XDS
B84
182769
อ้ากกกกกก
ถูกใจ
แต่ท่านซัส
ทำไมท่านถึงรุนแรงกับซือแบบนั้น
ทูน่าจะดีถ้าเราถนอมนะท่าน
XDS
182769
ไม่รู้จะบรรยายยังไง
B84
น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก มากกกกกก

อัพอีกเร็วๆน้า

ป่าแซนฮร้าเบาๆกับซือคุงหน่อยก็ได้ แค่นี้ซือคุงก็ช้ำจะแย่แล้ววTAT

แอบค้างไป27วิเมื่อเจอคู่XD =A=

ตอนนี้รอลุ้นตอนที่ท่านฮิกับมุคุมาเจอซือคุง

อยากรู้ว่าจะทำหน้ายังไง=w=^^ ชิชิชิ

รออ่านต่อฮะ~

อ้ากทำไมสองหน่อความจำสั้นเยี่ยงนี้
ทำเค้าไว้แล้วไม่รับผิดชอบนะยะเนี่ย
ทำไมหนูทูน่าช่างน่าสงสารเยี่ยงนี้มี
สามีไม่รักดีถึงสองคนเนี่ยช่างอนาถ
จริงๆเป็นทั้งบอสทั้งภรรยาของสองหน่อ
แล้วคู่XDโผล่มาแล้วสควอลโล่จะทำไง
อ่ะจ๊ะเนี่ยแล้วสรุปจะเป็นXSDรึSDรึXSอ่ะจ๊ะ
ออกแนวงงๆคู่นี้นิดๆแล้วหนูทูน่าผู้น่ารัก
จะกลับไปให้พวกผู้ัพิทักษ์ได้ยลโฉมตอน
ไหนอ่ะจ๊ะเนี่ย
ปล.รีบๆๆๆๆๆมาต่อนะจ๊ะคูกะจัง

เเหม~อ่าน นานนานไป เหมือนว่า...

หวง~ชั้นมาทวงของชั้นคืน....

XD ... เเม่เจ้า ป๋าเหมาหมดเลยอะ..
เเค่ X27 ก็จะสลบคาคอมอยู่เเล้ว

เเล้ว คู่บันลัย อีกคู่มันก่อตัวมาได้อย่างไร

B84 B84 B84 B84 B84 งง..

เย้ดีใจจังมีคนปั่นฟิคคู่B84มาให้แตมแล้ววววววววววววววว/กระโดกอดท่านคู

แหมแตมก็ว่างั้นแหละตกลงหลามหึงใครกันแน่นะแต่แตมเดาว่า หึงป๋าแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น

แถมมีXDมาด้วยดีใจ/กระโดดกอดอีกรอบ

แหมเจ้าชายทามมายไม่จับกดบาจิลไปเลยล่ะจะถามคำถามทำม้ายยยยยยยยยยยยยยยกดเลยดิ๊5555555/โดนถีบ

น่าโมโหอีกนังแรมโบ้จริงวุ้ยมาขัดจังหวะทำมายยยยยยฟะไอ้วัวบ้าไปตายซะป๊ายยยยยยยยยยยยยวุ้ยขัดใจแม่ยก84กะBจัง

มาต่อด่วนเลยนะค้า

ป.ล บางคำอาจไม่สุภาพไปหน่อยขออภัยโทษด้วย/กลัวคาร์ม่าติดลบตามมา

กร๊ากกกกกกกก พ่อไก่แจ้!!!!เกือบหลงเสน่ห์ทูน่าแล้วมั้ยละ!! ชิชิชิชิชิ
ดีนะม้ามาทัน! ฮ่าๆ ตกลงใครคู่ใครกันแน่เนี่ยยย โฮกกกก งงไปหมดแล้วฮร๊า~
ป๋าคู่ม้า แล้วหลามหล่ะ!!! คู่กะโรมาริโอ้!!! กร๊าซซซซซซซ ม่ายยย

ที่รู้ๆ เดาว่าเจ้าชายกะบาจิล!! (คู่นี้ไม่เคยแวบเข้าหัวมาเลยทีเดียว 55)คู่แปลกกกกก~>{}<!

อ้ายยย เฮีย kugachan
รสนิยมเดียวกะเดี๋ยนเลยฮ้า

เดี๋ยนนะ ช๊อบ ชอบ ให้ ดีโน่ เคะมากเลย
แล้วก็ชอบคู่ B84 ม๊าก มากด้วย

แล้วสคอวสนี่ชอบป๋าแสนหรือดีโน่อ่ะ ??
แต่อยากให้ชอบดีโน่จังเย้ย อ๊างงง

อุแหม่ ตอนนี้สึนะช้ำเลือดช้ำหนองเหลือเกิน *V*

กรี๊ด XD เพิ่งได้เคยสัมผัสเป็นครั้งแรก อ๊าก เลือดกระชูด ที่หลามโกรธเพราะหึงป๋าแซนอ่ะสิ คึคึ

อ่านตั้งแต่แรกจนจบ ขอให้สึนะดีขึ้นซะที

แถมยังพวง B84 ที่ยังไม่เคยอ่านอีก กรี๊ด ๆๆๆ กระชูด รอบ 2 อ๊ากกกกกก

มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตผมไม่รู้ อัพมันได้ทุกวี่ทุกวัน 555+
ตอนนี้อาจสั้น เพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่จะได้แกล้งตัวละคร คึหึหึ เพราะว่าความโหดร้ายของฟิคมันยังไม่จบง่ายๆหรอกคร้าบผมมม

มีหลายคนเดาผิด ฮา~ อย่าโทษผม ไปโทษคนวาดอาร์ตดีเกะโน่น ทำผมคลั่ง กร๊ากกก 55+

minna no sora chapter 12

ดูเหมือนว่าการขัดขืนจะเป็นไปได้ยากยิ่งนัก กลายเป็นว่าวิ่งมาให้ถูกขยี้ชัดๆ เจ้าของเรือนผมสีสว่างคิดในขณะที่ร่างถูกสัมผัสด้วยความเร่าร้อนบนโซตาราคาแพงภายในห้องกว้าง เสื้อนอกถูกถลกออกเผยให้เห็นอกแบนราบซึ่งปรากฏรอยสักร้อนแรงบริเวณสีข้าง ริมฝีปากของคนจอมบงการกระตุกยิ้มก่อนที่จะไล้เลียผิวเนื้อสีขาวจากลำคอเพรียวลงมายังแผ่นอก

ปิ๊บ!

โทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียแล้ว ชายหนุ่มผมสีเข้มทำสีหน้าไม่พึงพอใจ คว้ามาแล้วกดปุ่มโทร ขณะนั้นก็หยอกล้อคนด้านล่างด้วยการกรีดปลายเล็บมือข้างที่เหลือลงยังกลางอก เรียกให้เกิดเสียงอุทานขึ้น

“มีอะไร!? สวะ!?”

“ไม่มีอะไรว่ะ! กะจะมารับไอ้รุ่นที่สิบโว้ย! ปลายสายที่มีคำพูดไร้ความสุภาพบ่งบอกว่าคือสควอโล่ที่โทรมา

“ตอนนี้คงไม่ได้หรอกเฟ้ย!สวะ! เอาไว้ตอนบ่ายจะให้คำตอบว่ะ!”

“แกคิดจะทำอะไรห๊า? ไอ้บอส!?”

“สวะอย่างแกไม่จำเป็นต้องรู้หรอกเฟ้ย!” สิ้นเสียงตะคอก ก็วางสายในบัดดล ชายหนุ่มร่างเล็กกว่าปิดกั้นเสียงตนด้วยหลังมือ มองด้วยเนตรปรือลงมายังคนด้านบนอย่างต้องการยื่นอุทธรณ์

“นี่...ไม่ใช่เวลามาทำอะไรแบบนี้นะ!!” บอสหนุ่มแห่งคาวัลโลเน่ประท้วงด้วยการว๊ากใส่

“หุบปากน่า ไอ้สวะ!” ปลายเล็บจิกยังยอดอกของอีกฝ่าย เรียกให้เสียงอุทานก่อเกิด

“เลิกได้แล้วน่า!”

“หนวกหู !หรือแกจะไปฟ้องรุ่นที่เก้า!? ห๊า!??” เล่นเอาพูดไม่ออกกันทีเดียว ใบหน้าสวยอ้าปากพะงาบๆ หาคำพูดมางัดกับคนจอมบงการไม่ออก

ปิ๊บ!

ดูเหมือนว่าโทรศัพท์มือถือคงจะรู้อายุขัยของมันเสียแล้ว ว่ามันคงไม่รอดหาก....หากทำให้แซนซัสมีน้ำโมโห

“มีอะไรวะ!!”

“เฮ้ยยยย ไอ้บอส รุ่นที่เก้าบอกจะคุยด้วย เดี๋ยวจะโอนสายโว้ยยยย ท่าทางงานนี้คงได้คุยกันยาวเว้ย!”

พอได้ยินแบบนี้ปลายนิ้วก็เริ่มออกแรงมากขึ้นกว่าเดิม น่ากลัวว่าเจ้าเครื่องมือสื่อสารคงได้แหลกคามือเป็นแน่หากคู่สายเกิดนึกอยากคุยนานจริง

“ว้อยยยย น่ารำคาญชะมัด! !” พออารมณ์เสีย อยากทำอะไรก็พลอยหมดอารมณ์ ลุกออกให้ร่างโปร่งสูงสบโอกาสลุกขึ้นแล้วควานหาเสื้อนอกวุ่นวาย

“มีอะไรจะพูด!ว่ามา!”

รุ่นที่เก้าเป็นฝ่ายโทรเข้ามาซ้อนสาย กระนั้นแม้จะเป็นคนที่ชุบเลี้ยงแต่ก็ใช่ว่าคนอย่างแซนซัสจะให้การเคารพเพราะมีเรื่องที่ทำให้โมโหไม่สร่างอยู่อย่างหนึ่ง

ดีโน่สบโอกาสกะเผ่นหนี คิดว่ากลับมาอีกคราคงต้องลากลูกน้องมาเยอะๆ ความเสี่ยงมีสูงทีเดียว ก็เล่นเอากลัวหน้ามืดถ้าคราวหน้าเจอกัน..คงไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงจะโดนมิใช่น้อย

“เรื่องไอ้รุ่นที่สิบนั่นเรอะ! มันท่าทางเสียสติน่ะ!” เจ้าของห้องพูดจากับผู้อาวุโสด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“จ๊ากกก” ขนาดจะหนียังไว้ลายความซุ่มซ่าม สะดุดขาตัวเองแล้วล้มไปกองกับพื้น จากนั้นเจ้าม้าพยศจอมซุ่มซ่ามก็ลุกขึ้น แล้วคลานไปประตู

“ไม่รู้สิวะ! เหมือนมันเจอเรื่องไม่ดีจนช็อกไป!” แซนซัสก็ยังตอบต่อไป ด้วยความที่เป็นคนจดจ่อกับธุระที่ได้รับ จึงไม่ได้ใส่ใจเจ้าม้าพยศที่ทำท่าจะหนีไปอีก

“ว๊ากก” แจกันราคาเฉือดสี่แสนเยนถูกมือปัดไปโดนเข้าแตกทันทีเมื่อสัมผัสกับพื้น ร่างโปร่งสูงรีบถลากไปประตูโดนด่วนด้วยความกลัว คว้าลูกบิดแล้วไถลตัวเองออกห้อง


“อ๊ะ! สควอโล่!” โชคเข้าข้างสวรรค์เป็นใจในรอบสัปดาห์ เจ้าของเรือนผมสีเงินยาวยืนมองด้วยใบหน้าแสยะยิ้ม มือถือสีเงินในมือบ่งบอกว่าเจ้าตัวได้จัดการล่อเสือออกจากถ้ำให้เจ้าตัวปัญหาไปเจอปัญหาใหญ่ๆเข้าอย่างจัง เพื่อให้เพื่อนตัวเองรอดพ้นจากเงื้อมือพญาอินทรีจอมบงการ

“เออ!” กะว่าจะอ้าปากถากถาง แต่คนไม่รู้จักโตกลับถลาเข้ากอดเอวสควอโล่อย่างจัง

“สควอโล่~~~~~~ ถ้านายไม่มามีหวังฉันตายแน่ๆอ๊ะ !ช่วยฉันด้วยยยยยยย แซนซัสจะฆ่าช้านนนนน”

ทำท่าออดอ้อนงอแงเหมือนเด็กจนร่างโปร่งสูงเริ่มสงสัยว่ายิ่งโตอายุสมองยิ่งลดลง เห็นแล้วชวนอนาถเหมือนสมัยที่เรียนด้วยกันนานมาแล้ว...
ปัง!!!

“ไอ้สวะ แกคิดจะหนีจากฉันเรอะ~~~~~!” เสียงเกิน80เดซิเบลดังลั่นจนแก้วหูสะเทือน แซนซัสถีบประตูจนบานเปิดผางออก มองไอ้เจ้าตัวน่าขยี้ที่ลงไปเกาะแข้งเกาะขาไอ้สวะลูกน้องของตนอยู่

“ยุ่งน่า นายคิดจะทำร้ายฉัน ไม่หนีก็บ้าแล้วววววว” โวยวายพลางกระชับแขนให้เกาะขาของสควอโล่แน่นกว่าเดิม

“หนวกหูน่า ไอ้สวะ หนี้ที่ติดฉันมันหนักหนานะโว้ยยยย”

“เรื่องของนายเซ่ อ๊ากกกก นายนี่มันน่ารังเกียจที่สุดเล้ยยย”

“ไอ้บอส !ไอ้ม้าโง่เอ๊ย! พวกแกไม่คิดจะทำงานรึไงฟะ!!!!!” เจ้าฉลามขี้โมโหเริ่มโวยวาย ให้รับมือกับเด็กไม่รู้จักโตที่อีกคนมีนิสัยเอาแต่ใจกับคนขี้แย


ตูเหนื่อยเฟ้ยยยย ไอ้พวกไม่รู้จักโต~~~~!

“ก็....นายก็หยุดแซนซัสสิ...” เสียงคนน่ารักที่ตอนนี้มันน่ากระทืบดังขึ้นแผ่วๆ สควอโล่หมดอารมณ์จะอดทนต่อไป เตะขาตัวเองสลัดเจ้าม้าน้อยขี้แยให้ลงไปกองกับพื้น ส่งสายตาอาฆาตมาทางบอสตัวเองที่เอาแต่ใจเป็นเด็กหัวโจก

“เฮ้ยยยย ไอ้บอส ถ้าแกไม่ตั้งใจทำงาน จะฟ้องรุ่นที่เก้าโว้ย! !” ทำท่าเหมือนเพื่อนในชั้นเรียนที่พร้อมจะไปฟ้องผู้ปกครองได้ทุกเมื่อ แซนซัสพูดไม่ออก ไม่รู้เพราะกลัวหรือเกรงใจ ถึงได้ไม่ยอมตอบโต้อะไร แค่ถีบประตูให้สวะสองตัวเดินเข้ามา ท่าทางจะโมโหมิใช่น้อย

เพิ่งรู้ว่าเหนือแซนซัสยังมีรุ่นที่เก้าก็คราวนี้....

“แล้วไอ้รุ่นที่สิบนั่นล่ะ? !” ผู้มาเยือนถามด้วยความสงสัย ร่างผมสีทองค่อยๆพยุงกายขึ้น เดินตามหลังด้วยอาการหวาดๆ เกือบหลบเศษแจกันไม่พ้นกันเลยทีเดียว

“อ๋อ....อยู่ในห้องนอนล่ะ นี่แล้วฉันก็สงสัยอะไรบางอย่างด้วยนะสควอโล่” ดีโน่ตั้งหัวข้อสนทนาขึ้น เดินนำหน้าก่อนจะเปิดประตูห้องนอน แล้วสะดุดธรณีประตูที่ต่างระดับจนหน้าครูดกับพรม

ร่างโปร่งผมสีน้ำตาลไหม้นิทราอยู่ยังเตียงแลดูเหนื่อยล้า มองเห็นร่องรอยสีกุหลาบที่ลำคอก็เรียกให้เนตรสีเงินเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่กล้าถามไถ่อะไร

“นี่...นายคงรู้ใช่ไหมว่าสึนะโดนอะไรมาบ้าง ฉันคิดว่าเจ้าตัวคงช็อก” คนซุ่มซ่ามลุกขึ้นมาอีกครั้งแล้วนั่งลงกับเตียง

“เออ ก็คิดแบบนั้นล่ะวะ!” ลดเสียงลงบ้างเป็นการให้เกียรติ์คนป่วยก็แล้วกัน “ตกลงไอ้ฝ่ายนั้นมันทำไปเพื่อไรฟะ?”

“ก็...เหมือนเป็นความขัดแย้งกับโรคุโด มุคุโรน่ะ แต่สำคัญสุดคือฉันอยากรู้ว่า..สึนะสติแตก...มันก็น่าแปลกนะ ถึงจะรู้ว่าถูกทำแบบนั้นจะทำให้เป็นบ้าได้ แต่คนเข้มแข็งแบบนี้มันคงยากนะ” ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมสีน้ำที่ปรกใบหน้าหวานสวย มองคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

“อือ...” รับรู้ว่าเด็กหนุ่มคงกำลังจะตื่นแล้ว ถึงจะไม่ได้เห็นกับตาแต่คงพอรู้ว่าเจ้าตัวคงจะสติแตกได้น่าประหลาดใจ ชายหนุ่มผมสีเงินมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย รอดูปฏิกิริยาของเจ้าของเรือนผมฟูฟ่อง

....พูดตามตรงคือฉันไม่ชอบมาเห็นคนสติแตกตรงหน้า

มันน่ารำคาญจะตายไป...


“สึนะ.....” เรียกแผ่วเบา ร่างไร้อาภรณ์ลืมตาขึ้น เนตรกลมโตที่ทอประการหม่นเศร้า มองภาพตรงหน้าอย่างใช้ความคิด

“อึก~ ไม่ !อย่า!” ตะโกนเสียงดัง ถอยกรูดไปติดกับเตียง ใบหน้าสะบัดไปมา มือปัดป่ายไปทั่วเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง กลัว...ความรุนแรงที่ได้รับจนกายเจ็บปวดรวดร้าว...


“สึนะ! ใจเย็นๆ ฉันเอง!” มองร่างคนร่างบางอย่างสงสารจับใจ ขยับกายเข้าหาด้วยใบหน้าอ่อนโยนเจือความโศกเศร้าเอาไว้ ร่างเล็กไม่สนใจอะไร ปัดป่ายไปทั่วจนเล็บข่วนยังแก้มของศิษย์พี่ตนเองเป็นรอยเลือดซึม

“สึนะ ตั้งสติไว้ ไม่มีใครทำอะไรนายหรอก!” เท้าทั้งถีบทั้งเตะชายหนุ่มผมสีทอง กระนั้นเจ้าตัวก็ไม่ลดความพยายามที่จะทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าสงบลง

“ไม่เอา! กลัว! ฮึก... ฮึก โฮ~~~!” น้ำตาแห่งความผวากลั่นตัวลงมาพร้อมเสียงโฮลั่น ร่างสูงกว่าจึงยอมถูกตบหน้าแรงๆเพื่อให้ร่างกายบอบช้ำชะงักเล็กน้อย ก่อนที่จะคว้าเจ้าเด็กเสียสติมาโอบกอดด้วยความอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัวนะ สึนะ ไม่มีใครทำอะไรได้หรอก....” ใบหน้าสวยซบลงกับไหล่เล็ก รู้สึกว่า...ยิ่งมีใครมาร้องตรงหน้าแล้วอดจะกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ไม่ได้

“ฮึก.....ฮึก....” อ้อมแขนอ่อนโยนนี้ ชั่วชีวิตคงได้สัมผัสมามากมายจากมารดาผู้อ่อนโยน จึงเข้าใจว่าได้หลบหนีจากอ้อมแขนปิศาจร้ายมาสู่อ้อมแขนของมารดา..

“ฮึก....คุณแม่....ผมกลัว....” ใบหน้าที่อาบคราบน้ำตาซบยังไหล่ของอีกฝ่าย กอดคนตรงหน้าด้วยอาการร่างสั่นไหว

“สึนะ...ไม่มีใครทำอะไรแล้วนะ อย่าร้องไห้...” พูดไปงั้นๆที่จริงควรบอกตัวเองด้วยที่หลั่งน้ำตาออกมาง่ายๆ ควรจะเข้มแข็งจึงจะถูก...


“คุณแม่ อย่าทิ้งผมนะ...ฮึก....กลัว....” สึนะโยชิตอนนี้ไม่ได้ต่างจากเด็กไม่พ้นขวบที่ต้องการความอบอุ่น ร่างโปร่งสูงจึงปล่อยให้ร่างน้อยของผู้เป็นศิษย์น้องโอบกอดต่อไป

“ไม่ทิ้งน่า...ไม่เป็นไรนะเด็กดี...” ฝ่ามือลูบไล้เส้นผมสีน้ำตาลไหม้เปียกชื้นช้าๆ

เนตรสีเงินมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นึกชื่นชมที่อดีตเจ้าขี้แยที่ทำได้แค่เพียงอาศัยความช่วยเหลือจากคนอื่น จะสามารถมอบการช่วยเหลือเยียวยาจิตใจให้ใครได้

เวลาที่คนเราโศกเศร้า....ควรจะมีคนปลอบประโลม....

เนตรสีเพลิงมองอย่างห่างๆที่ขอบประตูห้อง มองสองสวะที่แสนอ่อนแอด้วยสายตาไม่พึงพอใจยิ่ง

สวะที่เอาแต่ร้องไห้....เห็นแล้วน่ารำคาญเป็นบ้า....

“ฮึก...ฮึก...ฮือ.....” แต่ยิ่งได้ยินคำปลอบใจ ก็ยิ่งร่ำไห้เข้าไปใหญ่ เนตรสีอำพันส่องประกายหมองเศร้า นึกไม่ออกว่าจะทำเช่นไรต่อไป หากปล่อยให้เด็กหนุ่มเป็นแบบนี้ต่อไป เรื่องมันคงไม่จบง่ายๆหรอก...

แรกสุดก็คือการประกาศสงครามกับเอตเต้โนอิรัมแฟมิลี่อย่างเป็นทางกาจ และตามมาคือการสอบวินัยแซนซัส ถึงจะบอกว่าไม่ใช่ฝีมือของเพื่อนของตน แต่กระนั้นทางวองโกเล่คงไม่เชื่อในเมื่อไม่มีหลักฐานใดยืนยันได้ว่าแซนซัสไม่ได้กระทำเอง เหตุจูงใจก็พอสมควร ดีโน่ คาวัลโล่คิดว่าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้คงจะเกิดเรื่องร้ายแรงราวน้ำผึ้งหยดเดียวเป็นแน่

.
..
.
.
.
…

สุดท้ายก็ต้องยอมให้กอดจนสึนะโยชิหลับไปอีกรอบ บอสแห่งวอริเออร์กลับไปนั่งดื่มเหล้าต่ออีก ส่วนสควอโล่นั่งอยู่ไม่ห่างนักเพราะได้รับคำสั่งมาให้ดูแลพวกเด็กมีปัญหาทั้งสอง

“เฮ้ออออ นายคิดแบบเดียวกันไหม? ไอ้คุณหนู!” พออยู่ด้วยกันเพียงลำพังสควอโล่ก็มักจะเรียกเขาด้วยสรรพนามเช่นนี้

“ก็....คิดว่าคิดเหมือนกันมั้ง....อาการแบบนี้น่ะ ใช่เลยสควอโล่...” เนตรอำพันสบมองเนตรสีเงินคู่เรียวคม รอยยิ้มแบบคนหัวรุนแรงปรากฏ ร่างโปร่งสูงลูบคางอย่างใช้ความคิด

“พวกสารกล่อมประสาท...” ใบหน้าคมแสยะ “เหมือนจะถูกฉีดเข้ามากะทันหันจนร่างกายถูกกระตุ้นสมองอย่างรุนแรง เคยเห็นไอ้คนที่มีสภาพแบบนั้นมาก่อนเลยรู้” ฉลามหนุ่มที่เชียวชาญด้านการต่อสู้ กระนั้นก็ยังเชี่ยวชาญด้านการโค่นล้มคนด้วยวิธีทางเคมี ดีโน่พยักหน้าด้วยความชื่นชม

“ใช่แล้วล่ะ..แล้วเท่าที่ดูคงเป็นพวกชนิดไม่แรงเท่าไหร่ ถ้าพวกแอมเฟตามีนนี่.....คงออกฤทธิ์ประมาณยาลดความอ้วนชนิดแรงล่ะมั้ง...”

“เฮอะ...ไอ้พวกเดนตายนั่นมันแผนสูงชะมัดยาก!” มองเจ้าเด็กผมสีน้ำตาลที่เมื่อก่อนดูอ่อนแอ และพอเจอกันอีกทีก็เข้มแข็งขึ้นเหมือนกันไอ้คนเจ้าปัญหาผมสีทองที่นั่งสบมองตาตนอยู่ แต่พอเจอเรื่องไม่คาดฝันมันก็อ่อนแอเหมือนๆกันได้

“นั่นสิ ถึงจะเข้าใจว่ามีความขัดแย้งกับมุคุโร...แต่มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับสึนะเลยนะ” ร่างโปร่งสูงเดินเข้ามาใกล้ฉลามหนุ่มกระหายเลือด


“อย่าโง่ไปหน่อยเลย ไอ้คุณหนูไข่ในหิน!” เล่นเอาแก้มของคนเจ้าปัญหาพองด้วยความไม่พอใจ “ถ้าเกิดไอ้หนูนี่มันสำคัญกับไอ้ผู้พิทักษ์กวนส้นนั่น...มันก็อีกเรื่องหนึ่งวะ!!”

“พูดอีกก็ถูกอีกนะ” ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มเข้าใจในการวิเคราะห์ เดินมาหาชายหนุ่มที่นั่งบนโซฟาข้างเตียง

“แต่เรื่องนั้นไว้คิดหลังจากสึนะฟื้นก็แล้วกัน ยังไงก็ขอบใจนะ เรื่องที่ช่วยงานกับที่มาช่วยน่ะ” ยิ้มแป้นด้วยดวงตาส่องประกาย ฉลามหนุ่มพ่นลมหายใจ ดึงคอเสื้อสเว็ตเตอร์ติดขนเฟอร์ให้ใบหน้าน่ารักเข้าใกล้

“ไม่คิดจะให้รางวัลรึไง!?” เนตรหรี่ลงอย่างไม่พอใจ เรียกให้คนตรงหน้ามีสีแดงระเรื่อปรากฏ อมยิ้มก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากอีกฝ่านแผ่วเบา

“ก็...ไม่ได้เจอกันนาน...”

“เขินเรอะ? แค่นี้ !”

“ฉันก็คนนะ ~สควอโล่ ~! ไม่ได้หน้าด้านตลอดซักหน่อยอ่ะ !!” โวยวายด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะโวยวายต่อไม่ได้ เมื่อร่างถูกคว้าให้ถลาลงมาซบกับแผ่นอกแกร่ง กระชากเส้นผมสีทองแล้วประทับจุมพิตหนักหน่วงยังกลีบปากสีระเรื่อ บดขยี้ด้วยความเสน่หา ปลายเรียวลิ้นตวัดเกี่ยวราวกับโหยหาสัมผัสมาเนิ่นนาน ร่างผมสีสว่างยอมให้ถูกสัมผัสด้วยความรู้สึกหวั่นไหว ถึงตอนแรกจะขัดขืน แต่นานๆเข้าก็ได้รับรู้ว่าสิ่งที่โหยหายมานานนั้นได้กลับมารู้สึกอีกครา...

กระทั่งยอมผละออกแต่โดยดี คนถูกฉวยโอกาสรีบผละออกด้วยใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจสะท้านแล้วขยับออกห่าง

“คราวหน้ามันไม่จบแค่นี้หรอกว้อยยยย ไอ้คุณหนู!”

“บะ.....บ้าที่สุดเลย! ทั้งนายทั้งแซนซัส!!!” ตะโกนด้วยความเจ็บใจ วิ่งออกไปจากห้องหลังจากสะบัดหน้าเชิดใส่ ถึงจะสะดุดพรมจนกลิ้งหัวเกือบโหม่งขอบโต๊ะ ถูกแซนซัสส่งสายตาอำมหิตก็รีบกระโจนพรวดออกไป กระทั่งปิดประตูอย่างมีมารยาท ก็หัวคะมำเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่โรมาริโอ้ที่ติดตามอยู่เดินมาหา เจ้าม้าพยศก็หวิดจะได้เป็นม้าสิ้นชื่อกันเสียที

“เฮอะ! ไอ้คุณหนูไข่ในหิน ต่อนี้ถึงมันจะแข็งแกร่งขึ้น แต่มันก็ต้องถูกดูแลอีกล่ะวะ!” บ่นกับตัวเอง มองไข่ในหินอีกตัวที่นอนหลับไม่รู้ต่อไป คิดแผนว่าจะไปบอกคนอีกฝั่งว่าควรอย่างยิ่งจะหาใครมารักษา เดินออกไปแล้วส่งสายตาอาฆาตให้กับแซนซัสที่ซดเหล้าขวดที่4ของรอบเช้า

“คราวนี้กูชนะโว้ย~ไอ้บอส!!” ได้ทีขี่แพะไล่ก็เล่นเอาแววตาแห่งความพิโรธแทบหลอมเหล็กเป็นของเหลวได้ แซนซัสเกือบทำแก้วที่ถืออยู่แตกเป็นเสี่ยงๆ สบมองเนตรสีเงินที่ส่องประกายท้าทาย

“ก็แค่คราวนี้แหละวะ สวะ!!ยังไงสวะนั่นมันก็ต้องเป็นของฉันคนเดียว!!”

“เฮอะ !!ไอ้คนที่เห็นคนอื่นเป็นสวะยังมีหน้ามาพูดอีกเรอะ ไอ้บอส!!” เหน็บแนมแล้วเดินออกไปจากห้อง หลบแก้วเหล้าที่ปามาด้วยความแรงหวุดหวิด

“ถ้าเรื่องผู้นำฉันยอมให้แกชนะ แต่เรื่องหมอนั่นฉันไม่คิดจะแพ้นะว้อย ไอ้บอส!”

“ไปให้พ้น ไอ้สวะปากมาก!”

ปัง!

เพล้ง! ! !

ประตูปิดทันก่อนที่ขวดวิสกี้ว่างเปล่าจะลอยมาแล้วกระทบประตูแตกเป็นเสี่ยงๆ แซนซัสเริ่มรู้สึกว่าเลือดในกายมันเดือดพล่านจนทนไม่ไหว คิดแล้วอยากหาสวะระบายเป็นบ้า...

“โถ่ว้อย!”




*/*/*/*/*/*

อีกด้านหนึ่งคือพวกเด็กหนุ่มใต้ฐานลับนามิโมริ บอสแห่งคาวัลโลเน่บอกไว้คร่าวๆว่าสึนะโยชิบาดเจ็บจึงไม่สามารถจะพามาได้ ถึงจะถูกโกคุเดระเขย่าคอจนเกือบหายใจไม่ออก แต่สิ่งที่บอกได้คือคงไม่เหมาะหากให้บอสรุ่นที่สิบมาที่นี่โดยที่ยังบาดเจ็บ จะเสี่ยงเกินไปหากจะกระทำเช่นนั้น

“ทำไมล่ะวะ หรือแกไม่ไว้ใจพวกฉันห๊า! ! !” โกคุเดระโวยลั่นและถูกยามาโมโตะรั้งเอาไว้ไม่ให้ทำอะไรโง่ๆอย่างตรงเข้าไปเค้นดีโน่ด้วยการบีบคอ

“ไม่ใช่นะ ก็สึนะ....สึนะบาดเจ็บขนาดนั้น..ฉันว่าเขาเจ็บเกินกว่าจะพามาได้น่ะ”

“ว๊ากกกก ไอ้บ้า หรือที่จริงพวกแกทำให้รุ่นที่สิบเจ็บกันแน่ห๊า! ! อย่าให้พ่อรู้นะว่าใครทำอะไรรุ่นที่สิบ ไม่งั้นพ่อระเบิดสมองกระจายแน่โว้ย!”

เจ้าไดนาไมต์ก็ดิ้นพรวดๆเหมือนจะตายให้ได้ ร่างโปร่งสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินไปกับโรมาริโอ้หลีกเลี่ยงศึกภายใน ขณะนั้นเองก็บังเอิญเจอกับฮิบาริที่พอรู้ว่าชายหนุ่มจะมาเพื่อแจ้งข่าวก็เดินกะมาถามไถ่


“ที่พูดมานั่นไม่ใช่ทั้งหมดสินะ” เหมือนว่าเจ้าตัวจะได้ยินหมด ร่างผมสีสว่างถึงกับอึ้ง พูดไม่ออก กระทั่งปลายนิ้วแตะยังแผลถูกข่วนข้างแก้มด้วยความแรง ก็เรียกเสียงอุทานให้ปรากฏ

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหมอนั่น” ไม่เคยเลยที่จะหลุดรอดสายตาขอพญาปักษาแห่งนภาลัยได้ เนตรสีอำพันเลือกจะไม่สบตา บอกปัดๆไปด้วยไม่อยากให้เรื่องนี้ได้ยินจากปากของตน

“ฉัน...บอกไม่ได้หรอก ตอนนี้จะมาหานายให้ช่วยหาหมอเก่งๆมาเท่านั้นเอง” ว่าแล้วก็กระซิบข้างหู เรียกให้เรียวคิ้วเข้มขมวดขึ้น

“หมอเชี่ยวชาญด้านการรักษาแผลสด กับหมอจิตวิทยา? งั้นรึ?” เสียงแผ่วเบาดังขึ้น ร่างโปร่งสูงพยักหน้าเข้าใจ

“ใช่แล้วล่ะ อยากให้มาสมทบเร็วๆ ให้ดีควรเป็นหมอที่เป็นมาเฟียด้วย จะบอกว่าให้ลูกน้องฉันบินมาก็เป็นการรบกวน อีกอย่างเคียวยะคงรู้จักกับคนเก่งๆแบบนั้นน่ะ”


“ก็ได้...” น่าแปลกที่เด็กหนุ่มไม่คิดจะถามต่อ จนคนตรงหน้าเกิดอาการสงสัยจนเผลอถามออกไป

“แล้วไม่คิดจะถามบ้างเหรอ?”

“ถามแล้วมันได้คำตอบจริงๆไหม? สัตว์กินพืชอย่างนายคงไม่คิดจะบอกหรอกนะ” เล่นเอาเจ้าม้าพยศเงียบกริบ กระทั่งเจ้าของร่างโปร่งสูงผมสีไพรินเดินมาสมทบ ก็เกือบทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง เผลอทักออกไปด้วยความกล้าๆกลัวๆ

“คุณต้องปิดบังอะไรที่สำคัญใช่ไหม?” เนตรสองสีส่องประการใคร่รู้ ดูเหมือนตรงทางเดินมันจะหนาวจนเสียวสันหลังชอบกล อีกคนก็แสนจะมืดมนแลดูน่ากลัว กับอีกคนที่แสนจะมากเล่ห์เหลี่ยม แลดูสยองขวัญ

“มันก็....เอ่อ...เอาไงดีล่ะ?”

“คึหึหึ ถ้าไม่พร้อมจะบอกก็แล้วไปครับ” หยักยิ้มชวนเสียวสันหลัง “หวังแค่ว่าพวกคุณคงไม่ทำอันตรายวองโกเล่จนต้องหาหมอจิตวิทยาหรอกนะครับ”

“เอ่อ..ไอ้เรื่องนั้นมันก็แค่....แค่ให้หมอพวกนั้นช่วยไกล่เกลี่ยแซนซัสด้วยน่ะ เพราะว่าเหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง อีกอย่างต้องการให้สองคนนั่นเจราเป็นเรื่องเป็นราวหน่อย ดูเหมือนเรื่องที่จะร่วมมือกันเป็นปฏิปักษ์กับแฟมิลี่นั่นจะมีปัญหา เพราะว่า...แซนซัสที่หัวรุนแรงเหมือนจะไม่ยอมสักเท่าไหร่ บอกว่าสึนะไม่มีปัญญาเป็นผู้นำหรอก ก็แค่นั้นเอง”

แถไปเรื่อยหมายให้สองร่างเชื่อใจ แต่กระนั้นก็ใช่ว่าทั้งคู่จะเชื่อ เสียงหัวเราะโรคจิตเรียกให้ขนลุกซู่ มุคุโรเดินออกไปจากระเบียงโดนทิ้งท้ายให้เลือดในกายเย็นลง

“คึหึหึหึ ถ้าคิดจะโกหกผมมันคงไม่จบเรื่องง่ายๆหรอกนะครับ”

“เอ่อ....”

“ถ้ามาพูดด้วยเรื่องแค่นี้ก็กลับไปเลยไป ไอ้สัตว์กินพืช!” ฮิบาริก็เลือดเย็นพอๆกัน เดินออกไปทิ้งให้บอสหนุ่มกับลูกน้องสวมแว่นมีชะตากรรมเหมือนกับว่าเวลาถูกเชือดกำลังใกล้เข้ามา...

“สองคนนี่น่ากลัวเนอะ โรมาริโอ้” เกาหัวแกร่กๆ ถอยหายใจเฮือกใหญ่ สงสัยว่าคนที่ไม่สนใจอะไรนอกจากตัวเองอย่างสองคนนั้นกลับกล้าจะเค้นความจริงเรื่องของสึนะ....เพราะอะไรกัน

“หรือที่สควอโล่บอกจะเป็นจริงนะ....”



กระนั้น ก็อดมิได้ที่จะดีใจ....ที่คนไม่สนอะไรนอกจากการเข่นฆ่า...จะมาสนใจชีวิตเล็กๆที่ปรารถนาจะปกป้อง...


[align=center]นี่คือความเข้มแข็งสินะ...ความเข้มแข็งที่จะปกป้องใครสักคนหนึ่ง....


เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ ของใครสักคนที่ยืนอยู่สูงเสียดฟ้าราวพญาปักษา....

แม้นจะมีกิริยาแข็งกร้าว หากแต่แววตาและน้ำเสียงนั้น บ่งบอกได้ว่าห่วงหาอาลัยสักเพียงไหน

นั่นหรือ...คือใครบางคน ที่รัก....ที่พิทักษ์.....ที่สำคัญ

ที่เรียกว่า “คนสำคัญ” ที่พร้อมจะอุทิศชีวิตให้

ที่เรียกว่า “ผู้พิทักษ์คนสำคัญ” ….[/align]

+ติดตามตอนต่อไป+

ขออภัยอย่างยิ่งนะฮะ ช่วงนี้ผมบ้าเอสดีอ่ะคร้าบบบ (//หลบบาทาแม่ยก) ก็มันบ้าไปแล้วคร้าบบบ สำคัญสุดคือฟิคนี้มีวี่แววจะสามพี สองคู่! (ตายยยยยย ผมนี่แหละจะตายยยย) คนมันบ้าขออภัยจริงๆฮะ (คู่หลักโดนคู่รองบดบัง 555+ อย่าเพิ่งฆ่าผม เพราะว่าผมจะทำเรื่องที่มันโหดร้ายกว่านี้กับคู่รอง เอาไว้ตอนแม่ทูน่ากลับมาปกติก่อนนะครับ วะ ฮ่ะๆๆ!)

ขอดองเม้นท์ไว้อีกนิดฮะ พอดีการบ้านเยอะ กว่าจะปั่นก็แทบแย่

น้อมรับทุกคอมเม้นท์เช่นเคยฮะ

ปล.ฟังดราม่าซีดีมา ฉลามเรียกดีคุงว่า “โอะโบจจัง” แปลว่า –คุณหนู (คุณหนูที่เป็นชายน่ะ) ตอนแรกฟังเป็น “โอะโบจจะ” แปลว่าของเล่น ฮา....ผมคิดไปโน่นนน ที่แท้ก็ฟังผิด (//หัวใจห่อเหี่ยว)


แปะรูปมั่งดีกว่า 55+


ตกลงฟิคนีมันมีทิศทางไปยัง..




182769 เอ..หรือมันอาจพลิกล็อกเป็น...



802759 กร๊ากกกก (//หลบฝ่าบาทา)


แล้วคู่รองก็อาจจะเป็น...



หรือ





กร๊าซซซซซซ //หลบบาทาอีกรอบหนึ่ง

ที่แน่ๆ ไอ้ที่มันน่าจะคงที่คือ..




ไปละค้าบบบ


(//หลบแม่ยกรุมกระทืบ)

จำไม่ได้ว่าสูบมาจากไหน ยังไงก็ขอบคุณสำหรับอาร์ตสวยๆนะคร้าบบบ

มะว้ากกกกกกกกกกกกกก!!!

หลามเอ๊ยยยย!! จะโทรทำไมนักหนา!!? กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม จิ๊! >[]<

XD SD จงเจริญญญญญญญญญญญญ~~!!! กิ๊บ กริ๊วววว

ห๊ะ! ทูน่า~~~~!! ยังไม่หายสติแตกอีกอ่ะ แง้!!!!! TT[]TT เรียกน้ำตาพ่อยกอีกแล้ว

คึๆๆๆๆ พี่โน่กับน้องชายทูน่า (แต่ทูน่าเรียกว่าแม่ แล้วใครเป็นพ่อ!? =[]=) ปลอบน้องชายตัวเองให้ดีๆนะ ทำให้น้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมที~~!!!

คึๆๆๆๆๆๆ ฉากระหว่างSD อุว้ากกกกกกกกก!!! ลุ้นให้SกดDมากกว่าเน้ ชริๆๆๆ

ฉากสามพี ไม่ต้องเดาก็คงรู้แล้วงิเฮียยย - -+

เหลือแค่คุณฮิกับคุณมุ อยากให้สองคนนี้มานั่งปลอบทูน่า รู้สึกเคืองๆแทน คุณฮิกับคุณมุก็เถอะ อยากเจอ แต่ก็ไม่เจอไม่ได้นี่นา (ยังงี้ทูน่าไม่ช๊อคมากกว่าเดิมเรอะ!?)

เอาเถอะ ไปเปิดสงครามกะพวกเอตเต้โนอิรัมแฟมิลี่ไวๆ เอาคืนที่มันทำกับทูน่าเป็นโคตรล้านเท่า โฮร้วววววว!!! >[]<

มาต่อไวๆนะคร้าบเฮียยยยย

อ้าก...สุดจะทานทนเหลือหลาย
อยู่ๆก็มีXDแถมมีSDอีกสรุปจะคู่
XDSใช่มั๊ยอ่ะเนี่ยแล้วหนูทูน่าของ
ป้าจ๋าเมื่อไหร่หนูจะคืนสภาพอ่าจ๊ะ
ป้ารู้สึกอดสูจริงๆเลยตอนนี้ที่หนูเป็น
อย่างงั้นอ่ะป้าอยากให้หนูทูน่ากลับ
มาร่าเริงเหมือนเก่าน้าแล้วก็ไปตั๊น
หน้าสองหน่อนั้นเลย1869เนี่ย
ป้าว่าเอาให้แบบเจ็บจนนึกออก
เลยก็ จะดีมากนะลูกว่าทำอะไร
กันลงไปหน่ะจ๊ะแบบทำอะไรกัน
ไม่รู้จักจำแล้วก็รับผิดชอบเอาซะเลย

5555+
XDSสุดยอด!!!!
น่ารักกันดีจริงๆทั้ง3คน>w<,,,,
XDSจงเจริญ!!!!!!!
อุกรี้ด~~~~~~~~~
Dเคะสุดยอดดดดด ปลอบได้น่าร้ากกกกกก
ชักหลงDเคะเเล้วสิเนี่ย อุคริๆๆๆ>w<,,,,

อั๊ง ทั่นฮิปะป๋ามุ~~~~
เป็ฯห่วงสินะ ออกอาการขนาดเดินมาถามกันเองเเบบนี้.....
เเล้วจะทำเเบบนั้นกะนู๋ซือทามมายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ถึงจะรู้ว่าโดนยาก็เถอะ..เเต่..เเต่....เเงงงงงงงง

เมื่อไรทูน่าน้อยจะหายง่า

อยากให้ถึงฉากหวีดหวานเเหววเรวๆTTxTT

อุฟ รูป น่าร้ากกกกกกก >w<,,,,
ขอสูบเเหละจร้า

XDSเเจ่ม!! 182769สุดยอด!!!

3P 2คู่ XDS 182769 สุดยอดดดดดดดเจ้าค่ะ

ดูเหมือนยกนี้น่าเชียร์ DS ฮ่าฮ่า สควอโล่ชนะ ป๋าโมโห ฮ่าฮ่า

ซือคุงคิดว่าอ้อมกอดของดีโน่เป็นแม่ซะง้าน อิอิ

อยากให้คุณมุกับคุณฮิ ได้รับรู้อาการซือคงจิงจิ๊งเลย ดูดิจะทำยังไง หึหึ

คงจะยืนไม่ติดกันเลยทีเดียว แหมยิ่งอยากให้ถึงไวไว

ถ้าคุณมุคุณฮิได้รู้ได้เห็นซือคุงตอนนี้ สงสัยแฟมิลี่นั่นเละแน่ๆ แรงแค้นมหาศาลทำร้ายสุดที่รักซะด้าย ฮ่าฮ่า

เชียร์ 3P ทั้ง 2 คู่เลยเจ้าค่า สู้ๆ แล้วจะรออ่านตอนต่อไปนะค่า