•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : May I love you....[ชื่อเรื่องมันเสี่ยวเหลือหลาย แต่งเอง อนาถเอง TT']
Author : stAr'
Pairing : Yamamoto x Hibari [8018]
Rate : PG(?)

Note : นี่เป็นฟิครีบอร์นเรื่องแรกที่แต่งเลยนะเออ ต้องขออภัยบรรดาแม่ยก D18,8059 พอดีผมมัน8018อย่างกู่ไม่กลับแล้วล่ะ ! ยิ่งเห็นฟิคD18กำลังมาแรงสุดกู่แล้ว กลัวแม่ยกจะมารุม TT' ส่วนเรทมันก็คงจะเปลี่ยนไปได้ทุกเมื่อ ตามใจผู้เขียน(?) ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ด้วยล่ะ (:


.
.
.
.
.




คนสองคนที่คิดเหมือนกัน แต่ไม่เคยหันหน้าเข้าคุยกัน กับความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

แล้วความรักครั้งนี้ จะเป็นไงต่อไปล่ะเนี่ย ?




Chapter 1



ไม่....ไม่ต้องการ ความรู้สึกปวดหนึบๆที่หน้าอกข้างซ้ายนี่มันอะไรกัน

ความรู้สึกอ่อนแอแบบนี้เค้าไม่ต้องการเลยซักนิด แต่ทำไมกัน เวลาที่คิดถึงหมอนั่น

ไอ้ความรู้สึกอ่อนแอนี้ มันต้องมารุมเร้าร่างกายเค้าทุกที

หรือนี่สินะ ที่เรียกว่า...................ความรัก



ปิดเทอมหน้าร้อนที่แสนน่าเบื่อผ่านไป วันเปิดเทอมวันแรกของม.นามิก็วุ่นวายเหมือนที่ผ่านมา คนหัวตั้งพยายามเดินฝ่าวงล้อมของฝูงชนเข้าไปหาพวกสึนะอย่างยากเย็น

"เฮ้.....ยามาโมโตะ" สึนะร้องเรียก พลางโบกมือให้เพื่อนร่างสูงของเค้า

"ว่าไงสึนะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย "

"อือ ก็งั้นแหละ ว่าแต่โกคุเทระล่ะ ไม่ได้มาด้วยกันหรอ ?"

ฉึก ! คำพูดของสึนะเหมือนกับเข็มทิ่มแทงใจของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง ทำให้คนผมตั้งย้อนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนวันปิดเทอมที่ผ่านมา





.

.

.

"เฮ้ ! เจ้าบ้าเบสบอล เร็วๆสิ่ แกทำให้รุ่นที่10ต้องรอนะเฟ้ย"

"มาแล้ว มาแล้ว" คนที่ถูกเรียกชื่อยิ้มให้ พลางวิ่งมารวมกลุ่มกับพวกสึนะ


"นี่แกไปไหนมานะ เลิกซ้อมเบสบอลตั้งนานแล้วไม่ใช่รึไง ?"

"อื้อ ไม่มีอะไรหรอก" พูดพลาง ก็ยิ้มขอโทดเป็นที ทั้งที่ความจริงเขาแวะไปที่ห้องรับแขก เพื่อตามหาใครบางคน แต่เจ้าตัวก็ดันไม่อยู่ซะนี่ เขาจึงต้องวิ่งลงมาจากตึกอย่างนึกเสียดาย ทั้งที่คิดว่า จะได้เจอหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดเทอม สงสัยจะกลับไปแล้วล่ะมั้ง กลับไปกับ'เค้าคนนั้น'


ระหว่างทางกลับ เขากับโกคุเทระกับยามาโมโตะต้องแยกทางกับสึนะ ที่บ้านอยู่คนละทาง ไม่มีเสียงสนทนา ระหว่างเดินไปเรื่อย จนใครคนหนึ่งกล่าวขึ้นมา ทำลายความเงียบ
"นี่ ยามาโมโตะ ....." โกคุเทระพูด ทั้งที่ไม่ได้สบตากับเจ้าคนหัวตั้ง

"อะไรหรอ ?"

"นายน่ะ จะไปอยู่โตเกียวตลอดปิดเทอมใช่ไหม ?"

"ก็นะ ว่าจะไปทำงานพิเศษนะ"

"งั้นก็อีกนานสินะ กว่าจะได้เจอกัน" เสียงของโกคุเทระเจือด้วยความเศร้า จนคนที่ได้ฟังรู้สึกได้ กับความเปลี่ยนแปลงของน้ำเสียง

"ก...ก็ "

"งะ..งั้น ฉันอยากจะบอกนายว่า" น้ำเสียงที่เจือความสับสนและลังเล ทำให้ยามาโมโตะสงสัย

"ว่า อะไรหรอ ?"




"ฉัน.......ฉันรักนาย"




"เห....ล้อเล่นรึเปล่าน่ะโกคุเทระ" ร่างสูงตกใจ กับคำพูดของเจ้าตัวที่มาบอกรักเค้าโดยที่เค้าไม่เคยนึกคิดมาก่อน

"ไม่นะ ฉันจริงจัง ฉันรักนายนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ !"



"ขะ....ขอบคุนนะโกคุเทระ แต่ ฉันคงรับไว้ไม่ได้หรอก"






".....เพราะฉัน ก็กำลังรักใครคนนึงอยู่เหมือนกัน"



.

.

.




"ก็ไม่เห็นนี่นา สงสัยวันนี้จะตื่นสายล่ะมั้ง" ยามาโมโตะตอบเฉไฉไปเรื่อย พลางยิ้งกลบเกลื่อนความคิดไร้สาระนั่น

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง........... เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น ทั้งสองคนจึงพากันเดินไปที่ห้องเรียน

"ชึบ ชึบ ๆๆๆๆๆ " เสียงร่างบางกำลังสาวเท้า(เสียงเดินมันเป็นยังไงหว่า ?)ไปเรื่อยๆ รังสีคามหงุดหงิดแผ่กระจายไปทั่ว ใครๆทุกคนก็รู้ดีถึงความโหดของร่างบางดี คงไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่ง ถ้าคนๆนั้งยังไม่อยากตายล่ะก็นะ

ใบหน้าสวย(?)ดูหงุดหงิดงุ่นง่าน วันนี้มันวันเปิดเรียนสินะ มีแต่พวกสัตว?กินพืชเดินกันให้ว่อนไปหมด ฉันละอยากจะขย้ำให้ตาย !
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น เจ้าสัตว์กันพืชสองตัวที่กำลังเดินเข้ามาโดยไม่สังเกตว่าเขายืนอยู่ตรงนี้

"นี่พวกแกว่างนักหรือไง ถึงได้ไม่ยอมเข้าห้องเรียน หรือว่าอยากจะตายอยู่ตรงนี้"

เสียงร้องทักเรียกสายทั้งสองคู่ให้หันมามอง

"คะ...คุนฮิบาริ" สึนะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ตายแน่แล้วตู T_____T'

"เฮ้อ ว่าไงฮิบาริ ไม่ได้เจอกันนานเลยนา" ยามาโมโตะร้องทักอย่างอารมณ์ดี พลางส่งรอยยิ้มมาให้

ตึก ! ความรู้สึกแปลกๆแล่นแว๊บเข้ามาในสมองของร่างบาง นี่มันอะไรกัน ?



"ถ้าขืนพวกนายยังยืนอยู่ตรงนี้ละก็ ฉันจะขย้ำให้ตาย !" พูดพลางก็เบือนหน้าหนีไอ้คนผมตั้งที่ยังยืนยิ้มไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร จนสึนะต้องมาลากคอแล้ววิ่งจ้ำอ้าวเข้าห้องเรียนไปอย่างรวดเร็ว

ร่างบางเดินกลับไปที่ห้องรับแขก หย่อนตัวลงนั่งที่โซฟา รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

เพราะว่าไม่มีไอ้พวกสัตว์กินพืชที่มาคอยสุมหัวกันอยู่นอกระเบียงรึไงกันนะ ที่ทำให้รกหูรกตา หรือจะเพราะว่า เค้าได้เจอหน้าใครบางคน......




คิดพลางนึกย้อนไปถึงวันก่อนปิดเทอม


.

.

.

"นี่ ฮิบาริ วันนี้น่ะ กลับด้วยกันนะ? " คนตัวโตที่ยืนพิงประตูห้องรับแขกกล่าวอย่างอารมณ์ดี

".............." คนที่ถูกเรียกไม่สนใจ ยังคงก้มหน้าทำงานต่อไป

"นี่ ฮิบารินะ ทำงานทั้งวันเลยนี่ ไม่หิว ไม่เหนื่อยบ่างหรือไง ?" คนหัวตั้งถามต่อ พลางเดินเข้ามาหยิบเอกสารของเค้าขึ้นมาดูอยางถือวิสาสะ

"ไม่ต้องมาแส่เรื่องของฉัน" ร่างบางกล่าวพลางปัดเอกสารในมือคนตัวโตกว่าตกลงไปกองที่พื้น ก่อนจะตามด้วยทอนฟาเย็นๆที่ซัดเข้าเต็มๆคางของร่างสูง

"อุ๊บ ......นี่ฮิบา....."

"แกน่ะ ไปกินข้าวกินปลาซะไป ว่างนักหรือไงถึงได้มาฉันกวนเล่น" พูดไปพลาง ทั้งๆที่ใจอดห่วงไม่ได้ ว่าไอ้คนตรงหน้าเค้านี่ ซ้อมเบสบอลเกือบทั้งวัน แล้วยังไม่ยอมกินข้าวกินปลา มันไปเอาพลังงานมาจากไหนกันนะ

"สีเขียวขจี นามาโมริ ~" เสียงโทรศัพท์ของท่านกรรมการนักเรียนดังขึ้นขัดบทสนทนา เจ้าตัวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ กดรับสายอย่างไม่ใส่ใจ

"เป็นไงบ้าง เคียวย๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา ~ คิดถึงจัง ไม่ได้เจอกันั้งนานเลย" ปลายสายกรอกเสียงลงมาแทบจะทันทีที่เค้ากดรับสาย

"นี่แก ดีโน่ มีธุระอะไรถึงโทรมา" ฟังชื่อนี้แล้วมันพาลทำให้เส้นเลือดในสมองของท่านกรรมการเดือดปุด ๆ นึกอยากขย้ำไอ้เจ้าของเสียงกวนอวัยวะเบื้องต่ำนี่ให้ตาย


ระหว่างที่กำลังคุยอยู่นั้นเอง เค้าไม่รู้ตัวเลยว่าไอ้เจ้าคนผมตั้งที่มายืนแง้วๆอยู่เมื่อกี้มันออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อไหร่


"แหม ใจร้ายจังเลยน้าลูกศิษย์ฉันเนี่ย คนอุส่าห์คิดถึง บินมาจากอิตาลีมาหาเรยนะเนี่ย" น้ำเสียงกวนประสาทของปลายสาย ทำให้ร่างบางยิ่งโมโหเข้าไปอีก

"ไม่ได้ต้องการ" เสียงตอบห้วนๆอย่างไม่ใส่ใจ มันทิ่มแทงใจของพี่ม้าเข้าอย่างจัง

"งั้นก็มาหากันหน่อยซี่"อ้อนเข้าไปอี ก อย่างน้อยตอนนี้เค้าก็อยากต้องการเป็นหน้าร่างบางนี้เหลือเกิน

"ไม่จำเป็น"

"งั้นมาเจอกันที่ดาดฟ้าได้ไหม"

"เพื่อ ?"

"สู้กันไงล่ะ คงยังไม่ลืมนะ ว่ายังไม่เคยชนะ ฉันก็มาให้นายฟาดถึงที่แล้วนี่ไง"



ได้ยินแค่นั้น ร่างบางก็ผลุนผลันลุกออกจากเก้าอีก คว้าทอนฟาสาวเท้าขึ้นไปบนดาดฟ้าทันที



การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยาวนาน จนสุดท้ายทั้งสองฝ่ายต่างอ่อนเพลียจนเลิกรากันไป ดีโน่จึงเอ่ยปากชวนให้ร่างบางกลับบ้านด้วยกัน ร่างบางจึงนึกขึ้นได้ว่าใครบางคนที่เอ่ยปากชวนให้กลับบ้านด้วยกัน ป่านนี้มันคงจะรอเค้าอยู่ คนสวย(?)สาวเท้ากลับไปที่ห้องรับแขก แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง


ห้องที่ว่างเปล่า ............. ไม่มีใคร ไม่มีใครเลย มีแค่เพียงตัวเค้า ที่ยืนอยู่ตรงนี้ แล้วหมอนั่นล่ะ ?


นัยน์ตาคู่สวยฉายแววผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกลบเกลื่อนมันทิ้ง แล้วเก็บข้าวของๆเค้ากลับบ้าน...คนเดียว





ระหว่างที่เขากำลังเดินอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงสนทนาของคนสองคน ทุ้มๆ เสียงที่คุ้นเคย ที่เค้าตามหาเมื่อกี๊ ยามาโมโตะ ทาเคชิ แล้วอีกคนล่ะ ใครกัน


พอชะเง้อหน้าออกไปมอง ภาพที่เห็นก็ทำเอาใจของเขากระตุ้กวูบ

ภาพของยามาโมโตะกับโกคุเทระกำลังเดินไปด้วยกัน ห่างออกไปทุกที ราวกับว่า เขาไม่มีวันที่จะเอื้อมถึงได้



ความรู้สึกมากมายหลากหลายประดังประเดเข้ามาในจิตใจของเขา ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งสับสน ทำไมกันล่ะ ? ว่าแล้วเจ้าตัวก็รีบวิ่ง ราวกับต้องการจะหนี ความรู้สึกนั้น.....


.

.

.



เฮอะ ร่างบางส่ายหัวให้กับความคิดงี่เง่า ก่อนจะก้มลงทำงานที่คั่งค้างอยู่ต่อไป










TBC
เป็นยังไงบ้าง ?
ภาษามันห่วยสุดกู่จริงๆแฮะ :P
คอมเม้นท์กันบ้างละเน้อ
(me/ โกยยยยยยยย หนีสหบาทาบรรดาแม่ยก8059และD18)

โอยยยยยยยยยย

จะลงตัวกันยังไงล่ะเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย

วิ่งไปแทรกกลางเลยสิน้องฮิ..

กรั่กๆ

ชอบคู่นี้ ๕๕๕๕
8018 =..=
ไรท์เตอร์สู้ๆ นะคะ >_<V

ไอ้stAr'กำลังSAD T________T' เล่นออดิชั่นไม่ได้แล้วมันหดหู่ !
และแล้วก็ ดองต่อปายยยยยยยยย ~ เอิ๊ก :3

Chapter 2


ตุบ ! เสียงวางกระเป๋าข้างๆตัว เรียกสติของคนร่างสูงให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย พลางหันไปทางต้นเสียง


"โก...โกคุเทระ หวัดดี" หนุ่มนักกีฬายิ้มให้คนที่ถูกเรียกชื่อ แจะทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แต่สามัญสำนึกของเค้าก็บอกให้ต้องทักทายคนตรงหน้านี่


"อือ....."


คำตอบห้วนๆ กับแววตาที่เฉยชาไร้ความรู้สึกที่ส่งให้


ว่าแล้วเจ้าตัวก็หันไปมองกระดานต่อ





เฮอะ มันน่าเบื่อจริงแฮะ ภาษาอังกฤษนี่ ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยรู้สึก



หรือที่ไม่รู้สึกเพราะทุกทีที่เรียนอังกฤษ ตัวเค้าต้องดอดไปขลุกอยู่ที่ห้องรับแขกทุกที


แต่วันนี้คงไปไม่ได้ล่ะมั้ง ก็พวกเค้านะ อยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอ ................







คิดแล้วมันก็ยิ่งตอกย้ำตัวเค้าเอง ว่าคนที่เค้ารักนะ มันอยู่ห่างใกล้เหลือเกิน คงไม่มีวันหรอก ที่เค้าจะเอื้อมถึง





พอเรียนจบภาคเช้า หลังพักเที่ยงเขาก็ไปซ้อมเบสบอลกับพวกในชมรมเหมือนอย่างเคย


แต่สายตาของเค้าก็ไปสะดุดเข้ากับเงาใครบางคนที่ยืนมองลงมาจากห้องบนชั้นสอง



ว่าแต่ ห้องนั้นมัน ห้องรับแขกนี่นา

ไม่ล่ะมั้ง คนอย่างฮิบาริคงไม่มีวันมองลงมาที่เขา



ระหว่างที่ยามาโมโตะ กำลังเหม่ออยู่นั้น



โป๊ก โอ๊ย ! ไม้เบสบอลจากที่ไหนไม่รู้ จู่ๆก็ฟาดเข้าที่หัวของยามาโมโตะอย่างจัง เรียกเลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากหัวของไอ้คนยืนเหม่ออย่างง่ายดาย


เสียงอุทานที่เรียกความสนใจเพื่อนๆในทีมให้หันไปมอง ทุกคนช่วยกันพยุงร่างของคนตัวโตไปที่ห้องพยาบาลอย่างลำบากยากเย็น

.
.
.
.
.
.
.


เพื่อน1 “ แกนี่ไม่ได้เลยน้า ยืนเหม่อทำเบื๊อกอะไรอยู่ล่ะนั่น” พูดพลางส่ายหน้าไปมา ราวกับว่าระอาเต็มที

เพื่อน2 “เออหว่ะ ปกติแกก็ไม่เคยเหม่อนี่นา ไง หรือว่ากำลังคิดถึงสาว” เพื่อนตัวดีสองคนแซวเล่น ก่อนจะหัวร่อไปกับมุขของพวกตน

“จะบ้าหรอ ไม่ใช่ซะหน่อย”

ที่เค้าคิดถึงนะ ไม่ใช่สาวหรอกนะ แต่....เรื่องอะไรจะต้องบอกเจ้าพวกนี้ด้วยล่ะ คิดพลางไปหน้าก็ขึ้นสีเรื่อๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

“แหมๆ หน้าแดงแล้วเว้ย พูดแทงใจดำล่ะซี้” เพื่อนๆยังคงเหน็บแนมต่อ

การสนทนายังคงยืดยาวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงเปิดประตูห้องพยาบาลทำเอาสามไปเถาที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ชะงักกึก จะมีใครซะอีกล่ะ ที่จะเปิดตัวได้โหดขนาดนี้

“นี่พวกแกมาสุมหัวกันทำไม”ฮิบาริกล่าวเสียงเย็น


“ก็.....ยามาโมโตะมันป่วย พวกเราก็เลย.....” คนใจดีสู้เสือพูดขึ้นมา แต่ก็ยังไม่ทันจะได้อธิบายจบ


“ก็มันป่วยคนเดียวไม่ใช่รึไง หรือพวกแกก็อยากจะป่วยด้วย ฉันจะได้ช่วย”



พูดพลางก็ชักทอนฟาออกมา ทำเอาเหล่าผองเพื่อนเสียวสันหลังวาบ รีบใส่เกียร์หมาโกยออกจากห้องพยาบาลทันที




ขอโทดนะยามาโมโตะ แต่ตูยังไม่อยากเป็นศพไปด้วยอ้ะ ><’







“เฮ้ ! ฮิบาริ ใจเย็นๆก่อนสิ่ โมโหมากเดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก “ ยามาโมโตะพูดพลางส่งยิ้มให้



จะว่าไปแล้วทำไมล่ะ ทำไมใจต้องวุ่นวายขนาดนี้ แค่รู้ว่ายามาโมโตะหัวแตก เค้าก็รู้สึกไม่สบายใจได้ขนาดนี้ ท่าจะเป็นเอาหนักแฮะเรา



ว่าพลางเอามือไปแตะที่ผ้าพันแผลบนหัวของคนป่วยอย่างเบามือ(?)




“โอ๊ยยยย ฮิบาริ นายจะทำอะไรน่ะ ” มือที่คิดว่าเบาของท่านกรรมการ หากแต่คนที่โดนแตะแผลถึงกับร้อยโอ๊ย (ไอ้stAr’_เบาจริงหรอท่านฮิ : ผลัวะ เสียงกระทบของทอนฟาท่านฮิกับคางของไอ้stAr’ดังสนั่น) แต่ยามาโมโตะก็อดดีใจไปไม่ได้ หรือว่าฮิบาริจะเป็นห่วงเขา



“หึ อย่างนายนี่นะ มันน่าจะขย้ำซะให้ตาย” ฮิบาริพูด ทั้งๆที่ในใจก็เป็นห่วงเหลือเกิน กลัวว่ามันจะหัวแตกตายเข้าจริงๆ



“แหม ๆ ก็ฉันป่วยอยู่นี่นา ฮิบาริอย่าพูดอย่างนั้นสิ่” ว่าพลางก็จับข้อมือเรียวๆของคนมือหนักลงมาให้นั่งข้างๆเขา


แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น ประตูก็เปิดออก



มารหัวใจโผล่มาอีกแล้วเว้ยเฮ้ยยยยยยยยยยยย


ยามาโมโตะร้องกึกก้องในใจ


“เคียวย๊า หายไปไหนมาน่ะ ตามหาซะตั้งนานเลยรู้ไหม” คุณพี่ม้าโผล่มา แถมยังวิ่งรี่เข้ามาสวมกอดร่างบางข้างๆเค้าอย่างกับเป็นเจ้าของ


ยามาโมโตะคิดน้อยเนื้อต่ำใจ เป็นซูชิ จะไปมีอะไรไปสู้กับคุณดีโน่เขาล่ะ จะไปหวังลมๆแล้วๆทำไมกันนะเรา


ในตอนนี้เหมือนกับเขาเป็นเหมือนส่วนเกิน “’งั้นฉันไปล่ะนะ ฮิบาริ คุณดีโน่”


แล้วคนป่วยก็เดินออกไป พยายามที่จะมองภาพบาดตาตรงหน้านี้ให้น้อยที่สุด



แต่เขาก็ไม่ได้ทันจะสังเกตสินะ นัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววผิดหวัง ที่เห็นร่างสูงดินจากไป..............


.

.

.

.


“เฮ้ ! ยามาโมโตะเป็นไงมั่ง เห็นว่าหัวแตกนี่นา” สึนะร้องเรียกด้วยเสียงที่เจือด้วยความเป็นห่วง


“โอ้! แค่นี้ยังสบายมาก ” ยามาโมโตะยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อตะกี้นี้


“’งั้นก็กลับกันเถอะนะ ยามาโมโตะ โกคุเทระ”





“อือ”






TBC


ไอ้stAr'ไปลิ๊วววว ว ว ว วส์ !
ลงมันแค่นี้แหละ 555555


แล้วมันยังมือคนอ่านของกระผมมั๊ยเนี่ย
(แอบน้อยเนื้อต่ำใจ กระซิกๆ)

เหอๆ

ดีโน่จะไปขวางเข้าทามมายยยยยยยยยยยยยยย

เย้ยยยยยยย~ อ่าน2ตอนรวด มันประชดรักกันเรอะ?

อย่าทำอย่างนี้สิที่ร๊ากกกก แต่ D18 ก็ดีนะ // เผ่น~~~!

ส งส าร ยา มะ อ่ะ


รี บม า ต่ อ นะ ค๊า


รอ อ่า นๆ

โถๆๆดีโน่ ทั้งตอนจะมาเพื่อนมาขัดเค้าอยากเดียวเลยหรอ

ม้า เอ็งเข้ามาทำไม โรมาริโอ้อยู่ไหน เอาไปเก็บดิ(เพียะ กระเด็น)
ยามะหัวแตก ท่านฮิเป็นห่วง...กรี้ดกร๊าด กิ๊บกิ๊ว ต้องอย่างเงี้ยดิ

รออ่านตอนต่อไป..โกคุจ้ะ..ทำใจแล้วผันตัวเองไปเป็นเมะให้ทูน่าเหอะ (โดนแม่ยกทูน่าคู่อื่นกระทืบ)

อ๊ากกก 8018=,,= ดีใจๆๆๆ ร๊าก8018เว้ยยยยยย!!!

ต่างคนก็ต่างคิดไปเอง โอ้ยย ท่านฮิก็ซึน ยามะก็ไม่กล้า อ๊ากกกกก จะลงเอยกันไหมหา!!!

อยากรู้จังว่าจะเป็นยังไงต่อ รีบๆมาอัพนพ เค้าเองก็แม่ยก8018T^TO สู้ๆ ให้กำลังใจเต็มที่!!!!


8018 Banzai!!!!!!

อัพพพพ อัพ ! และแล้วข้าน้อยก็กลิ้งมาอัพ


ตอบเม้นท์ :))
ท่าน Hina_sakura
- ช่ายยยย พี่โน่เข้าไปทำม๊าย ? (ก็เอ็งแต่ไม่ใช่เร๊อะ !)

ท่าน ZeeFiat
- D18 เอิ๊ก สารภาพเรยว่าแทบไม่ได้อ่าน อ่านแต่ 8018 XS พี่โน่ซดแห้วตลอดกาล 555555 (/me โดนท่านเฟียตเสยลอยไปไกล)

ท่าน chociiz
- ยามะ ยามะ เนียนไปหาโกคุซ้าา ~ เย้ย ! ไม่ใช่ล่ะ ยังไงก็ ติดตามอ่านต่อไปด้วยเน้อ :))

ท่าน limoncello
- ม้าไม่รู้ ไอ้stAr'มันทำ ! (-___-llll)

ท่าน Marnigor_kanisa
- ช่ายยยย โรมาริโอ้ ลากมันไป๊ ! (ฟิ้วววว เสียงไอ้stAr'โดนถีบออกนอกฟิค)

ท่าน Hibarisan
- กำลังใจ โอ้ววว ! ขอบคุณหลายๆ ยังไงก็ติดตามอ่านต่อด้วยเน้อ :))


เดินหน้าอัพต่อปายยยยยยยยย ~
รู้สึกแต่งๆไป เริ่มเข้าเค้า D18 (เหลือบไปมองpairing : อย่าพึ่งผิดเรื่องนะเว้ย ไอ้stAr') แต่กว่ายามะจะได้ออกโรงคงอีกนาน 5555 ยิ่งแต่งไป ความห่วยก็ยิ่งปรากฏ 55555

ไปต่อกันเรปล่าง :)

Chapter 3

“นี่ เคียวย๊าาาาา อย่าทำหน้าบึ้งงั้นสิ” คุณพี่ม้าพูด พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้าไปอีก



“รีบๆ ปล่อยมือได้ไหม ฉันรำคาญ” ฮิบาริกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ พลางชักทอนฟาออกมา หมายจะหวดเข้าที่ท้องของมันซักที



“แหม กอดนิดกอดหน่อยไม่เห็นจะเป็นไร หรือว่าเคียวยะ อาย ?”


“จะ...จะบ้าหรอ ใครมันจะไปอาย แต่รำคาญว้อย”


คำพูดของร่างสูงทำให้ร่างบางซะงักกึก


แล้วเราจะต้องอายทำไมวะ ?


แต่เสียดายที่ร่างกายมันไม่เป็นใจ หน้าของฮิบาริเริ่มขึ้นสีเรื่อๆ ทำให้คนตัวสูงกว่าอดขำไม่ได้กับความไร้เดียงสาของร่างบางในอ้อมกอดเขา


ดีโน่คลายมือออก แล้วยอบตัวลงนั่งข้างๆร่างบาง ใช้มือข้างหนึ่งขยี้ผมคนตัวเล็กกว่าจนยุ่งน้อยๆ


“เอามือออก ฉันจะกลับแล้ว” พูดโดยมีได้หันมามองหน้าคนที่ขยี้ผมของเขาอยู่


ฮิบาริลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเดินออกไปจากประตู ปล่อยให้ร่างสูงมองตามอย่างงงงวย


“เดี๋ยวสิเคียวยะ” ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือของร่างบางเอาไว้


“อะไรอีก” น้ำเสียงห้วนๆถูกส่งมา โดยที่ไม่ได้หันหน้ากลับมามอง


“ให้ฉันไปส่งนะ” ไม่มีเสียงตอบกลับของร่างบาง คนตัวสูงจึงติ๊ต่างไปเองว่า ‘OK’ แล้วจูงมือร่างบางเดินไปที่รถของตัวเอง









ทำไมถึงไม่ปฏิเสธนะ


ร่างบางคิดขณะเสมองออกไปนอกกระจกรถ


บางทีคำชวนนี้อาจจะไม่น่ารักเกียจพอให้เขาปฏิเสธ อย่างน้อยเขาก็รู้ดีว่า เยื่อใยที่เขามีให้มันยังคงหลงเหลืออยู่ บางทีเขาอาจจะยังรักมันอยู่ แต่มันไม่ใช่ รักแบบนั้น มันไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่รักที่รุ่มร้อนหรือความต้องการ เหมือนที่เคยเป็นมาก่อน ซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่า จริงๆแล้วตอนนี้เขารู้สึกอะไรกับมัน......




“นี่” ดีโน่พูดแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ


“ฉันหายไปตั้งปี นายก็ยังไม่สูงขึ้นเลยแฮะ” ร่างสูงแซว พลางหัวเราะให้กับมุขแป้กๆของตัวเอง


“ฮ่ะ ฮ่ะ ยังน่ารักไม่เปลี่ยนเลยด้วย” มือหนาเอื้อมมาขยี้หัวคนข้างตัวอีกทีด้วยความหมั่นไส้


มือเล็กปักมือของคนตัวโตออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนที่จะส่งสายตาบอกให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขาไม่สบอารมณ์


ดีโน่เบนสายตากลับมามองที่ถนนดังเดิม ไม่มีการพูดคุยกันอีกจนรถสปอร์ตคันงามเข้าเทียบท่าตรงหน้าบ้านของฮิบาริ


เจ้าของบ้านตวัดตัวลงจากรถแล้วหายวับเข้าไปในตัวบ้าน ปล่อยให้ดีโน่มองตามอย่างงงๆ


“นี่เคียวยะ ให้ฉันเข้าไปด้วยสิ” น้ำเสียงอ้อนวอนทำให้ร่างบางใจอ่อน ยอมให้ดีโน่เข้ามาในบ้านของเขา


แต่ไม่ทันที่จะได้ก้าวข้ามธรณีประตูบ้าน ก็ดันเกิดลางร้ายขึ้นมาก่อน






ตึกกกก !

โครมมมม !

โอ๊ย ยยยยยย ! TT__________TT

พี่ม้าของเราซุ่มซ่ามอีกเหมือนเคย พอไม่ได้อยู่ต่อหน้าลูกน้อง ความซุ่มซ่ามมันก็คืนชีพ ยังไม่ทันจะก้าวขาเข้าบ้านก็ดันล้มลงไปนอนกองกับพื้นซะแล้ว เรียกเลือดให้ไหลออกมาน้อยๆ


เพราะเขาพึ่งจะไล่ลูกน้องกลับไปเมื่อตะกี้เอง ทั้งๆที่ก็รู้อยู่หรอก ว่าถ้าไม่มีลูกน้องแล้วเค้าคงจะต้องหนีไม่เรื่องเจ็บตัวเหมือนเคย แต่อย่างน้อยเขาก็ได้มีเวลาอยู่กับร่างบางนี่สองต่อสองล่ะนะ


อย่างน้อยถ้าได้อยู่กับเคียวยะ ต่อให้ต้องล้มหัวฟาดพื้นหรือตกบันไดอีกกี่ครั้งมันก็คุ้ม พี่ม้าทนด้ายยยย ~


“รอเดี๋ยวก่อนสิเคียวยะ” ดีโน่ร้องบอกก่อนจะวิ่งตามเข้าไปในตัวบ้าน


“เอ้า” ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดถูกส่งมาให้ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปที่ห้องอาหาร







ตอนนี้เขาบอกได้คำเดียวว่า หิว ทั้งวันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเขาแม้แค่คำเดียว เพราะว่ามัวแต่ไปห่วงไอ้เจ้าบ้าเบสบอลนั่นแหละ ทำให้เขาไม่ได้กินข้าว


ตาคู่คมสอดส่องหาอะไรที่มันพอจะกินได้ในตู้เย็นอย่างเอาเป็นเอาตาย ท่าทีของคนตรงหน้าทำให้คนที่มองอยู่หลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้


“ขำอะไรของแก” ฮิบาริถามพลางหยิบกล่องข้าวผัดที่เหลือยัดใส่ไม่โครเวฟ


“เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก ฮะๆๆ”


ทั้งๆที่ยังไม่หยุดขำ





“แค่กำลังขำคนโมโหหิว”


พูดแล้วก็ขำต่อไป





ผลัวะะะะะะะ !


ทอนฟางามๆ(?)ถูกบรรจงมอบให้แก้มซ้ายของพี่ม้าอย่างจัง เสียงหัวเราะเมื่อกี้ถูกกลืนหายไปเป็นปลิดทิ้ง


ใจจริงเขานึกอยากจะถลกหนังไอ้คนสมองม้าๆตรงนี้ออกมากินแทนข้าวเย็น แต่มันก็ออกจะเปลืองแรง(?)โดยใช่เหตุ









ดีโน่ที่นั่งรอให้ร่างบางละเลียดอาหารในจานไปเรื่อยๆเริ่มเกิดอาการอยู่ไม่สุข ลุกขึ้นสำรวจของต่างๆในห้องอาหาร คิดว่าจะรอเวลาให้ร่างบางกินข้าวเสร็จ






แต่แล้ว......





โอ๊ะ !!!!

ตุ้บ !!!!

เพล้งงงงง !!


เสียงที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่หันมามองอย่างหวั่นๆ


“แหะๆ” น้ำเสียงเป็นเชิงขอโทษ ก่อนจะหันลงไปเก็บเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น





“พอดีลมมันพัดน่ะ” (-_____-lll)



จานเลยปลิ้วงั้นเรอะ !? น่าเชื่อไหมเนี่ย ?



ร่างบางส่ายหัวให้กับคำแก้ตัว(น้ำขุ่นๆ) ของคนซุ่มซ่าม แล้วหยิบจานข้าวของตัวเองไปล้าง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบกริบ คนที่กำลังง่วนกับการเก็บเศษจานหยุดมือลงแล้วเดินตามร่างบางออกไป


ภาพแรกที่เขาเห็น คือร่างแบบบางที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ ใบหน้าได้รูป แหงนเงยขึ้นมองราวกับต้องการไปให้ถึงดวงจันทร์ แสงนวลช่วยขับให้ไปหน้าหวานนั้นดูงดงามยิ่งขึ้น หวนให้เขาระลึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น คืนวันเพ็ญ ดังเช่นวันนี้


“พระจันทร์สวยดีเนอะ” เสียงทุ้มเอ่ย พลางเดินเข้ามาใกล้กับร่างบาง ฮิบาริเบนสายตาลงมามองเล็กน้อย



“เหมือนกับวันนั้นเลย”



เสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในหูฉุดร่างบางให้ตกลงสู่ภวังค์แห่งความคิดของตัวเอง








เหมือน........ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนไป

ตาคู่คมหันกลับขึ้นไปมองดวงจันทราที่ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางนภาอันมืดมิด

ย้อนนึกถึงคืนจันทร์เพ็ญที่เขาและดีโน่ เคยมองมันด้วยกัน คำที่ดีโน่เคยเอื้อนเอ่ย ราวกับคำสาบานต่อดวงจันทร์

“ตราบใดที่จันทร์ยังคงอยู่คู่ฟ้า
จะอีกนานสักแค่ไหน

ฉันก็จะรักนาย ‘เคียวยะ’ ”





ใช่ มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

ทั้งดวงจันทร์ดวงนี้ ที่ยัง ‘คงอยู่’

และความรักที่ดีโน่เฝ้ามอบให้

มันยังคง เหมือนเดิม ไม่มีอะไรแปรเปลี่ยน

แต่......





สิ่งที่เปลี่ยนไป คือเขาคนนี้

หัวใจของเขา ที่ไม่เหมือนเดิม

ความรักที่ให้ตอบแทน

ความรู้สึกรักที่เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม......









ค๊าทททททท โตะ !
อ่านฟิคตัวเอง ภาษามันห่วยสุดหูรูดดดดดดดดด = ='

ฤาเราจะต่อกันอีกซักนิด :)

Chapter 3 (ต่อ ๆๆ)



ร่างสูงสืบเท้าเข้ามาใกล้ กุมข้อมือของร่างบางไว้ แต่ก่อนที่จะทำอะไรไปมากกว่านั้น หยาดฝนใสๆก็เทกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง


“เข้าข้างในเถอะ เคียวยะ” ร่างสูงพูดแล้วฉุดข้อมือพาฮิบาริเข้ามาในตัวบ้าน เนื้อตัวของทั้งคู่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝนที่เทกระหน่ำลงมา ตาคู่สวยหันกลับไปมองหยาดพิรุณอย่างอาลัย ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านตามแรงดึงจากร่างสูง




ฮิบาริทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง พลางใช้ผ้าขนหนูขยี้ผมที่เต็มไปด้วยน้ำฝน ดีโน่นั่งลงข้างๆ ร่างบางจึงหยุดมือแล้วหันมามองอีกฝ่าย ปล่อยให้ผ้าขนหนู่นั้นตกลงไปกองอยู่บนตัก



สองนัยน์ตาประสานกัน ฝ่ามือหนารั้งท้ายทอยของร่างบางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากได้รูปบดเบียดเข้ากับริมฝีปากบาง ชำแรกลิ้นเข้าไปหาความหวานหอมในโพรงปากของอีกฝ่าย ปลายลิ้นเรียวตอบสนองต่อสัมผัสของเขา




แต่มันไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น


ไม่ใช่การตอบสนองด้วยความรัก แต่มันดูช่างสับสน.....



มือเรียวบางออกแรงดันแผ่นอกของอีกฝ่าย ร่างสูงถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ก้มลงมองร่างบางในอ้อมแขน นัยน์ตาคู่คมสะท้อนแวว สับสน ลังเล และ เจ็บปวด

ฮิบาริพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่มันจุกอยู่ที่คออย่างยากเย็น

“ขะ.... .ขอโทษ”

น้ำเสียงใส ที่สั่นเครือถูกเปล่งออกมา ใบหน้าสวยหลุบต่ำลง ไม่ยอมสบตาคนตรงหน้าอีก นึกไม่เข้าใจการกระทำของตัวเอง




ทั้งๆที่ไม่รัก แล้วทำไมถึงจูบตอบ ?





TBC

ของจริงนะเออ :)

ไอ้stAr'ไปแล้วววว !


ปล. ขอบคุณนักอ่าทุกท่านเน้อ