•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Niini no koto wo wasurenaide... (จะไม่ลืมเรื่องราวของพี่ชายเป็นอันขาด)

Author : KaShIYukA

Genre : Romantic(?) Mystery..

Pairing : BELxSIEL

Rate : -

Warning : กรุณาอย่าสนใจคำด่าในเรื่องนี้ เพราะมันหาสาระมิได้ -0- ...และภาษาที่ใช้เน่ามาก พกพจนานุกรมภาษาไทยไว้สักเล่มเพื่อความสบายใจของท่าน =[]=




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






ตั้งแต่เราเกิดมา ความสัมพันธ์ของเราก็แย่ลงเรื่อยๆ


.


.


.


.


“รุ่นพี่เบลครับ ..รุ่นพี่มองเห็นด้วยเหรอครับ?”


เสียงเนือยๆชวนง่วงของเด็กหนุ่มรุ่นน้องในหน่วยลอบสังหารอันดับหนึ่งแห่งวองโกเล่ ดังแววเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนทองหน้าปรกลงปิดดวงตา ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาสีแดงสดตัวสวยในห้องโถงพักผ่อนของผู้บริหารระดับสูง หันเหความสนใจไปทางต้นเสียง ..เด็กหนุ่มหมวกกบแลดูน่ารักน่าชัง รับกับเส้นผมสีเขียวอ่อนราวกับมรกตชั้นดีที่ถูกคัดสรร ตรวจสอบคุณภาพมานับครั้งไม่ถ้วน เช่นเดียวกับดวงตา ที่ไร้อารมณ์ .. ดวงตาที่มองเท่าไรก็ไม่เคยได้รับถ่ายทอดความรู้สึกมาถึงเลยสักครั้ง..


“ถ้ามองไม่เห็นแล้วฉันจะถีบแกโดนได้ยังไง.. ชิชิชิ~”


กวนประสาท..


ไม่เคยเลยสักครั้งที่เด็กหนุ่มผู้นี้จะหยุดพูดจายียวนกวนโทสะเขา ..ไม่สิ ..กวนอารมณ์ทุกคนในหน่วย วาเรีย ด้วยซ้ำไป.. บางทีอาจจะดีกว่านี้ถ้ามีใครสักคนอยากลองเอาไอ้เจ้ากบปากมากนี่ไปเก็บซะกลางป่าทึบชนิดหาศพไม่เจอ ..รึไม่ก็ฆาตกรรมในห้องปิดตาย นั่นจะเป็นสิ่งที่เขา ..ผู้ขานศักดิ์ตนเองว่า ‘เจ้าชาย’ จะลงมือทำเดี๋ยวนี้ หากไม่กลัวบารมีของบอสใหญ่หน้าบากสุดโหดคนนั้น ที่สามารถทำให้เขาไปอยู่กับพี่ชายได้โดยกระสุนนัดเดียวภายใน 0.1 วินาที..


พี่ชายงั้นเหรอ...?


“แปลกดีนะครับ ทั้งรุ่นพี่เบล กับเจ้าพี่ชายงี่เง่าคนนั้นของรุ่นพี่ เกิดมาอาภัพลูกตาทั้งคู่”


เด็กหนุ่มหมวกกบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบตามแบบฉบับของตนเอง แต่คำพูดนั้นกลับแฝงความกวนประสาทลงไปอย่างที่ผู้ฟังสามารถสดับรับรู้ได้ง่ายๆ..


“ชิชิ~ แกอยากตายแบบล่ะไหนเลือกมา..”


“รู้สึกว่าเราจะพูดคนละประเด็นกันนะครับ คุณเจ้าชายสมองกลับ -0-“


“แกมัน ..กวนประสาท.. ไอ้กบหัวเรืองแสงในที่มืด~”


“ก็ยังดีกว่าเจ้าชายที่มองเห็นแต่สีทองล่ะครับ”


“ไปกินนมมาให้สูงเลยหัวชั้นก่อนเถอะ ค่อยมาปากดี ไอ้ลูกอ็อดแคระ ชิชิชิ~”


“ไม่รู้ว่าพี่ชายของรุ่นพี่จะวิปริตได้อย่างรุ่นพี่มั้ยนะ..? -0-“


“…..”


คำพูดของเด็กหนุ่มรุ่นน้องเล่นเอาเจ้าชายผู้สูงศักดิ์สะอึกไปในทันที ..กี่รอบแล้วนะ ที่วันนี้เรื่องของพี่ชายบัดซบนั่นเวียนเข้ามาในหัว..


พี่ชายฝาแฝดเพียงคนเดียว..


ที่เขาสังหารด้วยเงื้อมือของตนเอง..


พี่ชายคนที่ ..ทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยหายไปจากความทรงจำ..


“บางทีพี่ชายของรุ่นพี่คนนั้น ..อาจจะเป็นคนน่าเสวนาด้วยมากกว่ารุ่นพี่นะ..”


...ไอ้กบสาธารณูปโภคเอ๊ย! (?!) ..


เด็กหนุ่มเรือนผมสีเขียวเอ่ยวาจาแทงใจดำชายหนุ่มรุ่นพี่ที่ชอบหลงตัวเองว่าเป็นเจ้าชาย ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าราชวงศ์กับสหประชาชาติตัวเองล่มสลายไปพร้อมกับพายุกิสนาไปแล้วรึยังด้วยซ้ำไป!!


ชายหนุ่มเรือนผลสีทองปรกตา เริ่มไม่สนใจรุ่นน้องหมวกกบที่ยืนกวนประสาทตนเองอยู่ กลับเบียนสายตาหนีไปมองทางอื่น ..ทั้งๆที่ไม่เคยคิดอะไรกับคำพูดเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างไอ้เจ้าลูกอ็อดนั่นแท้ๆ.. แต่ครั้งนี้มัน..


พี่ชาย..

...ราจิล


.


.


.


.


.


ยังจำได้ไม่เคยลืมเลยว่า ....ครั้งสุดท้ายที่เรารู้สึกว่ามีความสัมพันธ์เหมือนพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกันน่ะ

นานแค่ไหนแล้ว..

.


.


.


“คิคิคิ ..เบลเฟกอล แกมันด้อยกว่าฉัน.. ฉันต่างหากคือคนที่จะได้เป็นราชา”


เด็กหนุ่มเชื้อพระวงศ์องค์พี่ในเสื้อสีดำสนิท กับมงกุฎยศของเจ้าชายบนศีรษะสีบลอนทองสง่าดูงดงามน่าเชยชมแห่งราชอาณาจักรที่ไม่สามารถระบุได้ ..เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แฝดผู้น้องของตนเอง ที่มีทุกอย่างเหมือนกันราวกับยืนส่องกระจก..

ไม่สิ ...ส่องกระจกยังน้อยไป


“แกมันก็แค่สเปิร์มที่ว่ายเร็วกว่าชั้น 000.1 วิฯไปเข้ารังไข่ของท่านแม่เท่านั้นแหละ ชิชิชิ~”


ทั้งสองคน ..เบลเฟกอลและราจิล ฝาแฝดเชื้อกษัตริย์ ราชนิกูลผู้สูงศักดิ์ที่ต่างเป็นความหวังของราชวงศ์ในอนาคต ด้วยสติปัญญาที่ฉลาดหลักแหลม (โดยเฉพาะทางที่มันไม่ค่อยจะถูกสักเท่าไร) นิสัยสันดานแห่งเชื้อพระวงศ์ที่หยิ่งผยอง และไม่เคยยอมรับในความพ่ายแพ้ ..


เป็นที่รู้กันในพระราชวังว่าเจ้าชายทั้งสองไม่เคยสวามิภักดิ์แก่กัน หรือแม้แต่จะมีความคิด ความเห็นตรงกันสักครั้งเดียว ..ก็ยังไม่มี


“มันก็แสดงให้เห็นแล้วว่าแกมันต่ำต้อย.. ชิชิ ไอ้น้องเวร~”


“ตอนนั้นฉันขี้เกียจต่างหาก ปล่อยให้พวกบ้ามันแหวกว่ายไป ยังไงชั้นก็ได้เกิดอยู่ดี”


..แม้แต่เรื่องเล็กน้อย ก็ไม่ยอมให้ตนเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ..


..เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สองเจ้าชายจำความได้..


“ท่านเบล ..ท่านจิล ..เพคะ พระราชาซึ่งออกไปพระราชกรณียะกิจต่างถิ่นทรงรับสั่งเอาไว้ว่า ห้ามเจ้าชายทั้งสองออกไปเล่นนอกปราสาทนะเพคะ เนื่องจากพยากรณ์อากาศช่วงนี้จะมีพายุเข้า ทำให้เกิดฝนฟ้าคะนองในบางพื้นที่ ฉะนั้น จึงขอให้เจ้าชายทั้งสองพระองค์อยู่ในความดูแลของหม่อมชั้นเพคะ..”



หล่อนคิดว่าตัวเองกำลังรายงานพยาการณ์อากาศจากกรมอุตุวิทยารึไงกัน ..?


“หุบปากซะยัยไพร่ชั้นต่ำ!!”


เจ้าชายฝาแฝดโพลงออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ..ทำให้สายตาใต้เส้นผมของทั้งสองหันมาสบกันด้วยความโทสะอีกระลอก


“ใครใช้ให้น้องชายอย่างแกมาพูดตามฉัน!!”


“แล้วใครให้พี่ชายงี่เง่าแบบแกมาเลียนแบบชั้นล่ะ!!”


..เอาอีกแล้วสินะ..


เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นทุกวันและแทบจะเป็นทุกเวลา ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลัง ความสัมพันธ์ทุกอย่างของเจ้าชายทั้งสองพระองค์ไม่เคยมีการพัฒนาในทางที่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ...จะมีก็แต่การพัฒนาในด้านการวางแผนสังหารฝ่ายตรงข้ามให้เร็วที่สุดที่นับวันยิ่งทวีความโหดร้ายมากขึ้นเท่านั้น.. สินะ


.


.

แล้ววันนั้นมันก็เหมือนกับทุกๆวัน.. ไม่แตกต่างกันเลย..

ไม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว..

ไม่เลยจริงๆ..

ใช่มั้ย..
.


.


.


.


.


.


“นี่ไอ้กบ แกอยากฟังมั้ยล่ะ เรื่องของฉันกับไอ้พี่ชายบ้านั่น อุชิชิชิ~”


เบลเฟกอล เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูจิตไม่ปรกติตามแบบฉบับของตนเอง จนทำให้เด็กหนุ่มรุ่นน้องหมวกกบถึงกับงงสุดขีด..


อยู่ๆดีก็อยากจะพรีเซนท์เรื่องราวตัวเองซะงั้นเถอะคนเรา!!..

“ไม่ใช่ว่าเล่าจบแล้วฆ่าโหดผมหมกห้องน้ำนะครับ -0- แบบนั้นผมไม่เอาด้วยหรอก”


“ชิชิชิ~ แกเห็นเจ้าชายเป็นคนไร้เมตตาขนดนั้นเชียวเหรอ?”


หน้าตากับคำพูดทำให้เหมาะสมกันหน่อยจะได้มั้ย!!..


“แล้วต่ำกว่า 18 อย่างผมฟังได้จริงๆน่ะเหรอครับรุ่นพี่?”


“อย่ามาเนียน อายุแกน่ะเลิกนับตั้งแต่เข้าผับได้แล้วไม่ใช่เหรอไอ้กบแล้นแหล~”


ปวดหัวกับไอ้เจ้ากบตะเข็บชายแดนนี่ซะจริงๆ - - ไม่ว่าเวลานั้นจะตึงเครียดซะขนาดไหน มันก็ยังมีหน้ามาพูดจาหมาหอนมาวอนหาส้นไม่เลิกอยู่ดี..


“ชั้นไม่เล่าก็ได้นะ ชิชิชิ~”


ปากว่าอย่าง แต่มือนี่กลับหยิบมีดหน้าตาแปลกประหลาดออกมาจากเสื้อจำนวนนับถ้วน จนทำให้รุ่นน้องหมวกกบหัวเขียวถึงกับเหงื่อตก ยกมือขึ้นปรามชายหนุ่มรุ่นพี่.. ถึงแม้สีหน้านั้นจะยังคงนิ่งสนิทราวกับว่าไม่ได้มีความรู้สึกกลัวเหมือนที่ร่างกายปฏิบัติเลย..


“ผมอยากฟังมากเลยครับรุ่นพี่ ขอความกรุณาเล่าให้ฟังด้วยเถอะครับ -0-”


“อุชิชิชิ~ เรื่องมันมีอยู่ว่า...”


...ถึงแม้ว่าเจ้าชายรักฆ่าผู้สูงศักดิ์จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยากจะฟังจากใจจริงก็ตาม ..แต่เขาก็อยากเล่า เล่าให้ใครสักคนได้ฟัง เรื่องที่เขาเก็บไว้โดยที่ไม่เคยบอกใคร และไม่มีใครเคยรู้เรื่องที่แท้จริง แม้แต่สายหมอกแห่งวาเรียคนเก่าที่เสยไป อย่างมาม่อนก็ตามที..


“วันนั้นเจ้าชายไปเล่นที่บ่อน้ำนอกราชวังแหละ..”


“ไปทำไมเหรอครับรุ่นพี่เบล?”


“หากบมาเชือดเล่นน่ะสิ~”


“เล่าต่อเลยดีกว่านะครับ -__;;”


“ก็นะ.. ชิชิชิ~”


.


.


.


.


.


...แสงแดดยามบ่ายอ่อนๆเริ่มสาดส่องกระทบกับผืนน้ำระยิบระรับแวววาว สะท้อนไปทั่วทิศ ต้นไม้ใบหญ้าล้วนอุดสมบูรณ์ ราวกับถูกดูแลมาอย่างดี จนไม่น่าเชื่อเป็นสิ่งที่เกิดจากธรรมชาติ ระบบนิเวศทุกอย่างล้วนเพียบพร้อมงดงามดังรอคอยการทัศนาจากราชวงศ์ผู้ทรงเกียรติ์ก็ไม่ปาน..


...ร่างเล็กๆของเด็กชายวัยกำลังโต ผมเผ้าเครื่องแต่งกายสะอาดตา ..ไม่สิ ทั่วร่างกายดูเด่นสง่ามีราศีจับไปหมด ยิ่งมงกุฎสีทองเนื้อผ่องอร่ามตาที่ประดับอยู่บนศีรษะนั่นเสริมให้ยิ่งดูงดงาม สะกดสายตาใครต่อใครให้จับจ้องอยู่ที่ตนได้อย่างไม่ยาก..


...แต่หากนั่นมีเด็กชายอีกคนที่เหมือนกันทุกอย่างตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รวมถึงท่าทาง กิริยา วาจา การวางตัว ทุกอย่าง ..ราวกับเขาทั้งสองเป็นคนๆเดียวกัน..


เจ้าชายฝาแฝด.. ผู้ที่มีทุกอย่างเป็นเลิศ..


“ชิชิ~ ทำไมชั้นถึงต้องไปไหนมาไหนกับแกตลอดด้วย~”


ราจิล ..แฝดเจ้าชายองค์พี่เอ่ยขึ้นลอยๆ แต่มีเจตนาที่เห็นชัดเจนว่าต้องหารให้แฝดผู้น้องของตนได้ยิน..


“เพราะแกต้องคอยพึ่งพาชั้นไง ~อุชิชิชิ~”


เบลเฟกอล ..แฝดเจ้าชายองค์น้องเอ่ยขึ้นลอยๆเฉกเช่นกับพี่ชายที่ตนเองไม่นับศักดิ์เป็นพี่ พร้อมรอยยิ้มกว้างอันเป็นเอกลักษณ์แห่งราชวงศ์(?)


...บรรยากาศรอบๆเริ่มไม่สู้ดี เหล่าบรรดานางกำนัลและขุนนางหลายแขนงที่คอยตามเสด็จเริ่มใจเสียไปตามๆกัน ..ถ้าลาออกได้ตอนนี้ก็จะรีบลาออกทันทีเลย!!.. เป็นเรื่องปกติ(เกินไป)ที่เวลาเจ้าชายทั้งสองอยู่พร้อมหน้ากัน(?)จะเกิดสงครามภายใน(??)ย่อมๆขึ้น ..และแน่นอนว่าต้องสังเวยด้วยชีวิตของเหลาข้าทาสบริวารไม่เคยต่ำกว่าสิบ..


...เหล่าคนบริสุทธิ์ทั้งหลายเริ่มอยากขอพรให้ครั้งนี้เกิดปาฏิหาริย์กับพวกเขาขึ้นมา..


“ฉันเก่งพอที่จะดูแลตัวเอง ~ชิชิชิ ..แกน่ะตายเฝ้ากบในบ่อนี้ไปซะเถอะ~!”


ทันทีที่แฝดผู้พี่เอ่ยจบ มีดปลายแหลมก็พุ่งเข้าหาเบลเฟกอล แฝดคนน้องทันที ..แต่ทว่ามีดนั้นกลับเลยผ่านน้องชายของตนไปราวกับร่างนั้นทะลุได้ ...นางกำนัลคนหนึ่งล้มลงกับพื้นหญ้าด้วยร่างที่ไร้สติ โลหิตสีแดงฉานค่อยๆไหลออกมาไม่หยุดจากปากแผลลึกที่ยังคงมีมีดสั้นสีเงินปักทะลุขั้วหัวใจอยู่..


“แกนั่นแหละที่ต้องตายให้ฝูงกบในบ่อนั้นกินเป็นดินเนอร์สุดต่ำช้าแห่งประวัติศาสตร์โคตรเง่ากบ~ ชิชิชิ~”


ร่างของขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนนึงล้มตัวลงในบ่อน้ำ(อันที่จริงคือทะเลสาบ -0-) เลือดสีสดค่อยๆกระจายตัวจากจุดที่ร่างไร้วิญญาณของขุนนางผู้นั้นนอนจมอยู่.. ทั้งภาพที่สยดสยองของทั้งสองศพ และเลือดที่ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งจนนางกำนัลสาวหลายๆคนถึงกับอาเจียนออกมาโดยสัญชาตญาณ..


...ฝาแฝดพี่น้องคลี่ยิ้มอันน่าพิศวงออกมา ดั่งเป็นสัญญาณแห่งความตาย...

...รอยยิ้มของมัจจุราชในคราบเจ้าชาย ที่คอยพรากชีวิตคน เพียงแค่อารมณ์อยากจะเอาชนะกันและกัน...

...ช่วยไม่ได้ ก็เขาเป็นเจ้าชายนี่...

.


.


.


.


.


“ชิชิชิ~~ จากนั้นตาลุงราฟาเอลโล่ก็ตาย ..แล้วก็ยัยป้าชาร์ล็อต มีดนี่ผากลางสมองเลยนา~”


“สาบานเถอะรุ่นพี่เบล นี่มันหนังสยองขวัญรางวัลออสก้าชัดๆ”


เด็กหนุ่มรุ่นน้องหมวกกบเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก ..แต่หารู้ไม่ว่าเขากำลังเริ่มสะอิดสะเอียนเต็มที ....รุ่นพี่นี่โรคจิตมากมาย -0-

“ยังไม่จบนา~ ไอ้กบอย่าเพิ่งหนีไปไหนสิ~”


คุณปักมีดชายเสื้อผมไว้กับพื้นห้อง.. แล้วปักลึกด้วย ผมคงหนีได้หรอก!!! =[]=!! ให้คนอื่นนั่งพื้น ดูตัวเองล่ะนั่งไขว้ขาสบายใจบนโซฟา!! ความยุติธรรมมันอยู่ที่ไหนกันครับ?!?


“อุชิชิ~ จากนั้นทุกคนก็ตายหมด เหลือแค่ชั้น..กับราจิล..”


.


.


.


.


.


...ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสเริ่มมีดครึ้ม อาจเป็นเพราะวรุณแห่งการชำระล้างมีทีท่าว่าจะตกลงมา ..และอาจเป็นเพราะโศกนาฏกรรมสยองขวัญแห่งราชวงศ์ด้วย ที่ทำให้บรรยากาศดูครึมครึไปเสียหมด.. ต้นไม้ ทะเลสาบ จะเรียกว่าระบบนิเวศทั้งหมด ราวกับไร้ชีวิต ไร้จิตวิญญาณแห่งป่า ..ทุกอย่างมีแต่ความอึดอัด ..และกดดัน ถ้าเป็นคนธรรมดาปกติคงอยากฮาราคีรีตัวเองเสียตอนนี้เลยก็เป็นไปได้..


…ร่างไร้วิญญาณของผู้บริสุทธิ์ที่ถูกสังเวยแด่การกระทำไร้ความเมตตาสงสาร ของผู้ที่ตนถวายตนปฏิบัติงานเป็นข้ารับใช้ ..ร่างเหล่านั้นที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอารมณ์ของบุคคลที่เรียกตนว่าเจ้าชายทั้งสองคน ถูกเชือดเฉือนจนจำสภาพเดิมไม่ได้ ..โลหิตสีแดงเกรอะกรังเสื้อและตามร่างกายของเจ้าชายทั้งสอง ..รวมถึงสากกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ต้นไม้ พื้นหญ้า.. ล้วนแต่อาบชุ่มด้วยเลือดบริสุทธิ์.. แต่สำหรับผู้สูงยศศักดิ์อย่างราชนิกุล ..เบลและจิล ..ชีวิตเหล่านั้นเป็นแค่ซากสัตว์เดรัจฉาน ...ส่วนเลือดนั่นก็ช่างโสมมเสียเหลือเกิน..


นรกที่เหมือนกำลังจะจบลงแล้ว..


แต่กับเจ้าชายทั้งสอง ..นี่คือแค่การเริ่มต้นเท่านั้น..



“อุชิชิชิ~~แกนี่มันช่างดื้อด้านซะจริง ตาลุงยมทูตมารอแกนานแล้วนะ”


“ถ้ารอนานมาก แกก็ไปเองซะสิ ชิชิชิ~”


“นั่นมันแกต่างหาก...~”


“นั่นมันต้องเป็นคำที่พูดของฉันนะเบล~”



ครืนนนนนนนนนนนนนนนนน~~~~~~~~~~~~!!!


ผืนนภากว้างคำรามดังก้องสะท้อนไปรอบทิศ ..วายุเริ่มพัดผ่านก่อให้บรรยากาศเริ่มหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ แต่หากสายลมนั่นยังไม่รุนแรงเท่ากับสองเจ้าชายแห่งวายุ ที่กำลังใช้จิตสังหารอันแรงกล้าฟาดฟันเพื่อความสุขของตนเอง...


หยาดละอองพิรุณใสสะอาดค่อยๆโปรยลงมากระทบสู่พื้นดิน จากแค่ละออง ก็เริ่มเม็ดใหญ่ขึ้นตามระยะเวลา..เจ้าชายทั้งสองเหลือสายตามองขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกันก่อนที่จะหันมาประจันหน้ากันอีกครา..


“ชิ... ฉันยังไม่อยากเป็นไข้แฮะ~ ถือซะว่าวันนี้แกโชคดีแล้วกันนะเบล~ ชิชิชิ~”


.


.


.


.


.


.


“น่าสมเพชชะมัดเลยเนาะ ชิชิชิ~”


เบลเฟกอลเอ่ยออกมาด้วยความสะใจส่วนตัว(?) พลางหยิบมีดปลายแหลมรูปทรงประหลาดขึ้นมาแกว่งเล่น


“เห...?”


“เอาเรื่องฝนมาอ้าง ที่จริงมันน่ะ ..อ่อนแอ~”


เบลพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นลง พลางปามีดนั้นไปปักผนังห้องอย่างไร้ความลังเล ..แต่ในขณะเดียวกันซึ่งเขาไม่ได้ทันสังเกตว่ารุ่นน้องหมวกกบชักเริ่มจิตตกขึ้นมาเสียแล้ว..


“ฝนตก..? ...ก็ยังไม่มีใครตายสินะครับ แล้วรุ่นพี่เบลทำยังไงต่อล่ะ ในเมื่อพี่ชายคนนั้นเขาไปหลบฝนแล้วน่ะ ..??”


“ชั้นก็คงไม่ยืนตากฝนให้โง่หรอกนะ พายุเข้าแรงจะตาย ชิชิชิ~”


ตัวเองก็กลัวเปียกเหมือนกันไม่ใช่รึไงเล่า~!..


“ชั้นก็ไปหลบฝนใต้ต้นไม้ต้นเดียวกับไอ้พี่ชายบัดซบนั่นแหละ ..ช่วยไม่ได้ที่ต้นไม้นั้นมันใหญ่เองนี่~”


.


.


.


.


.


.


“ชิชิชิ~ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองรึไงกันไอ้น้องชายสมองทึบ”


“ชั้นไปเหยียบหางแกรึไง ไอ้พี่ชายจอมเห่า~ ชิชิ~”


..สองเจ้าชายผมสีทองนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างกันไม่ถึงเมตร ถึงจะอยู่ใกล้ขนาดไหนแต่สิ่งที่กั้นระหว่างกลางอยู่มันก็ช่างทำให้ห่างไกลกันเหลือเกิน ..ความว่างเปล่า.. ที่อยู่ระหว่างจิลและเบล ไม่เคยหายไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว..


...ผ่านไปนานหลายชั่วโมง พิรุณแห่งการชำระล้างก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง .. บรรยากาศที่เงียบงันก็ยังไม่มีแววว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นในเวลานี้ ..สงบเกินไป.. ทัศนียภาพด้านนอกเริ่มเป็นสีส้มแสดอร่ามตา พระอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้าไปเรื่อยๆตามกาลเวลา..


...สองเจ้าชายนั่งชันเข่าหันหลังกันมาประมาณสามชั่วโมงเห็นจะได้..


โครกกกกกกกกกกกก~~~~~~!


“เสียงอะไรน่ะ?”


“จะไปรู้รึไงเล่า?”


เสียงแปลกหูดังแว่วขึ้นจนทำเบลและจิลหันหน้ามาหากันเพื่อหาต้นตอที่มาของเสียงประหลาดนั้น.. ชักหิวแล้วด้วยสิ..


“..ชิชิชิ~ อย่าบอกนะว่าเสียงท้องของนายร้องน่ะ~!”


แฝดคนพี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพลางมองหน้าน้องชายร่วมสายเลือด..


โครกกกกกกกกกกก~~~~~~~!


“แกก็พอกันและน่า อุชิชิชิ~~!”


แฝดผู้น้องเอ่ยบ้างด้วยน้ำเสียงน่าหมั่นไส้ไม่แพ้กัน..


...ทั้งสองเงียบลงอีกระลอก ปล่อยให้เวลาเลยผ่านไปเฉยๆโดยไม่มีใครคิดจะทำอะไร .. ฝนที่ตกอยู่ก็ยังมั่นคงตกอยู่อย่างนั้นอย่างไม่คิดจะหยุดหย่อน - - ..ส่วนอาหารอย่าได้คิดจะหาแถวนั้นไม่เหลือสักอย่างที่กินได้ ..ใครใช้ให้ฆ่านางกำนัลกัน อาหารเปียกเลือดเปียกน้ำไปหมดแล้ว..!!


“หือ..?”


...ราจิลล่วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบสิ่งของบางอย่างที่เพิ่งแลเห็นได้ไม่นานออกมา อา.. ลืมไปเลยว่าหยิบมันติดมาก่อนจะออกจากวัง~ ..แฝดผู้พี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข..


ช็อกโกแลต!!
(ก้อนเล็กๆก้อนเดียวด้วย -.,- )


...ในขณะที่กำลังจะแกะห่อสีทองที่หุ้มช็อกโกแลตชั้นดีนั้นออก ความคิดชั่วร้ายบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของราจิลราวกับดอกเห็ด(?) ..


“เบล~~~~~~ แกว่าไอ้นี่น่ากินมั้ย? ชิชิชิ~”


...ช็อกโกแลตรูปทรงน่าทานที่ปราศจากแพ็กเกจห่อหุ้มถูกยื่นมาต่อหน้าเบลเฟกอล แฝดผู้น้องอย่างช้าๆ ..ช่างเป็นการยั่วยวน(ความหิว) ที่น่าสยดสยองเสียนี่กระไร..


“หืม? ..ช็อกโกแลตนี่~”


เบลมองช็อกโกแลตชิ้นนั้นด้วยสายตามีประกายความหวัง ..มือเล็กๆยกขึ้นเตรียมหยิบช็อกโกแลตแสนน่าอร่อยที่ยิ่วกิเลสอยู่ตรงหน้า..


...แต่แล้วด้วยความไวที่ไม่แพ้กันช็อกโกแลตชิ้นนั้นถูกนำเข้าปากแฝดเจ้าชายคนพี่ในทันใด...


“เห็นแก่ตัวนักนะแก ชิชิชิ~!”


ทันทีที่เอ่ยจบ แฝดผู้น้องเอื้อมมือไปจับล็อกเข้ากับข้อมือเล็กของพี่ชาย ก่อนที่จะยื่นหน้าเข้านำริมฝีปากประกบปากนุ่มของราจิลอย่างที่เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งตัว ..ช็อกโกแลตก้อนที่ใกล้จะละลายถูกส่งทอดนำเข้าในช่องปากของน้องชายอย่างช้าๆ ...อา ..รสขมนุ่มลิ้นของช็อกโกแลตแท้ชั้นดี แม้จะขมสักเพียงใด ก็ยังมีรสชาติความหวานหอมซ่อนอยู่อย่างกลมกล่อมจนไม่อยากกลืน..


นี่คงไม่ใช่การจูบ.. หรอกนะ..


...ริมฝีปากของเจ้าชายทั้งสองค่อยๆผละออกจากกัน ..ยังคงหลงเหลือคราบช็อกโกแลตติดริมฝีปากอย่างเห็นได้ชัด ..ราจิลยกแขนขึ้นเพื่อใช้แขนเสื้อเช็ดริมฝีปากอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เบลก็ปฏิบัติแบบเดียวกัน..


“แกจะสอดลิ้นเข้ามาทำไม..?!”


เบลเอ่ยขึ้นในขณะที่สีหน้าเริ่มขึ้นสีเรื่องอย่างเห็นได้ชัด..


“ไม่รู้ว้อย! แกนั่นแหละทำบ้าอะไร~!”


ทั้งสองคนเริ่มถกเถียงกันอีกครั้ง.. แต่บรรยากาศมันอบอุ่นขึ้นมากเดิม รู้สึกอึดอัดแต่ไม่ใช่ความกดดันที่เหมือนอย่างปกติ.. ปกติที่เราเอาแต่ทะเลาะกันโดยไม่เคยคิดถึงจิตใจของฝ่ายตรงข้ามบ้างเลย..


“ชิ..กลับปราสาทดีกว่า จะกลับมั้ยแกน่ะ”


เบลว่าพลางลุกขึ้นยืน พร้อมมองไปยังบรรยากาศรอบนอกที่เริ่มนิ่งสงบ มีเพียงเสียงกบร้องดังระงม .. มือเล็กยืนให้พี่ชายร่วมสายเลือดด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยเต็มใจ ..อาจเป็นเพราะความเขินอายก็เป็นได้ เพราะตอนนี้เขารู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด..


“สงบศึกชั่วคราวล่ะนะ ชิชิ~”


จิลเอ่ยพร้อมยื่นมือไปจับกับมือของน้องเพื่อยื้อให้ร่างตนลุกขึ้นมา ..


สองร่างของเจ้าชายเดินพากันเดินกลับราชวังท่ามกลางความมืดมนของท้องฟ้า และความหนาวเหน็บของบรรยากาศ.. มือเล็กๆที่จับกันไว้แน่นช่างอบอุ่น ..ความรู้ของความเป็นครอบครัวชัดเจนอย่างรู้สึกได้ ..แม้ว่าอยากให้อีกฝ่ายตายๆไปสักแค่ไหน .. แค่วันนี้เท่านั้นที่จะไม่ยอมให้มือนี้หลุดไปจากกันและกัน..


ไม่มีทางเด็ดขาด..

.


.


.


.


.


.


.


“ =[]= !!”

…รุ่นน้องหัวเขียวหมวกกบถึงกับช็อคไปในทันที อันที่จริงคงตั้งแต่การกินช็อกโกแลตที่พิสดารนั่นแล้วด้วยซ้ำไป... แค่เคยคิดเฉยๆหรอกว่ารุ่นพี่โรคจิตแถมวิปริตอีกนิดหน่อย แต่ไม่คิดว่ามันจะขั้นรุนแรงขนาดนี้~!!


“หืม? เป็นอะไรไปน่ะไอ้กบหน้าอิโมติค่อน?”


“รุ่นพี่ครับ ..ผมมีกระเทียมนะครับ!”


“ชั้นชอบนะอร่อยดี กระเทียมน่ะ ชิชิชิ~”


เบลตอบพลางแสยะยิ้มจนรุ่นน้องหมวกกบผวาแทบอยากจะหายตัวไปซะเดียวนี้ ..


“จบแล้วใช่มั้ยครับ? ผมหิวข้าวแล้วนะ”


ฟรานสงบสติอารมณ์ก่อนที่จะตัดสินใจถามรุ่นพี่ของตนเออกไป.. เบลก้มลงมองรุ่นน้องที่นั่งสงบเสงี่ยมด้วยความสะใจ ..ไม่เคยเห็นไอ้นี่มันมีท่าทางหวาดๆแบบนี้มาก่อนแฮะ..

“อื้มมม~~ จบแล้วล่ะ ก็แค่วันถัดมาชั้นก็เจื๋อนพวกคนในวังทิ้งหมด รวมถึงไอ้เจ้าพี่ชายนั่นด้วย ชิชิชิ~”


เบลทำท่าครุ่นคิดก่อนที่จะเอ่ยบอกกับรุ่นน้องของตนเอง ที่กำลังถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ตรงหน้า..


“...”


“อุชิชิชิ~ เจ้าชายหิวละไปกินข้าวกันดีกว่า”


ผู้ขานตนเองว่าเจ้าชายค่อยๆดึงมีดที่ปักชายเสื้อรุ่นน้องหัวเขียวออก ก่อนจะที่เดินตัวปลิวออกไปอย่างไร้ความรับผิดชอบ (สภาพจิตใจของรุ่นน้อง) ..


“รอผมด้วยสิครับรุ่นพี่~”


นั่งฟังเป็นชั่วโมงบนพื้น!! ย้ำว่าบนพื้น!! เหน็บไม่ –เซ็นเซอร์- ขาก็ไม่ใช่คนแล้ว~!!


รุ่นน้องหมวกกบรีบจ้ำอ้าวตามรุ่นพี่ร่างสูงโปร่งผมสีทองไปอย่างไม่รอช้า ในเมื่อเขาเองก็เริ่มมีอาการหิวไม่น้อยไปกว่าเจ้าชายรุ่นพี่นั่นเลย..

.


.


.


...ก็แค่ฆ่าทิ้งอย่างนั้นเหรอ..

...ที่จริงแล้ว ..วันนั้นน่ะ...

.


.


.


.


.


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด-------------------------!!!!!!!!!! เจ้าชายเบล!!! อย่านะเพคะ!! ………อ็อก~!”



“เจ้าชาย!! อย่าเพย่ะค่ะ!! ไว้ชีวิตกระหม่อมเถิด!!”


...เสียงกรีดร้องของเหล่าแม่บ้านขุนนางนางกำนัลหลายต่อหลายรายดังกังวานก้องปราสาท ... สิ้นเสียงอันโหยหวนเหล่านั้นผู้คนทั้งหลายก็กลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปเสียแล้ว..


เซนส์ทางการต่อสู้ ทั้งวิธีการ กลยุทธ์ต่างๆที่มีอยู่สูง การฆ่าคนหมู่มากในชั่วพริบตาไม่ใช่เรื่องยากเกินไปเลยสำหรับเบลเฟกอล... เจ้าชายฝาแฝดผู้น้อง ที่กำลังเดินอยู่ตามทางดินเชื่อมห้องต่างๆภายในปราสาท เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบคาวเลือดทั้งยังสดใหม่ และแห้งเกรอะกรัง ดูน่าสยดสยอง..


ในหน้าหวานที่มีแต่ความอำมหิต ความไร้เดียงสาที่ซ่อนความเลวร้าย .. เจ้าชายตัวน้อยกระตุกยิ้มมุมปากพลางหัวเราะเบาๆด้วยความสะใจ..


...เกะกะสายตา เจ้าพวกแมลงสาปไร้ค่า...


“อ๊ากกกก-------------!!!!”


“กรี๊ดดดดดดดดดด------------!!!”



คนแล้วคนเล่าที่ค่อยทยอยถูกสังหารตามทางเดิน ..เปรียบเสมือนทางผ่านสู่ที่ใดที่หนึ่ง ..ร่างเหล่านั้นถูกสังเวยเปรียบดั่งการสรรเสริญแด่ผู้แข็งแกร่งกว่า โดยไม่ยินยอม ..ตามกฎความอยู่รอดบนโลกมนุษย์..


“เหลือแค่เจ้านั่นสินะ อุชิชิชิ~~”


เจ้าชายฝาแฝดองค์น้องเดินมาจนสุดทางเดิน และหยุดอยู่หน้าห้องสุดท้าย ที่เด่นหราด้วยความสวยงามของลวดลายที่ประดับอยู่บนประตูไม้เก่าแก่สวยงาม สะกดสายตาผู้พบเห็นราวกับต้องมนต์ขลัง.. มือบางยื่นออกไปเปิดประตูห้องดังกล่าวออกอย่างเชื่องช้า..


...รอยยิ้มแสยะกว้างดูวิกลจริตอันเป็นเอกลักษณ์ประกฎขึ้นบนในหน้าอีกครา.. เมื่อเห็นอีกร่างที่นอนซมอยู่บนเตียงกว้างหนานุ่มสีขาวชั้นดี ...คงเพราะยาในน้ำนั่นสินะ...ร่างของราจิล แฝดผู้พี่จึงได้หลับนิ่งราวกับสิ้นลมหายใจเยี่ยงนั้น.. มันก็คุ้มกันแล้วล่ะกับไอ้ขนมผสมไส้เดือนนั่นน่ะ!!

...มือบางกำมีดสั้นรูปทรงประหลาดกระชับแน่น ก่อนที่เบลจะพาร่างเล็กๆของตนเดินเข้าไปใกล้ๆร่างที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราช้าๆ..


แขนเรียวของเจ้าชายแฝดผู้น้องง้างขึ้นสูงจนสุดระยะของตนเอง ..


“ชิชิชิ ..ไว้เจอกันโลกหน้า ..นะพี่ชาย”


ฟุ่บ!... มีดปลายแหลมปักจมลงลึกไปในหมอนสีขาวยัดนุ่นขนสัตว์ชั้นดีที่บรรจงคัดสรร..


“ทำอะไรของแกน่ะ..”


ราจิลที่รู้สึกตัวทัน จึงเบี่ยงหลบมีดแหลมคมนั่นได้ เอ่ยขึ้นกับบุคคลที่มีศักดิ์เป็นน้องชายของตนเองพลางกวาดสายตามองตรวจสอบทั่วร่างของเบลเฟกอล ที่มีแต่คราบและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง...คราวนี้คงเอาจริงสินะ


...แม้จะรู้สึกปวดมวนท้องไม่หายเพราะฤทธิ์ยาพิษที่ไอ้เจ้าน้องชายฝาแฝดบัดซบนั่นใส่ไว้ในแก้วน้ำของเขา แต่สีหน้าที่แสดงออกก็ยังเป็นสีหน้าที่ยังคงไม่ยอมแพ้แม้จะมีอะไรเป็นอุปสรรคเช่นเดิม ...เช่นน้องชายของตนเอง


“ดวงดีนะแกเนี่ย ชิชิ~”


“เพิ่งรู้รึไง ชิชิชิ~”


...ทันทีที่แฝดผู้เอ่ยจบ เบลเฟกอลหยิบมีดจำนวนมากออกมาจากส่วนไหนของร่ายกายก็ไม่อาจทราบ(?) ..พร้อมและมีมากพอที่จะทำการปลงพระชนม์พี่ชายร่วมสายเลือดของตนเอง.. ในขณะที่ราจิลยังคงมือเปล่า ..ไม่มีสิ่งใดภายในห้องนี้ที่เป็นอาวุธได้ ..ถึงคราววิกฤติจริงๆแล้วสิเนี่ย..


“นายในตอนนี้น่ะ คิดว่าจะชนะชั้นได้รึไง?”


“ก็ลองดูสิ..”


...แม้ปากจะตอบออกไปแบบนั้น แต่ถึงคราวอัจฉริยะจนมุม(บวกกับคนเขียนหมดมุข)มันก็แย่เอาเรื่องเหมือนกันนะ ..แถมยังรู้สึกคลื่นไส้ ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมดอีกต่างหาก..


มือบางยกกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บปวด.. แต่ในขณะนั้น..


มีดหลายต่อหลายเล่มที่พุ่งเข้าหาร่างเล็กๆของเจ้าชายในเครื่องแต่งองค์สีดำสนิทอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ..ปลายแหลมคมของโลหะสีเงินเฉือนเข้าแทบทุกส่วนของร่างกาย ..บาดแผลใหญ่ๆหลายจุดเริ่มปรากฏขึ้นด้วยโลหิตสีแดงสดที่หลั่งไหลออกไม่ไม่หยุดยั้ง..


“อุชิชิชิ~”


สิ้นเสียงหัวเราะชอบใจของเบลเฟกอล ..ร่างของฝาแฝดผู้พี่ทรุดลงกับพื้น ด้วยสีหน้าที่เริ่มซีดเผือก ด้วยความเจ็บปวดจากหลายอาการ ..และนั่นยิ่งเพิ่มอรรถรสแห่งความสุขของการเข่นฆ่าของผู้เป็นน้องชายมากขึ้น


“แก..”


“สนุกมั้ยล่ะ?.. พี่ชาย? ชิชิชิ~”


ริมฝีปากที่กัดฟันกรอด ค่อยๆพยายามที่จะสรรออกมาเป็นคำพูด ..แต่ก็ไม่สำเร็จ เบล น้องชายที่มีพละกำลังเหลือเฝือกว่าในขณะนี้ชิงพูดออกมาก่อน..


“แก ..มันขี้ ..โกง~”


น้ำเสียงเริ่มสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่แล่นแปล๊บเข้าสู่ร่างกายมากขึ้นทวีคูณ.. เบลแสยะยิ้มออกมาอย่างเดาความรู้สึกไม่ออก..


“แกมัน ..ก็พอกันแหละน่า..”


ใช่ พวกเรามันเหมือนกันทุกอย่างนี่..


เคร้ง~!!

...ร่างของจิลที่ล้มตัวลงนั่งอยู่บนพื้นพรหมในห้อง เริ่มรับความเจ็บปวดทนพิษบาดแผลไม่ไหว(?) จนร่างนั้นทรุดนอนราบกับพื้นแทน.. มงกุฎที่ใส่ติดหัวเป็นสัญลักษณ์แสดงยศถาบรรดาศักดิ์ที่น่าภาคภูมิใจกระเด็นออกมากระแทกกับพื้นจนเกิดเสียง ..และแตกออกเป็นชิ้นส่วนกระจัดกระจาย ...เบลยิ้มมุมปากอย่างสาแก่ใจ


“ชั้นจะบอกอะไรให้นะ ..ช็อกโกแลตน่ะซื้อชีวิตไม่ได้หรอกนะ”

..!!..


“แล้วที่สำคัญ ‘ทุกอย่างที่เป็นชั้น’ น่ะ... มีแค่อย่างเดียวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องมีสองสิ่งขึ้นไป ..ใช่ ‘ชั้น’ ‘ตัวชั้น’ และ ‘ความเป็นชั้น’ ...มีแค่’ชั้น’ เท่านั้นพอ แกไม่จำเป็นเลย~”


..!!!..


“ทั้งหมดเป็นเพราะแกเอง ..ไปเกิดใหม่โลกหน้าในฐานะ ‘ตัวเอง’ เถอะนะ ..พี่ชายของชั้น อุชิชิชิ~~~”


“อ๊ากกกก------!!”


เสียงหัวเราะประหลาดดังกังวานประสานกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของร่างเล็กที่นอนอยู่บนพื้น .. สิ้นเสียงร้องครวญครางนั่น ร่างของสายเลือดราชวงศ์ เจ้าชายฝาแฝดผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชาย ก็แน่นิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหวของทุกส่วนในร่างกาย ..แม้กระทั้งลมหายใจ


...ใช่แล้ว มันเป็นเพราะแกเอง เพราะแกคนเดียว..


...พวกเราน่ะไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบครอบครัวกันอยู่แล้ว...


...ช็อกโกแลตชิ้นนั้นที่ทำให้ชั้นรู้สึกว่าเราคือพี่น้อง...


...ถือซะว่าเลี้ยงส่งแกแล้วกันนะ...


หยาดน้ำตาแววใสไหลรินอาบแก้มน้องชายฝาแฝดที่ค่อยๆปล่อยมือจากด้ามมีดที่ปักอยู่กลางอกพี่ชาย.. ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกนี่ทำให้เขาเกิดอาการแปลกๆ ..น้ำที่ออกดวงตานี่คืออะไรกัน?..


“อุชิชิชิ~~~ ฮ่ะๆ..~ ฮ่าๆ~~ ...แกมันก็แมลงสาป เหมือนกับพวกไพร่พวกนั้นนั่นแหละ~!”


แม้น้ำตาเจ้ากรรมจะยังคงไหลออกมาเป็นสายไม่หยุดหย่อน แต่จิตสำนึกมันสั่งให้เค้าต้องสะใจและมีความสุขกับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างห้ามเสียไม่ได้..


.


.


.


.


.


ตั้งแต่เราเกิดมา ความสัมพันธ์ของเราก็แย่ลงเรื่อยๆ
.


.


.


.


.


...ร่างสูงโปร่งผมสีทองสวมมงกุฎซึ่งกำลังเดินลิ่วนำรุ่นน้องหัวเขียวสวมหมวกกบ หยุดก้าวขาลงกระทันหันจนทำให้รุ่นน้องที่วิ่งตามมากระแทกเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างจัง..!


“จะหยุดเดินน่ะ แหกปากบอกก่อนก็ได้นี่ครับ?”


เจ้ารุ่นน้องตัวแสบเอ่ยเรียงเรียบพลางลูบจมูกตัวเองป้อยๆเพื่อบรรเทาความเจ็บที่ได้รับมาสดๆร้อนๆ..


“เจ้าชายอยากกินช็อกโกแลตจังเลยนะไอ้กบ ~ชิชิชิ~”


“หะ ..หา? รุ่นพี่นี่ก็แปลกคนนะครับ อ๊ะ ไม่สิ รุ่นพี่เป็นคนแปลกนี่นา..”


...เบลเฟกอล เจ้าชายผู้ทรงศักดิ์แสยะยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ..แปลกพอที่จะทำให้รุ่นน้องหมวกกบเริ่มอยากเสียสติกับเขา..


.


.


.


.


ต่อให้ผ่านไปอีกสักยี่สิบปี ชั้นก็ไม่คิดจะลืมเรื่องวันนั้นหรอกนะ ..


พี่ชาย...


.


.


.


-THE END-



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



...อีกครั้งกับการดองอีกเรื่องมาเขียนอีกเรื่อง T.T BF โดนทวงแล้วทวงอีก ก็ยังดันอยู่ที่บรรทัดเดิม


...อีกครั้งของการเขียนอะไรที่คนเค้าไม่อยากอ่านกัน


...อีกครั้งกับฟิคสั้นที่เสร่อเขียนยาวเวอร์


...อีกครั้งที่เขียนฟิคเศร้าเคล้าเลือดออกมา


ใครจะเชื่อแรงบัลดาลใจฟิคมาจากวรรณกรรมสยองขวัญที่คลั่งหนักหนา..


เบลxจิล!! ..พระเจ้า ฉันทำไปได้ ~~ TT.TT


อ่านสปอยล์ไปเป็นข้อมุล จูนแล้วจูนอีกก็ยังไม่ยอมติดกัน ..ช่างสปอล์เลยคราวนี้ - -;;


ชื่อเรื่องนั้นเอามาจากซีรีส์ญี่ปุ่น แปลถูกรึเปล่าก็ไม่มั่นใจ ฮา..


แนวการเขียนเป็นการแถชนิดหนึ่ง ..ที่คิดมุขไม่ออกก็ตัดบทเข้าฉากอื่น 55+ (เหลืออะไรดีๆบ้างเนี่ย?)


Comment คือกำลังใจที่ดีมากมายสำหรับไว์รเตอร์ทุกคน..อ่านแล้วเม้นท์ติชมมากันเยอะๆนะจ๊ะ ^^;;;


เจอกันเรื่องใหม่(ที่มันจะวนๆอยู่กับวาเรีย และเจ้าชาย -.,-)ถ้ายังไม่หมดมุข ^^~


เราจะกลับมาถ้ารัฐบาลไทยมั่นคง!! (มุขนี้ใช้ไปรึยังเนี่ย - -??)

อ่า เรปบนบอกสยองแต่ผิดมั๊ยที่เราจะชอบ = ='''

ฮะๆ แต่ฮาตรงนี้



ขำเลยอ่ะ แบบ กบน้อยเพิ่งเก็ทความจิตของเบล 555+

เบลจิล~~~~ เบลฟราน~~~~ ลัลลัลลัลลา~~~

555+

อร๊างงงง! ชอบคู่นี้อยู่เหมือนกันนะ แต่ถ้าให้ดีอยากให้เบลเคะ!!
แต่งสนุกดีนะ ชอบๆ

ว๊าววววววววววววววววววว

คู่นี้ก้อน่ารักไช่เล่นนะเนี่ย

แต่ถึงยางไงสำหรับเรา

BF ก้อที่ 1 เสมอ

มาต่อไวไวล่ะอยากอ่านต่อนะ^^

=[]= เหงื่อตกชั้นเทพ เบลสะใจมากกกกก

เบลสุดยอดดด[อินี่มันบ้า]

แต่อ่านจบแล้ว รู้สึกคลื่นไส้อยากอ้วกออกมาเลยอ่ะ

เบลน่ากลัวดีแท้ ไม่ไหวแล้ว คลื่นไส้จริงๆ

เบลจิตได้อีก~

สงสารคนรับใช้อ่ะ..ซวย!!



สนุกมากๆค่ะ

แอบชอบคู่นี้อยู่เหมือนกัน ^^

(วนกลับมาอ่านอีกทีก็ยังชอบ ชิชิชิ) แต่งเรื่องใหม่นู๋อยากให้เบลเคะ(ชิชิชิ แหงสิ!ก็มันหายาก อยากอ่านบ้าง)SBอ่ะ SB ชิชิชิ หนับหนุนเต็มที่

คาชิจัง 5555555555+

ซึลแบบว่า ฮาจนปวดท้องเลยอ่ะ

บทจะเครียดก็เครียด บทจะหวานก็หวานซ้า (มีหวานตรงไหนวะ)

เครียดๆอยู่ก็ฮา 555555+ แบบว่าเจ้าชายกับกบอ่ะ ฮามาก ^O^

555555+ ไม่ไหวและ

ยังไงก็รอคาชิจังเหมือนเดิม อิอิอิ

p.s.ถ้าคู่นี้แอบอยากให้เบลเคะ อุชิชิชิ

มันเริ่มด้วยความเสื่อม จบลงอย่างโศกก อะรายกันเนี่ยยยยยคาชิจ๊างงงงง =[]=

แอบฮาหลายจุด เริ่มมาก็ฮาแตก " รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่มองเห็นด้วยเหรอครับ" กร๊ากกกกกกกกก

มีหลายฟิลมากมายเลยจ๊ะ เจ้าชายแอบโรคจิตอย่างร้ายกาจ โฮ้ววว และไปอาฟเตอร์ช๊อคกระหน่ำที่ฉากจุมพิต.....อร๊างงงงงงงงงงงงงง มันยอดมากจ๊ะนายจ๋า(?)

ชอบมากเลยจ๊า (เพราะมันเสื่อม...) ชิชิชิชิ

Bel x Siel ? TwT///

Mai mee Thai Keyboard sorry sorry naka.

want comment a. TwT mai mee Nc. Mai mee Pg. Mai mee Rate >0<//

Anard heart Ka Up eek naka like makmak royy

Love Bel forever >w<''

[^^^^^^^^^^^Do you under stand?^^^^^^^^^^^^^]

u chichichichichichi chichihichicchichichi chichichichichichihcichichcihichcichi ^^~~~~

จริงๆอ่านนานแล้วแต่ไม่ได้เขียนตอบ

เอาไปทางน่ารัก กับ โรคจิต(มาก) ไม่อยากเชื่อไอ้การทานขนมทั้งคู่

ฮู้วว~

สุดย้อดดดดค่ะ! ^^

เศร้าๆ T.T