•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Loving Rain Under the Sky
Author : PinkDream
Pairings : XS,1827,8059
Rate : PG-13 ถึง NC-17 เลยค่ะ=w="



คำเตือน : ฟิครีบอร์นเรื่องแรกที่แต่งเจ้าค่ะ รู้สึกว่าจะหลุดตัวละครไปมากๆ เพราะตามความรู้สึกแล้ว อยากให้แซนซัสเป็นคนที่อ่อนโยนลึกๆ มันเลยผิดแผกมาเช่นนี้ ฮ่าๆ OTL

ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ หากผิดพลาดประการใด ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยเจ้าค่ะ...


และ...โปรดเช็คระดับน้ำตาลในเลือด+ฉีดยากันมด ก่อนอ่านด้วยเน้อ




Chapter : I



ไม่เห็นจะเข้าใจเลย…


ทำไมต้องคอยวิ่งตาม..ทั้งๆที่รู้ว่าไม่วันได้อยู่เคียงข้าง
.
.

ทำไมต้องคอยลนลาน..เวลาเห็นหมอนั่นอยู่กับคนอื่น
.
.

ทำไมต้องคอยเจ็บปวด..เวลาที่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนสำคัญ
.
.

ทำไมต้องคอยใส่ใจ..ทุกรายละเอียดของเขาด้วย?
.
.

ทำไมต้องคอยเป็นห่วง..เวลาหมอนั่นทำตัวเงียบอึมครึม
.
.

ทำไมต้องคอยคิดถึง..เวลาไม่เจอหน้ากัน
.
.

ทำไมต้องคอยเก็บไปฝัน..แล้วรู้สึกตัวทุกครั้งที่สะดุ้งตื่น
.
.

ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย..?




ทำไม…

….

..

…



ทำไมฉันต้องรักนายด้วย ?
…แซนซัส



++++++++++++++++++



“ว้อยยยยยยย!!! มันจะอะไรกันนักกันหนาวะ!!”


ผมสีเงินเป็นประกายสะบัดไปตามแรงของร่างโปร่งบางในชุดสีรัตติกาลแห่งวาเรียที่ก้าวฉึบฉับเข้ามาในห้อง โดยมีเจ้าคนอู้งานสามตัว(?) ที่กำลังนั่งจับเข่าคุยกันอย่างสนุกสนานพร้อมใจหันมามองอย่างงุนงง


“เป็นอะไรไปจ้ะสควอจัง~ ทะเลาะกับบอสมาเหรอ~”


ลุซซูเรีย สาว(?)งามแห่งวาเรียกล่าวขึ้นพร้อมเดินมาหาด้วยท่าทางสะดีดสะดิ้ง


“หุบปากไป๊!! แล้วก็ไม่ต้องเอ่ยคำว่า ‘บอส’ ให้ฉันได้ยินด้วย หงุดหงิดว้อย!!!”


ฉลามน้อย(?)แห่งวาเรียยังคงเดินวนไปวนมาภายในห้องอย่างบ้าคลั่ง ดวงหน้าหวานที่ตอนนี้บูดบึ้งจนไม่มีใครกล้าพูดด้วย ยิ่งบึ้งตึงเข้าไปใหญ่เมื่อแม่บ้านของวาเรียพูดคำๆหนึ่งกระแทกโสตประสาท


‘บอส’


“ว้อยยย~!!!!”


ร่างบางผมสีเงินยังคงกระฟัดกระเฟียดไม่หยุดจนลุซซูเรียสะดุ้งอย่างผวา ก้มตัวลงไปกระซิบกับหนุ่มน้อยผมทองที่นั่งจ้องฉลามหนุ่มไม่วางตาผ่านทางเส้นผมสีทองที่ปกคลุม


“สควอจังเค้าเป็นอะไรไปน่ะเบล”


“ไม่รู้สิ~ชิชิชิ~ สควอโล่อารมณ์เสียแบบนี้ไม่ดีเลย แล้วเจ้าชายจะเล่นกับใครล่ะ ชิชิชิ”


เจ้าชายเบลหน้าเบ้พร้อมทั้งกอดรัดเด็กทารก(?)ให้แนบแน่นกับอก


“ฉันหายใจไม่ออกเฟ้ย ไอ้บ้าเบล! เดี๋ยวปั๊ดคิดค่าทำร้ายร่างกายซะนี่”


มาม่อน จอมงกแห่งวาเรียว่าขณะดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอด(รัดฟัดเหวี่ยง)ของเบล


ในขณะที่สามใบเถากำลังนึกถึงสาเหตุที่ทำให้สควอโล่หงุดหงิดจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดนี้ เจ้าของอารมณ์โกรธและเสียงดังเมื่อครู่ก็ได้แต่ครุ่นคิดถึงเรื่องที่ทำให้เขาโกรธจนแทบระเบิด!




---ย้อนไปเมื่อ 20 นาทีที่แล้ว---


ปัง!!!

เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นพร้อมกับการโวยวายของฉลามที่เริ่มขึ้น


“หมายความว่ายังไงน่ะบอส!!”


“หูหนวกรึไง ก็บอกว่างานนี้แกไม่ต้องไปไงล่ะ ไอ้สวะ”


แซนซัส บุตรบุญธรรมแห่งวองโกเล่รุ่นที่ 9 รวมถึงหัวหน้าใหญ่แห่งวาเรียที่นั่งพิงอยู่บนเก้าอี้ใหญ่ในห้องทำงานกล่าวขึ้นในขณะที่ปรายตามองเจ้าฉลามตรงหน้าที่แทบจะลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ


“อะไรกันน่ะ!! ก็เราตกลงกันแล้วไม่ใช่รึไงว่าจะไปด้วยกัน!!”


“แกจะบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนใจรึยังไง”


“แล้วทำไมแกต้องไปทำงานนี้คนเดียวด้วย!!?”


“นั่นมันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับสวะอย่างแก ออกไปได้แล้ว”


“ไม่!! ฉันจะไปกับแกด้วย!! งานนี้มันอันตรายนะบอส!!”


ดวงตาสีวารีกร้าวขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แต่เมื่อนัยน์ตาสีโกเมนดุจดังเปลวเพลินตวัดมามองเท่านั้นก็ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก


“ถ้าแกตามฉันไปล่ะก็ ฉันนี่แหละจะฆ่าแกเอง!!!”


“…แต่บอส…!”


“หมดธุระแล้ว ออกไปซะ”


สิ้นเสียงของแซนซัส สควอโล่ได้แต่ยืนกัดริมฝีปากแน่น มือเรียวทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนสั่นเทิ้ม ก่อนจะสะบัดตัวจากไปด้วยอารมณ์โกรธที่พุ่งพล่าน เหลือไว้เพียงแต่บอสแห่งวาเรียที่นั่งถอนหายใจภายในห้องที่เงียบงัน..


แกไม่เคยเข้าใจอะไรเลย..ไอ้ฉลามสวะ



++++++++



นี่แปลว่าฉันไม่ได้รับความไว้วางใจแล้วงั้นเหรอ?


ฉันยืนเคียงข้างแกในฐานะ ‘รองหัวหน้าแห่งวาเรีย’ ไม่ได้แล้วเหรอ?


ถ้าฉันสูญเสียฐานะนั้นไปแล้ว…ฉันจะเหลืออะไรอีกล่ะ..


ฉันจะเหลืออะไรที่จะทำให้ฉันอยู่เคียงข้างแกได้..



ทำไมล่ะแซนซัส…




ทำไม…?



++++++++



ก๊อก ก๊อก



เสียงเคาะประตูทำให้แซนซัสชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ คิ้วหนาขมวดมุ่นพร้อมกับส่งเสียงอนุญาต


“เข้ามา”


ใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้นคลายลงเพียงเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าของผู้มาเยือนซึ่งก็คือลุซซูเรีย ลูกน้องที่เขารู้จักดี…


“บอสทะเลาะกับสควอโล่เหรอ?” ไม่พูดพร่ำทำเพลง กระเทยสาวยิงคำถามเข้าตรงกลางใจดำ!


“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยล่ะ ไอ้สวะ”


“คือว่านะคะบอส มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ๊หรอก แต่เจ๊เห็นว่าหลายวันมานี้สควอจังเขาดูหงุดหงิดปนๆกับเป็นโรคซึมเศร้าเหมือนหม..เอ้ย ฉลามโดนอดอาหารก็แค่นั้น”


“แล้วยังไง”


“เรื่องบางเรื่อง ถ้าไม่พูดออกไป อีกฝ่ายก็ไม่รู้หรอกนะคะบอส” เสียงแล๋นของคนตรงหน้าทำเอามือหนาที่กำลังจะยกไวน์จิบชะงักอีกครั้ง


“…….”


“งานสังหารหัวหน้าของแฟมิลี่ที่ต้องทำในสองวันข้างหน้า มันอันตรายสินะคะ”


“ไม่เกี่ยวกับแก ออกไปได้แล้ว”


“ถ้าเป็นห่วงเขา ก็น่าจะพูดไปตรงๆ”


“……” แซนซัสหยุดชะงัก ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปากเล็กๆ


“..ถ้าบอกไป ไอ้สวะนั่นคงแจ้นตามไปด้วยยิ่งกว่าเดิมซะอีก มันเสี่ยงเกินไป”


“บอส..”


“เพราะอย่างนั้น..แบบนี้ล่ะดีแล้ว”


ดวงหน้าที่น่ากลัวอยู่เป็นนิจกลับคลายให้เห็นแววเศร้าเคล้าอ่อนโยนในนัยน์ตาสีเพลิง ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงทุ้มหนักเช่นเดิม


“ออกไปจากห้องได้แล้ว ไอ้สวะ”


สิ้นเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดของผู้เป็นนาย ลุซซูเรียก็ได้แต่ลอบถอนใจ พร้อมกับก้าวยาวๆออกจากห้องทำงานของบอสอย่างรวดเร็วและเงียบงัน..


บางที..การที่เป็นคนปากหนัก ไม่ตรงกับใจทั้งสองฝ่ายแบบนี้ก็ทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากเหมือนกัน..


++++++++++++++++++++++++++++



คืนที่สี่นับจากวันที่เขา ‘ทะเลาะ’ กับแซนซัส


สควอโล่พลิกกายไปมาอย่างอึดอัดบนเตียงหนา เรือนผมสีเงินกระจายไปทั่วหมอน ดวงตาสีสายธารปรายมองนาฬิกาเป็นระยะๆด้วยความกระวนกระวาย


วันพรุ่งนี้ ‘งาน’ ที่เขา ‘เคย’ รับมอบหมายไปทำกับแซนซัสก็จะเริ่มต้นขึ้น..


ฉลามหนุ่มมองนาฬิกาที่ยังคงเดินอย่างต่อเนื่องภายในห้องสีมืดมิดเพียงลำพังด้วยความกระวนกระวายใจเป็นทวีคูณ..


0.01 น.



ไม่ใช่ ‘วันพรุ่งนี้’ แต่เป็น ‘วันนี้’ ต่างหากล่ะ..


สควอโล่ยันกายขึ้นมาจากเตียงนุ่ม ขาก้าวลงจากเตียงอย่างเร่งรีบและเงียบเชียบ แขนเรียวยาวคว้าดาบที่วางอยู่ข้างเตียงและแต่งตัวด้วยเสื้อสีรัตติกาลอย่างรีบร้อน พร้อมมัดผมสีเงินที่สยายรวบขึ้นเป็นหางม้าอย่างลวกๆจนไม่ได้สนใจถึงเสียงฝีเท้าที่เดินมาอย่างเงียบเชียบทางข้างหลัง


“ดูท่าจะหัวดื้อจริงๆนะ ไอ้สวะ”


เสียงทุ่มต่ำที่ดังขึ้นข้างใบหู ทำเอาสควอโล่สะดุ้งพร้อมใบหน้าร้อนผ่าว ในขณะที่กำลังจะหันไปสบตากับผู้เป็นนาย สันมือหนาก็กระแทกเข้าที่ต้นคออย่างจัง!


“แซน…ซัส”


เสียงที่เปล่งออกมาจากร่างบางแผ่วเบาราวคำกระซิบเป็นคำสุดท้ายที่ร่างสูงได้ยิน ก่อนที่ปลายผมหางม้าสีเงินประกายจะสะบัดวูบไหวลง พร้อมกับร่างหมดสติของผู้เป็นเจ้าของที่ค่อยๆล้มลงไปกับพื้นพรมกำมะหยี่


ร่างหนาของบุตรบุญธรรมแห่งวองโกเล่รุ่นที่ 9 ยืนนิ่งอย่างเงียบงัน ดวงตาเพลิงจ้องมองฉลามตรงหน้าอยู่เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนใจและช้อนตัวฉลามหนุ่มขึ้นมาในอ้อมอก มุมริมฝีปากหนายกขึ้นมุมนิดหนึ่งให้พอที่จะเรียกได้ว่า ‘ยิ้ม’


“เจ้าฉลามสวะโง่เอ้ย”


พูดเพียงเท่านั้น แซนซัสก็ค่อยๆวางร่างไร้สติของสควอโล่ลงบนเตียงนุ่ม มือหนาปัดไรผมสีเงินไปเหน็บที่หูเล็กของร่างตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ใบหน้าคมคายที่ฉาบไปด้วยความอ่อนโยนนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเช่นเดิม เมื่อตนปล่อยมือจากร่างของสควอโล่ และสาวเท้ายาวๆออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ…



งานนี้มันอันตรายเกินไป…

ไม่ใช่สำหรับใครทั้งนั้น.. แต่อันตรายสำหรับเจ้านั่น

….และอันตรายต่อจิตใจของเขาด้วย



มือใหญ่ลูบคางเบาๆพลันครุ่นคิดถึงเหตุผลที่แท้จริงที่ปากเจ้ากรรมไม่ยอมพูดออกไป..



+++++++++



‘บอสคะ มีจดหมายมาถึงบอสค่ะ จากแฟมิลี่บัลโคโร’


ลุซซูเรียกล่าวสั้นๆพร้อมยื่นจดหมายซองสีดำสนิทในมือที่แถมมาด้วยช่อดอกกุหลาบสีแดงแซมขาวสวยงาม


‘ขอบใจ’


เมื่อสิ้นเสียงตอบรับสั้นๆของผู้เป็นนาย ลุซซูเรียก็ก้าวเท้าออกจากห้องทันที


สวัสดี แซนซัส

คงแปลกใจสินะว่าทำไมแฟมิลี่ศัตรูแห่งวาเรียอย่างฉันถึงได้ส่งจดหมายมาให้นาย ช่างเถอะ มันก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรมาก เพียงแต่วันก่อนที่นายออกไปข้างนอกกับลูกน้อง…อืม รองหัวหน้าแห่งวาเรีย สเพลฮี สควอโล่ คนนั้นน่ะ… อยากบอกว่าคนๆนั้นถูกใจฉันจริงๆ

ยังไงอย่าลืมพามาหาฉันบ้างเป็นครั้งคราวล่ะนะ เพราะฉันคนนี้แหละ จะคอยดูแลลูกน้องคนสวยแสนสำคัญของนายให้เอง

ฟรองซ์แห่งบัคโคโร


มือหนากำเข้าหากันจนกระดาษจดหมายยับยู่ยี่ ดวงหน้าที่เริ่มขึ้นสีเพราะอารมณ์โกรธรุนแรง กัดฟันกรอดก่อนจะเผาจดหมายและช่อดอกไม้นั้นทิ้งอย่างไม่แยแส


ถึงจะรู้ฝีมือของเจ้าฉลามนั่นดี…แต่มันก็อันตรายเกินไป…

ใช่…อันตรายสำหรับหมอนั่น…

…และ ‘หัวใจ’ ของเขาด้วย…


+++++++++++++++++++++++


รถสีรัตติกาลจอดแนบสนิทกับพื้นถนนของลานจอดรถ ขายาวที่ก้าวออกมาอย่างเงียบงันเตรียมอาวุธปืนคู่ใจไว้แนบขอบกางเกง


…ถ้ามีเหล้าให้จิบสักหน่อยก็คงดี


“มาช้าจังเลยนะ แซนซัส”


เสียงนุ่มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้แซนซัสต้องหันไปมองด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันภายในนัยน์ตาสีเพลิง ชายหนุ่มผมสีชาอ่อนๆที่ยืนพิงกำแพงพร้อมกับบุหรี่ในมือที่แลดูไม่ยี่หระต่อแววตาสีเพลิงอันเกรี้ยวกราด


“ฟรองซ์!! แก!!”


…มันรู้ได้ยังไง? ทำไมถึงรู้…..?
แม้จะไม่ได้โพล่งถามออกไป แต่แววนัยน์งุนงงที่ปนเปอยู่ในความโกรธนั้นกลับฉายเด่นชัด


“สงสัยงั้นเหรอ? ว่าฉันรู้ได้ยังไง”


ฟรองซ์ว่าด้วยท่าทีเย้ยหยัน พร้อมทั้งขยี้บุหรี่ที่ปล่อยลงพื้นด้วยปลายเท้า รอยยิ้มแสยะออกด้วยความยียวน


“นั่นสิน้า~? รู้ได้ยังไงกันนะ”


เพียงแค่ประโยคเดียวก็เพียงพอให้แซนซัสผู้ซึ่ง ‘จุดเดือดต่ำ’ พร้อมที่จะชักปืนออกมาเป่าหัวเจ้าของน้ำเสียงเย้ยหยันนั่นทิ้ง! แต่คนพูดกลับรู้สึกถึงอันตราย จึงชักปืนเข้าหาแซนซัสอย่างรู้ทัน


“แกมันโง่ แซนซัส คิดว่าฉันคนนี้จะไม่มีการส่งสายไปสืบความเคลื่อนไหวของวาเรียเลยหรือยังไง”


สิ้นเสียงเย้ยหยัน เหล่ามาเฟียในชุดสีทะมึนก็เดินออกมาจากซอกตึกและเสาต่างๆ


นัยน์ตาสีแดงเพลิงกรอกไปมา…




ประมาณ70คน…




ไม่ใช่จำนวนที่มากนัก ถ้าเอามาบุกวาเรียล่ะก็ คงราบเป็นหน้ากลองตั้งแต่นาทีแรกที่ย่างเข้าสู่อาณาเขตแห่งวาเรียแล้ว..


แต่หากมันรุมเขาคนเดียวล่ะก็ เขาก็พลาดแล้ว..


พลาดจริงๆที่มาคนเดียวแบบนี้..



เพราะแกแท้ๆเลย ไอ้ฉลามสวะ..

.. ที่เขาไม่พาคนอื่นมาด้วย ก็เพราะเจ้านั่นนั่นแหละ

แค่ไม่พามาด้วยก็หน้าบูดบึ้งแถมยังโวยวาย บ่นเป็นหมีกินผึ้งขนาดนั้น

ถ้าเอาคนอื่นมาแทนที่ด้วยล่ะก็…

…มีหวังคงสะบัดครีบงอนไปสักร้อยชาติ



ความคิดขำๆพร้อมกับหน้าตาของฉลามหนุ่มยามบูดบึ้งแง่งอนอย่างน่ารักที่ผุดเข้ามาในความคิด ทำเอาบอสแห่งวาเรียจุดยิ้มขึ้นที่มุมปาก ทำให้เหล่าบัคโคโรที่ห้อมล้อมอยู่นึกครั่นใจว่ามีอะไรน่าขำนักหรือ?


“ขำให้กับความตายที่กำลังเข้ามาของตัวเองรึไง?”


“มันไม่เกี่ยวกับแก ไอ้สวะ”


ตวาดกลับอย่างกราดเกรี้ยว พร้อมทั้งชักปืนคู่ใจขึ้นมา ในขณะที่มืออีกข้างสร้างลูกไฟขนาดย่อมไว้ในมือ แสยะยิ้มราวมัจจุราชที่กำลังจะตัดสินโทษ



“จะหน้าไหนก็เข้ามาเลยสิวะ!!”




TBC.



++++++++++++++++++++

ชอบจังเลยค่ะ เนื้อเรื่องดี๊ ดี ชอบบบ


ตอนหน้าจะเป็นไงต่อน้ออ อัพไวๆนะคะ

บอสน่ารักมากๆเลยค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ

ป๋า .... พลอยร้กป๋ามาก...ป๋าเป้นคนแบบนี้ มันน่าจับสคอวโล่แล้วโยนให้จริงๆเลยคะ

บอสแบบนี้น่ารักจริงงๆ

อิ๋งอิ๋ง ^//^

ถ้าบอสเป็นเยี่ยงนี้จริง คง...
คง.... (( คงอะไร ??))
คง.... หวานพิลึก
หึหึ ~ แต่ข้าพเจ้าไม่ชอบ
ให้ไม่ยอมบอกรักกันเช่นนี้เลย
มันลุ้นนน.... เกินไป ~

รอติดตามมม

อะโห้........

............จะเป็นไงต่อล่ะนั่น

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์และผู้อ่านทุกคนนะเจ้าคะ><
เป็นคนแต่งดาร์คไม่เป็นเลย แถมฉากต่อสู้ก็ไม่ถนัด เลยออกมาได้แค่นี้= ="

รู้สึกเหมือนเขียนคาแรคเตอร์ป๋าออกจักรวาลเลย
หลังๆจะดูหวานจนไม่ใช่ป๋ายิ่งกว่านี้ซะอีกค่ะ=w=

ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ^^



Chapter : II




“แซน…ซัส”


ดวงตาสีวารีปรือขึ้นอย่างยากลำบาก มือเรียวทั้งสองยันกายขึ้นจากเตียงอันคุ้นเคย ก่อนที่จะกุมศีรษะของตนอย่างเจ็บปวด


“ทำไมเวียนหัวจังฟะ..เรา”


ริมฝีปากบางบ่นเล็กๆ ก่อนที่สมองจะเริ่มเวียนภาพที่เกิดขึ้นกับตัวเอง..


ตอนนั้นเราจะแอบตามแซนซัสไปไม่ใช่หรือ?

…แล้ว…จู่ๆก็รู้สึกว่าสติดับวูบไป…
…แซนซัส!!!!


ดวงตาสีฟ้าสดตวัดไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ผนังห้องอย่างรีบร้อน


03.57 น.


นี่เขาสลบไปจะสี่ชั่วโมงเชียวหรือนี่! แล้วแซนซัสล่ะ!! แซนซัส!!


ฉลามร้ายแห่งวาเรียวิ่งพล่านไปทั่วปราสาทอย่างรีบร้อน เมื่อร่างบางคว้าลูกบิดประตูของลุซซูเรียผู้เป็นเพื่อนร่วมงานได้ก็เคาะประตูเสียงดังปึงปัง


“ลุซซูเรีย ตื่น!! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!!!”


เสียงเล็กแผดซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ มือเล็กเคาะประตูจนแทบจะพังมันทิ้ง จนกระทั่งประตูได้ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้องที่ใส่ชุดนอนเดรสสีชมพูหวานแหววพร้อมกับหมวกทรงน่ารักกำลังขยี้ตาอย่างง่วงงุน


“สควอจัง ดึกดื่นป่านนี้แล้ว มีเรื่องอะไรกับเจ๊เหรอ?”


“บอสกลับมารึยัง!!!”


“บอส? เห็นบอกว่าจะออกไปสะสางเรื่องงานข้างนอก จนตอนนี้ยังไม่เห็นตัวเลย”


“บ้าเอ้ย! ลุซซูเรีย!! ปลุกเจ้าเบลกับมาม่อนไปที่ลานจอดรถร้างที่อยู่แถวๆบัคโคโรเดี๋ยวนี้!!!!!!!”


สิ้นเสียงฉลามที่หน้าซีดด้วยความเป็นห่วงที่เข้ามาเกาะกุมจิตใจ ร่างบางก็วิ่งออกไปจากปราสาททันทีพร้อมกับดาบที่แนบข้างกาย โดยไม่สนใจเสียงร้องเรียกของลุซซูเรีย ที่แม้จะงุนงง แต่ก็วิ่งไปเรียกเบลกับมาม่อนแต่โดยดี(ปล่อยให้เลวี่นอนต่อไป(เถอะ)= =”)


แซนซัส! แซนซัส!! แซนซัส!!!

ทำไมแกยังไม่กลับมาล่ะ..!?
กับคนระดับแกแล้ว..แค่ลอบฆ่าคนๆเดียวไม่มีทางกินเวลาถึงสามชั่วโมงหรอก!
แกทำอะไรอยู่ แซนซัส แกเป็นอะไรรึเปล่า!!?




++++++++++++++++



“อึดดีนี่ น่าชื่นชมจริงๆ สมกับเป็นหัวหน้าแห่งวาเรียเลยนะ”


ดวงตาสีทองราวกับนัยน์ตาของวิฬารปรายมองร่างสูงใหญ่ในเสื้อรัตติกาลที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดโลหิตสีแดง จนแทบจะคิดได้ว่าเชิ้ตขาวข้างในที่ตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีแดงฉานนั้นเป็นเสื้อสีแดงไปเสียแล้ว หากแต่มืออันแข็งแกร่งนั้นยังคงกำปืนไว้แน่น..


อีกแค่ไม่ถึง20คนเท่านั้นเอง…
สี่ชั่วโมงกับการกำจัดคนจำนวนมากขนาดนี้ ไม่ใช่ง่ายๆเลย..


ขาที่เริ่มอ่อนเปลี้ยเพราะการต่อสู้ที่ยาวนานกว่าสี่ชั่วโมง รวมถึงสภาพร่างกายที่เริ่มจะทรุดลงไปทุกทีค่อยๆก้าวเท้าออกอย่างเนิบนาบหากแต่มั่นคง ริมฝีปากหนาที่แดงฉานไปด้วยโลหิตยังคงมีรอยยิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน


“อะไรกัน มีปัญญาทำได้แค่นี้เองเรอะ เจ้าพวกสวะชั้นต่ำ”


พูดสั้นๆด้วยน้ำเสียงราวกับจะดูถูก ก่อนจะถุยเลือดที่คั่งค้างอยู่ภายในปากลงพื้น นัยน์ตาเพลิงจ้องมองชายผมทองที่ยืนพิงกำแพงข้างหลังเหล่าลูกน้องอย่างดูแคลน


ปัง!!


“อั่ก!!!!”


ลูกกระสุนจากชายผมทองคนนั้นยิงใส่ที่ปลายเข่าของแซนซัสอย่างแม่นยำจนแซนซัสต้องคุกเข่าลงไปข้างหนึ่ง ก่อนจะโดนเหล่าลูกน้องที่รายรอบรุมทำร้ายจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร


นายเหนือแห่งวาเรียกระชับปืนในมือแน่น ก่อนจะยิงกราดใส่ศัตรูโดยไม่เลือกหน้า หากทว่าเหล่าลูกน้องส่วนใหญ่นั้นกลับยิงปืนกลับมาจนต้องกลิ้งตัวหลบไปกับพื้นอย่างทุลักทุเล หอบหายใจเสียงแฮ่กเมื่อบาดแผลฉกรรจ์ของตนนั้นครูดไปกับพื้นปูนขรุขระ


เจ็บราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป..
ทรมานราวกับเป็นหุ่นเชิดที่ค่อยๆโดยแยกชิ้นส่วน..


สติที่พร่ามัวพร้อมกับร่างที่ค่อยๆพยุงตัวขึ้นอย่างรวดเร็วได้แต่ยิงสวนกลับเป็นครั้งคราวและหลบทุกการโจมตีที่เข้ามาทุกทิศทาง


ทั้งๆที่สมองบอกว่าไม่ไหวแล้ว..แต่ทำไมร่างกายยังจะขยับอีกนะ?
ทำไมจิตใจของเราถึงยังดึงดันที่จะสู้ต่อไปแบบนี้ล่ะ..?

เป็นเพราะแกแท้ๆ..ไอ้ฉลามสวะ
เพราะแกคนเดียว..เพราะแกเท่านั้น..
เพราะแก…
ฉันถึงไม่อยากตาย…



เสียงกริ๊กของการเหนี่ยวไกปืนดังขึ้นไล่เรียงกันดังก้องขึ้นทั่วโสตประสาท แขนขาแทบไม่มีแรงขยับอีกต่อไปแล้ว..


ไอ้ขาเวร!!! ขยับสิวะ!!
ถ้าหากตายตรงนี้ล่ะก็..
มีทางเดียวคือเป็นผีไปหลอกไอ้ฉลามสวะทุกวันเท่านั้น!!!!



“หยุดอยู่แค่นั้นแหละ!!!”


เสียงเล็กอันคุ้นเคยแผดดังขึ้นจนเหล่าลูกน้องที่เตรียมจะยิงตัวของแซนซัสหันกลับไปมองเจ้าของเสียงผมสีเงินนั่น


หากแต่เมื่อเอี้ยวคอไปมองนั้น เจ้าชายแห่งนักฆ่าก็จัดการเหล่าลูกน้องที่เผลอหันไปตามเสียงรวดในพริบตาเดียว ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ทุกร่างก็ล้มลงไปกองกับพื้น


“ชิชิชิ~ เจ้าชายอยากทรมานพวกแมลงสาบให้มากกว่านี้นะ แต่สควอโล่ไม่ยอม ชิชิชิ~”


เบลบ่นอุบ ในขณะที่จ้องร่างโชกเลือดของแซนซัสผ่านทางเส้นผมสีบลอนด์ที่ปกคลุมใบหน้า


“เจ็บหนักเลยนะบอส ชิชิชิ”


เบลว่าขณะปราดสายตาไปยังสควอโล่ ลุซซูเรีย และมาม่อนที่ประชิดตัวฟรองซ์แห่งบัคโคโรไว้ โดยที่ดาบยาวสีมันปลาบของสควอโล่จ่ออยู่ที่คอของฟรองซ์หมายจะบั่นคอได้ทุกเมื่อ ลุซซูเรียและมาม่อนเกาะหนึบ(?)ที่แขนซ้ายและขาขวาของนายแห่งบัคโคโร


แซนซัสแม้ไม่ชอบใจแต่ก็แสยะยิ้มกว้าง ก่อนจะสร้างลูกไฟขนาดใหญ่เตรียมที่จะเผาผลาญชายผมทองหน้าซีดเซียวตรงหน้าที่ขาสั่นจนไม่มีแรงแม้แต่จะพยุงตัวยืน


“ซะ..ซะ …แซนซัส”


น้ำเสียงสั่นกึกๆแฝงด้วยการอ้อนวอนร้องขอชีวิต


“ไงวะ? เจ้าสวะเมื่อวานซืน สายตาเย้ยหยันเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะ”


“กะ..แกจะต้องสะ..เสียใจที่..ฆ่าฉั-!!!!!!อ๊ากกก!!!!!!”


ไม่ปล่อยให้พูดจนจบประโยค เหล่าวาเรียที่เกาะกุมตัวของผู้เป็นนายแห่งบัคโคโรปล่อยมือและวิ่งให้พ้นรัศมีของการโจมตีของแซนซัส ลูกไฟลูกใหญ่ก็ตรงเข้าแผดเผาคนตรงหน้าอย่างรุนแรง!


ไม่เหลือเวลาให้พูดอีกต่อไป..ในเมื่อเจ้าของร่างนั้นกลายเป็นเถ้าถ่านไปภายในพริบตา





บรึ้ม!!!!


เสียงระเบิดดังสนั่นจนเพดานลานจอดรถพังทลายลงมาส่วนหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงระเบิดลูกอื่นๆดังตามมาไม่หยุด


“นี่มันแอบวางระเบิดไว้หรือวะเนี่ย!!!”


“รีบออกไปจากที่นี่เร็วเข้า!! บอส ไหวหรือเปล่า?”


สควอโล่สาวเท้ายาวๆอย่างเร่งรีบเข้าไปหานายของตน


“ไอ้สวะ ห่วงตัวเองเถอะ”


“ยังจะทำเป็นปากดี..ถ้าฉันไม่มาช่วยแกเอาไว้นะ ป่านนี้ได้ตายสมใจอยากแน่” ผมสีเงินสะบัดสยายออกแสร้งเมินหน้าไปทางอื่น


“เสียงแกสั่นอยู่ ไอ้สวะ..”


“หุบปาก!! แกจะตายอยู่ที่นี่รึยังไ….!!!”


สายตาสีวารีหยุดกึกเมื่อซากหินใหญ่ที่พังทลายลงมาจะตกใส่แซนซัสที่พยุงกายเดินอย่างยากลำบากโดยไม่ต้องการความช่วยเหลือจากฉลามที่ยืนเคียงข้างห่างๆ


หลบไม่ทันแน่!!


“แซนซัส!! ระวัง!!!!!!!”


“ไอ้สวะ!!!!!!!”



….เพียงพริบตาเดียว…

ราวกับโลกหยุดหมุน ทุกสิ่งทุกอย่างเหลือเพียงความเงียบงัน..

ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองร่างบางที่อยู่ใต้ซากหิน โลหิตสีแดงไหลออกมาจากร่างนั้นอย่างเชื่องช้า



…เงียบงัน…

….

…

..

..

.

.


ทำไม..ต้องปกป้อง?
ทำไม..ต้องผลักเขาออกมา..?
ทำไม..ต้องทำแบบนี้ด้วย?




เสียงคำรามของแซนซัสแผดลั่นพร้อมกับซากหินที่ค่อยๆหยุดการพังตัวลง แซนซัสที่ใกล้จะบ้าคลั่งขึ้นไปทุกทีใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยายามที่จะเอาหินที่ทับถมบนตัวฉลามขาวออก


“สควอโล่!!!”


ลุซซูเรีย มาม่อน และเบลพุ่งตรงมาที่ร่างบางอย่างไม่สนใจเศษหินที่ยังคงพังลงมาไม่หยุด


“เบลกับมาม่อนไปดูแลบอส เจ๊จะอุ้มสควอโล่ขึ้นรถเอง! เร็วเข้า!!”


“หยุด!!!!!”


แซนซัสคำรามเสียงดัง ร่างหนาช้อนตัวฉลามขาวที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานแห่งโลหิตด้วยแรงสุดท้ายที่มีอยู่ สาวเท้ายาวๆกึ่งวิ่งออกไปจากลานจอดรถที่ตอนนี้พังเละไม่มีชิ้นดี ไม่ต่างอะไรจากกองเศษหินกองใหญ่ๆกองหนึ่ง


“อย่าแตะต้องไอ้สวะตัวนี้”


ไอ้ฉลามโง่เอ้ย…



++++++++++++++++++++++++++




“บอส เจ๊ขอร้องล่ะค่ะ ไปรักษาตัวก่อนเถอะ สควอโล่ถึงมือหมอแล้ว คงไม่เป็นไรหรอก แต่ว่าบอสน่ะ แรงจะยืนก็แทบไม่มีแล้วแท้ๆ..”


“หุบปาก ฉันไม่ได้ขอความคิดเห็นจากสวะอย่างแก!”


เสียงทุ้มต่ำที่แทบไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงพูดกร้าวขึ้น เขานั่งรอ นั่งรอ นั่งรอเจ้าฉลามโง่ที่เข้าไปในห้องฉุกเฉินมาจะสามชั่วโมงอยู่แล้วนะ!! ทำไมยังไม่ออกมาอีก!!


เขาจะวางใจไปทำแผลสบายใจเฉิบได้ยังไง…ในเมื่อเจ้าฉลามขาวยังอยู่ในสภาพแบบนั้น..


นายเหนือแห่งวาเรียสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆที่ปลายเข่า อาจเป็นเพราะขยับตัวมากไป ดูเหมือนว่าเลือดที่หยุดไหลไปแล้วนั้นกลับไหลลงมาอีกเป็นสาย


เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินพร้อมไฟสีแดงที่ดับลงทำเอาคนที่รอลุกขึ้นยืนอย่างไม่รู้ตัว


“หมอ! ไอ้สวะนั่นเป็นยังไงบ้าง”


“เอ่อ..คือว่า….”


ผู้เป็นแพทย์มองร่างสูงตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนกระคนลำบากใจ ประการหนึ่งคือตกใจบาดแผลพร้อมทั้งเลือดที่ท่วมตัวคนตรงหน้า สองคือแววลำบากใจที่ไม่รู้ว่าจะบอกพวกคนตรงหน้าอย่างไรดี…


“อึกอักทำไมวะ! เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะหรอก!”


“อ้ะ เอ่อ..อาการคุณสควอโล่ไม่ค่อยจะสู้ดีนักครับ เพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนรุนแรงมาก ทางเราได้พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว…”


แพทย์หนุ่มถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้ากล่าวประโยคที่ทำให้แซนซัสและเหล่าวาเรียคนอื่นๆล้มทั้งยืน!


“ถ้าภายในอาทิตย์นี้ยังไม่ฟื้น..ก็คงต้องทำใจแล้วล่ะครับ..”


เมื่อสิ้นเสียง เจ้าตัวก็ขอตัวไปทำงานต่อทันที โดยมีบุรุษพยาบาลร่างยักษ์สองคนมาพาตัวแซนซัสไปรักษาตัว..


ไร้ซึ่งเสียงคัดค้านของผู้เป็นนายเหนือแห่งวาเรีย..

ในเมื่อจิตใจของแซนซัสนั้น มีเพียงความคิดคำนึงเกี่ยวกับฉลามขาวที่อยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตายในห้องพักฉุกเฉินนั้นเอง!


“……………..”


เมื่อบอสจากไป เหล่าแห่งวาเรียอีกสามคนก็ได้แต่นั่งเฉยๆอยู่ในความเงียบงัน..


สายตาของร่างเล็กจดจ้องไปที่สายตาที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีทอง..
สายตาที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีทอง..จ้องไปที่กระเทยสาวที่นั่งข้างๆ
กระเทยสาวที่นั่งข้างๆ..จดจ้องไปที่ร่างเล็กราวกับเด็กทารก..



ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด…



เสียงโทรศัพท์มือถือของใครบางคนทำเอาสามใบเถาสะดุ้งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ได้แต่หันซ้ายหันขวาชายตาหาเจ้าของโทรศัพท์มือถือนั้น..


“อ้ะ มือถือของบอสนี่นา” ลุซซูเรียว่าพลางหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็ก(ไม่เหมือนเจ้าของ) ขึ้นมาอ่านหน้าจอ


‘ซาวาดะ สึนะโยชิ’



“จากสึนะจัง”


ลุซซูเรียกล่าวสั้นๆก่อนจะถือวิสาสะรับโทรศัพท์นั้นขึ้นมาแนบหูพลางกรอกเสียงลงไป


“มีอะไรเหรอจ้ะสึนะจัง? ถึงได้โทรหาบอสน่ะ”


[อ้ะ..คุณลุซซูเรีย แล้วแซนซัสล่ะครับ?]


“พอดีบอสไปรักษาตัวน่ะ”


[เอ๋..อย่างนั้นเหรอครับ งั้นผมฝากบอกเขาทีว่าท่านรุ่นที่9 น่ะบอกให้พวกผมไปพักอยู่กับวาเรียระยะหนึ่งน่ะพัก..แบบว่าเอ่อ..ประมาณว่าคือ….]


“มาเที่ยวอิตาลี ว่างั้นสินะจ้ะ?”


[เอ่อ..มันก็ทำนองนั้นล่ะครับ..อ้ะ คุณฮิบาริ..]


เสียงเล็กๆของวองโกเล่รุ่นที่10 ดูตระหนกขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ลุซซูเรียรู้สึกถึงความผิดปกติ ยังคงกรอกเสียงตามสายไปเช่นเคย


“แล้วจะมาเมื่อไหร่จ้ะ?”


[อ้ะ..คิด..คิดว่า..อื้ม…จะถึงอิตาลี..อีกประมาณ..วะ..วันสองวันข้างหน้า..อ้ะ..น่ะครับ มันตรงกับช่วงปิดเทอมพอดีเลย]


เสียงเล็กที่แปรเปลี่ยนเป็นเสียงแว่วหวานดังขึ้นเป็นระยะจนลุซซูเรียชักไม่แน่ใจ


“งั้นไว้ฉันจะบอกให้แล้วกันนะ ตอนมาถึงที่นี่รบกวนมาหาที่โรงพยาบาลXSQ ทีนะจ้ะ”


[มะ…มีเรื่องอะไรงั้นหรือครับ?]


“พอทีแซนซัสกับ…สควอจังบาดเจ็บหนักน่ะจ้ะ”


[อึ่ก..คะ..ครับ..ได้ครับ อ้ะ..ขอบคุณนะครับ]


“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่สึนะจัง..เป็นอะไรไปเนี่ย..?”


[อ้ะ..คุณฮิบาริ..ปล่อยก่อนสิครับ ผมคุยโทรศัพท์อยู่นะ..อ้ะ..อื้ม..คุณฮิบา..อ๊า!]


ใบหน้าของกระเทยสาวสวยแห่งวาเรียขึ้นสี เมื่อเริ่มเข้าใจว่าเสียงแว่วหวานที่ดังมาจากปลายสายนั้นมีต้นเหตุมาจากอะไรกันแน่




ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด…


“ชิชิชิ เป็นอะไรไปลุซซูเรีย หน้าแดงจังเลย”


“เปล่าจ้ะ..เพียงแต่ว่าพวกสึนะจังจะมาเที่ยวที่อิตาลีช่วงปิดเทอมน่ะ..” ลุซซูเรียกล่าวสั้นๆก่อนจะเก็บโทรศัพท์นั่นไว้ที่เดิม


“สควอจัง..ถ้าฟื้นเร็วๆก็ดีสินะ”


“ชิชิชิ สควอโล่หนังเหนียวจะตาย สควอโล่ไม่ตายง่ายๆหรอก เชื่อเจ้าชายสิ ชิชิชิ”


“สควอโล่ห้ามตายเด็ดขาดเลยนะเฟ้ย! ไม่อย่างนั้นฉันจะทำมาหากินยังไงฟะ ไม่มีแหล่งเงินแหล่งทองแล้วเนี่ย!”



แม้จะพยายามทำตัวให้ร่าเริงแจ่มใสขนาดไหน.. แต่ก็รู้ตัวดีว่าเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
สควอโล่เป็นคนสำคัญนะ..

ทั้งกับบอส..และเหล่าวาเรียด้วย..


+++++++++++++++++++


TBC.

ว๊าว วว ว __,,
มาต่อแล้ว !!!!

ชอบบอสจังค่ะ ~>//////<
น่าร๊ากก กก ก
เป็นห่วงหลามแบบนี้ ตื่นมาต้องให้รางวัลนะ
เอ้ออ .. แล้วพอตื่นมา อย่าให้ความจำเสื่อมเลยเน๊ออ
สาธุ๊ววว ~~ >w<


รอตอนต่อไป ค๊าาา า

กรี๊ดดด มาต่อแล้วว


รักบอสที่สุดเลย บอสน่ารักก>w<b


เป็นห่วงแบบนี้ ทำตัวแบบนี้ น่ารักกโคตรเลยยค่ะบอสส กีสๆๆ


รักฟิคนี้ค่า



รอตอนต่อนะคะ^^

กรี๊สสสสสสสสสสสสสสส หลามคร้า~~~~~~~~!!! หลามมมมมมมมมมม

ฟื้นขึ้นมาสิคร๊าบบบบบบบบบบบ โฮกกกกกกกกกกกก

ป๋าดูอบอุ่นดีพิลึก(?)นะคะ สนุกค่า

ต่อเร็วๆนะคะ

ฟิคนี่สุดยอดเลยท่าน PinkDream ^^b
เพิ่งมาอ่านจ้ะ อ่านสองตอนรวดเลย
บอสน่าร้ากกกก ^^V
หลามจะฟื้นไหมนี่ T__T
บอสหวงหลามมากมาย ไม่ยอมให้ลุสซี่อุ้มเลยอ่ะ 55+
1827 จะมาแล้วรึนี่ หึหึ

ติดตามนะคร้าบ
สู้ๆๆ ^^b

รอตอนต่อไปค่า

หลกามทำได้เยี่ยมมาก มันต้องปกป้องบอสด้วยชีวิตงี้แหละถึงจะถูก ><b

ถูกจ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย หลามเข้ามาปกป้องบอส อ่ะฮุฮิ >__<,, หลามต้องหนังเหนียวว หลามต้องอยู่ให้บอสคอยกดต่อป๊ายยยย

ลุสซูเรียหน้าแดงทำไมล่ะนั่น ของมันรู้ๆกันอยู่(กร๊ากกก)

บอสหลังจากนี้เป็นโลหิตจางแหง - -" ยังไม่ยอมไปทำแผลอีก..

ยังคงรออ่าน 8059 นะค๊าาาา >_<

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

มี 1827 ด้วยอ๊ะ

ชอบบบบบ>o<

มาต่อนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ต่อน๊า~~~~~~~~~~~~