•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : I'm yours
Author : stAr'
Pairing : Xanxus x Squalo (XS)
Rate : PG
Note : ฟิคสั้นของไอ้stAr' แต่งขึ้นมาสนองนี๊ดตัวเอง เพราะประโยคในเพลงมันพาจิ้น ประโยคเดียวเท่านั้นแล :) รู้สึกจะใช้สีข้างแถเอามากๆ 55555 ยังไงก็เม้นท์กันบ้างนะคร้าบบบบบ :)
Ps. : ฟิคเรื่องนี้ต้องใช้จินตนาการขั้นสูงในการอ่าน เพราะไอ้stAr'เขียนเองเข้าใจเอง 55555555




จะอ่านจริงรึ





แน่ใจ ?




ถ้าชัวร์ งั้นจัดปายยยยยยยย ~





รถสีดำมันปลาบพุ่งทยานผ่านความมืดมิดยามค่ำคือ ผ่านถนนสายโดดเดี่ยวมุ่งสู่ปราสาทของหน่วยลอบสังหารที่เก่งกาจที่สุดของวองโกเล่ ‘วาเรีย’ ดวงเนตรสีชาดเสมองนอกกระจกรถ มือหนึ่งพิงกับหน้าต่าง


ถ้าไม่เสียแกไป ฉันคงไม่มีวันรู้ว่าแกสำคัญมากแค่ไหน


ย้อนนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ฉลามคลั่งแห่งวาเรียพ่ายแพ้ต่อยามาโมโตะ ทาเคชิ เสี้ยววินาทีที่ร่างบางถูกฉลามจู่โจม หายลงไปใต้ผิวน้ำ ดวงเนตรสีชาดกวาดมองไปทั่ว หวังเพียงได้เห็นร่างบางตะเกียกตะกายว่ายพ้นน้ำขึ้นมา แต่มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด ใครคนนั้นจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้ามา มันคือความเจ็บปวดจากการสูญเสีย



พึ่งรู้จักการ ‘สูญเสีย’
พึ่งรู้จักความเจ็บปวด
พึ่งรับรู้ว่าเมื่อไม่มีแกแล้วมันเป็นยังไง
พึ่งเข้าใจว่า แกสำคัญกันฉันมากแค่ไหน
พึ่งเข้าใจก็วันนี้ วันที่ไม่มีแก

พึ่งเข้าใจ......พึ่งจะเข้าใจจริงๆ ว่า ฉันรักแก



ร่างสูงก้าวขาออกจากรถคันงาม ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ก่อนจะฉุดท่อนแขนเรียวบางของผู้ที่นั่งอยู่ในรถออกมา ทำให้ร่างบางเซถลาเข้ามาซบแผงอกเขา


“เฮ้ย ทำไรวะไอ้บอสบ้า”


แต่ไม่รู้ว่าพระเจ้ากลั่นแกล้งหรือให้โอกาสเขาอีกครั้ง ฝ่ามือหนาออกแรงบีบหนักขึ้น ราวกับตอกย้ำว่าสิ่งที่ตนเห็นนี้เป็นความจริง หาใช่ภาพลวงตา


ใช่แล้ว แกยังอยู่ ยังอยู่จริงๆ ยืนอยู่ตรงนี้ สเพลฮี สควอโล่ แกยังไม่ตาย


“ว้อย เจ็บว้อยยยยย !”


คนถูกบีบแขนหนักๆเริ่มโวยวาย พลางออกแรงสะบัดแขนให้หลุดจากการจับกุมแต่ก็ไร้ผลเพราะดูท่าว่าแรงของเขาจะสู้แรงของร่างสูงไม่ได้ เมื่อรู้สึกตัวฝ่ามือหนาค่อยๆคลายลงแต่ยังคงกุมข้อเพรียวบางนั่นไว้


“ก็แกมันชักช้า”


“ก็คนมันป่วยอยู่นี่”


ถึงจะรอดตายจากฉลามมาได้ แต่ก็ใช่ว่าร่างกายจะไม่บาดเจ็บ ลำพังแค่เดินโดยไม่ใช้ไม้เท้าก็ลำบากเต็มกลืน แต่มีหรือคนอย่างเขาจะยอมใช้ไม้เท้าให้เสียศักดิ์ศรี


ก่อนจะทันได้รู้ตัว ร่างโปร่งถูกยกลอยเหนือพื้น ภายใต้วงแขนแกร่ง สควอโล่หันไปมองเจ้าของวงแขนที่อุ้มตัวเขาอยู่ ก่อนจะเอ่ยปากต่อว่า


“เฮ้ย ทำอะไรวะบอส ปล่อยนะเว้ย”


“ป่วยอยู่ไม่ใช่รึไง งั้นก็หุบปากไปซะ”


ท่อนแขนแกร่งจับร่างบางพาดบ่า ปล่อยให้เจ้าตัวโวยวายพลางทุบตีหลังของเขาต่อไป


ฉันไม่มีวันปล่อยแกหลุดมือไปอีก ไม่มีวัน ฉันสัญญา


รอยยิ้มจางๆประดับบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็น แต่เสียดายที่สควอโล่คงไม่มีวันได้เห็นมัน ร่างสูงเดินไปยังห้องของร่างบางโดยไม่สนใจต่อคำด่าทอที่คนป่วยส่งมาให้อย่างไม่ขาดปาก เท้าข้างหนึ่งออกแรงถีบประตูอย่างแรงจนมันเปิดออก ก่อนจะก้าวเข้าไป วางร่างบางลงบนเตียงสีสะอาดกลางห้อง


“กินยาแล้วนอนไปซะ ไอ้สวะ”


เสียงทรงอำนาจสั่ง ตามด้วยเสียงประตูห้องที่ปิดลง ทิ้งให้ร่างบางนอนอยู่บนเตียงคนเดียว


สควอโล่ยันกายขึ้นอย่างลำบากยากเย็น กวาดตามองรอยแผลจำนวนมากที่ได้รับหลังจากถูกฉลามลากลงไปใต้น้ำ ยิ่งมองดูก็ยิ่งตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ที่เขาได้รับ


ฉันคือผู้แพ้ ฉันไม่สมควรอยู่เคียงข้างนายแล้วใช่ไหม แซนซัส ? คนอ่อนแออย่างฉันไม่มีค่าพอสำหรับนาย


.

.

.


สองสัปดาห์ต่อมา อาการของสควอโล่ดีขึ้นมาก อย่างน้อยตอนนี้เข้าก็สามารถเดินเหินได้สะดวกไม่ต้องนอนขลุกอยู่แต่ในห้องเหมือนอย่างที่ผ่านมา



“นี่ สควอโล่ ไปฆ่าแมลงสาบกับเจ้าชายเอามะ”


เสียงใสๆเอ่ยจากปากของเจ้าชายนักฆ่าที่นั่งจุมปุ๊กอยู่บนโซฟา โดยมีเด็กต้องสาบอยู่ในอ้อมกอด เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมงานมีอาการดีขึ้นแล้วจึงชวนไปออกกำลังกาย(?)เล่นแก้เซ็ง


“ก็ดี เพราะอยู่แต่ที่นี่ก็ชักจะเบื่อแล้ว”


“ฉันไม่อนุญาต”


ทุกคนหันไปมองบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาในห้องโถง ร่างสูงปรายตามองเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านไป


“แต่บอส ฉันก็เบื่อนะ วันๆอยู่แต่ในปราสาท แล้วแกก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามด้วย”


“แล้วงานที่ฉันสั่งแกจะไม่ทำรึไง”


ใช่แล้ว ถึงแม่ว่าเข้าจะอยู่แต่ในปราสาท ก็ใช่จะว่างงาน แต่ไอ้งานที่แซนซัสมอบหมายให้เขาทำก็คือ คอยรินเหล้าให้เวลาดริ๊งก์ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขาเบื่อยังไงไหว สควอโล่ทำท่าจะอ้าปากเถียง แต่ก็ต้องยอมจนมุมด้วยเหตุผลของเจ้านาย


ล่วงเลยมาเกือบสามอาทิตย์ ที่เขาต้องมาคอยรินเหล้าให้แซนซัส ทั้งๆที่ตอนนี้สภาพของเขาก็พอที่จะออกไปทำภารกิจได้ แต่ทุกครั้งที่มีภารกิจใหม่แซนซัสก็จะให้พวกเบลออกไปทำซะทุกครั้ง


ตาสีน้ำแข็งมองตามรถของพวกเบลที่ออกไปทำภารกิจ ในใจก็นึกอยากจะออกไปบ้าง แต่ดูเหมือนแซนซัสจะไม่ยอมให้เขาก้าวขาออกจากปราสาทแม้แต่ก้าวเดียว


นายไม่ไว้ใจฉันแล้วใช่ไหม ? หรือว่าฉันจะไม่มีประโยชน์กับนายแล้วจริงๆ


เพล้ง ! แก้วเนื้อดีถูกปาไปโดนหัวของฉลามคลั่งอย่างจัง ปลุกให้คนที่เหม่อลอยกลับมามีสติอีกครั้ง


“เฮ้ย ทำอะไรวะบอส”


เสียงตะวาดแว้ด หันขวับมามองคนที่ปาแก้วมา ร่างสูงที่นั่งบนเก้าอี้ปรายตาขี้มามอง


“เหม่ออะไรล่ะ เหล้าหมดแล้วรีบๆมาเติมเข้าเซ่”


เสียงเอ่ยเรียบก่อนจะหันลงไปจัดการกับกองเอกสารต่อ สควอโล่เดินไปหยิบแก้วใบใหม่ รินของเหลวสีอำพันใส่ก่อนจับวางลงบนโต๊ะเอกสาร


เสียงผลักประตูตามด้วยการปรากฏกายของวาเรียระดับล่างคนหนึ่งท่าทางตื่นตระหนก


“บอส !”


น้ำเสียงสั่นเครือทำให้ผู้ถูกเรียกปรายตามามอง หากแต่ยังคงสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้


“ข้างนอก.....ข้างนอกปราสาทเราถูกพวกเดลฟีโน่แฟมิลี่ล้อมไว้หมดแล้ว”


“...................”


“ตอนนี้หน่วยอัสนีกำลังออกไปตั้งรับ แต่ดูเหมือนว่าจำนวนคนของข้าศึกจะเหนือกว่ามาก”


“แล้ว ?”


“โปรดสั่งการด้วยครับท่านแซนซัส”


ลูกน้องรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก แซนซัสเพียงมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเหล่าเดลฟีโน่แฟมิลี่กำลังต่อสู้กันหน่อวยอัสนี ซึ่งดูจากท่าทางแล้ว วาเรียของเขาก็เสียเปรียบเป็นอย่างมาก ทั้งกำลังคน เพราะลุซซูเลีย เบล กันมาม่อนออกไปปฏิบัติภารกิจอยู่ข้างนอก ที่เหลือก็มีเพียงเขากับฉลามป่วย ที่ดูท่าว่าตอนนี้จะยังไม่หายดี


“เดี๋ยวฉันจะออกไปจัดการพวกนั้นเอง”


ร่างบางว่า ดาบสีเงินกระชับแน่กับมือกล ผินหลังก้าวออกจากประตูห้องไป ในยามที่วาเรียเกิดปัญหาเช่นนี้ คงมีเพียงแต่เขาที่จะสามารถปกป้องทุกคนไว้ได้ อย่างน้อยมันก็เป็นโอกาสที่จะแสดงให้เห็นว่าเขายังมีประโยชน์ต่อแซนซัสอยู่


แต่ยังไม่ทันจะก้าวข้ามพ้นธรณีประตู แรงดึงที่ศรีษะอย่างแรง ทำให้ร่างทั้งร่างเซถลาเข้ามาตามแรงดึงของฝ่ามือหยาบ คนถูกดึงหันไปมองค้อนอย่างไม่พอใจ


“แกน่ะอยู่แต่ในนี้แหละ ไอ้สวะ”


“แต่.....”


“ไม่มีแต่ ถ้าฉันกลับมาแล้วเห็นแกไปเพ่นพ่านอยู่ข้างนอก แกได้โดนดีแน่ ไอ้สวะ”


เข้าใจไหมว่าเป็นห่วง ตัวเองยังไม่ทันหายยังจะออกไปหาเรื่องเจ็บตัวอีก แกนี่มันโง่จริงๆไอ้สวะ


ว่าแล้วร่างสูงก็ออกจากห้องไป มิทันได้สังเกตเห็นความเจ็บปวดภายใต้ดวงตาสีน้ำแข็งคู่นั้น


ฉันไม่มีประโยชน์กับนายแล้วจริงๆสินะ นายคงไม่ไว้ใจฉันแล้วใช่ไหม ตอนนี้ฉันคงเป็นเพียงแค่สวะไร้ค่า ที่แม้กระทั่งพวกพ้องยังไม่สามารถปกป้องไว้ได้ เพียงแค่สวะที่วาเรียต้องกำจัดทิ้ง ถ้านายไม่ต้องการ ฉันก็จะไป ไม่ให้นายเห็นหน้าอีก !


สุดท้าย สวะอย่างฉันคงไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากนาย แม้กระทั่งขอให้นายหันมาสนใจ ไม่มีสิทธิ์หรอก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิด ว่าฉันรักนาย...


.

.

.



ร่างสูงก้าวข้ามผ่านกองศพกองแล้วกองเล่าที่ตนเองลงมือสังการไปไม่นานมานี้ ถึงจะเรียกตัวเองว่าแฟมิลี่ แต่เดลฟีโน่ก็เป็นเพียงแฟมิลี่เล็กๆที่มักใหญ่ใฝ่สูง อาจหาญมาสู้กับนายเหนือแห่งวาเรีย เพียงแค่ออกแรงเหนื่อยนิดหน่อยไอ้พวกสวะกล้าดีมันก็ล้มลงมานอนกองแทบเท้า เมื่อเหตุการณ์สงบสุขกลับคืนสู่วาเรียอีกครั้ง ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปในห้องโถงใหญ่อย่างเคยชิน


“บอสสสสสส”


เจ้าชายนักฆ่าที่วิ่งถลาเข้ามาหน้าตาตื่นทำให้เขานึกสงสัย


“อะไร ไอ้สวะ ?”


“ก็สควอโล่นะสิ สควอโล่เค้า.......”


“ไอ้สวะนั่นมันทำอะไร ?”


“สควอโล่เค้าหนีไปแล้วนะสิบอสขา”


ลุซซูเลียพูด พลางยันกายขึ้นจากโซฟาอย่างยากลำบาก เนื้อตัวกระเทยร่างหนาเต็มไปด้วยรอยแผลฟกช้ำมากมายที่พึ่งเกิดขึ้นมาหมาดๆ


“ตอนที่ฉันกลับมา ฉันเห็นสควอโล่เค้าจะออกไปข้างนอก พอฉันบอกว่าไม่ให้เขาไปก็โดนอัดจนสลบนี่แหละ”


“เจ้าชายเจอจดหมายวางอยู่บนโต๊ะนั่งเล่นด้วยแหละ”


แซนซัสคว้าซองจดหมายสีขาวจากมือเจ้าชายนักฆ่าไปอ่าน เพียงคำสามคำ สั้นๆง่ายๆได้ใจความ แต่ความหมายของมันกลับทำให้ร่างสูงรู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก


ฉันลาออก


เพียงแค่คำสามคำ ความรู้สึกมากมายก็ถาโถมเข้ามาในจิตใจ ทั้งโกรธ ทั้งหวง ทั้งห่วง มันปนเปกันหมดจนไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไหนมากกว่ากัน ฝ่ามือหนากำกระดาษใบนั้นไว้แน่นจบมันยับยู่ น้ำเสียงทรงอำนาจเอื้อนเอ่ย


“ออกตามหาไอ้สวะนั่น ถ้าไม่เจอมันภายใยสัปดาห์นี้พวกแกมีแหลกแน่ !”


เมื่อได้รับคำสั่ง พวกที่เหลือจึงออกไปตามหาสควอโล่ทันที ร่างสูงเดินกลับห้องัวเองไป ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยนั้น หากแต่ภายในใจกลับว้าวุ้นยิ่งนัก


แกหายไปไหน แกจะหนีฉันไปเพื่ออะไร ไอ้สวะ


.

.

.


“บอส !”


เสียงเรียกจากเจ้าชายนักฆ่าที่เปิดประตูเข้าไป เห็นนายเหนือตนนั่งพิงเก้าอี สายตามองออกไปนอกหน้าต่างไกล ตลอดสามวันผ่านมาที่เขาเข้ามารายงานการค้นหา ก็เห็นแต่ร่างสูงนั่งอยู่ท่านี้ไม่ยอมขยับไปไหน บางทีเขายังนึกสงสัยว่าร่างที่เขาเห็นตรงนี้เป็นหุ่นขี้ผึ้งหรือเปล่า


“มาม่อนบอกว่าสายมันรู้ที่อยู่สควอโล่แล้ว”


น้ำเสียงร่าเริงทำให้ร่างสูงที่นั่งนิ่งมานานหันมามอง ตาที่จ้อมเขม็งกลับมาทำเอาเจ้าชายนักฆ่านึกหวาดกลัวอยู่หน่อยๆ


“มันอยู่ไหน ?”


ถึงน้ำเสียงจะเรียบ แต่ก็แฝงแววร้อนรน เรียกถามผู้นำข่าวใหม่มาให้


“มาม่อนบอกว่า เงินไม่มาข่าวไม่ไป”


ร่างสูงตบโต๊ะดังปึ้ง นึกหงุดหงิดความงกเกินพิกันของเจ้าทารกต้องสาป ก้าวขาออกจากห้องไปโดยมีเบลที่เดินตามมาติดๆ เข้าไปในห้องโถงจนเจอเจ้าเด็กต้องสาปจอมงกกำลังนั่งนับเงินที่พึ่งไปขูดรีดมาจากลูกหนี้ได้อย่างสบายใจ


“ไอ้ฉลามนั่นมันอยู่ไหน ?”


เด็กน้อยเพียงแต่มองมา แววตาใต้หมวกใบโตนั้นอ่านไม่ออก แต่คำตอบที่ตอกกลับมายิ่งทำให้ร่างสูงโกรธยิ่งขึ้นไปอีก


“สองร้อยปอนด์”


“ไอ้สวะ ”


“ร้อยห้าสิบ”


“ไอ้สวะ”


“ร้อยเดียวก็ได้”


“ไอ้สวะ !”


“งั้นห้าสิบก็ได้”


มือหนากระชากร่างเล็กขึ้นมาลอยเหนือพื้น ความอดทนของเขาใกล้จะถึงขีดสุด สงสัยภูมิต้านทานความหน้าเงินของเขาจะต่ำ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาจะไปสนใจอะไรเรื่องอื่น นอกจากเบาะแสของฉลามคลั่งที่หายตัวไป


“ไอ้ฉลามสวะนั่นอยู่ไหน !”


น้ำเสียงเกรี้ยวกราดพร้อมเพลิงพิโรธอ่อนๆแผ่ออกมาจากฝ่ามือหนาทำเอาเด็กหน้าเงินหวาดกลัว


“สายฉันบอกว่า มีผู้หญิงหน้าเหมือนสควอโล่ไปสมัครงานที่ร้านอัคควาร์(acqua) แถวๆย่านดาวน์ทาวน์......แอ้ก !”


เด็กทารกถูกปล่อยลงสู่พื้นดังตุ้บ ส่วนตัวผู้กระทำนั้นรีบผลุนผลันออกไปข้างนอก ตามติดด้วยกระเทยสาวกับเจ้าชายนักฆ่าที่รีบคว้าตัวเด็กทารกแล้ววิ่งไปสมทบ


บรรยากาศในร้านอาหารสไตล์อิตาเลี่ยนกับเพลงคลาสสิคบ่งบอกถึงรสนิยมของเจ้าของร้าน ราคาของอาหารที่ไม่ใช่ธรรมดา ทำให้มาม่อนถึงกับโวยวาย เมื่อเปิดดูเมนูอาหาร


“อะไรวะ แพงอย่างนี้ใครมันจะกิน”


ฝ่ามือเล็กๆขว้างเมนูอาหารกระเด็นลงพื้น ท่ามกลางสายตางงๆของเหล่าบริกรที่มาคอยรับออเดอร์ ส่วนเบลที่คันไม้คันมือ จึงหยิบมืดขึ้นมากรีดผ้าปูโต๊ะเล่น


“อย่านะครับคุณลูกค้า ผ้านั้นเป็นสมบัติของทางร้านเรา”


“หรอ หรือนายจะมาให้เจ้าชายกรีดเล่นแทนผ้าล่ะ ?”


ว่าพลางชูมีดคมกริบขึ้นมาอวด ทำเอาเหล่าบริกรถึงกับหน้าซีดปากสั่น ถึงยังไงยอมเสียผ้าดีกว่าเสียชีวิต ส่วนลุซซูเลียก็เอาแต่นั่งเงียบมองหาเหยื่อ(?)หนุ่มรายใหม่โดยไม่สนใจบรรยากาศรอบข้าง


ดวงตาสีโกเมนสอดส่องหาวี่แววของร่างบาง แต่ก็ยังนึกไม่เข้าใจ ว่ามันจะมาทำอะไรที่ร้านอาหาร ถ้ามันเป็นพ่อครัวยิ่งไม่ใช่ใหญ่ คนอย่างฉลามคลั่งนะหรือจะทำอาหารเป็น แต่ในเหล่าบริกรที่เดินไปเดินมาเขาก็ยังไม่เห็นคนที่มีท่าทางคล้ายมันเลย หรือสายข่าวของมาม่อนจะผิด


พอถึงเวลาสองทุ่ม ดนตรีก็เริ่มบรรเลง แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ส่องไปยังเวทีที่อยู่ด้านหน้า เสียงเปียโนจากแกรนด์เปียโนหลังใหญ่กับไวโอลินช่วยขับกล่อมให้ความว้าวุ่นในใจของเขาสงบลง


“พวกแกจะกินอะไรก็สั่งซะ กินแล้วจะได้กลับบ้าน”


ร่างสูงเอ่ยก่อนลุกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังเวทีออกไป ขณะที่กำลังล้างมืออยู่นั้น เสียงๆหนึ่งก็ทำให้เขารู้สึกเอะใจ


“เฮ้ย เพลงนี้ไม่เอา”


น้ำเสียงคุ้นเคยทำให้เขาต้องชะเง้อหน้าออกมามอง แลเห็นร่างแบบบางผมเงินยาวสลวยในชุดสูทอย่างดี ยินอยู่หลังเปียโนตัวใหญ่กลางเวที เพียงแค่เห็นด้านหลัง แต่เขากลับมันใจซะยิ่งกว่ามั่นใจ ว่าคนๆนี้คือคนที่เขากำลังตามหาอย่างแน่นอน ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์


ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ มือทั้งสองวางเหนือคีย์เปียโน ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะเริ่มบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆ เพราะมัวแต่จดจ้องอยู่กับตัวโน้ต จนทำให้ไม่ทันสังเกตเงาตะคุ่ม(?)ด้านหลัง ร่างสูงสาวเท้ามายืนหลังเก้าอี้เปียโน ฟังเสียงเปียโนอยู่นานโดยที่นักเปียโนร่างเล็กไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย


เฮ้ย ซอล เอื้อมไม่ถึง เล่นช้าๆสิวะ ไอ้ไวโอลิน เล่นไม่ทันว้อยยยยย !


เสียงร้องในใจของฉลามคลั่ง ไม่สิ ต้องเป็นฉลามน้อยนักดนตรี ตอนนี้ฉลามน้อยกำลังเจอวิกฤต ถึงนิ้วเขาจะเรียวยาวยังไง แต่ก็ไม่สามารถเอื้อมถึงตัวซอลอีกออคเทฟได้ แล้วถ้าเขาเล่นผิดอีกละก็ เขาคงโดนไล่ออกจากงานเป็นแน่


ขณะที่นิ้วก้อยน้อยๆพยายามตะเกียกตะกายไปกดตัวซอลอย่างเอาเป็นเอาตาย มือใครบางคนกลับกดทับลงมาทาบทับฝ่ามือเรียวบาง เสียงเพลงบรรเลงไปต่อตามจังหวะของมัน


“ไม่ยักจะรู้ว่าสวะอย่างแกก็เล่นเปียโนเป็น”


ร่างเล็กพยายามหันหน้าไปมองเจ้าของมือ แต่เพราะเนื้อที่คับแคบทำให้ไม่สามารถหันไปมองได้ถนัดตา แต่น้ำเสียงที่เอ่ยข้างหูนั้นเขารู้ดีว่าคือใคร


“บอส หรอ ?”


ไม่มีคำตอบใดๆ เจ้าของฝ่ามือหนาไม่สนใจร่างเล็กๆที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอด จนฉลามคลั่งเลิกดิ้น ยอมปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายนำ นิ้วเรียวก้าวตามจังหวะชักจูงของฝ่ามือหนา ทำนองเพลงที่เล่นไปเรื่อยๆผิดกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่มันระรัวเร็วของร่างบาง


“มาทำไม ?”


เสียงในอ้อมกอดเอ่ยถาม แซนซัสละมือจากคีย์เปียโน เอื้อมไปพลิกหน้าโน้ตเพลงต่อไป


“ลากแกกลับบ้าน”


คำตอบสั้นๆ จุดประกายความหวังให้กับฉลามคลั่ง


“แต่ฉันลาออกไปแล้ว”
หรือว่าฉันยังมีค่าสำหรับนายอยู่


“ไหนล่ะใบลา ?”


ร่างสูงล้วงกระดาษยับยู่ออกมาจากกระเป๋าให้สควอโล่เห็นเต็มตา ใช่แล้ว มันคือจดหมายลาออกนั่นเอง แต่ไม่นานนักมันก็ไหม้เป็นจุณด้วยเพลิงพิโรธหายไปต่อหน้าต่อตา


“ไม่มีใบลาก็ไม่ต้องออก”
แกยังไปจากฉันไม่ได้ ไอ้ฉลามโง่


“แต่แก.....”
ฉันยังมีความหมายกับแกจริงๆหรอ


ร่างสูงไม่ต่อความเพียงแต่ลงมือเล่นเพลงบทต่อไป


“แล้วแกจะมาตามฉันกลับไปทำไม ในเมื่อฉันมันไร้ประโยชน์”


“ไม่ได้มาตามซะหน่อย ฉันมาลากแกกลับไปต่างหาก”


“จะกลับไปทำไม”


“.......................”


“ถึงกลับไปฉันก็ไม่มีค่า คนอ่อนแออย่างฉันจะไปปกป้องใครได้”


ภายใต้วงแขนแกร่ง แม้จะใกล้ชิดกัน แต่เขากลับรู้สึกว่ามันช่างไกลแสนไกล ร่างสูงที่อยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง แม้จะไขว่คว้าสักเท่าไหร่ สุดท้ายสิ่งที่สัมผัสได้ก็มีเพียงความว่างเปล่าอยู่ดี


นายอยู่ไกลเกินเอื้อมจริงๆ แซนซัส


“แกนี่มันโง่จริงๆ ไอ้ฉลามสวะ”


เสียงบ่นเบาๆข้างหู ร่างสูงร้องเพลงคลอไปตามจังหวะเบาๆ ราวกับเป็นเฉลยสำหรับคำถามมากมายในใจของฉลามคลั่ง


“I guess what I be saying is there ain't no better reason
ฉันว่านี่คือเหตุผลที่ดีที่สุดแล้ว


To rid yourself of vanities and just go with the seasons
ที่จะกำจัดความหยิ่งยโสของแกออกไป


I won't hesitate no more, no more
เพราะฉันจะไม่ลังเลอะไรอีก


It cannot wait, I'm sure.
ไม่รออะไรอีกต่อไป ฉันมั่นใจแล้ว


Well open up your mind and see like me
ลองเปิดใจแล้วมองอย่างฉันสิ


Open up your plans and damn you're free
ปล่อยใจตัวเองให้เป็นอิสระ


Look into your heart and you'll find that …..
มองเข้าไปในใจแล้วแกจะรู้ว่า


the sky is yours”
นภาผืนนี้เป็นของแก




เนื้อเพลงบทสุดท้ายจบลงเพียงเท่านี้ หากแต่ช่วงเวลาแห่งความสุขราวกับจะตราตรึงอยู่ในใจคนสองคนตลอดกาล ร่างบางโถมตัวเข้าหาแผงอกแกร่ง กอดไว้แนบแน่นอย่างโหยหา ร่างสูงทำเพียงกอดตอบเบาๆ แต่เท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา น้ำเสียงเอ่ยแผ่วเบา ไม่มีใครได้ยินนอกจากคนสองคน แค่สองคนเท่านั้น.......



“ฉันรักนาย แซนซัส”



Fin.
_______________________________________________________

พออ่านๆไปแล้วจะสังเกตได้ว่าเอาสีข้างแถชัดๆ
รู้สึกจะมั่วเนื้อเพลงไปเยอะมาก ! 5555
I'm yours ของ Jason Marz เพลงเค้าเพราะจริงๆ

ว่าแล้วหันกลับไปเหล่ may I love you มันจะไปรอดมั๊ย ?
555555555555555555555
คอมเม้นท์กันบ้างนะ :))



ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน :))

จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง~*
XS บันไซ~

ฉลามเล่นเปียโน OwO นึกภาพแล้วฉลามสวยมากๆค่ะ หุหุหุ

หวานกันจนลืมกันไปเลยว่าอยู่ในร้านอาหารน่ะ เหอะๆๆ แต่ป๋าคงไม่สนหรอก

หลามมมมมมม มาสอนเปียโนไห้เค้ามั่งจิ><~~

ว๊ายๆ ทำไมเรื่องนี้ป๋าใจดี๊ ใจดี ต่างกับเรื่องอื่นที่SM และNC (ไม่ใช่เค้าไม่ชอบนะ แค่มีป๋ากะหลามเค้าก็พอใจแร้วว )

แค่คิดภาพก็กรี๊ดแล้วววว ป๋าร้องเพลงงง กรี๊ดดดดด

ขำมาม่อนจังง งกได้อีกนะนู๋ ถ้าเราไห้ตัง10บาท แล้วขอมาอยู่บ้านสักวันได้มั้ยยยยยย 5555

แฮปปี้เอนดิ้งมากมายย ถ้าจะไห้ดี ต่อตอนยาวก็ดีนะคะ 555555 อยากอ่านๆๆ:]

ป๋าร้องเพลง!!!!!

(ทำไมพิงค์จิ้นแล้วมันฮาแทนที่จะซึ้งง่ะ) ฮ่าๆๆๆๆๆ

>< โบกธง XS ๆๆๆๆๆ


เป็นกำลังใจให้ค่ะ ไฟท์ๆเน้!

อยากฟังสคอลโล่เล่นเปียโนอ่ะ


ป๋าร้องเพลง อยากฟังงงง



เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆ ^^

โอ๊ะ น่าร๊ากกกก

ป๋าเค้าเป็นห่วงน่ะ น้องหลาม อิอิอิ

p.s เพิ่งเห็นชื่อคนแต่ง

น้องดาวแต่งฟิคคคค

น้องดาวสู้ๆเน้อ

*โบกพู่เชียร์*

กินใจสุดๆเลยฮับ ^^

หลามเล่นเปียโน.....

และยังคำพูดนั่นอีก

หวานจนมดขึ้นคอมเลยฮะว่างๆก็มาอ่านฟิคของผมด้วยนะคร้าบ(me/โดนคยเขียนเตะเสยกระเดน)

เอิ๊ก กก ๆ ,, ทำไมเดี๋ยวนี้ บอสโรแม๊นมีเยอะจังฟร่ะ ?
เอาเถอะ ให้หลามได้กำไรบ้างก็ดี(?)
เรื่องนี้ แอบ งง กับมาม่อน
ไอ้เราก็นึกว่าจะบอกให้บอสบอกรักหลาม หรืออะไรประมาณนั้น
ที่ไหนได้ ... สองร้อย ปอนด์

ฉลามมีงอน 5555+

บอสนี้ตามถึงที่ >w<

น่ารักอ่ะ หวานโฮก

หลามเล่นเปียโนต้องสวยแน่เลย >..<
มาสอนกันบ้างจิ
ป๋าแซนเค้าเป็นห่วงหลามนะ
อย่าหนีไปอีก
ป๋าน่าร๊ากกกก

XS the best !!!!!!!!!!

ป๋าเ ล่นเปียโน!!! แถมร้องเพลง!!! อ๊ากกกกโรแมนติกมากมายค่า

กรี๊ดดดดด~! แปะมือกันหน่อยที่ร๊ากกก!! ชอบเพลงนี้เหมือนกันเลยค่ะ เสียงอีตา Jason Marz โรแมนติกได้ใจมากนะเคอะ =w=b
แต่โดยความเห็นส่วนตัวแล้ว มิคุว่าร้องไม่ค่อยชัด เพราะตัว i เฮียแกออกเสียงเป็นตัว a หมดเลยอ่ะ เช่นคำว่า hesitate และ complicate ออกเสียงในเพลงนี้กลายเป็น he-sa-tate หรือ com-pla-cate หมดเลย...

เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่านะคะ อิอ๊างมากมายกับป๋าเมียเวอร์ชั่นหวานหยดมดยังอาย >///< แสนศักดิ์น่ารักโคตรๆๆๆ เป็นห่วงเขาแต่ปากแข็งไม่ยอมแสดงออก ดีจริงๆที่ฟิคนี้ไม่ค่อยใช้ความรุนแรงมาก โอ้ววว~ อ่านเสร็จโลกงี้สีชมพูไปเลย...

The sky is yours
นภาผืนนี้เป็นของแก

อุแห่ม~ กะให้แม่ยกไม่ต้องผุดไม่ต้องเกิดกันเลยใช่มั้ยคะ!? ถ้าไม่มีใบลาออกหลามก็ลาออกไม่ได้ *Q* น่าร๊ากกก~ ชอบมากเลยที่บอสคร่อมมือลงไปเล่นเปียโน ร้องเพลงกับหลามด้วย มัน...สุโก้ยอย่างร้ายกาจ~ ว่าแล้วก็สครีมมมมมมม >O<

ปล. มาม่อนไม่กลัวตายอย่างแรง ตอนป๋าเขาโมโหยังไปกล้าขวางทางรัก(??)อีกนะ

โอ๊ะ ซึ้งคร่าน้องดาวว อิอิ

ชอบเพลงนี้แหะ ><

ป๋าเล่นเปียโน!! โอ..พระเจ้า

5555

กรี๊ดดดด หวานได้อีก ป๋าหลามหวานวิดวิ้ว โอ้วเย้
ชอบเพลงที่ป๋าร้อง ชอบหลามเล่นเปียโน
สมน้ำหน้ามาม่อน ตลกมากมาย..สะใจที่สุด

คนแต่งแต่งหวานมาก..นั่งยิ้ม