•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฮึ๊ยยยยย~!!! ฟิค 3P เรื่องแรกในชีวิตค่า >w<,,
(โดดฟิคยาวเรื่องประจำมาแต่งอันนี้ ฮ่าๆๆๆ /me โดนฆ่าหมกส้วม)
เป็นอะไรที่แต่งยากได้โล่ห์จริงๆ แต่ถึงงั้นก็อย่าได้หวังว่าจะได้สาระอะไรจากฟิคเรื่องนี้ที่เราแต่งเลยค่ะ มีแต่เรท เรท เรท แล้วก็เรท 55+

(ทำไมตอนแรกมันยาวอย่างนี้...)

จริงๆ ตอนแรกกะแต่งเป็น ONESHOT ค่ะ ..แต่ไปๆ มาๆ ก็แบ่งร่างออกเป็นตอนๆ อย่างที่เห็นนี่ล่ะค่ะ
(ไม่มีสาระแต่ดันยาวซะงั้น 555+)



AUFIC : PEOPLE ERROR
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : D1869 (Dino x Hibari x Mukuro), 6918 (Mukuro x Hibari), D18 (Dino x Hibari)
Rate : NC-17 (เรอะ ?)
Category : BL, Drama, Romance, Angst
Warning : SM (คุณฮิ M >w<,,), Dark (ล่ะมั้ง ?)
Comment : แต่งยากมากมายมหาศาล... ตอนแรกกะจะแต่งเป็น ONESHOT แต่เพลินไปหน่อย (ฉากยาวไปหน่อย...) ก็เลย...

EP.01 [The limit of heart]

เสียงฝีเท้ากุบกับดังขึ้นบริเวณชั้นล่างสุดของหอพักนักเรียนชายในโรงเรียนมัธยมประจำเมือง หัวหน้าคณะกรรมการรักษาระเบียบเดินมาจนสุดทาง ชั้นนี้เป็นชั้นสุดท้ายที่เขาจะมาเดินตรวจกลางดึกเช่นนี้เพื่อที่จะได้แน่ใจว่าไม่มีนักเรียนคนไหนยังออกมาเดินเพ่นพ่านในเวลานี้อีก ขณะที่กำลังจะหันหลังแล้วเดินกลับไปยังห้องพักของตนเองนั้นก็มีเสียงหนึ่งรั้งเอาไว้

"เคียวยะ มาเดินทำอะไรดึกๆ น่ะ ?" เสียงขยับกลอนประตูดังกริ๊กลอยมาจากทางด้านหลังเยื้องไปเล็กน้อย เด็กหนุ่มผู้ตรวจตราหันกลับไปทางต้นเสียง คนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักห้องหนึ่งนั้นคืออาจารย์ประจำรายวิชาภาษาต่างประเทศซึ่งพักอยู่ห้องนั้น เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าเป็นอาจารย์แท้ๆ ทำไมมาพักอยู่ที่หอพักนักเรียนนี้ได้

"ฉันมาเดินตรวจ เผื่อมีคนออกมาเดินเพ่นพ่านจะได้ขย้ำให้ตายซะ..." นัยน์ตาสีดำสนิทส่องประกายวิบวับยามต้องแสงสลัว ฉับพลันอาวุธที่อยู่ในมือเล็กๆ นั้นก็เข้าประชิดอีกฝ่าย "..อย่างเช่นนายไง ดีโน่..."

"เฮ้อ เคียวยะ นายนี่ล่ะก็นะ..." ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมสีอ่อนที่ตกลงมาบดบังใบหน้าหล่อคม นัยน์ตาสีอำพันที่ทอประกายหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่คว้าข้อมือที่กำลังจะฟาดเข้ามาเอาไว้

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ !" คิ้วโก่งเรียวบนใบหน้าสวยขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจที่ขยับไปไหนไม่ได้เพราะถูกรั้งเอาไว้ด้วยแรงที่มากเกินจะขัดขืน

"ดุจริงๆ น๊า~" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหยียดบนดวงหน้าคมก่อนมือข้างที่ว่างจะเลื่อนไปช้อนคางมนขึ้น แนบริมฝีปากลงกับอีกฝ่าย เรียวลิ้นสอดผ่านเข้าไปในโพรงปาก ไล่ต้อนอีกฝ่ายจนจนมุม มือข้างที่กำทอนฟาเอาไว้สั่นระริกไร้เรี่ยวแรง ราวกับได้ยินเสียงโลหะตกกระทบพื้นขณะที่ชายหนุ่มคลายมือที่คว้าข้อมือบางเอาไว้แล้วเปลี่ยนมากดท้ายทอยของร่างบางไว้แน่น แขนอีกข้างเอื้อมมาโอบรอบเอวบางแล้วดึงเข้ามาแนบชิด ดูดเม้มริมฝีปากอิ่มเอิบเบาๆ เสียงครางหวานดังขึ้นเพียงแผ่วๆ ก่อนจะคลายริมฝีปากออกจากกัน

"ดีโน่.." ร่างในอ้อมแขนเหม่อมองด้วยแววตาที่สั่นไหว ดวงหน้านั้นแดงเรื่อน้อยๆ อย่างน่ามอง

"ถึงจะดุแต่ก็น่ารักล่ะนะ" แล้วดีโน่ก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนขณะที่ทัดเส้นผมนุ่มสีทึบไปไว้หลังใบหูบางด้วยความเอ็นดู


เป็นเรื่องที่ไม่มีใครล่วงรู้

พวกเขาทั้งสองก็ไม่อาจล่วงรู้ว่าความสัมพันธ์ที่เกินเลยนี้มันเริ่มต้นมาตั้งแต่เมื่อไร

พอรู้สึกตัวอีกที ชายหนุ่มก็ไม่อาจปล่อยมือจากเด็กน้อยปากแข็งคนนี้ไปได้เสียแล้ว...


"เอ้อ จริงสิ มีคนอยากให้เคียวยะเจอน่ะ" จู่ๆ คนที่อายุมากกว่าก็โพล่งออกมาราวกับเพิ่งจะนึกเรื่องนี้ออก

"หืม ?" เด็กหนุ่มร่างบางอุทานขึ้นด้วยความสงสัย "ใคร ? พาสาวมาจากอิตาลีรึไง ?"

"โธ่ เคียวย๊า~ อิตาลีน่ะฉันไปทำงานนะ เชื่อใจกันหน่อยสิ" มือที่ทั้งใหญ่และอุ่นกว่าคว้าข้อมือเล็กที่ราวกับจะสามารถเปราะหักได้ง่ายๆ เอาไว้แน่นขณะที่เปิดแง้มประตูห้องพักของตนเข้าไปพลางถอนหายใจน้อยๆ "..งานยุ่งขนาดนั้นฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปควงสาวเล่า"

"..หายไปตั้งเกือบปี โทรศัพท์หรืออะไรก็ไม่มีติดต่อมา นึกว่านายไปตายอยู่ที่ไหนซะอีกนะ"


ไม่ได้กลัวว่าดีโน่จะไปหาสาวที่ไหนมาควงแทนเขาหรอก

ที่น่าเป็นห่วงคือ อย่างดีโน่น่ะ ไม่ต้องออกไปไหนก็มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้ามาให้เลือกกันพรึ่บแล้วน่ะสิ


"นี่นายเป็นห่วงหรือว่าหึงฉันกันแน่เนี่ย หืม ?"

"ม.. ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั่นแหล่ะน่า !" ฮิบาริรีบตอบปัดทันทีที่ได้ยินคำถามแทงใจดำ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายแค่หยอกเล่นแต่ใบหน้าก็แดงระเรื่อไปหมดจนไม่อาจบดบังความจริง ร่างของเด็กหนุ่มถูกกึ่งดึงกึ่งลากเข้าไปในห้องนั้น ไฟทุกดวงปิดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเล็กน้อยเท่านั้น

"ปากแข็งอีกแล้วๆ"

"ยุ่งน่า !" ร่างเล็กก่นด่าด้วยความเคอะเขินอย่างเคย "..แล้วไหนล่ะ คนที่จะให้ฉันเจอน่ะ ปิดไฟซะมืดแบบนี้.."

"ก็อยู่ในห้องฉันนี่แหละ เคียวยะ"

"แล้ว.. อึ่ก !!!" ร่างเล็กบอบบางรู้สึกราวกับถูกเหวี่ยงลงบนอะไรบางอย่างที่นุ่มพอที่จะไม่ทำให้ปวดหลัง ใช้ข้อศอกยันตัวขึ้นมาอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนทั้งที่ยังจับใจความเรื่องทั้งหมดไม่ได้


ที่ข้อมือยังคงมีความอบอุ่นของดีโน่หลงเหลืออยู่ แล้วทำไมถึงทำแบบนี้กับเขา ?


เสียงเย็นๆ กระซิบข้างหู

"ว่าไงครับ เคียวยะ"

ไฟทุกดวงในห้องสว่างพรึ่บขึ้นในเวลาใกล้เคียงกัน

ที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือใบหน้าคมคายและนัยน์ตาต่างสีที่รู้สึกคุ้นเคย ร่างของเด็กหนุ่มที่ถูกเหวี่ยงมาเมื่อครู่อยู่บนเตียงสีขาวสะอาดที่ยวบลงไปตามน้ำหนักของเขาเพียงเล็กน้อย

"มุคุ..โร่" รู้สึกราวกับลำคอแห้งผากยามขานชื่อนั้นออกมาราวกับกำลังหวาดหวั่นกับอะไรบางอย่าง

"ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะครับ ?" เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่ามุคุโร่ขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้า มือเย็นๆ บีบบังคับให้ดวงหน้างดงามนั้นหันมาสบตาขณะที่ริมฝีปากเกือบจะแนบชิดกัน "กลัวอะไรอยู่เหรอครับ ให้ผมปลอบใจให้ด้วยร่างกายดีไหมครับ ?"

"ใจเย็นๆ ก่อนสินายน่ะ โรคุโดคุง" เจ้าของนัยน์ตาสีอำพันตรวจดูจนแน่ใจแล้วว่าล็อคประตูแน่นหนาก่อนจะสาวเท้าเข้ามานั่งลงข้างคนรัก เตียงนุ่มยวบลงไปอีกเล็กน้อย

"อ.. อะไร ? พวกนาย ..ทำไม ?" คนที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่มนั้นสับสนจนทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ตรงหน้า สะบัดดวงหน้าหวานหนีจากมือของเพื่อนร่วมชั้นขณะที่อีกฝั่งก็จุมพิตลงบนขมับของเขาแผ่วเบาจนทำให้ยิ่งสับสนหนักเข้าไปอีก เสียงนุ่มอบอุ่นกระซิบที่ข้างหูขณะที่สอดมือผ่านเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบาง

"..ฉันรู้แล้วล่ะ เคียวยะ ..ไม่ต้องกลัวหรอก"


"..นายกับโรคุโดคุง ..คบกันตอนที่ฉันไม่อยู่ใช่ไหม ?"

"ด..ดีโน่ ..ทำไม... ?" ดวงหน้าขาวเนียนซีดเผือดขณะที่รู้สึกราวกับถูกเปิดโปงความจริงที่ไม่อาจหนีพ้น

"บอกเขาไปสิครับเคียวยะ ..อาจารย์ดีโน่เขารู้หมดแล้วล่ะ" แขนข้างหนึ่งของเจ้าของเรือนผมสีครามเลื่อนมาโอบไหล่บางทั้งสองข้างเอาไว้แน่น รู้สึกราวกับร่างนั้นจะสั่นระริกน้อยๆ เพราะบรรยากาศรอบๆ ที่ดูตึงเครียดและอึมครึมเกินกว่าจะรับไหว

"ฉัน..."

"ช่างมันเถอะเคียวยะ ยังไงฉันก็กลับมาแล้ว แล้วฉันกับนายก็ยังไม่ได้เลิกกันด้วย เพราะงั้น..." ริมฝีปากอุ่นร้อนแนบลงบนใบหูบางที่ระไปด้วยเส้นไหมสีถ่าน เสียงกระซิบแผ่วเบาไหลลงหูไปอย่างเชื่องช้า "..บอกเลิกหมอนั่นซะ..."

"ไม่แฟร์นี่ครับอาจารย์ ถึงคุณจะคบกับเคียวยะอยู่ แต่กลับทำให้เขาเหงาจนต้องมาซบอกผมนี่ ผมเองก็มีสิทธิ์นะครับ..." สองหนุ่มเริ่มเปิดสงครามประสาทระหว่างกันราวกับไม่สนใจร่างที่กำลังทำอะไรไม่ถูกอยู่ในอ้อมแขนของพวกเขา "..อีกอย่าง ผมน่ะตื้อเคียวยะมาตั้งหลายปีแล้วนะครับ จะให้มาเลิกง่ายๆ แบบนี้คิดเหรอว่าผมจะยอมน่ะ"

"งั้นก็ช่วยไม่ได้นะ ...เคียวยะ นายจะเลือกใครล่ะ.." ดีโน่ใช้มือบีบบังคับให้ 'คนรัก' หันมาสบตา ราวกับชายหนุ่มจะไม่รู้สึกตัวเลยว่าแววตาของตัวเองในตอนนี้นั้นน่าหวาดหวั่นเพียงไร

"ต้องเลือกแล้วนะครับ" มุคุโร่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเย็นยะเยือกจนน่าหวั่นใจไม่แพ้กัน "...จะเลือกผม.."

"..หรือจะเลือกฉันล่ะ ?" อีกฝ่ายเสริมให้จนจบประโยคก่อนจะผลักร่างบางให้นอนราบกับผืนเตียง คลายเนคไทและปลดกระดุมคอของตนออก โน้มตัวลงมาจุมพิตบนแก้มเนียนแผ่วเบา แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านั้น ร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนก็ถูกดึงขึ้น เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีครามฉุดรั้งเรือนกายแบบบางเอาไว้จากทางด้านหลัง เรียวนิ้วบีบบังคับคางมนให้หันไปหาก่อนจะแนบจุมพิตลงบนกลีบปากสีชาดอย่างดูดดื่มจนฝ่ายที่ถูกแกล้งเลิกขัดขืนไปทีละน้อย ดวงหน้างดงามร้อนผ่าวยามผละออกจากริมฝีปากตรงหน้า ยังไม่ทันที่จะได้สูดเอาอากาศเข้าปอดให้เต็มที่ก็ถูกอีกคนหนึ่งเข้ามาประกบจูบแทบจะทันที ขณะที่นัยน์ตาหลับพริ้มและกำลังพัวพันอยู่กับจุมพิตตรงหน้านั้นก็รู้สึกราวกับบริเวณลำคอระหงถูกพรมจูบไปทั่วจากทางด้านหลังจนค่อนข้างแน่ใจว่าจะมีแต่รอยประทับสีเรื่อกระจัดกระจายเต็มไปหมด

"อ๊ะ.. ด..ดีโน่ อืออ--" อาจารย์หนุ่มคลายริมฝีปากออกเพียงชั่วครู่ก่อนจะแนบจุมพิตลงมาปิดกั้นเสียงครางหวานอีกครา มือของทั้งสองปัดป่ายไปตามเรือนกายงามผ่านเนื้อผ้าที่สวมใส่ เลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าราวกับยังสามารถควบคุมตัวเองเอาไว้ได้อยู่ ผ้าบางสีขาวสะอาดถูกปลดเลื่อนลงมาตามเรียวแขนขาว ดวงหน้าคมซึ่งล้อมกรอบด้วยเส้นไหมสีทองอ่อนเปลี่ยนมาซุกไซ้ซอกคอระหงขณะที่เด็กหนุ่มอีกคนผู้เป็นลูกศิษย์ใช้เรียวนิ้วที่ยะเยือกราวกับจุดเยือกแข็งนั้นเคล้นคลึงยอดอกสีอ่อนเนิบนาบทว่าหนักหน่วง เสียงครวญอ่อนหวานกรีดครางแผ่ว ทั้งร่างสั่นสะท้านยามถูกเล้าโลมวูบไหวด้วยสัมผัสที่แตกต่าง ความอบอุ่นที่เย็นชากับความเย็นเยียบที่เร่าร้อน

"เคียวยะ ไม่คิดเลยนะว่านายจะกล้านอกใจฉัน ทั้งที่บอกให้รอแล้วแท้ๆ..." หนุ่มชาวตะวันตกกระซิบแผ่วด้วยน้ำเสียงที่น่าหวาดหวั่น "เด็กๆ น่ะถ้าไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ ..คงต้องลงโทษกันหน่อยล่ะ"

"ตอนนี้เลยหรือครับ อาจารย์ดีโน่ ..ไม่ดีมั้งครับ" คนที่ช้อนอยู่ด้านหลังร่างเล็กท้วงขึ้นมาทั้งที่สีหน้าไม่ได้แสดงออกเช่นนั้น นิ้วของเด็กหนุ่มสอดเข้าไปหยอกล้อเล่นกับลิ้นอุ่นนุ่มของร่างตรงหน้า ดวงหน้าคมหวานที่แดงซ่านเอนหลังลงซบไหล่กว้างนั้น

"ทำไม ?" ความอุ่นร้อนชื้นแฉะที่เล้าโลมบนยอดอกสีอ่อนนั้นหยุดชะงักลงชั่วครู่ยามเอ่ยทวนถาม

"..ก็...เคียวยะน่ะ เขากลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วนะครับ" พูดจบก็เหยียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นบนใบหน้าคม "..วิธีลงโทษของอาจารย์จะยิ่งทำให้เขากลัวนะครับ อีกอย่างตอนนี้ 'คนนอก' อย่างผมก็อยู่ด้วย ..ถ้าจะทำจริงๆ ก็เอาไว้เวลาที่อยู่กันสองคนเถอะครับ"

"..วิธีลงโทษ ..นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง.. ?" เนตรสีอำพันหรี่ลงเล็กน้อยขณะสบตา "...หรือว่าเคียวยะบอก ?"

"หึหึหึ.. ผมคาดคั้นเขาเองแหละครับ ..ตอนที่เริ่มคบกันใหม่ๆ น่ะ ...ตามตัวเคียวยะมีแต่รอยแผลที่ถูกแส้เฆี่ยนเต็มไปหมด" วงแขนที่โอบรอบเอวคอดบางกระชับแน่นเข้า "...คุณเป็น S สินะครับ ..อาจารย์ดีโน่"

"หึ ..ถ้าใช่แล้วจะทำไม.." ดีโน่ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยขณะที่ยื่นใบหน้าของตนเข้าไปใกล้คนที่ล่วงรู้ความลับ "..หรือว่านายอยากลองกับฉันหรือไง หืม ? โรคุโดคุง"

ฝ่ายที่ท้าทายยื่นมือออกไปกระชากคอเสื้อลูกศิษย์ที่เอ่ยปากถามลงมาในระยะประชิดก่อนจะกดแนบริมฝีปากเข้าหากัน มุคุโร่แปลกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนี้กับตนแต่ก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไรขณะที่ถูกขบกัดเข้าที่ริมฝีปากจนรู้สึกว่ามีโลหิตไหลซึมออกมา จากการละเลียดอย่างเนิบนาบบนลิ้นของผู้เป็นอาจารย์ เด็กหนุ่มจึงแปรเปลี่ยนเป็นใช้วิธีที่ทำให้เลือดกลบปากแทน

"..ไม่เบาเหมือนกันนี่ โรคุโดคุง ..กล้ากัดลิ้นฉันแบบนี้.." ชายหนุ่มยกหลังมือขึ้นมาปาดของเหลวสีแดงเข้มที่ไหลซึมออกมาจากมุมปากหลังจบจุมพิตที่ดุเดือดนั้น

"...มันก็ต้องมีเอาคืนกันบ้างสิครับอาจารย์ ..อีกอย่าง ผมเองก็เป็น S เหมือนคุณนั่นแหละครับ ...ไม่ค่อยอยากให้พวกเดียวกันมาคลอเคลียใกล้ๆ แบบนี้สักเท่าไร" ว่าอย่างนั้นก่อนจะเลิกสนใจผู้เป็นอาจารย์แล้วหันมากระซิบข้างหูร่างบางในอ้อมแขนแทน "..มาเล่นกันต่อดีกว่านะครับ ลูกแมวน้อยของผม"


"ฝากเคียวยะสักครู่นะครับ อาจารย์ดีโน่" ร่างของฮิบาริถูกประคับประคองไปอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ ขณะที่เอนหลังลงแนบกับแผ่นอกกว้างด้านหลัง คนที่ฝากเขาเอาไว้กับอีกฝ่ายก็ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะจูบเบาๆ ลงบนริมฝีปากสีชาดที่สั่นระริกโดยไม่ล่วงล้ำ รู้สึกได้ถึงลำแขนที่สวมกอดแน่นจากด้านหลัง เสียงเอ่ยถามแว่วดังมาขณะที่มุคุโร่ลุกขึ้นยืนบนเตียงก่อนจะเดินไปอยู่ตรงหน้าทั้งสองโดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย

"นายจะทำอะไร ?" นัยน์ตาคมสีอ่อนแสงเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาสงสัยซึ่งระคนด้วยความไม่ไว้ใจเอาไว้บางๆ

"หึหึหึ.. ก็...แบบนี้ไงครับ"

"อ.. อ๊ะ---" เสียงครวญครางหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากชุ่มฉ่ำที่เผยอออกน้อยๆ เพียงแผ่วเบา นิ้วมือทั้งสิบขยุ้มลงบนเนื้อผ้ากางเกงสีดำที่คนที่ขนาบแนบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของตนสวมอยู่ ปลายเท้าทั้งสองข้างจิกผ้าปูที่นอนใต้ร่างอย่างเต็มแรงเมื่อรู้สึกถึงแรงที่ทิ้งลงมาบริเวณส่วนอ่อนไหวจากเท้าที่บดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วงและเนิบนาบผ่านเนื้อผ้าที่สวมปกปิดส่วนล่างอยู่

"รู้สึกดีไหมครับเคียวยะ ?" เด็กหนุ่มเอ่ยถามเสียงแผ่วขณะที่ยังคงเล้าโลมเรือนกายแบบบางตรงหน้า สบนัยน์ตาสีถ่านหยาดเยิ้มที่ช้อนขึ้นมามองเขาอย่างเว้าวอนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"...แบบนี้นี่เองเรอะ ..งั้นก็..." อาจารย์หนุ่มว่าแล้วก็เงียบไป จัดให้ร่างเล็กคุกเข่า คว้าข้อมือบางทั้งสองข้างมาไพล่หลังแล้วมัดเข้าด้วยกันโดยใช้เนคไทของตัวเองที่ถอดทิ้งไปเมื่อครู่อย่างแน่นหนา มืออุ่นสอดผ่านเข้าไปในกางเกงของคนที่ตนสวมกอดอยู่ คนตัวเล็กสั่นสะท้านยามถูกสัมผัสเบาบางไล้ไปตามช่องทางเบื้องล่างด้วยความรุ่มร้อนก่อนล่วงล้ำเข้าไปในกาย เคลื่อนขยับเข้าออกร่างที่เอนกายเข้าหาราวกับไม่อาจขัดขืนต่อสิ่งที่เร่งเร้า ได้แต่ปล่อยให้น้ำเสียงอันเย้ายวนของตนถูกกรีดออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

"อ๊ะ ฮ๊าา--- อ.. อืออ--" ฝ่ายถูกกระทำบิดเกร็งขณะที่ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้านจากสัมผัสที่ทำให้รู้สึกวูบวาบ เท้าเย็นๆ ที่บดเบียดลงมายังคงไม่ยอมหยุดลง ขณะเดียวกันปลายนิ้วของอีกคนที่แนบอกกว้างชิดก็ราวกับจะทำให้เขาสิ้นสติเสียตรงนั้น เผลอปล่อยให้คราบราคะบางส่วนไหลซึมออกมาอย่างน่าอาย

"อ้าวๆ ตรงนี้ชื้นไปหมดแล้วนะครับเคียวยะ" น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยกล่าวอย่างได้ใจพลางใช้ฝ่าเท้าทิ้งน้ำหนักลงไปอย่างรุนแรงอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าบริเวณที่สัมผัสอยู่นั้นเปียกชื้นขึ้นมา "แหม ที่จริงแล้วชอบให้ผมทำแบบนี้ก็ไม่บอกนะครับ ..จะได้สนองให้จนถึงใจเลยล่ะ"

"ฮะ ..อ๊ะ.. อ๊าาา---" ร่างบางกรีดเสียงหวานสุดแรงเมื่อสิ่งที่กักเก็บเอาไว้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดในคราวเดียวทั้งที่ยังคงมีสิ่งที่กีดกันเอาไว้บางๆ จากภายนอกอยู่ ไหลซึมลามลงไปถึงต้นขาขาว

"..เคียวยะ ..ถอดกางเกงออกก่อนจะเปื้อนมากกว่านี้ดีกว่านะ" เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูขณะที่สิ่งปกปิดร่างกายส่วนล่างค่อยๆ ถูกปลดออก เลื่อนลงไปตามเรียวขาขาวเนียนจนทั้งร่างเปลือยเปล่า กางเกงสีดำที่ถูกถอดออกมาลงไปกองกับพื้นข้างเตียงอย่างไม่ใยดี

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดในตอนนี้คือร่างบางที่กำลังจะแปดเปื้อนด้วยตัณหาของพวกเขาอยู่ตรงหน้านี้ต่างหาก

มุคุโร่สาวเท้าเข้ามานั่งคุกเข่าลงตรงหน้า 'คนรัก' ยื่นหน้าไปข้างหู ร้องบอกด้วยเสียงที่พอได้ยิน

"อยู่ต่อหน้าผมกับอาจารย์ดีโน่ในสภาพแบบนี้คงจะกลัวแย่เลยสินะครับ แต่ว่า..." มือเย็นเยียบทั้งสองข้างเข้ามาประคองใบหน้าหวานที่แดงเรื่อด้วยความอับอายเมื่อรู้สึกราวกับว่าตนเป็นเพียงที่รองรับอารมณ์ของผู้อื่น นัยน์ตาคมสวยหลับพริ้มทั้งที่คิ้วยังคงขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่ถูกบรรจงจุมพิตลงบนริมฝีปากสีชาดอิ่ม ความเย็นวูบหนึ่งไหลผ่านลงลำคอไป เรียวลิ้นที่ยังพัวพันกันอยู่คลายออกอย่างเชื่องช้าราวกับไม่อยากแยกจาก ประโยคถัดมาดังขึ้นข้างกลีบปากที่เผยอออกน้อยๆ "..ถ้าใช้ยาเมื่อกี้ล่ะก็ คุณก็จะลืมความกลัวนั้นได้เองครับ..."

"..เป็นเด็ก ม.ต้น แท้ๆ ..รู้เรื่องพวกนี้ดีจังนะ โรคุโดคุง" นิ้วที่ผละออกมาแล้วรุกล้ำเข้าไปในช่องทางตรงหน้าอีกครั้ง ดีโน่พูดเหน็บคนที่ป้อนยาให้ 'คนรัก' ของตนกลืนลงไป นิ้วที่เพิ่มจำนวนขึ้นจากคราวแรกเบียดเสียดกันเข้าไปราวกับหิวกระหาย

"..อะไรที่ทำให้เคียวยะ 'ของผม' มีความสุข ..ผมก็ต้องรู้ทั้งนั้นแหละครับอาจารย์.." เจ้าของนัยน์ตาต่างสีจอมเจ้าเล่ห์เอื้อมไปคลายเนคไทสีดำที่พันธนาการข้อมือบางเอาไว้แล้วดึงมาโอบรอบคอตน ดวงหน้างดงามเบียดลงข้างลำคอเขาพร้อมเสียงหอบหายใจระรัว

" 'ของนาย' งั้นเรอะ.."

อาจารย์หนุ่มหัวเราะเยาะเงียบๆ ด้วยเสียงที่ราวกับถอนหายใจอยู่เนืองๆ


"เคียวยะ ..ฉันเข้าไปนะ" ประโยคนั้นจบลงด้วยเสียงปลดเข็มขัดดังกริ๊ก เจ้าของเนตรสีอำพันทรงเสน่ห์ที่บีบปิดโถมแทรกกายเข้ามาในคราวเดียวแม้จะยากลำบาก เสียงหวานกรีดครวญกังวานยามที่ถูกบังคับให้เคลื่อนกายตามแรงส่งเบื้องล่าง ยิ่งอับอายเมื่อจำต้องให้คนที่ตนโอบกอดเอาไว้เห้นสีหน้าที่ล้นปรี่ไปด้วยแรงปรารถนาจนไม่อาจควบคุม

"อ๊ะ อ..อ๊าา-- อ๊ะ ฮะ..." ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากสั่นระริกหอบหายใจ นัยน์ตาเบนหลบคนที่เงยขึ้นสบตา

"หลบตาทำไมล่ะครับเคียวยะ" ยกมือขึ้นทัดเส้นไหมสีดำชุ่มเหงื่อที่แนบข้างใบหน้าหวานไปหลังหู ไล้เรียวนิ้วไปตามพวงแก้มฝาดสีชาดอย่างเอ็นดู

"..ย.. อ๊ะ--- อย่ามองฉัน ..อ.. ฮะ--" นัยน์ตาคู่สวยบีบปิดยามรับรู้ถึงแรงที่กระแทกกระทั้นเข้ามาจนเผลอกอดคนตรงหน้าไว้แน่น เอาแต่เบนหน้าหนีราวกับเขินอายประหนึ่งเด็กน้อยไร้เดียงสา

"ทำไมล่ะครับ.." เด็กหนุ่มขมวดคิ้วราวกับสงสัย ยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อนเอ่ย "...ก็ตอนนี้ ..เคียวยะสวยมากเลยนะครับ.."

นัยน์เนตรสีรัตติกาลชุ่มฉ่ำปรือขึ้น แพขนตายาวกระพริบปริบน้อยๆ ดวงหน้าหวานสวยระบายสีกลีบกุหลาบน่ามอง เรือนผมสีดำขลับแนบเคลียพวงแก้มและต้นคอระหง ริมฝีปากสีชาดเผยอออกน้อยๆ อย่างเย้ายวนยามปลดปล่อยเสียงครางหวานเสนาะหู รู้สึกราวกับหัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุยามจุมพิตยะเยือกแนบลงบนแผ่นอกบางของตน ทอดมองเจ้าของจูบที่ประทับลงบนร่างเมื่อครู่ด้วยสายตาสั่นไหวระริก


"เมื่อกี้ผมเผลอคิด ..ว่าถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ ...หัวใจผมมันจะหยุดเต้นเอาดื้อๆ เพราะสายตาแบบนั้นของคุณก็คงจะไม่แปลกเลยล่ะครับ"

รอยยิ้มเหยียดขึ้นบนใบหน้าคมคายซึ่งล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีครามสวย

ร่างบางนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนกลีบปากเล็กๆ น่าลิ้มลองนั้นจะเบียดลงมามอบจุมพิตหอมหวานให้โดยไม่คาดคิด


"ห.. หุบปาก อ..อ๊ะ---" เสียงครวญหวานขานบอกยามเมื่อผละริมฝีปากออกจากกัน นัยน์ตาหวานขุ่นมัวหยาดเยิ้ม ยิ่งเบียบกายเข้าหาคนตรงหน้าแนบแน่นเมื่อแรงส่งเบื้องล่างเร่งจังหวะเร็วแรงขึ้นราวกับกับกำลังหึงหวงเพราะจุมพิตที่แลกกับคนในอ้อมแขนเมื่อครู่ "อ๊ะ.. ฮ๊าาา--- ร.. เร็วไป ..อ๊ะ--- ดีโน่.."

"..เวลาที่ฉันครอบครองนายน่ะ ..นายก็ต้องคิดถึงแต่ฉันคนเดียวนะเคียวยะ.." ชายหนุ่มเคลื่อนกายเข้ามาชิดเล็กน้อย แนบอกกว้างลงชิดกับแผ่นหลังขาวเนียนของร่างที่ครอบครองอยู่ ความอุ่นร้อนของร่างกายยิ่งเสียดสีทวีอุณหภูมิให้สูงขึ้นกว่าเดิมขณะที่แทรกกายเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มนั้นด้วยความรู้สึกปรารถนาและขุ่นเคืองอย่างไม่อาจหยุดยั้ง เอื้อมมือไปเร่งเร้าส่วนอ่อนไหวของคนในอ้อมแขนให้ปลดปล่อยออกมารวดเร็วกว่าที่เคย

"อืม.. ดูท่าอาจารย์เค้าจะหึงเคียวยะแล้วนะครับนี่ ..ถ้าอย่างนั้น..." มือเย็นๆ ทั้งสองข้างประคองวงหน้าหวานขึ้นมาสบตา ก่อนจะค่อยๆ วางคางมนลงบนเตียงนุ่มบริเวณระหว่างท่อนขาทั้งสองของตน คว้าข้อมือบอบบางมาไพล่ไว้หลังแผ่นหลังบางแล้วรั้งเข้าด้วยกันด้วยเนคไทที่ปลดออกในคราแรก ร้องบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วบางอย่างเจ้าเล่ห์ "..ทำให้ผมหน่อยสิครับ ..จะได้ไม่ต้องมองหน้าผม จะได้ไม่ต้องคิดถึงผมแบบเมื่อกี้ไงล่ะครับ"

"..ม...ไม่เอา อ๊ะ... ก ..แก้เนคไท ..ให้ก่อนสิ.." ร่างบอบบางพยายามดิ้นรนออกจากสิ่งที่พันธนาการอยู่นั้นอย่างไร้ผลทั้งที่ยังคงไร้เรี่ยวแรงเพราะความร้อนเร่าที่เบียดเสียดเข้ามาจนเริ่มรู้สึกแทบจะทานทนเอาไว้ไม่ไหว นิ้วมือกำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา ขณะที่ริมฝีปากแดงระเรื่อยังคงเผยอครวญอย่างอ่อนหวานด้วยแรงปรารถนา

"ไม่จำเป็นหรอกครับ.. ใช้ปากก็ได้นี่ครับ.." มุคุโร่ว่าก่อนจะกดโน้มศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนไหมสีดำขลับเข้ามาใกล้ราวกับบังคับขืนใจให้ยินยอมทำตาม นัยน์เนตรสีรัตติกาลที่สั่นไหวนั้นหรี่ลงน้อยๆ เมื่อไร้แม้แต่แรงที่จะเอ่ยปฏิเสธออกไป

ฟันคมขาวของร่างเล็กเลื่อนไปปลดตะขอและซิปกางเกงของคนตรงหน้าลงแทนนิ้วมือที่ถูกมัดเอาไว้หลังจากที่เข็มขัดถูกถอดออกอย่างเสียมิได้ รั้งเนื้อผ้าบางที่ปกปิดแก่นกายนั้นลงก่อนจะค่อยๆ โลมเลียทั้งที่เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดหวั่นและอ่อนแรง ฝ่ายที่ถูกปรนเปรอลูบศีรษะที่ถูกกดลงไปนั้นอย่างอ่อนโยนด้วยความเอ็นดู ขบริมฝีปากตนเองเพื่อข่มกลั้นเสียงหอบครางหนักๆ ในลำคอเอาไว้ไม่ให้หลุดออกมามากนักเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนนุ่มนิ่มไล้ไปบนกายที่เริ่มตื่นตัวเต็มที่แล้ว แม้จะยังไม่มั่นคงแต่ความเย้ายวนนั้นก็ทำให้เขาแทบคลั่งได้ทุกครั้งไป อดคิดไม่ได้ว่าถ้ามี 'ความเต็มใจ' มากกว่านี้ เขาเองจะมีความสุขมากกว่านี้สักเท่าไรกัน


...ถ้าเคียวยะรักผมมากกว่านี้สักนิดล่ะก็...


"อ.. ฮะ... อ๊ะ----" กลีบปากนุ่มสีชาดผละออกจากแก่นกลางที่เปียกชุ่มตรงหน้าเมื่อรู้สึกราวกับมีบางสิ่งแล่นวูบวาบไปทั่วกายจนสั่นสะท้าน เสียงแผ่วหวานครางเครือเมื่อระลึกถึงจังหวะที่เสียดสีไปมาในเรือนร่างของตนและมืออุ่นที่เร่งเร้าจนราคะเหลวขุ่นเริ่มปริ่มออกมาจนเปรอะเปื้อน

"อดทนอีกนิดเดียวนะ เคียวยะ" ดีโน่กระซิบข้างใบหูบางของคนที่เบียดใบหน้าซบลงกับเตียงนุ่มเบื้องล่าง เนตรสีถ่านฉ่ำเยิ้มบีบปิดลงเมื่อจังหวะรุนแรงกระแทกกระทั้นเข้ามาจนกายไหวคลอน ริมฝีปากเผยอหอบหายใจ รู้สึกได้ถึงความขุ่นข้นที่ไหลผ่านเข้ามาและกระเซ็นออกแปดเปื้อนผิวกายอ่อนบาง ราวกับสติถูกฉุดยื้อออกไปหมดสิ้นขณะที่กรีดเสียงหวานรื่นหูจนแทบสุดตัว ได้แต่หอบโยน หยาดเหงื่อเกาะพราวบนผิวเนียนจนเปียกชุ่ม

"อ.. แฮ่ก" ฮิบาริหอบครางหลังตัณหาถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด

"...ออกมาเยอะจังนะ เคียวยะ" ร่างที่ยังคงไม่ถอดถอนออกเบียดเข้ามาแนบชิดกว่าเดิม ฟันคมขบลงบนใบหูบางนิ่ม เรียกเสียงหวานๆ จากร่างที่สั่นไหวระริกอยู่ในอ้อมแขน นัยน์ตาคมหวานที่ปรือขึ้นไม่มากนั้นค่อยๆ พริ้มหลับลงเมื่อนิ้วที่โชกชุ่มของคนที่เบียดร่างชิดล่วงล้ำเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นเล็กนุ่ม

"..เอ้า ..ทำต่อสิครับเคียวยะ ผมยังไม่เสร็จเลยนะ" ดวงหน้าหวานที่ยังคงแดงก่ำถูกรั้งไปด้านหน้าพร้อมเสียงยะเยือกที่โน้มลงมากระซิบบอก นัยน์ตาสีอำพันเหลือบขึ้นสบเนตรต่างสีที่หรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะถอนนิ้วออกอย่างเชื่องช้า

ความฉ่ำชื้นในโพรงปากเล็กๆ นั้นเข้าครองครองแก่นกายของเด็กหนุ่มตรงหน้า เสียงครางเบาบางดังขึ้นในลำคอเมื่อถูกกอดรัดด้วยความเร่าร้อนที่แสนอ่อนหัดทว่ากลับทำให้สติเจ้าของเรือนผมสีครามกระเจิดกระเจิงไปได้โดยง่าย ลูบศีรษะที่มีเรือนไหมสีรัตติกาลปกคลุมอยู่เบาๆ ก่อนผละออก เอื้อมมือทั้งสองข้างไปแตะข้างวงหน้าหล่อเหลาที่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีอ่อนแสงแล้วขยับเข้าไปใกล้

"คราวนี้อย่ากัดลิ้นฉันอีกล่ะ โรคุโดคุง" อาจารย์หนุ่มเอ่ยเบาบางชิดริมฝีปากของคนตรงหน้า มุคุโร่หัวเราะคิกน้อยๆ ก่อนจะตอบกลับ

"หึหึหึ... อาจารย์เองก็อย่ารุนแรงกับผมก่อนก็แล้วกันครับ"

ดีโน่เบียดจุมพิตเข้าหาริมฝีปากบางของเด็กหนุ่ม เรียวลิ้นทั้งคู่ตวัดกอดรัดกันเนิบนาบรุนแรง แสนดูดดื่มราวกับกระหายจนแทบลืมหายใจ ฝ่ายที่ถูกปรนนิบัติด้วยริมฝีปากทั้งสองครางเบาๆ ในลำคออย่างพึงพอใจ ถอนจูบออกอย่างแช่มช้าเมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังจะไปถึงปลายทาง

"อะ.. แค่ก !" ฮิบาริไอออกมาด้วยอาการที่เหมือนคนสำลักน้ำ ของเหลวสีขุ่นที่ถูกปลดปล่อยออกมาไหลผ่านลงลำคอระหงนั้นอย่างรวดเร็วจนจำต้องกลืนลงไปอย่างเสียมิได้ ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ยังมีบางส่วนที่กระเด็นออกมาเปื้อนบนผิวหน้าขาวเนียนซึ่งเรื่อสีชาดอยู่บ้าง

"เก่งมากครับ เคียวยะของผม" เอ่ยว่าเช่นนั้นก่อนจะดึงรั้งร่างนั้นขึ้นมารับจุมพิตหอมหวานซึ่งราวกับเป็นรางวัลตอบแทน ประคองดวงหน้าเอาไว้แนบชิดขณะที่ฝ่ายที่ช้อนหลังร่างบางเอาไว้โน้มใบหน้าคมลงมาซุกไซ้ผิวบางข้างลำคอขาว กลีบปากอิ่มขยับครวญน้อยๆ ทั้งที่ยังคงพัวพันอยู่กับความหอมหวานในโพรงปากที่แลกเปลี่ยนกันนั้น เนคไทที่รัดข้อมือบอบบางทั้งสองข้างไว้ถูกคลายออกช้าๆ

เด็กหนุ่มนัยน์ตาสองสีผละจูบออกในเวลาไม่นานนัก เลื่อนกายลงมาต่ำ ครอบครองส่วนอ่อนไหวของคนรักเอาไว้ด้วยความชื้นแฉะบนลิ้นอุ่นจนร่างเล็กๆ นั้นได้แต่บิดเร่าไปมาอย่างทรมานขณะที่มือบางทั้งสองข้างนั้นขยุ้มลงเนื้อผ้าที่ปกคลุมไหล่กว้างตรงหน้า เข่าที่ใช้ยันร่างให้ทรงตัวอยู่ได้สั่นระริก ดวงเนตรที่ฉ่ำเยิ้มเริ่มคลอด้วยน้ำตา ปากแดงที่เผยอหอบหายใจถูกรั้งไปรับจุมพิตจากคนที่ซ้อนอยู่ทางด้านหลังโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งง่ายๆ ปลายนิ้วของคนทั้งสองเบียดเสียดกันเข้าไปในช่องทางเล็กๆ ที่คับแคบนั้น

"..ยาเมื่อกี้ออกฤทธิ์แล้วสินะครับ ตื่นตัวเร็วขนาดนั้น..." ราวกับได้ยินเสียงนั้นขณะที่ผละออกจากจุมพิตเพียงชั่วครู่ เปลือกตาทาบปิดลงอีกครั้งเมื่อริมฝีปากนั้นโถมลงมาอีกครั้งก่อนจะเลื่อนไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเบาบาง

"ฉันออกไปนะ เคียวยะ.."

"อ๊ะ.. ย..อย่าเพิ่ง..." มือข้างหนึ่งเปลี่ยนมารั้งชายเสื้อเชิ้ตที่อาจารย์หนุ่มสวมอยู่เอาไว้แน่นอย่างอ่อนแรง เสี้ยวหน้าที่เบี่ยงกลับมาทางด้านหลังมองมาด้วยสายตาที่คลอน้ำอุ่นใส เอ่ยคำขอร้องที่น่าอายนั้นออกมาผ่านทางกลีบปากที่เริ่มแตกแห้งแล้วเล็กน้อยเพราะจูบหนักๆ ที่โถมลงมาไม่เว้นช่วง เมื่อรู้สึกว่าสิ่งที่เติมเต็มความปรารถนานั้นกำลังถอยห่างออกไปช้าๆ จนร่างกายเริ่มเรียกร้อง

"หืม ? เมื่อกี้ว่าไงนะ ?" ฝ่ายที่ถูกขอร้องแกล้งถามย้ำออกไปทั้งที่ได้ยินชัดเจน ทั้งที่กำลังจะถอนกายออกแต่เรียวนิ้วของชายหนุ่มที่ล่วงล้ำเข้าไปในกายนั้นกลับขยับเร่งเร้าคนตรงหน้าราวกับไม่รับรู้ถึงความรู้สึกที่แทบจะแผดเผาร่างในอ้อมแขนให้สลายไป

"อ๊ะ ! ..อ๊ะ ..ฮะ--- ย.. อย่าเพิ่งออกไป ..ดีโน่---" น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยนั้นสั่นไหว ความร้อนผ่าวแล่นผ่านไปมาในร่างกายวูบวาบจากสัมผัสชื้นแฉะเบื้องหน้า น้ำตาปริ่มไหลออกมามากกว่าเคยเพราะถูกกระตุ้นความรู้สึกมากเกินกว่าจะเรียกว่าทรมานได้ ถึงกระนั้นก็ยังคงปรารถนาที่จะได้รับการครอบครองจากเจ้าของน้ำเสียงอบอุ่นที่กระซิบเสียงแผ่วข้างใบหูอยู่เช่นเคย

เด็กหนุ่มอีกคนที่ไม่ได้เข้าร่วมการสนทนานั้น แม้จะรับรู้สุ้มเสียงทั้งสองแต่ก็กลับทำเป็นไม่สนใจ ยังคงปรนเปรอร่างบอบบางตรงหน้าต่อไป ของเหลวขุ่นบางส่วนไหลซึมเข้ามาในโพรงปากทีละน้อย หลับตาลงรับรู้เพียงเสียงหวานที่ครางเครือน่าฟัง แม้จะมีการตอบรับแต่เขาก็รู้ตัวดีมาตั้งแต่แรกว่าไม่อาจผันเปลี่ยนสถานะของตนเองไปมากกว่าการเป็นอะไรสักอย่างที่ใช้แก้เหงาของ 'คนรัก' ของเขาได้เลย...


...แต่..ถ้ามันจะเป็นการช่วยซับน้ำตาให้คุณได้สักนิดล่ะก็...


"..ถ้านายว่าอย่างนั้นล่ะก็..." ดีโน่ขานตอบเบาๆ ซุกใบหน้าคมลงกับผิวกายบางข้างลำคอขาว เอื้อมมืออุ่นไปเคล้นคลึงยอดอกสีอ่อนที่แข็งขืนตอบรับ

"อ..ฮะ อ๊ะ... อ๊า---" นิ้วของทั้งสองที่ทั้งอุ่นและเย็นขยับเคลื่อนเบียดเสียดเข้ามาในช่องทางอ่อนนุ่มที่ยังคงโชกชุ่มด้วยคราบราคะ กระตุ้นเร้าตัณหาในเรือนกายบอบบางให้ปะทุสูงขึ้น ริมฝีปากยังคงสาละวนอยู่บนผิวกายขาวผ่องเช่นเคย ฮิบาริเกร็งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่หลั่งไหลออกมาจากกายเมื่อไม่อาจทานทน ไหลผ่านลงลำคอของคนตรงหน้าลงไปขณะที่ก้มลงสบตา กรีดร้องเสียงหวานอย่างสุดแรง "..อ๊ะ ! ม..ไม่ไหว ..ฮ๊า-- อ..อ๊ะ อ๊าาาา--- !!!"

ร่างบางทรุดเอนกายลงกับแผ่นอกกว้างของคนด้านหลังอย่างอ่อนแรง หยาดเหงื่อไหลเคลียผิวบาง นัยน์ตาหรี่ปรือทอดลงมองสบเนตรต่างสีตรงหน้าทั้งที่ยังหอบหายใจ แต่กลับได้แต่หลบแววตาที่มองขึ้นมาและรอยยิ้มที่คลี่บางๆ บนใบหน้าคมคายซึ่งดูราวกับกำลังฝืนอย่างไม่เข้าใจตนเอง แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นก็ได้ยินเสียงของอีกคนดังขึ้นมา

"โรคุโดคุง.." เจ้าของเรือนผมสีอ่อนขานเรียกชื่อลูกศิษย์ของตน ยังคงโอบรัดกายบางเอาไว้ในอ้อมแขน

"ครับ ?" มุคุโร่ขานรับเมื่อถูกเรียก เบี่ยงหน้าไปสบนัยน์ตาสีอำพันเล็กน้อย

"...ช่วยถอยออกไปก่อนสักแป๊บนะ"

เด็กหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มออกมาเช่นเคย

"ครับ.. อาจารย์..."


"คราวนี้นายยั่วฉันเองนะเคียวยะ ..แล้วอย่ามาบ่นทีหลังล่ะ" ชายหนุ่มกดแนบร่างที่สวมกอดเอาไว้ให้คว่ำหน้าลงบนเตียงนุ่ม หัวเข่ามนกดลงรองรับประคองร่างที่สั่นระริกของตนเอาไว้ ยกสะโพกมนขึ้น เบียดกายที่ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งเข้าไปจนสุดเรียกเสียงครวญเร้าจากฝ่ายที่ถูกกระทำได้เป็นอย่างดี

"อ๊ะ อ๊าาาา !!! ..ด..ดีโน่ ..ดีโน่ อ๊ะ... ฮ๊าาา--- ไม่---" ได้แต่พร่ำร้องเรียกชื่อของชายหนุ่มคนรักขณะที่ความแข็งขืนนั้นล่วงล้ำเข้ามาอย่างรุนแรงรวดเร็วจนแทบไม่อาจรับไหว ร่างเล็กๆ ไหวคลอนไปตามแรงกระแทกนั้น เรียวนิ้วทั้งสิบจิกขยุ้มบนผ้าปูที่นอนจนแทบฉีกขาด ริมฝีปากอิ่มเอิบที่เริ่มแห้งผากได้แต่กรีดร้องอย่างทรมานทว่าสุขสม ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเพราะน้ำใสๆ ที่ปริ่มล้นออกมา

ฝ่ายคนที่ได้แต่เฝ้ามองนั่งเอนหลังพิงหัวเตียง นัยน์ตาสีชาดและครามทอดมองคนรักอย่างเหม่อลอย ถอนใจเล็กๆ กับภาพที่เห็นตรงหน้า

เรือนกายที่ตกอยู่ในการครอบครองถูกจับพลิกร่างให้หันมาสบตา คนด้านบนโน้มลงมาบดเบียดจุมพิตกับคนในอ้อมกอด แขนเรียวเล็กยื่นออกมาโอบรอบท้ายทอยของคนตรงหน้าเอาไว้แนบชิดราวกับหวงแหน

มุคุโร่หัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าสักวันจะต้องกลายเป็นแบบนี้ แต่ก็ยังอดหวังเอาไว้เล็กๆ ไม่ได้ว่าความรู้สึกจะได้รับการตอบรับกลับมาบ้าง


...ยื่นมือเข้าไปหาก่อน มันก็...เจ็บปวดแบบนี้ล่ะนะ...


"เคียวยะ..." ริมฝีปากบางขยับขานชื่อที่หลงใหลอยู่แผ่วเบาเพียงผู้เดียว ใบหน้าคมคายซบลงบนฝ่ามือยะเยียบ นัยน์ตาบีบปิดลงขณะที่ระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตซึ่งยังคงฝังติดอยู่ในความทรงจำ...
______________________________

"เคียวยะ.. ร้องไห้อยู่เหรอครับ ?"

"ม.. ไม่ได้ร้องสักหน่อย ..น ..น้ำตา ..ฮึก ..มันไหลออกมาเอง..."

"..เหงา ...สินะครับ ?"

มือเย็นๆ นั้นเลื่อนไปบีบมือของร่างที่ไหวโยนอยู่ตรงหน้าอย่างอ่อนโยน แสงสีส้มของอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านบานหน้าต่างของห้องเรียนที่ว่างเปล่าเข้ามา ร่างบางทำท่าจะดึงมือกลับแต่ก็ถูกยึดเอาไว้แน่น

"..ไม่ใช่นะ.. ฉ..ฉันไม่ได้..."

"อย่าปากแข็งเลยครับ ..ของมันเห็นกันตำตาอย่างนี้..."

ฮิบาริเงียบไป หลบเลี่ยงสายตาที่ทอดมองมาทำให้หวั่นไหว พยายามปาดน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนผิวหน้าออก

มุคุโร่ดึงมือเล็กๆ นั้นเข้าไปแนบกับผิวแก้มของตน ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะคอยรับฟังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยปากออกมา

"บางทีอาจจะ.. เป็นแบบนั้นก็ได้ ฉันอาจจะ 'เหงา' จริงๆ ก็ได้..." เด็กหนุ่มปล่อยให้คนที่เริ่มหยุดร้องไห้ดึงมือกลับไปเช็ดบนใบหน้าที่แดงก่ำเล็กน้อย หัวหน้าคณะกรรมการรักษาระเบียบถอนใจก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนของตน "..น่าขายหน้าชะมัด ..ต้องให้นายมาเห็นฉันในสภาพแบบนี้นี่.."

"ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ครับ" นัยน์ตาต่างสีหรี่ลงขณะคลี่ยิ้มอ่อนโยนเบาบาง ยื่นมือออกไปลูบศีรษะของคนที่นอนฟุบอยู่ "..ไม่ว่าใคร ..ถ้าต้องอยู่ห่างกับคนที่รัก ..ก็ต้องเหงากันทั้งนั้นล่ะครับ"

"เหรอ ?"

"ครับ.. ผมเองก็เคยรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน" มุคุโร่ได้แต่ยิ้มออกมาขณะที่เอ่ยเช่นนั้น นิ้วมือหยอกล้อเล่นกับเรือนผมสีถ่านอ่อนนุ่มตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย

"..อิตาลีมันไกลแค่ไหนกันนะ... ?" เนตรสีรัตติกาลไหวระริกขณะที่เผลอระบายออกมาให้คนตรงหน้าฟังทั้งที่ไม่เคยแม้แต่จะคิด "..ถ้าอิตาลีไกลจากญี่ปุ่นขนาดนั้น ..หมอนั่นอาจจะลืมฉันไปแล้วก็ได้ถึงได้ไม่เคยติดต่อมาเลย.."


"ถ้าเป็นอย่างนั้น ..ก็เหมือนฉันเป็นบ้าอยู่คนเดียวเลยล่ะสินะ..."


"...ตอนนี้ ..ผมก็เหงาอยู่เหมือนกันนะครับ ..ทั้งที่อยู่ใกล้คุณขนาดนี้..." มือเย็นๆ บีบมือเล็กบางที่วางอยู่บนโต๊ะเอาไว้แน่น รู้สึกราวกับคำพูดนั้นจะถูกกลั่นกรองออกมาได้อย่างแสนเข็ญเหลือเกิน "..ผมเหงานะครับ ..ทั้งๆ ที่ตอนนี้ผมเป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดคุณที่สุด ...แต่คุณกลับ..คิดถึงแต่เขาที่อยู่ไกลขนาดนั้น ..ผม..."

"มุคุโร่..."

"นี่...เคียวยะครับ.." เด็กหนุ่มร่างสูงซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าถอนหายใจก่อนจะเอ่ยปาก ดึงมือที่กอบกุมเอาไว้เข้ามาใกล้ ดวงตาที่มองสบมาหม่นลงเล็กน้อย "ระหว่างที่รอเขากลับมา ..คบกับผม ..แก้เหงาไปก่อนไหมครับ ?"
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่า~

ตัดฉับบบบ !!! มันซะอย่างนี้เลยล่ะค่ะ - - (ไม่มีที่ลงสวยๆ แล้วอ่ะ ฉากย๊าวยาว) เอาไว้มาต่อกันตอนหน้า~
(นี่ไอ้ฉากนี้มันยังไม่จบอีกเรอะ - -)

แถมยังรู้สึกเหมือนแต่งได้ไม่เข้าถึงอารมณ์เท่าไรด้วย - - ฝี(ที่)มือถอยหลังลงคลองอีกแล้วววว เฮ้อออ...

(โอ๊ย... จะโดนคนอ่านฆ่ามั้ยเนี่ยยยย...)

สุดท้ายก่อนจาก รักคนอ่านนะคะ จุ๊บๆ~ ^^

เห็นหัวกระทู้แล้วรู้สึกว่า.. Where is D69!!? (แน่ะ นังนี่) เอิ๊กกก

ชอบชื่อเรื่อง 55+ >___< )

เคียวยะเด็กไม่ดี~~~~ คบกับสัปป้าตอนม้าไม่อยู่!!

"..หรือว่านายอยากลองกับฉันหรือไง หืม ? โรคุโดคุง" << "เพราะความจริงฉันรู้มาตั้งนานแล้วล่ะว่านายคือ M และสามารถพลิกเป็นเคะราชินีได้ด้วย" อย่างงี้ใช่ป่ะ? กร๊ากกกกกกกก

"..อะไรที่ทำให้เคียวยะ 'ของผม' มีความสุข ..ผมก็ต้องรู้ทั้งนั้นแหละครับอาจารย์.." << มุคุ้วเอาไปสองแต้ม!! โดนใจฮร้าประโยคนี้~ >//////<

ฝีมือสุดยอดแล้วจ้า!!! =,,=bb เลือดโชกชุ่มแล้ววว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แต่ว่า!! (ยังจะมีแต่ = = ) หนอยยย พี่ม้า(ที่ไม่ใช่แอบ แต่ดาร์กอย่างเปิดเผย)บอกให้มุคุ้วออกไปได้ไงอ๊า~~ เสียมู้ดๆ สัปป้าเป็นคนป้อน"ยา"นั่นให้หรอกคุณฮิถึงได้ระทวยลืมโลกน่ะ >[]<,,

ยอมไม่ได้จ้าาาาา ยังไงตอนกลับมา3P สัปป้าอย่าลืมไปคว้าแส้กับเทียน ฯลฯ มาเตรียมพร้อมด้วยล่ะ หึหึหึหึ

อ๊ากกกก ลืมสมการD69ได้อย่างไร

สะ สามพี สุดยอดดดด

แต่ตัดฉับแบบนี้ คนอ่านมีค้างนะคะ

ก๊ากกกกกกก

ตาย..........

คนอ่านขอตายก่อนซัก 18 วิค่ะ......


โฮวกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


มัน.... มันได้ใจมากค่ะท่านเคท!!!!!!!!!!!! T[]Tb


อีเสะสองตัวมันโรคจิตได้ใจมากกกกกกกกกกกกกกก(นี่ชมใช่มะ??) ได้ข่าวว่าแย่งคุณฮิกัน นี่ยังจะมาเล่นกันเองอยู่อีกเรอะ !? =[]="

ถึงคาแรกเตอร์จะหลุดไป(ไม่ค่อย)นิด แต่ก็เร้าอารมณ์(?!)สุดๆไปเลยค่ะ!!!! >////<

มุคุอย่าเศร้าไปใย เพราะยังไงราก็เชียร์คุณดีโน่เป็นสามีหลวงอยู่ดี กรั่กๆๆ ( //โดนแฟน 6918 รุมยำ)

เพิ่งจะได้อ่าน 3P สมการนี้แบบเรียกเลือดเต็มรูปแบบครั้งแรก อรั๊ย~~ รักคนแต่งคร่า~~~~!!!!! *3*

รอตอนหน้าอย่างใจจดจ่อ มาต่อเร็วๆนะคะ!!!! >_</

ขอหน่อยเหอะนะ...

สูดลมหายใจลึกๆ ปิดหุซะนะพี่น้อง

/กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

เต็ม 18 ให้ 69 ล้านเลยเอ้า!!! กำลังง่วงๆ มึนๆ เจอดอกนี้เข้าไปตาค้าง ตาสว่าง จะไปนอนไม่เม้นนี่ นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายแน่ๆ

โอย พระเจ้าจ๊อตโต้ 3P SM ที่ใฝ่หามานาน รู้สึกเหมือนจะตายตาหลับ พิมพ์ออกมาแทบไม่เป็นภาษา

ออกอาการขาดเลือดอย่างรุนแรงงงงงงงงง!!!

ปกติจะชอบคุณเคียวที่พยศมากกว่านี้นะครับ แต่ชวนโฮกขนาดนี้ ยกให้ =[]=b!!!!!

ม้าผิดเองที่ทิ้งให้คุณเคียวเค้าเหงาจนมาซบอกสับปะรดเองนี่ อ่ะโด่ คุณมุทำไรไม่ผิดอยู่แล้ว = =++ (ลำเอี๊ยงงงงง!!!)



"เมื่อกี้ผมเผลอคิด ..ว่าถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ ...หัวใจผมมันจะหยุดเต้นเอาดื้อๆ เพราะสายตาแบบนั้นของคุณก็คงจะไม่แปลกเลยล่ะครับ"


สับปะรดแอบเสี่ยว =[]=! แต่จิ้นแล้ว ช็อตนั้นหัวใจจะหยุดเต้นตามจริงๆน่ะสิ พับผ่า!!!

/ปักป้ายรออ่านต่ออย่างใจจดใจจ่อ

สำหรับ shey แล้วมันยาวมากกกกกค่ะ ขอแปะไว้นิดอ่านจบแล้วจะอีดิทนะคะ เวลางานมันแชร์ออกนอกเรื่องนาน ๆ ไม่ได้ T.T

EDIT*

แอ๋ สงสารมุคุจังค่ะ แต่คำว่า 3P! มันบดบังทรรศนะไปหมดเลย

ตาม้า แกมัน... อ๊ากกกกกกก SM ดีค่า ชอบบบ

แอร้ก!! ตายอย่างสงบ...

ไม่มีคำบรรยายอย่างอื่นนอกจาก สงสารมุ TOT !

อึก! มุน่าสงสารอ่า โถ่เอ๋ย แต่ก็เหลียดฮิไม่ลงอีก งั้นเกลียดม้าแทนแล้วกัน // อ้าว ซะงั้น

จะกลับมาทำไมล่ะ บู่ ไม่รู้ล่ะ ม้าผิด

อุกี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซวว
สงสารท่านฮิก็สงสาร มุคุเราก็สงสารเจ้าค่า
สรุปแล้วมันต้องจบสามพีดีที่สุดค่า!

ตอบเม้นท์กันก่อนค่า~

ท่านไดองงงง~!!!!
ไอ้ D69 ก็อยากแต่งนั่นแหละ แต่มันยัดในเนื้อเรื่องไม่ได้น่ะสิ - - เสียดายๆ

ชื่อเรื่องอ่ะนะ... ตอนแรกคิดไม่ออก (คิดไม่ออกทุกเรื่องที่แต่ง... = =") ก็เลยว่าเอาจากชื่อเพลงอีกดีกว่า (สิ้นคิดแล้วอ่ะ 55+) แล้วก็อยากฟังกาเซท เลื่อนๆ ไปเจอเพลงนี้ ...ลังเลกับอีกเพลง(ที่เป็นของวงอื่น)ว่าจะเอาชื่อเรื่องอันไหนดี.. สุดท้่ายก็เลือก PEOPLE ERROR นี่แหละ... (อีกเพลงจรลีไปเป็นชื่อตอนแรกเรียบร้อย)

รู้สึกเหมือนชื่อเรื่องจะไม่ค่อยเข้ากับเรื่องยังไงไม่รู้ - - (ป่านนี้แล้วเพิ่งจะรู้สึก...)
(จริงๆ แล้วที่ ERROR นี่มันก็คนแต่งเองนี่แหละ 55+)


ฮืออออ ขอบคุณหลายๆ จ้า TT TT
แส้กับเทียนยังไม่ออกโรง เอาไว้ก่อนๆ ฮ่าๆๆ

ท่าน mikey
เสียดาย D69 อยู่เหมือนกันค่ะ 55+
โอ๊ะๆ มาต่อแล้วค่า หวังว่าคราวนี้จะไม่ค้าง(?)นะคะ~ > <

ท่าน Malky
เม้นท์ท่านมารุได้ใจมากค่ะ !!!
ตอนนี้อยู่ในช่วงดึงบุคลิกคุณฮิกลับมาอยู่ค่ะ - - แบบว่าแต่งตามใจตัวเองไปหน่อย ฮ่าๆๆ
พี่ม้าเขาเป็นสามีหลวงอยู่แล้วค่ะ 555+ (ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะจบยังไง - -)

ท่าน Akuma_zokyO
นี่ก็เม้นท์ได้ใจอีกคนแล้วค่ะ หึหึึหึ...
ง่า รู้สึกเหมือนจะตายตาหลับแต่ก็อย่าเพิ่งตายนะค๊า~ > < ลุกขึ้นมาอ่านฟิคก่อนๆ (อินี่... = =")
สัปป้าไม่แอบแล้วค่ะ แบบนี้เขาเรียกเสี่ยวจริงจัง ฮ่าๆๆ

ท่าน Shey
ถึงจะยาวแต่มันไม่มีอะไรเลยค่ะ มีแต่เรทๆ 55+
สัปป้าเขาชีวิตรันทดค่ะ กระซิกๆ..

นอกเรื่องหน่อยนะคะ
ท่าน shey ชอบ the GazettE รึเปล่าคะ ? (หาพวกๆ - - แอบเห็นรูปที่ลายเซ็นอ่ะ ฮ่าๆๆ)

ท่าน yoyopo03
อ่าว พี่ม้ารับกรรมซะงั้น 55+
อย่าไปว่าเขาเลยค่ะ ยังไงเขาก็เป็นสามีหลวงอ่ะนะ ฮ่าๆๆ

ท่าน meiar
อยากจะให้จบสามพีเหมือนกันค่ะ - - แต่มันคงจะแปลกๆ น่ะสิคะ...
ถ้าเป็น ONESHOT คงจบแบบนี้ได้ ..แต่อิเคทมันดันแต่งไปยาวแล้วอ่ะค่ะ (โรคจิต.. = =")
แต่ปัจจุบันก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดีว่าควรจะจบแบบไหนดี 555+

ตอนสองค่า~!!!!
(หวังว่าคงจะไม่มีจุดที่พิมพ์ผิดแล้วนะ - -)

ช่วงนี้ธุรกิจรัดตัวมากมาย ก็..จะพยายามปั่นฟิคไวๆ นะคะ ^^"

เพิ่งสังเกตว่าแชทบ๊อกซ์ข้างบนหายไปแล้วแฮะ..

AUFIC : PEOPLE ERROR
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : D1869 (Dino x Hibari x Mukuro), 6918 (Mukuro x Hibari), D18 (Dino x Hibari)
Rate : NC-17 (เรอะ ?)
Category : BL, Drama, Romance, Angst
Warning : SM (คุณฮิ M >w<,,), Dark (ล่ะมั้ง ?)
Comment : - ตอนนี้เมะทั้งสองดูจะสามัคคีกันแบบแปลกๆ
- ...เหมือนคุณฮิจะ “แรง” ไปมั้ยเนี่ย
- ชีวิตมันรันทด...
- คิดชื่อตอนไม่ออก = =”

EP.02 [Eternal Prayer]

"อ๊ะ.. อ.. ฮะ--อ๊าาา---!!!" เสียงหวานๆ นั้นดึงเด็กหนุ่มกลับมาจากห้วงอดีต หยาดหยดสีขาวกระเซ็นเปื้อนผิวกายอ่อนบางในอ้อมแขนของอีกคน วงหน้าคมสวยที่สะบัดขึ้นเมื่อครู่ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อนัยน์ตาที่เหม่อมองเบื้องบนบีบปิดลงช้าๆ เรือนกายเล็กบางกระตุกไหวน้อยๆ เมื่อคนด้านบนถอนกายออกจากช่องทางที่โชกชุ่มด้วยราคะ

ร่างแบบบางยันกายขึ้นในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนด้วยอาการไม่สู้ดีเท่าไรนักขณะที่คนตรงหน้าโน้มศีรษะลงมาจุมพิตบนหน้าผากเนียนเบาบาง ผิวเนียนละเอียดสีงาช้างแปดเปื้อนด้วยคราบแห่งความปรารถนาไปแทบจะทั้งร่าง ตั้งแต่พวงแก้มซึ่งขึ้นสีจัด ท้องน้อยลงไปถึงส่วนอ่อนไหวที่เปียกชื้น ช่องทางอ่อนนุ่มลงไปถึงต้นขาขาวเรียว

"..นายไม่สนบ้างรึไง โรคุโดคุง" เจ้าของนัยน์ตาสีอำพันกลันมามองฝ่ายที่นั่งนิ่งอยู่ คนที่ถูกทักกระพริบตาปริบสองสามครั้งเพื่อเรียกสติคืนก่อนจะเหยียดยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับไป

"หึหึหึ..ทำไมจะไม่สนล่ะครับ.." มุคุโร่ว่าก่อนจะเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ กอดคนรักซึ่งยังคงหอบหายใจหนักเอาไว้จากทางด้านหลังซึ่งชื้นด้วยหยาดเหงื่อต่อหน้าอีกฝ่ายซึ่งชักชวนเขาเมื่อครู่อย่างไม่เกรงกลัว ฟันคมขบลงบนใบหูบาง นิ้วมือเย็นเยือกบีบคลึงยอดอกสีอ่อนเรียกเสียงครวญไหวหวานก้องสะท้อน ดีโน่เพ่งพิจใบหน้าที่เคลิบเคลิ้มของร่างบางที่หันมาตรงหน้าอย่างพึงพอใจ สะโพกมนถูกยกขึ้นแล้วกดลงมารับแก่นกายที่ตื่นตัวของคนที่สวมกอดตนอยู่ในทันที

"อ๊าาาา---!!!" ฮิบาริกรีดร้องอย่างทรมานเมื่อถูกล่วงล้ำเข้ามาจนสุดแม้จะมีความชุ่มชื้นที่คอยลดทอนความเจ็บปวดนั้นอยู่บ้างแล้ว คางมนถูกบีบให้เงยขึ้นสบตาเนตรสีอ่อนนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้จะรู้สึกอับอายกับสภาพของตนเองในขณะนี้เพียงไรก็มิอาจห้ามไม่ให้ร่างกายไม่ตอบรับสัมผัสอันรุ่มร้อนนั้นได้ ฤทธิ์ของยาที่กลืนลงไปนั้นมีอิทธิพลมากเกินกว่าจะขัดขืน ช่องทางนุ่มของตนขยับตอบรับสิ่งที่แทรกซึมเข้ามาอย่างไม่อาจควบคุมจนแทบรู้สึกรังเกียจตัวเองขึ้นมา

"ความรู้สึกไวจังนะครับ เคียวยะ" มือเย็นๆ เอื้อมไปแตะสัมผัสส่วนปลายสุดของกายอ่อนไหวที่ตื่นตัวประหนึ่งหยอกล้อเล่น ทว่าของเหลวสีขุ่นกลับไหลล้นออกมาเปรอะเปื้อนแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม "..แสดงว่ายาได้ผลดีสินะครับเนี่ย ..ถ้างั้น..."

สะโพกของคนที่นั่งอยู่บนตักถูกขยับเคลื่อนด้วยจังหวะรวดเร็ว ความรุ่มร้อนและชื้นแฉะเสียดสีในกายบอบบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาปริ่มไหลออกมาอาบแก้มเนียนช้าๆ อยากจะเบี่ยงสายตาหลบคนที่จ้องมองลงมาตรงหน้าจนทำให้รู้สึกอับอายกว่าเดิมก็ทำไม่ได้ ได้แต่ครางหวานๆ ออกมาเมื่อริมฝีปากของคนที่ซ้อนหลังอยู่เบียดแนบลงบนเรือนร่างฝากร่องรอยเอาไว้นับไม่ถ้วน มือที่ช้อนคางอยู่คลายออกแล้วเลื่อนลงไปกอบกุมแก่นกลางกายที่เปียกแฉะของเขาเอาไว้จนหมด ความอุ่นร้อนโอบล้อมเล้าโลมให้อ่อนระทวยเสียยิ่งกว่าเดิมเมื่อกายถูกขยับเคลื่อนขึ้นลงอย่างรุนแรงรวดเร็วจนเผลอปลดปล่อยตัณหาที่กักกั้นเอาไว้มากมายออกมาจนหมด

ใบหน้าคมคายของฝ่ายที่ครอบครองเรือนกานอันเย้ายวนเอาไว้ในขณะนี้เลื่อนขยับมากระซิบข้างใบหูบาง

"..เสร็จเร็วจังนะครับ ..ผมยังไปไม่ถึงไหนเลยนะ" จู่ๆ มือนั้นก็คลายออก ปล่อยให้ร่างบนตักหยุดเคลื่อนไหวทั้งที่ยังคงเบียดเสียดอยู่กับความร้อนเร่าในกายตรงหน้า เลื่อนไปสาวรูดส่วนอ่อนไหวของร่างในอ้อมแขนเมื่อมือของคนที่ครอบครองอยู่ก่อนหน้าคลายออกด้วยความรวดเร็วที่แทบจะทำให้หยุดหายใจ กลีบปากสีชาดเผยอหอบไหวก่อนจะถูกทาบปิดด้วยจุมพิตหวานล้ำของชายหนุ่มตรงหน้า เรียกเร่งความรู้สึกบางอย่างที่ไหลเวียนในกายให้ปะทุขึ้นมา ทั้งที่เริ่มรู้สึกราวกับกำลังจะสามารถปล่อยให้ความรู้สึกทรมานเหล่านั้นหลั่งไหลออกมาได้แต่เรียวนิ้วที่กอบกุมเร่งเร้ากลับคลายออกเหมือนต้องการจะกลั่นแกล้ง

"อ..อ๊ะ ..ท..ทำไม ?" ร่างบางร้องอย่างขัดใจหลังผละจากจุมพิต เนตรสีถ่านที่เหลือบค้อนมองกลับมาทางด้านหลังแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างเต็มที่ทั้งที่ยังคงไหวระริกฉ่ำหวานอย่างน่ามอง

"หืม ? ทำไมอะไรเหรอครับ ?" มุคุโร่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องทั้งที่เข้าใจอยู่เต็มอก

"ย..อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย ..อือออ---" ความยะเยือกแนบลงมาบนริมฝีปากอิ่มแดงที่เริ่มแตกแห้ง ดูดเม้มราวกับหิวกระหายเนิ่นนานก่อนจะผละออกแล้วกระซิบเบาๆ

"..ก็ไม่ทำไมหรอกครับ ..ผมก็แค่เหนื่อยน่ะ" เสียงทุ้มนั้นตอบกลับอย่างเจ้าเล่ห์ขณะที่ช้อนดวงตาขึ้นสบ มือเย็นเลื่อนไล้ไปทั่วผิวกายเนียนในอ้อมแขนอย่างจงใจจะหยอกแกล้งกับความรู้สึกสุขสมที่แทบทำให้เจียนตายนั้น "...แต่ถ้าคุณยังไม่พอใจ..."

นิ้วยาวเลื่อนลงไปแตะเบาๆ บนปากทางชุ่มชื้นเบื้องล่างที่ตนครองครองเอาไว้อยู่

"...ก็ทำต่อเองแล้วกันนะครับ ลูกแมวน้อยจอมเอาแต่ใจของผม"


"..เจ้าเล่ห์จริงนะ นายน่ะ" อาจารย์หนุ่มพูดตอบโต้ประโยคที่ลูกศิษย์ของตนเพิ่งขานออกมาเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน

"อะไรกันๆ..." เด็กหนุ่มเลื่อนแผ่นอกเย็นเยียบใต้เนื้อผ้าของตนเข้ามาแนบชิดแผ่นหลังขาวเนียนตรงหน้ายิ่งกว่าเดิม ราวกับบังเอิญที่แก่นกายนั้นเสียดสีในช่องทางอ่อนบางน้อยๆ ด้วยสัมผัสเบาบางราวกับหยอกเย้า ทว่าความจริงแล้วเขาตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น เกยคางลงบนไหล่เล็กแคบ สบตากับชายหนุ่มตรงหน้า เลื่อนมือไปเคล้นคลึงยอดอกของคนในอ้อมแขนอย่างเพลิดเพลินก่อนจะพูดต่อ "..อาจารย์ไม่อยากเห็นหรือไงกันครับ ? ..สีหน้าของเคียวยะเวลามีความสุขสุดๆ น่ะ"

"..ทำไมจะไม่อยากเห็นล่ะ" ริมฝีปากเบียดบดลงข้างแก้มเนียนขณะรั้งมือบางที่เลื่อนไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวเพราะหวังจะปลดปล่อยเรือนกายบางของตนจากความรุ่มร้อนนั้นเอาไว้แน่น ทำเอาร่างแบบบางขัดใจอยู่ไม่น้อย คนที่กอดรัดกายนั้นอยู่เห็นเช่นนั้นจึงแทรกขึ้นมา

"..จะช่วยตัวเองเหรอครับเคียวยะ..." เสียงนั้นกระซิบเบาๆ ข้างหู มือเย็นเฉียบเลื่อนลงไปแตะไล้บริเวณท้องน้อย เสียงครวญหวานถูกกลั่นออกมาบางๆ ขณะที่ถูกความอุ่นชื้นของเจ้าของเนตรสีอำพันโลมไล้ไปทั่วยอดถันจนผิวกายเปียกแฉะไปหมด นัยน์ตาสีนิลหรี่ไหวระริกอย่างเย้ายวน "..เป็นเด็กไม่ดีเลยนะครับ ...ผมไม่ได้บอกให้ทำแบบนั้นสักหน่อยนี่"

"ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ..แบบนี้น่ะ ...กับฉันก็เคยทำไม่ใช่หรือไงเคียวยะ" วงหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นสบนัยน์ตาหวานคมที่หรี่ปรือก่อนจะกลับไปเล้าโลมยอดอกสีเรื่อตรงหน้าเช่นเคย ฟันคมขาวขบกัดเบาๆ อย่างเคยตัว "..หรือว่าถูกพ่อคนใหม่ปรนนิบัติจนลืมตัวไปแล้วล่ะ หืม ?"

"อ..อ๊ะ--- ดีโน่.." แขนเรียวขาวทั้งสองเอื้อมออกไปโอบรอบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนไหมสีบลอนด์อ่อนแน่น นิ้วมือทั้งสิบขยุ้มลงบนเส้นผมนั้นอย่างสุดแรงเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสรุนแรงบนผิวกายที่ทำให้ความปรารถนาพุ่งสูงขึ้น "อือ-- บ...แบบนั้นแหละ ..แรงกว่านี้อีกสิ ดีโน่--"

"..วันนี้นายยั่วเก่งจริงนะ" ดีโน่ขบเม้มผิวอ่อนบางบริเวณนั้นอย่างรุนแรงจนเริ่มมีเลือดสีแดงสดตัดกับผิวกายสีงาช้างไหลซึมออกมาเปื้อนริมฝีปากของตน ทั้งที่ควรจะเจ็บปวดแต่สีหน้าซึ่งคลอเคลียด้วยเกศาสีถ่านนั้นกลับแสดงออกถึงความสุขล้นที่ทำให้เคลิบเคลิ้มออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง

"ม.. อ๊า-- ไม่ได้ ..ไม่ได้ยั่วสักหน่อย ..อ๊ะ ฮะ--- ย..อย่าหยุดสิ"

"แหมๆ เคียวยะนี่ขี้โกงจังเลยนะครับ บอกไม่ให้คนอื่นหยุดแล้วตัวเองล่ะครับ ?" ร่างเล็กกระตุกไหวน้อยๆ เมื่อคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังแกล้งกระแทกกระทั้นกายเข้ามาลึกกว่าเดิม รู้สึกหวั่นไหวเล็กๆ เพราะเสียงเย็นๆ ที่ออดอ้อนราวกับเด็กน้อยนั้น "..คุณกำลังทำให้ผมทรมานนะครับ เล่นมายั่วกันแล้วปล่อยผมทิ้งไว้แบบนี้ ..ช่วยขยับหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมช่วยทำก็ได้ นะ ? นะครับ ?"

"ต..แต่ว่า..." ทว่าเสียงหวานที่แย้งขึ้นมานั้นกลับถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อดวงหน้าหวานถูกรั้งไปรับจุมพิตละมุนซึ่งราวกับจะวอนขอ

"..นะครับ ?"

หัวใจสั่นไหวเล็กๆ เพราะการอ้อนวอนแบบเด็กๆ นั้นจนต้องยอมตกปากรับคำไปอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

"ก.. ก็ได้.." ฮิบาริรับปากด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ก้มลงหลบสายตาอีกฝ่ายอย่างเขินอาย "น..นี่เพราะฉันสมเพชนายที่ทำตัวแบบนั้นมาอ้อนฉันหรอกนะ ม..ไม่งั้น..."

"ดีจัง ..รักเคียวยะที่สุดเลยนะครับ" มุคุโร่กระซิบด้วยน้ำเสียงเบาบางข้างใบหูอย่างที่เคยทำเสมอ และคำตอบที่ได้รับก็เป็นเช่นเคยเช่นกัน

"บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดแบบนั้นให้ฉันได้ยินอีก.."

"..อา... จริงด้วยสิ ผมลืมตัวไปน่ะ ..ขอโทษนะครับ"


...ทั้งที่เป็นคำที่อยากจะบอกมาตลอดแท้ๆ...

...เคียวยะคงจะลำบากใจเพราะไม่ได้รักผม ..เพราะว่า..มีใครอีกคนที่รักอยู่แล้ว...

...แม้จะคบกันแบบนี้ แต่เราสองคนกลับรู้จักกันเพียงสัมผัสทางร่างกายเท่านั้น...


...ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหึง...

...แม้จะไม่พอใจกับรอยแผลมากมายบนร่างกายที่เกิดจากฝีมือของใครอีกคนที่คุณรัก ..แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ..จะแสดงออกว่าไม่พอใจก็ทำไม่ได้...

...ทั้งที่ผมหักห้ามใจที่จะไม่สร้างบาดแผลบนผิวกายของคุณให้มากเกินไป ..แต่เขากลับ...


...อยากบอกรักก็ทำไม่ได้ ..แบบนี้เหมือน ..'รักเขาข้างเดียว'ยังไงก็ไม่รู้...


...ไม่สิ...

...ถึงจะเป็นตอนที่คบกัน ..ก็ยัง 'รักเขาข้างเดียว'อยู่ดีนั่นแหละนะ...


"อ๊ะ !" ร่างเล็กกระตุกไหวน้อยๆ เมื่อกดสะโพกลงรับกายของอีกฝ่ายที่แทรกผ่านเข้ามา แม้จะไม่รุนแรงนักแต่ก็ทำให้รู้สึกราวกับจะเปราะแตกได้ไม่ยาก ยิ่งโอบรัดศีรษะซึ่งปกคลุมไปด้วยเรือนไหมสีอ่อนในอ้อมแขนเอาไว้แน่นกว่าเคยเมื่อรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ประคับประคองเรือนกายของตนให้รับรู้ความเจ็บปวดนั้นหนักแน่นขึ้น ใบหน้าคมสันที่แนบชิดกับแผ่นอกบางเลื่อนขึ้นมาขบกัดข้างลำคอระหงแทนที่ นิ้วมือบีบคลึงยอดถันซึ่งหลงเหลือรอยแผลเบาบางเอาไว้จนเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวข้นสีแดงสดเล็กน้อย ริมฝีปากยะเยือกโน้มเข้ามาชิดใบหูบางจากทางด้านหลังทั้งที่ยังกอดรัดร่างนั้นเอาไว้ รับรู้ได้ถึงกลิ่นกายหอมหวานที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นเหล็กจากโลหิตสีเข้มและกลิ่นเหงื่อจางๆ ที่อาบย้อมผิวเนียนยิ่งชวนให้หลงใหล

ฟันคมขาวฝังลึกลงไปในผิวกายข้างซอกคอจนเลือดปริ่มไหลออกมาเล็กน้อย เรียกเสียงครวญหวานจากกลีบปากสีชาดได้ไม่ยากนักแม้จะเพียงเบาบางก็ตาม

"อ..อ๊ะ.. ฮะ----" เรียวนิ้วที่แทรกอยู่ในเรือนผมนั้นจับขยุ้มอย่างรุนแรงเมื่อลิ้นอุ่นโลมเลียลงมาบนปากแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นั้น

"..อืม ..สวยจังเลย เคียวยะ.. สีเลือดที่ตัดกับสีผิวนายแบบนี้" อาจารย์หนุ่มว่าพลางพรมจูมลงบนบริเวณที่เลือดไหลซึมออกมา ยกนิ้วโป้งขึ้นปาดของเหลวสีเข้มที่เปื้อนมุมปากออก "..ไง แบบนี้ฉันดูเหมือนแวมไพร์ไหมล่ะ ? ..."

"ย..อย่างแกเนี่ยนะ.. แวมไพร์ ? ...อ..อ๊ะ---" เบียดกายลงรับความรุ่มร้อนเบื้องล่างอย่างเชื่องช้าพร้อมๆ กับมือที่เร่งเร้าให้สะโพกเคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้น ได้แต่กรีดครางเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสที่กระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุดหย่อน "ฉ..ฉันว่า--- ...เหมือนปลิงมากกว่า .อ๊ะ อ๊า-- ย---"

"อืม.. งั้นเหรอ.." ดีโน่กระซิบเสียงแผ่วก่อนจะหันไปร้องบอกอีกฝ่ายหนึ่ง "นี่ โรคุโดคุง ..หยิบของในลิ้นชักข้างเตียงนั่นให้หน่อยสิ..."

"ลิ้นชักเหรอครับ ?" มุคุโร่เอนกายลงในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนเล็กน้อย ใช้ข้อศอกยันพยุงตัวเองเอาไว้แล้วเบนสายตาไปทางด้านข้าง

"อืม ชั้นสองนะ.."

เรียวนิ้วเกี่ยวดึงลิ้นชักชั้นที่สองออกมา ใบหน้าคมคายเหยเกเล็กน้อยเมื่อสัมผัสนุ่มนิ่มเบียดเสียดกระแทกลงมาโดยไม่ต้องเร่งเร้าประคับประคอง ยื่นมือเข้าไปควานหาสิ่งของในลิ้นชักชั้นกลางพลางเอ่ยปากถาม

"แล้วของที่จะให้หยิบนี่..."

"..ก็...หยิบออกมาให้หมดยกเว้นแส้นั่นแหละ ..ขอบใจนะ"

เด็กหนุ่มทำตามที่ผู้เป็นอาจารย์บอกกล่าวอย่างไม่เร่งร้อน หัวเราะหึหึในลำคอเมื่อได้รู้ว่าสิ่งที่ตนหยิบออกมานั้นคืออะไร ออกจะน่าแปลกใจอยู่สักหน่อยเพราะเขาคิดว่าเจ้าของห้องนี้น่าจะมีของประเภทนี้มากกว่าที่เห็นอยู่แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ส่งกุญแจมือกับปลอกคอหนังเส้นใหญ่ให้ผู้เป็นเจ้าของก่อนจะยันกายขึ้นมาอยู่ในท่านั่งเช่นเคย กระซิบข้างใบหูของคนในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงแผ่วบาง

"อดทนอีกนิดนึงนะครับ ผมใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ.." เขาไล้มือไปบนผิวกายขาวเนียน ค่อยๆ ลดลงไปยังบริเวณส่วนอ่อนไหวของกายเล็กซึ่งเริ่มปลดปล่อยออกมาบางส่วนจนชุ่ม วาดเรียวนิ้วไปตามความยาวของสิ่งที่แข็งขืนขณะเดียวกับที่ได้ยินเสียงล็อคกุญแจมือไพล่แผ่นหลังบาง กดนิ้วปิดกั้นไม่ให้ของเหลวสีขุ่นเล็ดรอดออกมาได้มากเกินกว่าที่เป็นอยู่ราวกับจะกลั่นแกล้งให้ขาดใจเสียตรงนั้น เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์บางเบา แนบจุมพิตลงบนขมับ เอ่ยวาจากระซิบ "ทำสิครับ ..เคียวยะ..."

ฮิบาริค่อยๆ ทิ้งกายอ่อนนุ่มของตนลงบนหน้าตักของฝ่ายที่ซ้อนอยู่ทางด้านหลังอย่างเก้ๆ กังๆ แม้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำอะไรเช่นนี้แต่ก็ยังอดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้ ขยับเคลื่อนด้วยจังหวะที่ไม่รวดเร็วนักทว่ากลับสามารถเน้นย้ำความรู้สึกให้พลุ่งพล่านได้อย่างแจ่มชัด เรียวนิ้วที่ครอบครองแก่นกายบอบบางเอาไว้เริ่มขยับช้าๆ ทีละน้อยเมื่อความต้องการของตนได้รับการตอบสนองที่แม้จะไม่ดีเลิศนักแต่ก็ทำให้พึงพอใจอยู่บ้างเป็นอย่างดี ช่องทางชุ่มชื้นรู้สึกเปียกแฉะกว่าเคยเมื่อสิ่งที่เบียดเสียดอยู่ในกายบางของตนเริ่มปลดปล่อยออกมาแม้จะยังไม่มากมายนัก นัยน์ตาสีถ่านฉ่ำเยิ้มปรือขึ้นมองคนตรงหน้าที่ทอดมองกลับมาอย่างพึงพอใจกับการแสดงออกทางสีหน้าที่แดงระเรื่อน่ามอง ราวกับจะเห็นชายหนุ่มเหยียดยิ้มบางๆ ยามยลโฉมความงามที่แปดเปื้อนนั้น ในมือเขาหมุนปลอกคอหนังสีทึบที่มีสายจูงต่อออกไปเล่นอย่างเพลิดเพลินจนรู้สึกแทบอยากหลบตาไปให้พ้นเพราะความเขินอายเสียเดี๋ยวนั้น

"อ๊ะ-- อ..อ๊าาาา !!!" กรีดเสียงหวานออกมาเมื่อถึงปลายทางหลังรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่ถูกฉีดเข้ามาในร่าง คราบราคะขุ่นสาดกระเซ็นเปื้อนผิวกาย เรียวนิ้วของคนที่สวมกอดตนไว้และผ้าปูที่นอนเบื้องล่าง สิ่งแปลกปลอมที่หลอมรวมเข้ากับเรือนร่างแบบบางเมื่อครู่ค่อยๆ ถอนออกอย่างแช่มช้า ช่องทางอ่อนบางโชกชุ่มไปด้วยความปรารถนามากมายจนอาจดูน่ารังเกียจ

คนตัวเล็กหอบโยนหลังปลดปล่อยอีกครั้ง ร่างตรงหน้าเอื้อมมาปลดกุญแจมือที่ไพล่หลังอยู่ออกข้างหนึ่งแล้วดันร่างบางให้นอนราบลงไปบนเตียงนุ่ม รั้งข้อมือบอบบางทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมนุ่มสีถ่าน ดวงตาสีอำพันหรี่ลงเล็กน้อยขณะทอดมองลงมายังใบหน้าหวานที่แสดงออกถึงความไม่พอใจเล็กๆ แม้พวงแก้มจะยังคงแดงฝาดสีชาดระเรื่ออย่างน่าเอ็นดูอยู่ก็ตาม

"ดีโน่ ..นายจะทำอะ..." กลีบปากสีสวยนั้นทำท่าจะเอ่ยปากถามแต่ก็กลับต้องเงียบเอาไว้เมื่อร่างสูงตรงหน้าแนบนิ้วชี้ลงมาเป็นสัญญาณบอกให้เงียบ

"..เดี๋ยวก็รู้เอง ..แล้วก็..ใช่ว่าจะไม่เคยทำแบบนี้กันสักหน่อยนี่นะ" มืออุ่นผละออกมาจากวงหน้านั้น เลื่อนไปยังข้อมือบางทั้งสองที่วางอยู่ด้านบนแทน "..ทำเป็นไร้เดียงสาไปได้"

นัยน์ตาต่างสีจ้องมองอีกสองคนในที่นั้นอยู่เงียบๆ


บางทีคำถามที่ว่า'จะเลือกใคร ?'นั้นอาจจะไม่จำเป็นแล้วก็ได้

ก็ในเมื่อคำตอบมันชัดเจนขนาดนี้


...ตั้งแต่เริ่มแรกแล้ว ..มีแต่ชื่อของเขาเท่านั้นที่คุณพร่ำเพ้อถึง...


ข้อมือบางทั้งสองข้างถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยเหล็กเย็นๆ ที่สวมคล้องและตรึงเข้ากับหัวเตียง ทีท่าที่ฟึดฟัดอย่างไม่พอใจเล็กน้อยนั้นราวกับจะบอกว่าฤทธิ์ของ'ยา'ค่อยๆ ลดลงทีละน้อยแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเลือนหายไปหมดแล้วซะทีเดียว อาจารย์หนุ่มชาวตะวันตกค่อยๆ ใช้ท่อนขาทั้งสองข้างของตนขึ้นคร่อมบนแผ่นอกบาง หยิบปลอกคอหนังที่วางเอาไว้ไม่ไกลขึ้นมาสวมใส่ให้ร่างด้านใต้โดยไม่แน่นมากนักพลางเอ่ยปากกับอีกคนที่ไม่ได้เข้าร่วม

"นายนี่ ต้องให้ชวนทุกครั้งเลยรึไง โรคุโดคุง.." มือข้างที่มีรอยสักประดับเอาไว้กระตุกดึงสายจูงที่เชื่อมอยู่กับปลอกคอนั้นเบาๆ ให้ดวงหน้างดงามเชิดขึ้นเล็กน้อย "..วันนี้ฉันอุตส่าห์ใจดีกับนายแล้ว จะทำอะไรกับเคียวยะก็รีบๆ ทำซะ..."

เสียงนั้นเงียบลงชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยต่อไป

"...ก่อนที่จะไม่มีโอกาสทำน่ะนะ"


ราวกับจะถูกตอกย้ำสถานะของตนให้ยิ่งแน่ชัดด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่านั้น เด็กหนุ่มรู้ตัวดีว่าตัวเองอยู่ในสถานะใด


'ตัวสำรอง'


เป็นได้แค่นั้น

ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหรือมีปากเสียงมากไปกว่าที่เป็นอยู่นี้

แม้จะรักมากเพียงใด มันไม่เคยมีค่าหาก 'ตัวจริง' ยังคงอยู่

เพราะเป็นได้เท่านี้ ...การที่จะถูกเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดีนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่เกินความคาดหมายแต่อย่างใดเลย


ใช่ ไม่เกินความคาดหมายไปเลยแม้เพียงนิด

สำหรับ 'ตัวสำรอง' อย่างเขา


"เคียวยะ รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไรน่ะ ?" คนที่คร่อมอยู่บนร่างอีกฝ่ายร้องบอกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ดึงรั้งวงหน้าคมหวานเข้ามาใกล้

ฝ่ายที่ไม่อาจขยับเคลื่อนกายไปไหนได้จำต้องยอมทำตามอย่างจำใจ โพรงปากเล็กนั้นค่อยๆ เข้าครอบครองแก่นกายของคนรักที่อยู่ตรงหน้าด้วยความลำบากเล็กน้อยเพราะไม่อาจขยับตัวอย่างที่ใจคิดได้ หนุ่มชาวตะวันตกใช้แขนข้างหนึ่งค้ำยันหัวเตียงเพื่อพยุงร่างตนเอาไว้ขณะที่มืออีกข้างรั้งสายจูงที่ต่อออกมาจากปลอกคอเส้นหนานั้นเอาไว้แน่น ความอุ่นร้อนอันหอมหวานจากโพรงปากและเรียวลิ้นนุ่มนิ่มนั้นดึงรั้งให้สีหน้าและแววตาของชายหนุ่มวูบไหวเล็กๆ ฟันคมขาวขบเข้าหากันเพื่อกลั้นเสียงที่รั้งเอาไว้ในลำคอไม่ให้ออกมามากนัก แววตาสีอำพันนั้นดูอ่อนโยนลงเล็กน้อยยามสบดวงเนตรสีรัตติกาลที่ปรือขึ้นมองเป็นบางครั้งบางคราวชวนให้ใจสั่นไหว

นิ้วมือเย็นเยียบแตะลงบนขาเรียวขาวที่ตั้งชันขึ้นมาเล็กน้อย

มุคุโร่โน้มตัวลงไป ยกท่อนขาแบบบางขึ้นมาพาดไหล่กว้างของตนโดยไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใดและไม่แม้กระทั่งสบตา ซุกใบหน้าคมคายลงต่ำ ลิ้นที่อุ่นผิดกับส่วนอื่นๆ ในร่างกายเล็มเลียคราบสีขาวขุ่นที่เปื้อนต้นขาด้านใน ไล้ไปตามผิวกายขาวเนียน ยกมือขึ้นปาดส่วนที่ติดอยู่ข้างริมฝีปากบางของตนออกเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนไปแนบลงกับปากช่องทางอ่อนนุ่ม รู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเรียวขาบอบบางข้างหนึ่งที่วางแนบลงกับแผ่นหลังกระตุกเกร็ง ปลายนิ้วเท้าจิกขยุ้มเนื้อผ้าที่ตนสวมใส่อยู่ราวกับว่ารับรู้สัมผัสที่แนบชิดนั้น แม้ว่าจะเป็นเพียงกิริยาตอบรับตามธรรมชาติของร่างกายแต่ก็อดคลี่ยิ้มเบาบางด้วยความยินดีไม่ได้

ลิ้นอุ่นแทรกผ่านเข้าไปในช่องทางคับแคบนั้นอย่างทะนุถนอม ของเหลวสีขุ่นที่หลงเหลืออยู่ในกายไหลซึมออกมาทีละน้อย ราวกับได้ยินเสียงครางหวานๆ ดังแว่วมาเบาบาง เด็กหนุ่มกลืนบางส่วนให้ไหลลงลำคอไปอย่างไม่นึกรังเกียจ กาบบางบิดเร่าน้อยๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนนั้นอย่างแจ่มชัดยิ่งกว่าเดิมจนร่างกายเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง

มือข้างที่ใช้ค้ำยันหัวเตียงเอาไว้ของชายหนุ่มผละออกชั่วครู่ วางลงบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเกศาสีดำสนิทที่ชุ่มเหงื่อแนบเคลียไปกับผิวแก้มเนียนแล้วลูบเบาๆ ด้วยความเอ็นดูหลังปลดปล่อยสิ่งที่กักกั้นเอาไว้ในกายออกมาจนหมด ดีโน่หอบหนักๆ หยาดเหงื่อใสไหลลงข้างแก้มขณะที่แย้มรอยยิ้มให้ร่างด้านใต้

"..แค่ก !!" ร่างบางสำลักสิ่งที่กลืนลงไปไม่หมดเมื่อครู่ บางส่วนกระเด็นเปื้อนผิวแก้มและกลีบปากสีชาดที่เผยอหอบอย่างเย้ายวนราวกับขาดอากาศหายใจ ร่างด้านบนโน้มลงมาแนบจุมพิตละมุน ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเบาบางอย่างไม่น่าเชื่อ

"...เก่งเหมือนกันนี่ เคียวยะ ฉันรักนายนะ..."

"..ร...รู้แล้วน่า !" เสียงหวานแย้งขึ้นมาราวกับเขินอาย เบนสายตาหลบราวกับจะบ่ายเบี่ยงด้วยกิริยาที่แตกต่างจากที่ปฏิบัติกับ 'อีกคนหนึ่ง' อย่างสิ้นเชิง


"อ๊ะ ..! อ--อืมม--" ข้อมือที่ถูกพันธนาการเอาไว้เกร็งขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอ่อนนุ่มที่แตะต้องบนส่วนอ่อนไหว ดวงเนตรบีบปิดเบือนหนีจากคนตรงหน้า หนุ่มผมทองแปลกใจกับสิ่งที่สังเกตเห็นไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถอนใจน้อยๆ ก่อนจะถอยออกมาจากที่ตรงนั้น

"งั้นจะให้เวลาอยู่ด้วยกันสองคนสักพักก็แล้วกัน.." มืออุ่นวางลงบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมสีครามแปลกตา ขยี้แรงๆ ก่อนจะจัดการแต่งกายให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไปยังระเบียงห้อง ฝ่ายที่ถูกกระทำเช่นนั้นได้แต่มองตามอย่างสงสัยแต่ก็เพียงชั่วครู่จึงหันกลับมาสนใจร่างตรงหน้าตาต่อ นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองคนที่ถอยออกไปก่อนจะบีบปิดลงอีกครั้ง

ดีโน่เปิดประตูออกไปยืนที่ระเบียงห้องพัก เท้าแขนทั้งสองข้างลงบนรั้วกั้น แหงนหน้ามองฟากฟ้ายามราตรีเบื้องบนซึ่งมีเมฆหนาครึ้มเล็กน้อย ถอนใจพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ดูท่าฝนจะตั้งเค้าใกล้ตกเสียแล้ว

"..เฮ้อ.. เด็กหนอเด็ก.."

...แต่เราเองก็ทำตัว 'เด็ก' ไม่แพ้กันล่ะนะ...


"อ.. ฮ---อ๊ะ ..อ..อ๊าาาา---!!!" ขาเรียวทั้งสองข้างที่แยกออกยกขึ้นมาจากเตียงที่รองรับร่างอยู่เล็กน้อย ปลายนิ้วเท้าจิกลงบนผ้าปูที่นอนราวกับจะปลดปล่อยความทรมาน ร่างเล็กสั่นไหวเบาบางเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนที่เล้าโลมกายเร่งเร้าให้ไปถึงจุดหมายอีกครั้ง กลีบปากสีชาดที่เริ่มแตกหอบฮั่กจนร่างไหวโยน แพขนตายาวแทบจะปรือลืมไม่ขึ้น รู้สึกราวกับถูกช่วงชิงเรี่ยวแรงไปจนหมดขณะที่อีกคนที่ยังอยู่ในห้องเคลื่อนกายขึ้นมามอบจุมพิตอ่อนหวานทั้งที่ผิวหน้ายังคงเลอะเทอะไปด้วยคราบราคะที่ไม่ใช่ของตน

"..ยังไหวนะครับ เคียวยะ ?" เสียงทุ้มเย็นกระซิบแผ่ว แนบใบหน้าลงข้างลำคอระหงที่หลงเหลือรอยแผลเอาไว้

"อื..อืม---" กุญแจมือถูกปลดออกหนึ่งข้างด้วยฝีมือเด็กหนุ่มตรงหน้า ท่อนขาเรียวขาวถูกยกขึ้นพาดข้างลำตัวของร่างที่คร่อมอยู่ด้านบน แขนข้างหนึ่งสอดช้อนใต้ท้ายทอยที่ระเรี่ยไปด้วยเส้นผมสีถ่าน ลำแขนแข็งแกร่งอีกข้างที่ยังว่างสอดรองใต้เอวบาง เสียงหวานตอบรับคำถามนั้นทั้งที่ใจจริงยังไม่มั่นใจเท่าไรนัก

มุคุโร่ยิ้มบางๆ ยามสบตากับร่างในอ้อมแขน เนตรต่างสีหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอ่อนโยน ค่อยๆ เบียดแทรกกายที่ตื่นตัวของตนเข้าไปในเรือนกายแบบบางโดยพยายามไม่ให้รุนแรงมากนัก แต่ถึงกระนั้นฝ่ายที่ถูกกระทำก็ยังกรีดร้องออกมาราวกับเจ็บปวดและยังไม่คุ้นชิน แขนเล็กบางทั้งสองข้างถูกยกขึ้นพาดท้ายทอยของคนที่ประคับประคองร่างตนเอาไว้ ได้ยินเสียงเหล็กกระทบกันเบาๆ เมื่อขยับข้อมือ ริมฝีปากยะเยียบแนบจูบข้างขมับพลางร้องบอก

"ช่วยกอดผมแน่นๆ ทีนะครับ..." ทั้งที่เป็นน้ำเสียงอันแสนธรรมดาที่ได้ยินได้ฟังอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแต่เขากลับปฏิเสธไม่ได้โดยไร้เหตุผล นิ้วมือทั้งสองจิกขยุ้มเนื้อผ้าที่สวมปกปิดแผ่นหลังกว้างเอาไว้อย่างไม่อาจเลี่ยง สิ่งที่แทรกซึมเข้ามาในกายค่อยๆ ขยับเคลื่อนเข้ามาด้วยจังหวะที่รุนแรงและรวดเร็วหนักหน่วง ร่างที่เล็กเกินจะทานทนจึงต้องร้องห้ามขึ้น

"..อ๊ะ ..ร--เร็วไป ฮะ.. อ๊า !"

"..ก็อาจารย์ดีโน่เขาให้เวลาแค่นิดเดียวนี่ครับ..." ริมฝีปากบางฝืนยิ้มออกมา รั้งจังหวะให้ช้าลงเล็กน้อย "..ขอโทษด้วยนะครับที่เป็นผม ..คงไม่ชอบ...สินะครับ"

ฮิบารินิ่งเงียบไป มือข้างหนึ่งลดเลื่อนลงมาแตะข้างผิวแก้มของคนตรงหน้า หลับตาพริ้มขณะเลื่อนริมฝีปากไปแนบชิด จูบที่ได้รับกลับมานั้นแผ่วบางทว่าแจ่มชัดและหวานฉ่ำจนแทบสำลัก ร่างสูงผละออกช้าๆ จุมพิตบนหน้าผากเนียนและเปลือกตาอย่างอ่อนโยน กอดกระชับร่างในอ้อมแขนเอาไว้แนบแน่นกว่าเคยราวกับหวงแหน

ความเย็นเยียบที่รุ่มร้อนนั้นยังคงกระแทกกระทั้นเข้ามาและปลดปล่อยเมื่อถึงจุดหมาย คนตัวเล็กกอดฝ่ายที่ครอบครองตนไว้แน่นประหนึ่งไม่มีสิ่งอื่นให้ไขว่คว้ายามเมื่อใกล้จะถึงขีดจำกัด ของเหลวสีขาวขุ่นถูกฉีดออกมาจากกายจนเปรอะเปื้อนอีกครั้ง เจ้าของเรือนผมสีครามค่อยๆ ถอนกายออกมาอย่างแช่มช้า อ้าริมฝีปากหอบหายใจเอาอากาศเข้าไป เสียงลมหายใจกระทบผิวแก้มเนียนเบาบางยามได้ยินคำขาน

"..เคียวยะ"

"..." เด็กหนุ่มร่างบางไม่ได้ตอบรับว่าอะไร เขานิ่งเงียบรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดทั้งที่ยังหอบจนกายโยนไหว


ได้แต่หวังเช่นนี้อยู่ร่ำไป...


"..รักผมเถอะนะครับ"
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

กรี๊ดดดดดด~!!!! ตอนนี้แอบสั้น !!!
(ไม่จริงอ่ะ ตอนที่แล้วมันยาวเกินไปต่างหาก !!!)
(แถได้อีก - -)

ตอนนี้กำลังดึง(บุคลิก)คุณฮิที่หลุดไปกลับมาจากทะเลอ่าวไทยอยู่ค่ะ - -
(แต่ไม่รับปากว่าจะสำเร็จ 555+)
/me โดนปาดคอ

ตอนนี้แถมรูปวาดเล่น ฮ่าๆ จิ้มที่ลิงค์เลยนะคะ
(แต่ไอ้รูปนี้ใครแว๊บๆ ไปที่บล๊อกเราแล้วก็คงจะเห็นแล้วนั่นแหละเน้อ~)

http://i16.photobucket.com/albums/b34/KateBuster04/D1869-03-cg-text-r2.png

ตอนนี้อยากแต่ง D69 พล๊อตอะไรมีเรียบร้อย...
พี่ม้าไม่ดาร์คแล้ว !!! สัปป้าไม่แร่ดแล้ว !!!
(พล๊อตผุดทุกวัน แต่ได้ข่าวฟิคยาวยังไม่จบสักเรื่อง ฮ่าๆๆ /me โดนตบกระเด็น)

ไปล่ะค่า อากาศร้อนมากมาย รักคนอ่านมากมายค่า จุ๊บๆ ^^

ทะ....ท...ท่านเคท ขอรับบริจาคเลือดกรุ๊บD18ด่วนค่า//คอมจะพังมั้นค่ะเนี่ย คือเลือดมันพุ่งใส่คอมเต็มๆค่า^^

แล้วอย่างนี้เคียวยะจะเลือกใครละคะเนี่ย

ส่วนตัวก็อยากให้เลือกดีโน่//meโดนแฟน6918ตบ

แต่ทั้งดีโน่ และก็ มุคุ ต่างก็รักเคียวยะนี่นา เป็นคนที่ถูกรักมันก็รำบาคใจเหมือนกันนะคะเนี่ย เคียวยะ^^

ขอบคุณท่านเคทมากมายค่า สู้สู้นะคะ รอทุกเรื่องของท่านอยู่ค่า

รักD18สุดชีวิตค่า

อิอร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

/สครีมลั่นบ้าน

แม่เจ้า

อะไรจะ SM ได้ขนาดนี้~~~~~~~~~~~

มาต่อไวๆเลยนะฮะ

จะรอแม้ว่าจะนานเป็นเดือน

ท่านเคท แกล้งคุณมุหรอค๊าาา สงสารคุณมุอ่ะ ทำไมดีโน่เป็นคนแบบนี้

เชียร์คุณมุสุดใจเลยเจ้า่ค่ะ "รักผมเถอะนะครับ" ละลายเจ้าค่ะ เป็นใครใครก็ยกเทใจให้คุณมุหมดเลยย

สงสัยจะยกเว้นคุณฮิ ทำไม๊ ทำไมคุณฮิต้องไปรักเจ้าม้านั่นด้วย แนะนำให้รักคนที่เค้ารักเราดีกว่า นะเจ้าค่ะคุณฮิ หึหึ

คุณมุก็ เพราะรักจึงยอมทุกอย่าง คุณฮิก็เอ่ยปากเรียกแต่ดีโน่ อ๊ากกน้อยใจแทนชะมัดเลย แต่ให้ทำไงได้ ก็คนมันรักนี่ โฮฮฮ

ส่วนดีโน่ก็แค่หวงของที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของละน๊าา อย่าได้ใจเพราะคุณฮิรักหล่ะ << เคืองพี่โน่ฟิคนี้สุดๆอ่า เชียร์คุณมุออกนอกหน้า ฮ่าฮ่า

ปกติจะเชียร์ D18 นะนี่ แต่ฟิคนี้ต้องยกให้คุณมุแสนดีที่หนึ่งเลย ต้อง 6918 สิค๊าา อย่ายอมแพ้ อย่าท้อนะ

แต่อะไรก็เปลี่ยนได้ ถ้านิสัยพี่โน่เปลี่ยนเมื่อไหร่จะเชียร์3Pแบบแฮปปี้ หุหุ ลุ้นใ้ห้คุณฮิรับรักคุณมุสักที โอมเพี้ยงง!!

รออ่านตอนต่อไปค่าาาา

มาต่อแย้วววว~~!!!! ^ ^

รออ่านตั้งนาน แต่พออ่านๆไปแล้วยิ่งรู้สึกสงสารมุมากกว่าเดิมอีกอ่า T^T

เริ่มรู้สึกหมั่นใส้โน่แล้วก็ไม่ชอบฮิด้วยแย้วว TOT

ม่ายน๊า!!!!!!!!!

โน่น่ะไม่เท่าไหร่ แต่คนแต่งไปทำอิท่าไหนถึงทำให้อิโยโย่ไม่ชอบฮิล่ะเนี่ย TOT

ฮื่อๆๆ เริ่มสงสารมุมากขึ้นไปทุกที สงสัยฮิคงรู้ตัวเมื่อสาย


ปล.หมั่นใส่โนะ ไม่ชอบฮิ อยากตื้บคนแต่ง = =

ชอกช้ำที่แชทบ็อกซ์ข้างบนหายไปฟร่ะ - - เน็ตรร.เราเข้าแชทบ็อกซ์ที่indexไม่ได้อ่ะ

=,,=b เรทสุดยอดจริงๆนะเคท เราชอบมากเลย

แต่แอบช้ำแทนสัปป้า.. เป็นได้แค่ตัวสำรอง!! กรี๊ดดดด อิม้าเลวว T[]TT (ล้อเล่น รักม้านะจ๊ะ.. เอิ๊กส์)

ว่าแต่คุณฮินี่สุดยอดชะมัดเลยแฮะ แต่ล่ะท่าน่ะนะ >/////< สุโก้ยยยยยยยย

ม้ามีการให้เวลาอยู่ด้วยกันสองคนด้วย!!! แต่แอบหมั่นไส้มันชะมัดเลยแฮะ >w<""

"..รักผมเถอะนะครับ" << ขอกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แบบเอาใจไปเลยมุคุ้ว!!!! โอ๊ยยย คุณฮิจ๋า ใจอ่อนเถอะจ้ะ ประโยคนี้โดนมาก มันดูโหยหาเหลือหลายย

พล๊อตผุดทุกวัน แต่ได้ข่าวฟิคยาวยังไม่จบสักเรื่อง << เข้าใจความรู้สึกเลย =w=b ก็แหม มันไม่มีเวลานี่ ถ้าไม่ต้องเรียนล่ะก็เขียนทั้งวันทั้งคืนต้องมีอะไรสักอย่างเสร็จบ้างแหละ = = ว่าแต่... ม้าไม่ดาร์ค สัปป้าไม่แรดนี่เชื่อได้หรือ 555+

แฟนอาร์ทเคยเห็นแล้ว คุณฮิถูกนัวเนีย 55+ ชอบสีที่เคทลงอ่ะ >w< มันเนียนดี