกเตอร์จามาลสุดหล่อครับ" <<< สาเหตุที่จะทำให้โกคุพูดอย่างนั้นได้ก็คงมีแต่เพราะยามะจังนั่นแหละค่า...เหอๆ


AY-jin

ขอบคุณที่ติดตามค่า...ว่าแต่ของที่จามาลให้ตรงกับที่คิดไว้บ้างรึเปล่าเอ่ย ^_^~


honya_p

กลายเป็นคุณพยาบาลสาวกับคนไข้จอมเนียนไปจริงๆด้วยละค่า...ฮา
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ จุ๊บบบส์


icedragon

ก่อนเลือดคนอ่านจะกระจาย...เลือดคนแต่งได้สาดเละเทะเต็มหน้าคอมก่อนแล้วค่ะ อา...
/เช็ดเลือดกำเดา


TheDeathberryReturns

ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

ของที่จามาลให้ สุดท้ายก็ใช้คุ้มที่สุดแล้วละมั้งเนี่ย ฮะๆ



Akuma_zokyO

จามาลคงภูมิใจแย่ที่ของที่ให้ไปใ้ช้ประโยชน์เยอะที่สุดในฟิกแล้วมั้ง...ฮา
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ


Hizza

มาต่อจนจบแล้วนะค้า

ใจจริงอยากให้มัน sm กว่านี้แต่ไม่มีปัญญาค่ะ เหอๆ
โกคุตัวน้อยๆจะไปทำอะไรเค้าด้ายยยย
/ถูกเหล่าแม่ยกจับเชือด


Pau*panda

ขออนุญาตเปลี่ยนเป็นคุณพยาบาลโกเคะอินชุดพยาบาลสุดหูรูดแทนค่า....เหอๆ



username

ของที่จามาลให้ตรงกับที่คิดไว้มั้ยค้า /ทำหน้าใสซื่อกลับ...(แต่งหื่นขนาดนี้ใสซื่อใส่ใครเค้าก็ไม่เชื่อแล้วเฟ่ย!!)


Silme

นังเรนนี่พยายามจะให้มันออกมา sm สุดๆแล้วแต่ได้เท่านี้เองค่า...กลัวว่าเดี๋ยวโกคุจะหลุดคอนเซปต์เคะน้อยซึนเดเร่กลายเป็นเคะโหดเลือดสาดไป...ฮา
ขอบคุณที่เ้ข้ามาอ่านนะคะ /โดดกอด พันแข้งพันขา


kult_lucifer

ไม่ใช่อะไรเหรอค้า......

อั๊งงงงส์

นังเรนนี่ทำหน้าหื่นใ่ส่ (โดนทุบเปรี้ยง)

แค่ชุดพยาบาลเอ๊งงงง....ฮา
------------------------------------------------------------------------


สุดท้ายนี้อยากบอกว่าขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านมากๆเลยค่ะ นังเรนนี่อ่านคอมเม้นต์ฮาๆของทุกท่านแล้วมีความสุขที่สุดในโลกเล้ย
*โค้งงามๆ*
ู^_^~

...อย่าห่วงไปเลยลุง...

“...จะดูแลให้ถึงใจเลย”

ถึงใจไม๊หละลูกแมวน้อยของเจ๊.....เอิ้กๆๆๆๆๆๆ
น่ารักเกินไปแล้วคู่นี้นิ...

ปล. ประโยคนี้
==>> ทุกครั้งที่คิดว่าคงไม่สามารถรักคนๆนี้มากขึ้นได้อีกแล้วก็กลับพบว่าตัวเองยิ่งถลำลึกลงทุกทีอยู่ร่ำไป <<==
โดนมากกกก

คุณหมอกับคนไข้SM.... = ="

เอามือยามะเป็นที่เขี่ยบุหรี่เนี่ยนะโกคุคุง แถมยามะดันชอบซะอีก แล้วก็ มะ... มัน..เรท... (ลงไปนอนเลือดพุ่ง)
เอิ๊ก สองคนนี้ไม่ใช่เล่นหมอกับคนไข้กันอย่างเดียวแล้วฮ่ะ แบบนี้มันเล่นสลับกันเป็นผ่านออนท๊อปรึไง ว่าแต่โกคุมารยาได้ใจมากๆค่ะ กั่กๆๆๆ


ชุดพยาบาล... ก๊ากกกก โกคุยอมใส่จริงๆหรอเนี่ย!!!! น่ารักชะมัดยาดเลย ฮุๆๆๆ

ว่าแต่คุณหมอเรนนี่เจ้าขา คุณพยาบาลโดนคนไข้กินซะแล้ว แบบนี้คนอ่านขอนอนตายก่อนล่ะค่ะ อั่ก เลือดหมดตัว....