•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คุณเคยคิดว่าเงาของคุณมีตัวตนบ้างมั้ย?

เงาสิดำที่เคยติดตามตัวคุณอยู่ตลอดเวลา

ด้วยเหตุที่มันเจือจางมากไปคุณจึงไม่รู้สึกตัวรึเปล่า

รู้สึกถึงการมีเงาอยู่

ตัวตนของมันคงไกล้ชิดคุณมากจนคุณลืมมันไปสินะ

ลืมว่ามันเป็นด้านมืดของเรา

ตอนที่ 1

ผม เป็นแค่เด็กชายคนนึง มีชื่อว่า ซาวาดะ สึนะโยชิ เป็นแค่ไอ้คนที่ไม่ได้ความ ทั้งหัวขี้เลื่อย กีฬาแย่ แถมเดินสะดุดได้แม้พื้นจะเรียบสนิท
วันนี้ก็เช่นกัน ผมไปโรงเรียน เรียน กีฬา บลาๆๆๆ แล้วก็กลับบ้าน

“อ้าว ซือคุง กลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงหญิงสาวไม่สูงไปกว่าเขานัก ผมสีน้ำตาล ท่าทางใจดี และร่าเริงตลอดเวลา แม่ของสึนะนั่นเอง

“ครับ กลับมาแล้ว” ผมตอบด้วยคำพูดเดิมๆ จากคำถามเดิมๆ เหมือนเช่นทุกวัน

“ว่าไงสึนะ วันนี้เรียนอะไรมาบ้าง” คราวนี้เป็นเสียงเด็ก อายุไม่น่าเกิน 5 ขวบ ใส่สูทดำสนิทตัดพอดีตัว ใส่หมวกปีกกว้างสีดำมีแถบสีส้มคาดผ่าน
และกิ่งก่า(ล่ะมั้ง?)สีเขียวสดเกาะบนปีกหมวก

“จะเรียนอะไรก็ช่างเหอะ ชั้นจะขึ้นห้องล่ะ” ผมถอดรองเท้า ใส่สลิปเปอร์ และเดินขึ้นชั้นบนอย่างเซื่องๆ

“นี่ ซือคุง แม่มีอะไรจะบอกแน่ะลูก” เสียงแม่ตะโกนขึ้นมาจากชั้นล่าง

“มีอะไรครับแม่?” ผมชะโงกหัวลงไป คงไม่มีอะไรล่ะมั้ง?

“แม่กะพ่อจะไปฮันนีมูนรอบ 2 จ้า” แม่ยิ้มร่า แต่ผม ยิ้มไม่ออก

“ชั้นก็จะไปด้วย แกเฝ้าบ้านให้ดีๆล่ะ ไม่งั้นตาย” รีบอร์นพูดขู่ทิ้งท้ายเอาไว้

“แล้วจะไปเมื่อไหร่ครับแม่?”

“วันนี้นี้เลยจ้า”

“วันนี้!?”

“คุณแรมโบ้ก็จะไปด้วย” ไอ้แรมโบ้ ดีใจจนออกนอกหน้าเลยนะแก

“อี้ผิงก็ด้วย” อี้ผิงด้วยอีกคน

“ชั้นเองก็ด้วยนะ สึนะ” เบียงกี้เอ่ยเสียงเย็นชวนเสียงสันหลังวาบ

“พี่สึนะ ผมเองก็ไปด้วยนะ”ฟูตะด้วยเรอะ!?

“ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องห่วงนะลูก แม่เตียมไว้ให้แล้ว ส่วนของกิน แม่เตรียมกับข้าวไว้เต็มตู้แล้วนะลูก”

“อ่า.............ครับแม่.........” ผมตอบอย่างช่วยไม่ได้ เอาเถอะ ความสุขของแม่ เราเองก็ไม่อยากจะขัด

“งั้นพวกชั้นต้องไปแล้วนะ สึนะ เฝ้าบ้านให้ดีๆล่ะแก” รีบอร์นพูดจบก็ลากแม่และกระเป๋าเดินทาง(ใบมโหราฬ)ออกนอกบ้านไป

“เออๆ” ผมขานรับ ไอ้ครูคนนี้ไม่อยู่บ้านก็ดีเหมือนกัน บ้านจะได้สงบสุข

ผมเดินขึ้นชั้น 2 เข้าห้องตัวเอง และโยนกระเป๋าใส่โต๊ะทำงานอย่างหงุดหงิด และทิ้งตัวลงนอนบนเตียง นึกอยากจะลืมเรื่องต่างๆให้หมด จน
กระทั่งหลับไปทั้งอย่างนั้นแหละ........


รุ่งเช้า........

เช้านี้ผมรู้สึกแปลกๆ เหมือนเตียงแคบลง เหมือนมีใครซักคนมานอนบนเตียงผมซึ่งไม่น่าจะมี ผมจึงปรือตาขึ้นมาช้าๆ ก็พบกันใครบางคน ที่ขนาดตัวไม่ต่างจากผมนัก ผิดแต่ว่าดูล่ำนิดหน่อย เขานอนหันหลังให้ผมเลยไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง แต่เขาผมสีทองประกายสวยมากๆ จนผมเผลอเอามือไปลูบโดยไม่รู้ตัว

เอ๋?

คำถามผุดขึ้นมาในหัว

คนๆนี้เป็นใคร?

ทำไมมานอนบนเตียงเรา?

ทำไมเราไว้ใจเขา?

เขาเป็นคนแปลกหน้าที่มานอนบนเตียงเรานะ?

“อืมมมมมม” คนแปลกหน้าละเมอพลิกตัวหันมาหาผม ซึ่งมันทำให้ผมแทบช็อค

หน้าตาเหมือนผมยังกับแกะ แถมดูดีกว่าผมซะด้วย

“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

โป๊ก!!!!

เสียงแรกคือผมร้องสุดเสียง

เสียงที่ 2 คือผมถอยกรูดจนตกเตียงหัวกระแทกขอบโต๊ะ

“อืม เตียงนายนี่แคบชะมัดเลยนะเจ้าของร่าง ชั้นเกือบตกเตียงตั้งหลายรอบแน่ะ” ชายแปลกหน้า(ล่ะมั้ง?)ลุกขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ บ่นขรมอย่างไม่
สบอารมณ์

เจ้าของร่าง!?

“นะ.....นาย........นายเป็นใครเนี่ย?” ผมถามตะกุกตะกัก

“หืม? เอ่อ คงตกใจสินะ? ถ้าจะถามว่าชั้นเป็นใคร ง่ายนิดเดียว” ชายแปลกหน้าชี้มาทางผม

“ชั้น ก็คือนาย”

“เอ๋?” ผมงงยิ่งกว่าไก่ตาแตก

“ไม่ต้องงง คำตอบมันตรงตัวแค่นั้น ไม่มีอะไรเกินเลยกว่านั้นแม้เพียงน้อยนิด”

“ถ้าจะให้ตอบละเอียดๆ มันเกิดปรากฏการณ์ โมโนโคลม(monochrome) ไงล่ะ”

“โมโนโคลม?” ผมย้อนคำถาม

“มันจะเป็นปรากฏการณที่ เงา พลิกผันสถานะมาอยู่ฝั่งนี้ไงล่ะ”

“เงา?”

“ใช่ ชั้น เป็นเงาของนาย” เขาชี้หน้าผมอีกครั้ง

“เงา.........ของชั้น?”

“ใช่................งั้น ชั้นจะอธิบายง่ายกว่านี้ละกันนะ”

เงาของผม(เขาว่าอย่างนั้น)เดินไปปิดไฟห้องนอน (ซึ่งตอนนี้เป็นตอนเช้ามืด ไม่มีแสงมากนัก) และเดินไปค้นกุกกักในลิ้นชักโต๊ะของผม

“อ้อ เจอแล้ว นี่ไงๆ” เขาหยิบไฟฉายติดมือขึ้นมา

“จะทำอะไรน่ะ?” ผมเริ่มงง

“จะพิสูจน์อะไรบางอย่างไงล่ะ” เขาปิดไฟห้องนอนจนมืดสนิท เปิดแสงไฟฉายแล้วส่องแสงมาทางผม

“จะทำอะไรเนี่ย” ผมเอามือบังตา

แต่

ทำไม

ไม่มีเงามาบังตาผมล่ะ?

“หันไปดูข้างหลังสิ” เงาของผมบุ้ยหน้าไปด้านหลังของผม ผมเลยหันหลังไปช้าๆ ทำเอาผมแทบช็อครอบ 2

เงาผมไม่มี!?

“แล้วก็...........ยังไม่จบนะ” เงาเลิกเอาไฟฉายส่องผม แล้วส่องแสงเข้าตัวเองบ้าง

“เห็นอะไรมั้ย?” เขาฉีกยิ้มมองมาทางผม

‘เงา’ของเขาไม่มี!?

นี่มันอะไรกัน?

“ทีนี้เชื่อรึยังว่าชั้นเป็นเงาของนาย”

“เชื่อแล้ว”

“แล้ว จะทำยังไงล่ะ?” ผมยิงคำถาม ทำเอาเงาผมชะงักกึก

“ชั้นคงต้องอยู่บ้าน แล้วนายไปโรงเรียนตามปกตินั่นแหละ”

“งั้นขอถามอะไรหน่อย นาย ชื่ออะไร?” ผมชี้หน้าถามเงาผม

“ถามอะไรบื้อไปรึเปล่า ชั้นก็ชื่อ ซาวาดะ สึนะโยชิไง”

จะว่าไปก็จริงแฮะ เงาเรานี่หว่า

“เอางี้ ชั้นให้นายชื่อ ชินจิ ดีมั้ย? ซาวาดะ ชินจิ” ผมคิดขึ้นมาได้(ไงไม่รู้)

“ก็ดี ชื่อนี้เท่ห์ดีด้วย” ชินจิเห็นชอบด้วย

“งั้น ลงไปกินข้าวเช้ากัน” ชินจิลากผมลงไปด้านล่าง

“เดี๋ยวสิชินจิชั้นทำกับข้าวไม่เป็นนะ” ผมท้วง

“ไม่เป็นไร ชั้นทำได้น่า”

“เอ๋?”

“ชั้นไม่ได้ตรงข้ามกับนายแค่สีผมหรอกนะ”ชินจิหันมายิ้มให้สึนะ ทำเอาสึนะหัวใจกระตุก

เห้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่ได้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

นี่มันเงาตัวเราเองนะ

ผ่านไปซักพัก............

“เอา ข้าวเช้าเสร็จแล้ว” ชินจิวางข้าวเช้าตรงหน้าผม เป็นออมเล็ตอย่างหรู กับซุปเต้าเจี้ยวหอมกรุ่น

“เอ๋? ทำไมล่ะ ชั้นไม่เคยหัดทำกับข้าวเลยนี่นา” ผมงงสุดๆ

“ที่ชั้นตรงข้ามกับนายน่ะ ทั้งหมดเลยนั่นแหละ” ชินจิยิ้มอีกครั้ง

“ไม่ว่าจะเป็นนิสัย เอกลักษณ์เฉพาะตัว หรือความสามารถทุกด้าน ชั้นจะตรงข้ามกับนายทั้งหมดเลยล่ะ”

“จริงเหรอชินจิ?” ผมอยู่ในสภาพ อึ้ง ทึ่ง งง

“จริงสิ ไม่เชื่อลองกินข้าวเช้าสิ” ชินจิทิ้งตัวนั่งลงด้านตรงข้ามของสึนะ แล้วกินข้าวเช้าฝีมือตัวเองหน้าตาเฉย

“งั้นเหรอ” ผมกล้าๆกลัวๆ แต่ก็ตักเข้าปากจนได้ มัน...........

อร่อย

อะไรจะอร่อยได้ขนาดนี้เนี่ย

อร่อยแบบไม่น่าเชื่อ

“ทีนี้เชื่อรึยัง” ชินจิเลิกคิ้วถาม

“อืม เชื่อแล้ว” ผมกินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ชินจิทำกับข้าวอร่อยกว่าแม่ซะอีกแน่ะ

“นี่ สึนะ?” ชินจิถามหลังจากเราทั้ง 2 คนกินข้าวเสร็จ

“อะไรเหรอชินจิ?” ผมถามสวนไปขณะซดชาหลังอาหาร

“ขอชั้นไปโรงเรียนด้วยสิ”

“พรวด!!!” น้ำชาที่ผมเพิ่งจะซดไปเมื่อกี้พุ่งออกจนหมด

“อะ.......อะไรนะ!?”

“ฟังไม่ผิดหรอก ชั้นอยากไปโรงเรียนน่ะ คิดดูดีๆ เวลาอยู่บ้านเฉยๆมันน่าเบื่อนี่นา”

“เอาจริงเหรอ ชินจิ”

“ไม่ต้องห่วงน่า ใครมาเห็นบอกเราเป็นแฝดกันซะก็สิ้นเรื่อง”

“แล้วคนที่รู้จักกับเราล่ะ?”

“อธิบายไปตามตรงซะก็หมดเรื่องนี่นา”

“เรื่องเข้าเรียนชั้นจะติดต่อเอง ไม่ต้องห่วงนะ สึนะ” ชินจิยิ้มกว้าง ทำเอาสึนะใจกระตุกรอบ 2

ทำไม

ชายคนนี้

เป็นคนเดียวกับเราแท้ๆ

แต่กลับรู้สึก.......

มากกว่านั้น.......

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อุ๊ ชินจิทำทูน่าหัวใจเต้น น่าร้ากกกก

ชินคุงบอกตรงกันข้ามกับสึนะทุกอย่าง แบบนี้เสน่ห์ด้วยรึเปล่าน้า~

เดี๋ยวเคียวโกะเค้าก็เมินหรอก 55

ฮ่าฮิ 2727 ว้าวๆ คู่นี่กระตุกต่อมน้ำลายอีกแล้วค่ะ
(มองสมการแล้วน้ำลายจะหกเพราะความอยากอ่าน)
จะรอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ ><~~~~~~~~

2727 คู่หายากโผล่มาแล้วววววววว

หึหึ ต้องตามอ่านจนถึงที่สุด

ต่อเร็วๆเน้อ จะรอตอนต่อไป

กรี๊ดดดดดดดดดดด

สลบ2727

แต่ว่ามาแนวเรื่องแบบนี้

มันคุ้นๆ แหะ

2727 บันซาย ยยยย!!ชื่อ'ชินจิ'สินะ
ทูน่ากลุ้ม ขอเข้ารร. เหยื่อยหน่อยนะทูน่า
ทูน่าเเอบหลงเค้าก็บอกไปเถอะ

น่าร๊ก กกกกกก รอ่านต่อโลด ดดด. ..!!

ตอนที่ 2

หลังจากที่ผมเช็ดน้ำชาที่เพิ่งจะพุ่งออกไปเมื่อกี้เสร็จ ก็พบว่าเวลาเพิ่งจะ 6 โมงครึ่ง

จะว่าไป เราตื่นมาตอนตี 5 นี่หว่า ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง เพราะชินจิมานอนบนเตียงเราล่ะมั้ง?

เอ๋!?

นอนเตียงเดียวกัน

เตียงเดียวกัน

เตียงเดียวกัน

จู่ๆหน้าของสึนะก็แดงแปร๊ดยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกขึ้นมาซะดื้อๆ ทำเอาชินจิรีบวิ่งมาดูอาการ

“นี่สึนะ เป็นอะไรรึเปล่า? สึนะ สึนะ” ชินจิพยายามเขย่าตัวสึนะ เรียกชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“สึนะ สึนะ เฮ้ ตอบด้วยสิ สึนะ” ชินจิเขย่าตัวสึนะแรงขึ้น

“หะ............หา..........อ๊ะ ขอโทษนะชินจิ ยังเอิญว่าคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ” สึนะเอามือลูบท้ายทอย บอกเหตุผลปัดๆไป

“ไข้ก็ไม่มีนี่นา ทำไมหน้าแดงแปร๊ดซะขนาดนั้นนะ” ชินจิเอาหน้าผากของตัวเองทาบหน้าผากของสึนะ ทำเอาสึนะหน้าแดงกว่าเก่า

“เอ๋ สึนะ เป็นอะไรน่ะ สึนะ สึนะ สึนะ”

“อะ.....................มะ....มะ.......ไม่มีอะไรหรอกชินจิ”สึนะถอยกรูดห่างจากชินจิ มือก็ปัดไปนู่นมานี่ดูไม่รู้เรื่อง

“ไม่มีอะไรแน่นะ? สึนะ ทำเอาเป็นห่วงแน่ะ”

“ไม่มีอะไรจริงๆน่า” ผมบอกปัดๆไป

“นี่ก็ยังเช้าอยู่ มีเวลาอีกถมเถ มาอาบน้ำกันดีกว่ามั้ย? ยังไงซะ ไปตอน 7 โมงกว่าๆน่าจะทันนะ”ชินจิออกความเห็น

“อืม..........ก็ดีนะ” สึนะเห็นด้วย

เอ๋!?

เดี๋ยวสิ

เมื่อกี้ชินจิพูดว่าอาบน้ำเหรอ!?

“มะ.......ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เอาๆๆๆๆๆๆๆๆ” อยู่ๆสึนะก็พูดรัวๆเร็วๆจนฟังไม่ได้ศัพท์ว่าพูดอะไรกันแน่ ทำเอาชินจิงงยกใหญ่

“ล้อเล่นน่าฮ่ะๆๆๆๆ สึนะ นายนี่ตลกจังแฮะ” ชินจิเอามือกุมท้องตัวเองพลางหัวเราะร่วน

นายเนยอะไรกัน เราคนเดียวกันนะ

ผมได้แต่ท้วงในใจ อายชะมัดเลย ชินจินี่แสบชะมัด

“เอาล่ะ เดี๋ยวชั้นจะไปแต่งตัว ชินจิรอนี่ละกัน”

“จ้าๆ”

ผ่านไปซักพัก…………..

ก๊อกๆๆๆๆ

“นี่ๆสึนะ ชั้นขอเข้าไปด้วยสิ” ทันทีที่สึนะเข้าห้องได้ไม่นาน ชินจิก็มาเคาะเรียกที่ประตูห้อง

“เอ๋ ชินจิ เดี๋ยวสิ ชั้นโป๊นะ” สึนะรีบหาอะไรที่พอจะบังตัวได้มาบังร่างกายเอาไว้

“เข้าไปนะ” ชินจิเปิดประตู

เมื่อชินจิเปิดประตูเข้าไปก็พบกับภาพที่บาดตา(มั้ง?)เพราะสึนะอยู่ในสภาพเอาผ้าห่มผืนหนาคลุมตัวเอาไว้แล้วผูกแบบหลวมๆชนิดที่ว่ากระตุกที
เดียวก็หลุดแล้ว สร้างความขบขันให้ชินจิยิ่งนัก

“อุ๊บ............ฮ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ชินจิเอามือกุมท้อง กลั้นหัวเราะจนแทบขาดอากาศหายใจ

“นะ.....นี่สึนะ.........นาย..........นาย” ชินจิพยายามพูด แต่ตอนนี้ท้องแข็งไปหมด

“นายจะให้ท่าชั้นเรอะไง?” ชินจิพูดพลางเอามือกุมท้อง เพราะยังขำกับภาพตรงหน้าไม่หาย

“ก็นาย จู่ๆก็เปิดพรวดพราดเข้ามานี่นา” สึนะหน้าแดงก่ำพอๆกับลูกตำลึงสุก

“ไม่เป็นไรน่า เรามีอะไรเหมือนกันหมดนั่นแหละ ไม่ต้องมาอายหรอก” ชินจิพูดจบก็เดินไปกระตุกผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างตรงหน้าเขาลงมากอง
กับพื้น แต่มันก็ต้องทำให้ชินจิตาค้างในบัดดล

ผิวขาวนวลมีสีชมพูฝาด

ไหล่มนเนียน

ทรวดทรงองค์เอวได้มาตรฐานนางงามญี่ปุ่น(?)

ช่างน่ากิน เอ๊ย ไม่ไช่ๆ

นี่มันเจ้าของร่างของเรานะ อย่าคิดสิ

ชินจิส่ายหัวไปมาไล่ความคิดบ้าๆออก พลางเอาผ้าห่มที่กองกับพื้นพับเก็บที่ของมัน

“รีบๆแต่งตัวสิเอ้า” ชินจิเอาชุดนักเรียนออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้วแต่งตัวให้สึนะอย่างรวดเร็ว

“ขอบใจนะ ชินจิ”

“รู้แล้วน่า ชั้นจะแต่งตัวมั่งล่ะ” ชินจิพูดจบก็แก้ผ้าตัวเอง(เหลือกางเกงในนะ คนอ่านอย่าคิดลึก) เผยให้เห็นร่างกายที่ค่อนข้างล่ำกว่าสึนะเล็ก
น้อย ทั้งที่ขนาดตัวไม่ต่างจากสึนะนัก แต่ดูแข็งแรงกว่าสึนะมาก

ซึ่งภาพนี้ก็ทำให้สึนะเป็นฝ่ายตาค้างบ้างเช่นกัน

ชินจิคว้าเอาชุดนักเรียนอีกชุดที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าออกมาแล้วรีบแต่งตัวด้วยความเร่งรีบ ทำเอาสึนะเสียดายนิดๆ

ไม่ต้องรีบแต่งตัวก็ได้ ชินจิ

“เอา แต่งตัวเสร็จแล้วไปกันได้แล้ว” ชินจิแต่งตัวเสร็จก็ลากสึนะลงไปด้านล่าง ล็อคบ้าน และเดินทางไปโรงเรียน

ระหว่างทางเดินไปโรงเรียน สึนะเอาแต่คิดถึงภาพที่ชินจิเหลือแต่กางเกงในเพียงตัวเดียว ซึ่งมันติดตาสึนะยิ่งนัก ถ้าร่างตรงหน้า ทำอะไรเขา จะ
เกิดอะไรขึ้นนะ

เห้ย ไม่ๆๆๆ

นี่มันเงาของเราเองนะ เตือนสติตัวเองเอาไว้

หน้าประตูโรงเรียน.........................

“นี่สึนะ มาถึงโรงเรียนแล้ว เหม่ออยู่ได้” ชินจิเขย่าตัวสึนะที่ตาลอยเดินมาเรื่อยเปื่อยจนบางครั้งเกือบตกท่อ

“อะ......อืม”แหมเรานี่ล่ะก็ มัวแต่คิดภาพบ้าๆนั่นอยู่ได้

“อ้าวว่าไงสึนะ เอ๋?” เสียงที่ว่านี่ไม่ใช่ใครอื่น ร่างสูงโปร่ง หน้าตาคมสัน หุ่นนักกีฬา ผมสีดำสนิทเสยตั้ง จอมเนียน(?)ยามาโมโตะ

“รุ่นที่สิบคร้าบ อรุณสวัสดิ์ อ๊ะ?” คราวนี้เป็นชายร่างเล็กแต่สูงกว่าสึนะ ผมสีเงินสลวยตัดสั้นประบ่า ยิ้มได้ทุกครั้งที่เจอสึนะ มือขวา(มั้ง?)ของสึนะ
โกคุเดระ ฮายาโตะ

“ข้างๆ นั่นใครอะ สึนะ/รุ่นที่สิบ” ทั้ง 2 คนอุทานพร้อมกัน

“อ้อ จริงสิ ทั้งสองคนยังไม่เคยเจอชินจิสินะ ชั้นจะแนะนำให้ นี้ซาวาดะ ชินจิ แฝดชั้นเอง” ผมแนะนำชินจิให้พวกนี้รู้จัก

“หวัดดี เจ้าติ๋มโกคุเดระ เจ้าเถื่อน ยามาโมโตะ” ชินจิยิ้มกว้างและทักทายด้วยคำที่น่าถีบ(?)เป็นที่สุด

“ติ๋ม?”

“เถื่อน?”

ทั้งยามาโมโตะโกคุเดระชี้หน้าตัวเองแบบเหลือเชื่อ

“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก พวกนายคงได้ยินผิดน่ะ” ผมรีบลากชินจิเข้าโรงเรียนทันที กลัวว่าเดี๋ยวจะได้มีการนองเลือดแหงๆ

“เฮ้ สึนะ จะทำอะไรน่ะ” ชินจิท้วงในขณะที่ตัวเองโดนลากเข้าอาคารเรียน ปล่อยให้ ทั้ง 2 คนยืนงงอยู่หน้าประตู

“เอาล่ะชินจิ นายไปติดต่อเข้าเรียนซะ ชั้นจะไปเข้าห้องเรียน”



เริ่มเรียนคาบแรก.......................
“เอ้าทุกคน นั่งที่ๆ วันนี้จะมีนักเรียนใหม่มาเข้าเรียน เงียบๆด้วย” เสียงอาจารย์ประจำชั้นกำราบ ซึ่งก็ไม่ค่อยได้ผล แต่พอได้ยินว่ามีนักเรียนใหม่
ปากของทั้งห้องก็หุบลง และมองมาที่ประตู

ครืดดดดด

เสียงบานเลื่อนเปิดเข้ามาช้าๆ ชินจิเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย(มั้ง?)

“อ้าว นั่นมันเจ้าห่วยสึนะนี่”

“ใช่ เจ้าห่วยสึนะที่ไหนล่ะ เจ้านั่นมันนั่งอยู่ด้านหลังนี่นา”

“แล้วใครล่ะ แถมเท่ห์กว่าเจ้าห่วยสึนะซะอีก”

“แถมผมทองด้วยนะ เท่ห์จัง”

หนอยแน่ ชินจิเป็นแฝดเราแท้ๆ แต่ทำไมคนชมเยอะนักฟระ

“เอ้านี่ นักเรียนใหม่ เขามาจากอิตาลีได้ไม่ได้นาน ฝากตัวด้วยนะ”

“ซาวาดะ ชินจิครับ” ชินจิพูดจบก็โค้งเป็นมารยาท 1 ที

“ชินจิคุงเหรอ ชื่อเท่ห์จังเลย” สาวๆในห้องกรี๊ดถล่ม

“เอ้า ชินจิสินะ? ตรงที่นั่งข้างๆสึนะว่าง ไปนั่งนั่นละกัน” อาจารย์ชี้ไปทางโต๊ะด้านข้างสึนะที่ว่างอยู่

“ครับ” ชินจิรับคำ และเดินไปนั่งข้างๆสึนะ

การเรียนอันแสนน่าเบื่อผ่านไปอย่างช้าๆ โดยที่สึนะฟังมั่งไม่ฟังมั่ง ชินจินั่งหมุนปากกาเล่น ยามาโมโตะนั่งหลับ โกคุเดระหมุนปากกาเล่นอีกคน
ส่วนพวกสาวๆในห้องไม่ได้สนใจเรียนแม้เพียงนิดเดียว นั่งจ้องชินจิตาเป็นมันทั้งห้อง ยกเว้นเคียวโกะ

พักกลางวัน

เวลานี้เหมือนกันช่วงเซลส์พิเศษของห้างสรรพสินค้าใหญ่เลยเชียวล่ะ เพราะตอนนี้ชินจิโดนรุมหน้ารุมหลังด้วยสาวๆทั้งระดับชั้น (ประมาณ 70
กว่าคน)

“นี่ๆ ชินจิคุงมาจากไหนหรอ”

“อิตาลี”

“ทำไมผมทองล่ะ”

“เป็นตั้งแต่เกิด” ชินจิตอบหน้าตายขณะเปิดหนังสือภาษาอิตาลีอ่าน

“ว้ายชินจิคุง อ่านหนังสือภาษาอิตาลีด้วยเหรอ”

“ก็โตที่อิตาลีนี่”

สึนะได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างหงุดหงิด ไม่รู้ทำไม สึนะกลับรู้สึกโมโหแปลกๆ

“นี่ชินจิ ไปกินข้าวกัน” สึนะไม่ว่าเปล่าเดินไปกระชากชินจิจากฝูงไฮยีน่า(?)ที่รุมทึ้งชินจิออกมาจากวงล้อม ทำให้สาวๆโห่เป็นแถว

“หึหึหึหึ สึนะนี่น่ารักจังแฮะ” ชินจิพึมพัมเบาๆ

“หา? ว่าไงนะชินจิ เมื่อกี้พูดอะไรน่ะ?”

“อ๋อ เปล่าๆ ไม่มีอะไร”

“เท่ห์ขนาดนี้ไม่น่าเป็นแฝดกับเจ้าห่วยสึนะเลยเนอะ?” มีเสียงๆหนึ่งกระซิบกันเบาๆ ทำเอาชินจิชะงักเท้ากึก

“โทษ’ทีนะสึนะ ช่วยล่วงหน้าไปที่ดาดฟ้าก่อนได้มั้ย?”

“อ้าว มีอะไรล่ะชินจิ”

“ชั้นลืมของน่ะ เดี๋ยวตามไป”

พูดจบชินจืก็ดันสึนะออกไปนอกห้องเรียน เมื่อเห็นว่าสึนะไปไกลจนคิดว่าไม่ได้ยินเสียงของเขาแล้วเขาก็ปิดบานเลื่อนห้องเรียน

“ขอโทษนะ ใครพูดประโยคเมื่อกี้นี้เหรอ?” ชินจิยิ้มเย็น ทำเอาทุกคนในห้องสันหลังวาบพร้อมกัน

“เอ่อ................” แทบจะไม่มีใครพูดออกมา

“บอกมาเถอะ ชั้นไม่ทำอะไรหรอก” ชินจิยิ้มกว้างขึ้นไปอีก แต่กลับทำให้ทุกคนหัวเราะไม่ออก

“ชะ..........ชะ......ชั้นเอง” นักเรียนชายในห้องคนนึงยกมือขึ้น

“ช่วย............ถอนคำพูดได้มั้ย?” ชินจิส่งสายตาเย็นชาใส่ ทำเอาคนโดนจ้องตัวสั่นราวเหยื่อที่จะโดนสิงโตขย้ำเข้าปาก

“นะ?” ชินจิยิ้มอีกครั้ง

“ก็...............กะ...............ก็...............ก็ได้” คนโดนจ้องพูดจบก็สลบลงไปเพราะแรงกดดันแสนมหาศาลของชินจิ

“งั้น ก็โอเคละ ขอบคุณที่ร่วมมือ” ชินจิเดินออกจากห้องไป ทำเอาคนในห้องโล่งใจไปตามๆกัน

เมื่อกี้มันอะไรกัน

รอยยิ้มที่ชวนเสียวสันหลังวาบนั่น

ราวกับไม่ใช่คน!?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ซาหนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อรั๊ง ชินจิน่าฮักแต๊ แงีว

มาต่อไวๆหนาคะ ฮาช้อบ

เเต่ละฝ่ายความคิดช่าง. ...กดเลยชินจิ!!
น่ารักมากๆค่ะ ชอบๆ ๆๆ มาอัพไวๆนะคะ สู้ๆค่ะ>w<

ชินจิสงสัยมีพลังจิตกดดันประสาทฝ่ายตรงข้าม ^_^

สึนะน่าร้ากกกกกอมตะ ชินจิคุงดูเท่แฮะ

รอตอนต่อไป ^_^

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

ซักทีเหอะ

ชินจิเท่ห์

สึนะน่าร๊ากกกกกกกกกกก

ช่างเป็นสมการที่เหมาะจริงๆ

ตอนที่ 3

ดาดฟ้าโรงเรียน

สึนะที่ขึ้นมารออยู่ก่อนแล้วนั่งบ่นพึมพำอยู่คนเดียว เพราะปกติชินจิแทบไม่ยอมห่างจากตัวเค้าเลย มันเกิดอะไรขึ้นนะ

“อ้าว รุ่นที่ 10 คร้าบ มาอยู่ที่นี่เอง”

“ว่าไงสึนะ แล้วแฝดนายล่ะ?” ทั้งยามาโมโตะและโกคุเดระต่างก็ทักตามแบบแต่ละคน

“ชินจิเค้าลืมของน่ะ เดี๋ยวก็ตามมา”

“งั้นเหรอๆ งั้นเรามากินข้าวกันเถอะ” ยามาโมโตะวางห่อข้าวของตัวเองลงกลางวงข้าว(เหรอ)

“ว้าว ซูชิ” ผมตาวาวด้วยความยินดี พ่อของยามาโมโตะ มักจะทำอย่างนี้มาเลี้ยงพวกเราเสมอๆ

“เชอะ กะอีแค่ซูชิ” โกคุเดระบ่นไปงั้นๆ ทั้งที่ตัวเองคว้าเป็นคนแรกเลย (ไอ้ตะกละ)

ขณะที่ทั้ง 3 คนกำลังกินข้าวอย่างสนุกสนานและเพลิดเพลินนั้น สึนะไม่ได้รู้เลยว่า ที่ประตูดาดฟ้า ชินจินั้นถือเมลอนปังและกล่องนมเดินตามเข้า
มาและเห็นภาพบาดตาขนาดหนัก ชินจิบีบเมล่อนปังจนเละคามือด้วยความโมโห ไม่รู้ทำไม แต่ชินจิกลับรู้สึกหงุดหงิดเป็นที่สุด ที่คนที่ทำให้สึนะยิ้มไม่ใช่เขาแต่เป็นคนพวกนั้น

“อ๊ะ ชินจิ มาพอดีเลย มากินข้าวด้วยกันสิ” ผมกวักมือเรียกชินจิ หลังจากเห็นเขายืนอยู่ตรงประตูดาดฟ้า ไม่เข้ามาซักที

“อ๊ะ..........อืม......เข้าไปแล้ว” ชินจิเอาเมล่อนปังที่เขาบีบจนเละคามือไปทิ้งลงถังขยะแถวๆนั้น แล้วเดินเข้าไปกินข้าวกลางวันกับทุกๆคนตาม
ปกติ พยายามปิดอารมณ์ไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“มีอะไรรึเป่าชินจิ ทำหน้าเคร่งเครียดเชียว” ผมถามด้วยความเป็นห่วง รู้สึกว่าชินจิปิดบังอะไรซักอย่าง

“ก็เปล่านี่ ไม่มีอะไร” ชินจิรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที เพราะไม่อยากจะให้สึนะมาห่วงอะไรเขา

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ มากินข้าวเถอะ”

“อืม”

..............................................................................................................................................................

ทางเดินด้านหลังตึกเรียน

ผมกับชินจิ 2 คนเดินเล่นย่อยอาหารที่พ่อของยามาโมโตะทำให้อย่างสบายอารมณ์ แล้วก็อยากจะถามอะไรบางอย่างกับชินจิด้วย เพราะเห็นสีหน้าเขาแปลกๆไป

บึก!

สึนะที่เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเผอิญเดินไปชนใครเข้าซักคนเพราะมัวแต่คิดนู่นคิดนี่ไม่ได้มองทาง

“เห้ย นี่มันไอ้ห่วยสึนะนี่หว่า ได้ข่าวว่ามีฝาแฝดด้วยนี่ พอดีเลย กำลังอารมณ์เสีย ขออัดหน่อยดิ” รุ่นพี่ตัวโต 3 คนหันมามองสึนะและชินจิเป็นตา
เดียว ทำเอาสึนะขนลุกซู่

“อี๋~~” ไอ้หยา ซวยชะมัดยาดเลย ทำไมต้องมาเจอพวกรุ่นพี่จอมเกเรตอนนี้ด้วยนะ

“สึนะ มาหลบหลังชั้น” ชินจิเดินมาบังหน้าสึนะเอาไว้

“อ้าว แฝดของไอ้ห่วยจะสุ้หรอ พวกเราไม่ออมมือนะ” 1 ใน 3 พวกนักเลงวางก้าม

“ไม่เป็นไร มาพร้อมกันก็ได้ ชั้นจะต่อให้” ชินจิเอามือไขว้หลังข้างนึง มืออีกข้างเอานิ้วชี้กระดิกเรียกอีกฝ่ายเข้ามา

“แบบนี้หาเรื่องนี่หว่า พวกเรา ลุย!!” 1 ใน 3 นักเลงสั่ง

3 คนไม่รอช้าเข้ารุมชินจิทันที

“สึนะ ช่วยหลับตาเดี๋ยวสิ ไม่อยากให้เห็นน่ะ”

“อืมได้ หลับแล้ว” ผมหลับตาลงช้าๆ แล้วเสียงที่ตามมาก็คือ

บึ้ก!!!

พลั่ก!!!

ตึง!!!

ตูม!!!

เมี้ยว~~~~~ (เกี่ยว?)

“ลืมตาได้แล้วล่ะ สึนะ” ชินจิเอามือแตะบ่าสึนะเป็นสัญญาณ

“อืม” ผมปรือตาขึ้นมาช้าๆ ก็พบกับภาพที่เหลือเชื่อ

รุ่นพี่จอมเกเร 3 คน หมอบกระแตสภาพตัวสะบักสะบอมโดยที่ตัวชินจิไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

“ชะ.......ชะ.......ชินจิทำได้ไงอะ” ผมเกิดอาการติดอ่างในบัดดล นี่มันอาร้าย

“ก็.............เรื่องปกติ ตอนอยู่โลกโน้นน่ะ ชั้นฟัดกะเจ้ายามาโมโตะทุกวันแหละ” ชินจิเอามือตีกัน 2-3ทีไล่ฝุ่นที่มือออก

“โลกโน้นเหรอ?”

“อืมใช่ ฟังไม่ผิดหรอกสึนะ”

“งั้น เรากลับห้องกันเถอะ อีก15นาทีจะเข้าเรียนแล้ว” ชินจิกึ่งจูงกึ่งลากสึนะเดินขึ้นตึกเรียนไป

“รู้แล้วน่า อย่าดึงสิชินจิ” ผมเพิ่งจะรู้นะเนี่ย ว่าชินจิมีแรงค่อนข้างเยอะมากเลย


ทางเดินในตึกเรียน

“ว่าไงเจ้าสัตว์กินพืช แล้วข้างๆนั่นใคร?” เจ้าของเสียงอันเยือกเย็นเป็นเอกลักษณ์ รูปร่างสูงกว่าสึนะ ตัวผอมบางแต่แข็งแรง ใส่เสื้อกักคุรันพร้อมป้ายผ้า ‘รักษาระเบียบ’ เจ้าของชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ

“แฝดผมเองล่ะครับ คุณฮิบาริ จะแนะนำให้รู้จัก นี่ซาวาดะ ชินจิครับ” สึนะชี้นิ้วไปทางชินจิ

“โอ้ตส์ ฮิบาริจัง” ชินจิทักทายด้วยคำที่เป็นกันเองสุดกู่

ฟั่บ!!!

ไม่ต้องให้สัญญาณ ฮิบาริหวดทอนฟาใส่ชินจิเต็มแรง แต่ชินจิกลับหลบได้อย่างง่ายดายราวมองภาพช้า

“อะไรกัน ฮิบาริจัง เจอหน้ากันครั้งแรกก็หวดกันเลยเหรอ? ใจร้ายจัง” ชินจิพูดด้วยน้ำเสียงยียวนชวนโมโหซึ่งมันทำให้ฮิบาริโกรธหนักเข้าไปอีก

“แก ไม่มีสิทธิ์มาเรียกชั้นอย่างสนิทสนมนะ” ฮิบาริกระชับทอนฟาในมือมั่น สึนะสังเกตเห็นว่าฮิบารกำทอนฟาจนมือสั่นด้วยความโกรธ

“พะ..........พะ...........พอเถอะชินจิ เดี๋ยวก็โดนคุณฮิบาริฆ่าหรอก” ผมรีบห้ามมวยไว้ก่อน ดูท่าเดี๋ยวจะได้มีการนองเลือดกลางตึกเรียน

“ไม่เป็นไรสึนะ นายหลบไปก่อน ชั้นสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายฮิบาริหรอกน่า” ชินจิเอามือดันสึนะออกไปให้พ้นระยะอาวุธที่หวดมา ทำเอาสึนะหลบ
แทบไม่ทัน

“งั้นแปลว่า แกจะมาสู้กับชั้นสินะ เจ้าสัตว์กินพืช” ฮิบาริชักทอนฟาออกมาอีกข้าง เป็นสัญญาณว่าเอาจริง

“ชั้นไม่สู้ แต่มีข้อแม้ ถ้าชั้นหลบทอนฟานายได้ครบ 5 นาที นายจะต้องมาเป็นคนคอยปกป้องสึนะ”

“ก็ได้ ถ้านายหลบได้หมดล่ะนะ” ฮิบาริกระตุกยิ้ม

“เข้ามาสิ” ชินจิกวักมือเรียก และการต่อสู้ของชินจิและฮิบาริก็เริ่มขึ้น โดยที่ฮิบาริหวดทอดฟาใส่ชินจิราวพายุโหมกระหน่ำ แต่ชินจิกลับหลบได้
อย่างง่ายดายเสียยิ่งกว่ามองภาพนิ่ง


5 นาทีผ่านไป

“แฮ่ก................แฮ่ก..................แฮ่ก..........” ฮิบาริที่จู่โจมใส่ชินจิราวบ้าคลั่งตอนนี้หอบแทบลมจับ ในขณะที่ชินจิไร้รอยขีดข่วนและ
ไม่หอบเลยแม้แต่นิดเดียว

“ว่าไง ฮิบาริจัง หมดแรงแล้วเหรอ นี่ห้านาทีแล้วนะ” ชินจิยังคงพูดด้วยน้ำเสียงยียวนเช่นเดิม แต่ฮิบาริตอนนี้โมโหไม่ออก เพราะเขารู้ซึ้งเลยว่า
ความเก่งกาจของชินจินั้น เป็นของจริง แม้แต่เขาก็ยังไม่ติดฝุ่นด้วยซ้ำ

“นาย เก่งมาก มาเป็นกรรมการนักเรียนมั้ย? แล้วชั้นจะให้ตำแหน่งรองประธานเลย” ฮิบาริทาบทามชินจิ เพราะรู้ดีว่า ถ้าชินจิต่อสู้กับเขาจริงๆ เขา
คงแพ้ได้ตั้งแต่ 10 วิ แรกแล้ว

“ไม่!!!” ชินจิตอบเสียงหนักแน่น

“ตามสัญญา นายจะต้องมาปกป้องสึนะ ไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม”

“ก็ได้ ชั้นสัญญา คนอย่างชั้นไม่ผิดคำพูด”

“เห็นมั้ยสึนะ? ได้พวกเพิ่มแล้วน้า~”ชินจิหันไปยิ้มให้สึนะ ที่ตอนนี้ยืนยิ้มแหยๆอยู่ด้านหลังฉาก

“ขอบใจนะ ชินจิ” ชินจินี่ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้นะ ถึงขนาดหลบทอนฟาคุณฮิบาริได้ 5 นาทีแบบไร้รอยขีดข่วน

“หึหึหึหึ ไม่เป็นไรสึนะ ไปเรียนเถอะ” ชินจิกึ่งจูงกึ่งลากสึนะไปที่ห้องเรียนอีกครั้ง แต่สึนะก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย


ที่บ้าน...........................

หลังจากพวกเราเรียนหมดวัน ชินจิวันนี้รู้สึกแปลกๆไป เขารู้สึกเหมือนโมโหอะไรซักอย่าง ซึ่งผมสังเกตเห็นตั้งแต่ช่วงพักกลางวัน

“นี่ชินจิ นายเป็นอะไรกันแน่ ชั้นเห็นนายเหมือนโมโหอะไรซักอย่างตอนพักกลางวัน” ผมถามไม่แบบไม่ปิดบัง ในขณะที่ชินจิกำลังทอดเนื้อ
แฮมเบอร์เกอร์ให้ผม

“ไม่มีอะไรหรอกน่า” ชินจิพูดในขณะที่หันหลังให้สึนะ แต่มืออีกข้างที่ชินจิไม่ได้ถือกระทะกำแน่นจนข้อขาว

“นายปิดบังอะไรชั้น? ชินจิ เราเป็นกันและกัน ทำไมชั้นจะดูไม่ออก” ผมพูดเสียงหนักแน่น ทำเอาชินจิที่ทอดเนื้ออยู่หยุดกึก เขาปิดแก๊สและเดิน
มาหาสึนะช้าๆ

“จะทำอะไรชิน อุ๊บ!!!” ผมพูดไม่ทันหมดประโยค ชินจิก็กดจูบหนักๆลงที่ปากผม ลิ้นของเขาเข้ามาพันกับลิ้นของผมครั้งแล้วครั้งเล่า จนผมเคลิ้ม
ไปกับเขา แต่ผมยังพอมีสติอยู่บ้าง เลยใช้มือทั้ง 2 ข้างทุบเข้าที่หน้าอกของชินจิ เลยทำให้ชินจิต้องผละออก

“จะทำอะไรน่ะชินจิ!!!” ผมตะคอกลั่น เห็นได้ชัดว่าหน้าของชินจิดูเศร้ามาก

“ชั้นก็แค่ หงุดหงิดที่คนที่ทำให้นายยิ้ม...................ไม่ใช่ชั้น”ชินจิก้มหน้า

“นาย.................หึง.............งั้นเหรอ?” ผมถามในสิ่งที่ค่อนข้างจะเป็นไปไม่ได้

“นายยิ้มให้แค่ชั้นไม่ได้เหรอ? สึนะ” น้ำเสียงชินจิฟังดูแล้วสั่นๆ เขาโกรธหรือเสียใจกันแน่นะ?

“ไม่ได้หรอก” คำนี้ทำเอาชินจิสะดุ้งตัวโยน

“รอยยิ้มชั้นมีไว้ให้ทุกคนนะ ชินจิ”ผมโอบคอของชินจิเขามาช้าๆ ประทับริมฝีปากผมใส่ปากเขาเบาๆ แต่พอจะผละออก ชินจิกลับรั้งคอของสึนะ
ไว้ และจูบตอบอย่างร้อนแรง แต่ผมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรอีก
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โทษนีนะคับ

ตอนนี้สั้นไปนิดนึง

เนื่องมาจากไม่มีแวลาแต่ง

แล้วตอนหน้า ผมจะแถมให้ ยาวพิเศษ ไปละ

อ๊ากกกกกกกกกกกก ชินจิเท่ห์มาก 10/10 คะแนนจ้า

“รอยยิ้มชั้นมีไว้ให้ทุกคนนะ ชินจิ”ผมโอบคอของชินจิเขามาช้าๆ ประทับริมฝีปากผมใส่ปากเขาเบาๆ แต่พอจะผละออก ชินจิกลับรั้งคอของสึนะ
ไว้ และจูบตอบอย่างร้อนแรง แต่ผมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรอีก <--- มีให้ทุกคนงั้นเหรอ หยวนๆให้กับชินจิคุง ให้เค้ามากๆเหอะ

ระวังไว้ เดี๋ยวจะโดนจับกดโดยไม่รู้ตัว <<พลั่ก X burner x2>>

โอ้ว!!!! >>>“นายยิ้มให้แค่ชั้นไม่ได้เหรอ? สึนะ” น้ำเสียงชินจิฟังดูแล้วสั่นๆ เขาโกรธหรือเสียใจกันแน่นะ?

“ไม่ได้หรอก” คำนี้ทำเอาชินจิสะดุ้งตัวโยน

“รอยยิ้มชั้นมีไว้ให้ทุกคนนะ ชินจิ”ผมโอบคอของชินจิเขามาช้าๆ ประทับริมฝีปากผมใส่ปากเขาเบาๆ แต่พอจะผละออก ชินจิกลับรั้งคอของสึนะ
ไว้ และจูบตอบอย่างร้อนแรง แต่ผมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรอีก

รอยยิ้มซือคุงมีไว้ให้ทุกคน แต่ร่างกายมีไว้ให้ชินจิคนเดียวชิมิจ้า อิอิ ว่าแต่อ่านไปแล้วถ้าชินจิ
สลับตรงข้ามกับสึนะทุกอย่างจริงๆทั้งความสามารถต่างๆ แล้วนิสัยกับหน้าที่ล่ะจะเป็นยังไง
กันน้า จะรอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ ><~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~