•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฟิกเรื่องแรกค่ะ เป็นเด็กใหม่เพิ่งสมัครเข้าบอร์ดไม่นาน^_^~
และตอนนี้หลงรัก 8059 ชนิดโงหัวไม่ขึ้น...ฮา


ตอนแรกตั้งใจจะให้ตอนเดียวจบ ไปๆมาๆไม่สามารถทำได้ค่ะ แต่คิดว่าไม่น่าจะหลายตอน
แต่งออกมาอาจจะไม่ดีนัก.. ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ รับทุกคำติค่า




::Say that you love me::


Author : rainyday
Paring : 8059



::Chapter 1::





".....ฉันชอบนาย ยามาโมโตะ!"



...........



.....



...



..





พูดไปแล้ว....!!




ในที่สุดเขาก็พูดออกไปจนได้ หลังจากที่ใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการตัดสินใจรวบรวมความกล้า สมองประมวลผลซ้ำไปซ้ำมาหาข้อสิ้นสุดไม่ได้สักที....





ถ้าเจ้าบ้านั่นปฏิเสธล่ะ....??



ถ้ามันไม่ยอมพูดกับเขาอีกเลยหลังจากได้รู้อย่างนั้นแล้วล่ะ....??




เอาเรื่องแบบนี้มาเดิมพันกับมิตรภาพของเพื่อน....
จะดีแล้วแน่เหรอ......??



ความหวาดกลัวทั้งหลายที่คิดเผื่อไว้เมื่อคืนนี้เหมือนจะพร้อมใจกันหลั่งไหลเข้ามาท่วมท้นจนเต็มหัว...




เขาไม่อยากเสียมันไป....
ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนหรือว่าอะไรทั้งนั้น......








แต่ก็บอกออกไปแล้ว....



โกคุเทระกัดริมฝีปากแรงจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ....สายตายังคงก้มมองเท้าตัวเองนิ่งราวกับว่าถ้าไม่จ้องไว้ให้ดีมันจะหายไปได้ในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง...

สายลมอ่อนๆยามเย็นของโรงเรียนที่เริ่มร้างผู้คนโชยมากระทบผิวกาย เส้นผมสีเงินไหวพริ้วเคลียแก้มใส....บางส่วนปลิวเลยมาทิ่มเข้าตาคู่สวยที่ยังคงหรุบลงต่ำ แต่กระนั้นก็ไม่กล้ายกมือขึ้นมาปัด


เรี่ยวแรงดูเหมือนจะอันตรธานหายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้....มีเพียงความเงียบที่ชวนให้อึดอัดลอยอ้อยอิ่งในอากาศ....




เขาชักเริ่มทนกับบรรยากาศแบบนี้ไม่ไหวแล้ว....





พูดอะไรสักอย่างสิ...เจ้าบ้าเบสบอล!!!



ตอบอะไรมาสักอย่างก็ได้...





แกอย่าเอาแต่เงียบแบบนี้.....




จะบอกว่า 'ขอโทษนะ...ฉันไม่เคยคิดกับนายแบบนั้น' หรือบอกว่า 'อ้อเหรอ...แต่ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้วล่ะ'




อะไรก็ได้.....

แต่อย่าปล่อยฉันยืนเดาเอาเองเป็นไอ้งั่งแบบนี้ได้ไหมไอ้บ้า!!!





รอบตัวยังคงมีแต่ความเงียบงัน จะมีก็เพียงเสียงใบไม้ไหวที่แทรกขึ้นมาเป็นบางครั้ง....




นี่ใจคอมันจะไม่ให้คำตอบอะไรสักอย่างกับเขาเลยใช่ไหม


ทั้งที่เขาพูดออกไปตรงๆขนาดนี้แล้วแท้ๆ



เด็กหนุ่มตัดสินใจรวบรวมความกล้าน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่...สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเงยขึ้นมาเพื่อจะดูหน้าอีกฝ่ายว่ามันคิดจะเอายังไงกันแน่ ริมฝีปากขยับเตรียมจะกร่นด่าแก้เขิน....เอ้อ....ไม่สิ...


เขิน....?? เขาเนี่ยนะเขิน....

แค่อยากจะด่าให้หายหงุดหงิดต่างหาก.......




"นี่แกไม่คิดจะพูดอะไ---"
น้ำเสียงกระชากดุดัน...แต่แล้วจู่ๆก็ชะงักกลางคัน


สายลมเอื่อยเปลี่ยนเป็นกรรโชกแรงขึ้นมาวูบหนึ่งแล้วหายไป....หอบเอาเศษใบไม้แห้งบนพื้นให้กระจายไปทั่วก่อนจะทิ้งตัวลงช้าๆลงบนลานกว้างอีกครั้ง....





ไอ้บ้าเบสบอล
คนที่น่าจะยืนอยู่ตรงนี้....



คนที่อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ฟังสักหน่อยว่าความพยายามและการรวบรวมความกล้าตลอดทั้งคืนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนของเขาเพื่อจะพูดออกมาเป็นประโยคเมื่อครู่มันลำบากขนาดไหน...
มันรู้บ้างรึเปล่าว่าเขาอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว.....



โกคุเทระกัดฟันกรอด.....
ภาพตรงหน้ามีเพียงลานกว้างว่างเปล่าที่มีใบไม้ปลิวคว้างกลางอากาศ....




และตัวเขาที่ยืนอยู่ลำพัง.....






ไอ้บ้ายามาโมโตะ....
ก่อนที่เขาจะก้มหน้างุดๆแล้วสารภาพรักออกไปมันก็ยังยืนอยู่ตรงหน้านี่เองไม่ใช่รึไง



.....แล้วตอนนี้แกหายหัวไปไหนแล้ววะ!!!!!



งี่เง่าเอ๊ย.....สรุปว่าแกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยใช้ไหมเนี่ย!!!



หินก้อนเล็กที่อยู่ใกล้ถูกเตะกระเด็นออกไปไกล อารมณ์หงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างหยุดไม่อยู่
ก่อนที่อีกก้อน....อีกก้อน.....และอีกก้อนจะถูกเตะลอยตามไปอีก...บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวคงจะยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้ง่ายๆ


มัวแต่ละเมออยู่กับอากาศ...สารภาพรักให้ลมให้ฟ้าฟัง.....หงุดหงิดตัวเองเป็นบ้า


เพราะแกเลย....ไอ้บ้าเบสบอล.....!!!



โกคุเทระควักบุหรี่ขึ้นมาจุด ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกสับสนปนเปจนแม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่แน่ใจว่าที่จริงแล้วตัวเองกำลังอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่.....



โกรธ..........



ผิดหวัง.......



เสียใจ........



หรือบางทีเขาอาจจะโล่งใจ....ที่อย่างน้อยถ้อยคำที่พูดไปก็ยังไม่ถึงหูอีกฝ่าย....

แบบนี้ก็หมายความว่าความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนจะยังเหมือนเดิมใช่ไหม...



ลมหายใจถูกผ่อนออกช้าๆ พร้อมกับกลุ่มควันสีเทาบางเบาที่พริ้วไหวอยู่ในอากาศเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป.....


ดวงตาสีเขียวจับจ้องควันจางๆนั้น....
เขาหงุดหงิด.....ใช่......หงุดหงิดมากเสียด้วย........


ถึงจะเป็นแค่ประโยคสั้นๆ แต่เขาก็ใช้เวลาเนิ่นนานเหลือเกินกว่าจะรวบรวมความกล้าได้มากพอที่จะพูดออกไปต่อหน้ามัน......


ไม่สิ.....ไม่ใช่ต่อหน้ามันสักหน่อย.....
ก็เจ้านั่นไม่ได้อยู่ฟังที่เขาพูดเลยนี่!!



สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋า.....อากาศเริ่มหนาวแล้วสินะ
ร่างเล็กหันหลังกลับก่อนจะออกเดินไปจากที่ตรงนั้น



ใจหนึ่งก็คิดอยากให้อีกฝ่ายได้รับรู้ความรู้สึก....
แต่ดูเหมือนความกล้าของเขาจะระเหยหายไปหมดพร้อมกับการสารภาพรักกับความว่างเปล่าในครั้งนี้เสียแล้ว....


โกคุเทระส่ายหน้าช้าๆ...ขณะที่สองขาก็พาให้เดินออกมาไกลจากตำแหน่งเดิมขึ้นเรื่อยๆ



"ฉันจะไม่พูดคำนั้นกับแกอีกเป็นครั้งที่สองหรอกนะ...ยามาโมโตะ"



-----------------------------------------------------------------------------------


หนึ่งนาที
ไม่ขาดไม่เกิน....


หลังจากที่เด็กหนุ่มผมเงินหันหลังเดินออกไป



"....โกคุเทระ"
เสียงเรียกดังขึ้นมาจากอีกฟากหนึ่งพร้อมกับร่างสูงที่วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา


ยามาโมโตะหันมองรอบตัว ท่าทางกระวนกระวายใจ
หวังว่าจะได้พบกับคนที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อนาทีที่แล้ว



สายลมยังคงโชยเอื่อย....ใบไม้พริ้วไหวแล้วทิ้งตัวลงเกลื่อนพื้น...




ทว่าไม่มีใครรออยู่ตรงนั้นแล้ว........

TBC


ฝากฟิกด้วยค้าบบบบบ ^^
ปล.แถมภาพที่เพิ่งไปวาดเล่นที่ tegaki มาเนื่องจากความเครียดค่ะ

(เวลาเครียดแล้ววาดอะไรพรรค์นี้เหรอยะ...ฮา)

ยามะ แกอย่าทามให้ฉานเอาอารมฟิคอื่นมาร่วมนะฮะ - -* พยายามอยุ่ตอนนี้ >< โกคุน่ารักมากกกกมาย><

............. บ้าจริง!!! = =" (<<ความรู้สึกแรกหลังจากอ่านจบ)

คนเค้ากะลังเครียด ดันหายหัวไปไหนฟร้า ไอ้บ้ามจจังนี่ เป็นคนที่ไม่เคยฟังอะไรชาวบ้านเค้าเหมือนเดิมนะเฟร้ย

บังอาจมาทำให้ลูกสาวของชั้น(<<ตั้งแต่เมื่อไร!?) ต้องพูดเก้อเลยเห็นมะ

อย่าหวังว่าจะได้ยินคำนั้นจากก๊กคุงอีกเป็นครั้งที่สอง ถ้าแกยังไม่ทำอะไรซักอย่าง แง่งๆ

ปล.รูปน่ารักมากๆเลยค่า >w< ก๊กคุงอย่าไปเอาใจมจจังมากนะ เดี๋ยวจะเหลิง!!

........แกมันบ้า ยามาโมตจี้!!!!
โกเคะเค้าอุตส่าห์พูดออกมา แต่ตัวเองดันหายหัวไปเนี่ยนะ =_=''

ขืนไม่ทำอะไรสักอย่าง เดี๋ยวโกเคะก็แอบแว่บไปให้คุณหมอเถื่อนแถวนั้นหรอก!!! << เฮ้ย!! ชิงูระโชเอนเค้าเอาไว้ฟันไม่ใช่ พุ่งหลาวน้า~

แต่ชะรอยว่ายามะคงไม่ได้ยินคำสารภาพจากโกเคะเป็นครั้งที่ 2 แหงมๆ
ดีไม่ดีอาจโดนหนีหน้าข้ามปี...และระหว่างนั้นอาจโดนจับกด เอิ้ก! << ฟิคพี่ท่านใสๆ อย่าเอาความหื่นแกมาปนสิ

ภาพน่ารักมากเลยค่ะ...ยามะดูอ้อนมาก

ปักป้ายรอตอนต่อไปค่า

แกจะวิ่งออกไปทำม๊ายยยยยยยเว้ยยยยยย ยามะบ้าๆๆๆๆๆ
อย่าบอกนะว่าโกคุสารภาพเลยดีใจจนออกไปวิ่งรอบสนามมาอ่ะ
ไปตามกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นมาม๊าไม่ให้เข้าบ้าน ชริ

สะใภ้ดีๆดันปล่อยไปได้ไง



...

ง่ะ....

ไอ้เราก็นั่งลุ้นกับโกคุตั้งนานแต่แกกลับไม่อยู่เนี่ยน้า ยามะ~ =[]=

ว่าแต่นายวิ่งหนีหายไปไหนมาละนี่?

ยามะ!!! เเกไปไหนของเเกเนี่ย

คนกะลังลุ้น หายหัวไปซะงั้น

ปล่อยโกคุจังพูดคนเดียวได้ไงครับเนี่ยย ><

อยากอ่านต่ออ ^^"

เกิดอะไรขึ้นค่ะเนี่ย???!!!!

อีตายามะ!!!~

เดี๋ยวตีเลย

คนเค้าสารภาพรักดันหายไปไหน

สงสารโกคุจริงๆเล้ยยยย

สู้ต่อไปสิคะโกคุ

ยามะแกต้องรีบตามหาโกคุนะ

ท่านrainyday แต่งดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ทำเอาลุ้นไปหมด

555

จ๊วบๆคะ

รีบกลับมาน้า!!!~~~

8059 บันซายยย
น่าติดตามมากเลยค่ะ
ยามะ นายนี่เซ่อซะไม่มี

พ่อดาร์กเนียนมันไปเนียนอยู่ที่ไหนอะ???
เลยมาไม่ทันฟังเลยพ่อคูณ
(สมน้ำหน้า/อ้าว...อินี่???)

เสียแรงลุ้นแทบจะติดหน้าจอ ไฟดูดแทบตาย
(ไม่มีสายดิน....)
เคือง!!!!
(ได้ข่าวว่านั่นไม่ใช่ประเด็น...แล้วประเด็นคือ???/ช่างเหอะ...วาสเป็นไรเนี๊ย???)

เอิ่ม...
ก่อนโพสนี้จะลงคลองเพราะคนพิมพ์รั่วจนอ่านกันไม่รู้เรื่อง...
เอาเป็นว่า...

อยากอ่านต่อออออออออออออออออ!!!
(สครีม)
.
.
.
จบ
(รีบชิ่งก่อนโดนตบข้อหาไร้สาระ/หัวเราะ)

ยามะหายไปไหนอ่ะถึงไม่ได้ฟัง

โอ้ ไม่นะ!!!!
ฟิคแบบนี้ ชอบอย่างแรงงงงงง!!!!!

แบบที่พระเอกกับนางเอกชอบคลาดกันเพียงเสี้ยววิ
แล้วก็ต้องเข้าใจผิดกันไป
อ๊ากกกกกกกกกกกกส์ ชอบบบบบ!!!!!

แต่เรื่องนี้ยามะพลาดนะเนี่ย
อยากมาไม่ตรงเวลาจนน้องเค้างอน -*-

จะเสียของดีในมือก็คราวนี้แหละ - -"
พยายามหน่อยละกันเน้ออ ยามะ

โฮกกกกกกก
ขึ้นมาก็จี๊ดโดนใจแล้วกร๊า~~
รอลุ้นต่อไป..

เดาว่า..
คงมีฉากเรทมาให้เชยชมนะคร๊า
/หลบถีบ

/ตามไปแอดDA
usename : wanijima-sodapop นะกร๊า~

อะหุ อะหุ
ชอบบบบอ๊ะ แนวนี้ อิอิ

นายยามะระวังให้ดี เดี๋ยวโดนแม่ยก59ถล่มแหลก

ยามะ ทำไมโอกาสมาแล้วไม่คว้าไว้=[]=
โอกาสแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆนะเฟร้ย
เสียชาติเมะจริงๆ