•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[AUfiction reborn]---------------------------------------------------------------------------------------

Title : Make a love
Pairing : 10069 / 5187
Rate : NC-15
By : ShEy
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กติกาเดิม คือ ไม่อนุญาติให้นำ fiction เรื่องนี้ไปโพสนะที่ใดทั้งสิ้นค่ะ ขอบคุณค่ะ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ผมคิดว่าบางทีมันก็อาจจะเป็นพรหมลิขิต

หรือว่าอาจจะเป็นความบังเอิญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก

แต่ในชีวิตนี้ .... ผมจะถือว่ามันเป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้เพียงสิ่งเดียว.....ก็แล้วกัน


Intro


Make a love


เฟอรารี่สีขาวสว่างแล่นผ่านความมืดเข้าเขตเมืองด้วยความเร็วสูง ด้วยสีและความเงาของมันทำให้สะท้อนแสงไฟจนแทบจะกลายเป็นว่าเรืองแสงออกมายามวิ่งผ่านถนนที่วางเสาไฟเป็นระยะ ๆ แม้จะเข้าเขตเมืองแล้วแต่เพราะว่ายังคงไม่ใช่ทางสายหลักที่มีคนหรือรถพลุกพล่านทำให้คนขับเจ้าอาชาสีขาวคันงามขับผ่านไฟแดงไปอย่างไม่สนใจที่จะมองสัญญาณจราจรที่ลอยอยู่เหนือเส้นถนนสักนิด

“จะรีบกลับไปไหนกัน คุณก็อยู่อีกสักพักสิ ทางอิตาลีก็คงไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ” ชายหนุ่มผู้นั่งอยู่บนเบาะหลังกล่าวอย่างเสียดาย ยกมือขึ้นขยับแว่นตาบนใบหน้าในอารมณ์เหนื่อยอ่อนหลังจากเสร็จงานเจรจาที่ยืดเยื้อหลายชั่วโมง

“ก็ไม่มีอะไรทำนี่ โชจังคิดว่าพวกที่ญี่ปุ่นนี่อยากให้ฉันอยู่หรือไง” คนขับรถพูดผสมอารมณ์ขันเมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยหน่ายนั้น

“นั่นสินะ เรื่องยากุซ่าเจ้าถิ่นก็เสร็จเรียบร้อยแล้วด้วย”

“ใช่มั้ยล่ะครับ อีกอย่างก็ไม่อยากมีเรื่องกับพวกตาแก่ที่ทำท่าจะคุมที่นี่ด้วย”

“อย่างคุณน่ะเหรอครับที่กลัวการมีเรื่อง....”

“เปล่าครับ .... ผมกลัวว่าจะอารมณ์เสียแล้วเก็บพวกเขาหมดจนต้องหาคนมาแทนให้ยุ่งยากอีกทีต่างหาก” เสียงพูดรื่นรมย์ แต่ความหมายของมันช่างชวนขนลุกจนคนนั่งฟังต้องเบือนหน้ามองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาสีม่วงไวโอเล็ตที่ลอบมองผ่านกระจก ก็เป็นซะอย่างนี้ล่ะนะ

ยังไงซะเบียคุรันก็เป็นถึงหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของแก๊งที่ประจำอยู่ที่อิตาลี ว่าด้วยความเหี้ยมที่เจ้าตัวพกไว้เต็มกระเป๋าแล้วยังมีอีกหลายประการที่ทำให้ผู้บริหารคนอื่นพากันหวาดผวาไม่กล้าเข้าไปมีเรื่องตรง ๆ แต่ก็ยังมีอีกจำพวกที่คิดอยากจะ ‘เก็บ’ ไปให้พ้นทางของตนเอง นั่นเป็นสาเหตุธรรมดาที่ทำให้คนในวงการนี้อายุไม่ยืน เพราะมันก็มีทั้งภัยจากในและนอกแก๊งนี่เอง

“....เพราะคุณไม่เคยมีความรักเลยสินะครับ” เขาเอ่ยเลื่อยลอยตามจุดรวมสายตาที่วิ่งตามแนวถนนด้านนอก

“ทำไมหรือครับ.... ความรักมันทำไมหรือ”

“ก็คุณไม่คิดรักตัวเองซักนิดเลยนี่ครับ…..”

“ทำไมหรือครับ.....” น้ำเสียงอยู่ใกล้เสียจนเขาต้องเบือนหน้ากลับมามอง ความเร็วของรถชะลอลงเมื่อเจ้าตัวคนขับหันหลังมาคุยกับคู่สนทนาด้วยสีน่าเบิกบานในอารมณ์ แต่เขารู้... เขารู้นิสัยของเพื่อนสมัยเด็กคนนี้ดี เบียคุรันกำลังปะทุความกราดเกรี้ยวกับคนที่พยายามเข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัว เนตรสีน้ำตาลแดงเบิกกว้างในอารามตกในเมื่อสบกับเนตรคมสีไวโอเล็ตนั้น

“ทำไมโชจังถึงคิดว่าผมต้องมีความรักเหมือนโชจังกับพ่อหนุ่มผมทองคนนั้นล่ะครับ......” เรียวปากหยักยิ้มร้ายกาจนั้นเอ่ยพูดถึงความสัมพันธ์ลับ ๆ ของเพื่อนกับหมอหนุ่มที่มีอายุมากกว่าคนหนึ่ง สีหน้าคนพูดไม่ได้เปลี่ยนเลยแม้แต่นิดผิดกับคนฟังที่หน้าซีดลงไปโข เขาหัวเราะขึ้นสยบความเงียบที่เริ่มครอบคลุมพื้นที่ภายในรถก่อนจะกระทืบคันเร่งดั่งบัญชาให้เจ้าม้าสีขาวให้ตะบึงไปเบื้องหน้า


“เบียคุรัน!!!”


น้ำเสียงตระหนกพร้อมร่างที่กระโจนตัวมาข้างหน้าทำให้คนขับต้องรีบหันกลับไปมองที่ด้านหน้าทันที เขาเห็นบางสิ่งบนถนนมืดนั้น เงาตะคุ่มของบุคคลหนึ่งเดินโซซัดโซเซออกมาจาตรอกแคบด้านข้าง ทรงผมยาวสลวยในความมืดนั้นพอสะท้อนกับแสงไฟกลับกลายเป็นสีน้ำเงินอย่างน่าพิศวง เขากดเบรคจนมิดเท้าแต่ก็ดูท่าจะไม่ทันเสียแล้วเมื่อเทียบระยะทางกับความเร็วที่แล่นมาตลอดทาง คนบนถนนเบือนหน้ามามองต้นเสียงด้วยท่าทางอิดโรย แต่เมื่อเห็นยานพาหนะที่พุ่งเข้ามาหาก็เบิกดวงเนตรกว้าง

โครมม!

เสียงโลหะกระแทกร่างเนื้อดังขึ้น พร้อมกับแรงเบรกที่ทำให้สองร่างในรถนิ่งชะงัก ตาคมสองคู่สบมองกันชั่วครู่ สิ่งที่ทั้งคู่กังวลไม่ใช่เรื่องของร่างบางที่กระเด็นกลิ้งไปเพราะแรงกระแทกของเจ้าม้าขาวคันนี้ บางทีอาจจะตายไปแล้วก็คงไม่แปลก แต่...

“อาจจะเป็นแผนของใครซักคนนะครับ” อิริเอะ โชอิจิ ชิงพูดก่อนเมื่อมองเห็นสายคู่คมสีไวโอเล็ตนั้นสื่อความหมาย “ข้างล่างนั้นอาจจะ.....”

“ผมรู้ครับ แต่ถ้าอยากจะเก็บจริงๆ ก็มาดวลกันตัวต่อตัวดีกว่านะครับ” เขายังหัวเราะอย่างสบายอารมณ์ เอื้อมคว้าปืนกระบอกสั้นสำรองในลิ้นชักรถโยนให้คนมาด้วยกันและควักกระบอกสีขาวงาช้างที่ถูกสั่งให้ทำประกบเป็นพิเศษจากอกเสื้อด้านในมาไว้ในมือก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถ เหลือบมองไปรอบบริเวณเพื่อสังเกตความผิดปกติก็ไม่พบว่ามีอะไร บางทีเจ้าคนที่พุ่งเข้ามานี่อาจจะโชคร้ายเองก็เป็นได้

“เค้ายังไม่ตายครับ” โชอิจิเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้าไปใกล้ผู้โชคร้าย

“ปล่อยมัน.....” เขาเอ่ยเรียบ ก่อนจะเก็บปืนสุดรักไว้ที่เดิม เสยผมขึ้นอย่างหน่าย ๆ เมื่อนึกถึงความยุ่งยากที่จะตามมาภายหลัง ยังไงซะตำรวจท้องถิ่นก็คงไม่กล้าเอาผิดแต่ถ้าเรื่องนี้ยาวไปถึงเบื้องบนบางทีอาจจะลุกลามเป็นเรื่องใหญ่โตได้ คิดไปแล้วก็ถอนหายใจพลางเดินก้าวเข้าไปสำรวจร่างบางนั้นใกล้ ๆ รองเท้าสีขาวเหยียบไปบนแอ่งเลือดเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะไหลออกมาจากแผลกระแทกที่ศีรษะ

“ผู้ชาย??” เขาอุทานกับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ เพราะวินาทีที่เขาเห็นร่างนั้นกระแทกกับกระจกหน้ารถ เขาสังเกตเห็นเพียงผิวขาวเนียนกับปอยผมยาวที่ปลิวตามแรงเท่านั้น ร่างบางกระตุกสำลักเลือดออกมาจากปากไหลเปื้อนไปบนเนินแก้มและลำคอระหงจนเขานึกสมเพช หรือจะนึกสงสารดีก็ไม่รู้ ดวงเนตรหรี่ปรือแสดงว่าเจ้าตัวคงใกล้จะไปเต็มทีแล้ว แต่เขาก็ยังยืนมองอยู่อย่างไร้อารมณ์ จนโชอิจิที่วิ่งเข้าไปสำรวจในตรอกมืดนั้นวิ่งออกมารายงานสถานการณ์จึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังเหม่อมองร่างของคนใกล้ตายที่นอนแทบเท้าอยู่นานเลยทีเดียว

“มีแค่ร่องรอยของการทะเลาะวิวาทครับ หรือว่าบางที......” มือหนายื่นปอยผมสีน้ำเงินกระจุกใหญ่ให้เขาดู

“โดนจี้??....” พูดยังไม่ทันจบคำดีเขาก็รู้สึกถึงแรงกระตุกที่ขากางเกง มือเรียวขาวเต็มไปด้วยเลือดกำลังเกี่ยวกำที่ปลายผ้าสีขาวจนเป็นรอยเปรอะ เนตรสีไวโอเล็ตหรี่มองอย่างไม่เข้าใจความหมาย แม้ใกล้จะตายจนแทบจะไม่มีสติก็ยังดิ้นรนอย่างนั้นหรือ....เขาถอนใจอีกครั้งก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ร่างบางที่กระตุกเกร็ง

“อาการกระตุกเกร็ง อาจจะเป็นอาการช็อกเพราะเลือดออกมากน่ะครับ”

“ช่วยไม่ได้นะ….” เขาเอ่ยเสียงเบาก่อนจะช้อนร่างบางเอาไว้ รู้สึกถึงแรงสั่นสะท้านไปทั้งกายของคนในอ้อมแขนรวมถึงแรงกระตุกสำลักเลือดออกมาจนเปื้อนเสื้อสีขาวของตนเองและกลายเป็นที่ซับหยาดสีชาดไปในตัว มือบางพยายามไขว่คว้าที่เสื้อผ้าของร่างแกร่ง

“ทร..ระ...มาน”

“ครับ ๆ ...ทนหน่อยแล้วกันนะ เพราะถ้าขาดใจตายซะก่อนผมรับรองว่าคุณคงได้เป็นศพนอนอืดอยู่แถวนี้แน่ ๆ ครับ” เขาพูดในขณะอุ้มร่างที่กอดเขาไว้แน่นแล้วเดินขึ้นไปนั่งเบาะหลัง ปล่อยให้โชอิจิแทรกตัวเข้าไปนั่งในที่คนขับแทนอย่างรู้การ

อิริเอะ โชอิจิ มองภาพที่สะท้อนจากกระจกสะท้อนนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ภาพที่เบียคุรันที่ได้ชื่อว่าเป็นปิศาจที่กำลังโอบอุ้มคนเจ็บไว้ในอ้อมอกดังกับรูปสลักปิเอต้า ของมิเคลานเจโล่อย่างไรอย่างนั้น เพียงแต่ปิเอต้าตรงนี้ไม่ใช่สีขาวดังรูปสลักหินอ่อน แต่ดันเปรอะไปด้วยคราบเลือดสีแดงที่ร่างบอบบางเจ้าของเรือนผมสีไพลินนั้นสำลักออกมา ทั้งจากแผลบริเวณลำตัวและศีรษะอีกมากมายด้วย มือขาวบางขยุ้มเสื้อเชิ้ตจนเลอะไปหมด รวมไปถึงสีหน้าบอกความเจ็บปวดที่แสนหน้าสงสาร ทำให้เขาเผลอคิดไปว่าบางทีนี่อาจจะเป็นเหยื่อผู้โชคร้ายในอ้อมอกของซาตานก็เป็นได้

“จะช่วยหรือ”

“อืม ไม่รีบไปเดี๋ยวก็ตายคาอกฉันอยู่ตรงนี้หรอกโชจัง” แม้หน้าสิ่วหน้าขวานชายคนนี้ก็ยังหลุดหัวเราะออกมาเหมือนกับว่าเป็นเรื่องปกติ โชอิจิสตาร์ทรถก่อนจะรีบบึ่งไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด สายตายังคงมองภาพของเทวดาด้านหลังผ่านกระจกไปเป็นระยะ ๆ จนในที่สุดก็หลุดถามออกมาเมื่อจอดรถลงที่หน้าโรงพยาบาล

“ผมไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะช่วยคนได้เลย เกิดสงสารขึ้นมาหรือไงครับ”

เบียคุรันแสยะยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาค่อย ๆ ก้าวเท้าลงจากรถก่อนจะส่งต่อร่างที่แทบนิ่งสนิทนั้นให้บุรุษพยาบาลที่เข็ญเตียงวิ่งมารับคนเจ็บอย่างเร่งรีบ จนเมื่อทั้งหมดนั้นหายเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้วเขาจึงหันกลับมาพูดกับโชอิจิอีกครั้ง รอยยิ้มยังคงประทับอยู่ที่เดิมก่อนจะปรายลิ้นแลบเลียหยดเลือดสีฉานที่ปลายนิ้ว

“เรียกว่าความสมเพชดีกว่านะ ....ผมจะคิดซะว่า นี่มันเป็นความบังเอิญครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผมก็แล้วกันครับ”


>>>> TBC <<<<


ย้อนกลับมาเนื่องจากอยากหนีจากความจริงที่ว่าขี้เกียจพิมพ์งาน......

เอ๋ ๆ ฟิคเรื่องนี้มันมาได้ยังไง ? เตรียมวิ่งหลบ 69 Fc เนื่องจากเนื้อหามันค่อนข้างจะเอ่อ... ดาร์ค นิดนึงค่ะ ซึ่งคงไม่ใช่แนวที่ shey ถนัดซักเท่าไร

ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เคยแต่งฆ่าเวลาตอนที่แต่ง bottle ไม่ออกค่ะ อารมณ์โหยหวนถึงป๋าอย่ารุนแรง และด้วยอารมณ์ที่หา 10069 อ่านยากจัง.. วาระนี้ก็ขอฝากบทนำเอาไว้ในอ้อมใจนาน ๆ หน่อยนะคะ เพราะคิดว่าคงจะดองนานจนกว่าอีกเรื่องจะจบ หรือบางทีอาจจะเอามาลงขั้นได้ด้วยค่ะ

ขอบคุณคนอ่านทุกท่านค่ะ

*กรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงง*

สอบเสร็จปุ๊บ มีฟิคให้อ่านเป็นยาชูกำลังปั๊บ

รักท่าน shey ค่าาาา โฮกกกก

ตาวาวทันทีเมื่อเห็น 5187

T{}T!!!!! รักเพิ่มเป็นสองเท่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ฟิคคู่นี้หายากโฮกๆ (รู้สึกว่านอกจากตัวเองแล้วแทบไม่มีใครเขียนให้อ่าน ฮือๆๆๆ ชอบของแรร์ต้องทำใจสินะ)

อิป๋าแบบดาร์กๆ โหดๆ แบบนี้สิถึงใช่! โฮกกก นิยามป๋าเบียคือหล่อเลว เคะๆๆๆๆ

*-* จะรออ่านซีนคู่ 5187 นะคะ~ (ส่วน 10069 ไม่ห่วง เพราะยังไงก็คู่หลักอยู่แล้ว กร๊าก)

>3< เอาตอนต่อไปเร็วๆ น้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

กรี๊ดดดดดดดด
แต่งต่อนะแต่งต่อ ถ้าไม่แต่งต่อถึงขั้นตาย^_^

ห้ามดองน๊า=[]=

เริ่มเรื่องมา มุคุโร่ก็โดนรถสอยปางตายซะแล้ว

มีแววจะเห็นความโหดมารำไร

รออ่านอยู่นะค๊า ถ้าดองงอนจริงๆด้วย=3=

อ้ากกกกกกกกกกกกก
ขอต่อด่วนค่า ป๋ามันต้องดาร์คสิ!(แต่ดาร์คเกินแม่ยก69จะกระทืบเอาได้)
ที่ช่วยไม่ใช่เพราะเค้าสวย(?)หรอกเรอะ เหอๆๆ

มันเป้นความบังเอิญ จึงได้พบเมีย(?)งั้นสินะคะป๋า

แอบตะหงิดๆ ท่านขา ฟิคนี้มัน 5187 รึ 8751 คะ อร๊าย (คง 5187 ละมั้ง มั้ง?

ดาร์คแบบนี้โค่ชอบคะ โฮก ต่อไวๆนะคะ

เริ่มเรื่องปุ๊บคุณมุก็ถึงคราวซวยเลยนะคะ โดนจี้แล้วมาโดนรถชนต่ออีกเนี่ย

เชียร์ให้อิป๋าพาคุณมุไปโรงบาลแล้วฉุดกลับบ้านเลยค่ะ ฮ่าๆๆ

แต่ป๋าไม่โรแมนติกเอาเสียเลยนะคะ ไม่ใช่บังเอิญซะหน่อย บุพเพค่ะ บุพเพพพพพพพพ


ปล. อิป๋าเรียกตัวเองว่า "ผม" ลงท้ายด้วย "ครับ" ด้วยแหละ อ๊ายยยยยยยยๆๆๆๆ ใจละลายยยยยยยยยย >W<

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เลิฟป๋ามากค่า หายากอะคู่นี้

ป๋าน่ารักมาก แต่ทำอะไรได้น่ากล้วดีนะค่ะ

รีบๆมาอัพนะค่ะ แค่เริ่มก็สนุกแล้ว

ว้าวๆ +0+


ไม่ได้เข้าบอร์ดมานาน มีฟิค 10069 มาให้แช่มชื่นหัวใจ


ต้องร้องดีใจ และอุทานอีกครั้ง ว่างานนี้ดาร์กอีกแล้ว วะฮะๆๆๆ


เบียโหดหน้ายิ้ม กับมุคุที่ดันซวยโดนรถชน


เบียจ๋า ที่แกช่วยมุคุนะ ไม่ใช่ว่า....ตกหลุมรักชิมิ อรั้ยยยยยยยยยยยยยย


ถึงเบียจะทำอะไรน่ากลัว ถึงภาพเบียจะโรคจิต แต่บลัดฮานะก็ร๊ากกกกกกกกกกกเบียค่า


me//โบกธง fc 100 กับ 10069//


รอต่อไปค่า โฮะๆๆๆๆ

^
^
^
^

ขอต่ออีกซักนิดนะค่ะ


ชื่อเรื่องอะ make a love

ไม่รุคิดเองอะป่าว ถ้าตัด a ไป

= make love



มีเรทรึเปล่าค่าเรื่องนี้ อรั้ยยยยยยยยยยยย(อยากอ่านเรท!!!)

ภาวนะให้มันเรท //ไม่ใช่แล้ว >[]<

10069 ....ตอนนี้บ้าคู่นี้อยู่...

อย่าดองนะฮะ *o*

ป.ล.มาอัพต่อรเร็ว ๆ นะฮะ^^

มาอัพต่อเถอะค่ะ
ได้โปรดจะคลั่งแล้ว>o<
อ๊ากกกกก เบียคุรันโหดได้ใจมากๆเลยอ๊ากกก ข้าพเจ้าออกแนวไปบ้าแล้ว55555
มุคุน่าอิจฉาเอ้ยไม่ใช่ น่าสงสารTwT
ชอบ10069
อยากอ่านต่อๆๆๆๆ
มาอัพนะคะสู้ๆๆๆๆๆๆ เป็นกำลังใจให้ เย้ๆๆๆๆ

เอ้ดีใจ~!!!!!!!!!!!!!!

10069 มาปลอบประโลม อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


รักคู่นี้ อิป๋ามีชีวิต อิป๋าช่วยคุณ อิ....หล่อ!!!!!!!!!!!!!!!!!


มาอัพต่อไวๆนะคะ รอนานคนอ่านจะเเห้งตายค่ะ

5555555555

ชอบ 10069 *0*

หนุกมากค่ะๆ ^^

มุคุโร่จะรอด???.............จากเบียคุรัน!?

อัพนะคร้าบ สู้ๆๆ

^^b