อุตส่าห์คิดว่าช่วงนี้อยากจะถอยฟิกใส๊ใส แต่สปอยล่าสุดก็พาจิ้นมืดอีกจนได้...เวรกรรมจริงๆ อิป๋าเบียนั่นแหละผิด!!! (ชะอ้าว!) เพราะสปอยตอนล่าสุด...

ป๋าหล่อโฮกกระแทกตาเกินไป ความโฉดและความสามารถในการล้างสมองของอิป๋าทำเอาจิ้นไกล...สรุปว่า...มีมือดีช่วยไซโคเลยได้ 10069 มาอีกหนึ่งฟิก อะเหอๆ ^^''

<< มองไปมองมา ฟิกเดี๊ยนจะมีแต่ 10069 แล้วนะ =v='''

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Opheliac
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: NC-21
Warning: BDSM, BL, brainwash, blood, spoiler, yaoi

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

—Prologue—


“เกลียดฉัน...ขนาดนั้นเลยเหรอ”

เสียงหนึ่ง...นุ่มนวลราวแพรไหม...ดังกระซิบในความมืด...เสียงที่นุ่มนวลราวกับจะปลอบประโลม...หากแต่เคลือบแฝงไว้ด้วยยาพิษแสนร้ายกาจ... มือบางกำแน่นจนเล็บคมจิกเข้าไปในผิวเนื้อ กลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วนั้นหอมหวานพอๆกับที่ทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน เมื่อโลกที่มองเห็นจากนัยน์ตาข้างหนึ่งกลายเป็นสีแดง...ดุจเดียวกับสีสันอันต้องสาปของมัน...

“มุคุโร่คุง...”

เสียงนุ่มนวลที่น่ารังเกียจพร่ำกระซิบเรียกชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า...เช่นเดียวกับเสียงส่ายไหวของสายโซ่ที่ดังไม่หยุดหย่อน...ในความเงียบที่มีแต่เพียงเสียงกระซิบพร่ำของปีศาจและเสียงของสายโซ่โลหะ...เสียงของลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆไม่อาจถูกปกปิดได้แนบเนียนสนิท หากแต่สร้างแต่เพียงความเจ็บใจ...ตอกย้ำในความพ่ายแพ้ของเขา...และชัยชนะของอีกฝ่ายอย่างเจนชัด

โลหิตอุ่นๆ...ไหลรินมาตามโคนขา...ตกลงนองบนพื้นหิน...สีแดงฉานเปรอะเปื้อนเท้าขาวบางหยดแล้วหยดเล่า...ในความมืดผู้ถูกพันธนาการแสยะรอยยิ้มหยัน...รอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาที่บัดนี้คงเหลือแต่เพียงสีฟ้าแสนอ่อนใส...หากแต่ยังคงชิงชังโลกใบนี้นัก...ชิงชังโลก...รวมทั้งรากเหง้าแห่งความเสื่อมทรามทั้งหลายทั้งปวง...

การกระทำที่น่ารังเกียจ...ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า...

“ทั้งๆที่ฉัน...ออกจะถูกใจเธอขนาดนี้เชียวนะ” นิ้วยาวพยายามสอดแทรกเพิ่มเข้าไปในช่องทางคับแคบที่ถูกเติมเต็มอยู่แล้ว...ฝืนบังคับให้ช่องทางที่ไม่อาจจะรับได้อีกฉีกเปิดออก...

ที่เท้ายังรู้สึกอุ่นอยู่ได้...เพราะโลหิตที่รินไหล

“อึก...” ร่างที่ถูกพันธนาการกัดฟันแน่น...เพียงเพราะ...ไม่ต้องการให้สุ้มเสียงอันจะสร้างความพึงพอใจให้อีกฝ่ายแม้สักนิดหลุดลอดออกไป

และหากไม่มีสายโซ่คอยดึงรั้ง...ก็คงหมดแรงล้มลง...ไม่อาจยืนได้

สกปรก...

มือใหญ่ที่ยังคงแปดเปื้อนไปด้วยเลือดลากไล้...ทิ้งรอยโลหิตเอาไว้ทั่ว ก่อนจะเลื่อนขึ้นผ่านหน้าท้องแบนราบที่แข็งเกร็งเพราะความตึงเครียดที่เจ้าตัวไม่ต้องการแสดงออก...สัมผัสแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วจนผิดวิสัย...ก่อนจะขยับขึ้นแตะริมฝีปากบางที่ถูกขบกัดจนปริแตก...

ละเลงโลหิตด้วยโลหิต...นิ้วยาวลากไล่ไปตามรูปเรียวปากสวย

“ชอบไม่ใช่เหรอ มุคุโร่คุง ร่างกายเธอมันออกจะซื่อสัตย์ขนาดนี้...ครางเสียงหวานๆให้ฉันฟังสักที มันจะเป็นไรไป”

นัยน์ตาเพียงข้างเดียวหรี่เล็กลง...หากแต่ริมฝีปากคู่สวยกลับยังคงแสยะยิ้มเย้ยหยัน...

“หึ...หึหึ...รู้ไหมครับ...คุณ...เบียคุรัน”

มองไม่เห็นสิ่งใด...ในความมืด...

“ค...คุณ...เป็นมาเพียที่...อึก...น่ารังเกียจที่สุด...เท่าที่ผมเคยรู้จักมา”

โรคุโด มุคุโร่ เกลียดมาเฟีย...มาก...เท่ากับที่เขาชิงชังโลกใบนี้...

ความเจ็บปวดเสียดแทงเข้ามาซ้ำๆ...แม้ไม่อาจมองเห็น แต่เขากลับรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้ม...

รอยยิ้มที่แสนลวงหลอก

“นั่น...ฉันจะรับไว้เป็นคำชมละกันนะ เพราะฉะนั้น...”

“อ...อ๊ะ!” เสียงครางที่ดังหลุดลอด...ราวกับจะเป็นสัญญาณบ่งบอก...ถึงสัมบูรณ์แห่งความพ่ายแพ้...

“ต่อจากนี้...เธอจะเป็นตุ๊กตาที่น่ารักของฉัน...จะทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง...นะ...”

โลหิตสดอุ่นยังคงรินไหลไม่หยุด...หยดลงตกต้องพื้นนองอาบเท้า หากแต่เสียงของสายโซ่กลับค่อยๆเงียบลง...เชื่องช้าราวกับเสียงของตุ้มนาฬิกาที่กำลังหมดแรงที่จะแกว่งไกว...

“เด็กดีของฉัน...”

แล้วห้วงสติ...ก็ขาดสิ้นลง...เช่นเดียวกับศักดิ์ศรี...

ที่จากนี้คงไม่อาจรักษาได้...

อีกต่อไป...


TBC


จิ้มส่งด้วยมือที่สั่นระริก... =v='''

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคอมเมนต์นะคะ >w<

= =b //ตบเม้นต์แรก ป้าบๆ


เอ้า อุดหูนะคะ


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


อิป๋าหล่อออออออออออออออออออออออออออออออออ หล่อโคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร หล่อชิบหอยยยยยยยยยยยย!!!!

หล่อกว่านี้ไม่มีแล้วววววววววววว (คุณเคียวtylและทวดaltor อิเมก็กรีดร้องแบบนี้?)



=,,,,,,= เริ่มต้นเลือดก็สาดกระจาย แล้วจะรอชมตอนต่อ ๆไปค่ะ คึหึหึหึหึ *แสยะ


อิป๋าซาดิสม์ โหดร้าย ทารุณณณณณณณณณณณณณณณ~~~~~!!!!!!!!!!! (ช๊อบบ ชอบบบค่า~~!!) กร๊ากกกกกกกกกกกกก


จะรอคุณมุร้อง เสียงหวานๆ ให้ป๋าฟังนะคะ =,,,,,= เคะๆๆๆๆๆ

กร๊ากกกก ประทับใจพลังแม่ยก ไหนๆมันก็ไหนๆแล้วสินะคะ
มืดได้ใจและเรียกเลือดมากเลยค่ะท่าน
"เด็กดีของฉัน" คำนี้นี่ไม่ไหวแล้ว...

สับปะรดจะกลายเป็นอาหารลิงภูเขาแล้ว เหอๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มาไม่ทันเม้นแรกง่า..เต่เอาเหอะเนอะ มะเปนไร
เพราะไม่ว่ายังไงเราก็ขอ.......
........
..........
.............
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ยังไงเราก็กรี๊ดได้ค่า.......
เราชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แล้วมาต่อเร็วๆนะค้า 10069จงเจริญญญญญญญญญ
รออ่านค่า.....

เห็นรูปคุณเบียแล้วเกิดอาการใจเต้นอย่างอดไม่ได้ค่ะ...ไม่ไหว...ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว~

หรือว่านี่คืออาการฟอล อิน เลิฟ!? =[]=

*ผัวละ!*

/100FCพากันถีบปลิว อาเมน...

ตกหลุมรักโอโม่เพิ่มอีก10069(?)เปอร์เซ็นต์ค่ะ!! >////////////////< ยูระจังทำให้คุมิพีคคู่นี้ขึ้นไปอีกโข (นอกใจทูน่าแล้วสิเรา) แต่เปิดเรื่องมาก็ควานหาทิชชู่มาซับเลือด เปิดมาก็...เลยรึคะ! โอ้ววววววววววว~สุดยอดดดดดดดด!!

คุณเบียคะ~ถนอมตุ๊กตาหน่อยก็ดีค่ะ จะได้ใช้นานๆ กร๊ากกกกกกก XD

รอคอยตอนถัดไปนะเคอะ หุหุ

อ่ะ!!~

ระ...เรื่องนี้มัน....มัน....มัน!!!


มันสุดยอดเจ้าคร่า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ >[]<


อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้ถังเบีย!!! ไอ้เผือกขาว!! ไอ้นายแบบโฆษณาโอโม่!!! มันทารุนท่านมุคุโร่~~~~~~~~~~ >[]<

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ไม่ยอมโว๊ย~~~~~~~ ทำงี้กับท่านมุคุโร่ได้ยังง้ายยยยยยยยยยย ร่างกายของท่านมุ เป็นของฮิบาริ เคียวยะคนเดียวนะเฟร้ย!!! (แต่มันก็ SM เท่ากันมิใช่เรอะ -- --")

อ๊ากกกกกกกกกกก ไม่รู้ล่ะ!! ยังไงๆ ก็เกลืยดไอ้ถังเบียโว๊ยยยยยยยยยยย เพราะมันทำร้ายท่านมุคุโร่สุดที่ร๊ากกกกกกกกก T[]T

...สูญเสียดวงตา...
...สูญเสียอิสรภาพ...
...แต่มันก็ไม่เจ็บ...
...เท่าสูญเสียศักดิ์ศรี...

โฮก~~~~~~~~ ถึงจะเกลืยดไอ้ถังเบีย แต่ก็จะตามอ่านเรื่องนี้ต่อเน้อ (เปรี้ยง!! โดนคนแต่งถีบออกนอกกระทู้ -- --")
คือ...ถึงแม้เราจะเป็นสาวก 1869 กับ 6927 แต่มันก็อ่านได้ แม้จะเกลียดไอ้ถังเบีย (น่าน!! มันยังไม่เลิก -- --")

ที่ตามอ่านต่อ เพราะอยากรู้ว่าต่อไป ท่านมุคุโร่จะเป็นอย่างไร ถ้า...สิ่งที่เฝ้ารักษาถูกพรากจากไป...สิ่งที่ถือได้ว่าเป็นชีวิต...ถูกทำลาย...เขา...จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร...นั่นล่ะที่เราอยากจะรู้...

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~!!!!!!!!!!!! >[]<!!!!!!!!!!


เห็นป๋าแล้วเคลิ้ม หล่อโก้ดดดดดดดด โฮสสุดยอดดดดดดดดดดดดดดด


แล้วจะรอค่า~ ชอบมากมาย169แนวทรมาน = =+

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดส์!! (กรี๊ดอีกคน) อัพไวๆเน้อ ชอบๆๆ *[]* เรารักสัปปะรดเคะ!!(โดนถีบส่งก่อนจะทันได้พูดต่อ)

ป๋าเบียตอนใหม่เล่นเอาแม่ยกละลายไปเป้นแทบสินะ 55+


แต่ โอยยย โฮกกกก >/////< อ่านแล้วใจเต้นตึกตัก สัปปะรดอาบเลือดอร่อยมั๊ยคะป๋า------!@@

//ปูเสื่อรออ่านต่อ

เรียนมาเหนื่อยๆมาเจอficนี้

ตายสิค่าาา เลือดหมดตัวแล้วก๊าาาา

พี่ยูระค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ทั้งๆที่ ไอ้เซย์คิดว่าป็ามุต้องเมะเท่านั้น...แต่พักหลังๆ...ป๋าช่าง... "เกะ" TT_TT
...แล้วไอ้หัวเผือกที่ออกอาการเสะนับวันนับคืน...

สงสัยว่าป๋าคงกู้เอกราชความเสะกลับมายาก...(ม่ายยยยยยยย เซย์ไม่มีวันหันหลังให้ 6927)

แต่ชอบแนวเรื่องนี้สุดใจขาดดิ้นเลยสิ ทรมานกันตั้งแต่ต้นเรื่อง คุๆๆๆๆๆๆ

ว่าแต่ว่าไอ้ "เด็กดีของผม" นี่มันช่าง...โฮกกกกกกกกกก

มาลงต่อเร็วๆนะคร้าบบบบบบบ พี่ยูระ (โบกป้าย 169)

เข้ามาอ่านเพราะ คุณมุ น่าสงสาร สูญเสียทุกอย่างไม่เว้นแม่แต่ศักดิ์ศรี

โฮ คุณมุจะเป็นอย่างไรต่อไป ป๋าเบียจะหล่อเลวไปถึงหนายยย

ม่ายยยยยยยยคุณมุต้องไม่เป็นอะไร อดทนไว้นะคะ สักวันต้องเป็นวันของคุณมุค่ะ

รออ่านตอนต่อไปค่า

โอ่ย คู่นี้โดนใจอย่างแรงค่ะ ยิ่งเลือดสาดยิ่งชอบ เหอๆ

รู้สึกว่าป๋าหล่อ หล่อออออออออ ต้องหล่อๆโหดๆแบบนี้สิถึงจะโดนใจ อรั๊งงงง >_<

มุคุโดนทารุณน่าสงสารรรรรรร อ๊ายยยยยยย แต่ก็ชอบค่าาาาาา สับปะรดโชกเลือด หุหุหุ *-*

รออ่านตอนต่อไปนะค้า ^^

ว้าววววววววววว โหดจังป๋าเบีย >///<

มุคุเนี่ย เรายังจิ้น 1869 ไม่ออกซธด้วยซ้ำ แบบว่ามุคุเข้ามหาเมะเลยง่ะ แต่เจอป๋าเบียเข้าไป ความเคะก็พุ่งปรี๊ดทะลุปรอทเลยค่ะ (จิ้น 69100 ไงก็ไม่ออกแฮะ เหอๆ)

อีกเรื่องนึงฮะ แหะๆ


BDSM, BL มันย่อมาจากไรอ่ะคะ SM Sadist-Maso แล้ว BD BL มันอะไรหรอคะ? Blood Dark อ๊ะเปล่าอ่า?


ปล.ป๋าเบียหล่อโฮกกกกก*0*

stat : มือขวาเช็ดน้ำลาย มือซ้ายซับกำเดา...


10069 บันไซฮะ!!! สุดยอดมากกกกก SM มากกกก


(แต่ยังไงผมก็ชอบบท SM ของ XS มากกว่านะ...โอ๊ย!!!! อย่าเขวี้ยงรองเท้าใส่สิฮะ)