=[]+!!!!!!!!!!!!!!

ห....หายไปแผบเดียว.....แบบว่า.....กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~~!!!!!!!! >///////////////<

อ่านแล้วคลั่ง อ่านอร๊างงงงง

6969 โฮกกกกกกกกกกกกกกก~~!!!!!!!!!! //โดนยัน ได้ข่าวว่าท่านยูระจั่วหัว 10069 ไว้นะนังริส!!

ป๋ายังหล่อ เลว และชั่วได้ใจ.....TTwTT แต่ว่า...อ่านแล้ว ใจมันโฮก 6969 มากกว่าอ้า อร๊างงงงงงง~ (ชักเชียร์สามพี 1006969 ขึ้นเรื่อยๆ กร๊ากกกกกกกก)


แล้วจะรอต่อค่า~ >w<

Doubt thou the stars are fire
Doubt thou the sun doth move
Doubt truth to be a liar
But never doubt I love


—Opheliac—
Chapter III: Tainted Color


เจ้าตุ๊กตาเอย...จงมองโลกใบนี้ที่เคยทอดทิ้งเจ้า...ภาพที่สะท้อนในกระจกเงา...บัดนี้คือนัยน์ตาสองสี...

...ยังจำได้ไหม...ที่ครั้งหนึ่งเคยถามหาสรวงสวรรค์...สวรรค์ที่เจ้าหวาดหวั่นจะร่วงหล่นจาก...เพียงเพราะความรัก...ลวงหลอกกันได้...เพราะความอ่อนโยน...เสแสร้งได้หมด...และความอบอุ่น...เป็นเพียงภาพลวง...

จำได้หรือเปล่าว่าได้ถูกสะบั้นปีกให้ขาดลงเยี่ยงไร...จึ่งได้ร่วงหล่น...ถูกจองจำไว้ด้วยพันธนาการ...

ภาพที่สะท้อนในกระจกไม่เคยเปลี่ยน...กระจกเงาสะท้อนแต่เพียงความเป็นจริงตรงหน้า หากแต่ผู้คนตรงหน้าที่เมียงมองกระจกต่างหากที่เปลี่ยนไป...

จำได้ไหม...คนโง่งมที่ร่ำไห้ถามหาแต่สรวงสวรรค์ที่ไม่มีวันอ้าแขนรับทั้งที่รู้ดีคนนั้น...เสียน้ำตากับความปรารถนาในความรักมากเพียงไร...จึ่งได้เลิกที่จะเชื่อ...เลิกถามหาสรวงสวรรค์แสนสว่างที่ไม่มีวันตอบรับ และโอบกอดความมืดมิดไว้ทั้งที่ยังไม่อาจลืมเลือนความปรารถนา...ทั้งๆที่รู้ว่าสวรรค์ไม่เคยคิดจะที่จะเหลียวมอง...

นัยน์ตาสองสีจ้องมองภาพสะท้อนในกระจก...หยดน้ำใสเกาะอยู่บนเรือนร่างขาวซีดราวกับรักใคร่หวนแหน...เส้นไหมสีน้ำเงินยาวเปียกน้ำลู่ลงคลอเคลียผิวกายราวกับพยายามจะซุกซ่อน...ร่องรอยจุมพิตบนเรือนกายนั้น...ที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจซ่อนได้หมด แพขนตาสีเข้มหรี่ปรือลง...มือเรียวยกขึ้นสัมผัสรอยแดงบนต้นคอขาวเบาๆ...

เพราะเป็นเช่นนั้นหรือเปล่า...จึงได้หลงใหลแผ่นฟ้า...เหม่อมองนภาซ้ำแล้วซ้ำเล่า...นภาที่ในคุกมืดแห่งพันธนาการไม่อาจได้เห็น...เพียงเพราะเชื่อว่า...ยังคงมีสรวงสวรรค์...บนท้องนภานั้น...


แม้ว่านภา...จะเป็นสีเลือดก็ตาม...


แสงไฟในห้องสะท้อนใบมีดโกนคมในอีกมือบางเป็นประกายขาว...คมปลาบ...จนแม้เพียงออกแรงกดเบาๆ ก็สามารถเรียกสีสันอันแดงฉานออกจากปลายนิ้วมนที่ขยับลากไปตามคมมีดได้

เจ็บปวดเพราะลวงหลอกและถูกหลอกลวง...เจ็บปวดเพราะหลอกตัวเองวันแล้ววันเล่า...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...เพียงเพราะไม่มีที่แห่งใดจะอ้าแขนรับ...และไม่เชื่อว่ามีที่แห่งใดจะยินยอมรับ...ผู้ที่ถูกสาปให้จมปลักกับคำเท็จของตัวเองอยู่ลำพัง...เพียงเพราะสายหมอก...เพียงเพราะมายา...จะลวงหลอกผู้สรรสร้างมากเท่ากับที่มันจริงแท้ในความเท็จที่จะเชื่อ...

ปลายนิ้วมนกดเข้ากับคมมีดวาววับ...โลหิตแดงฉานไหลซึมออกจากบาดแผล...อาบซึมไปทั่วใบมีดขาวนั้น...


เพียงเพื่อจะปิดช่องว่างในจิตใจ...


“มุคุโร่คุง...” เสียงที่อ่อนโยนดังกระซิบที่ข้างใบหู...เพียงเพราะพริบตาที่ละสายตามาเมียงมองใบมีดโกนคมกริบ...อีกหนึ่งบุรุษได้มาเยือน “อยู่ๆก็หายตัวมาแบบนี้...ฉันเป็นห่วงนะ” แขนแกร่งโอบร่างบางเปียกปอนเอาไว้โดยไม่ห่วงว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่จะเปียก


...ที่บัดนี้ได้ลืมเลือนในความเจ็บปวดไปสิ้นแล้ว...


“...ขอโทษครับ” นัยน์ตาคู่สวยหรุบลงต่ำ มือเรียวกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น “ผมแค่อยากจะอาบน้ำ” ราวกับกลัว...ว่าจะทำให้โกรธ...กลัวว่าจะทำให้ไม่พอใจ...

โลหิตสีครั่งหยดจากปากแผลบนปลายนิ้วขาว...เปื้อนเปรอะหลังมือแกร่ง นัยน์ตาสีอเมนทิสต์เหลือบมองใบมีดโกนเปื้อนเลือดในอ่างล้างหน้า


สีแดงสดบนสีขาว...


ร่างสูงเหยียดรอยยิ้ม “เธอนี่ซนจริงๆ” ก่อนจะคว้าข้อมือบางดึงไปทางบานกระจกที่ใหญ่กว่า...กระจกที่สะท้อนทุกสิ่งทุกอย่างเด่นชัด...ตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า... “ฉันคงต้องสอนเธอให้ขึ้นใจสินะ...ว่าร่างกายเธอเป็นของฉัน...” มือแกร่งลูบไล้เรือนผมนุ่มที่ยังชื้นเปียก นิ้วยาวเกี่ยวพันเส้นไหมสีสวยและออกแรงดึง...ไม่แรงพอที่จะเรียกว่ากระชาก...แต่ก็แรงพอที่จะทำให้รู้สึกเจ็บ... “เส้นผมนี่...เป็นของฉัน”

ร่างงามส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ ขาเรียวทรุดฮวบเมื่ออีกมือของร่างสูงกอบกุมเอาส่วนที่ไวต่อการตอบสนองไว้...ปรนเปรอให้...นัยน์ตาสองสีปิดลง เสียงลมหายใจกระชั้นถี่ขึ้นทุกขณะ หากแต่...

“อ๊า!”

มือแกร่งที่ออกแรงบีบรูดหนักขึ้นทำเอาร่างงามยืนแทบไม่อยู่...หากไม่เป็นเพราะอีกฝ่ายรั้งตัวเอาไว้ กลีบปากนุ่มลากเลื่อนสัมผัสใบหู...พลางเอ่ยเสียงกระซิบที่มาพร้อมกับคำสั่ง “อย่าหลับตาสิ เวลาฉันสอน เธอต้องมองให้ชัดๆ...แล้วจำเอาไว้...ว่าฉันสัมผัสเธอยังไงบ้าง” มือที่ลูบคลำส่วนอ่อนไหวที่หว่างขาขยับกระตุ้น...บ่งบอกข้อความที่ร่างบางไม่อาจปฎิเสธ...

นัยน์ตาคู่สวยค่อยๆลืมเปิดขึ้น...มองภาพสะท้อนที่บัดนี้เด่นชัดยิ่งกว่าเก่าในกระจก

“นะ...เด็กดี” มือแกร่งละจากส่วนอ่อนไหว ของเหลวก่อนหลั่งสีออกขุ่นเปื้อนเปรอะมือนั้นทั่ว “อย่าเพิ่งปล่อยออกมาจนกว่าฉันจะสั่งล่ะ”

เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินกัดริมฝีปากเบาๆ ใบหน้าขาวซีดถูกแต่งแต้มด้วยสีระเรื่อ เมื่อนิ้วยาวที่เปื้อนเปรอะของของเขากดวางลงบนริมฝีปากราวกับจะบอก...ให้เขาลิ้มรสมันเสียเอง

“ริมฝีปากนี่...ก็เป็นของฉัน” เบียคุรันยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อลิ้นเล็กสอดผ่านกลีบปากนุ่ม...เลียเอาสิ่งที่เปื้อนเปรอะบนนิ้วนั้น ก่อนจะอมเข้าไป... “อืม...” มือแกร่งอีกข้างเลื่อนไล้ตามเรือนผมนุ่มนิ่มก่อนจะผละจากอย่างอ้อยอิ่ง...เลื่อนเปลี่ยนมาคลึงเคล้นยอดอกสีชมพูจนเสียดแปลบ...

“อะ...” ร่างงามแอ่นเกร๊ง...ความเสียวซ่านที่แล่นปลาบดังกระแสไฟฟ้ายิ่งกระตุ้นความต้องการที่จะปลดปล่อย “ท...ท่านเบียคุรัน...”

“ร่างกายของมุคุโร่คุงเป็นของฉัน...” ร่างสูงคว้าข้อมือบางขึ้นมา ก่อนจะเลียเอาโลหิตที่ยังคงมีให้เห็นรินไหลออกจากปากแผลเล็กๆนั้นเบาๆ “เลือดของเธอก็เป็นของฉัน...”

ทรมาน...เพียงเพราะต้องการปลดปล่อย...ให้ถึงที่สุดแห่งปรารถนา...

ทรมาน...รุ่มร้อนดังเพลิงกาฬที่สุมเผา...

อะไรบางอย่างที่แข็งขืน...จ่อสัมผัสที่ปากช่องทางอ่อนนุ่ม...จงใจขยับไล้...ให้ทรมานเล่น เพราะยังไม่ยอมที่จะล่วงล้ำ...

“คราวนี้...บอกฉันได้หรือยัง...ทำไมถึงได้เอามีดโกนมาเล่นซน หือม์”

ใบหน้างามขึ้นสีเด่นชัดขึ้น นัยน์ตาสองสีหรุบลง ไม่ยอมสบกับคู่อัญมณีสีอเมนทิสต์ในกระจก “ผมแค่...คิดว่าสีขาวของมันเหมือนกับท่านเบียคุรัน...”

สีขาวที่คมกริบ...

ร่างสูงหัวเราะ ก่อนจะขบใบหูที่แดงก่ำเล่น

น่ารัก...


ถ้าเธอยังเป็นเธอ...ฉันจะได้เห็นเธอทำหน้าแบบนี้ไหม...หรือว่า...เธอจะยัง...


“รู้ไหม...ฉันว่า สีแดงก็เหมาะกับมุคุโร่คุง...”


หัวเราะ...ทั้งๆที่ฉันรู้ว่านัยน์ตาคู่นี้ของเธอไม่เคยยิ้ม


สีแดงของโลหิต...ที่แต่งแต้มลงบนสีขาว...


เพราะพวกเรา...ล้วนลวงหลอก...พอกัน


นัยน์ตาสีอเมนทิสต์จับจ้องนัยน์ตาสองสีในกระจกให้แน่นิ่งราวกับสะกดเอาไว้ ความเงียบเข้าครอบคลุมทุกสรรพสิ่งจนได้ยิน...แม้เสียงลมหายใจเด่นชัด...จนกระทั่งเทวดาลวงหลอกเอ่ยกระซิบ...บอกกล่าวคำพูดที่เป็นประกาศิต...คำพูด...ที่ใครบางคน...เคยอยากจะได้ยินที่สุด...ปรารถนา...เหลือเกิน...

“หากโลกนี้หันหลังให้กับเธอ...ฉันจะโอบกอดเธอเอาไว้...เพราะสรวงสวรรค์...เราสามารถสร้างขึ้นมาเองได้...แม้ว่ามันจะมีแต่เพียงสีแดงก็ตาม...ฉันจะให้เธอได้เห็น...โลกที่ไม่ปฏิเสธเธอ”


เพราะจากนี้ไป...ฉันคือโลกของเธอ


...เจ้าตุ๊กตาเอย...เมื่อใครบางคนหยิบยื่นเอาสรวงสวรรค์และอ้อมแขนที่จะโอบกอดมาให้...เจ้ายังคงหวาดกลัว...ที่จะร่วงหล่นอีกหรือเปล่า...ในเมื่อเจ้า...ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอะไร...ทั้งๆที่สรวงสวรรค์นั้นลวงหลอก...และโหดร้ายยิ่ง...ในความรักที่เจ้า...เคยปรารถนานั้น...

“ฉันรักเธอนะ...”


ตุ๊กตาที่เป็นเหมือนกับผ้าขาวที่ยังไม่ติดสี...


ล้างไปหมดสิ้นแล้ว...สีสันอันแสนเศร้า...


หลอก...ลวงไปให้คิดว่ารัก...รัก...ทั้งที่แท้จริงเป็นเพียงความหลง...หลงใหลปรารถนาอยากได้เจ้า...ครอบครองเอาไว้แต่เพียงลำพัง...เพื่อใช้ประโยชน์...เพื่อเป็นของเล่น...เพื่อ...

“ร้องขอฉันสิ...เด็กดี”


ฉันจะย้อมสีเธอ...ให้เป็นไปตามที่ฉันต้องการ...


...ให้เจ้าเจ็บปวดทั้งที่ไม่รับรู้อะไร...

“อา...ท่านเบียคุรัน...ได้โปรด...”


เพราะเธอคือ...


...เจ้าตุ๊กตา...

“อ...อา...อ๊า!.......ผม......”


ของของฉัน


“...ผม...รัก...ท่าน...เบียคุรัน...”


…


“อะไรนะ!? ที่ว่ามุคุโร่ยังไม่ตายน่ะ เรื่องจริงเหรอ!?”

เสียงของผู้พิทักษ์แห่งอรุณของวองโกเล่ดังแหวกความเงียบขึ้นมาก่อน ทันทีที่อัลโกบาเลโน่เจ้าของจุกนมสีเหลืองเอ่ยแถลง

“จริง ที่โคลมยังมีชีวิตอยู่นี่ก็เป็นหลักฐานยืนยันที่ดี” รีบอร์นเอ่ย พลางพยักเพยิดไปทางเด็กสาวในชุดเครื่องแบบโรงเรียนโกคุโยที่บัดนี้ แม้สีหน้าจะยังไม่สู้ดีนัก แต่ก็สามารถลุกเดินเหินได้เป็นปกติ

“แต่ถ้าเรื่องที่พวกมีลฟีโอเล่ถอนกำลังทั้งหมดกลับไปอิตาลีเป็นเรื่องจริง เรื่องนี้ก็นับว่าชอบมาพากลอยู่”

“ถ้ายังงั้นจะเอายังไง? จะให้ติดต่อพวกวาเรียที่อิตาลีดีไหม อย่างน้อยเรื่องที่พวกเราชนะที่นี่ก็...”

“เอะอะน่ารำคาญ...นั่งลงซะทีเถอะ เกะกะลูกตา” เสียงเย็นดังขึ้นมาจากเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ห่างจากโต๊ะประชุมออกไปเล็กน้อย

“ว่าไงนะ!? นายก็ยืนเหมือนกันนั่นแหละ แล้วคนที่บอกว่าไม่ชอบสุมหัวกับชาวบ้านอย่างนายทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่!? กวนโอ๊ย! กวนโอ๊ยสุดหูรูดเลยเฟ้ย!”

“แล้วแกจะตะโกนทำไมฟะ ไอ้หัวสนามหญ้า! ทำตัวแบบนี้เสียชื่อวองโกเล่ของท่านรุ่นที่ 10 หมด!”

“เอาน่าๆ...สึนะไม่ใช่บอสที่ใจแคบซะหน่อย จะตะโกนหรือไม่ก็ให้สึนะตัดสินใจดีกว่าน่า ฮะๆๆ”

นั่นไม่ใช่ประเด็น...แล้วก็...อย่าโยนระเบิดมาทางนี้ได้ไหม... สึนะมองเพื่อนๆผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างอ่อนเปลี้ยละเหี่ยใจ

“จางนินี...ตรวจสอบเครื่องกลมสีขาวของอิริเอะ โชอิจิเป็นยังไงบ้าง” รีบอร์นหันไปถามวิศวกรร่างท้วมแทนที่จะสนใจกับบทสนทนาอันไร้สาระของเจ้าพวกละอ่อน

“การตรวจสอบขั้นต้นตอนนี้ เราได้ข้อมูลมาแค่ 40% ยังสรุปอะไรที่แน่ชัดไม่ได้ครับ แต่ว่า...ที่รู้แน่ๆ...”

จางนินีถอนหายใจเฮือกใหญ่

“การจะให้เจ้าเครื่องนี้ทำงานหรือหยุดทำงานจำเป็นต้องใช้กุญแจเฉพาะซึ่ง...ทางเราไม่สามารถทำมันขึ้นมาได้เองครับ”

“...หมายความว่ายังไง ที่บอกว่าไม่สามารถทำขึ้นมาได้เองน่ะ” รัล มิลจิที่นิ่งฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นบ้าง

“...ก็หมายความว่า...กุญแจที่จะใช้เดินเจ้าเครื่องนี้...”

วิศวกรร่างท้วมกดสวิทช์ฉายภาพซูมวิเคราะห์ภาพรูกุญแจสำหรับเดินเครื่องให้คนในห้องได้เห็นกันชัดๆ...

“คือมาเลริงแห่งนภาเท่านั้นครับ”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมกลางของฐานทัพลับวองโกเล่...ทุกคนล้วนรู้ดีถึงความหมายของคำพูดนั้น...สึนะกลืนน้ำลายหนืดลงคอ...ราคาที่จะต้องจ่ายสำหรับการเดินทางกลับไปสู่โลกอดีตที่พวกเขาจากมา...อาจสูงถึงชีวิต...เพราะการจะให้ได้มาเลริงแห่งนภามา...มีเพียงการเผชิญหน้ากับบอสใหญ่แห่งมีลฟีโอเล่ที่เป็นผู้ถือครองสิทธิในแหวนนั้นเท่านั้น...

“ถ้ายังงั้นก็ต้องไปอิตาลีจริงๆสินะ” เรียวเฮเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้ง หากแต่น้ำเสียงในคราวนี้กลับดูสงบและจริงจังขึ้นกว่าที่ตะโกนเอะอะในทีแรกมาก

“แกมม่า...สำนักงานใหญ่ของมีลฟีโอเล่อยู่ที่ไหน นายคงรู้สินะ” อัลโกบาเลโน่เจ้าของจุกนมสีเหลืองหันไปถามชายร่างสูงที่นั่งฟังเงียบๆในฐานะที่เป็นผู้อาศัยและ...ในตอนนี้ถือว่าเป็นพันธมิตรร่วม

“...ตึกสำนักงานใหญ่ของมีลฟีโอเล่...” เจ้าของนามสายฟ้าฟาดยังไม่ทันจะได้เอ่ย...สัญญาณภาพบางอย่างก็ถูกส่งเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์ของฐานวองโกเล่

“มันอะไรน่ะ” คนในห้องประชุมพากันหันไปดูภาพสัญญาณที่ถูกส่งเข้ามาด้วยรหัสที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“ไม่ใช่สัญญาณจากวาเรีย...ตรวจสอบแล้วไม่มีไวรัส...” จางนินีเอ่ย ก่อนจะกดรับเพื่อไขข้อสงสัยของทุกชีวิตในห้อง

พรึ่บ!

ภาพแผนที่ทั้งภายนอกและภายในรวมทั้งรายละเอียดปลีกย่อยของตึกระฟ้าสูงใจกลางเมืองแห่งหนึ่งถูกส่งเข้ามาเรื่อยๆและฉายบนจอภาพ

“นี่มัน...”

“ภาพแผนที่ของตึกบัญชาการของมีลฟีโอเล่”

อดีตหัวหน้าหน่วยบัญชาการที่ 3 แห่งแบล๊คสเปลเอ่ยยืนยัน


…

ภาพแรกที่นัยน์ตาสองสีเห็นหลังจากลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งคือห้องที่ว่างเปล่า...ไม่มี...วี่แววของคนคนนั้น...คนที่เป็นเจ้าของชีวิต...

เท้าบางเปลือยเปล่าก้าวลงจากเตียงนอน...สัมผัสพื้นพรมอ่อนนุ่ม นัยน์ตาคู่สวยสอดส่องมองหาร่างของคนที่รักและเทิดทูนยิ่งนั้น...หากแต่สิ่งที่พบกลับมีเพียง...เสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ถูกพับวางเอาไว้ใกล้ๆ...พร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กๆ...

‘ฉันจะรออยู่ที่ชั้น 19 ตอนนี้...ใส่เสื้อผ้าของฉันไปก่อนนะ’

“...” มือเรียวขาวซีดหยิบเอาเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นมาใส่ตามคำสั่ง...เสื้อออกจะตัวใหญ่และหลวมไปบ้าง แต่...

ร่างงามซบหน้าลงกับแขนเสื้อที่ยาวกว่าแขนของตัวเองสูดเอากลิ่นหอมอ่อนๆที่คล้ายกับกลิ่นของดอกไม้ที่คุ้นเคยที่ติดอยู่บนเสื้อ...


กลิ่นของท่านเบียคุรัน...


แพขนตายาวหรี่ปรือลงเมื่อยามนึกถึงกลิ่นกายของท่านผู้นั้นเมื่อยามถูกเขาโอบกอด...


“หากโลกนี้หันหลังให้กับเธอ...ฉันจะโอบกอดเธอเอาไว้...เพราะสรวงสวรรค์...เราสามารถสร้างขึ้นมาเองได้...”


เสื้อผ้าถูกสวมใส่...และประตูห้องถูกเปิดออกหลังจากที่ต้องมาอยู่ที่ห้องนี้หลังการผ่าตัดเป็นครั้งแรก...

เจ้าตุ๊กตาเดินไปตามระเบียงทางเดิน...เพียงเพื่อจะได้พบกับชายในเครื่องแบบสีขาวสองคน...

“อ้าว~ นี่มันอะไรกันเนี่ย~ ไม่ใส่กางเกงออกมาเดินแบบนี้ คิดจะยั่วกันรึไงจ๊ะ”

เสื้อเชิ้ตสีดำตัวยาว...อาจจะยาวพอที่จะปิดส่วนสำคัญ...แต่ก็ไม่ยาวพอ...ที่จะปกปิดทั้งหมด

“...” นัยน์ตาสองสีไม่แม้แต่จะชำเลืองมอง...เพียงเพราะคนพวกนี้...ไม่ได้อยู่ในสายตา

“ฮั่นแน่~ เรียกแล้วไม่หัน...แบบนี้แปลว่าชอบให้เล่นอะไรหนักๆสินะ...” ชายหนุ่มเลียริมฝีปากแผลบ “ถ้ายังไงให้ฉันได้เห็นเลือดของเธอหน่อยดีไหม”


“เลือดของเธอเป็นของฉัน”


ชั่วพริบตา แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับฉายประกายอันตราย เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนสะท้านไปทั่วโถงทางเดิน...เมื่อโลหิตที่เคยเป็นของร่างที่เคยมีชีวิตสาดกระจาย...

เท้าขาวบางเปลือยเปล่าที่เคยเย็นเยียบแปดเปื้อนโลหิต...สีแดงสดอุ่นที่หลั่งรินจากร่างที่บัดนี้ไร้แล้วซึ่งชีวิต และ...

ริมฝีปากบางที่ไร้รอยยิ้มตั้งแต่ตื่นจากห้วงนิทราที่สิ้นไร้สีสันของความโศกเศร้า...บัดนี้กลับมีรอยยิ้มที่คล้ายกับที่เคยเป็น...


“สรวงสวรรค์...สามารถสร้างขึ้นมาเองได้...แม้ว่ามันจะแปดเปื้อนด้วยเลือดก็ตาม...”


“หึหึ...หึหึหึ...สีเลือดของพวกคุณ...ช่างสวยงามจริงๆเลยนะครับ...”


สีเลือดที่ติดตุ๊กตา...


นัยน์ตาสีอเมนทิสต์จ้องมองภาพบนมอนิเตอร์ของห้องควบคุมชั้น 19 เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เหยียดรอยยิ้มด้วยความพึงพอใจ มือหนึ่งหยิบขนมมาร์ชเมลโล่จากในถุง ขณะที่อีกมือปิดหน้าต่างการส่งสัญญาณข้อมูลไปยังฐานทัพวองโกเล่ที่แล้วเสร็จดีแล้ว ก่อนจะลุกขึ้น

"ท่านเบียคุรัน...จะออกไปข้างนอกเหรอครับ" ชายชราผมสีดอกเลาเอ่ยถาม เมื่อเห็นชายหนุ่มหยิบคีย์การ์ดสำหรับออกไปนอกตัวอาคาร

เบียคุรันยิ้ม


สีของฉัน...เริ่มที่จะติดเธอแล้วใช่ไหม...


"อื้ม เดี๋ยวฉันจะพามุคุโร่คุงไปซื้อเสื้อผ้า ฝากดูแลทางนี้ด้วยนะ เลโอคุง~"


ต่อจากนี้คงจะมีอะไร...ให้สนุกอีกเยอะ


TBC


สารภาพค่ะ...น้องตุ๊กตาสับปะรดทำเอาเราขนลุก...เขียนไปขนลุกไป...อารมณ์แบบว่า...ชีทำเหมือนสาวน้อยคลั่งรักยังไงไม่รู้ =v='''

เรื่องช้ำๆจะตามมาในเร็วๆนี้...เพราะถ้าสับปะรดไม่ช้ำมันก็ไม่สนุกจริงๆค่ะ หึหึหึ //เลือด S พุ่งปรี๊ดดดด~

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์เช่นเคยค่า m(_ _)m

<ตอบคอมเมนต์ครั้งที่ 3>


lvlelody

เมเม่รู้ความหมายของดอกมาร์ชเมลโล่ม๊ายยย~~ (มีจริงๆนะ)

มันหมายถึง...การทำกุศลความดี...เห็นแล้ว...อืม...
ที่มาร์ชเมลโล่เป็นของโปรดอิป๋า...อิป๋าชอบอะไรโอโม่...อืม...

ตกลงความตอแหลมันเข้าแล้วไม่ออกอิป๋าจริงๆสินะ??? (ฮา)

...อัศวินที่ไม่ใช่จำพวกไบกอน...

ยูระ - ถ้าคุณตาแดงเป็นอัศวินก็ต้องขี่ม้าสีหมอกน่ะสิ ^^
คุณตาแดง - ผมไม่ใชุ่ขุนแผนนะครับ =_=''

ว่าแต่...ตอนนี้ 'ใช้งาน' หนักพอรึยังเอ่ย~~ <3


IiRis

ความ SM ของป๋าเบียนั้นถือว่าเป็นค่าตัวแปรที่จะเพิ่มไม่มีลดตามสัมประสิทธิ์ที่มีค่าบวกเสมอไปแล้วละค่ะ ^^''


Lina

ใช้ได้ไม่ได้คนอย่างอิป๋าก็คงจะยังทู่ซี้ใช้ต่อไป เพราะมันเป็นอย่างที่ลินจังนิยามนั่นแล...

อิป๋าบ้า! อิป๋าหล่อโฉด!! อิป๋าหื่นนนนนนนนนนนนนนนนนนน~!!!!!!!!!!!!

ถูกต้องที่สุดเลยลุก =_=b

ปล. ฟิกนั้นต้องตามใจคนแต่งสิจ๊า~~ X3


SEISU_FREE

มุคุน่าสงสารจริงค่ะ คนแต่งก็ว่า แต่...
แอบกระซิบ...ความน่าสงสารที่แท้จริงมันยังมาไม่ถึงค่ะ ท่าน หึหึหึ

มาอัพแล้วนะคะ ^^


sai_run

ชีววิทวายศาสตร์วันนี้...เผือก พืชที่เมื่อเกิดการมิวเตชันแล้วจะมีรสเปรี้ยวสตรอ(เบอร์รี่)สูสีกับสับปะรดมิวเตชัน
แต่จะมีความโฉดและซับเลือด (โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำสับปะรด) ได้ดีกว่าพืชมีรากแก้วหลายชนิด (ฮา)

หวังว่าตอนนี้จะยังคงดาร์คได้ใจเซย์จัง แม้สับปะรดจะสูญเสียความแหลไปในภาวะโดนเผือกครอบงำชั่วคราวนะก๊ะ ^^''


Pao.~*

ฟิกนี้ จริงๆแล้ว ส่วนนึงก็เกิดจากความหวังลมๆแล้งๆว่าแกมม่าจะมาเข้ากับพวกวองโกเล่จริงๆล่ะค่ะ แหะๆ ^^;;

ส่วนสับปะรดนั้น...อันว่าพืชไร่มักจะอยู่ทน มุคุอีกคนในตัวคงไม่ยอมแพ้ป๋าเบียง่ายๆหรอกค่ะ 555+


haruhichan

หื่น ชั่ว เลว แบบนี้ก็มีแค่เผือกมิวเตชันหัวเดียวนี่แหละค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกก

เห็นด้วยว่า 10069 ที่ไม่กัดกันมันไม่เร้า แต่รออีกสักนิดนะคะ เพราะยูระวางแผนร้ายเอาไว้แล้ว คึหึหึ


-Sora-

มันเป็นนิสัยของเผือกบางหัวที่ชอบกดดันระรานชาวบ้านเค้าไปทั่วละค่ะ ^^''

คิดถึงสับปะรดคนเก่าเหมือนกันค่ะ รายนั้นเขียนแล้วมันส์ในความปากตะไกรดีค่ะ 555+
อ๊ะ แต่ตุ๊กตาสับปะรดเค้าก็มีส่วนน่ารักเหมือนกันนะค้า~~


blood_hana

กร๊ากกกกกกกก ท่านฮานะ ลำไม่ตรงเต็มๆเลยนะคะ~

หัวใจมุคุ ป๋าเบียจะทำได้อย่างที่พูดไว้ตอนแรกรึเปล่า ต้องดูกันต่อไปค่ะ

ส่วนวองโกเล่...งานนี้จะเป็นยังไงต่อ คิดว่าตอนนี้คงพอจะมองเห็นคำตอบรำไร?

สำหรับฉากมืด คิดว่าตอนนี้คงพอจะทดแทนส่วนที่ขาดในตอนที่แล้วได้บ้างนะคะ แหะๆ ^^;;


crusifer

อ่ะ 555+ บางทีเค้าอาจจะมีวิธีที่ใช้ยิ่งกว่านี้อีกก็ได้นะคะ ท่าน กร๊ากกกกกกกกก

คติวันนี้...ความ S ไม่เข้าใครออกใคร แต่จะเข้าเผือกแถวนี้และไม่ออกแน่ๆ (ฮา)


selzere

เราคิดว่าส่วนลึกๆในใจมุคุโร่ของไม่ยินดีกับสิ่งที่เบียคุรันบังคับให้ทำหรอกค่ะ
แต่เพราะตอนนี้พ่ายแพ้และทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่กรีดร้องปฏิเสธโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ยิน TTvTT

ส่วนเรื่องของขวัญจากอดีตที่ท่านเดานั้น...ถ้าไม่ใช่ก็ใกล้เคียงละค่ะ
เรื่องนี้ยังคงมีอะไรให้ช้ำในและช้ำทรวงกันอีกนาน แหะๆ ^^''

งานแคปซูลที่ผ่านมาอดไป...น่าอิจฉาคนได้ไปจัง ไว้แอบสูบรูปจากบลอกคนอื่นเอาแทนละค่ะ TTvTT


Asana

แม่นแล้วค่ะ ท่านอาซานะ คอนเซปต์ของเรื่องนี้ก็คือ มุคุโร่โดนยาตัวเองค่ะ
ปกติเป็นคนที่จะควบคุมสถานการณ์และถือไพ่เหนือกว่า ชักใยตุ๊กตาเอาตลอด แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาโดนชักใยซะเองซะแล้ว

เราเอง...ก็เป็นพวกชอบเห็นพวกทิฐิแรงตกลงมาจากที่สูงซะจริงจังค่ะ หึหึหึ
Let's come to the dark side! (ฮา)


densha

อะแหม...เค้าก็มีวิธีใช้งานของเค้านะค้า~~ <3

ให้คนอื่นมาฉกกลับไป เดี๋ยวป๋าเบียก็หึงกันพอดี (ป๋าหึงแล้วน่ากลัวนะค้า~ ขอบอก)


monzter

คนในฝันคือลูกนัยน์ตาสีแดงที่มุคุเคยถูกผ่าตัดใส่เข้าไปน่ะค่ะ เพราะว่าไม่มีรูปร่างจริงๆเลยต้องแสดงตัวเป็นรูปร่างของเจ้าของร่าง
แต่อย่างที่บอกค่ะ เพราะว่าไม่มีตัวตนจริงๆ ก็เลยเป็นแค่เหมือนกับอีกหนึ่งบุคลิกหรือเสียงสะท้อนในใจของมุคุโร่นั่นแหละค่ะ

เพราะว่าเป็นส่วนที่ไม่ได้เป็นเจ้าของร่างจริงๆ เพราะฉะนั้นที่เบียคุรันควบคุมไว้ก็ไม่รวมเจ้าลูกตานี่ด้วย
เพราะมีความรักในตัวเจ้าของร่างที่มอบร่างและวิญญาณให้กับมันและอุดมการณ์มืดมิดส่วนตัว เจ้าลูกตาเลยไม่ชอบที่จะให้เจ้าของร่างถูกคนอื่นควบคุมน่ะค่ะ ^^;;

แต่แรงเฮี้ยนผีลูกตา (ฮา) จะสู้ป๋าเบียได้ไม่ได้ ต้องคอยดูกันต่อไปค่ะ มาต่อแล้วนะค้า~ ^^


Phyna

กล้วยไม้ขาวจะใช้สับปะรดทำอะไร(อย่างอื่นนอกจากเรื่อง *beep*) นั้น...ต้องคอยดูกันนะคะ
เพราะทุกท่านก็คงเชื่อใช่ไหมคะว่า...ป๋าเบียยังสามารถเลวได้มากกว่านี้อีก กร๊ากกกกกกกกกก

โชจัง...โดนกดดันน่าสงสารจริงค่ะ แต่เราสังเกตเอาในมังงะ อาจจะเป็นเพราะเราคิดไปเองก็ได้?
แต่...เห็นหน้ายิ้มๆยังงั้น แต่เรารู้สึกเหมือนเบียคุรันเค้าบีบคั้นโชจังจริงๆแหละค่ะ เลยเขียนออกมายังงี้ ^^''

<< แต่ส่วนหนึ่งมันก็เกี่ยวข้องกะเนื้อเรื่องในฟิกนี้ภายหลังด้วยนิดหน่อยละค่ะ แหะๆ
หมายเหตุ - ถึงจะรัก 10069 แต่เราไม่เบียดเบียน 10051 นะคะ ยูระไม่ร้ายกับโชจังขนาดนั้นหรอกค่ะ ^^''

ปล. งะ... 69100 ไม่ไหวมั้งคะ จิ้นยังไงมุคุก็แพ้ทางค่ะ อีกอย่าง...เราชอบคุณป๋าเบียเสะมากกว่า แหะๆ


keko

10069 บันไซค่า~~~~~~!!! (สครีมได้ไม่เว้นแต่ละวัน =v='')

มาช่วยกันไซโค(ในความดาร์คของ) 10069 กันเถอะค่ะ 555+


D_Eriz

อะ...อย่างที่บอกไปในคอมเมนต์ของท่าน monzter ข้างบนนะคะ มุคุอีกคนเป็นเหมือนอีกบุคลิกหรือเสียงในใจมากกว่าจะมีตัวตนจริงๆน่ะค่ะ
เพราะถ้าเขามีตัวตนจริงๆ (อย่างน้อยในฟิกนี้) มุคุโร่คงไม่กลายเป็นคนที่มีช่องว่างในใจที่ใฝ่หาสรวงสวรรค์ที่อบอุ่นแต่ไม่เคยต้อนรับตัวเองหรอกค่ะ TTvTT

แต่ความดื้อด้านนั้นมีจริงๆพอๆกับความ S ของป๋าเบีย เพราะฉะนั้นเราคงจะเห็นคุณลูกตาพยายามดื้อด้านต่อไป...
ในส่วนของเรื่องนี้ ยูระลงความเห็นว่าถึงจะเป็นคนละบุคลิก แต่ทั้งสองคนรวมกันแล้วก็คือมุคุโร่ที่เรารู้จัก หมายถึงคน(ก่อนจะโดนป๋าเบียล้างสมอง)ที่เราเห็นภายนอกน่ะค่ะ

งงไหมคะ? จะว่าไป...ยูระเขียนเองยังแอบมีงงกับทฤษฎีตัวเองเล็กๆเลยค่ะ 555+

มาต่อแล้วนะคะ ^^

เอิ้ว~~~~ มาต่อแล้วเว้ยเฮ้ย!!!

แหมๆๆๆ ไม่ยอมใส่กางเกงเหรอฮะ คุณมุคุรั่ว...


หรือว่า...โดนล้างสมอง แต่[s]ความแร ดอันเป็น[/s]นิสัยเดิมไม่โดนล้างออกไปสินะฮะ...อืม เป็นการล้างสมองที่เทพจริงๆเลยไอ้คุณเผือกสีเลือด GMO สาขา S


รอตอนต่อไปครับผม!!!

คำเตือน : คอมเม้นท์นี่ไม่เหมาะกับ 100 FC และ แม่ยก 10069 ทุกท่าน...


อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อยากฆ่าคน! อยากฆ่าคนโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~!!!!!!!!!!!!!!

อิป๋าเบียนรกเผือก!! อิป๋าโอโม่บร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~!!!!!!!!!


คุณมุ... คุณมุของ?ลิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนน~!!!!!!


ทำไมแกเล่นอะไรโรคจิตอย่างเน๊~!!!!!!!!!!!!!! ทำอะไรแบบคนปกติๆ เขาเป็นไหม..ห๊า! ไอ้พี่เบี๊ยยยยยยยยยยยยยย~!!!!!!!!!!


*เหลือบตามองที่พี่ยูระตอบเม้นท์ท่านเม่เม*


การทำกุศลความดี...

ไม่เหมาะ! ไม่เหมาะเฟร้ยยยยยยยยยยยยยย~!!!!!!!!!!! ตอแหลสุดหูรูดเกินไปแล้ววววววววววววววววว~!!!!!!


ว่าแต่...พี่ยูระเคยฟังเพลง... รักแท้ในคืนหลอกลวงของวิดไฮเปอร์ไหมค่ะ? แทงใจคนเห็น 10069 แล้วสยองอย่างลิน..แบบสุดๆ T_T


Edit: เม้นท์ยิ่งกว่าหน้าม้าอีกฉัน...=_="


สาวน้อยคลั่งรัก....
เวอร์ชั่นนี้สยดสยองขนลุกเกรียวกราว.. น่ากลัวจริงๆ

*ซีด*

ว่าแต่...
ซือคุง...รู้แล้ว! รู้แล้วใช่ไหมว่าว่าคุณสามียังอยู่!!

โฮร๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไปรับกลับด่วนจี๋ไปรษณีย์จ๋าเลยนะคะ.. คุณลูกค่า~!!!!!!!


ปล.วอนพี่ยุระ... กลับมา SM ก็ได้ลินไม่ถือ... แต่สับปะรดเวอร์ชั่นนี้รับไม่ด๊ายยยยยยยยยยยยยยย~!!!!!!! อย่าไปเห็นโอโม่เป็นทูน่าสิคร้า~!!!!!!

ไล่อ่านรวดสามตอน เสียววาบถึวทรวงดีจริงๆ


แต่คำว่า "ฉันรักเธอนะ..." ของป๋าเบียนี่..อืม ฟังยังไง๊ ยังไง๊ก็หลอกลวงได้ถึงเลือดถึงเนื้อดีจริง สงสารสัปปะรด T3T ทูน่า คุณเคียว ได้ยินแล้วตอบด้วย ช่วยสัปปะรดที ~~@@


//โดยกระโดดเสย ฟิค 10069 นะเฮ้ยยยยย = [] =

แต่อ่านแล้วรู้สึกสยองกับตุ๊กตามุคุจริงๆ รู้ว่า...เป็นตุ๊กตาจริงๆ.. ตุ๊กตาที่ไม่มีทั้งจิตใจ ทั้งชีวิต จะให้ดีเขียนมุคุเค้าอัมพาตเลยจิ *-* จะได้เดินไม่ไปไปเลย (เกินไปล่ะ....เกินไป..)

เเว้ก ไหงงี้ง่ะ สับปะรดหลงเบียจนโงหัวไม่ขึ้นไปซะเเล้ว แถมหลอนๆอีก

แล้วแบบนี้ใครจะมาช่วยให้หายกลับเป็นเหมือนเดิมกันล่ะ

โคลมปลอดภัย มุคุปลอดภัย (เอาน่าถึงจะโดนล้างสมองแต่ยังไม่ตายนะ) ซือคุงรีบไปช่วยมุคุที่อิตาลีด่วนนนนนนนน

มุคุรอการช่วยเหลืออยู่น้าซือคุง << ยังคงยืนยัน ฮ่าฮ่า อย่าจับโยนออกนอกกระทู้น้าาา~

ป๋าเบีย ฮึ่ม เอ่อ ไม่มีคำบรรยาย ยังเลวกว่านี้ได้อีก จะรออ่านความน่าสงสารของคุณมุต่อปาย~ ฮือๆ

ให้เสื้อมาใส่แค่ตัวเดียวเองหรอ กางเกงไม่มีให้ใส่หรืองายห๊าาา

ร๊ากกกกกกกกคุณมุค๊าาาาาาาาาาาา

รออ่านตอนต่อไปค่า

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก อ่านตอนนี้แล้วอยากกริ๊ดให้ดังๆ >[]<

ท่านมุคุโร่~~~~~~~~~~~~~~~~~

ไอ้การที่ท่านเอามีดมากรีดน่ะ มันเป็นเพราะส่วนลึกในจิตใจของท่านใช่มั้ย!!!! มันคือความรู้สึกที่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่โดยตกเป็นเบี้ยล่างของใคร!!!! ไม่ใช่เพราะอยากเห็นเลือดสีแดงนั่น!!!! >////<

ส่วนไอ้ถังเบีย!!!! ........ชั้นจะฆ่าแก๊~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ บังอาจเอาสีบ้าๆมาติดท่านมุคุโร่ได้ ยังไงชั้นก็ไม่ยอมโว๊ย~~~~~~~

ทูน่า~~~~~~~~~ ท่านฮิบะ~~~~~~~~ มาพาตัวสายหมอกแห่งวองโกเล่กลับไปที๊~~~~ พร้อมกับถอนคำสาปที่ถูกฝันมากับร่างกายนั้นออกไปด้วย!!!


คำสาป...ที่ทำให้ไม่อาจตายได้อย่างใจหวัง...
คำสาป...ที่ทำให้หลงไหลในสีแดงสดของเลือด...
คำสาป...ที่ทำให้มัวเมาในราคะและสำผัสที่หลอกลวง...
และคำสาป...ที่ทำให้หลงทาง...ไปกับคำพูดจอมปลอมพวกนั้น...


กร๊าดดดดดดดดดดดดดดด ไปพาตัวกลับมาเดี๋ยวนี้เลยน้า~~~~~~~~~~~~ >[]<

ฮึก!! ฮึก!! ตอนหน้าจะช้ำยิ่งกว่านี้อีกหรือเนี่ย T T ม่ายนร้า~~~~~~~ ท่านมุคุโร่เค้าต้องเจอกับความสุขเซร่~~ เพราะทั้งชีวิตนี้เค้าเจอกับอะไรแย่ๆมาพอแล้ว!!!!



ป.ล. งานแคปซูลเราไปนะ จะเข้าไปสูบรูปก็ได้ ทางนี้เลยค่ะ>>>> http://selzere.exteen.com

...มีแต่รูปคอสของรีบอร์นนะคะ เพราะเราเองก็คอสอยู่ด้วย แต่ไม่บอกว่าเป็นใคร...ฮุ ฮุ ฮุ...จะบอกได้ไง...ว่าคอสเป็นตัวละครหลักในฟิคนี้ด้วยอ่ะ แถมโดนกดอีก (บอกแค่นี้ก็คงรู้กันแล้วมั้งเนี่ย -- --" )

ถ้าเข้าไปในบล๊อกเรายังไงก็รบกวนช่วยเมนต์ด้วนะคะ ^^

เอิ่ม....อ่านแล้ว เม้นท์ไม่ออกค่ะ!!!! *โดนตบ*

แบบว่าช็อก สับปะรดดดดดดด ทำไมแอบโหดตอนท้ายล่ะค้าาาาาา(ถึงเดิมทีจะโหดอยู่แล้วก็เถอะ)

โอยยยย โอ่ยยยย โอ๊ยยยยยย ติดเชื้อคุณเบียเข้าให้แล้วววววว อุกรี๊ดดดดดด >_<
ต้องโหดทั้งคู่ถึงจะได้ใจค่าาาา ปล่อยให้ทางนั้นโหดอยู่คนเดียวได้ไงล่ะ หึหึหึ *-*

จริงๆแล้วเรื่องนี้มุคุเป็นพวกมาโซรักความรุนแรงสุดใจสินะคะ ฮา ^^"

แล้วจะรออ่านตอนต่อไปนะค้า

ชั่วได้อีกค่ะพี่!!!~~ ชั่วได้อีกกกกกกกกกกกกกกกก


อิป๋านี่สุดยอดของความชั่วเลยจริงๆ ให้ดิ้นตาย ขนาดลูกน้องตัวเองโดนเจื๋อนยังไม่รู้สึกอะไร (แต่ถ้ารู้สึกมันก็คงไม่ใช่อิป๋าสินะ 555+ )


โฮววววว ตอนอิป๋าส่งภาพฐานของตัวเองมา นึกว่าจะให้เห็นสับปะรดวับๆ แวมๆ พอให้ใครบางคนเขารีบมาถีบหน้าอิป๋าที่อิตาลีซะอีก XP (//พี่ยูระโดดเหยียบ นี่มัน10069 เฟ้ย)


ตอนนี้อิป๋าปากหวาน... แต่ใจไม่ได้หวานตาม...


โฮๆๆๆๆๆๆ ทวดขรา~~!!! มาช่วยหนูโคลมของทวดก่อนมันจะช้ำตายเร๊วววววว (ทวดมาได้ไง?) << นั่นสิ มาไงวะ 55+


สับปะรดยังไม่ทิ้งเชื้อแร่ดจริงๆ 555+ แต่ตอนนี้น่ารักกก มากก >[]<b!!! เค้าจาเอากลับบ้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน


พี่ยูระ~~ เอาตอนต่อไป~~~ น้องอยากเห็นสับปะรดช๊ามมมม ช้ามมมมมมมมมมมมมมมมมมม (นังนี่....)

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ทำไมผมเพิ่งเห็นนนนนนนนนน!!!

10069 สุดยอดครับ สับประรดเคะน่ารักจริงๆเลยวุ้ย โอ้ววววววววว เลือดกระฉูดเลยครับ พี่น้อง!

ต่อไวๆนะก๊าบบบบบบบบบบบ!!! รักสับปร้าเคะ รักท่านยูระ

อ่านแล้วอึ้งง่ะ

หนูมุคุเหมือนเด็กไร้เดียงสาเลย

???

พาดหัวข่าว ไร่เผือกถูกเผา!!! คาดว่าเกิดจากความไม่พอใจที่ไร่เผือกรุกรานไร่สัปปะรด

ขอสารภาพกับพี่ยูระ ว่าอ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเหมือนกับป๋ามุจะฟื้นความทรงจำแล้ว
อันแรกคือตอนแรกที่ป๋ากรีดข้อมมือ
แต่พออ่านต่อ...ยังเป็นเด็กนอยแสนซื่อ แต่จิตใต้สำนึกพยายามปลุกสินะ (ลูกตา FIGHTHING!!!)
...ตอนที่ 2 คือ “หึหึ...หึหึหึ...สีเลือดของพวกคุณ...ช่างสวยงามจริงๆเลยนะครับ...” << ดูเป็นป๋ามุภาคเมะ
อ่านต่อมาอีก...สาวน้อยคลั่งรัก << นิยามช่างตรงใจสุดยอดฮะ พี่ยูระ

ว่าแต่...ป๋าเบียนี่จงใจให้สัปปะรด ใส่เสื้อตัวเดียวรึเปล่าเนี่ย แถมมีแอบดูในกล้องอีก...อืม~ ตามคอนเส็ป โหด หื่น จิต ครึๆๆๆ

อา แต่ตอนนี้ ทูน่าคุงคงรู้แล้วว่าสมีอยู่ที่ไหนสินะ...ถ้างั้น..ไปฉกตัวกลับมาด่วนนนนนนนน << ผัวะ!!!

สุดท้ายแล้ว เรื่องนี้ก็ยังคงดาร์คได้อย่างงดงาม...เคะๆๆๆๆๆ

รอต่อนต่อไปค่า~