[fic] minna no sora [?/27] c.13ประกาศหน้า14[12/8/08

kugachan

ได้ฤกษ์ ก่อนอำลาวัย16ปีของผมหนึ่งวัน เหอๆๆๆ

สิงบอร์ดพอสมควร ไม่ได้ช่วยอะไรTWT ยังไงก็ขอฝากฟิคเป็นการแนะนำตัวนะครับ ^^

Title : minna no sora (every body’s sky)
Author : Kugachan
Pairing : ?/tsunayoshi
Rate : G,NC-18 ,SM (แล้วแต่อารมณ์ kufufufu)
Spoilers: -สนองความบ้าคลั่ง กำลังบ้าฟิคเครียดๆ ครับผม^^ เป็นฟิควาดพล๊อตได้น้อยนิด แต่จะพยายามแต่งขอรับ~~!
Summary: -
Author notes: สมัครหลายเดือน สิงได้ครึ่งเดือน เลยขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยฟิคนี้นะขอรับ^^ อยากแต่งฟิคแนวนี้เหลือเกิน ยังไม่หายคลั่งนะเนี่ย~~~! ฟิคนี้ออกแนวเครียดๆ ทูน่าเคะเป็นใช้ได้ ฟิครีบอร์นเรื่องแรกที่แต่ง ใครไม่ชอบฟิคยาวๆขออภัยนะขอรับ (คำนับ) พอดีไม่ได้อ่านสปอยเพิ่ม จะมีบางอย่างที่ทะแม่งๆนะงับ

+++++++++++++++++++

minna no sora chapter 1

หากได้ยินถ้อยคำจากเหล่าชนผู้มีปัญญา

สิ่งที่พวกเขามักเปรียบเปรยคุณค่าของมนุษย์ หนึ่งในนั้นคือท้องฟ้า

นภาลัยสีสดใส ที่ซึ่งมีหลายสรรพสิ่งรายล้อม

‘เหนือฟ้าย่อมมีฟ้า’

‘นภาทดแทนกระดาษไม่อาจทดแทนพระคุณมารดาได้’

หรืออาจมีถ้อยคำสละสลวยมากกว่านั้น

ทำไมถึงได้ให้ความสำคัญต่อสิ่งที่ราวกับอยู่ใกล้ ยามเมื่อเราได้ไต่ขึ้นยังที่สูง

หากแต่จริงๆแล้ว ไม่ว่าจะเอื้อมสักแค่ไหน ก็ราวกับว่าฟากฟ้านี้ห่างไกลไปเรื่อยๆ

บางที...อาจเป็นเพราะ....

ท้องฟ้าที่แสนกว้างใหญ่ ไร้ซึ่งความคับแคบ โอบล้อมโลกา และเป็นสิ่งที่ทุกสรรพสิ่งได้เหม่อมอง

แล้วหากเป็นบุคคลผู้ปรารถนาที่จะเป็น “นภา” ของหลายๆคน

มันคงไม่ง่าย ดั่งเช่นการตะกายสัมผัสกับนภาอันสูงส่ง.....

กลิ่นไอหอมกรุ่นแห่งรุ่งอรุณยามเช้า แสงเรืองรองจากบานหน้าต่างกระจกใส สาดส่องยังห้องนอนของใครบางคน เสียงกร่นในลำคอดังขึ้น อันเนื่องจากอรุณรุ่งเยี่ยมเยือนพร้อมกับแสงสีอ่อนแสบตา นาฬิกาสั่นกราวตามเวลาที่ถูกตั้งไว้ เสียงแสบแก้วหูเรียกให้ร่างใต้ผ้าห่มสีขาวพลิกตัวไปมา

กริ๊ก!

นิ้วเรียวยื่นออกมาจากกำบังความเหน็บหนาวก่อนที่ฝ่ามือจะปิดยังปุ่มเล็กๆบนตัวนาฬิกา ใต้ผ้าห่มยุกยิกไปมา สักพัก ชายผ้าห่มจึงเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง เนตรสีเดียวกันปรือด้วยความง่วง หาววอดๆขับไล่ความง่วงออกไป

“ตื่นได้แล้ว! ไม่งั้นพ่อจะยิงซะ~!”

สำนวนแปลกหูไม่ชวนให้ผวาเท่ากับปลายกระบอกปืนซึ่งเล็งมายังเจ้าของร่างบางภายใต้ชุดนอนสีขาว ทารกต้องคำสาป ครูฝึกสุดป่วนสุดโฉดไม่เข้ากับใบหน้าเล็งปืนที่เด็กหนุ่มทั้งรักทั้งเกลียดเข้าหา ก่อนที่ไกจะเหนี่ยว ร่างบางจึงรีบถลา ตื่นมาอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย! อย่างยิงงงงงงงงงงงง” เอ็ดตะโรเสียงแหลม “ยอมตื่นก็ได้~~! ไม่ต้องใช้กระสุนดับเครื่องชน~~~!”

กระหืดกระหอบ รสชาติของกระสุนมหาภัยนั้น ได้ลิ้มลองมาหลายต่อหลายครั้ง แม้นว่าตอนนี้ ตัวเขาเองในวัย16ปีจะโตเพียงพอกับการต่อสู้ในฐานะ ผู้นำแห่งวองโกเล่รุ่นที่สิบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการสุดสยองเมื่อเกิดวันนี้กระสุนดับเครื่องชนทำพิษจนต้องวิ่งใส่กางเกงตัวเดียวไปโรงเรียนกันสาย

ฤดูหนาวแบบนี้ ไหนจะติดที่โตแล้ว

แบบนี้....เสี่ยงสุดๆ....

“งั้นก็ดี ตอนนี้ 7.30 รีบๆไปแต่งตัวซะ!”

ไม่รอให้ถูกยิง เจ้าตัวก็วิ่งแจ้นไปอย่างรวดเร็ว ครูฝึกพิเศษนามรีบอร์นขยับยิ้ม มองแผ่นหลังเล็กๆของเจ้าห่วยเมื่อวันวาน....

เจ้าห่วยคนนั้น...

.....หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?.....

เสียงปึงปังดังเล็ดรอดจากตัวบ้าน ขนมปังบนโต๊ะถูกหยิบขึ้นมาและถูกคาบไว้ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลกระหืดกระหอบหยิบรองเท้ามาสวม นาฬิกาข้อมือบอกเวลา7.45แล้ว แม้แต่เวลาจะพักหายใจก็ไม่อยากจะเสียด้วยซ้ำ

“ไออ่ะ” เสียงอู้อี้ดังขึ้น ก่อนที่เสียงตึกตักของพื้นรองเท้าจะสัมผัสกับพื้นถนน

หญิงผู้เป็นมารดา เฝ้ามองลูกชายที่มีเพียงคนเดียวด้วยรอยยิ้ม อดเอ็นดูกับความเปิ่นของลูกชาย ถึงเรื่องจะเกิดขึ้นมากมาย แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกชายของเธอก็ยังคงเป็นคนเดิม

แม้นจะเติบโตขึ้น

แม้นจะดูเก่งกาจขึ้น

แม้นจะดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

แต่สึนะโยชิ เด็กน้อยที่เติบโตขึ้น ก็ยังเป็นคนเดิม

ไม่ว่าจะกี่วันคืน เจ้าเด็กผมสีน้ำตาล ก็ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นลูกชายที่น่ารักเสมอ

เธอเพียงหวังว่า สักวันหนึ่ง ไหล่เล็กๆที่แบกกระเป๋าจากไปนั้น

จะสามารถแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ได้

- - - - - - - -

สึนะโยชิวิ่งไม่คิดชีวิต อย่าว่าแต่จะสนใจที่ๆตนวิ่ง แม้แต่ชายเสื้อที่แลบออกมาเพราะเร่งรีบก็ยังไม่รู้สึก เท้าสวมรองเท้าผ้าใบย่ำยังหลังคาของบ้านหลายหลัง

ทางลัดใช่ว่าจะสะดวก

แต่ขอข้ามทางที่รวดเร็ว

ยังดีกว่ากระโดดเอาคอไปพาดบนเขียง

คิดแล้วใจแป้วมาทันใด ไม่ใช่ว่าเกรงกลังการลงโทษจากอาจารย์ผู้สอน หากแต่ยังมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกว่าคุณผู้มอบวิชา

พอนึกถึง พี่ท่านก็ปรากฏตรงหน้าพอดี...

แน่นอนว่าความน่าสะพรึงอย่างหนึ่งของโรงเรียน ก็คือคณะกรรมการนักเรียน โดยเฉพาะคนๆนั้น เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าเย็นชา เส้นผมและดวงเนตรราวกับรัตติกาลนั้น ไร้ซึ่งความปราณี ราวกับเพชฌฆาตพร้อมกระชากเหยื่อ

จริงอยู่ที่ร่างนั้นคือหนึ่งในผู้พิทักษ์ของเขา

แต่เขาไม่คิดหรอก ว่าคนรักกฎจะปล่อยเขาไปเพียงเพราะเป็นคนสนิท….

ระหว่างเพื่อนกับหน้าที่ ร่างสูงผู้เปรียบดั่งเมฆานี้ จักต้องเลือกที่จะทำหน้าที่ของตนในการล่องลอย สรรสร้างสายวรุณ มิใช่เพื่อเคียงข้างท้องฟ้า

ติ๊งตอง ติ๊งต่อง ติ่ง ติง ติ๊ง ต่อง~

....แว่วเสียงสัญญาณเข้าเรียน ดั่งแว่วเสียงเพชฌฆาต ง้าง ศาสตราปั่นลำคอให้ขาดหาย

การมาสายไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าหากเป็นสถานการณ์นี้....

“ซาวาดะ......แต่งกายไม่เรียบร้อย...”

เพราะว่าการมาสาย โหดร้ายน้อยกว่าการทำผิดกฎเป็นไหนๆ.....

“คือผม..” เกาหัวอันปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาล เหงื่อไหลซึมทั้งที่เป็นช่วงเหมันต์กาล ร่างบางอ้าปาก คำนึงถึงเหตุที่จะอ้างได้ว่าทำไมเขาถึงต้องถูกหมายหัวเพียงเพราะเผลอทำชายเสื้อเชิ้ตสีขาวโผล่พ้นขอบกางเกง

“คือ...ผมรีบครับ คุณฮิบาริ”

ไม่สบกับเนตรดวงนั้น อาจเพราะกลัวการข่มขวัญซึ่งราวกับสูบพลังชีวิตของเขาไปจนแทบทรุด การบอกว่ารีบ หากคนตรงหน้าไม่ใช่ฮิบาริ เคียวยะ ป่านนี้เขาคงวิ่งขึ้นชั้นเรียนไปนานแล้วตั้งแต่คาร์บอนไดออกไซต์เมื่อสิบวินาทีที่แล้วยังอยู่ในปอดของเขา

“มากับฉัน...อย่าคิดแม้แต่จะหนีล่ะ....”

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จะผ่านไปกี่ปี รุ่นพี่คนนี้ไม่เคยเปลี่ยน

....เมฆา เพียงกลุ่มก้อนไอน้ำซึ่งจับตัวแน่น

ใยเล่าจึงได้หยิ่งทะนงตน ไม่แม้แต่จะยอมหยุดนิ่ง

เคลื่อนไหว เหือดหาย ปกคลุม

ไม่เคยมีวันไหนที่เมฆาจะหยุดนิ่ง

หากไม่ล่องลอย ก็กลับกลายเป็นพิรุณหยาดหยดลงยังพสุธา

หากไม่หยาดหยด ก็มลายหายกลั่นตัวเป็นไอน้ำ

ยากจับต้อง ยากคาดคะเน ยากจองจำ

หากใยเล่า ท้องฟ้ากลับต้องมีเมฆาผู้เอาแต่ใจ....

kugachan · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 3:20 am เรื่อง:

เด็กหนุ่มสั่นเกร็งด้วยกังวล จริงทีเดียวที่ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขามั่นใจได้ว่าเข้มแข็งขึ้นมากกว่าแต่ก่อน ไม่ใช่ว่ากลัวจะถูกทำร้ายร่างกาย แต่กลัวว่าการปะทะระหว่างหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ถูกเลือกมาอย่างคาดไม่ถึงกับผู้พิทักษ์แห่งเมฆา

ได้ชื่อว่าเป็นผู้พิทักษ์

ก็ควรจะพิทักษ์

ทว่ากฎคือกฎ แม้นจะเป็นผู้บัญชาการ

ก็ไม่อาจยกเว้นได้ ในเมื่อที่แห่งนี้คือสังคม คือโรงเรียนนามิโมริ...

ประตูถูกเลื่อนออก พร้อมทั้งเจ้าของร่างบางซึ่งเดินตามหลัง เสียงเลื่อนปิดบ่งบอกว่าในห้องมีเพียงแค่สองร่าง รุ่นพี่ผู้เย็นชาเริ่มต้นด้วยการนั่งลงกับเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงาน ห้องทำงานของคณะกรรมการนักเรียน ไม่ได้คับแคบอย่างที่คิด

แต่ก็ไม่ได้น่าอยู่นักหรอก....ในเมื่อมันอึดอัด....อึดอัดจากภายในจิตใจ

“เอ่อ คือ....”

“ที่เรียกมาเพราะเรื่องเครื่องแต่งกาย แต่ฉันลากนายมาที่นี่ มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว” ว่าพลางไขกุญแจ เปิดลิ้นชักออก จดหมายถูกหยิบขึ้น โยนให้คนตรงหน้าเป็นคำตอบอย่างดี โดยที่ไม่ต้องให้ถูกซัก

คิ้วเรียวขมวดมุ่น เส้นผมสีน้ำตาลบางซึ่งด้านหลังยาวลงมาคลอเคลียกับแผ่นหลังเมื่อสายลมเย็นพัดผ่านเข้ามายังหน้าต่าง ไม่นานนัก คำถามจึงเล็ดลอดจากริมฝีปาก

“นี่มัน หมายความว่า....ผมกำลังถูกเพิ่งเล็งจาก Ettenoiram family อย่างนั้นเหรอ?” เด็กหนุ่มตั้งต้นถาม “ทำไมรีบอร์นไม่บอกด้วยตัวเองนะ”

“เจ้านั่นไม่ใช่ฉัน ฉันไปเข้าใจได้ยังไง...แต่อยากรู้นักว่าทำไมฉันต้องมาทำหน้าที่เป็นคนบอกข่าวกับนาย”

ฮิบาริผู้ไม่สบอารมณ์กับการถูกมัดมือชกหยิบเอกสารที่ยังคั่งค้างไม่ได้จัดการขึ้นมา ไม่มีทีท่าสนใจว่าชีวิตของบอสจำเป็นจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายสุดบางสักแค่ไหน

“ว่าแต่แฟมิลี่นั่นเขาจะทำเรื่องแบบนั้นทำไมกันนะ ผมไม่ได้ไปสร้างศัตรูกับใครสักหน่อย” สึนะถอนหายใจ เนื้อความในจดหมายจากรุ่นที่เก้าบ่งบอกราวกับว่า ถ้าเขาหายใจอีกที กระสุนจากที่ลึกลับจะเข้าตรงเจาะสมองรอยหยักน้อยๆให้มีรูก็ไม่ปาน

“แล้วคุณฮิบาริจะทำอย่างไรดีล่ะครับ?”

หลังจากที่สมองไตร่ตรองอย่างรอบคอบที่สุด เด็กหนุ่มร่างบางจึงถามออกไป ร่างสูงคิ้วขมวด ขยับยิ้มที่มุมปากราวกับเย้ยหยันเล็กๆ

“หึ...ก็ระวังตัวไว้สิ ฉันไม่ได้รับปากกับนายว่าจะคุ้มครอง”

“ทั้งที่ได้แหวนผู้พิทักษ์แท้ๆ” พึมพำเบาๆ แต่อย่าลืมว่าคนตรงหน้าสามารถตื่นขึ้นมาได้เพียงเพราะกลีบกุหลาบตกลงยังพื้นโต๊ะ นับประสาอะไรกับเสียงพึมพำ

“ฉันปกป้องโรงเรียน ไม่ใช่ปกป้องนาย…”

ใช่....ไม่อาจเถียงได้....เพราะเหตุการณ์แย่งชิงแหวนเหล่านั้น ชายตรงหน้าก็เพียงแค่ต้องการปกป้องโรงเรียนเท่านั้น ไม่ได้คิดจะผูกมัดกับเขาคนนี้หรอก....

....เมฆาที่แสนเอาแต่ใจ...

ลุกขึ้นยืน มองไปนอกหน้าต่าง หิมะสีขาวตกลงมาราวเกล็ดแก้ว หยุดคิดเรื่องเครียดๆแล้วเดินมายังกระจกหนา ไอน้ำควบแน่นจับตัวเป็นฝ้า เด็กหนุ่มรุ่นน้องลูบฝ้าซึ่งบดบังทัศนียภาพภายนอก

เหมันต์กาลสีพิสุทธิ์ ห่อหุ้มสีแห้งกรอบของแมกไม้หลายชนิด ความสวยงามแสนเย็นเยือก คงเปรียบเปรยได้กับหิมะ

“สวยจังเลยนะครับ หิมะพวกนี้”

“.....”

“แต่ว่า....ทำไมนะ....ของที่สวยงามเช่นนี้ กลับเยือกเย็น หิมะพวกนี้ก็คือเมฆที่กลั่นตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งตกลงมายังพื้นดินเพราะอุณหภูมิใช่ไหมครับ?”

ว่าพลางมองสนามหญ้าที่เคยมีสีขจีปกคลุม บัดนี้เหลือเพียงพื้นที่อันเต็มไปด้วยตัวแทนแห่งเหมันต์ซึ่งสรรสร้างสถานที่แห่งนี้ให้ขาวโพลน

“อะไรหลายๆเนี่ยก็เกิดจากเมฆเนอะ”

หลายต่อหลายครั้งที่เขาไม่ได้รับคำตอบจากผู้พิทักษ์แห่งเมฆา แต่สึนะไม่ได้คาดหวังอะไรไปมากกว่าการได้ยืนอยู่โดยไร้ซึ่งการถูกจับเป็นเหยื่อใช้ระบายประจำวัน หัวเราะในลำคอเบาๆ ยามเมื่อเห็นเด็กนักเรียนหลายคนถูกพวกฝ่ายคณะกรรมการนักเรียนพาตัวมาลงโทษโดยที่ทั้งกลุ่มฝ่าหิมะที่กองหนาแทบกระดิกเท้าไม่ไหว

“เอ...น่าแปลกนะครับ ดาดฟ้าตรงโน้นมีคนอยู่ด้วย ทั้งๆที่หิมะตกแท้ๆ.....”

ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของคู่สนทนา หากแต่ประโยคนี้ทำให้ฮิบาริต้องหันออกไปนอกหน้าต่าง เพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่...

ปัง!

เพล้ง!

โครม!

แม้กระจกหนาก็ไม่อาจทนต่อการปะทะของกระสุนปริศนาได้ เด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสากระโดดหลบเศษกระจก เสียงกระสุนดังขึ้น ด้วยสติ หากแม้ไม่ทันเวลา ขอเพียงให้กระสุนทำลายส่วนไม่สำคัญก็ยังดี

หากแต่สมองของเจ้าห่วยประมวลผลช้า เพราะเพียงชั่วเสี้ยว ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาเข้ากระโจนผลักตนให้ล้มลงกับพื้นโดยใช้ร่างของตนเป็นโล่คุ้มกัน เศษกระจกตกลงมาประปราย ดีที่มีฟิล์มป้องกันยามแตก ช่วยยึดไม่ให้เศษชิ้นใหญ่ทำอันตรายได้ จึงไม่เป็นอันตรายใดๆ

ทว่า....วิถีกระสุนนั้นรุนแรง แม้จะได้รับการกระทบกระจกหนา หากแต่มันยังทรงพลัง ทะลุเข้ายังไหล่ขวาของเด็กหนุ่มร่างสูง เลือดกระเซ็นออกจากกาย เปรอะเปื้อนเครื่องแบบสีขาว หากแต่เจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจ รอกระสุนนัดถัดไปจะโจมตี หากแต่ผิดคาด เมื่อไร้ซึ่งเสียงใดๆจากอีกฟากของอาคาร ฮิบาริลุกขึ้นสังเกตความเสียหายโดยรอบ วองโกเล่ที่สิบลุกขึ้น กวาดตามอง รู้สึกถึงของเหลวหนืดซึ่งหยดยังเสื้อของตน เนตรน้ำตาลเบิกโพลง เมื่อรู้ว่าตนได้ทำพลาดแค่ไหน

.....ทำไมไม่เอะใจว่าคนที่อยู่อีกฟากจะเป็นศัตรู....

“คุณฮิบาริ! เจ็บมากมั้ยครับ!”

ตื่นตระหนก กร่นด่าตนในใจ อีกครั้งที่ทำให้คนๆนี้ต้องเจ็บ เพียงเพราะความโง่เง่าของตน วิ่งเข้าไปดูไหล่ซึ่งเหลือรอยแผลของกระสุน ทว่าดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ใส่ใจราวกับว่าเป็นเพียงแผลอันเกิดจากของมีคมเล็กๆ

“แกเห็นว่าฉันเจ็บหรือไง” ไม่ใช่ว่าเขาทำเป็นเก่ง แต่มันกลับไม่รู้สึกเจ็บ เพราะเขาเจอมามาก หรือเพราะสัมผัสเจ็บปวดมันตายไปตั้งนานแล้ว

“โถ่! อย่างน้อยก็ทำแผลสิครับ!”

ไม่แค่โวยวาย เจ้าห่วยสึนะเมื่อวันวาน บัดนี้กล้าที่จะคว้าแขนมีมัดกล้ามพอสมควรเข้าหา จากนั้นถลกเสื้อของรุ่นพี่สุดโหด โดยไม่สนใจสายตาเย็นชาทิ่มแทงเลยแม้แต่น้อย

ชาดข้นไหลรินพอประปราย มือเรียวฉีกชายเสื้อซึ่งแลบออกมาเพื่อใช้ซับเลือดเบื้องต้น

“ต้องไปที่ห้องพยาบาลแล้วล่ะครับ”

“ไปลากคอไอ้คนที่มันบังอาจเอาปืนมาเล็งไม่ดีกว่าเหรอ”

“คุณฮิบาริ! ชีวิตคุณมันสำคัญกว่านะ!” สึนะโวยวาย “ถ้าคุณไปสภาพนี้ อย่าว่าแต่ลากคอเลย แค่จะง้างทอนฟาคุณยังทำไม่ได้!”

ตุบ!

มือผลักร่างบางให้ล้มลงกับพื้น การกระทำของร่างบางไม่ว่าจะเป็นการบังอาจแตะต้องตัวเขา หรือการดูถูกว่าเขาไม่มีปัญญาง้างทอนฟาทั้งที่ถูกยิงแค่นัดเดียว

.....อย่าคิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหน ถึงได้เอาชนะทุกคนตรงหน้าหรอกนะ.....

“อย่าดูถูกฉัน” ทอนฟาถูกงัดออกมาใช้ขู่ขวัญ จ้องลึกลงไปในเนตรน้ำตาล หากแต่กลับไม่มองเห็นสีหน้าเจ้าห่วยที่เคยได้เฝ้ามอง

.....เนตรแน่วแน่ไม่แปรผัน หากตัดสินใจอันใดแล้ว จักต้องทำให้สำเร็จ….

“คุณก็อย่าดูถูกผม” สึนะเหยียดยิ้ม....ราวกับตนกำลังเป็นต่อ ทั้งที่ไม่ได้หยิบอาวุธอะไรมาต่อกร “ผมบอกว่าจะพาคุณไปรักษา ก็คือผมจะต้องทำมัน”

ไม่กี่วินาที คำขู่เริ่มจะรุนแรงขึ้น เมื่อท่อนเหล็กอาวุธคู่ใจของเด็กหนุ่มผมสีนิลถูกวางยังลำคอของร่างซึ่งล้มลงกับพื้น เนตรสีต่างกันสบมอง จดจ้อง ราวกับต้องการให้อีกฝ่ายยอมศิโรราบ

ผัวะ!

เสียงของการปะทะเกิดขึ้น ทว่าไม่ใช่เสียงของกระดูกลำคอถูกกระทบ แต่เป็นท่อนแขนเล็กซึ่งถูกยกมากันทอนฟาไว้ ฮิบาริกดน้ำหนักไป หมายให้เด็กหนุ่มผู้จองหองยอมสยบ และปล่อยให้เขาไปลากคอคนจองหองอีกคนมาขย้ำให้ตายคามือ

....ท้องฟ้ากว้างใหญ่...ใครๆต่างก็หลงใหล

....ทว่ามันกว้างใหญ่เกินไป....บางที.....ก็น่ารำคาญ

....มันจองหอง..คิดจะอวดตนเป็นใหญ่บนโลกนี้....

.....เหมือนมันกำลังเย้ยหยันเมฆที่ลอยใต้ท้องฟ้านั่น.....

...เหมือนกำลังเปรียบเทียบว่ามันสูงส่งและยิ่งใหญ่แค่ไหน...

kugachan · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 3:21 am เรื่อง:

กึก!

จู่ๆเนตรนิลกลับเบิกโพลง ในเมื่อมืออีกข้างซึ่งถือทอนฟาไว้กลับปล่อยอาวุธคู่ใจออก ไม่ใช่ว่าเขาต้องการใช้หมัดมาจัดการแทนท่อนเหล็ก ทว่าสมองที่เขาภาคภูมิใจกลับไม่สามารถสั่งการให้มือข้างนั้นทำตามได้

...กระสุน.....

…Ettenoiram….

....ความสามารถ....

....หรือว่า....

“ไอ้สัตว์กินพืช! ถ้าแกไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ!”

ตะคอกใส่ เป็นครั้งแรกที่สึนะจะได้เห็นคนเยือกเย็นมีอาการกระวนกระวายแม้จะเล็กน้อย เขาเข้าใจว่าฮิบาริคงอยากจะไปจัดการคนบังอาจนั่น แต่เขาตัดสินใจว่าจะช่วยก็คือจะช่วย

....เมฆที่แสนเอาแต่ใจ.....แต่ท้องฟ้าไม่ว่าอย่างไรก็โอบอุ้ม ยอมรับ...

...แม้มันจะวนเวียนเอาแต่ใจภายใต้ก็ตาม.....

คว้าก!

ไม่ใช่เสียงของทอนฟาที่หวดใส่ร่าง แต่เป็นมือซึ่งจับคอเสื้อแล้วกระชากออก ผ้าฝ้ายฉีกขาดเป็นริ้วโดยไม่ทันได้ตั้งตัว สึนะตกใจ ไม่คิดว่าฮิบาริมีกลยุทธ์ ขับไล่ด้วยวิธีแบบนี้

....คิดจะให้เขามีสภาพทุเรศออกจากห้องนี้ไปเหรอ? อยากรู้ว่าไปทำความแค้นอะไรไว้ให้...

“คุณฮิบาริ! ถ้าจะทำแบบนี้ พูดดีๆไม่เป็นรึไงครับ!”

ง้างมือหมายผลักคนตรงหน้า ทว่าใบหน้าคมนั้นกลับบิดเบี้ยวราวกับต่อสู้กับบางสิ่ง

“ฉันบอกให้แกหนีไปไง!”

“ก็แล้วทำไมถึงทำแบบนี้เล่า!” มืออีกข้างปล่อยทอนฟาออก แล้วกดไหล่เล็กให้แนบชิดกับพื้น “ถ้าให้ผมหนีคุณก็ปล่อยผมสิ!”

“ไอ้สัตว์กินพืช! แกไม่เข้าใจหรือไง! ความสามารถของพวกเอตเต้โนอิรัมแฟมิลี่!”

“ขอโทษนะครับ คุณฮิบาริ!” สึนะดิ้นรนอย่างเต็มความสามารถ แต่กลับสู้แรงของรุ่นพี่ไม่ไหว

“แต่คุณกำลังให้สัตว์กินพืชนี่คิดเอาเองเหรอครับ! ว่าผมโง่แล้วจะใช้คนโง่ๆอย่างผมคิดเหรอ? สมัยนี้เขาใช้ให้สัตว์มีเขาช่วยสถาปนิกออกแบบอาคารรึไงครับ !”

ผัวะ!

หมัดเสยเข้าที่ใบหน้าเล็ก แต่การฝึกฝนช่วยได้มากทีเดียว เจ้าห่วยเมื่อวันวานไม่ยอมแพ้ ใช้มือข้างที่ไม่ถูกตรงเอาไว้เสยเข้าที่แก้มของร่างสูง ทว่ากลับไม่ได้คำตอบเป็นเสียงสบถ แต่เคียวยะกลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ ไปมากกว่าการตีหน้ายักษ์

“จะบอกให้ก็ได้! เอตเต้โนอิรัม มันมาจากไหน!” บีบไหล่ของร่างบางแรงจนต้องร้องอุทาน “มันไม่ใช่ภาษาอิตาลีหรือภาษาอื่น ที่จริงมันคือชื่อแฟมิลี่ไร้สังกัด ชื่อของมันก็คือการเขียน marionette กลับหัวไงเล่า!”

“งั้นหมายความว่ายังไงล่ะครับ!” สึนะขัดขืนดิ้นรน ไม่เข้าการกระทำของร่างสูงเสียจริง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายน่าโมโห

“มาริโอเน็ต.....”

“ห่นกระบอกไงวะ! ไอ้งั่ง!”

คว้าก~!

การดิ้นรนไม่เป็นผล เมื่อเชิ้ตถูกกระชากอีกรอบ จนบัดนี้หน้าอกเปลือยเปล่าเผยสู่สายตา สึนะครุ่นคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

.....หุ่นกระบอก....หุ่นกระบอก.....

หรือว่า!

“กระสุนนั่น!”

“สมกับเป็นรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่เลยนะครับ...” เสียงของบุรุษปริศนาดังขึ้นจากประตู ไม่รู้ว่าชายผู้นั้นได้ก้าวมาตั้งแต่เมื่อไหร่ สูทสีดำดูภูมิฐาน พร้อมกับเนตรสีไพรินใต้แว่นสีชา เส้นผมสีนิลยาวรวบมัดดูเป็นคนมีชาติตระกูล ทว่าในตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมีพินิจว่าคนตรงหน้าเป็นเช่นไร ในเมื่อคำพูดแฝงความนัยเอาไว้

“คุณคือ! อั่ก!”

หมัดเข้าปะทะท้องน้อยจนจุก ร่างบางหอบหายใจใต้ร่างสูงผู้เป็นทั้งอริและมิตร เนตรนิลมองอย่างอาฆาต กับริมฝีปากแน่นอย่างอดกลั้น

“ก็แค่คนไม่สำคัญในแก๊งนั่นแหละ หึๆๆ นั่นน่ะคือ มาริโอเน็ต คาร์ทริจ (marionette cartridge) หรือเรียกง่ายๆว่า กระสุนหุ่นกระบอก งานวิจัยใหม่ของแฟมิลี่ของผมล่ะ” ว่าพลางควงปืนสั้นในมือเล่น

“คล้ายๆกับกระสุนดับเครื่องชนของคุณนั่นแหละ แต่กระสุนหุ่นกระบอกของผมมันจำควบคุมกล้ามเนื้อของเหยื่อ ตามลักษณะของยาที่ใส่ไปด้วย”

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ๆ มองวองโกเล่รุ่นที่สิบซึ่งถูกคร่อมเอาไว้ เนตรน้ำตาลมองด้วยความโกรธ ไม่คิดว่าเขาจะถูกเล่นงานด้วยวิธีสกปรก แถมยังลากเพื่อนมาเสี่ยงภัยด้วย

“ทำไมถึงทำแบบนี้!”

“ผมมาที่นี่ไม่ได้มาให้คำตอบคุณ” หัวเราะในลำคอ “พอดีอยู่ในรุ่นทดลองเลยอยากลองใช้น่ะครับ”

“แก.....”

“คุณนี่เก่งชะมัด” ชายหนุ่มหัวเราะเย้ย มองเหยื่อที่ใกล้จะปลดปล่อยความบ้าคลั่ง

“ยานั่นแรงไม่ใช่น้อยเลยนะ ทนได้แบบนี้สุดยอด อ๊ะ จริงสิ.....คุณสึนะโยชิ..อยากรู้มั้ย...ว่าคุณเคียวยะที่น่าเทิดทูนถูกยาอะไรครอบงำ....”

“ก็แล้วมันอะไรกันเล่า!” ทั้งดิ้นรน ทั้งเข่นเขี้ยวมองคนข้างหน้า

“อ้อ ต้องบอกอะไรสำคัญกว่านั้นสิ ตอนนี้เวลา8.25 โรงเรียนเข้าแล้ว แต่คณะกรรมการนักเรียนมีประชุมที่ห้องนี้...”

“แล้วไง!” สึนะตะโกนก้อง

“กระสุนออกฤทธิ์ประมาณ5นาที คงรู้ใช่ไหมครับ คุณเคียวยะ หากว่าพวกคุณไม่รีบ ‘เสร็จกิจ’ ก่อน4-5นาที ลูกน้องที่น่ารักจะเจออะไรต้อนรับฤดูหนาวกันนะ”

“คึๆๆ ผมจะบอกอะไรให้” ก้มลงกระซิบยังใบหูของร่างบาง

“...มันคือยาปลุกอารมณ์ล่ะ คุณท้องฟ้าแห่งวองโกเล่.....”

ปัง!

“ขอให้สนุกกับช่วงเวลาหฤหรรษ์นะครับ~~!”

เสียงปิดประตูตามด้วยเสียงสั่งลา….

บ้าที่สุด! ทำไมถึงต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้เล่า!

สึนะกร่นด่าในใจ ดิ้นรนขัดขืนเพราะรู้ว่าคนด้านบนกำลังพยายามอยู่

“คุณฮิบาริ ขอโทษนะครับ ถ้าผมจะอัดคุณ!”

“ก็รีบๆทำสิวะ! ไอ้กระสุนนรกนั่นมันทำให้ร่างกายสั่งการตามใจชอบ แถมยัง....” แผ่นอกบอบบางและผิวกายขาว เย้ายวนจนชักไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือใจของเขากันแน่

ผัวะ!

ต่อสู้กับใจตัวเอง และต่อสู้กับคนตรงหน้า หมัดเล็กสวนเข้าที่ใบหน้าหล่อ ไม่ทำให้เจ็บ แต่ก็ทำให้เซ สึนะลุกขึ้นผลักรุ่นพี่ให้ออกห่าง ควานหาเสื้อนอกที่ยังเป็นชิ้นเป็นอันสวมใส่ กำลังวิ่งหนี ทว่า....

ตุบ!

จู่ๆร่างกายกลับไม่ยอมรับการสั่งการใดๆ ร่างล้มลงอย่างไม่น่าเชื่อ ใช่ว่าจะไร้เรี่ยวแรง แต่ทำไมเหมือนกับว่าเอ็นและกล้ามเนื้อไร้ความรู้สึก

“นี่มัน.....” ลื่นไถลลงอย่างหมดท่า มองคนที่ถูกควบคุมร่างเดินเข้ามาหา “มันเกินความสามารถมนุษย์แล้ว...”

“เหมือนกับว่าพวกมัน....จะ....ค้นวิธีแบบที่เจ้านั่นใช้..” ร่างสูงหมายถึงผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกซึ่งมีวิชาพิสดารยากจะคะเน หอบหายใจ ไม่อาจอดกลั้นความต้องการของร่างกายได้

ร่างบางซึ่งนอนหมดท่ากับพื้น เสื้อนอกที่เผยออก เผยให้เห็นแผ่นอกกระเพื่อมตามแรงหอบหายใจ จำความไม่ได้ว่าถูกวางยาตั้งแต่เมื่อไหร่ มันอาจเป็นยาชาชนิดที่ทำให้เอ็นกับกล้ามเนื้อไม่ยอมทำตามคำสั่งสมอง แต่อย่างไรก็ตาม

เวลากำลังดำเนินไปเรื่อยๆ

ถ้าหากว่าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น อย่าว่าแต่การเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบเลย แม้แต่นักเรียนโรงเรียนนามิโมริก็อย่าหวังว่าจะได้เป็น

ชื่อเสียง...และเกียรติ์ ถูกเดิมพันด้วยเวลาเพียงห้านาที......

เหลืออีก4นาที....

“แฮ่ก...แฮ่ก....” หอบหายใจด้วยการพยายามต่อต้านยาที่ได้รับ สึนะพยายามจะขยับร่างกาย แม้ว่าร่างสูงของรุ่นพี่ที่แสนน่ากลัวจะเข้ามาประชิดก็ตาม

ผลั่ก!

ฤทธิ์ไม่มีทีท่าว่าจะเสื่อมลง มันกลับแกร่งขึ้น สติของเด็กหนุ่มร่างสูงก็แทบจะไม่เหลือ กลับถูกครอบงำด้วยจิตใต้สำนึก กอปรกับกายที่ถูกชักใยดั่งเช่นหุ่นกระบอก ร่างบางถูกผลักให้ล้มตัวลงนอนยังพื้น ไม่ทันได้หายใจ ริมฝีปากบางถูกทาบทับด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย รุนแรงจาบจ้วงไร้ปราณี เขี้ยวคมถูกฝังยังกลีบปากให้เกิดบาดแผล มือกระชากเสื้อนอกออก เล็บสั้นหากแต่ยังเหลือความคมอยู่บ้าง กรีดลงยังอกของเด็กหนุ่มจนต้องกรีดร้อง

....นอกจากโดนเล่นงานแล้ว

....ยังถูกแย่งชิงจูบแรก...

....จูบที่แสนรุนแรงนี้....

....ทำไม....ทำไมกัน?.....เจ้าพวกนั้นถึงต้องทำอะไรแบบนี้...

.....ต้องการอะไรจากเขา?......

kugachan · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 3:22 am เรื่อง:

“เจ็บ!” คิดจนสมองแทบระเบิด ต้องทำอะไรสักอย่างสิ! เจ้าห่วยเอ๊ย!

ไม่สนใจว่าร่างจะถูกละเมิดแค่ไหน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการหนีให้พ้น เขาไม่ต้องการจะให้รุ่นพี่ที่ใครๆก็เคารพต้องมาแปดเปื้อนเพียงเพราะความประมาทของสัตว์กินพืชอย่างเขา

เหลือเวลาอีก3นาที

“ได้โปรด! รู้สึกตัวสิ!” หากดิ้นรนไม่ได้ ก็ขอใช้เสียงให้เป็นประโยชน์ แม้ว่าร่างกายจะถูกกระตุ้นด้วยมือที่ลูบไล้กายให้เสียวซ่าน กัดฟันทน กู่ตะโกน ร่ำร้องให้เด็กหนุ่มร่างสูงรู้สึกตัว....

“คุณฮิบาริ! อย่าให้พวกมันทำให้คุณต้องแปดเปื้อน!” ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เนตรนิลไร้ซึ่งแววตาเดิมนั้น ไร้ชีวิตชีวา บัดนี้ความอดทนของเขาขาดสะบั้น

ได้แต่ตะโกนออกไป ไม่อาจทำอะไรได้.....

เป็นเพียงแค่สัตว์กินพืชไร้เขี้ยวเล็บ...เท่านั้นหรือ

เหลือเวลาอีก2นาที

ฟันคมกัดลงไปยังลำคอขาว ก่อเกิดรอยแดง เลือดไหลซึม กางเกงถูกถลกลงต่ำ เอวบางคอดเผยสู่สายตา ต่ำลงมาจนเห็นท้องน้อย มือดึงผ้าหนาลง ทว่าเหมือนมันจะถอดออกมาได้อย่างยากเย็นเหลือเกิน

“คุณฮิบาริ! รู้สึกตัวสิครับ!” ตะโกนต่อไปจนเสียงแหบแห้ง

“คุณรักหน้าที่ คุณรักโรงเรียน คุณรักตำแหน่งนี้ไม่ใช่รึไง รู้สึกตัวแล้วทำลายมันให้ได้สิครับ! คุณเป็นคนเก่ง! ดังนั้นช่วยกลับมาเป็นคนเดิมได้ไหมครับ!”

เหลือเวลาอีก 1นาที

“คุณฮิบาริ!”

ติ๊ก.....ต่อก......ติ๊ก.....ต่อก.....

ริมฝีปากทาบทับปิดกั้นการโวยวายของเด็กหนุ่ม เวลาเหลือไม่มากแล้ว เขาต้องรอด ต้องรอดสิ!

“คุณฮิบาริ! นามิโมริตอนนี้ขาดคุณไม่ได้!”

.......ได้โปรด.....ขอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น.....

....................

....แม้สักครั้งก็ยังดี....

.......
....
....
...
..
...
.
.
.
............
.
.

...

“ซาวาดะ....”

ติ๊ก.....เวลา 8.29 นาที.....

.....ทันเวลาพอดี....

“คุณฮิบาริ ขอบคุณนะครับที่รู้สึกตัวเสียที” น้ำตาแห่งความโล่งใจหยาดหยดยังพวงแก้มของเด็กหนุ่ม

………
…
..
.
…

ครืด!

“คุณฮิบาริ! เกิดอะไรขึ้นที่กระจกห้องคร......ครับ.....”

…………
…
.
.
..

....

.................

...

มัน.......สายไปซะแล้ว..................

หรือนี่จะเป็นปฐมบทแห่งการล่มสลายขอหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียน....

แม้แต่คนที่โง่ที่สุดยังเข้าใจถึงสภาพที่เกิดขึ้น เมื่อคุณหัวหน้าที่พวกเขาและพวกหล่อนแสนภาคภูมิใจ คร่อมเด็กหนุ่มเอาไว้ ในสภาพที่ชุดขาดวิ่น มีร่องรอยการต่อสู้ รอยแดงที่ลำคอขาวและบางส่วนบนแผ่นอกเล็ก ท่ามกลางความตกตะลึง เสี้ยววินาที พบว่าในหมู่คนที่รีบวิ่งขึ้นมาเพราะกว่าว่าจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นอันเนื่องจากกระจกหน้าต่างแตก มีใครบางคนกดชัตเตอร์

“มันคงเป็นข่าวที่ฮ็อตที่สุดในประวัติศาสตร์ของนามิโมริเลยล่ะ”

เสียงดังมาจากกลุ่มๆหนึ่ง ไม่เคยคิดว่าคนที่ไม่มีใครกล้าต่อกร กำลังถูกระตุกหนวดเสืออยู่

ยาหมดฤทธิ์แล้ว ร่างสูงลุกขึ้นจัดชุดให้เข้าที่ ส่งสายตาอาฆาตพวกคนในคณะกรรมการ สึนะรีบลุกขึ้นควานหาเสื้อมาปิดกายอย่างผวา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายและโกรธขึ้ง

“ใครที่มันบังอาจถ่ายรูป.....” เอ่ยบอกด้วยความเย็นชา ไม่ใส่ใจเลือดซึ่งไหลเยิ้มจากไหล่ขวา “อยากถูกขย้ำรึไง”

ไร้ประโยชน์อยู่ดี ใครก็ตามที่แบล็กเมล์เขามันต้องตาย แต่ตอนนี้มันไม่อยู่ที่นี่ ต่อให้โง่สักแค่ไหน มองคนที่ยืนอยู่หน้าห้องซึ่งยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

“มีปัญหาอะไร....ประชุมเลื่อนเป็นตอนเย็นที่ห้องรับรอง ที่นี่ไม่สะดวกจะใช้”

“ตะแต่...คุณเคียว...” คนสนิทมองยังไหล่ขวา ก่อนจะหันมองร่างบางซึ่งพยายามหาที่กำบังสายตาทิ่มแทง

“แกมีปัญหากับฉันรึไง?”

“เปล่าครับ...คือ”

“คุณฮิบาริกำลังทำ...”

“หนวกหู!” เนตรนิลกาฬฉายแววอำมหิต “ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน......”

สิ้นเสียง ทุกคนพากันกรูออกไป ทิ้งให้สองร่างยืนนิ่ง

“คุณฮิบาริ..... ผมขอโทษ...” ทำได้เพียงแค่นี้ เขาเคยเป็นเจ้าห่วยให้คนทั้งโรงเรียนดูถูก เคยชินกับสายตาเหยียดหยาม แต่ฮิบารินี่สิ......

คนที่ใครๆก็เทิดทูนแม้จะมีวิธีการป่าเถื่อน...

....กลับต้องมาเสียศักดิ์ศรี เพียงเพราะเด็กหนุ่มสุดห่วยเช่นเขา.....

“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของแก”

หยิบเสื้อนอก สวมทับปกปิดรอยแผลจากกระสุน

“ฉันต้องการก็คือไอ้คนที่มันบังอาจทำแบบนั้น!”

..
....

...

มองจนกระทั่งร่างนั้นเดินจากไปลับ…

หรือว่า......นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาใหญ่เสียแล้ว....

ท้องฟ้าจะเป็นเช่นไร

หากไร้ซึ่งเมฆา

สรรพสิ่งเบื้องล่าง จะรู้สึกเป็นเช่นไร?

+ติดตามตอนต่อไป+

ตอนเดียวล่อไป17หน้า =w=|| พิมพ์เพลินไปงับ ถ้าแหม่งๆยังไงก็ขออภัยคร้าบบบ อ่อ ลืมบอกครับ ให้นึกภาพว่าพวกสึนะใส่เสื้อกั๊กแบบในคอมมิค น่าจะใช่เครื่องแบบฤดูหนาวงับ

ขอบคุณที่ติดตามขอรับ^^

derick · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 3:47 am เรื่อง:

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ซือคุงคู่ใครไม่รู้ แต่แค่เปิดก็ได้ใจแล้วววววววววววววว

อยากได้กระสุนของแฟมิลี่นั้นจัง คึหึหึ~ จะเอามายิงเล่นให้หมดเลย 55555555555

(หางโผล่มาปลิวว่อน) รอตามต่อไปค่า
_________________

>>Blog Exteen<<
>>Happy Famiglia<<

ansuz · Rank: Mafia Boss เข้าร่วม: 17 Jan 2008 ตอบ: 523

ลูกเสืออออออออออออออออออออออออออออออออ

พ่อแมวขอกรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ลูกเสือสุดยอดมากกกกกกกกกกกกกกก

อยากได้กระสุนแบบนี้มายิ่งเล่นจริงๆด้วย ครึๆๆๆๆๆ

อุตส่าห์เกือบพ้นวิกฤตแล้วเชียว ครึๆๆๆๆๆๆ

แต่เอาเถอะ^^

มาต่ออีกนะลูกเสือน้อย พ่อรออ่านต่อจ้า ครึๆๆๆ

ปล. คุ้มค่าที่แนะนำดาร์กสกายให้ลูกอ่าน ครึๆๆ
_________________
Walking this road,
Without you,
To remake forgotten promises
and meet you at roads end.

Faded Memories,
Reconstucted Memories,
A dream - a dream of you,
In a world without you.

The dream I see in the world without you,
Torn dream, like a memory from the far past,
I'd like to put it together,
With you...

*Credit : Kingdom Hearts II

Leiziar · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 4:31 am เรื่อง:

เสือออ~
// กระโดดตะครุบ สกรีมใส่หู!!

คุณเคียว!! ท่านฮิ!!!!! เสะได้ใจก๊ะ = =b kufufu...

นึกว่าเรื่องแรกที่เสือจะแต่งเป็น 18D ซะอีก (ฮา)
แต่เจอ 1827 มาตั้งแต่ต้นนี้.................

// ล้มโต๊ะ
พวงไผจะมาก่อนตั้งนาทีทำพรือ ว๊ากก!! ชิ...

ท่านฮิ!! ง๊าวๆๆ โฮกกกกก =[]= ฮิเสะ!! 1827 บันซายยย!!!
แต่ชื่อกระทู้ก็ขึ้นแล้วนี่นะว่า มินนะ...
คุโมะโนะโซระไม่ได้เหรอก๊ะ =x=....
// โดนลากไปทิ้งหน้าบ้าน....

ถ้าไม่มีเมฆ... แม่ยกตายก่อนแน่ค่ะ.... ทั้งร้อน ทั้งไม่มีอาหารตา... ตายแหงม.....

ยังไงก็ เดี๋ยวจะตามไปทวงตอนใหม่ต่อ แฮ่... เอามาซะดีๆ....
// ปูเสื่อ.. นอนกลิ้งรอในกระทู้
_________________
…เนตรคมปิดลงช้าๆ…
กลีบซากุระร่วงหล่นสัมผัสมือแผ่วเบา…
ดูสวยงามราวภาพมายา…
…ทว่าบอบบางยิ่งกว่าสิ่งใด…

เหมือนนาย… สายหมอกของฉัน……

cocolu · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 6:01 am เรื่อง:

เฮียคูขาาาาาาาาาา~~~~~ >[]< เฮียสุดยอดดดดดด~~~@@@@@@@@

เฮียขึ้น ?/tsunayoshi เช่นนี้ โดได้เลยว่าเฮียต้องเขียนมะรุมมะตุ้มรุมสึนะแหงๆ! ฮาา

รอตอนต่อนะคะเฮียย~ >w<
_________________

rosme · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 8:07 am เรื่อง:

อ๊ายยยยยยยยยยย เกือบไปแหน่ะนู๋ทูน่า

แต่งดีมากเลยค่าใช้ภาษาสวยมากเรยจ้า ชอบจังเรย อุคิอุคิ

มาต่อไวๆน้า จะนอนรอจ้า

Hi_Bird · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 10:05 am เรื่อง:

แต่งดี

ภาษาสวน

แนวเรื่องโดน

แค่นี้ก็พอแล้ว

เหลือแค่มาอัพไวๆก็สุดยอดแล้ว
_________________

ruk21us · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 12:55 pm เรื่อง:

สวัสดีค่ะ ดูท่าจะได้อ่านฟิคมันส์ๆอีกเรื่องแล้วสินะเจ้าค่ะ แต่เห็นว่าจะเครียด ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะเพราะเสพความดาร์คจิตๆเป็นชีวิตจิตใจ

ไอ้เรื่องยาวยิ่งไม่ต้องกังวล ภาษาเช่นนี้ อารมณ์เรื่องเช่นนี้ถึงไหนถึงกันเจ้าค่ะ ดูท่าซือคุงของท่านจะไม่อ่อนไม่แข็งจนเกินไป ปรุงรสกำลังดี

ปกติข้าน้อยชื่นชอบเคะที่ไม่นิ่มจนเกินไปน่ะเจ้าค่ะ เลยรู้สึกถูกใจ

แต่ดูท่าตอนต่อไปนี่จะอื้อฉาวกันทั้งบางสินะ จะออกมาแบบไหนล่ะนี่ อยากอ่านต่อเร็วๆจัง ( ถึงช้าก็รอได้ไม่ต้องกังวลค่ะ )

ปล. อุตส่าห์แวะคอมเมนต์ให้ขอบคุณนะเจ้าคะ ดีใจที่แม้จะจบไปแล้วแต่ก็ยังมีผู้เข้าไปอ่านเจ้าค่ะ Very Happy

_________________
นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย

Happy-Famiglia

chomexchome · Rank: Mafia Boss เข้าร่วม: 08 Oct 2007 ตอบ: 750

อยากจะบอกท่านคูว่า นี่ไม่ใช่วิกฤตของวองโกเล่หรอกค่ะ แต่มันเป็นวิกฤตของคนอ่านชัดๆ!!

"วิกฤตเลือดสาด!!!!!!"

โอ้วววววววววววววววววว มาอีกเรื่องแย้วววววววววววววววว มาอีกแย้วววววววววววววววววววววว
นอกจากคำบรรยายเรียกเลือดที่ปรากฏมาตั้งแต่เริ่มต้นเยี่ยงนี้....
ความดาร์กก็ทำท่าจะทวีคูณขึ้นด้วยในตอนต่อไปด้วยอีกต่างหาก

กระอั่ก!!!
ความสุข!!!

เปิดตัวมาก็ลึกซึ้งแล้ว จะว่าไปแล้วชื่อของแฟมิลี่นั่น ไม่ใช่ซือคุงหรอกนะลูกที่ไม่ยู้ว~ แม่ก็โง่พอกัน กร๊ากกกกก Laughing

ท่านฮิก็โห้ด โหด~ มิทราบว่าเป็นอะไรกะคุณหฤษฐ์แห่งจำเลยรักหรือเปล่าคะ? อิอิ แหมๆ ยาอะไรเนี่ย...อยากเห็นจังเผื่อจะเอาไปใช้ในฟิคตัวเองมั่ง เคะเคะ ตอนนี้ไม่อยากด่าบุรุษปริศนาที่เข้ามานั่นเลย อยากชมมากกว่า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด >////< ขอยานั่นด้วยยยยยย ขอดูยานั่นโหน่ยยยยยย จะเอาไปลองกับฟิคตัวเองบ้างงงงงงง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

กระฉูด!!!
ความหื่น!!!

จะว่าไปแล้ว ซือคุงโหมดนี้ราชินีถูกใจแม่มากมายเลยล่ะลูก~~~ >3</ ยิ่งโตนับวันยิ่งเกะน้อยลง ราชินีมากขึ้นสินะลูก งุงิ แจ่มๆ แบบนี้สิค่อยมันส์โหน่ยยยย~~~!!! >///<b เนื้อเรื่องหลังๆจะเป็นยังไงหนอ แค่เริ่มต้นก็มันส์ขนาดนี้แล้ว~ >w<

แล้วก็ท่านคูคะ ไม่ยาวไปหรอกค่ะ แบบนี้กำลังดีเลยค่ะ ดีสุดๆ ดีมากๆ!!! >_< ตอนต่อไปขอยาวๆแบบนี้นะงับ !
ถูกจายยยยยย!!!!!

รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อจ้า~~! >0</
_________________

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]

kikuva · ตอบเมื่อ: Sat Feb 02, 2008 7:48 pm เรื่อง:

อร้ายยยยยยยยย สุดยอดมากเลยค่ะ

ฟู้ววว เกือบไปแล้วซือคุง

ว่าแล้วก็นั่งกางเต็นรอเจ้าค่ะ

แตค่งได้สุดยอดมากอ่านแล้วนึกภาพตามได้เลยเจ้าค่ะ
_________________

Kumi · ตอบเมื่อ: Sun Feb 03, 2008 9:25 am เรื่อง:

จะว่าอะไรมั๊ยเนี่ยถ้าคุมิจะขอบคุณEttenoiram family ที่สร้างกระสุนได้แจ่มสุดๆ กร๊ากกกกกกกก >//////<

/โดนถีบออกนอกฟิค

ขัดใจนิดก็ตรงทำไมต้องตั้งเวลาด้วยล่ะเว้ยเฮ้ย!! กร๊าซซซซซซซ ขัดใจแม่ยกกกกกกกกกก!!!

อ่อ ภาษางามมากค่า~ บรรยายลื่นไหลดีจัง

แต่ฮาซือคุง...เอ่อ ลูกคิดว่าตัวเองห่วยขนาดนั้นเลยเหรอลูก? รึประชดคุณฮิกันแน่เนี่ย? =[]=

จนชักไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือใจของเขากันแน่

ต้องเป็นอย่างหลังค่ะคุณฮิขา กรี๊ดดดดดด >///////<

แต่ไอ้คนกดชัตเตอร์มันเป็นคร้ายยยยยยยยย!! ต้องเป็นสายของEttenoiram familyแหงเลย ในนามิโมริมีใครกล้าทำอย่างนั้นบ้างล่ะเนี่ย?

เชียร์ให้คุณฮิลากไอ้คนถ่ายรูปออกมาได้มาเร็วๆ แต่ท่าทางงานนี้วองโกเล่อาจแตกหักกันเองได้สินะคะ? (เดา 555)

เหลือบมองขึ้นไปเห็นเรทแล้วเลือดจะกระฉูด~ แถมไม่ขึ้นแพร์เยี่ยงนี้ได้ฟิคมะรุมมะตุ้มรุมรักทูน่าอีกเรื่องแล้วสิ วะ555

ปล.ยาวสิยิ่งดีค่ะ! แม้จะมากก็ไม่หวั่น จุใจคนอ่าน ^ ^

ปล.2ถึงว่าคุ้นๆท่าน อ่อๆ ท่านที่แต่งกี้บี้ในฟาร์มนั่นเอง อ๊ายยยยยยยย >//////<
________