•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

SHORTFIC-ONESHOT : Longing (HBD 59)
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 8059 (Yamamoto x Gokudera)
Rate : PG
Category : BL, Romance, Angst


“..อ๊ะ จริงสิ โกคุเดระคุง ...เปียโนน่ะ ...แข่งพรุ่งนี้แล้วใช่ไหม ?”

“ใช่แล้วครับรุ่นที่สิบ ต้องไปดูผมแข่งให้ได้นะครับ”

“เอ๊ะ ? พรุ่งนี้เหรอ...?”


เสียงพูดคุยของคนสามคนดังขึ้นสลับไปมาในบทสนทนาของพวกเขา แสงแดดส่องสว่างสาดสะท้อนลงบนพื้นผิวและกรงเหล็กของดาดฟ้าโรงเรียนในยามเที่ยงวัน แต่ถึงกระนั้นอากาศก็ไม่ได้ร้อนมากมายนัก จากนั้นบทสนทนาของพวกเขาจึงยังดำเนินต่อไป


“พรุ่งนี้ฉันไปดูด้วยไม่ได้แฮะ...” ยามาโมโตะ ทาเคชิบ่นพึมพำออกมาในเรื่องที่กำลังพูดถึงกันเมื่อครู่ วางกล่องข้าวกลางวันที่ถูกจัดการเรียบแล้วลงตรงหน้าก่อนจะมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ด้วยสีหน้าที่ดูกังวลใจอยู่เล็กน้อย “…ขอโทษทีนะ ..แต่ฉันก็ต้องไปแข่งเบสบอลเหมือนกันล่ะ”

“..อ้าว ..อย่างนี้ก็แย่น่ะสิ ...แข่งวันเดียวกันด้วย” ทางฝ่ายคนที่ฟังอยู่จึงพูดขึ้นมาบ้าง ซาวาดะ สึนะโยชิหันไปมองเพื่อนของตนอีกทั้งสองคนสลับกันไปมาก่อนที่เสียงของอีกคนจะขัดขึ้นมา

“เฮอะ ! ...ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปดู ..ฉันไม่ได้ขอร้องให้แกไปนี่หว่า” โกคุเดระ ฮายาโตะว่าพลางลุกขึ้นยืนในขณะเดียวกับที่เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้นและเก็บกวาดข้าวของของตนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาหันหลังแล้วเดินกลับออกไปในทางที่ตนขึ้นมายังที่นี่อย่างตอนแรกโดยไม่ได้หันกลับมามองข้างหลังอีก “...เข้าห้องเรียนกันเถอะครับ รุ่นที่สิบ..”

ทางฝ่ายคนที่ถูกเอ่ยปากชวนก็หันไปมองหน้าอีกคนที่ยังยืนอยู่ข้างตนราวกับลังเลและลำบากใจอยู่ไม่น้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ทว่าเจ้าของนัยน์ตาสีเปลือกไม้ซึ่งสบตาด้วยอยู่นั้นก็คลี่ยิ้มออกมาบางๆ พลางลอบถอนใจออกมาแล้วพึมพำว่าก็ช่วยไม่ได้นี่นา แล้วบอกว่าจะลองไปขอโทษอีกครั้งดู สึนะโยชิจึงเบาใจขึ้นได้เล็กน้อยพร้อมกับเดินกลับลงไปจากดาดฟ้าโรงเรียนนั้น

ร่างสูงของเด็กหนุ่มนักเบสบอลยังคงนิ่งงันอยู่ ณ ที่ตรงนั้นอีกชั่วครู่หนึ่ง สายตาของเขาเลื่อนไปจับจ้องแผ่นหลังเล็กๆ ของเจ้าของเรือนผมสีเงินยวงแปลกตาอยู่เพียงเงียบๆ สายลมพัดต้องเอาปลายเส้นผมนุ่มสลวยนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงเล็กน้อย ราวกับจะได้ยินเสียงสบถของคนที่ดูท่าจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้งขณะที่ใช้เรียวนิ้วของตนเกี่ยวทัดเส้นผมนั้นไปไว้ด้านหลังใบหู ร่างนั้นเคลื่อนห่างออกไปจากเขาทีละน้อย ...ทีละน้อย


“ฮะๆ ...ถูกโกรธอีกแล้วแฮะ...”


เสียงหัวเราะอันเงียบงันลอดผ่านออกมาจากริมฝีปากของคนที่คอยเฝ้ามองอีกคนอยู่ จนในที่สุดก็ออกก้าวเดินตามไป...
_____________________________

ชอบ... ชอบมาก ...ชอบจนไม่รู้จะทำยังไง


ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ...จึงจะสามารถเข้าใจเขาได้

ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ...ถึงจะสามารถทำให้เขาพอใจได้

...ทั้งๆ ที่ ...เราเองก็พยายามในเรื่องที่ทำได้อย่างสุดความสามารถแล้ว...


ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ...จึงจะได้เห็นรอยยิ้มของเขา ...รอยยิ้มที่มอบให้กับเราเพียงคนเดียว


ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ...จึงจะสามารถลดความทรมานใจที่สุมแน่นในอกนี้ลงไปได้


ถ้าหากบทเพลงที่บรรเลงจากเปียโนสามารถเข้าใจได้ง่ายกว่านี้ ...ละเอียดอ่อนและซับซ้อนน้อยลงกว่านี้ ...เช่นเดียวกับการเล่นเบสบอลที่คุ้นชิน ...คงไม่ต้องปวดใจถึงเพียงนี้...
_____________________________

วันรุ่งขึ้น...


“โกคุเดระคุง อยู่ไหม ?”

บานประตูห้องเตรียมตัวที่เป็นส่วนตัวถูกเปิดออกช้าๆ ใบหน้าของคนที่คุ้นเคยโผล่เข้ามาแล้วหันซ้ายทีขวาทีราวกับกำลังมองหาใครบางคน เจ้าของชื่อนั้นจึงหันกลับไปทางที่มาของต้นเสียงแล้วร้องทักขึ้น

“รุ่นที่สิบ ...ทางนี้ครับๆ” เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมเงินโบกมือเรียกอยู่ไหวๆ ที่มุมห้อง ฝ่ายที่มาพบจึงเดินเข้าไปหาคนที่กำลังนั่งทวนโน้ตเพลงเป็นครั้งสุดท้ายอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ

“ฉันมารบกวนหรือเปล่าเนี่ย โทษทีนะ...”

“อ๋อ ไม่หรอกครับๆ ...นี่ก็จะทวนเป็นรอบสุดท้ายแล้ว” ว่าแล้วจึงวางแผ่นกระดาษปึกหนึ่งในมือลงบนโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก หันมาถามไถ่คนตรงหน้า “...แล้วนี่มาคนเดียวหรือครับ ?”

“ฉันมากับพวกคุณแม่น่ะ ...เบียงกี้ก็มาด้วยนะ ...นั่งกันอยู่หน้าเวทีนู่นแหน่ะ” คนตัวเล็กว่าเช่นนั้นก่อนจะยิ้มแย้มออกมาเช่นเคย เพียงชั่วครู่ก็ทำท่าทางราวกับเพิ่งนึกอะไรออกขึ้นมา “อ๊ะ... จริงสิ...”

“..มีอะไรหรือครับ ?” โกคุเดระถามขึ้นด้วยสีหน้าที่แตกต่างไปจากเมื่อครู่ แม้จะไม่มากมายนัก แต่ก็กลับดูออกง่ายเหลือเกินว่ากำลังร้อนรนกับเรื่องบางเรื่องอยู่

“...เรื่องเบียงกี้น่ะไม่ต้องเป็นห่วง ฉันบอกให้เขาใส่แว่นดำปิดหน้าปิดตามาเรียบร้อยแล้วล่ะ วางใจได้”

“....อย่างนั้นหรือครับ” น้ำเสียงที่ฟังดูไม่สงบนิ่งนั้นค่อยๆ ลดต่ำลง ดวงหน้างดงามเบือนหนีไปอีกทางราวกับผิดหวังในอะไรบางอย่าง เห็นเป็นเช่นนั้นแล้วสึนะโยชิจึงนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง


---------ทั้งๆ ที่โกคุเดระคุงน่ะ เป็นคนที่ดูออกง่ายขนาดนี้แท้ๆ เลยนะ... ยามาโมโตะ...

เขาคิดเช่นนั้น ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะระบายบนใบหน้าที่ล้อมกรอบด้วยเกศาสีน้ำตาลไหม้


“...ยามาโมโตะบอกว่า ถ้าแข่งเสร็จแล้วจะรีบกลับมาให้ทันดูโกคุเดระคุงเล่นเปียโนน่ะ... เพราะฉะนั้น ...ช่วยรอเขาด้วยนะ”


“ตะ... แต่ว่า ...ที่ๆ เจ้าบ้าเบสบอลนั่นไปแข่งน่ะ ...กว่าจะกลับมาถึงที่นี่ได้ ก็ต้องใช้เวลาเดินทางตั้งชั่วโมงกว่าๆ เชียวนะครับ... แล้วแถมกว่าเจ้านั่นจะแข่งเสร็จ ...แบบนี้ก็...”


“ไม่เป็นไรหรอก ...ต้องมาทันแน่ๆ ...ฉันเชื่อแบบนั้นนะ...”


คำพูดนั้นราวกับชำระล้างจิตใจที่ร้อนรนให้หายไป ...ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นกังวลอีกแล้ว...

เด็กหนุ่มแหงนหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างผนังห้อง ใกล้จะถึงเวลาที่เขาจะต้องบรรเลงบทเพลงต่อหน้าผู้คนมากมายแล้วจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะเอ่ยปากบอกกับอีกคน

“...ใกล้จะถึงเวลาแล้วล่ะครับ ...รุ่นที่สิบกลับไปที่หน้าเวทีคอยดูผมเล่นเปียโนเถอะครับ”

“..อ้าว ..จะถึงเวลาแล้วเหรอเนี่ย ...พยายามเข้าล่ะ โกคุเดระคุง” ฝ่ายผู้มาเยี่ยมเยือนเปล่งวาจาออกมาเช่นนั้น เดินไปหน้าบานประตูพร้อมกับคนที่อยู่ข้างกาย ก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง แล้วจึงวกกลับมาบอกสิ่งที่แม้แต่คนที่ควรจะได้รับคำพูดนั้นที่สุดเอง ...ก็อาจจะลืมเลือนไปเสียแล้ว

วันคล้ายวันเกิดของเขา ...วันที่เขาลืมตาขึ้นมาในโลกนี้เป็นครั้งแรก ...วันที่...เขาไม่อาจยินดีกับการมีตัวตนของตนที่ทำให้ใครอีกคนต้องสูญเสียชีวิตไปได้


“สุขสันต์วันเกิดนะ ...โกคุเดระคุง”


ทั้งที่ไม่ควรจะลืมความสุขนั้นไป ...แต่เขากลับละทิ้งมันไปเสียสิ้น ...หลงเหลือไว้เพียงถ้อยบรรเลงที่แว่วดังจากเครื่องดนตรีที่มีชื่อว่าเปียโน ...เครื่องดนตรี...ที่ผู้เป็นมารดามักเล่นให้ฟังเสมอ

บทเพลงที่เคยได้ยินในวันนั้น ..ไม่เคยลบเลือนไปจากใจ ...บทเพลงที่เขาจะบรรเลงในวันนี้


เพลงที่ ‘เจ้าบ้าเบสบอล’ นั่นเคยบอกว่าชอบ ...บทเพลงที่เขาไม่อาจเข้าใจ... เพลงที่เคยเกือบจะตัดใจเลิกเล่นไปแล้ว



“...เล่นต่อสิ ...ฉันชอบเพลงนั้นนะ”



----------------ทั้งๆ ที่ ...ไม่ได้รู้อะไรเลยแท้ๆ ...ยังจะมีหน้า ...มาบอกว่าชอบ


แต่ทว่าเมื่อกดนิ้วลงบนคีย์เปียโนในบทเพลงนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ในที่สุดก็เกิดเข้าใจขึ้นมา


...ความคะนึงหาที่แสนโดดเดี่ยว ..รวดร้าว ...แต่ถึงกระนั้นก็ยังอ่อนโยน ...ชวนให้โหยหาและปรารถนา


ตอนที่แม่เล่นเพลงนี้ให้เราฟัง ...แม่กำลัง ...คิดอะไรอยู่กันนะ... ?

แล้วที่เจ้าบ้านั่นบอกว่าชอบเพลงนี้... ตอนที่ฟังเราเล่น...จะรู้สึก...ยังไงกัน ?


แล้วตัวเราที่พยายามจนเล่นเพลงนี้...และสามารถเข้าใจได้ ---------คิดอะไรอยู่ ...และรู้สึกยังไงกัน ?
_____________________________

เด็กหนุ่มร่างบางในชุดสูทสีดำตัดกับเรือนผมสีเงินสว่างดูงดงามนั่งลงตรงหน้าเปียโนตัวใหญ่หลังก้าวขึ้นมาบนเวที สายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้องมองมานั้นไม่ได้ทำให้เขาประหม่าหรือหวั่นไหวแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวค่อยๆ วางลงบนคีย์เปียโน แล้วเริ่มบรรเลงบทเพลง

ตัวโน้ตถูกเรียบเรียงร้องบรรเลงออกมาจากปลายนิ้วที่ราวกับผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างมากมายและหนักหนาสาหัส ต้องอดทนกับความไม่เข้าใจในตัวเพลงจนมาถึงขั้นนี้ได้ แสงสว่างสาดส่องลงบนร่าง ราวกับจะเปล่งประกาย ทว่านัยน์ตาสีมรกตงดงามที่ลดต่ำลงมองตามนิ้วของตนไปนั้นช่างแสนเศร้าเหลือเกิน


บทเพลงที่แสนโดดเดี่ยวนั้นยังคงบรรเลงต่อไป ...ต่อไป


-------------ตอนนี้จะอยู่ที่ไหนกันนะ ?


ความเศร้าโศกที่ไม่อาจหลบเลี่ยง ...ทนรอคอย ...จนหัวใจแทบแหลกสลาย


-------------อีกกี่นาที อีกกี่ชั่วโมง ...ถึงจะมาถึงที่นี่ได้ ?


บาดแผลเริ่มปริแตก... เจ็บปวด ...รวดร้าว


-------------ฉันจะต้องรอแก ...ไปจนถึงเมื่อไร ?


ทั้งที่เป็นเช่นนั้น ...แต่ความรู้สึกนั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ...อ่อนโยน ...จนน่าหวาดกลัว ...ว่าจะสูญเสียไป


-------------แล้วทำไม ...ฉันถึงได้รู้สึกแบบนี้ ?


ทำไมจึงได้โหยหาเพียงเธอ เหตุใดจึงได้ปรารถนาเพียงเธอ


-------------เพียงแค่รู้สึกว่าแกจะไม่มาตามที่สัญญาเอาไว้อีกแล้ว ...ทำไมฉันถึงได้ ...เจ็บปวดขนาดนี้กัน ?


ในที่สุดบทเพลงที่แสนอ้างว้างก็จบลงอย่างเงียบเชียบ ...ในที่สุด ..สัญญาก็ไม่อาจเป็นจริง...

เมื่อรู้สึกตัวเช่นนั้น หยดน้ำตาจึงร่วงหล่นลงมา กระทบบนคีย์เปียโนที่ไร้สีสันจนเปรอะเปื้อนไป


-------------ทำไมถึงไม่มาล่ะ ?


โกคุเดระ ฮายาโตะรีบยกหลังมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาที่เปื้อนดวงหน้างดงามของตนออกโดยเร็วด้วยหวังไม่ต้องการจะให้ใครได้เห็นสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้ เขาเบือนหน้าหนีจากเวทีเบื้องหน้าแล้วรีบก้าวขาออกไปเตรียมหนีกลับไปยังห้องที่ตนเพิ่งจากมาเมื่อครู่ทันทีโดยแทบไม่ต้องคิดไตร่ตรองอีกเป็นครั้งที่สอง


-------------ทั้งๆ ที่ฉันเลือกเล่นเพลงนี้เพราะแก ...ทั้งๆ ที่ ...ฉันรอแกอยู่แท้ๆ


แต่แล้ว... ร่างบางก็กลับต้องหยุดความคิดนั้นลง เมื่อเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น


“เดี๋ยวก่อน ! อย่าเพิ่งไป โกคุเดระ !”


เป็นเสียงที่คุ้นหูเสียจนน่าตกใจ เพราะฉะนั้นจึงล้มเลิกความคิดที่จะจากไป แล้วหันกลับมาเผชิญหน้าอีกครั้ง

คนที่รอคอยยืนอยู่ ณ ที่ตรงนั้น ...ใกล้ประตูทางเข้า ...ตรงหน้าเขา

ยามาโมโตะยืนหอบฮั่กเพราะเหน็ดเหนื่อยกับการรีบมาให้ทันก่อนงานจะจบลง แม้ทีมเบสบอลที่มีเขาเป็นกัปตันจะได้รับชัยชนะ ...แต่เขากลับไม่ได้ทำแม้แต่ชื่นชม ...ไม่มีกระทั่งเวลาจะมาดีใจกับพวกลูกทีม ...นั่นเพราะยังมีใครบางคนรออยู่ ...เพราะคำสัญญาของเขาเอง

แม้มันไม่อาจจะเป็นจริงได้อีกแล้วก็ตาม


แต่ถึงกระนั้น สุ้มเสียงที่แฝงความอ่อนล้าก็ยังคงตะโกนขึ้นมาบนเวที แม้มันจะทำให้เขาดูแปลกแยก ..แต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะเก็บมาใส่ใจเลย ...ในเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้า...คนที่อยู่ห่างออกไป ...กำลังร้องไห้เพราะเขา

“ขอโทษ...ที่มาช้า...”


สึนะโยชิที่นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชมนั้นหันกลับไปมองตามเสียงที่ดังขึ้นมาเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่รายล้อมอยู่ด้วยเช่นกัน เมื่อได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วรอยยิ้มบางๆ จึงผุดพรายขึ้นบนใบหน้าอย่างเงียบๆ


เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเคย ทั้งที่คนบนเวทียังคงยืนนิ่งงันอยู่เช่นนั้น

ระยะห่าง...ของความโหยหา ...ค่อยๆ ใกล้เข้ามาทีละน้อย ...ทีละน้อย


“ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ก็ --------สุขสันต์วันเกิดนะ โกคุเดระ”


- FINISH -

8059 เนี่ย... แต่งยากเนอะ =w=" (ฮา)

สุขสันต์วันเกิดหนูก๊กย้อนหลังอีกครั้งด้วยคนค่ะ...^ ^...

เป็น Oneshot ที่มีหลากหลายความรู้สึกมากๆเลยค่ะ...>.<...
มันทั้งเหงา รอคอย อบอุ่นและอ่อนโยนไปพร้อมๆกัน...>///<...
อ่านไปก็ลุ้นไป ว่ายามะจะมาทันไหม ทันไหม ทันไหม๊...

ฮ้า...เหนื่อยแทน ถึงแม้ว่าจะมาไม่ทันเพลงจบ แต่ก็มาด้วยความตั้งใจเต็มที่ละนะ....
ฮี่...ไม่รักคงไม่วิ่งมาขนาดนั้นหรอก...^ ^....

ขอบคุณค่า....^ ^....

โอ้ว ความรู้สึกนี้มัน ดังก้องไปในหัวใจเลย

รัก 8059 อิอิ น่ารักมาเลย หลากหลายอารมณ์

หลากหลายความรู้สึก แต่ว่า ก็รวมตัวกันออกมา

เป็นความรู้สึกเดียวได้ รัก

สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ โกคุเดระคุง

คำอวยพรสุขสันต์วันเกิด...แต่ทำไมข้าน้อยรู้สึกว่ามันเหมือนกับคำบอกรัก อุว๊ากกก น่ารักมากกก
ถ้าไม่รักคงไม่ยอมลงทุนมาถึงขนาดนี้หรอกนะคะ เช็ดน้ำตาไ้ด้เลยก๊กคุง
ชอบความคำนึงหาหลากอารมณ์ในฟิกนี้มากเลยค่ะ ถึงจะอวยพรเหมือนกัน แต่ผ่านออกจากปากคนละคน
แถมยังเป็นคนที่สำคัญแบบนี้ น่าปลื้มใจแทนก๊กคุงจริงๆ

สุขสันต์วันเกิดก๊กคุงย้อนหลังนะคะ...

ชอบประโยค --"ขอโทษ...ที่มาช้า..."
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่มันรู้สึกได้จริงๆ
พยายามแล้ว แต่ก็ยังไม่ทัน...แถมยังทำให้ร้องไห้อีก
ยังไงโกคุก็น่าจะหายงอนแหละนะ...ยามะมาแล้ววว

เป็นฟิควันเกิดที่ทูน่าน่ารักมากมาย(เกี่ยวไร??)
ก็เล่นมองออกทั้งสองคนเลยนี่นา...อิอิ

ก๊กคุงอย่าขี้น้อยใจมากสิคะ

ยามะเค้ารีบวิ่งมาเลยนะ

HBD ก๊กคุงย้อนหลังค่ะ

อ่านแล้วซึ้งดีจัง HBD โกคุย้อนหลังเฉกเช่นกัน

ชอบฉากที่บรรยายถึงความรู้สึกของโกคุจัง โดยเฉพาะตรงที่บรรยายย้อนไปถึงในอดีต ความรู้สึกที่อ้างว้าง ต่อการสูญเสีย และความรู้สึกต่อสัญญา

มีหลากหลายอารมณ์ผสมกันมาก ถึงจะแต่งยากแต่ท่านก็แต่งออกมาได้ ยอดเยี่ยมไปเลยฮะ [มีพลอตเหมือนกัน แต่ไม่มีปัญญาแต่ง 555 แต่งแล้วหลุด เง้อ~]

โฮะๆ สุขสันต์ย้อนหลังอีกคน ชิชิชิ

รักกันนานๆนะจ๊ะ

ก๊กคุง อย่าขี้น้อยใจเลยน้าา

สรุกมากๆค่า ชอบคู่นี้มากๆเลย

โฮ้ย....โรแมนติกจัง

ชอบๆค่ะ แต่น่าจะแต่งยาวกว่านี้อีกเนอะ

เลิฟๆๆ 8059 ตลอดกาลปาวสาน อ๊ากกก!!!

หะๆ = ="...