Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 99 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7  Next
Author Message
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 13 Sep 2008, 11:24 
Joined: 11 Aug 2008, 19:33
Posts: 118
คุคุ ยามะเอตายแน่= = วะฮะฮ่า โกคุลูกแม่ เอาให้เลือด(คนอ่าน)กระจายเลยลูก(เป็นลูกแกตอนหนาย!!!?!~ /เสียงที่มาพร้อมระเบิด)

_________________
แม่มด ฉันคือแม่มด


แม่มดใจร้าย ฉันคือแม่มดใจร้าย


ไม่มีเลยหรอ เจ้าชายหรืออัศวินที่จะถามฉันว่า "แม่มด สิ่งใดที่คุณปรารถนา?"


ไม่มีหรอกนะ เจ้าชายหรืออัศวินที่จะถามฉันว่า "แม่มด สิ่งใดที่คุณปรารถนา?"


เพราะฉันคือแม่มด


ใช่แล้ว เพราะฉันคือแม่มดใจร้าย


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 13 Sep 2008, 15:03 
User avatar
Joined: 10 Jun 2008, 19:39
Posts: 103
อ๊างงงง!!!!~

เรื่องนี้จะกลายเปป็น

โกคุเจ้าแม่SMรึเปล่าเนี่ยยยย????!!!!~

อินโทรแบบนี้...

ทึ่มกลางหัวใจจนทะลุแล้วคะ

หัวใจจะวาย

มีดผ่าตัด!!!!~

เฮือก!!!~

หนูโกคุระวังตัวเนียนข้างๆหนูไว้ดีๆนะจ๊ะ!!!~

เป็นห่วงงงงง!!!~

จ๊วบ!!!~

รอคอยต่อไปค่ะ!!!~

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 13 Sep 2008, 15:06 
User avatar
Joined: 24 Aug 2008, 20:33
Posts: 171
Location: ห้องนอนหลาม~
อยากอ่านๆๆๆๆๆ

ยามะไม่สบายซะเเล้ว

สมน้ำหน้าครับ เเกล้งโกคุดีนัก555+

โกคุน่ารักมาก " จามาล..ครับ" 555+

อยากอ่านเเล้วววว ^ ^"

_________________
XANXUSS.SQUALO
Dark Sky&Blood Rain
--D Uke-- 8059~~
Image

Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 13 Sep 2008, 18:00 
User avatar
Joined: 01 Mar 2008, 20:08
Posts: 356
Location: 80/59 แมนชั่นสราสินีห้อง59 เขตพญาไท จังหวัดกรุงเทพ ว่าแต่ทำไมเราต้องบอกให้คนอื่นเค้ารู้ด้วยฟระ
กรี๊ดดดดด เอามาต่อไวๆเลยค่า

อยากรู้ว่าจะเล่นหมอกับคนไข้ยังไง อุกิ๊ว..
โกคุเอาคืนเยอะๆเลยนะจ๊ะ

อ้อ แล้วอย่าลืมใช้ของที่ชามาลให้มาด้วยล่ะ
แม้จะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรก็เหอะ แต่ดูท่าจะเป็นของ "ดี"

มาต่อให้ไวเลยนะคร๊า


....

_________________
Image
รักกันนานๆนะยามะโกคุ ^_^

บล๊อกข้อย


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 13 Sep 2008, 20:16 
User avatar
Joined: 08 Jul 2008, 21:44
Posts: 190
Location: 80/59 YAOI RD. ,,
เพิ่งลองเข้ามาอ่านค่ะ 8059 น่ารักที่สุดเลย!! >w<,,

มะ เหมือน 59 จะ sm 80 เลย =[]=!!
แล้วของที่จามาลให้...นั่น...มันคือ o_o!! (อะไร???)

ชอบๆ
รอตอนต่อไปนะคะ ^^,,

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 13 Sep 2008, 21:06 
User avatar
Joined: 02 Mar 2008, 13:02
Posts: 208
น่ารักมากกกกกกก >w<~

เพิ่งได้อ่าน ชอบ เล่นหมอกับคนไข้แบบนี้ท่าทางจะสนุกกว่าแบบธรรมดานะ (กร๊า)

เอาไปแกล้งเขา ระวังโดนเอาคืนไม่รู้ตัวนะน้อง~

ตอนนี้ยกความดีความชอบให้จามาลที่ทำให้ได้เห็นก๊กคุงน่ารัก แถมให้ยืมอุปกรณ์ดีเด่นอันเป็นปริศนา Good Job!! *0*

_________________
เบาบาง เลือนหายได้เพียงแสงพาดผ่าน... เช่นนั้น สายหมอกจักอยู่ได้เยี่ยงไรหากปราศจากเมฆา...

Image

[My BLOG] >> http://akuma-zokyo.exteen.com/


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 13 Sep 2008, 23:23 
Joined: 13 Oct 2007, 22:30
Posts: 124
อ่านตอนแรกมาอ่านตอนแถม แบบว่า อยากหั้ยมีอีกจัง
แล้วก็มีจิง ๆ ด้วย

ยามะแอบหวานได้อีก ตอนโกคุป่วย
แอบน่าสงสารโกคุโดนแกล้งแต่ชอบ ((55))

คราวนี้ถึงคราวแก้แค้นหรอเนี่ย
โกคุ แต่ทำไมเอาของไปเยอะจังเลยอ่า
อยากอ่านต่อเร็ว ๆ จัง
หรือโกคุจา sm อ๊าก ((55))
แล้วจามาลเขียนอ่ารัยหั้ยโกคุน๊า

มาต่อเร็ว ๆ นะค่ะ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 14 Sep 2008, 21:03 
User avatar
Joined: 30 Jun 2008, 18:10
Posts: 184
รีเควสคุณหมอโกเคะอินเสื้อกาวน์สุดหูรูดค่ะ!!!
>o<//

_________________
Image
8059*FC


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 14 Sep 2008, 21:48 
Joined: 27 Jan 2008, 16:01
Posts: 136
การแก้แค้นของคุณหมอโกเคะ
กำลังจะรออ่าน ณ บัด นี้
ของที่จามาลให้ คืออะไรอ่าาาา(ทำหน้าใสซื่อ ตามจริงพอเดาได้แล้วล่ะ)

_________________
-*-
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 15 Sep 2008, 20:40 
User avatar
Joined: 07 Jul 2008, 08:55
Posts: 209
จามาลเข้าใจผิดไปโน้นนนน แต่มันก็คงจะไม่ผิดจากที่คิดหรอกจริงไหมค่ะ หุ หุ

ว่านะ แทนที่โกคุจะไปแกล้งยามะคงได้โดนแกล้งคืน โดยเฉพาะกับของที่จามาลให้มานั่น มันคืออะไรน้อหุ หุ

สนับสนุน SM โลดดดดด 555

รอลุ้นตอนหน้า ><

_________________
Image

Image

XS = 1827 = 8059 = 6927 = 10069 = ...

blog ค่ะ >>> http://silme.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 16 Sep 2008, 01:33 
User avatar
Joined: 03 Jun 2008, 01:21
Posts: 188
Location: ในตู้เสื้อผ้าที่ตรงข้ามกะเตียง~~~~
ท่านครับ..............ง


ไอ้ห่อที่โยนให้นั่นมันคงจะไม่ใช่................ย หรอกนะครับ


ไปเยี่ยมคนป่วยนี่เนอะ~~~~~


คนป่วยก็ต้องไม่มีแรงคงจะ.......ไม่ได้หรอก (มั้ง)


แล้วตูจะคิดไปเพื่อ? ว้อยยยยยย!!!!!!!ไม่ไหวแล้ว พักนี้หื่นจนออกนอกหน้า


ขอโทษครับ ที่ผมเป็นคนงี้ ฮือ /วิ่งออกนอกกระทู้


แล้วมันมาทำไม? 555+

_________________
รักยามะ หลงป๋า เลิฟๆ เคะหัวเงิน!!!

Image

Image

Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [FIC]UP!!:Let's play doctor2[8059][intro]
PostPosted: 17 Sep 2008, 01:21 
User avatar
Joined: 24 Aug 2008, 00:23
Posts: 69
::Say that you love me::

ภาคพิเศษ
::Let’s play doctor [Again!]::

::การแก้แค้นของโกคุเทระ??::


Paring : 8059


*Warning : NC-17(มั้งคะ...?)*





ถึงแล้ว...



เด็กหนุ่มยืนหอบน้อยๆอยู่หน้าที่หมาย ยืดตัวขึ้นรับสายลมเย็นที่โชยมาต้องผิวกาย สูดลมหายใจเข้าลึก ดื่มด่ำกับชัยชนะที่จะได้รับในเวลาอีกไม่นานหลังจากนี้....


มือผลักประตูแล้วยื่นหน้าเข้าไปในส่วนชั้นล่างของบ้านที่เป็นร้านขายซูชิ แต่กลับมีเสียงดังแทรกขึ้นมา

“ขอโทษด้วยครับคุณลูกค้า แต่วันนี้ร้านปิด— อ้าว.....โกคุเทระคุงใช่มั้ย?”



เจ้าของชื่อเหลือบตาขึ้นมองตามเสียงเรียก ถ้าจำไม่ผิด...นั่นพ่อของเจ้ายามาโมโตะนี่นา
“ค...ครับ” เขาตอบรับ ผงกศีรษะให้น้อยๆ ขณะเดียวกันก็นึกโกรธตัวเองอยู่ในใจที่ เอาแต่คิดเรื่องแกล้งเจ้านั่นเลยลืมนึกไปเลยว่ามันไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวเหมือนเขาสักหน่อย



“มาเยี่ยมเจ้าทาเคชิเรอะ”



“....อ่า.....ครับ....” โกคุเทระอ้อมแอ้ม ไม่ได้โกหกสักหน่อยนี่นะ มาเยี่ยมจริงๆ แต่จะเยี่ยมแบบไหนอันนั้นก็อีกเรื่อง...



“อยู่ชั้นบนแน่ะ” สึโยชิพยักเพยิดไปทางประตูห้องนอนของลูกชาย “เจ้านั่นคงจะดีใจ...มีเพื่อนมาเยี่ยมถึงบ้าน”



ขณะที่เท้ากำลังจะก้าวขึ้นบันไดไปนั่นเอง ก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน

“โกคุเทระคุง...”


เขาหันกลับไปมองช้าๆ คงไม่โดนถามเรื่องกระเป๋าใบโตน่าสงสัยที่หอบมาด้วยหรอกนะ


“แล้ววันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ”

เด็กหนุ่มชะงักไปนิดหน่อยแล้วก็หัวเราะออกมาแห้งๆ “ลาอาจารย์มาวันนึงน่ะครับ...พอดีวันนี้ไม่มีวิชาสำคัญอะไร เป็นคาบว่างซะส่วนใหญ่” โกหกไปซะแล้วแฮะ สมองคิดหาคำพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของผู้สูงวัยกว่า

“...แล้วก็....อ่า......คือ...เป็นห่วงหมอนั่นน่ะครับ”


หลุดปากพูดอะไรงี่เง่าออกไปจนได้...อยากชกหน้าตัวเองแรงๆสักทีเหลือเกิน



สึโยชิพยักหน้าช้าๆแล้วก็หัวเราะร่าเริงอย่างไม่ติดใจสงสัยอะไรทั้งนั้น
“ฮะๆๆ เจ้าทาเคชิได้เพื่อนดีจริงๆ”




โกคุเทระเบือนหน้าหนี ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้ายามาโมโตะมันไปได้นิสัยเรื่อยเปื่อยเฉื่อยชิวแถมยังเชื่อคนง่ายมาจากใคร


“...ไหนๆก็ไหนๆ....” เสียงที่เอ่ยประโยคนั้นฟังดูลังเลไม่แน่ใจ แต่แล้วก็ตัดสินใจพูดต่อ “ ยังไงวันนี้ฝากดูแลเจ้านั่นสักวันได้มั้ย ลุงมีธุระต้องไปทำน่ะ ถึงจะบอกว่าอยู่คนเดียวได้แต่ยังไงก็ยังเป็นห่วงล่ะนะ”



ประโยคทองนั้นทำเอาหนุ่มน้อยหูผึ่งขึ้นมาทันที ใจล่องลอยไปถึงความหอมหวานของการแก้แค้น
แทบไม่รู้ตัวว่าเอ่ยคำว่า “ได้สิครับ” ออกไปตอนไหน

งี้ก็สวยสิ....ไม่มีใครอยู่บ้าน หนทางเอื้ออำนวยเต็มที่



ยืนมองเจ้าของบ้านวิ่งวุ่นหยิบข้าวของตรงโน้นตรงนี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยทิ้งท้าย
“งั้นก็ฝากด้วยนะ จะกลับมาตอนเย็นๆแล้วเดี๋ยวมื้อเย็นลุงเลี้ยงเอง”






....แล้วประตูบ้านก็ถูกปิดลง....







“หึ”


แค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูประหลาดแม้แต่กับหูของตัวเอง หมุนตัวเดินขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบไปหยุดอยู่หน้าห้องของเป้าหมาย







...อย่าห่วงไปเลยลุง...










“...จะดูแลให้ถึงใจเลย”






......................................................







..............................



“...!!!”




ร่างสูงสะดุ้งพรวดขึ้นมา เสียงที่ควรจะเป็นเสียงตะโกนด้วยความหวาดผวากลับมีเพียงเสียงแหบแห้งฟังไม่ได้ศัพท์ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลอาบเต็มใบหน้า ใจเต้นรัวราวกับจะกระแทกท้นออกมานอกอก ลมหายใจขาดห้วงไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มหอบหนักเหมือนกับคนที่เพิ่งไปวิ่งรอบสนามมาสักร้อยรอบ...



....แค่ฝันเองหรอกเหรอ....






....ฝัน....ที่จำไม่ได้กระทั่งฝันว่าอะไร...แต่ทำไมถึงทำให้ตกใจได้ขนาดนี้นะ






สะดุ้งสุดตัวอีกครั้งกับเสียง ‘แกร๊ก’ เบาๆของลูกบิดประตูห้องนอน
บ้าจริง เขากลายเป็นคนขวัญอ่อนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน




“โธ่....ป๋า จะเข้ามาก็ให้สุ้มให้เสียงกันหน่อยสิ”






“.......”







ไม่มีเสียงตอบรับอย่างที่ควรจะเป็น




“ป๋า? สายโด่งขนาดนี้แล้วยังไม่รีบออกจากบ้านอีกเหรอ”








“.......”






...เห...?






ยามาโมโตะยันตัวลุกขึ้นมานั่งที่ขอบเตียงอย่างทุลักทุเล ถ้าจะว่ากันตามจริงเวลานี้พ่อเขาก็ควรจะออกจากบ้านไปเรียบร้อยแล้วนี่นา







หรือว่าจะเป็นขโมย!





ลุกขึ้นยืนช้าๆ ต่อสู้กับอาการมึนงงที่เริ่มจู่โจม แล้วเดินย่องแผ่วเบาไปคว้าไม้เบสบอลที่วางพิงอยู่มุมห้องขึ้นมาก่อนจะลากสังขารกลับไปดักรอที่หน้าประตู




กลุ่มควันบางเบาสีเทาลอยผ่านช่องประตูที่ค่อยๆแง้มออกอย่างเชื่องช้า ในหัวเริ่มหมุนคว้างแต่มือยังกำอาวุธเพียงหนึ่งเดียวไว้แน่น เงื้อออกเป็นมุมเตรียมจะฟาดออกไปใส่อะไรก็ตามที่กำลังจะโผล่เข้ามา....










ใช่....อะไรก็ตาม.....









อะไรก็ตามที่ไม่ใช่.....










“โกคุเทระ! !”








“....ไง....” สุ้มเสียงที่ทักทายกันยังคงสั้นห้วนไม่เปลี่ยนแปลง “ใกล้ตายรึยัง”



นัยน์ตาวาววับราวกับลูกหมาเห็นเจ้าของนั้นบอกชัดเจนว่าประโยคค่อนขอดของอีกฝ่าย ไม่ได้ถูกนำมาประมวลผลในสมองคนป่วยเลยแม้แต่น้อย ไม้เบสบอลถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดีก่อนที่สองมือจะยกขึ้นคว้าคนตัวเล็กตรงหน้ามากอดหมับราวกับไม่ได้เห็นหน้ากันมาสามชาติเศษ กระเป๋าใบโตหล่นลงไปกลิ้งกลุกๆบนพื้นแล้วไปหยุดนิ่งอยู่ปลายเตียง




“มาเยี่ยมฉันเหรอ ดีใจจังเลยน๊า”




โกคุเทระขมวดคิ้ว ไอ้เสียงแหบแห้งนั่นมันก็ใช่อยู่ ร่างกายที่โอบกอดเขานี่ก็ร้อนผ่าวใช่เล่นเลยทีเดียว...
แต่ท่าทางระริกระรี้อย่างนี้นี่....







แกป่วยจริงๆเรอะยามาโมโตะ!





ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ยอมให้กอดรัดฟัดเหวี่ยงเป็นตุ๊กตายัดนุ่นอยู่พักใหญ่ รอจนกระทั่งอีกฝ่ายทั้งกอดทั้งซุกเสียจนหนำใจแล้วถอยออกมายืนทำหน้าไร้เดียงสา





“แปลกจัง วันนี้ไม่บ่นเลยเหรอ”



ร่างเล็กถลึงตาใส่พอหอมปากหอมคอแล้วดันอีกฝ่ายให้ถอยกลับไปที่เตียง ออกแรงผลักให้ลงไปนั่ง ลองผลักดูอีกทีจนคนป่วยหงายหลังลงไปนอนแผ่หรา...





โกคุเทระลอบยิ้มกับตัวเอง หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดแล้วคาบไว้ก่อนจะตามขึ้นไปนั่งคร่อมเจ้าคนที่ทำสีหน้าตื่นตะลึงเสียจนน่าหัวเราะ “นึกว่าจะตายไปแล้วเสียอีก...ที่ว่าคนบ้าไม่เป็นหวัดนี่ก็โกหกสินะ”





“ยังไม่ได้เห็นหน้านาย ยังตายไม่ได้หรอก...ฮะๆๆ”
ยังไม่วายต่อปากต่อคำแม้ดูจะงุนงงกับท่าทางรุกเร้าเอาเรื่องของอีกฝ่ายไม่น้อย



“...หือม์...” คนตัวเล็กเอียงคอ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าท่าทางอย่างนั้นช่างน่ารักจนอยากดึงตัวลงมากอด “เห็นหน้าแล้ว...งั้นทีนี้ก็ตายได้แล้วสิ”




ยามาโมโตะเริ่มสับสน วันนี้โกคุเทระดูแปลกไปจากทุกที...หรือว่าจะโกรธเรื่องเมื่อวานกันนะ





คำถามนั้นได้รับคำตอบในอีกอึดใจถัดมา





“บอกไว้ก่อนนะ....วันนี้ฉันไม่ได้มาเยี่ยมไข้แก...”
นิ้วเรียวคีบบุหรี่ออกจากปาก โน้มตัวลงจนช้าๆจนใบหน้าขยับเข้าไปใกล้กับคนที่นอนมองอยู่ตาไม่กระพริบ




ใกล้พอจะรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ แต่ยังไกลเกินกว่าจะสัมผัสได้....




ยามาโมโตะใจเต้นโครมครามอย่างห้ามไม่อยู่
ช่างเป็นความใกล้ชิดที่ทรมานเสียจริง....



สายตาจับจ้องริมฝีปากบางเย้ายวนที่ราวกับมีแรงดึงดูดชวนให้ลิ้มลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างสูงผงกคอขึ้นทั้งที่ยังถูกนั่งทับอยู่ อยากสัมผัสเรียวปากชื้นแดงชวนหลงใหลนั่นอีกสักครั้ง อยากยุติระยะใกล้อันแสนจะทรมานนี้เสียที...




ชั่ววินาทีริมฝีปากกำลังจะแตะกันนั้นเอง...







“อุ! ....แค่กๆๆ!”






ควันขโมงสีเทาถูกพ่นออกมาเต็มหน้าทำเอาสำลักเข้าไปเต็มๆ ตาทั้งสองข้างที่ปกติก็ร้อนผ่าวจากพิษไข้อยู่แล้วตอนนี้ยิ่งแสบจนรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล จมูกที่ใช้ดมอะไรก็ไม่ค่อยรู้กลิ่นอยู่เดิมตอนนี้คงรับกลิ่นอะไรไม่ได้ไปเลยเป็นแน่...




อย่างนี้มันจงใจแกล้งกันชัดๆเลยนี่นา...

ต้องกำลังโกรธอะไรอยู่แหงเลย






“....โกคุ....เทระ....”






“อา...ยังพูดไม่จบสินะ” น้ำเสียงนุ่มรื่นหูจนยามาโมโตะเริ่มหวั่น ชักไม่แน่ใจแล้วว่าคนที่ป่วยตอนนี้เป็นเขาหรือว่าร่างเล็กที่ยิ้มหวานแต่ชวนให้เลือดแข็งตัวตรงหน้านี้กันแน่



“วันนี้น่ะ ไม่ได้มาเยี่ยมไข้หรอกนะ”
นิ้วมือเรียววางทาบลงบนหน้าผากกว้างของอีกฝ่าย ไล้ลงมาตามผิวชื้นเหงื่อจนถึงปลายคางด้วยสัมผัสแผ่วเบาราวขนนก ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงกระซิบชวนให้ใจละลายถ้าไม่พิจารณาถึงเนื้อความในประโยค



“แต่มาแก้แค้นเรื่องเมื่อวานต่างหาก”





ร่างสูงชะงักไปวูบหนึ่ง...เอาเข้าแล้วไง....



ก็นึกอยู่ว่ามันผิดปกติ ที่แท้ก็โกรธเรื่องเมื่อวานจริงๆด้วย




“...อืม....ไม่สิ....” เด็กหนุ่มโบกมือที่คีบบุหรี่ไปมาในอากาศ ภาพควันสีเทาที่เต้นระริกชวนให้หวั่นใจบอกไม่ถูก “ไม่ได้มาแก้แค้นสักหน่อย พูดอย่างนั้นเดี๋ยวแกจะกลัวจนเกินไปเปล่าๆ”



ยามาโมโตะหรี่ตาอย่างไม่ไว้วางใจ...คราวนี้อะไรอีกล่ะ




“...ต้องพูดว่า......มาเล่นคุณหมอกับคนไข้ต่อจากที่ค้างไว้เมื่อวานนี้ต่างหากล่ะ”

นัยน์ตาสีเขียวสดวาววับทอประกายซุกซนจ้องเข้ามาตรงๆอย่างท้าทาย




“แต่คราวนี้ฉันเป็นคุณหมอนะ”





ไอ้บรรยากาศแบบนี้....คำพูดแบบนี้น่ะ...
กำลังโกรธสุดๆไปเลยไม่ใช่รึไงเนี่ย!



ยามาโมโตะหมดแรงจะเถียง เมื่อวานนี้เขาคงเล่นแรงไปจริงๆ
ยังไงซะ ถ้าวันนี้จะยอมถูกแกล้งคืนบ้างก็คงไม่ถึงตายหรอก....








......ไม่ถึง..........ตาย.......หรอก......








ใช่ไหม?






“เริ่มกันเลยมั้ย...คุณคนป่วย?”




“...ห...หา....ก็ได้.....เอาสิ แต่ว่าถ้าไงนาย....” เขาพึมพำ เหลือบมองบุหรี่ที่ถูกคีบอยู่ตรงปลายนิ้วเรียว “ดับบุหรี่ก่อนดีมั้ย โรงพยาบาลห้ามสูบบุหรี่นะ”



โกคุเทระจ้องเขม็งจนน่ากลัวว่าตาคู่สวยนั้นจะพุ่งหลุดออกจากเบ้า



“...ไหนๆเล่นแล้ว...ก็จะได้สมจริงไง ฮะๆๆ”



ยังจะมีอารมณ์มาหัวเราะอีกนะแก! เอางั้นก็ได้




“ที่เขี่ยบุหรี่”




“หา?”




“ไหนล่ะที่เขี่ยบุหรี่!” เด็กหนุ่มตวาดกร้าว “อย่าให้ต้องพูดซ้ำซากน่ารำคาญ”




“ฉันไม่ได้สูบบุหรี่นี่นา จะไปมีได้ยังไง”




ใบหน้าหวานเหยียดยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาคู่สวยที่หรี่ลงอย่างน่ากลัวจับจ้องอยู่ที่จุดๆหนึ่ง
ยามาโมโตะหันไปตามทิศทางที่สายตาคู่นั้นกำลังมอง....



....มือของเขาเอง...งั้นเหรอ....?

อ้าปากจะถาม แต่อีกฝ่ายที่เหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะถามอะไรชิงพยักหน้าเสียก่อน มือบางแบออกแล้วพยักเพยิดไปทางมือซ้ายของเขาอีกครั้ง



แม้จะเต็มไปด้วยความลังเลสงสัย แต่มือซ้ายกลับยกขึ้นวางบนมือที่รอรับอยู่อย่างว่าง่ายราวกับต้องมนตร์สะกด...







“...”







เกิดเสียงฟู่เบาๆเมื่อไฟสีส้มสดจากก้นบุหรี่สัมผัสกับเหงื่อชื้นบนฝ่ามือ ความรู้สึกแวบแรกคืออาการชาที่นำมาก่อนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความแสบร้อนจะพุ่งปราดจากเส้นประสาทรับความรู้สึกเข้าสู่สมอง....









.......เจ็บ.......







แต่ไม่เท่ากับความรู้สึกประหลาดที่ดูเหมือนจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาในร่างกายที่นอนจมอยู่กับความเบื่อหน่ายมาตั้งแต่เมื่อคืนวาน หัวใจเต้นระรัวหนักหน่วงราวกับเสียงกลองนับร้อยที่ถูกตีขึ้นพร้อมๆกับจนจับจังหวะไม่ได้ ทั้งร่างท่วมท้นไปด้วยความ...






........ตื่นเต้น.......?







...ไม่รู้....


....เขาเองก็ไม่แน่ใจ....





เขาไม่ได้นิยมการเล่นประเภทซาดิสต์...แล้วก็ไม่ได้เป็นพวกมาโซคิสม์ที่ชอบถูกทำร้ายร่างกาย...





“ตายละ เป็นรอยไหม้ซะแล้วสิ” โกคุเทระโยนก้นบุหรี่ที่ดับแล้วลงพื้น มือเอื้อมกลับมากุมมือซ้ายของเขาที่ยังมีควันสีเทาไหววูบบางเบาลอยจากฝ่ามือขึ้นมาแล้วประทับริมฝีปากอุ่นชื้นลงไปบนนั้น ลิ้นร้อนลากผ่านรอยไหม้เชื่องช้าก่อนจะเลยไปถึงปลายนิ้วก้อย ขบเม้มเบาๆราวกับจะหยอกเย้าให้คลุ้มคลั่ง...




นัยน์ตาสีมรกตหรี่ปรือมองลงมา สบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มนิ่งนาน....




...ภาพตรงหน้าทำเอาหัวใจเขาแทบหยุดเต้น....






“แล้วจะพันผ้าพันแผลให้นะ” เสียงหวานเอ่ยเนิบนาบ ขยับตัวเล็กน้อยให้ต้นขาตัวเองถูเบาๆกับผิวเนื้ออ่อนไหวใต้ผ้ายืดของกางเกงที่เขาสวมอยู่เหมือนจงใจจะกลั่นแกล้ง....



ไม่สิ....นั่นน่ะ จงใจจะยั่วกันชัดๆไม่ใช่รึไง






...ยามาโมโตะกรีดยิ้มเย็น....

ความเจ็บปวดจากฝ่ามือยังคงอยู่ ยืนยันถึงการมีเลือดเนื้อและตัวตน ณ ตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่ความฝัน




...ทำร้ายคนอื่น....หรือว่าถูกทำร้าย....?


....ไม่เลย.....เขาไม่เคยคิดพิศวาสการเล่นอะไรโรคจิตพรรค์นั้นเลยสักนิด....






.......ถ้าเพียงแต่อีกฝ่ายจะไม่ใช่โกคุเทระละก็นะ......






ร่างเล็กค่อยๆขยับตัวลุกจากที่นั่งคร่อมคนป่วยอยู่แล้วก้มลงคว้ากระเป๋าใบใหญ่ที่ปลายเตียงมาไว้ใกล้มือ กระชากซิปออกอย่างรวดเร็วแล้วยื่นมือเข้าไปควานหาอะไรบางอย่างข้างใน ข้าวของที่ปกติน่าจะวางอยู่ในห้องพยาบาลถูกโยนออกมากระจายเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด...




ยามาโมโตะมองตามตาค้าง พูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
นี่นายเตรียมตัวมา ‘เล่น’ จริงจังขนาดนี้เลยเหรอโกคุเทระ





“อ๊ะ...อยู่นี่เอง!”



ผ้ากอซพันแผลม้วนโตลอยหวือผ่านหน้าขึ้นมาตกเสียงดัง ‘ตุ้บ’ อยู่บนหน้าอกเขา
ตามด้วยอีกเสียง ‘ตุ้บ!’ ที่หนักกว่ากันบนท้อง กระพริบตาสองสามทีจึงตระหนักได้ว่าตุ้บที่สองนั้นเป็น ‘คุณหมอโกคุเทระ’ ของเขานั่นเองที่ขึ้นมานั่งคร่อมราวกับพุงกะทิเขาเป็นที่นั่งประจำตำแหน่งของตัวเองไปแล้ว




“มือ!”
ประโยคห้วน สั้น แต่เข้าใจได้ชัดเจน ยามาโมโตะยื่นมือซ้ายออกไปแต่ดูจะไม่ทันใจคุณหมอของเขานัก จึงรู้สึกได้ถึงแรงกระชากที่ข้อมือเพื่อเร่งให้กระตือรือร้นขึ้นกว่านี้สักหน่อย





“เป็นแผล ก็ต้องล้างแผล”


กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาแตะจมูกที่ขนาดไม่สบายอยู่ยังได้กลิ่น แล้วของเหลวสีฟ้าใสทั้งหมดในขวดที่วางอยู่ใกล้มือก็ถูกเทพรวดลงบนฝ่ามือ ไหลนองเอ่อล้นลงมาจนเปียกเต็มอกเสื้อ เย็นวาบไปหมดเมื่อแอลกอฮอล์ดึงเอาความร้อนจากผิวระเหยหายไปในอากาศด้วย...




“เสื้อเปียกหมดซะแล้วสิ”
โกคุเทระก้มลงมองแผ่นอกคนข้างล่างอย่างจงใจ แม้ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็รู้อยู่แล้วว่ามันต้องเปียกแน่ๆในเมื่อตัวเองเป็นคนเททั้งหมดนั่นลงไปเอง



“ถึงแอลกอฮอล์จะระเหยเร็วก็เถอะ”
ปลายนิ้วเรียววางทาบลงบนกระดูกไหปลาร้า...ลากผ่านยอดอกใต้เนื้อผ้าเปียกชื้น เลยมาตลอดทางที่ถูกของเหลวสีฟ้าใสนั่นหกใส่


“แต่ถอดเสื้อออกก่อนดีกว่ามั้ย”








.............ร้อน................






...ทั้งที่ความเย็นจากแอลกอฮอล์ก็ยังฉาบอยู่ที่ผิว แต่ว่า...






.......ก็ยังร้อน........



ยามาโมโตะอ้าปากระบายลมหายใจ ทำไมถึงได้ร้อนผ่าวไปทั้งตัวขนาดนี้กับแค่สัมผัสเบาๆจากปลายนิ้ว ยิ่งเป็นไข้อยู่อย่างนี้ ความร้อนที่ดูเหมือนมีแต่จะพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆอย่างนี้ต้องทำเขาบ้าไปในนาทีใดนาทีหนึ่งเป็นแน่....





เริ่มเข้าใจความลำบากของโกคุเทระเมื่อวานนี้ขึ้นมาบ้างแล้วสิ




ชายเสื้อถูกเลิกขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามด้วยเสียงหวานที่ตอนนี้ดูเหมือนจะพูดเป็นแต่ประโยคคำสั่ง


“ถอดสิ!”


เขาขยับตัวทำตาม...นึกสงสัยแต่ไม่มีเวลาจะไปหาคำตอบว่าทำไมเขาถึงได้เป็นคนไข้ที่ว่าง่ายนักนะ...


เสื้อยืดถูกโยนข้ามหัวไปกองอยู่ปลายเตียงอย่างไม่ใยดี ในหัวตื้อไปหมดราวกับระบบความคิดและเหตุผลหยุดทำงานไปแล้ว เวลานี้ถ้าไม่มีคำสั่งอะไรคอยกำกับ...ทุกอย่างก็คงเป็นไปตามอารมณ์และสัญชาติญาณทั้งสิ้น






....เหมือนกับที่เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็วจนคนที่นั่งคร่อมอยู่หล่นตุ้บลงมาเป็นฝ่ายนอนหงายอยู่บนเตียง โดยมีร่างของเขาคร่อมอยู่แทน......


....นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของสัญชาติญาณรึไงกันนะ....






ดวงตาสีเขียวสดเบิกโพลง เผลอหน่อยเดียวกลายเป็นสลับตำแหน่งกันเสียแล้ว แกนี่มันไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ...




แต่วันนี้ฉันไม่ยอมง่ายๆหรอกนะ...




แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอของคนตรงหน้า ออกแรงเพียงเล็กน้อยดึงให้ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้...





“....ยามา...โมโตะ....”
กระซิบเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ทำท่าจะแตะกัน แต่แล้วกลีบปากบางกลับเลื่อนไปแตะที่มุมปากอีกฝ่ายแทน ฉวยเอาเสี้ยววินาทีที่ร่างสูงซึ่งอยู่ในตำแหน่งได้เปรียบกำลังผ่อนแรง ดันไหล่กว้างให้หงายไปด้านข้างแล้วพลิกตัวขึ้นมาอยู่ข้างบนแทน...



เสียงครางแหบพร่าดังเบาๆจากคนที่เพิ่งถูกผลักออกจนหัวกระแทกกับหมอน ที่ถึงแม้ว่าจะนุ่มนิ่มแต่แรงกระแทกนั้นก็แรงจนทำเอามึนไปได้เหมือนกัน...



สองมือบางกดร่างที่ทำเอาเขาเกือบเสียท่าให้นอนนิ่ง พอสังเกตเห็นท่อนอกเปลือยเปล่ากระเพื่อมเบาๆแล้วก็ลอบยิ้มอย่างพออกพอใจ...





...จะจูบน่ะ...มันยังเร็วไปหน่อยมั้ยยามาโมโตะ....






“ยังไม่ได้พันแผลให้เลยนะ”
โกคุเทระขยิบตาให้ทีหนึ่งแล้วคว้าผ้ากอซม้วนใหญ่ขึ้นมา กระชากปลายออกจนหลุดออกมายาวระเกะระกะ



ยามาโมโตะจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างรักใคร่ บอกไม่ถูกว่าอยากหัวเราะออกมาดังๆแล้วดึงตัวเข้ามากอดไว้แน่นๆ หรืออยากต่อยหมอนี่ให้หล่นตุ้บตกเตียงไปเลยมากกว่ากัน








....ให้ตายสิ...ร้ายกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....









....แต่เพราะอย่างนั้นถึงได้น่ารัก....




“งั้นก็รีบมาพันแผลให้หน่อยสิครับคุณหมอ”
เขาส่งเสียงท้าทาย อยากรู้เหมือนกันว่าจะสรรหาอะไรมาเล่นต่อ


ไม่ทันขาดคำ มือซ้ายของเขาก็ถูกคว้าไปเอาผ้ากอซพันอ้อมซ้ายอ้อมขวาจนยุ่งเหยิงไปหมด นอกจากที่ฝ่ามือแล้วยังเลยยาวมาจนถึงข้อมือ แล้วยังจะมาต่อที่มือขวาด้วยเสียอีก


“เอ๋....มือนั้นไม่ได้เป็นอะไรนี่”
เขาร้องขัดเมื่อเห็นว่าท่าทางจะโดนทำมัมมี่เป็นแน่ถ้าไม่ห้ามไว้เสียก่อน







โกคุเทระหันมามองอย่างขัดใจ







“โอ๊ย!”



ร่างเล็กก้มลงมองผลงานของตัวเองบนโคนนิ้วชี้ข้างขวาของคนป่วย เลือดไหลออกมาซิบๆตามรอยฟันที่เขาเพิ่งงับเข้าไปเต็มแรง


“ทีนี้พันข้างนี้ด้วยได้รึยัง”









“....”



ถึงกับอับจนด้วยคำพูดกันเลยทีเดียว....

ยามาโมโตะนอนนิ่งดูมือทั้งสองข้างของตัวเองที่ถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา หน้าตาตอนนี้อย่างกับใส่นวมชกมวยอยู่ก็ไม่ปาน





“เสร็จแล้ว...” โกคุเทระพึมพำน้ำเสียงภาคภูมิใจ




ร่างสูงแหงนหน้ามองเพดานแล้วถอนใจเฮือกใหญ่
จบซะที...จะว่าไปเขาก็เริ่มปวดหัวหนึบๆแล้วเหมือนกัน






“....ทีนี้ก็ ตรวจร่างกายอย่างละเอียด”







“ห๊ะ! !”



“ก็ตรวจร่างกายไง ไม่เคยไปหาหมอเรอะเจ้าบ้า!”

อา....ช่างเป็นคุณหมอที่พูดเพราะที่สุดในโลกเลย.....



เขายกมือที่มีผ้ากอซพันหนาเตอะขึ้นตบหน้าผาก...
บ้าจริงเรา ก็น่าจะรู้ว่าจบแค่นี้มันออกจะสบายเกินไปหน่อย....


เอาเถอะ เล่นต่ออีกสักนิดก็ได้




อีกครั้งที่โกคุเทระผละออกจาก ‘ที่นั่งประจำตำแหน่ง’ ของตัวเองเพื่อไปรื้อค้นอะไรในกระเป๋า ควานไปควานมา...ถุงกระดาษสีน้ำตาลทึบใบหนึ่งก็ไหลออกมากองรวมกับข้าวของที่กระจากเกลื่อนกลาดบนพื้น





ถุงนั่น....ที่จามาลให้มานี่นา ลืมไปซะสนิทเลย....


เขานั่งจ้องมองมันนิ่งอย่างหวาดระแวงราวกับกลัวว่าจะมีสัตว์ร้ายนอนขดอยู่ในนั้น ความเงียบปกคลุมบรรยากาศเนิ่นนานจนยามาโมโตะเริ่มสงสัย




“นั่นถุงอะไรน่ะ”




ร่างเล็กขมวดคิ้ว...นั่นสิ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน



มือตะปบเข้าที่ก้นถุงแล้วยกขึ้นเขย่าๆจนของข้างในไหลออกมารวมอยู่บนพื้น


....กองผ้าสีขาวขยุกขยุยปรากฏแก่สายตา
เจ้าหมอเถื่อนนั่นจะให้ผ้าขี้ริ้วนี่มาทำไมกันนะ...

....โกคุเทระหยิบมันขึ้นมา ชักสังหรณ์ไม่ดีขณะที่มือก็สะบัดมันให้คลี่ออกกลางอากาศ...







“นี่มัน...”




พูดได้เพียงแค่นั้นเสียงก็หายไป ประโยคที่เหลือดูเหมือนจะจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ปากอ้าค้างอย่างนึกไม่ถึง ทำไมเขาถึงไม่คิดได้ก่อนนะ...ชีกออย่างเจ้าหมอเถื่อนนั่น




“เอ๋...” เสียงยามาโมโตะร้องขึ้นอย่างประหลาดใจพลางยื่นหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ “นั่นมันชุดพยาบาลนี่”





เจ้าตัวหันมาตวาดแว้ด “ไม่ต้องบอกก็รู้เฟ่ย! !”



ร่างสูงลงไปนอนหัวเราะมือกุมท้องแน่น ถูกอกถูกใจกับแก้มขาวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงจัดอย่างกับลูกมะเขือเทศ
“นั่นสินะ ก็นายเป็นคนเตรียมมาเองก็ต้องรู้อยู่แล้ว ฮะๆๆ”




“.....ม...ไม่ได้เตรียมว้อย....ฝีมือไอ้หมอเถื่อนนั่นต่างหาก... ! !”



“อ้อ...สรุปว่าไปขอยืมดอกเตอร์มาสินะ”
ยามาโมโตะคลานลงจากเตียงมานั่งข้างๆแล้วกระชากผ้ากอซที่พันระโยงระยางเกะกะอยู่ที่มือออกก่อนจะยกขึ้นโอบคอร่างเล็กไว้ เอาแก้มตัวเองถูไปมากับแก้มใสสีชมพูระเรื่อของคนตรงหน้าอย่างรักใคร่




“ที่แท้คุณหมอเป็นพยาบาลที่ปลอมตัวมาเหรอเนี่ย” ยังจะสวมบทบาทคนไข้ต่ออย่างสนุกสนาน


“หุบปากไปเลยนะแก๊! !”


“นายนี่น่ารักชะมัด... ถ้ารู้ว่าโดนแกล้งแล้วจะมีคืนกำไรด้วยการใส่ชุดนั้นให้ดูละก็ ฉันคงยอมเป็นคนโดนแกล้งเองตั้งแต่เมื่อวานแล้วละ”


“....ค...ใครจะไปใส่ให้แกดูห๊ะ! ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ได้เป็นคนเตรียม ไอ้ดอกเตอร์เฮงซวยนั่นมันให้มาต่างหากเล่า !”
เด็กหนุ่มร้องโวยวายแก้ต่างให้ตัวเองเต็มที่ แม้จะดูไม่เป็นผลเท่าไรนักกับยามาโมโตะที่ปักใจเชื่อไปแล้วเรียบร้อยว่าเขาเตรียมชุดนี้มาเพื่อคืนกำไรให้คนป่วยโดยเฉพาะ





“นี่...ใส่ให้ดูเลยได้มั้ย”


“หัดฟังที่คนอื่นเค้าพูดบ้างสิเฟ่ย!”
โกคุเทะระเริ่มหัวหมุนติ้ว เถียงอะไรไปก็ดูจะไม่เข้าสมองเม็ดถั่วเขียวของเจ้านี่สักอย่าง เริ่มรู้สึกว่ามันชักจะกลับมาเข้าอีหรอบเดิมอีกแล้ว ทำไมกันนะ


“นี่.....ไม่ถอดก่อนก็ใส่ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ....”

เสียงต่ำๆที่ยังเซ้าซี้ไม่เลิกนั้นทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก เอาอีกแล้ว...ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้อีกแล้ว...



ไม่พูดเปล่า มือใหญ่คว้าชายเสื้อเขาแน่นแล้วกระชากออกรวดเร็วไม่ทันจะได้ตั้งตัว รู้ตัวอีกทีท่อนบนก็เปลือยเปล่าเหมือนกันเจ้าคนป่วยไปซะแล้ว




“....อือ.....ฉันมึนหัวเป็นบ้า ที่เหลือนายถอดเองได้มั้ย”



ได้ยินแล้วอยากจะประเคนเข่าใส่มันสักทีถ้าไม่ติดเรื่องที่เห็นว่าไม่สบายอยู่ละก็นะ




“ไม่ถอดเฟ่ย!”



“เฮ้อ ช่วยไม่ได้ งั้นฉันถอดให้เอง”



“จะบ้าเรอะ ไม่เอา!”



“เอาแต่ใจจังเลย ถอดเองก็ไม่เอา จะถอดให้ก็ไม่เอา...ตกลงจะเอาไงกันแน่เนี่ย” เสียงแหบแห้งชวนเวทนาของคนป่วยเอ่ยตัดพ้อ มือก็ยังเกาะหนึบกับขอบกางเกงเขาแน่นอย่างกับตุ๊กแก สายตาที่มองมาช่างเว้าวอนจนบอกไม่ถูกว่าน่าสงสารหรือน่าฟาดก้านคอมากกว่ากัน...



เหลือบไปมองเห็นรอยเลือดสีแดงเข้มเป็นดวงติดบนผ้ากอซที่หลุดออกมาจากมือแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างขัดใจ...



ไม่ได้ๆ จะใจอ่อนกับลูกไม้ตื้นๆแค่นี้ไม่ได้




นิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นจนรู้สึกอึดอัด เกือบจะทนไม่ได้แล้วตอนที่ขอบกางเกงของเขาถูกปล่อยออก พร้อมกับเจ้าตัวชอบเนียนที่ก้มหน้างุดๆปีนกลับขึ้นเตียง ส่งเสียงพึมพำอ่อยๆจนน่าสงสาร





“ขอโทษที่เจ้ากี้เจ้าการนะ.........เรื่องเมื่อวานก็ขอโทษ.........เรื่องเมื่อมะรืนก่อนก็ขอโทษเหมือนกัน.....”






“.....”




คนตัวเล็กคลานไปคว้าเสื้อที่เพิ่งถูกถอดออกไปขึ้นมากอดไว้ราวกับเป็นของรักของหวง สายตาก็เหลือบมองคนป่วยที่นอนหันหน้าหนีเข้ากำแพงเป็นระยะๆอย่างห่วงๆ





“....แล้วก็ขอบคุณมากที่วันนี้อุตส่าห์มาหา ถึงจะไม่ได้เพื่อมาเยี่ยมก็เถอะ...”




ยามาโมโตะพึมพำคำขอโทษกับกำแพงอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ได้ยินเสียงสวบสาบเบาๆของเสื้อผ้าที่น่าจะเป็นเสื้อของโกคุเทระที่ถูกเจ้าของหยิบกลับขึ้นมาสวมไว้อย่างเดิม...





เขานี่มันบ้าจริงๆ เอาแต่คิดอะไรเข้าข้างตัวเองอยู่เรื่อย ได้คืบจะเอาศอก.....





ทั้งที่รู้อย่างนั้น แต่พอเป็นเรื่องของโกคุเทระแล้ว....ก็รู้สึกว่าถึงจะได้มาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ....






....ทั้งหมดก็เพราะว่าเป็นนายหรอกนะ....







...แต่สุดท้ายก็เผลอทำให้โกรธอีกจนได้....



.....ขอโทษ.....






ตาหรี่ปรือใกล้ปิด ทั้งที่ร่างกายก็ยังหนาวๆร้อนๆบอกไม่ถูก
ถ้าหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาได้รู้ว่าเรื่องวันนี้เป็นแค่ความฝันก็ดีเหมือนกันนะ.....









...............................






............




“ใครให้แกหลับได้หา! !”




ยามาโมโตะกระพริบตาปริบๆ แต่ใบหน้ายังมั่นคงกับกำแพงขาวตรงหน้าไม่หันไปไหน รู้สึกได้ถึงสัมผัสที่ไหล่ของตัวเองพร้อมกับแรงที่ผลักให้พลิกตัวมานอนหงาย...




“หันหน้าหนีพยาบาลตอนตรวจร่างกายได้เหรอแก! ”

ประโยคนั้นฟังดูแปลกหู แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าและน้ำหนักที่ตามมากดทับอยู่บนตัวนั้นเพียงพอแล้วสำหรับทุกคำถาม...





“....ก....โกคุ..เท...ระ...”



“มีอะไรข้องใจหรือไงห๊ะ!”


ยามาโมโตะกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากที่ได้ยินช่างขัดกับภาพร่างเล็กในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาเสียเหลือเกิน ท่อนบนที่เป็นชุดเข้ารูปขับเน้นเอวบางให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนขึ้นมาอย่างน่าตกใจ ส่วนท่อนล่างที่เป็นกระโปรงสั้นกุดโชว์ท่อนขาเปลือยเปล่าก็ยิ่งร่นขึ้นไปสูงขึ้นอีกเมื่อเจ้าตัวนั่งคร่อมเอวเขาในท่าที่ล่อแหลมขนาดนี้..



ใบหน้าหวานก้มงุดๆ...แต่ในเมื่อมองจากมุมต่ำของคนที่ถูกนั่งทับอยู่อย่างนี้ ถึงจะก้มหน้าจนคางชิดอกขนาดไหนก็ยังเห็นชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ดีว่ามันแดงซ่านไปจนถึงใบหูแล้ว ได้ยินเสียงบ่นงึมงำในคออะไรสักอย่างที่ฟังไม่ค่อยออก แต่จับใจความได้ประมาณว่า ‘....แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ...’ แล้วก็ ‘....เพราะเห็นว่าโดนไปเยอะแล้วหรอกนะ...’ อะไรทำนองนั้น...




“มัวนิ่งอะไรอยู่ล่ะ....ก็เล่นต่อสิ....หมอกับคนไข้ของแกน่ะ”



“...เปลี่ยนเป็นคุณพยาบาลกับคนไข้ไม่ใช่เหรอ...” เขาแก้ให้



“เออนั่นแหละ!” ร่างเล็กว่าก่อนจะพยายามสวมบทบาทด้วยการเอียงคอมองลงมาอย่างน่ารัก

“เจ็บตรงไหนบ้าง”



ยามาโมโตะยกมือขึ้นกุมนิ้วมือเรียวของคุณหมอที่ตอนนี้กลายเป็นคุณพยาบาล ‘ของเขา’ แล้วดึงมันมาแตะที่ริมฝีปากแห้งผากของตัวเอง “...ตรงนี้ครับ....”


พิศมองใบหน้าชวนมองที่เลื่อนเข้ามาใกล้แล้วสติแทบจะหลุดลอยหายไปทางหน้าต่าง ถ้านี่เป็นแค่ฝันก็อย่าเพิ่งตื่นเลย...



ริมฝีปากอุ่นจุมพิตแผ่วเบาตรงตำแหน่งที่เมื่อครู่มีนิ้วมือวางอยู่ เขาหลับตาดื่มด่ำกับความหอมหวานที่ได้รับเหมือนอย่างทุกที หากแต่คราวนี้แทนที่เขาจะเป็นคนรุกเร้าแกมบังคับอีกฝ่าย กลับกลายเป็นคนน่ารักตรงหน้าที่ใช้ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดเริ่มเกมเสียเอง ได้ยินเสียงครางเบาๆเมื่อจูบนั้นแปรเปลี่ยนจากจังหวะเนิบนาบเชื่องช้ามาเป็นรุกเร้ารุนแรง...เต็มไปด้วยความละโมบอยากตักตวงสัมผัสหวานติดปลายลิ้นที่ได้รับมาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอสักที ใบหน้าเปลี่ยนมุมสลับกันไปมาเพื่อให้ลิ้นชุ่มได้รุกล้ำเข้าไปในโพรงปากอุ่นของอีกฝ่ายมากที่สุด อากาศกลับกลายเป็นสิ่งไม่จำเป็นไปชั่วขณะที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่กระเซ้าเย้าหยอกกันเนิ่นนาน....




“....อา.....อือ....................อืมม...............”




ยามาโมโตะขบเม้มริมฝีปากล่างของร่างเล็กเบาๆ เรียกเสียงครางผะแผ่วอีกครั้ง.....








...เขารักเสียงนั้น.....





เสียงที่เป็นของเขาเพียงคนเดียว.....




โกคุเทระถอนริมฝีปากออกมา ได้ยินเสียงหอบหายใจทั้งของตัวเองและเจ้าคนที่นอนป่วยอยู่ มันก็น่าอยู่หรอก เขาไม่เคยจูบนานขนาดนี้มาก่อน ไอ้หมอนี่นอกจากจะเป็นนักเบสบอลแล้วยังเป็นนักดำน้ำด้วยรึไงกันนะ

“..หายเจ็บรึยัง”



ร่างสูงพยักหน้ายิ้มๆ มองเรียวปากชมพูสดที่ดูจะเจ่อขึ้นมาน้อยๆเพราะจูบเมื่อครู่แล้วก็ยิ่งรู้สึกอยากลิ้มลองอีกสักครั้ง




“แต่ขอแบบเมื่อกี้อีกทีได้มั้ย”



“พอได้แล้วเจ้าคนโลภมาก...” เจ้าตัวบ่นงึมงำพร้อมกับเบือนหน้าหนี ท่าทางเขินอย่างนั้นมันยิ่งทำให้เขาอดใจไม่อยู่
“เล่นเยอะแล้ว ฉันจะไปเก็บของแล้วจะได้หาอะไรให้แกกิน...”


คุณพยาบาลจำเป็นขยับตัวเตรียมจะลุก เรียวขาขาวจนเกือบซีดตวัดออกจากที่นั่งคร่อมเอวเขาอยู่...
....แต่ที่แย่คือเขาอดใจไม่ไหวซะแล้วน่ะสิ...






“...!!!”


ไหล่บางถูกกระชากให้กลับมานั่งที่เดิม กระโปรงสั้นกุดร่นขึ้นยิ่งกว่าเก่าจนน่ากลัว



เสียงแหบพร่ากระซิบถามข้างหูเรียกเลือดให้ขึ้นมาสูบฉีดบ่นใบหน้าอีกครั้ง

“...กินนายก่อนได้มั้ยล่ะ...”




“...แก...พูดอะไรน่ะหา! !”


ยามาโมโตะซบใบหน้าลงกับซอกคอขาว สองมือกอดเรือนร่างบอบบางไว้แน่น
ตัวเล็กอะไรอย่างนี้นะ ถ้ากอดแรงกว่านี้กระดูกจะแตกคามือไปเลยหรือเปล่าก็ไม่รู้...






“...นี่....ปล่อยได้แล้วเฟ่ย!”





“ฉันพูดจริงๆนะ” เขายืนยันหนักแน่นเท่าที่เสียงแหบๆนี้จะทำได้ “ถ้าจะ ‘ทำ’ ได้รึเปล่า?”



“ทำบ้าอะไร” คนตัวเล็กเริ่มดิ้นขลุกขลักหาทางออกที่ไม่เคยมีอยู่แต่แรกแล้ว เมื่อตระหนักถึงความจริงข้อนั้นจึงได้แต่ส่งเสียงตวาดซึ่งถึงทำไปก็ไร้ผลอยู่ดี “แกนี่มันน่าอายจริงๆเลย!”



“......ไม่ได้เหรอ?” ใบหน้าคมเงยขึ้นมาสบตา คิ้วขมวดราวกับกำลังเจ็บปวดเสียมากมาย “ครั้งก่อนนั้นจะว่าไปก็เป็นเพราะฉันบังคับนาย...เลยไม่รู้ว่านายเต็มใจจริงๆหรือเปล่า”



“.....คราวนี้ก็เลยอยากถามก่อน...”




โกคุเทระหลบตา ขดตัวจมหายไปในอ้อมกอดแข็งแกร่งของคนตรงหน้า ได้ยินเสียงตอบคำถามงุ้งงิ้งดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น


“...จะบ้าหรือไง....”


“...เรื่องแบบนี้ใครเค้าถามกันก่อนเล่า เจ้าโง่!” น้ำเสียงหงุดหงิดเสียเต็มประดา หลังจากนี้ต้องเสียใจแน่ๆที่พูดประโยคฆ่าตัวตายนี่ออกไป แต่มันเบรกไม่อยู่เสียแล้ว...


“ถ้าฉันไม่ยอม ป่านนี้แกคงโดนบอมบ์กลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว!”

ถึงตรงนี้ มั่นใจเต็มร้อยว่าใบหน้าต้องกำลังร้อนผ่าวจนเขากล้าพนันด้วยตำแหน่งมือขวาของรุ่นที่สิบได้เลย ว่าตอนนี้มันต้องร้อนเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิร่างกายเจ้ายามาโมโตะที่กำลังไข้ขึ้นเป็นแน่....




ราวกับหัวใจกำลังพองโตขึ้นจนแทบจะคับปริอยู่ในอก ยามาโมโตะขยี้กลุ่มผมสีเงินนุ่มนิ่มของคนที่ซุกหน้าหนีความอายอยู่กับอกเขาอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วถามอีกครั้งเพื่อยืนยัน

“งั้นจะถือว่าตกลงนะ?”



“...ก็บอกแล้วไงเล่าว่าอย่ามาถามน่ะ!”




“....นี่ รู้อะไรมั้ย”
เขาพ่นลมหายใจร้อนใส่ใบหูแดงจัดของอีกฝ่าย
“....นายน่ะปากแข็งที่สุดเลย”



มือใหญ่เลื่อนสอดเข้าไปใต้กระโปรงตัวจิ๋ว รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่เริ่มตื่นตัวอยู่ข้างใน เขาสัมผัสมันแผ่วเบาพลางใช้ข้อมือรั้งให้ชายกระโปรงแสนเกะกะร่นขึ้นไปจนถึงเอว



“....ตรงนี้รู้สึกดีหรือเปล่า...?”


จริงๆแล้วเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด เพียงแค่ดูจากใบหน้าหวานชื้นเหงื่อที่ขึ้นสีแดงระเรื่อชวนมอง ดวงตาสีเขียวมร
กตฉ่ำเยิ้มหรี่ปรือ และกลีบปากแดงสดที่พยายามสุดความสามารถที่จะไม่ให้มีเสียงครางหลุดรอดออกมาก็น่าจะพอบอกได้แล้ว



แต่เขาก็ชอบที่จะถามนำออกไป... แล้วก็รอฟังเสียงหวานๆที่จะตอบกลับมา.....




“.....อ....อา.....ฮ้า.......ห...หยุดเลย....นะแก.....ยามา....โม.......อ๊ะ.......... ! ! ”




“อยากให้หยุดแล้วทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะหือ?”



มือเรียวคว้าไหล่ของร่างสูงไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งไม่ให้สติหลุดลอยไปเสียก่อน แผ่นหลังแอ่นตึงจนเกร็งไปหมดราวกับจะตอบรับกับสัมผัสจากเบื้องล่างโดยไม่รู้ตัว นั่นยิ่งทำให้ยามาโมโตะเร่งจังหวะเร็วขึ้นไปอีก

“ถึงได้บอกไงว่านายน่ะปากแข็ง” เขาจูบเบาๆที่หน้าผากชื้นเหงื่อ ขณะที่มือก็ยังคงขยับไปเรื่อย







“.....แต่ก็นั่นแหละที่น่ารักที่สุด”





“.............อา.................ฮะ.....อื๊อออออ.....................”


เสียงครางที่เริ่มจะกลั้นไม่อยู่บอกให้รู้ว่าคนตรงหน้าคงใกล้จะถึงที่สุดของอารมณ์เต็มที




“เอ๋...จะไปแล้วเหรอ อย่าเพิ่งสิ”


จู่มือที่ขยับอยู่ก็หยุดลง นัยน์ตาสีเขียวคู่สวยที่มีหยดน้ำคลออยู่เหลือบมองคนตรงหน้าที่กำลังปลดกางเกงของตัวเองออกบ้าง


กางเกงขายาวผ้ายืดถูกถอดออกไปกองอยู่ที่ตาตุ่มก่อนจะโดนเขี่ยทิ้งไปอย่างไม่ใยดี มือใหญ่จับที่สะโพกมนของคนที่นั่งคร่อมอยู่ให้ยกขึ้น....



โกคุเทระรู้ดีถึงความหมายของการกระทำนั้น ร่างเล็กยกตัวขึ้นในท่าคุกเท่า สองมือโอบรอบคอร่างสูงไว้แน่น ศีรษะซบลงกับไหล่กว้างก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวลงจนรู้สึกถึงส่วนปลายที่จ่ออยู่ตรงช่องทางด้านหลัง แขนเรียวที่โอบอีกฝ่ายไว้สั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด...



“.....ปล่อยตัวตามสบายนะ....” ยามาโมโตะส่งเสียงปลอบโยน มือแกร่งประคับประคองสะโพกมนให้ทิ้งน้ำหนักลงไปช้าๆ “...ไม่ต้องเกร็ง....”




“....อึ้ก....!”

เสียงหวานร้องขึ้นเบาๆเมื่อส่วนนั้นของเขาจมหายเข้าไปในช่องทางคับแคบจนสุด หยดน้ำใสร่วงผล็อยลงจากนัยน์ตาคู่งาม
เขาเลื่อนริมฝีปากไปหยุดที่เปลือกตาที่ปิดแน่นแล้วจูบซับน้ำตาให้แผ่วเบา ปล่อยให้เวลาไหลผ่านโดยไม่ขยับตัวอยู่ครู่ใหญ่เพื่อให้อีกฝ่ายคุ้นชินกับสัมผัสที่ได้รับ



“...ขยับเองไหวมั้ย...”




ร่างเล็กพยักหน้าช้าๆ แล้วเริ่มขยับตัวขึ้นลงด้วยจังหวะเนิบนาบจนทรมานใจ ปลายเล็บจิกเข้าที่แผ่นหลังทุกครั้งที่ช่องทางที่คับแน่นถูกกระแทกเข้าไปจนสุด เสียงครางที่แยกไม่ได้ว่าเป็นของใครกันแน่ล่องลอยปะปนกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ แต่สุดท้ายแล้วคนที่ทนไม่ได้เสียเองกลับกลายเป็นยามาโมโตะ...

“....อา....หยุดก่อน โกคุเทระ...”



“....??”


วงแขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางแล้วพลิกให้ร่างเล็กเป็นฝ่ายลงไปนอนอยู่บนเตียงโดยมีเขาคร่อมอยู่แทน ก่อนจะจับท่อนขาเรียวทั้งสองข้างให้ยกขึ้นพาดบ่า
“แลกที่กันนะ”




โกคุเทระขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“.....แต่แก.....ไม่สบายอยู่....”



นัยน์ตาคมมองหน้าคนรักนิ่ง ทุกครั้งที่คิดว่าคงไม่สามารถรักคนๆนี้มากขึ้นได้อีกแล้วก็กลับพบว่าตัวเองยิ่งถลำลึกลงทุกทีอยู่ร่ำไป อย่างประโยคแสนน่ารักนั่นก็คงจะทำเอาเขาตกหลุมรักชนิดฝังกลบขุดไม่ขึ้นไปอีกนานเลยทีเดียว



“...ไม่เห็นเป็นไร นอนป่วยให้นายดูแลก็ดีออกจะตายนี่นา” เขาพูดกลั้วหัวเราะ “ปล่อยให้นายขยับเองอย่างนั้นน่ะ มันช้าซะจนทรมานเลยล่ะรู้รึเปล่า....”



“...อ...อย่ามาทำเป็นปากดีนะเฟ่ย อ...อ๊ะ--!”



ร่างสูงเริ่มขยับตัวช้าๆ ก่อนจะค่อยๆเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น แต่ละครั้งที่กระแทกกระทั้นเข้าไปจนสุดเรียกเสียงครางหวานหูที่ทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าออกมาได้ทุกครั้ง...




“...อา.....ข้างในนายร้อนจัง.....ฮายาโตะ....”




“...อึ้ก.............ย....ยามา.....โม......ฮ้า.......”




“....เรียกทาเคชิสิ”

เขาออกคำสั่ง แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไรกลับมาจึงยิ่งกระแทกเข้าไปแรงกว่าเก่า...ลึกกว่าเก่า.... จนชั่วขณะที่คิดว่าไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้วนั่นเองที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังแผ่วหวิวออกจากเรียวปากบาง







“......ท.....ทา....เค....ชิ”





ทั้งหัวขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกราวกับล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศที่ไร้ซึ่งน้ำหนัก มีเพียงความสุขที่แทบจะเอ่อล้นออกมาเท่านั้นที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่สัมผัสได้


เขาถอนกายออกมาช้าๆแล้วล้มลงนอนเคียงข้างร่างเล็กที่ลมหายใจยังคงขาดห้วงไปบางจังหวะ สองมือดึงเข้ามาก่อนไว้ด้วยความหวงแหน ใบหน้าคมโน้มลงจูบที่ปลายจมูกเชิดอย่างคนหัวรั้น





เขารักทุกอย่างของคนๆนี้....รักจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว...




มือบางเอื้อมมาแตะที่แก้มของคนที่เพิ่งเล่นอะไรสักอย่างที่ปลายจมูกของเขา ก่อนจะยื่นหน้าผากขึ้นไปแตะกับหน้าผากกว้างของคนป่วยเพื่อวัดอุณหภูมิ



“ตัวไม่ร้อนแล้วนี่นา”
โกคุเทระเอ่ยเสียงอ่อนแรง
“หลับซะสิ ตื่นมาจะได้หาย”


“งั้นนายก็นอนด้วยกันนะ” ยามาโมโตะเอ่ยเสียงออดอ้อนพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมสองร่างบนเตียง “ถือว่าพักฟื้นที่เพิ่งหายไข้เหมือนกัน”


คนตัวเล็กซุกหน้าหายไปในแผ่นอกกว้าง เบียดตัวเข้าหาไออุ่นจากคนตรงหน้าราวกับลูกแมวตัวน้อย แต่ก็ยังไม่วายพูดทิ้งท้าย



“แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ...”




ร่างสูงยกมือขึ้นประคองศีรษะ ‘คนปากแข็ง’ ของเขาแล้วโอบไว้แน่น



รู้ดีว่า ‘แค่ครั้งนี้เท่านั้น’ ของโกคุเทระน่ะ...มันมีแค่ครั้งเดียวเสียเมื่อไหร่กัน....






_____________________The end______________________





::แถมฮร่ะ::




“นี่....โกคุเทระ”





“หือม์”





“ยังไม่หลับใช่มั้ย”





“ถ้าหลับแล้วจะตอบได้มั้ยล่ะเจ้าโง่!”





“ฮะๆ....นั่นสินะ”
ยามาโมโตะหัวเราะแก้เก้อ
“คือ....จะว่าไงดีล่ะ ฉันชักชอบไอ้ที่เราเล่นกันแบบนี้ขึ้นมาแล้วล่ะสิ..”







“....”







“ถ้ายังไง...ครั้งหน้าน่ะ”







“....”









“เรามาเล่นโปลิสจับขโมยกันมั่งดีมะ”



*แล้วนั่นก็กลายเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ยามาโมโตะจะกลายเป็นขี้เถ้าไปจริงๆ*



_______________________________________

จบเหอะ...จบซะที....


ยาวโฮกกกกกก ยิ่งแต่งยิ่งยาว...จะยาวไปหนายยยยย

สุดท้่ายโกคุก็เสร็จไอ้มนุษย์ขี้เนียนอยู่ดี ยอมรับซะเถอะ นายหนีไอ้บ้านั่นไม่พ้นหรอก โดยเฉพาะเมื่อมีแม่ยกอย่างนี้...ฮา


แต่เรทไม่ค่อยเข้าท่า...แต่เพื่อเอาใจผู้อ่านค่ะ เต็มที่แล้วนังเรนนี่ได้แค่นี้เอง

ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ ยิ่งแต่งยิ่งกู่ไม่กลับ (ฮา)


เรื่องนี้คงจบจริงๆซะที (ได้ข่าวว่าจริงๆควรจะจบมาตั้งแต่ตอนที่สองแล้ว)

สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านค่ะ ความสุขสุดๆของคนแต่งก็ตรงที่รู้ว่ามีคนอ่านนี่หละน๊อ
ว่าแต่ต้องมีคนทายถูกเยอะแน่เลยว่าของที่จามาลให้มาคืออะไร (อุตส่าห์ขนของมาตั้งเยอะแยะ เอาเข้าจริงๆก็ได้ใช้อยู่แ่ค่ไม่กี่อันเองนิ)

หวังว่าจะได้พบกันเรื่องหน้า(มั้ง?)ค่ะ
/โค้งงามๆ


แล้วตอบคอมเมนต์จะตามมานะคะ ^_^~

_________________

~8059 is love!!~


Image<< อันนี้บล็อกเค้า
Image<< อันนี้ DA เค้า ^_^~


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Up!]Let's play doctor2[จบแล้วค่ะจบจริงๆซะที]^^''
PostPosted: 17 Sep 2008, 02:13 
User avatar
Joined: 24 Aug 2008, 00:23
Posts: 69
ตอบคอมเม้นท์ที่ค้างไ้ว้ค่า


kisskit

คุณหมอรู้...และแฟนเกิร์ลรู้ก็พอแล้วค่า....อรั๊ง~

แต่งให้โกคุเอาคืนได้แค่นี้เองล่ะค่า (สุดแล้วแล้ว เหะๆ) รังสีิความเสะ+ดาร์กของยามะมันเกินกว่าจะแกล้งไปมากกว่านี้ได้จริงๆ
แ่ต่งเองก็หวั่นเอง





Varsator

มาต่อตอนจนจบแล้วนะคะ แอบเรทนิดหน่อยด้วยล่ะ (นิดหน่อยจริงเรอะ) + SM นิดหน่อยแต่พองาม(เรอะ?)สมกับเป็นเคะน้อยๆที่ไม่ควรรุนแรงจนเกินไปนัก (ฮา)

หวังว่าจะพอไปวัดไปวาได้นะค้า ^_^~
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า

nunu

จามาลบอกว่า "หมอรู้....หมอเห็น"

คนแต่งก็เคืองค่ะที่ทำไมถึงหมอถึงไม่ชวนไปดูด้วย (ซะงั้นล่ะ)


sai_run

อาจเป็นเพราะจามาลบังเอิญอยากไปชมสายฝนบนดาดฟ้าตอนนั้นพอดีค่ะ (เหตุผลข้างๆคูๆ)
เรื่องจามาลรู้ได้ยังไงนั้นก็ยังเป็นความลับของโลกต่อไป ฮา

บางทีุคุณหมออาจไปแอบติดกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วไว้ทั่วโรงเรียนก็ได้นะคะ...ว่าไปโน่น

ยังไงก็ตาม ขอบคุณที่เข้ามา่อ่านค่า


waterjoin

ตอนที่แ้ล้วไม่เรท ตอนนี้เลยเรทซ้่าาาา...(น่าภูมิใจตรงไหนเนี่ย)


Little_Punk

ขอบคุณมากๆเลยค่า^_^~


davi

ตอนแรกยามะก็ทำท่าเหมือนจะใส...แต่ทำไปทำมาความเนียนก็ชนะเลิศฮร่ะ

ปล.จะยกให้จามาลเป็นผู้ปกครองดีเด่นไปแล้วล่ะ...ฮา


ปล.2ร่วมหัวเราะใส่ยามะที่แกล้งเขาจนป่วยซะเองด้วยคน
(แต่สุดท้ายโกคุก็เสร็จมันอีกแล้ว...ฮื้ออออ)



abasheng

เรื่องใหม่ยังไม่มา แต่มาต่อเรื่องนี้จนจบ(จริงๆ)ก่อนละค่า

เรท...ไม่เรท....เรท....ไม่เรท....เรท.....

อร๊ายยย พิมพ์อะไรลงไปเนี่ย
/โดนเตะกระเด็นฐานมาทำสะดีดสะดิ้ง


ขออภัยที่มีดผ่าตัดไม่ได้ถูกนำมาใช้ เพราะเกรงว่าจะกลายเป็นฟิกเลือดสาดไปค่ะ ฮา
เรามาใช้อะไรที่มันดูอ่อนโยนแบบชุดพยาบาลกันดีกว่านิ...^_^~



~So~Kiss~

ไม่ต้องจิ้นเรทอีกแล้วค่ะ...
เพราะมันมาจริงๆแล้ว (แม้จะออกมาไม่เอาอ่าวก็ตาม...ฮา)

ยามะสุดท้ายก็เถือกไถเอาตัวรอดไปได้เรื่อยสิน่า...เบ็ดเสร็จแล้วก็กลับเข้าอีหรอบเดิม...
ซะงั้นล่ะ


..Sayzz..

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า
เรื่องจามาลรู้ได้ยังไงนั้นปล่อยให้เป็นความลับต่อไปให้ชาวโ่ลกในอีกสักร้อยปีข้างหน้ามาทำสารคดีกันเถอะค่ะ...(ฮา)
ไม่ได้คิดไว้ก็บอกมาเถอะ

"ดอกเตอร์จามาลสุดหล่อครับ" <<< สาเหตุที่จะทำให้โกคุพูดอย่างนั้นได้ก็คงมีแต่เพราะยามะจังนั่นแหละค่า...เหอๆ


AY-jin

ขอบคุณที่ติดตามค่า...ว่าแต่ของที่จามาลให้ตรงกับที่คิดไว้บ้างรึเปล่าเอ่ย ^_^~


honya_p

กลายเป็นคุณพยาบาลสาวกับคนไข้จอมเนียนไปจริงๆด้วยละค่า...ฮา
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ จุ๊บบบส์


icedragon

ก่อนเลือดคนอ่านจะกระจาย...เลือดคนแต่งได้สาดเละเทะเต็มหน้าคอมก่อนแล้วค่ะ อา...
/เช็ดเลือดกำเดา


TheDeathberryReturns

ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

ของที่จามาลให้ สุดท้ายก็ใช้คุ้มที่สุดแล้วละมั้งเนี่ย ฮะๆ



Akuma_zokyO

จามาลคงภูมิใจแย่ที่ของที่ให้ไปใ้ช้ประโยชน์เยอะที่สุดในฟิกแล้วมั้ง...ฮา
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ


Hizza

มาต่อจนจบแล้วนะค้า

ใจจริงอยากให้มัน sm กว่านี้แต่ไม่มีปัญญาค่ะ เหอๆ
โกคุตัวน้อยๆจะไปทำอะไรเค้าด้ายยยย
/ถูกเหล่าแม่ยกจับเชือด


Pau*panda

ขออนุญาตเปลี่ยนเป็นคุณพยาบาลโกเคะอินชุดพยาบาลสุดหูรูดแทนค่า....เหอๆ



username

ของที่จามาลให้ตรงกับที่คิดไว้มั้ยค้า /ทำหน้าใสซื่อกลับ...(แต่งหื่นขนาดนี้ใสซื่อใส่ใครเค้าก็ไม่เชื่อแล้วเฟ่ย!!)


Silme

นังเรนนี่พยายามจะให้มันออกมา sm สุดๆแล้วแต่ได้เท่านี้เองค่า...กลัวว่าเดี๋ยวโกคุจะหลุดคอนเซปต์เคะน้อยซึนเดเร่กลายเป็นเคะโหดเลือดสาดไป...ฮา
ขอบคุณที่เ้ข้ามาอ่านนะคะ /โดดกอด พันแข้งพันขา


kult_lucifer

ไม่ใช่อะไรเหรอค้า......

อั๊งงงงส์

นังเรนนี่ทำหน้าหื่นใ่ส่ (โดนทุบเปรี้ยง)

แค่ชุดพยาบาลเอ๊งงงง....ฮา
------------------------------------------------------------------------


สุดท้ายนี้อยากบอกว่าขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านมากๆเลยค่ะ นังเรนนี่อ่านคอมเม้นต์ฮาๆของทุกท่านแล้วมีความสุขที่สุดในโลกเล้ย
*โค้งงามๆ*
ู^_^~

_________________

~8059 is love!!~


Image<< อันนี้บล็อกเค้า
Image<< อันนี้ DA เค้า ^_^~


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Up!]Let's play doctor2[8059][จบแล้วค่ะจบจริงๆซะที]^^''
PostPosted: 17 Sep 2008, 08:46 
User avatar
Joined: 22 Jan 2008, 22:23
Posts: 181
Location: oยู่ใuโaกLLห่Jความฝัu
...อย่าห่วงไปเลยลุง...

“...จะดูแลให้ถึงใจเลย”

ถึงใจไม๊หละลูกแมวน้อยของเจ๊.....เอิ้กๆๆๆๆๆๆ
น่ารักเกินไปแล้วคู่นี้นิ...

ปล. ประโยคนี้
==>> ทุกครั้งที่คิดว่าคงไม่สามารถรักคนๆนี้มากขึ้นได้อีกแล้วก็กลับพบว่าตัวเองยิ่งถลำลึกลงทุกทีอยู่ร่ำไป <<==
โดนมากกกก

_________________
ฮายาโตะคือน้องที่รักยิ่ง แซนซัสคือชายที่ยิ่งรัก

Image

Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Up!]Let's play doctor2[8059][จบแล้วค่ะจบจริงๆซะที]^^''
PostPosted: 17 Sep 2008, 09:22 
User avatar
Joined: 06 Aug 2008, 22:58
Posts: 112
คุณหมอกับคนไข้SM.... = ="

เอามือยามะเป็นที่เขี่ยบุหรี่เนี่ยนะโกคุคุง แถมยามะดันชอบซะอีก แล้วก็ มะ... มัน..เรท... (ลงไปนอนเลือดพุ่ง)
เอิ๊ก สองคนนี้ไม่ใช่เล่นหมอกับคนไข้กันอย่างเดียวแล้วฮ่ะ แบบนี้มันเล่นสลับกันเป็นผ่านออนท๊อปรึไง ว่าแต่โกคุมารยาได้ใจมากๆค่ะ กั่กๆๆๆ


ชุดพยาบาล... ก๊ากกกก โกคุยอมใส่จริงๆหรอเนี่ย!!!! น่ารักชะมัดยาดเลย ฮุๆๆๆ

ว่าแต่คุณหมอเรนนี่เจ้าขา คุณพยาบาลโดนคนไข้กินซะแล้ว แบบนี้คนอ่านขอนอนตายก่อนล่ะค่ะ อั่ก เลือดหมดตัว....

_________________
+ -Water lily pond- +


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 99 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7  Next


Who is online

Users browsing this forum: Google Adsense [Bot] and 2 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: