[fic] minna no sora [?/27] c.13ประกาศหน้า14[12/8/08

kugachan · ตอบเมื่อ: Mon Jun 30, 2008 2:42 pm เรื่อง:

เอาละ ตอบเม้นท์ตอนที่เก้า สู้โว้ยยคร้าบบบ

Ayafee

คึๆๆ มันคือการจงใจน่ะครับพี่ 555+ จงใจทรมานคนอ่าน กร๊ากก ฮ่าๆๆ (โดนคนอ่านกระตืบจมพสุธา) แอ่ก...แบบนี้มันก็ช้ำใจกันหมดแหละคร้าบบ ไม่เป็นไร ยังไงผมก็มีความสุข!!
(ตุบ! ตับ ! ! ผัวะ! เพียะ!แม่ยกกระทืบอีกรอบ)

อันที่จริงไอ้สองหน่อมันก็เกี่ยวด้วยนะ แอบคิดไม่ซื่อกับทูน่ามันก็เป็นแบบนี้แหละเงิ้บ คึๆๆ เอาล่ะสิ ต่อไปทูน่าเธอจะเป็นเช่นไร ! (อ่านตอนที่10ก็รู้แล้วสินะฮะ กรั่กๆๆ)

Aiwendil

ถ้าท่านได้อ่านฟิคดีเกรของผมมาก่อนจะสามารถรู้ได้ว่ามันตกจริงๆน่ะครับ ฮือๆ อ่ะ พยายามเรียกเลือดและน้ำตา(?)ของผู้อ่านครับ ความสุขของเราคือการเห็นอุเกะที่รักถูกทรมานไงคร้าบบ ฮ่าๆๆ (ตกลงเอ็งรักหรือแค้นทูน่าฟะไอ้คู!)

Pao.~*

ดาร์คก็รักนะคร้าบ ฮ่าๆๆ สกิลดาร์คเพิ่งเริ่มต้นเองนะครับนั่น แต่ทูน่าก็โดนหิ้วไปเสียแล้ว ไม่ทันให้ใครมาช่วยแต่แรก (แล้วววมันก็พากันบุกไปช่วย 55+) จิตใต้สำนึกนั่นแหละตัวการ เซ็นโซมันเลวก็ทำให้แม่ยกสุขใจ(กะผีเด๊ะ! !)นะคร้าบนั่น คึๆ เรื่องโหดร้ายก็ให้คำตอบมิได้ครับ ฮ่าๆๆ บางทีมันเพราะคนแต่งมันบ้าเองแหละครับ - -+

D_Eriz

ขอโทษคร้าบบ แต่จุดประสงค์ผมคือให้คนอ่านบ้าคร้าบบบ (โดนท่านริสโดดถีบติดฝาบอร์ดเลือดกระเด็นติดเป็นทาง) เป็นไม่กี่ท่านที่สงสารทูน่าจับใจ ทูน่าลูกพ่อ ถ้าลูกอยู่ในฟิคพ่อ ไม่ว่ายังไงก็รับชะตาโหดร้ายไปเถอะนะคร้าบบ 555+

OhiTsuJi~*

เอาอีกหรือครับ - -+ คึหึหึหึ กำลังคิดโครงการต่อไปฮะ แต่ไม่รับประกัน เหอๆๆ คราวหน้าเควสงี้ก็สนสิครับ แต่มันจะเมื่อไหร่กันหนอ กร๊ากกกก (หลบตาเล็กน้อย) เราต่างก็กึ่งสงสารกึ่งสะใจ งั้นผมจะเพิ่มความสะใจให้ก็แล้วกัน กรั่กๆๆ (หลบแม่ยก27อีกรอบบบบ)

Selzere

กรีดร้องโหยหวนแบบนี้ ผมก็กลัวแย่นะพี่นะ ฮ่าๆๆๆ คราวหน้าจะ(?)ทำสามพีดีๆละกัน งวดนี้เป็นรอบปฐมบทคนแต่งโดนหมายปองฆ่า กร๊ากกกก แต่ผมกลับชอบแฮะ แกล้งคนอ่านสนุกจัง (แล้วสักวันมันจะโดนคนอ่านแกล้งตอบ เฮ้อออ) โอ....แทงใจดหลายฉีกเลยฮะ ทูน่าก็น่าสงสารจริงๆหนอ ถูกทำร้ายกายมันไปถึงให้บอบช้ำเลยนะครับ คนที่ไว้ใจกลับทำแบบนั้น ช้ำใจตายเลยหนู ส่วนงานคอสผมก็ชักสงสารพี่ คงเหนื่อยน่าดูนะฮะ (ผมก็อยากปายย แต่เชียงใหม่มันไปไม่ด้ายยยย)
เซ็นโซเอ๊ยยย ระวังหลังให้ดีนะว้อยย มีคนคิดประทุษร้ายนายหลายคนแล้วนะนั่น แล้วครั้งนี้พี่เซลก็มีรังสีโหดๆมาเชียว ผมก็กลัวแฮะ 555+

Avaryriin

เอาไว้เรียกคะแนนสงสารน่ะครับท่าน ฮ่าๆๆ ครั้งหน้าหวานๆก็อีกนานนน นิดนึง แอ็กชั่นจ่อแล้วต่อด้วยฉากดราม่า(หรือมันจะเป็นฉากมาฆ่าคนแต่งมากว่าน่ะ คนอ่านไซโคน่ากลัววว) ขอบคุณนะครับที่บอกว่ามันไม่ฝืด จะพยายามให้มันดีกว่านี้ยิ่งขึ้นๆฮะ

Uni
ความต้องการนี้มันโดนใจทั้งแม่ยกทั้งคนแต่งแหละคร้าบบ อา....3พีที่ใฝ่ฝันมานานน (สุดท้ายตูก็แต่งจนได้ ฮือๆๆ) กร๊ากกก ชมเซ็นโซแบบนี้คุณท่านคงกำลังคิดแผนเซอร์วิสเพิ่มล่ะสินะ พระเจ้าท่าน(?)กระซิบมาล่ะครับ 555+ (เหรอออออ)
Saoroon
ได้สติมา มันก็เจือกจำไม่ได้น่ะครับ (ผมละกลัวท่านๆจะกระทืบผมซ้ำ โอยย น่ากลัวววว) แน่นอนน ทูน่าก็ผิดหวังแหละครับ ตั้งกะฉากในตำนาน(?)แล้ววว แต่ก็ดูต่อไปว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป...

Miharu_kan

สามพีไม่สมประกอบ(?) แม่ยกไม่ปลื้มแล้วพาลจะฆ่าคุณเซ็นโซ เหอๆๆ มันก็สมควรเคืองเนอะครับ ทูน่าช้ำหมดแล้ว (ทั้งหมดมันฝีมือแกไม่ใช่เรอะ ไอ้คู~~!) ขอบใจนะที่คิดว่าเรทแจ่ม แต่คงแจ่มถ้ามันปกติธรรมดาๆ เหอๆๆ แต่งานนี้ไม่ได้มาเพื่อจัดการซะแล้วเนอะ คึๆๆ เลือดและน้ำตาแม่ยกเป็นสายแล้วงานนี้คงยุ่ง (ยุ่งเพราะคนแต่งมันบ้า!)

KillChan

เย้ยยยยย (หลบพัลวัน) น้องชายผมน่ากลัวววววว ป๊าดดด ทำให้ค้างสิสนุกนะคิลล (โดนอุ้งหมาน้อยตบหน้าฉาดติดกำแพงสีม่วง!) ท่าทางแค้นพ่อสองหน่อเนอะ คึๆๆ สงสารทูน่าสินะ แต่อย่าลืม ใครเคะแจ่มต่อหน้าไอ้คู เคะผู้นั้นจะได้เจอชะตากรรมโหดร้ายกับฟิคของพี่ชายของคิลไง คึๆๆ (หลบอีกรอบ วันนี้ตูจะมีชีวิตรอดกลับไปปั่นฟิคไหมเนี่ยยยยย)

Micky

รุนแรงเพราะรัก(?)น่ะครับท่านมิค เหอๆๆ ปรารถนาที่แท้จริงคือได้สามพี เอ๊ยย ได้ครอบครองเธอไงฮะ แต่มันตื่นมา เอ้อ.....คิดแล้วผมคงจะได้ตายเพราะคิดบทแบบนี้หนอ เหอๆๆ (ตกลงมันไม่กลัวตายสินะ ไอ้คนแต่งเนี่ย... - -) ยามะถ้ารู้คงโมโหแย่นะครับ เหอๆๆ อย่าคิดเลยครับ เพราะไอ้คูมันคงคิดจะทำอะไรแผลงๆต่ออีกที คึๆๆ

เม้นท์มากมาย เพิ่มกำลังใจให้ผมเป็นกอง ขอบคุณที่ติดตามคร้าบ ไม่รู้สิ ช่วงนี้ไฟปั่นมันติด ต้องขอบคุณทุกท่านจริงคร้าบบบบบบบบบบบบบ ขอบคุณจริงๆจากใจคร้าบผมมมม! !
_________________

New Rare generation +D Uke Fanclub+
เปิดรับสมัครแล้ววันนี้! ที่ห้องนั่งเล่น~~

kugachan · ตอบเมื่อ: Wed Jul 02, 2008 1:31 pm เรื่อง:

ปั่นต่อไปปปป งานนี้เอามาแบบไม่ยาวเลยฮะ ตอบเม้นท์กินเวลาไปเกือบชั่วโมง ก๊ากก ไอ้คูมันชอบพูดยาวกวนน่าถีบออกนอกจักรวาลจริงๆน่ะครับ คิดไปถึงโครงการแต่งฟิคแอนโทรของบ้านแมว เหอๆๆ งานนี้ผมก็ร่วมด้วยฮะ คู่ที่แต่งมันอาจแปลกไปสักนิด(?) อีกนานกว่าจะออก ดังนั้นมาบ่มเพาะประสบการณ์ด้วยฟิคตัวเองให้จบดีกว่าคร้าบผม

NC-15

อยากรู้ไหมเอ่ยว่าตั้งเพื่ออะไร? เซอร์วิสแม่ยก x27 เล็กน้อยน่ะครับ แหะๆ (หลบแม่ยก18และ69เกือบไม่ทัน) ยังไงเดี๋ยวมีไซด์สตอรี่คู่อื่นเพิ่มฮะ กำลังค่อยแกะปมในฟิคส่วนสำคัญอยู่งับ เหอๆ

ขอบคุณทุกการติดตามฮะ เพื่อนๆทุกคนใจดีมาก ผมซาบซึ้งจริงๆที่ติดตามฟิคของผมเรื่อยมา เอาละ มาอ่านกันได้เลยฮะ

minna no sora chapter 11

เด็กหนุ่มซึ่งมีร่อยรอยการถูกกระทำอย่างรุนแรงกอดกายอันเหนื่อยล้า จนมุมอยู่ภายในห้องน้ำกว้างหากแต่มากด้วยความอึดอัดเหลือเกิน แซนซัส อดีตว่าที่หัวหน้าวองโกเล่ย่างกรายเข้ามาด้วยแววตาแข็งกร้าว ร่างสูงผู้ไม่ยอมลดตัวมาอ่อนโยนกับใครง่ายๆมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาสมเพชยิ่ง

นี่เหรอ? คนที่เจ้านั่นคิดว่าดีกว่าฉัน

ตั้งแต่แพ้มาจากศึกชิงแหวนที่ผ่านมานานแล้วก็เลือกจะทำงานด้วยความมุ่งมั่นมาตลอด เพื่อที่จะทำความเข้าใจถึงเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงด้อยกว่าเด็กหนุ่มอ่อนแอตรงหน้า

สารรูปดูไม่ได้เสียเลย เคยคิดว่าร่างตรงหน้าหากเป็นอิสตรีคงสวยงามยิ่งนัก ดูเปราะบางเกินไปจะรับภาระมากมายของวองโกเล่ แต่พอได้มาเห็นสภาพจริงก่อนหน้านี้ ในใจก็เริ่มจะเข้าใจอะไรได้บ้าง แต่ครานี้ ชายหนุ่มกลับรู้สึกว่ามันเป็นเพราะเจ้าเด็กเหลือขอนั่นรวมถึงลูกน้องสวะ จึงเป็นเหตุให้เกิดเหตุการณ์ที่สร้างความเดือดร้อนไปทั่วแฟมิลี่

“ฮึก...ฮึก” ด้วยแววตาที่ส่องประกายราวสัตว์เล็กไร้ทางสู้ เส้นผมสีน้ำตาลไหม้ที่เคยชี้ฟูบัดนี้กลับเปียกลู่ลง นัยน์ตาสีราวถ่านอันร้อนระอุหรี่ลง ก้าวเข้ามาแล้วย่อกายลงสบมองกับเนตรสีสวยที่แสนหม่นหมอง

“สวะ....แกจำไม่ได้รึไง?” สึนะกัดฟันกรอดๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไรที่เขาเป็นอยู่ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่กลัว..กลัวเหลือเกิน....กลัวว่าคนตรงหน้าจะทำร้าย

“ไม่เอา !อย่า !” หากแต่ภาพที่เห็นความความโหดร้าย คือสัตว์กระหายเลือดที่ย่างกรายเข้าหา มือแกร่งที่ตรงเข้ามาบีบรัดลำคอ และถ้อยคำรุนแรงพร้อมความเจ็บปวดที่แม้นเป็นเพียงจินตนาการ แต่ก็เรียกให้ความบ้าคลั่งกำเนิดอีกครา

“แกคิดว่าแกทำอะไรอยู่ !” ชายหนุ่มตะคอกไปอีกที แทนที่เรื่องมันจะดีขึ้นกลับเลวร้ายลงกว่าเดิน เด็กหนุ่มปัดป่ายไปทั่ว ดิ้นไปมาทั้งถีบทั้งข่วน แม้นจะไม่ระคายยอดฝีมืออย่างชายร่างสูง หากแต่กลับสร้างความรู้สึกด้านลบให้เกิดขึ้น

ไอ้สวะ.....นั่นมัน....

/ “ไม่ ! นายมันแย่ที่สุด !ออกไปจากฉัน !”/

กลายเป็นภาพซ้อนทับของใครบางคนที่รู้จักดี ไม่ใช่เพราะกำลังคิดถึงแต่เพราะจู่ๆมันก็แล่นเข้ามาในหัว เจ้าห่วยเมื่อวันวานที่เติบโตขึ้น เจ้าสวะที่เคยดูแลและช่วยเหลือ ที่ตอนนี้มันก็ไม่ต้องการความช่วยเหลืออะไรอีกแล้ว

“ฮึก! ออกไป! ออกไป! !” กรีดร้องสุดเสียง คลานออกไปเมื่อแซนซัสเผลอเหม่อลอยไปชั่วครู่

“สวะ ! แกมันน่ารำคาญชะมัด !”

ถ้าไอ้สวะที่มีคนเห็นว่ามีดีกว่าเขามันน่าสมเพชแบบนั้น

คิดว่าจะยอมรึยังไง?

ถ้าไม่ติดว่ากลัวใครจะเข้าใจผิด ฉันก็ไม่คิดจะช่วยเศษสวะกากเดนแบบนั้นหรอก!

โครม ! !

“โอ้ยยย” ร่างเล็กถูกผลักให้แผ่นหลังกระแทกกับพื้นห้องน้ำอย่างรุนแรง ร่างสูงขึ้นคร่อมแล้วใช้มือซ้ายจับรวบข้อมือทั้งสองของเด็กหนุ่มเหนือศีรษะ โดยมีการดิ้นรนจากร่างบางอย่างรุนแรง

“พอที ! ไม่เอา ไม่ พอซะที ! !” ริมฝีปากซีดเม้มแน่น ดึงเข็มขัดหนังเส้นหนามารัดข้อมือบางทั้งสองแน่นเสียจนข้อมือเริ่มเป็นสีแดงขณะเดียวกันก็บังคับให้เรียวขาสวยแยกกว้าง เผยให้เห็นช่องทางบอบช้ำที่ยังเหลือของเหลวสีขุ่นและหยดเลือดไหลริน

อยากรู้จริงๆว่าใครทำ น่าโมโห ถ้ามันทำให้เขาถูกสงสัยว่าทำ พ่อจะตามไปเชือดให้ตายคาที่สักพันครั้ง

“ม่ายยยยย” เป็นคนที่ชอบทำเสียงดังก็จริง แต่ไม่ชอบให้ใครมาส่งเสียงดังนัก แซสซันคว้าเนคไนแล้วคาดปิดปากบอสหนุ่มแห่งวองโกเล่ให้โวยวายไม่ออก ซึ่งแน่นอนเจ้าตัวก็ขัดขืนอย่างบ้าคลั่งเช่นเคย

ใช้กำลังเพียงน้อยนิดก็จับข้อเท้าลากเด็กหนุ่มให้เข้าใกล้อุปกรณ์อาบน้ำ ไม่ใช่คนที่อ่อนโยนขอแค่มิให้ตัวเองเดือดร้อนก็เป็นพอ คว้าหัวฉีดที่พ่วงติดข้างสุขภัณฑ์พลังแรงดันน้ำสูง แล้วจับเรียวขาให้แยกออก แล้วชะล้างมันด้วยแรงดันน้ำสูง เสียงกรีดร้องที่อู้อี้ก็ดังขึ้น

“อื้อ~~~~~!” เรียวขาสั่นเกร็ง โลหิตบางส่วนไหลออกไปแล้ว แต่ยังเหลือของเหลวที่คั่งค้างอยู่ภายใน อันเนื่องจากความแค้นส่วนตัวนิดหน่อยบวกกับสภาวะอารมณ์ติดลบ ชายหนุ่มจึงใช้นิ้วสอดลึกเข้าไปคว้านของเหลวคาวที่คั่งค้าง เพียงสอดเข้าไปเล็กน้อยช่องทางก็ปลดปล่อยของเหลวคาวชวนสมเพชออกมา กระแสน้ำแรงฉีดมาชะล้างอย่างรังเกียจเหลือทน ถอนนิ้วออกแล้วขยับให้ปลายของอุปกรณ์ให้ลึกเข้าไปในช่องทางเล็กน้อย

“อื้ออออ อึ๊ อื้อ~~~~” น้ำตาและใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกว่าเจ็บปวดรวดร้าวเพียงไร เมื่อเห็นว่าปริมาณเลือดลดน้อยลงบ้างแล้วจึงถอนเครื่องมือออก ขยับกายเล็กน้อยแล้วมองร่างบอบช้ำที่สะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวด

“ช่วยแกแค่นี้แหละ!” ไม่คิดจะใจดีขนาดทำอะไรอ่อนโยนนักหรอก ที่ทำได้ก็มีเพียงช้อนร่างบางขึ้นโดยไม่คิดจะถอดเครื่องพันธนาการออก วางลงกับพื้นพรมนุ่มแล้วค่อยๆแกะออก ร่างเล็กกว่าร้องไห้สะอื้นด้วยความกลัว ทันทีที่ถูกปล่อยก็ค่อยๆคลานห่างออกไปช้าๆ กายส่วนล่างที่ถูกใช้งานอย่างทารุณอาบเปื้อนด้วยหยาดน้ำที่เกาะพราว ร่องรอยสีกุหลาบที่แต่งแต้มเด่นชัด ใบหน้าหวานแดงระเรื่อด้วยความอับอายและเนตรกลมโตฉ่ำน้ำตา

ทุกสิ่งประกอบกันราวดูกับประติมากรรมจากสวรรค์ แม้นจะมิได้หลงรักหากแต่ก็สร้างความเย้ายวนใจแก่คนตรงหน้าได้ไม่ได้ เส้นผมเป็นปอยยาวที่เปียกลู่ ดูอย่างไรก็งดงามน่าเชยชม....

เชยคางร่างบางขึ้น สบมองเนตรฉ่ำน้ำตา เหงื่อผสมกับน้ำเกาะพร่างพรม ริมฝีปากแดงช้ำเผลอ เย้ายวน...ยิ่งนัก...

.
.
...
...
..
.
.

แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าคิดว่าคนตรงหน้าเคยเป็นศัตรูมาก่อน คนอย่างแซนซัสมีหรือคิดจะกระทำตามสันชาตญาณ ทิ้งน้ำหนักลงยังปลายนิ้วให้ศีรษะน้อยโน้มออกไปด้านหลัง พ่นลมหายใจเหนื่อยหน่ายแล้วจับอุ้มขึ้นแล้วโยนลงบนเตียง เรียกให้เด็กหนุ่มอุทานด้วยความเจ็บช่วงล่าง

“เจ็บ..”

“เออ ไม่อยากเจ็บก็ไม่ต้องดิ้น !” หรือว่าร่างเล็กได้สติขึ้นมาบ้างแล้ว ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกมีความหวังขึ้นมา เตียงมีสองเตียงในห้อง ดังนั้นจึงไม่ห่วงเรื่องที่นอน ห้องรับแขกสุดหรูอยู่อีกฟากของห้องนอน คิดว่าถ้าเจ้าตัวมีสติเมื่อไหร่จะถีบให้ไปนอนห้องรับแขกจนกว่าพวกที่หนีออกมาจะมาตามเพื่อมารับ

ก็คิดซะว่ามันเป็นงานล่ะนะ

คว้ายาสมานแผลชนิดเร็วพิเศษติดมือมาด้วย สึนะที่มีท่าทีจำนนแต่ก็ยังมีอาการประสาทหลอนอยู่ ทำได้แต่นั่งตัวสั่น ไม่นาน ก็ถูกบังคับให้นอนนิ่งแล้วของเหลวสีใสซึ่งมีฤทธิ์รักษาบาดแผลก็ถูกนำมาใช้โดยการเทลงอย่างไม่สนคนถูกรักษา เอาแค่พอให้ตัวยาสัมผัสแผลก็เท่านั้น เพราะมันซึมลงไปได้เร็วมากจนอยากชมคนทำยาด้วยกระสุนสักนัดเสียจริง (แต่คนได้รับคงไม่เข้าใจหรอกว่าเขาแอบชื่นชมสักแค่ไหน )

จำได้ว่าต้องรักษาแผลใหญ่เสียด้วยสิ อารมณ์คนอยากแกล้งมันก็ปะทุอีก อีกประการคือหมั่นไส้เด็กหนุ่มที่ทำตัวได้ยั่วยวนเลยจับเรียวขาไร้แรงแยกออกแล้วหยิบขวดแก้วที่ถือมาสอดปากขาดเข้าไปแล้วเอียงให้ตัวยาแทรกซึมลงไป ถ้าหากถูกกล่าวหาว่าทารุณเด็ก สำหรับการกระทำครั้งนี้แซนซัสก็ยอมรับไปเต็มๆเลยทีเดียว อีกอย่างใครๆก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนอ่อนโยนอะไร รักษาให้ก็ดีถมเถ

“อ๊า~เจ็บ!” เสียงร้องด้วยความเจ็บและติดจะเย้ายวนเพราะถูกสัมผัสจุดอ่อนไหว ใบหน้าแดงก่ำอย่างยากจะห้ามใจ แต่ขออภัยที่คนอย่างชายหนุ่มเป็นหนึ่งในคนที่ห้ามใจไหว ถอนขวดแก้วออกมามองคนร่างบางที่น้ำตายังหยดไหลน่าสมเพชซ้ำเติมมากกว่าเวทนาเสียอีก

“ไว้คราวหน้าตอบแทนดีๆละกัน สวะ !” คว้าผ้าห่มโยนลงคลุมร่างบาง สึนะสะดุ้งสุดตัว แต่ก็ขยับคว้าผ้าผืนหนาสีขาวเอาไว้ ร่างเปลือยเปล่าล้มตัวลงนอนอย่างเต็มที่ เพราะความเหนื่อยล้าสะสมและรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้เลวร้าย หลังจากที่ผ่านๆมาเห็นแต่ภาพน่ากลัวเต็มไปหมด

แซนซันมีน้ำโหเล็กน้อยกับตัวเองที่ไม่ยอมไปขึ้นรถกับสวะผู้พิทักษ์ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่ชอบอยู่กับคนเหม็นขี้หน้าอยู่ดี คว้าขวดวิสกี้แล้วจับเทของเหลวสีอำพันลงยังแก้วที่ใส่น้ำแข็งไว้พร้อม ลืมไปว่าไปจัดการเด็กหนุ่มจนเสื้อเปียกไปทั่วรวมถึงกางเกง ขี้เกียจเปลี่ยนจึงถอดแค่เสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นร่างบึกบึนซึ่งมีร่องรอยบาดแผลเป็นที่ไม่คิดจะรักษา

“เห็นสวะนั่น คิดถึงไอ้สวะตัวนั้นชะมัด” กุมขมับ กระดกของเหลวสีอำพันเข้าปาก เวลานี้ก็สายแล้ว แต่รู้สึกว่าเวลามันช่างเดินช้าเหลือเกิน

“ว่าแต่แกไม่ติดต่อมา ตายรึยังไงวะ” มองของเหลวในแก้วสีใส แล้วจู่ๆรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น”

“ทำให้คิดถึงแกขึ้นมาจริงๆให้ตายสิ ไอ้สวะน่ารังเกียจเอ๊ย”

สีอำพันเหมือนกับเส้นผมสีเจิดจ้าของแก

รอยยิ้มบนหน้าโง่ๆของแก

รสชาติที่ทำให้ฉันมัวเมาของแก

ว่าแต่แกมันอยู่ที่ไหน แน่จริงก็โผล่หน้าโง่ๆมาสิวะ ไอ้สวะ

ปัง !

“แซนซัส สึนะอาการเป็นยังไงบ้าง !” ไอ้คนน่าโมโห มันโผล่มาตอนที่กำลังสาปส่งพอดีเถอะ แซสซัสเกือบทำแก้วแหลกคามือ กำลังมีความสุขอยู่ ก็มีไอ้สวะมาทำให้อารมณ์คนชอบดื่มเสียไปในทันใด

“ไอ้สวะไร้มารยาทเอ๊ย ! แกไม่คิดจะเคาะประตูรึไง !”เกือบยิงเข้าแล้วจริงๆ มือซ้ายที่ถือปืนคู่กายอยู่ลดต่ำลง วางลงกับโต๊ะเตี้ยไม้เนื้อดี เนตรสีชาดมองร่างโปร่งสูงที่วิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล ผมเผ้ายุ่งเหยิงมาด้วยใบหน้าตาแตกตื่นที่เห็นกี่ทีก็น่าสมเพช

“ก็ฉันรีบนี่ !” โพล่งออกมา ใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกว่ารีบจนไม่ดูว่าลืมเอาลูกน้องมา รีบจนไม่รู้ว่าโรงแรมที่ชายหนุ่มอยู่นั้นคือโรงแรมเดียวที่ตนเปิดจอง แน่นอน รีบจนแทนจะวิ่งดีๆก็เป็นสไลด์ตัวเองกับพื้นลื่นๆจนสภาพดูไม่จืดเลย

“เหอะ ! มันไม่ตายหรอก หลับอยู่ในห้องโน้น..จะบอกอะไรเอาบุญ มันมีคนจับมันทารุณ “แบบนั้น” ซะด้วยสิวะ !” ถึงจะไม่ชัดเจน แต่ก็เล่นเอาดีโน่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว วิ่งเข้าไปไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม มองไปยังเด็กหนุ่มที่หลับสนิท คว้าผ้าห่มแล้วก็พบเจอกับสิ่งที่ชวนให้ตะลึงมาทันใด

“มันทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร !แซนซัส !” เล่นเอาคนฟังถึงกับอยากให้รางวัล ชายหนุ่มที่ “เคย” เป็นเพื่อนสนิทเชื่อใจว่าเป็นน้ำมือของฝ่ายศัตรู ร่างโปร่งใบหน้าติดจะสวยขมวดคิ้ว ปัดเส้นผมที่ปรกหน้าผากร่างบาง แล้วนัยน์ตาสีสวยก็หม่นหมองลง ริมฝีปากเม้นแน่น

“ทั้งๆที่เด็กอยู่แล้วแท้ๆก็ต้องเจอเรื่องแบบนั้น” ความรู้สึกเจ็บปวดนั่นเขารู้ดี รู้ซึ้งจนไม่อาจจะบอกให้ใครรู้

“โลกมาเฟียมันโหดร้าย ใครคิดจะเข้ามามันก็ต้องเจออะไรสวะแบบนั้นแหละวะ” ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ชายหนุ่มผมสีนิลเลือกที่ลดเสียงลง แต่ก็แฝงความดุดันในน้ำเสียงเอาไว้

“ฉันรู้เรื่องนั้นดี...” ดึงผ้านุ่มให้ปกคลุมร่างบางอีกครั้ง เดินออกไปจากห้องนอนที่กว้างแสนกว้างและไปหย่อนกายลงยังโซฟาขนเสือดาวแทน

“ยังไม่ลืมใช่ไหม? สวะ !”

“เรื่องพรรค์นั้น ไม่ลืมหรอก แต่ก็เลิกโกรธนานแล้วน่ะ” รอยยิ้มแสนเศร้าที่ไม่ได้เห็นมานานพาดผ่านใบหน้าสวย ร่างสูงขยับกายมานั่งข้างๆ ก่อนจะคว้าลำคอขาวให้เนตรสบมองเนตรดุดันของตน

“ทำตัวดี น่าให้รางวัลชะมัด”
...
..
..
_________________

New Rare generation +D Uke Fanclub+
เปิดรับสมัครแล้ววันนี้! ที่ห้องนั่งเล่น~~

kugachan · ตอบเมื่อ: Wed Jul 02, 2008 1:34 pm เรื่อง:

“เดี๋ยวสิ นายจะบ้ารึไง ห๊า !” ดีโน่เข้าใจความหมายดี ยันหน้าของอีกฝ่ายแล้วหมายจะวิ่งแต่ดันสะดุดขากางเกงที่พับไม่เรียบร้อยเสียเองก็เลยหัวฟาดกับขอบโซฟา ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้ากระชากคอเสื้อสเวตเตอร์ติดขนเฟอร์สีดำ เผยให้เห็นแผ่นหลังสีขาวที่น่าแต้มด้วยรอยเลือดเหลือเกิน

“ไม่ได้เจอนาน เห็นแล้วคิดถึงเป็นบ้าว่ะ”

“นายจะทำบ้าอะไร ปล่อยนะ ! ไม่งั้นฟ้องรุ่นที่เก้านะ แซนซัส !” จะดิ้นก็ดิ้นไม่ได้ กายโปร่งสูงที่ใบหน้าคว่ำลงกับโซฟาเริ่มมีเหงื่อไหลรินจากไรผมเสียแล้ว เล็บป้อมสั้นหากแต่คมบวกกับแรงที่เยอะอยู่แล้ว กรีดลงไปยังแผ่นหลังให้ผิวหนังปรากฏแผลขนาดเล็กเป็นทาง

ไปโทษสวะที่หลับไม่รู้เรื่อง ข้อหาที่ทำให้อารมณ์ค้างซะ สวะ !ถ้าคิดจะคาดโทษฉัน!

“เจ็บ !” อุทานแล้วต้องสะดุ้งเข้าไปใหญ่ เมื่อปลายลิ้นอุ่นแตะยังบาดแผลที่สดๆใหม่ๆอยู่ ดูดดุนให้เกิดร่องรอยแผลสีกุหลาบ ขบกัดราวหฤหรรษ์ยิ่ง แต่คนที่ต้องจำนนแต่โดยดีนึกเสียใจที่เป็นฝ่ายเข้ามาโดยทิ้งเพื่อนร่วมงานไว้ข้างหลัง ผลปรากฏก็เป็นแบบนี้ จำได้ว่าแซนซัสเดินไปล็อกประตูตอนที่เขานั่งลงกับโซฟา คิดแล้วมันอยากกัดลิ้นตัวเองตาย งานนี้ใครจะช่วยเขาได้ล่ะนั่น??

“ข้อหาเข้ามาไม่เคาะประตู งานนี้แกไม่รอดแน่” แต่ละคนก็แสดงความรักกับต่างออกไป แต่ดูเหมือนร่างโปร่งสูงจะไม่ชอบเอาเสียเลย

สุดท้ายก็ไม่รอดเงื้อมมืออินทรีย์ผู้เหี้ยมโหด ได้แต่คิดโทษตัวเองที่เป็นได้แค่สวะโง่ๆที่วิ่งตามทางที่คนอื่นขีดเอาไว้….

“อืม...อา....”

มันก็คงดีไม่น้อยถ้าคนได้ยินไม่ใช่สเพลฮี สควอโล่ วิ่งตามมาติดๆเพราะมัวแต่จัดการกับอุปกรณ์คอมพิวเตอร์กับลุงแว่นโรมาริโอ้ เลยตามมาสาย แต่กำลังจะเคาะประตูได้ยินเสียงเล็ดลอดมา มือที่อยู่นิ่งๆไม่ได้ก็เริ่มจะทำตามใจตัวเองอย่างจับดาบเอาไว้ซะแน่น

“เอ่อ...ผมว่าเราไปหาพวกคุณรีบอร์นกันเถอะครับ” คุณลุงรู้ดีว่าแต่ละคนก็เก็บความลับของตัวเองเอาไว้และไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง คิดแล้วลุงที่ไม่ได้มีความรักกับใครก็พลอยเศร้า งานนี้มันต้องเป็นรักสามเส้าที่อาจจบลงด้วยการไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งที่ต้องตาย.....

“ไอ้บอสเอ๊ย...คราวหน้าฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ ! !” มองประตูด้วยความริษยาคนในคำพูดประโยคดังกล่าว เดินปึงปังนำหน้าคุณลุงร่างสูง นึกหาสถานที่ระบายอารมณ์ไปหลายทีแล้ว

“เว้ยยย หงุดหงิดว้อยยยยย” เตะถังขยะที่วางอยู่ไม่ไกลตน ไม่สนอะไรทั้งนั้น ที่แน่ๆเขาหงุดหงิด หงุดหงิดเป็นที่สุดในรอบสัปดาห์ !

-+-+-+-+-+-

พักอยู่ในรังของคู่อริมันไม่น่าพิสมัยซะเลย ชายหนุ่มผมสีไพรินถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้อาหารเช้าก็ต้องหลบมาทานคนเดียวในห้องส่วนตัวที่มีการจัดเตรียมเอาไว้ แน่นอนคุณเจ้าของฐานลับก็ด้วยที่แยกตัวไปอีกทางด้วยเกลียดการสุมหัวสุดชีวิต ส่วนที่เหลือก็มาสุมหัวทานข้าวกับด้วยความเริงร่าหวังว่าจะช่วยทำให้ลืมเรื่องของสึนะไปได้บ้าง

พอโทรศัพท์จากโรมาริโอ้ดังขึ้นมา ทุกคนก็รีบกรูเข้ามาฟังมือถือของโกคุเดระที่เปิดระบบแฮนด์ฟรีไว้ เร่งเสียงซะดังลั่นว่า บอสแห่งคาวัลโลเน่ได้บอกว่าสึนะโยชิปลอดภัยดี แต่ยังเสี่ยงที่จะพากลับมา ทุกคนพากันโล่งใจไปเปราะแล้วรู้สึกว่ามื้อเช้าดูจะอร่อยขึ้นเยอะ

โกคุเดระที่นอนไม่เต็มที่เริ่มมีถุงใต้ตาปรากฏขึ้น ถึงจะเคี้ยวอาหารตุ้ยๆแต่ปากก็รำพึงถึงรุ่นที่สิบ ยามาโมโตะหัวเราะเบาๆกับความบ้าของเพื่อนรัก แล้วหันไปคุยสนุกๆกับเรียวเฮย์แทน

ส่วนคุณผู้ช่วยจากวินดิเช่อย่างโทวาคุชินและคิเสะคิที่ติดกันเป็นตังเมก็เดินมานั่งทานขนมเซมเบ้กับมุคุโรภายในห้องแบบญี่ปุ่น ขณะเดียวกันก็เปิดโทรทัศน์ไปพลาง

“ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้นายเลยนะครับ” โทวาคุเอ่ยด้วยความสุข ชายหนุ่มในชุดยูกาตะสีนิลหยิบขนมขบเคี้ยวเข้าปากเหมือนเด็กที่ไม่ได้ลิ้มลองมานาน

“ผมก็คิดแบบนั้น ตั้งแต่อยู่วินดิเช่มานานก็เพิ่งได้มาอยู่เหมือนคนธรรมดาก็คราวนี้แหละครับ” หนุ่มผมสีไพรินว่า กดรีโหมดเปลี่ยนช่องไปดูสารคดีชีวิตสัตว์โลก

“หึ....ชีวิตตอนนี้อิสระมันมีเยอะขึ้น ก็ตักตวงเผื่อส่วนที่มันไม่มีโอกาสล่ะนะ” คนพูดน้อยก็เริ่มพูดมากขึ้น เส้นผมสีเงินกอปรกับเนตรสีไพรินแม้จะดูประหลาดแต่ก็งดงามนัก เด็กหนุ่มที่ช่วงวัยใกล้เข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่หัวเราะในลำคอ มองงูยักษ์ที่ตวัดรัดเหยื่อภายในจอแก้วด้วยเนตรส่องประกาย

“ก็คงเพราะเราเกิดมาก็ถูกใช้งานเหมือนทาสนี่ครับ เป็นหนูทดลองที่เหมือนไม่มีหัวใจเลยยังไงยังงั้น” เจ้าสัตว์ตัวน้อยที่ถูกลำตัวของสัตว์เลื้อยคลานบีบรัดกรีดร้องแลดูเวทนา

“อย่าไปฟื้นฝอยมันเลย สุดท้ายผู้ที่แกร่งที่สุดก็ต้องมีชีวิตรอดสินะ” กัดขนมกรุบกรอบด้วยฝันอันคมกริบ บดขยี้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ครับ แล้วแน่นอนเรื่องที่ผมเกลียดมาเฟียก็คงอยู่ล่ะนะ” สุดท้ายเจ้าเหยื่อตัวน้อยภายในจอแก้วก็ถูกกลืนกินอย่างที่ควรจะเป็น

“คิดจะแก้แค้นอยู่สินะ” เจ้าของเรือนผมสีเงินที่นั่งอ่านหนังสือ ‘คดีฆาตกรรมฉาวโฉ่แห่งปี’ กล่าวด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“แน่นอนสิครับ ก็มาเฟียมันน่ารังเกียจนี่ครับ ไอ้พวกทำนาบนหลังคนน่ะ” เนตรสองสีส่องประกายท้าทาย เป็นประกายที่แลดูมุ่งมั่น

“แต่ยังเป็นผู้พิทักษ์อยู่สินะ” ร่างผมสีนิลยิ้มเหยาะอย่างผู้กำชัยชนะ มุคุโรถึงกับหัวเราะพรืดอย่างขำกับคำถามที่ได้รับ

“ใช่ครับ ผู้พิทักษ์ ไม่ใช่เพื่อวองโกเล่ แต่เพื่อสึนะโยชิคุงน่ะครับ” โทวาคุชินหยักยิ้ม นึกอิจฉาคนที่กำลังมีความรักเสียจริง

“ความรักมันน่ากลัวจริงๆ” เนตรสีไพรินสบมองเนตรสองสี “ระวังมันทำให้ตาบอดล่ะ”

“คึหึหึหึ” เว้นวรรคสักครู่ “ถ้ามันทำให้ผมตาบอดผมก็ยอมล่ะครับ”

ไม่ใช่เพื่อวองโกเล่แฟมิลี่

แต่เพื่อ...สึนะโยชิคนเดียวเท่านั้น

คนที่ผมหลงใหล คนที่ผมประทับใจ

และ....คนที่ผมต้องการร่างกายมากที่สุด....

วองโกเล่...ของผม....

-+-+-+-+-+-

นั่งอยู่ภายในห้องกว้างๆที่ปูด้วยเสื่อทั้งบริเวณ นั่งทำสมาธิอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าจิตใจปั่นป่วนเพราะมีใครรบกวนอยู่

“เมื่อไหร่มันจะกลับมาให้ขยี้อีกนะ?” รำพึงเบาๆ แค่หลับตาคนๆนั้นก็มาหลอกหลอนอีกจนได้ สงสัยเพราะกำลังโทษตัวเองที่โง่ขนาดถูกจับตัวไปจนเป็นเหตุให้สัตว์กินพืชงี่เง่านั่นโดนไปด้วย

ร่างโปร่งสูงในชุดยูกาตะสีนิลนอนลงกับพื้นห้อง รู้สึกว่าเพราะคนน่ารำคาญนั่นไม่อยู่ ถึงได้เข้าใจอะไรหลายๆอย่าง

พอไม่มีมันมาทำให้ปวดหัว ก็รู้สึกเหงามือเหงาเท้า

พอไม่มีมันมาทำตัวให้น่ารำคาญ ก็รู้สึกน่าเบื่อไม่มีอะไรจะทำ

เมื่อไหร่จะกลับมาสักที

กลับมาจะขย้ำให้สาแก่ใจซะ!

ข้อหาทำให้รอ....เจ้าสัตว์กินพืช...ซาวาดะ....

-+-+-+-+-+-

ร่างเล็กผมสีน้ำตาลอ่อนนั่งเพียงลำพังภายในห้องครัวที่ไร้ผู้คน นั่งทานข้าวอิ่มก็เท้าคางกับโต๊ะ คิดถึงท่านซาวาดะที่เคารพที่ป่านนี้ยังไม่กลับมา รู้สึกว่าอาหารที่กินเข้าไปมันจืดสนิทเสียนี่กระไร ก็ท่านเป็นถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณท่านผู้มีพระคุณ คนที่จงรักภัคดีเช่นเขามันก็อดห่วงไม่ได้

บาจิลเลิกท้าวคางแล้วฟุบใบหน้าหวานลงกับโต๊ะ เนตรสีฟ้าเหม่อมองไร้จุดหมายเหมือนตุ๊กตาที่เจ้าของทิ้งไว้ไม่ยอมรักษา และแน่นอน ท่าทางน่าแกล้งแบบนี้ก็ไม่พ้นสายตาของเบลฟากอลที่หามาหาอะไรกินเล่นในครัว

“มาทำอะไรที่นี่เหรอ?” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโรคจิต แค่นี้บาจิลก็ลุกขึ้นโดยอัดโนมัติ มองร่างโปร่งผมสีทองที่ฉีกยิ้มมองมายังตน

“ผมแค่เบื่อเท่านั้นเองครับ ท่านซาวาดะยังไม่กลับมาเลย” นั่งคอตกเหมือนลูกหมาเจ้าของทิ้ง เบลหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลูบเส้นผมสีน้ำตาลนุ่มสลาย เล่นเอาขนลุกพรึ่บทีเดียว หนุ่มน้อยรีบผละออกแบบกล้าๆกลัวๆ แต่ไม่ทันทำอะไรก็เหมือนว่าตัวเองจะกลายเป็นอาหารมื้อเช้าของเจ้าชายวิปริตซะแล้วเมื่อมีดพุ่งตรงมาปักชายเสื้อสีดำติดกับตู้อาหาร

“งั้นเล่นกับเจ้าชายสิ ชิชิชิ” เด็กหนุ่มตะปบปากตัวเอง ไม่น่าพูดออกมาเลย..

“ไม่เอาครับ ผมมีธุระต้องทำอีก อ๊ะ!” มีดอีกสองเล่มปักฉึกที่แขนเสื้อจนร่างติดเข้ากับตู้กับเข้าแน่นกว่าเดิม

“บาจิลจังเคยถามเจ้าชายใช่ไหม?” รอยยิ้มที่ชวนให้หวาดผวา ร่างโปร่งขยับกายเข้าหาใกล้ๆจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดข้างแก้ม

“ก็....” คำถามในตอนนั้น...

/ “ ”

เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลตะโกนก้องท่ามกลางเสียของการต่อสู้ ใบหน้าเปื้อนรอยชาดที่แสดงให้เห็นถึงความโกรธขึ้ง บุรุษที่อ้างตนเป็นเจ้าชายเพียงฉีกยิ้ม ได้แต่กล่าวอะไรสั้นๆ ก่อนที่จะพรากชีวิตจากร่างๆหนึ่งต่อหน้าต่อตา

“เอาไว้เจ้าชายให้คำตอบทีหลังก็แล้วกัน”/

“ไม่ตอบดีกว่า....ชิชิชิ....”

..
..
.
“ทำไมกันเล่า???” บาจิลตะหวาดแรงๆ นึกว่าจะตอบ อุตส่าห์ทนแรงกดดัน แต่กลับไม่ได้คำตอบ มันก็อดมีน้ำโหไม่ได้

“ก็เพราะเค้าเป็นเจ้าชายน่ะสิ” ขยับมันกระตุกส่งเสียงว่าถ้าไม่ติดว่าเป็นเบลฟากอล เขาคงใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระโจนไปบีบคอแล้วเค้นออกมาด้วยพลังไฟดับเครื่องชนเสียเลย

“ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!!”

“ไม่ปล่อย”

“นายทำไม่รับผิดชอบนะครับ!”

“อ้าว? ทำไมอ่ะ? ก็เค้าเป็นเจ้าชายนี่” เจ้าชายมันใช่พระเจ้าที่ไหนกันล่ะครับ คุณเบลฟากอล!!

“ปล่อยผมมมมม”

ดึงออกไม่ได้ กลัวชุดสุดหวงจะขาด จึงร้องตะโกนจนเสียงแหบแห้ง กระทั่งแรมโบ้ตัวน้อยที่ย่องเบามาขโมยองุ่นกิน มาเจอก็ช่วยแกะให้ เลยให้ของตอบแทนเป็นลูกกวาดที่กะจะเอาให้ตั้งแต่แรก

หนุ่มน้อยถอนหายใจ นึกเหนื่อยกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนอยากจะนอนเต็มที คิดแล้วมันเศร้าที่พวกผู้ใหญ่ไม่ได้สั่งอะไรเพิ่ม บาจิลคัมก็ทำได้แค่รอ และรอเท่านั้นเอง....

ผมสงสัยจัง ว่าท่านซาวาดะ ทนคนเหล่านี้ได้อย่างไร?

+ติดตามตอนต่อไป+

บทคุณฮิน้อยแฮะครับ สงสัยแอบมีหมั่นไส้จากฟิค18ดี ฮ่าๆๆ คราวนี้อ่านแล้วแจ่มแจ้งชิมิครับว่าคู่ไหน ก๊าก กรั่กๆๆ

ขอบคุณที่ติดตามคร้าบผม
_________________

New Rare generation +D Uke Fanclub+
เปิดรับสมัครแล้ววันนี้! ที่ห้องนั่งเล่น~~

kugachan · ตอบเมื่อ: Wed Jul 02, 2008 1:38 pm เรื่อง:

ตอบเม้นท์คร้าบบบ
ตอนที่10

Ayafee
อ่า..ไปตบตีมันก็ไม่หนุกสิครับพี่! วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็แหมมม พี่ท่านสองหน่อมันไม่รู้เรื่องงงง ให้ทำง้ายยย (สรุปคือมันแกล้งคนอ่าน ว่างั้นเหอะ...) โหดร้ายก็โหดร้ายสิคร้าบบ ผมไม่เคยบอกว่าใจดีซะกะหน่อยอ๊า กร๊ากก (หลบปีกเพนกวินแทบไม่ทัน) หวังว่าจะไม่เข้าใจผิดเหรอครับ แล้วอ่านเสร็จจะเป็นอย่างไรล่ะพี่ กรั่กๆๆๆตอนนี้คงทราบดีแล้วสินะฮะ ว่าเป็นเช่นไร - -+ ทนไม่ได้ก็ต้องทนฮะ อย่างไรนี่ก็เป็นไปแล้ว คุๆๆๆ

//หลบหมอ ไห จาม ชาม สัปปะรดแทบไม่ทัน

Kokushiyoku

เป็นคนน่ารัก...เอ๊ยยย เป็นบ้าไงฮะพี่ วะ ฮ่าๆ ท่านพี่ตอบได้แจ่มอ่ะ ก็เป็นอย่างงี้ไง...กดบอสตัวเองเป็นที่เรียบร้อย อ่านแล้วก๊ากแตก กว๊ากกก ฮ่าๆๆ (สรุปนี่คือแฟมิลี่พิลึก!??) ขออภัยฮะ ผมมันชอบแกล้งคนอ่านนนนนน

Miharu_kan

ขอบคุณนะครับที่ชอบฉากแอกชั่น เป็นการเขียนที่ใช้เวลาและพลังงานสูงมากเลยนะครับ แต่ดีใจแล้วที่เป็นไปด้วยดีนะ ทูน่าเป็นบ้ามิเอ๊ยยยย เพราะเจตจำนงของพระเจ้า(?)ไงล่ะ! 555 สาปส่งได้ใจมากๆอ่ะ ใช่แล้วววว มันยิ่งกว่าสัตว์กินพืชอีกกกก คิดแล้วอยากถล่ม แต่พระเจ้าท่าน(??)บอกว่ายังไม่ถึงเวลานะ ก็รอกันต่อไป

Ansuz

พ่อออ ลูกชายผู้น่ารัก(ลักไปฆ่ามากกว่า) จะตายคามือพ่อแย้ววว แกว๊กกกกก ใจเย็นเย้นนนนน เดี๋ยวจะเอาคืนด่วนนน ทูน่าราชินีของพ่อออ อย่าเพิ่งอาละวาดคร้าบบบ มาต่อไวแล้วครับพ่อ ช่วงนี้คึกจัด ได้ยาบำรุงตราทูน่าและลูกแกะสีทอง(?)แล้ว กรั่กๆๆ

Aiwendil
X27! อันที่จริงผมคลั่งตั้งกะตอนอ่านดาร์คสกายของท่านรักแล้วล่ะครับ เอามาเซอร์วิส(?)โดยเฉพาะครับผม!

Pao.~*

ฟิคนี้ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด แม้เคยอุตริกดบอสตัวเองก็ตาม! เหอๆๆ อย่าไปโกรธเฮียแกเลย พระเจ้ายังไม่ได้ลงโทษ แต่มันก็อีกไม่นานแหละคร้าบ จะได้ลงโทษให้สาแก่ใจ คึๆๆ ฮ่าๆๆๆ (มันมีความสุขกับการแกล้ง??) ช่ายแล้วคร้าบบ ทุกคนเป็นห่วงซือคุงมากมี ก็แหมมมม เคะ เอ๊ย! บอสที่น่าเคารพของพวกเราเป็นอะไป คนที่ห่วงหามันจะบ้าตายอยู่แล้ววว (และผมก็จะบ้าตายเพราะโดนวูดูตอกแช่ง จ๊ากกก) ป๋าเค้าหึงแหละหนอ อีกไม่นานไซด์สตอรี่จะเปิดเผยว่าป๋ารักใคร ใครรักป๋า หรือว่าฉลามมันรักป๋า แล้วป๋าไม่รัก เอ๊ะ หรือม้าคุงจะรักป๋า หรือป๋ารัก โอยยย พูดเองงงเอง ฮ่าๆๆ

สำหรับพ่อค้าดาร์คเนียนก็งัดสกิลเนียน(ตรงไหน...)ออกมาใช้ ก็นะ มันเนียนนน เนียนจริงๆ (สงสัยแต่งฟิคนี้แล้วผมชักดาร์คเนียน เรียนภาษาญี่ปุ่นนั่งหลับเนียนว่าเรียน ฮ่าๆๆ)

D_Eriz

วันนี้โดนตราหน้าว่าใจร้ายยย อ๋า! ร้ายก็ด้ายยยย ก็ผมมันชอบใจร้ายกับเคะแบบนี้ กร๊ากก กรั่กๆๆ (ว่ากันว่าไอ้คูรักเคะคนไหน มักจะเอสเอ็มทรมานถึงใจด้วยความรัก- -+ (มันรักจริงๆเรอะเนี่ย!)) กะ....เกี่ยวอะไรกับกล้วยไม้คร้าบบ (ควันหลงฟิค10027??) โชคยังดีที่ไม่ได้ให้ป๋ารับเคราะห์ เหอๆๆ คันส้นใช้โทนาฟนะจ๊ะ อย่าเอาไปลูบส่วนไหนของนกหรือสับปะรดเลยนะริสซัง ห่วงว่าจะโดนสองศรียำน่ะนะ! 555

โอ๊ะๆๆ สารภาพเลยก็ได้ ไซด์สตอรี่ไงครับ- -+ ป๋าจะได้ออกโรงกับสองหน่อหัวเงินหัวทอง (อย่าเปลี่ยนตัวหอเป็นตัวตอนะ เดี๋ยวฉลามแว้งกัด ฮ่ะๆๆ)

Cocoaharry
เหอๆๆ ทูน่ามีคนเรียกใช้(?)ให้ดามใจเสมอแหละครับ เดี๋ยวหนูก็ดีเอง คึๆๆ รับผิดชอบด้วยการฮาราคิรีเถอะสองหน่ออออ (หลบทอนฟาและตรีสูร) เอ่อ...คงต้องรับผิดชอบด้วยการรักเธอซะแล้ววละคร้าบบ (เน่า??)

Sureo
ท่านพี่อยากอ่าน ผมก็สนองนีดแหละคร้าบบ ก็แหมม ทวงกันทางมือถือ สงสัยพี่ผลิตแนฟทา(น้ำมันเบนซิน) แหงๆ มิน่า ไฟแต่งฟิคมันถึงได้ลุกพรึ่บ (เกี่ยวเหรอ??) เลยปั่นติดต่อกันเช่นนี้แหละฮะ วะ ฮ่าๆๆ ชอบเจ้าชายโหดๆเหี้ยมๆเหรอครับ นั่นแหละตัวโปรด ชอบคนซาดิสม์มากมาย คึๆๆ (หาเคะมาให้คุณเจ้าชายยำ(?)ดีกว่าเนอะครับ 555+)

หนูม่อนเขารักเงินน่ะครับ คงคิดว่าเอาทูน่าไปขายในตลาด(พาออกทะเลอีกวุ้ย!)คงมีมูลค่าน้อยกว่าคลังของวาเรียล่ะมั้งฮะ กรั่กๆๆ แต่ว่าทำงานเพื่อเงินคือสโลแกนน่ะครับ ก็อ่านต่อไปนะฮะว่าเจอหน้าแล้วปฏิกิริยาจะเป็นเช่นไร

Rainb&f
สารตั้งต้น..เอ๊ย! ตัวต้นเหตุมันไม่รู้เผือกรู้มันอะไรหรอกครับ ถ้าเจอกันจะทำหน้ายังไงเนี่ย ตายแล้ววว ผมทำอะไรลงไปเนี่ยย ทูน่าที่แสนอาภัพ (แล้วทำไมเอ็งหัวเราะฟะ ไอ้คู)ของพ่อ..ว่าที่สามี(?)ในอนาคตของลูกทูน่าจะทำเช่นไรถ้ารู้ว่าเอ็งกินมันไปแล้ว ทูน่าที่แพงที่สุดในโลก(?)น่ะ ต้องติดตามครับผม!

Koki
X277777 เย้ย! เป็นแบบนี้ผมโดนฆ่าหมกป่าหลังโกคุโยแลน์แหงๆอ่ะ! แบบนี้น่ากลัวนะท่าน! (แต่ดันคิด??) ขอบคุณนะฮะที่ชอบฉากบู๊ ไม่ค่อยมั่นใจเลย ผมไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ (แต่เอสเอ็มค่อยว่า กรั่กๆๆ) เจ้าชายโหดโฉดเท่ แต่พระเอก คงเป็นของ....ล่ะครับ คึๆๆ

KillChan
กว๊ากกกกกกกกกกกกกกก //หลบเกือบไม่พ้น
คิลจะฆ่าเฮียอีกแล้ววววว โหดร้ายยยย (//กัดผ้าเช็ดโต๊ะเปื้อนเลือด(??)
ไม่ค้างก็ไม่น่าติดตามอีกอ่ะเด๊ะคิลลี่ ไม่ดองแล้ววววว กว๊ากกกก (มองเลือดหัวอาบไหลเป็นสายธาร) อา..เลือดเสียไปโดยไร้การอ่านเอ็นซี.. สองหน่อไม่ผิด แก๊สโซ...เอ๊ย...คนไม่รู้ย่อมไม่ผิดครับ เหอๆๆ ช่ายละ ถ้าไม่ปรับความเข้าใจ ใครรึจะได้มองหน้ากันติด ก็อ่านกันต่อไปนะหมาน้อย! ลุ้นต่อไปว่าซือจะทำอย่างไรต่อ ซือคุงต้องเข้มแข็งสิเนอะ คึๆ (แล้วผมจะได้แกล้งอีกนานๆไงทูน่าน้อยของผะ...ของทุกคน...)

Selzere
จ๊าก! ! ! ผมยังไม่ได้ทำอะไรพี่ ยังไม่ได้เอามุคุไปซ่อนน (ชักไม่เกี่ยวแล้ววุ้ยครับ!) ทูน่าเราไม่เป็นอะไรไปง่ายๆหรอกพี่ครับ ใจเย็นๆ ใจร่มๆ แต่วางมีดก่อนน ผมมีฟิคเป็นตัวประกันนนน (เอาไหดองขู่จะทำลายทั้งของในไห!) ตอนนี้เอาไว้ทรมานใจ+เรียกคะแนนสงสาร ให้แก่แม่ทูน่าน้อยน่ะครับ เหอๆๆ (แต่ไม่ได้มีจุดประสงค์หลักเพื่อฆ่าคนแต่งคร้าบบ ผมกลัววว) ขอบคุณที่ชอบฉากแอ็กชั่นฮะ ตอนแรกก็คิดว่าคงออกมาแย่ ฉ่อยๆ

Micky
ฉึกก ฉัวะ !โอยยย ปวดกระดองใจ... (เอ๊ะ?) นั่นสิฮะ เอสเอ็มแบบนี้คงทนมิได้ คึหึหึหึ หนูซือก็คนเหมือนกันแหละ ทนได้ให้มันรู้ป้ายยย ตอนนี้ก็รู้สินะครับว่าปลอบยังไง อ่ะ คึๆๆ ช่ายเลย สองหน่อปากไม่ตรงกับใจเขาก็ห่วงหาหนูนะนั่น ถึงแม่ยกจะอยากฆ่าก็ตามที ขอบคุณที่ชอบฉากแอ็กชั่นนะฮะ ว่างๆเพิ่มฉากลงไปในอีกหลายๆตอนดีกว่า สนุก ทรมาน(?)คนแต่งดี ฮ่าๆๆ

Meiar
เมื่อขอด่วนก็แต่งด่วนคร้าบบบ (ตอนนี้มันแต่งทุกวัน คนละฟิคก็เหอะ มันบ้าคร้าบไอ้คูน่ะ) กร๊ากก ก่อนรับผิดชอบด้วยแต่งงานมารับผิดชอบเอาทูน่าไปปลอบใจก่อนน่อ จริงๆยังไม่ได้กำหนดพระเอกเรื่องด้วยซ้ำฮะ ตายยกเรื่องดีมะครับ? กร๊าซซ ล้อเล่นคร้าบบบบบ

Smooth~Life
กลายเป็นว่า ยิ่งแต่งความเครียดของฟิคยิ่งเพิ่มขึ้น ฮา... ฉึกกก คำว่าใจร้ายนี่นิยมกันจริงๆนะคร้าบ ใจร้ายเพื่อทูน่าน่ะครับ ขืนใจดีก็หมดสมญานาม(?)ว่าไอ้เสือเอสเอ็มกันพอดี วะ ฮ่าๆๆ( //โดนแม่ยกเอาบาซูก้าถล่ม)

ป๋าเขามีคนในใจแล้ว คึๆ ดังนั้นรับประกันว่าเอ็กซ์27เป็นแค่เซอร์วิสเล็กๆน้อยๆครับผม - -+ เอ๊ะ หรือกด27ใหม่อีกที(?) (//โดนแม่ยกเอสและดีตามมากระทืบ) หุๆๆ อันที่จริงป๋ามีคนที่ชอบแล้ว แต่มันเอสหรือดีก็อ่านไซส์สตอรี่ เอ๊ะ ไม่ต้องก็ได้ ตอนนี้ก็รู้กันแล้วนี่ครับ คึๆๆ นั่นสิครับ เอาถังเบียมาแกล้งกันด้วยดีไหมหนอ ช่วงนี้พวกกล้วยไม้ยังไม่เริ่มก่อสงครามตามท้องเรื่องเนอะ น่าสนๆ

Saoroon
ความหวังกลายเป็นจริงแหละท่าน ผมไม่ใจร้ายกับป๋าแบบนั้นหรอกกก (แต่แอบคิดนะ) ถูกมองได้ว่ากำลังทำร้ายเด็กในทางมิชอบไงฮะ? - -+ (ได้ข่าวว่ามันก็บ้าเอ็กซ์27ด้วยน่ะ) B84 ไม่ต้องห่วงครับ เพราะมันคือแพร์จริงๆในฟิคนี้ คึหึหึหึ

noon31

ตอนนี้พวกพี่ท่านคงยังไม่รู้เผือกมันแกวหรอกน่าครับ ต้องรับผิดชอบในภายหลัง คึๆๆ ทูน่าน่าสงสารผมได้ยินมาว่าแม่ยกปลื้ม(จริงเรอะ?) นี่ครับ นายเอกน่าสงสารคือฟิคของผมมมม (และคนแต่งมันก็น่าอนาถเพราะอีกไม่นานคนอ่านจะตามไปกระทืบมันแทน ห้า ห้าห้า )

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ครับ เป็นเชื่อเพลิงแนฟทาอย่างดีในการเผาผลาญไฟแต่งฟิคคร้าบบ (ตกลงเชื้อไฟแต่งฟิคผมใช้เบนซินที่เรียกว่าเม้นท์และการขู่ขวัญสินะครับ)
_________________

New Rare generation +D Uke Fanclub+
เปิดรับสมัครแล้ววันนี้! ที่ห้องนั่งเล่น~~

micky · ตอบเมื่อ: Wed Jul 02, 2008 2:51 pm เรื่อง:

>___________,<!!!!!!!!~ อ๊างงงงงงงงงง!นี่สินะวิธีปลอบของพี่ท่าน..ออกจะรุนแรงไปนิดแต่ก็โอล่ะกันค่ะท่านแสนสัก
แล้วที่คุณดีโน่พูดเช่นนั้นก็เคยโดนป๋า X ทำเช่นเดียวก็หรอค่ะ..หึหึ

แต่หนูสึนะเราบอบช้ำขนาดๆนั้นแล้ว แล้วถ้าเจากับท่านทั้งสองสึนะจะทำไงอ่า..ไม่ใช่ว่าไม่กลาเข้าใกล้ไปเลยน้า..แบบนั้นไม่เอ้า ไม่เอา!
ท่านทั้งสองก็น่าร๊ากกกกกกกก!ยิ่งคุณมุเนี่ยอ่านแล้วก็อยากให้สึนะได้ยินบ้างจัง..ทำเพื่อสึนะคนเดียว..อิอิ
คุณฮิก็เป็นห่วงสึนะมากมายเลยอ่ากลับมาแล้วสึนะอย่างกลัวคุณๆทั้ง 2 เลยน้า

รอลุ้นค่ะว่าต่อไปจะเป็นเช่นไร..^^~
_________________
1 8 2 7 F O R E V E R >/////<

___________________________________

" O N E L O V E"

Miharu_kan · ตอบเมื่อ: Wed Jul 02, 2008 2:54 pm เรื่อง:

กร๊าซซซซซซซซซซซ!!!

เปิดเรื่องมากี่ที ก็ได้สครีมทุกทีให้ตายสิเฮีย คึๆๆๆ >w<

ว้ากกก!!! ท่านมหาเสะสุดยอดsmโผล่มาอีกคนนึงแล้วววว!!!

ป๋าแซน ท่านสุดยอดดด วิธีปลอบท่านไม่เหมือนใครจริงๆ(แต่มีเหมือนอยู่คนเดียว - -+ หึๆๆๆ)

เล่นเอาทูน่าน้อยผวากว่าเดิม อ่อยยย~~~ สงสารจนไม่รู้จะสงสารยังไงล่ะ จากคำว่าสงสารจะคล้ายเป้นคำว่าสะใจนะเนี่ย (ชอบดูเสะหัวsmแกล้งเคะแรงๆว่างั้น)

มีXDด้วยยยยย อุงก้า~~~~~!!!!!! ช๊อบบบบ!!

มิน่าล่ะป๋าแซนถึงมองทูน่าแล้วใจหวั่นๆ มันไปซ้อนกับเงานหนูโน่ล่ะซี่~~~

คุณฮิ ทำไมท่านโผล่มานิดเดียว!!!? =[]=

เอาบทคุณฮิมาน๊าเฮียยยยยยยย~~~~!!!!!! **โดนเตะกระเด็นไปติดฝาบอร์ด**

เซอร์วิสB84 กร๊าซซซซซซซ คู่ในสเป็กโผล่มาอีกแหล่ววววว

โฮกกกก คุณเจ้าชายเบลโรคจิตหัวsm กับน้องหนูจิลใสซื่อ บริสุทธิ์ >w<

มาต่อไวๆเด้อเฮีย!!!!
_________________
http://jacktip.hi5.com
http://miharu-neko.exteen.com

Smooth~Life · ตอบเมื่อ: Wed Jul 02, 2008 3:25 pm เรื่อง:

อะ..อ่ะ....ดีโน่เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ
ทำไมตอนสุดท้ายถึงร้องเสียงแบบนั้นละ
อิป๋าทำอะไรหรือปล่าว ทำอะไรดีโน่หรือปล่าวคะ
แบบว่าอะฮั้นสุดปัญญาจะหยั่งรู้จริงๆคะ ช่วยบรรยายสถานการณ์ ณ ห้วงเวลานั้นให้หน่อยมิได้หรือคะ
เอาแบบว่าวินาทีต่อวินาทีเลยนะคะ
แต่หากว่า เวลานั้นมันเลยมาแล้วสุดที่จะกลับไปได้ เพราะท่านก็ไม่ใช่โดราเอ...ม่อนอือ..อ..อ
ดังนั้น ถ้าน้องทูน่าของเรา...คะ ของเรา ทูน่าของเรา
มีอันต้องส่งเสียงแบบนั้นด้วยสาเหตุใดสาเหตุหนึ่ง หรืออาจจะเพราะสามพี เอ้ย สามสาเหตุก็ตามแต่
ช่วยบรรยายแบบพรรณาโวหารไปเลยนะเจ้าคะ เพื่อคนที่ต่อมจิ้นพังแบบอะฮั้นนะคะ
มันสุดปัญญาที่จะรู้ได้ด้วยตัวข้าเองคะท่าน
กร๊ากกกกกกกกก

อืมมมม...อ่านตอนนี้แล้วสะท้อนแอนด์สะท้านในใจ
โอ้...ท่านพี่ฮิของน้อง ท่านพี่เป็นได้เพียงตัวประกอบในตอนนี้เท่านั้นหรือคะ
โฮกกกกกก.....เศร้าใจ

selzere · Rank: Mafia Boss เข้าร่วม: 02 Dec 2007 ตอบ: 383

กะริ๊ดดดดดดดดดด ตอนใหม่~~~~~~~~~~ >[]<

อ๊ากกกกกกกกกก ไอ้ป๋าบ้า~~~ ไอ้ป๋าหื่น ทูน่าน้อยออกจะน่าทนุถนอม ทำไมถึงทำซะแรงอย่างนั้นฟระ!!!! แล้วไอ้ที่มากดกับ (ไอ้) คุณดีโน่นี่มันอะไรก๊านนนนนน ป๋ามันต้องกดฉลามสิโว๊ย~~~~~~

กริ๊ดดดดดดดด ทูน่าน้อยของแม่!! สติยังไม่กลับมาอีกงั้นหรือเจ้าค่ะ รีบกลับมาเถอะลูก รู้รึเปล่าว่ามีใคร 2 คนเค้ารอคอยจะเจอหนูอยู่นะลูก T T

ส่วนไอ้คู่อื่นๆ -- --" ไอ้คุณเจ้าชายโว๊ย~~~~ จะทำอะไรกับบาจิลคุงห๊า!!!!! แล้วไอ้คำพูดที่บอกว่า ก็เค้าเป็นเจ้าชายๆ นี่ มันอะไรก๊านนนน อย่าทำอะไรตามใจตัวเองขนาดนั้นได้มั้ยว๊า~~~~~~~~ >[]<

ฮึก ฮึก ต้องรออ่านตอนต่อไปสินะ สงกำลังใจให้หนูทูน่าได้สติกลับคืนมาเร็วๆ...........ไอ้บ้าเซ็นโซ..........แกอยู่ที่ไหนห๊า!!! เอามันมาฆ่าเดี๋ยวนี้!!!! โทษฐานทำให้ทูน่าน้อยต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ แถมยังเข้าใจผิดกับท่านมุคุโร่แล้วก็ทานฮิด้วย T T

ป.ล. อ่านตอบคอมเมนต์คูจังแล้วฮากร๊ากกกกกก....พี่โหดขนาดนั้นเชียว ^^
_________________

...คุณรู้ตัวไหม...ว่าคุณช่างเป็นท้องฟ้าที่อ่อนโยนและซื่อตรง...จนทำให้ผม...ไม่อยากห่างคุณไปไหนเลย...

Pao.~* · Rank: Mafia Boss เข้าร่วม: 22 Mar 2008 ตอบ: 660

แค่นี้ป๋าก็ทำให้ซือคุงเค้าหายหวาดกลัวไปได้หน่อยแล้วละค่า

สงสัยตะหงิดๆสงสัยคู่ต่างๆนี่จะเป็น XD SD เหมือนลายเซ็นท่านคูกะจางนะเนี่ย

เห็นคุณมุ คิดถึงซือคุงในทางที่ดีดีแบบนั้น ทำเพื่อซือคุงมากขนาดนั้น

อดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากคุณมุรู้ตัวว่าได้ทำร้ายซือคุงลงไปแล้วจะรู้สึกผิดรู้สึกแย่มากขนาดไหน

รวมทั้งคุณฮิก็ด้วย คนนี้เดาไม่ออกจะมีอาการยังไง ซึนซะขนาดนี้ หุหุ

ซือคุงมาเจอ2คนนี้จะยิ่งสติแตกไปกันใหญ่แน่ๆเลย

รอลุ้นให้ซือคุงมาเจอคุณมุคุณฮิสักที หึหึ

ท่านคูกะจางงงง อยากอ่านต่ออีกแล้ววค่า มีให้ลุ้นให้อยากอ่านตอนต่อไปทุกทีเลย

รออ่านตอนต่อไปค่าาาาา
_________________