•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กรี๊ดดดดดดด!!!! การบ้านจะเยอะไปไหนนนนน !!!!
/me กรีดร้อง

กว่าจะแว่บมาแต่งฟิคเรื่องนี้ได้เล่นเอาเหนื่อย - -
ฟิคเรื่องอื่นๆ อาจจะโดนดองสักพักกว่าเราจะเคลียร์งานเสร็จหมดนะคะ ขออภัยด้วยค่ะ
/me โค้ง

ฟิคคราวนี้เป็น song fic ค่ะ (...เขาแต่งกันแบบนี้รึเปล่าน๊อ ? ช่างเหอะ แต่งไปแล้วอ่ะ 55+ =w=")
ลิงค์เพลงที่ใช้ในเรื่องนี้ค่ะ >>> http://www.youtube.com/watch?v=egxSBhfjcTU
(เพลง magnet ของ VOCALOID (ลูกะ + มิกุ) ค่ะ)

เพลงนี้ ...ความหมายแบบว่าได้ใจมากกกก
แต่ก็นั่นแหละ ...เราก็แปลถูก(?)มั่งมั่วมั่ง ...ถ้าตรงไหนเราแปลผิดก็ขออภัยด้วยค่ะ
/me โค้งรอบสอง

อนึ่ง ..เพลงนี้เป็นเพลงคู่ ตรงเนื้อเพลงที่เป็นสีน้ำเงินนั้นจะเป็นไซด์ของสัปป้า ส่วนสีม่วงเป็นไซด์ของคุณฮิค่ะ ^^
(และขอเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวนิดหน่อยเพื่อให้เข้ากันเรื่องค่ะ...)

ไปอ่านกันเลยค่า~ รักคนอ่านค่ะ จุ๊บๆ ^^


SONG FIC-ONESHOT : magnet
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Romance, Angst

BGM : “magnet” by LUKA & MIKU (VOCALOID)


“มุคุ ..โร่ ...?”

ชื่อของคนผู้หนึ่งหลุดออกมาจากปากของเจ้าของห้องพักที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในยามค่ำคืนด้วยหวังจะพักผ่อนเพื่อให้ลืมความเหนื่อยล้า ทว่ากลับได้พบพานกับสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเองอีกครั้งจนต้องยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดเพียงตัวเดียวในที่นั้น ละสายตาจากหนังสือเล่มหนึ่งที่ถืออยู่ในมือ เงยใบหน้าคมคายแหงนมองเจ้าของสถานที่ที่เพิ่งจะกลับเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยรอยยิ้มที่ราวกับจะสงบนิ่งอย่างที่เคยเป็นเสมอมา

...เสมอมา ...เนิ่นนาน ...เท่าไรกัน ?


“ออกไปซะ...”

เป็นน้ำเสียงที่ออกคำสั่งอย่างเรียบง่ายทว่ากลับฟังดูรื่นหูอย่างคาดไม่ถึง เห็นอย่างนั้นแล้วร่างสูงจึงลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มร่างเล็กบอบบางตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ค่อยเป็นค่อยไป แต่กลับกลายเป็นช่วงจังหวะที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นจากความรู้สึกอันผสมปนเปกันไป อาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้รู้สึกเช่นนี้มานานมาก ...นานมากจนแทบจะลืมเลือนไปแล้ว ฉะนั้นแล้วฮิบาริ เคียวยะจึงได้เบือนใบหน้าหลบลี้หนีไปจากคนที่ตอนนี้มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าราวกับไม่คุ้นชิน ...ทั้งที่ความจริงมิได้เป็นเช่นนั้นเลย


“...ฉันบอกให้ออกไปไง”

สุ้มเสียงที่แข็งกร้าวขึ้นมามากกว่าเวลาปกติเล็กน้อยกลับอ่อนแรงลงเมื่อข้อมือเล็กบางของตนถูกคว้าเอาไว้ด้วยความเยียบเย็นจากปลายนิ้วของโรคุโด มุคุโร่ แม้จะไม่แน่นมากนัก แต่เขากลับไม่อาจสลัดให้หลุดได้

“ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมขนาดนี้ล่ะครับ ...ไม่ได้เจอกันมาตั้งเกือบๆ สองปีแท้ๆ ?” ชายหนุ่มค้อมตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาของคนตรงหน้า พยายามสบดวงตาสีนิลที่สั่นไหวระริกอยู่ตรงหน้าแต่ก็ไม่ประสบผล เนตรคู่สวยนั้นยังคงเลี่ยงหลบไป เขาจึงเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ ใช้มืออีกข้างที่ยังคงว่างอยู่ประคองดวงหน้าหวานเอาไว้ก่อนจะแนบจุมพิตลงชิดสนิท


“อ.. อือ---- ม ..มุคุ ..อ๊ะ----”

โถมจุมพิตอันโหยหาลงไปหลายครั้งหลายครา น้ำเสียงที่ลอดผ่านระหว่างริมฝีปากทั้งสองสั่นเครือราวกับจะร่ำไห้ แม้ปากจะร้องห้ามปฏิเสธเพียงไร แต่กลับยินยอมให้อีกฝ่ายเข้าแนบชิดกาย ถูกไล่ต้อนด้วยจูบอันสุดแสนคิดถึงจนไม่อาจหลีกหนี รู้สึกตัวอีกทีแผ่นหลังของร่างบางก็แทบจะแนบสนิทกลายเป็นเนื้อเดียวกับประตูห้อที่เพิ่งถูกปิดลงไปเมื่อครู่นี้เสียแล้ว

ราวกับจะได้ยินสุ้มเสียงที่พร่ำเอ่ยคำหวานเมื่อครั้งเก่าก่อนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

“-------คิดถึงคุณจนใจจะขาดอยู่แล้วล่ะครับ เคียวยะ”



か細い火が　心の端に灯る
เปลวไฟก่อตัวขึ้นทีละเล็กละน้อย จนกระทั่งลุกโชนส่องสว่างในใจ

いつの間にか燃え広がる熱情
ณ ช่องว่างแห่งหนึ่งในจิตใจ พลันกลับกลายเป็นความปรารถนา


จู่ๆ เรือนร่างแบบบางก็ลอยละลิ่วสูงขึ้นในอ้อมแขนของร่างสูงตรงหน้า เจ้าของห้องที่ตกใจเนื่องจากถูกรุนรานโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเกือบเผลอไผลร้องก่นด่าออกมา แต่ก็กลับต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับเข้าไปในลำคอเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่ได้รับบนกลีบปากสีชาดฉ่ำ ร่างของเด็กน้อยถูกวางลงบนเตียงอย่างค่อนข้างนุ่มนวลก่อนอีกฝ่ายจะเยื้องกรายเข้ามาใกล้ สัมผัสและจุมพิตอย่างแสนอ่อนโยนจนทำให้รู้สึกกลัวขึ้นมา

ทันทีที่ริมผีปากยะเยือกนั้นเลื่อนไล้ลงมาถึงลำคอขาวระหง อกกว้างก็ถูกผลักออกด้วยกำลังที่ไม่มากมายนักในเวลานี้ แววตาที่มองสบขึ้นมาหวั่นไหวเกินจะทานทน


“..ทำไม ..?”


เรียวนิ้วเล็กๆ ที่เกาะเกี่ยวเสื้อเชิ้ตสีขาวของคนด้านบนเอาไว้อยู่สั่นระริก ดูราวกับว่าร่างในอ้อมแขนยามนี้จะตัวเล็กลงกว่าทุกที


“..ทำไม ...ถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ ? ------ทั้งๆ ที่... ทั้งๆ ที่ ...ฉันกำลังจะลืมนายได้แล้วแท้ๆ”


แต่แล้วคำถามนั้นก็ได้รับการตอบกลับแทบจะในทันทีโดยไม่มีการลังเล รอยยิ้มที่เคยคุ้นเคยระบายบนวงหน้าคมคายบางๆ

“...ผมก็แค่ ..คิดถึงคุณขึ้นมาน่ะครับ”


私の蝶　不規則に飛び回り
ผีเสื้อของฉันบินไปรอบๆ อย่างผิดแผกไป

あなたの手に鱗粉を付けた
แล้วจึงมาหยุดลงบนมือนั้นของนาย


เพียงแค่นั้นก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะแย้งคำพูดอีกฝ่ายไปเสียแล้ว

มุคุโร่แนบร่างลงมาชิด จูบอย่างแผ่วเบาลงบนผิวแก้มบางที่แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม แม้จะยังคงแสดงอาการขัดขืนอยู่บ้างแต่กลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด ยิ่งถลำลึกลงไปยามเมื่อหวนคิดถึงวันวานที่เคยได้อยู่เคียงข้างกัน ...ทำให้เขาอ่อนแอลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นิ้วยาวของอีกฝ่ายรวบฝ่ามือเล็กๆ นั้นเข้าไปกุมเอาไว้แน่นหนาก่อนจะเปลี่ยนเป็นสอดประสาน มอบจุมพิตที่แสนหวานราวกับจะทำให้หลอมละลายลงไปอย่างไม่หยุดหย่อน



絡み合う指ほどいて　唇から舌へと
นิ้วของเรากอดเกี่ยวสอดประสานกัน ราวกับริมฝีปากที่แนบชิดนั้นจะส่งผ่านไปถึงปลายลิ้น

許されない事ならば　尚更燃え上がるの
ความรักต้องห้ามของเราสอง ยิ่งแผดเผามอดไหม้มากมายเสียยิ่งกว่าเคย


ร่องรอยสีแดงราวกลีบบุปผาอันอ่อนบางนั้นกระจัดกระจายไปทั่วทั้งผิวกายขาวละเอียดด้วยฝีมือของฝ่ายที่ช่วงชิงเอาดวงใจอันรวดร้าวไปอย่างไม่ปราณีด้วยน้ำมือของตัวเอง วันวานที่ผันผ่านร้างลาไม่อาจหวนคืน พวกเขาจมจ่ออยู่กับความรู้สึกปรารถนาอันไม่อาจเป็นไปได้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงเฝ้ารอให้วันคืนผันผ่าน เพียงเพื่อที่จะได้พบพานกันอีกครั้ง

ฝ่ายที่สูงวัยกว่านั้นรู้ดีอยู่แล้วว่าความสัมพันธ์ในรูปแบบที่ไม่อาจมีผู้ใดยอมรับเช่นนี้จะทำลายชีวิตของเด็กหนุ่มผู้มีอนาคตสดใสให้พังทลายลงไปในสักวันหนึ่ง ...จึงได้เคยคิดที่จะถอยห่างออกไปทั้งที่ยังแสนจะห่วงหา


แต่ ณ เวลานี้ที่ได้หวนคืนกลับมาพบกันอีกครั้ง ...จะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว



抱き寄せて欲しい　確かめて欲しい
ได้โปรดโอบกอดฉัน และทำให้มั่นใจ

間違いなど無いんだと　思わせて
ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผิด


“มุคุโร่...”

น้ำเสียงอ่อนไหวของร่างด้านใต้ดังแว่วขึ้นมาในห้วงเวลาที่เงียบงันสงัด แววตาสั่นระริกราวกับกำลังจะหลั่งน้ำตายามเมื่อสบนัยน์ตาสองสีที่เคยหลงใหลเสียยิ่งกว่าสิ่งใดอย่างไม่อาจละสายตาทั้งที่ภาพตรงหน้าพร่ามัวไป ...ทั้งที่คิดว่าจะลืมเรื่องราวทั้งหมดในอดีตที่เคยทำให้เจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนลงไปได้หมดสิ้นแล้ว ..แต่กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย


เพราะฉะนั้น...


“...กอดฉันสิ”


...ทำให้ฉันมั่นใจที ...ว่าวันเวลาเหล่านั้นจะถูกสานต่อจากนี้ไป


キスをして　塗り替えて欲しい
จุมพิตฉัน แล้วได้โปรดเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ไป

魅惑の時に酔いしれ溺れていたいの
เพียงปรารถนาจะจมจ่ออยู่กับช่วงเวลาอันแสนสิเน่หานี้


ทางด้านฝ่ายที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะแย้มยิ้มเบาบางราวกับแฝงเลศนัย โน้มตัวลงจุมพิตเนิบนาบลงบนกลีบปากสีชาดที่ราวกับเย้ายวนอย่างค่อยเป็นค่อยไปคล้ายกับกำลังฝึกหัดให้คนในอ้อมแขนที่แสนอ่อนด้อย สัมผัสได้ถึงความรู้สึกละมุนที่ได้ห่างหายไปนานอย่างแสนคิดถึง พอรู้สึกตัวอีกที ทั้งสองก็ไม่อาจหลีกหนีจากสิ่งที่กักขังรึงรั้งตนเอาไว้ให้อยู่ ณ ที่ตรงนี้ไปได้อีกแล้ว

แขนเรียวขาวยกขึ้นโอบกอดรอบท้ายทอยคนรักราวกับไม่อาจปล่อยปละละเลยให้หนีหายไปไหนได้อีกขณะที่สิ่งปกคลุมกายค่อยๆ ถูกถอดถอนออกอย่างเชื่องช้า ร่างกายถูกล่วงล้ำปัดป่ายไปทั่วจนรู้สึกเกร็งขึ้นมาราวกับไม่คุ้นชินอย่างเด็กไร้เดียงสาทว่าความรู้สึกกลับตอบกลับอีกฝ่ายเป็นอย่างดี



束縛して　もっと必要として
ต้องการผม เหนี่ยวรั้งผมไว้ให้มากกว่านี้สิ

愛しいなら執着を見せつけて
แสดงให้ผมเห็นถึงความหลงใหลนั่นสิ


“อ๊ะ !”

เสียงหวานๆ เผลอครวญออกมาเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งที่ล่วงล้ำเข้าไปในเรือนกายอันแบบบางของตน เบียดเสียดจนรู้สึกเจ็บปวด ดวงหน้างดงามเหยเกไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดมุ่นขณะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ร่างสูงพร่างพรมจุมพิตแผ่วเบาลงบนผิวกายบอบบางซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับไม่รู้เบื่อ

อีกครั้ง ...และอีกครั้ง ...ซ้ำไปซ้ำมาอยู่เช่นนั้น ...เป็นเรือนร่างที่น่าหลงใหลจนไม่อาจผละถอยออกมาได้


“เคียวยะ...”

เอ่ยขานนามอันเป็นที่รักนั้นอย่างแสนสิเน่หาด้วยความแผ่วเบาทั้งที่รอบข้างแสนเงียบงัน เปลี่ยนมาใช้ร่างกายของตนกระแทกกระทั้นเข้าไปในความอ่อนนุ่มที่รุ่มร้อนนั้นอย่างหนักหน่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงสอดประสานของลมหายใจที่หอบไหวชักนำให้ดวงใจสั่นไหวจนไม่อาจหักห้ามความปรารถนาครอบครองของตนได้อีกต่อไป ราวต้องการจะชดใช้ให้กับช่วงเวลาที่สูญเสียไปในความโดดเดี่ยวระหว่างกันและกันจนมากเกินพอ


「おかしい」のが　たまらなく好きになる
“ความผิดแปลก” นั้นกลับกลายเป็นความโหยหาที่ไม่อาจทานทน

行けるトコまで行けばいいよ
จะไม่ยอมให้จบลงง่ายๆ เด็ดขาด



迷い込んだ心なら　簡単に融けてゆく
ดวงใจหลอมละลายไปง่ายดาย กับความเบียดเสียดซึ่งทำให้ลุ่มหลงอยู่เช่นนี้

優しさなんて感じる暇など　無い位に
ไม่เคยมีความรู้สึกอ่อนโยนเช่นนี้ให้กับใคร


ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต่างคนต่างตักตวงความสุขจากกันและกันจนแทบจะกลายเป็นความมัวเมา ร่างกายที่แปดเปื้อนราคะมากมายนั้นราวกับไม่รู้จักพอ ทั้งที่มีความสุขถึงเพียงนั้นแต่คนตัวเล็กกลับหลั่งน้ำตาออกมาจนเปรอะเปื้อนดวงหน้าหวานที่แดงเรื่อน่ามองราวกับกำลังเจ็บปวด ...ที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของหัวใจ

หวั่นกลัวอยู่ตลอดว่าสิ่งเหล่านี้ที่ได้พานพบจะเป็นเพียงภาพฝันอันไม่อาจจีรัง

ไม่อาจเหนี่ยวรั้งความอ่อนแอของตนเอาไว้ให้อยู่กับที่ได้อีกต่อไปแล้ว


ในอ้อมแขนที่วางใจที่สุดนั้น เด็กหนุ่มร้องไห้ออกมาอย่างไม่กลัวอับอาย

นั่นเพราะคำพูดหนึ่งของเจ้าของอ้อมกอดที่คอยปลอบโยนนั้น


“...ไม่เป็นไรนะครับ”



繰り返したのは　あの夢じゃなくて
สิ่งที่ผันผ่านมานี้ มิได้เป็นดั่งฝัน

紛れも無い現実の私達
ที่สองเราได้พบกันในความเป็นจริงนั้น ไม่ใช่สิ่งบังเอิญแต่อย่างใด


การที่ถูกคนที่แทบจะเรียกได้ว่าไร้หัวใจปฏิบัติตนต่อเขาด้วยความอ่อนโยนเช่นนี้ จนถึง ณ ขณะนี้ ฮิบาริเองก็ยังคงไม่อาจแน่ใจได้ว่าสิ่งนี้เป็นความจริงหรือภาพลวงตากันแน่ ...หากอยากจะคิดว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้เป็นเรื่องจริงล่ะก็ ...จะเป็นการหลงตัวเองเกินไปหรือเปล่า ?

ขณะที่หลับตาลงเพียงชั่วครู่ น้ำเสียงที่คุ้นเคยก็กระซิบเจือจาง อ้อมแขนนั้นกอดกระชับร่างตรงหน้าเข้าหาอีกเล็กน้อย


“...ผมน่ะ ..เปลี่ยนไปแล้วนะครับ ..เพราะคุณ--------”



触れてから　戻れないと知る　それでいいの…
ไม่อาจกลับกลายเป็นคนเก่าเมื่อตอนก่อนที่จะรู้จักคุณได้อีกแล้ว...

誰よりも大切なあなた
เพราะคุณช่างแสนสำคัญเสียยิ่งกว่าใคร


ฉะนั้นจึงเอ่ยปากถามออกไปทั้งที่ยังคงหวั่นใจ

“...จริงๆ ใช่ไหม ? ...เป็นอย่างนั้นจริงๆ ใช่ไหม ?”

“ครับ”

“ฉันกลัว..” ร่างเล็กเบียดกายเข้าหาอกกว้างของอีกฝ่ายราวกับโหยหา หลับตาลงก่อนจะปริปากพูดถึงสิ่งที่ได้อาจบอกออกไปได้มาตลอด

“...กลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน ...เป็นเพียงภาพลวงตา”

“...กลัวว่าเมื่อวันพรุ่งนี้มาถึงแล้วทุกอย่างจะสูญสลายไปหมด------- กลัวว่า ...นายจะหายไปจากที่ตรงนี้อีก ...ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ..ฉัน....”



ได้ยินเช่นนั้นแล้วจึงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างที่เคย โดยไม่อาจล่วงรู้ว่ามีสิ่งใดที่ถูกเคลือบแคลงอยู่กันแน่

แต่เพียงแค่คำพูดเช่นนั้น ...ก็คงจะเพียงพอแล้ว


“...ไม่เป็นไรหรอกครับ ...ผมจะไม่หายไปไหนอีกแล้ว----”



夜明けが来ると不安で　泣いてしまう私に
หากรุ่งเช้ามาเยือนด้วยความกังวล ฉันคงต้องหลั่งน้ำตาเป็นแน่

「大丈夫」と囁いたあなたも　泣いていたの？
“ไม่เป็นไรหรอก” แม้แต่นายที่กระซิบข้างหูฉันเช่นนั้นก็คงอยากร้องไห้เหมือนกันใช่ไหม ?



“...ถ้าอย่างนั้น”



抱き寄せて欲しい　確かめて欲しい
ได้โปรดโอบกอดฉัน ทำให้ฉันมั่นใจ

間違いなど無いんだと　思わせて
ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผิด



“-----กอดฉันอีกสิ ...ทำให้ฉันแน่ใจ ...จนกว่าจะถึงรุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้”



キスをして　塗り替えて欲しい
จุมพิตฉัน แล้วได้โปรดเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ไป

魅惑の時に　酔いしれ溺れたい
เพียงปรารถนาจะจมจ่ออยู่กับช่วงเวลาอันแสนสิเน่หานี้



“----ถ้าอย่างนั้น ...ก็เข้ามาใกล้ๆ ผมกว่านี้สิครับ”



引き寄せて　マグネットのように
เข้ามาแนบชิดกับผมให้เหมือนอย่างแม่เหล็กสิ

例えいつか離れても巡り会う
หากทำเช่นนั้นแล้ว แม้จะต้องแยกจาก แต่สักวันเราสองก็จะได้พานพบกันอีกครั้ง


“...ทำอย่างนั้นแล้วผมจะได้หนีไปไหนไม่ได้อีก ...ทำอย่างนั้นแล้วผมจะได้ไม่มีวันลืมเลือนคุณไปชั่วชีวิต”


触れていて　戻れなくていい　それでいいの
เมื่อได้สัมผัส ก็ไม่อาจหวนคืนกลับไปได้อีกแล้ว

誰よりも大切なあなた
เพราะคุณคือคนที่สำคัญยิ่งกว่าใคร


“----และหากเราจำต้องแยกจากกัน ...หากทำเช่นนั้น -----สักวัน ...เราจะได้กลับมาพบกันอีกครั้งแน่นอนครับ”

- FINISH -


ตอนนี้มีโครงการ song fic ในหัวเยอะแยะมากมายค่ะ (แล้วไหนจะต้องแต่งเรื่องเก่าๆ ให้จบอีก ...อยากมีเวลาว่างเยอะๆ กว่านี้จังแฮะ =w=")
song fic เรื่องหน้าคงใช้เพลง Cendrillon ของ VOCALOID เช่นเคยค่ะ
(แต่คิดว่าคงแต่ง D18 แฮ่~ พล็อตมันเอื้อให้ดีค่ะ...)

แล้วพบกันใหม่เมื่อชาติต้องการค่า~

โอ้ว

“----ถ้าอย่างนั้น ...ก็เข้ามาใกล้ๆ ผมกว่านี้สิครับ”


“...ทำอย่างนั้นแล้วผมจะได้หนีไปไหนไม่ได้อีก ...ทำอย่างนั้นแล้วผมจะได้ไม่มีวันลืมเลือนคุณไปชั่วชีวิต”


โอ้วคำนี้แหละ


ซึ้ง


ท่านฮิเหงามี๊

โอ้ววว ชาติต้องการเสมอแหละค้า ท่านเคท

D 18 ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่สมการยังเป็น -18 เราจะตามไป

เรื่องนี้ออกเศร้าๆ หวานๆ ขมๆ นะเนี่ย นึกถึงฟิคอีกเรื่องที่มุคุทิ้งท่านฮิไปหลังจูบเลย

แต่เรื่องนี้เป็น one-shot นี่นา

หากเราจำต้องแยกจากกัน ...หากทำเช่นนั้น -----สักวัน ...เราจะได้กลับมาพบกันอีกครั้งแน่นอน

ซึ้งใจทฤษฎีแม่เหล็ก

มุคุ นายหายไปไหนมาตั้ง2ปี
กล้าปล่อยให้เคียวยะอยู่คนเดียวได้ไงอ่ะ??
เดี๋ยวก็เรียกพี่ม้าเข้ามาในเรื่องนี้ด้วยซะเลยนิ//หึหึหึ 3Pก็น่าสนนะคะเคทจัง//แอ๊ก....โดนเคทจังต่อยOrz....

เคียวยะ น่ารักน่ากอด ออกขนาดนี้ มุคุนายบื้อมากนะที่หายยไปตั้งนานอ่ะ
แต่กลับมาแล้ว ก็ต้องมากอดเคียวยะให้หายคิดถึงนะคะ
แล้วก็อย่าปล่อยให้เคียวยะเหงา ต้องอยู่คนเดียวอีกนะ

ขอบคุณเคทจังมากมายเลยค่า
ขนาดงานเยอะๆ ยังสละเวลามาเขียนฟีคให้ได้อ่านกันเลย ขอบคุณสุดๆค่า
เอาใจช่วยเคทจังนะคะ รออ่านทุกเรื่องที่ค้าง และที่จะแต่งใหม่อีกนะคะ
สู้สู้!!ค่า^^

6918 หวานหยด....น่าหมั่นไส้ตามุคุโร่
ถ้าทำหนูเคียวเจ็บ
แม่ยกเอาตายเลย...

รออ่านเรื่องต่อไป

กรี๊ด ด ! }} เป็น 6918 ที่งดงามม ม๊าก ~;]
หมั่นไส้ มุคุโร่ ขึ้นมาตะหงิดๆ

รอคอยเรื่องต่อไปค๊าา ~

แอบเคืองมุคุ
ที่ผ่านมาหายไปไหนมาเนี่ย
ทิ้งเคียวยะอยู่คนเดียวได้ไง

แต่ก็หวานมากมาย ..เพลงะประกอบเพราะ ^^~

Ps. อ๊ะ~ เรื่องตอนไป D18 >o<~!!

โฮ่ ตอนแรกคิดว่าจะเศร้า
ค่อยยังชั่วหน่อย

ท่านฮิโมเอ้
มุคุนายหล่ออ่ะ