•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

จุดเริ่มต้น.....ครั้งที่ 1



“อ๊ะ….อ๊ะ…อ๊ะ..” เสียงประสานดังระงมไปทั่วห้อง

แสงจากโคมไฟ ทำให้เกิดเงาฟาดผ่านบนกำแพง

ภายในห้องสวีทของโรงแรมระดับห้าดาว

“อ๊ะ..อ๊ะ….” เสียงเร่งจังหวะของเนื้อผสมผสานไปกับเสียงหอบหายใจ

กลิ่นเหงื่อ ของเขาและคนคนนั้น

เรียวแขนเล็กโอบกระชับร่างสูงเอาไว้แน่นเมื่ออารมณ์ พุ่งสูงสุดขีด

ไม่นะ อย่าพึงนะ ได้โปรด ความอบอุ่นนี้ อย่าพึงจากไป อย่า ความอบอุ่นนี้

“อ๊ะ….อ๊ะ…อ๊า~” ครางเสียงสุดท้ายดังลั่นพร้อมกับของเหลวสีขาวขุ่นที่ไหลทะลักเปรอะเปื้อน

หน้าท้องแกร่ง ร่างสูงขยับกระแทกกายอีกสองทีก่อนจะปลดปล่อยตามมา

“ฮายาโตะ” ได้ยินเสียงสุดท้ายขาดๆหายๆ ด้วยความสุขสม ถึงจะเอ่ยด้วยเสียงอันบางเบา

แต่เขาก็รู้ เขารู้ดี มันไม่ใช่ชื่อของเขา...ความอบอุ่นนี้ก็เหมือนกัน มัน...ไม่ใช่ของเขา


ยังนอนอยู่บนเตียง รอยและคราบต่างๆยังไม่จางหาย

ดวงตาสีนิลเหลือบไปมองร่างสูงที่พึงออกมาจากห้องน้ำ

แล้วนั่งลงบนปลายเตียง ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

จับจ้องไปยังแผ่นหลัง ก่อนจะเอนกายซบลงไป

“หืม…มีอะไรหรอเคียวยะ?”




เสียงนาฬิกายังเดินบอกเวลาอย่างสม่ำเสมอ

ผิดกับจังหวะการหายใจของเขาที่ขาดหายเป็นห้วงๆ

ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ตวัดดวงตาสีนำทะเลมองข้าวสวยสองจาน

และกับข้าวที่ยังไม่ถูกแตะ

อาหารที่เขาเข้าครัวลงมือทำเอง บัดนี้กลับเย็นชืด

ปลายนิ้วเคาะขี้บุหรี่ออกก่อนจะยกขึ้นมาสูบใหม่

เหลือบมองดูนาฬิกา



01:35 am



สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์

ใช้ปลายนิ้วขยี้ม้วนบุหรี่ให้ดับ โดยไม่สนกับความเจ็บปวด

ลุกขึ้นแล้วยกจานข้าวทั้งหมดเข้าครัว


ได้ยินเสียงโคร้งเคร้งดังออกมาทามกลางความเงียบ

ดวงตาสีน้ำทะเลมองเศษอาหารที่อยู่ในถุงดำ

ทั้งที่เมื่อครู่ยังน่ากินอยู่เลย แต่ตอนนี้มันก็เป็นเพียงเเค่เศษขยะ

เหมือนกับความรักของเขา




เปิดประตูบ้านเข้าไปเงียบๆ พลางมองเวลาในนาฬิกาข้อมือ


02:13 am


เดินเข้าไปในตัวบ้านที่มือสนิท ทั้งที่เมื่อก่อนมีแต่เสียงหัวเราะที่ดังกังวาน

เดินอย่างเชื่องช้า ตัดผ่านกับห้องนั่งเล่นเพื่อขึ้นไปชั้นบน เห็นทีวียังเปิดอยู่ทามกลางความมืด

“ไปไหนมา?” ได้ยินน้ำเสียงสั่นเหมือนพยายามจะสกัดกั้นอารมณ์

ดวงตาสีน้ำตาลเพ่งมองไปยังร่างบางที่อยู่ในชุดนอนบนโชฟา

“กินข้าวหรือยัง?” รู้ว่าเขาตอบไม่ตรงคำถาม แว่วเสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนที่ร่างบางจะลุกขึ้น

“อยากกินอะไรก็ไปหาเอาในตู้เย็น” น้ำเสียงเซ็งๆและแข็งกระด้างดังออกมาจากริมฝีปากนั้น

ริมฝีปากที่เคยบอกว่ารักกันทุกวัน ยิ้มอย่างสลดในความมืด แล้วปล่อยให้อีกคนเดินขึ้นไปข้างบน



เดินเข้าไปในครัวเพื่อดื่มน้ำ ยกมือขึ้นปิดจมูกเมื่อได้กลิ่นฉุน

เห็นม้วนบุหรี่ตกอยู่เกลื่อนกราน ซองบุหรี่สองซองถูกขย่ำจนบู้บี้อยู่ในถังขยะ


สูบมากขนาดนี้เลยหรอ?


เดินไปหาถุงมาโกยเอาเศษบุหรี่ออกมาโต๊ะ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น


อยากกินอะไรก็ไปหาเอาในตู้เย็น


ยิ้มออกมาเมื่อเห็นตู้เย็นนั้นว่างเปล่า มีเพียงขวดน้ำสองขวดเท่านั้นที่ถูกแช่อยู่



เดินออกมาจากห้องครัวแล้วหยุดที่โชฟาห้องนั่งเล่น

ก่อนจะทรุดกายนอนลง แล้วคว้าผ้าขึ้นมาห่ม

เหม่อมองขึ้นไปบนเพดานสีดำที่ไร้ทางออก

นานแค่ใหนแล้วนะที่เขาต้องนอนอยู่ตรงนี้?




Tbc.

ยังกะปัญหาครอบครัวในสังคม
อ่า เราพบหนทางดับทุกข์แล้ว
อิๆๆ กลับมาสดใสเหมือนเดิมแล้วเจ้าคะทุกคน
นี้เป็นฟิคใหม่ ที่เกิดจากอารมณ์เพียงชั่ววูบ
รักสามเศร้าชัดๆ (เรารู้ว่าต้องมีคนขอ 3p)
ได้ข่าวฟิคเก่ายังไม่จบ
ลุ้นๆจะมีคนอ่านมั้ย ถ้าไม่มีกะจาดอง = ='''
อ่านะ
ไงๆ กะขอขอบคุณทุกท่านที่หลงเข้ามาอ่านและคอมเม้นทุกคอมเม้นนะเจ้าคะ
^______________^

ลงทุนเปิดคอมทันทีเลยท่าน...ที่เขียนสมการ ณ หัวเรื่อง

3P กันเตอะ~~~~~~~~~
(ปัญหาครอบครัวจะหมดไป...ถ้าท่านยอมจัด 3P ให้อิวาส กร้ากกกกกกก~)
ใครไม่อ่าน...อิวาสอ่านค่ะท่าน ดังนั้นแต่งต่อซะดีๆ (หัวเราะ)

แต่ว่า...งานนี้ยามะนอกใจเหรอค่ะ???
เรื่องแนวโศกรันทดชีพ เพราะปัญหาชู้รัก ครอบครัวแตกแยก???
ดังนั้นถ้าไม่อยากให้เกิดเป็นปัญหาสังคมทำนองนี้ขึ้น...
วาสทำวิจัยมาแล้วค่ะท่าน...

3P ซะดีๆ!!!
เชื่อวาสปะ???
(ใครมันจะบ้าเชื่อฟร่ะ??--เสียงสวรรค์)

ปล.มันยังไม่เลิกจริงๆนะท่านเรื่อง 3P เนี่ย...ยิ่งสมการท่านมันกระต่อมบ้าวาสเข้าเต็มรักเลยรู้ไหมค่ะ??? (หัวเราะ)

อยากเมนต์คนแรกมากกกกกกกกกกก

แต่...

คอมค้าง

เห็นเรื่องของท่านยังไม่มีคนเมนต์ก็อยากเมนต์คนแรกมาก

แต่...

ไม่ทันซะแล้ว

.....

อยากจะร้องไห้

T*T

5555555555555555

อยากบ่นๆ

55555

โอ้วววววววววววววววว

เรื่องนี้ท่าทางทำหนูนอไม่หลับหลายวันแน่ถ้าไม่ได้อ่าน

ต่อตอนต่อไป

แบบว่า...8018...8059...1859

เอาไงดี

เอาหมดเลยล่ะกัน

โว้วววววววว

เฮงแอบงงคะ

ตกลงนี่ โกคุทำอาหารรยามะใช่มั๊ยค่ะ???

สงสารท่านฮิ

พิมพ์มากไม่ได้คอมพ์กระตุก

555555555555

จ๊วบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

รัก 3 เส้างั้นเหรอ เรื่องนี้น่ะ

(แบบนี้ใครจะอกหักล่ะนั่น--)

อุกี๊ด 8059!! *[]*

อุ๊ย ผัวเมียร้าวฉาน สามีมีชู้ ภริยาติดอบายมุข

ขอติดตามอีกเรื่องจ้า

ยามะ...แกนี่มัน....
ขอดูเหตุผลที่นอกใจหนูฮายาโตะหน่อยเหอะ ถ้าไม่ดีพอ...แกตาย...ชริ...

อินค่ะ....ท่านแต่งได้สะเทือนอารมณ์ดีแท้
นี่แค่อินโทรนะเนี่ย...ยังรู้สึกอยากบีบคอคอบางคนได้ขนาดนี้...(แน่นอนว่าไม่ใช่ทั้ง59และ18...^ ^...)

จะรอตอนต่อไปนะค้า...

ฟิคบ้านแตก!! ผู้ว่าคนใหม่ช่วยจัดการเรื่องปัญหาครอบครัวด้วยนะคะ

รอตอนต่อไปค่ะ

(เม้นอะไรของแกเนี้ย เฮ้ย =[]=")

3Pเลยค่า>O<~~~

/โบกธงเชียร์พั่บๆ

โอ้ววว ยามะนอกใจน้องปลากหมึกได้ไงน่ะ=[]=!!!

แม่ยกไม่ยอมม/ถือสปาร์ต้าเตรียมไปเฉาะยามะ

Varsator

กราบขอบพระคุณที่ท่านอุสาตห์เปิดคอม
และทนฟังเสียงให้พรจากเสด็จพี่
ใช่คะ เรื่องนี้เป็นเรื่องปัญหาขอบครัว
ส่วนเรื่อง 3P...เอิ้ม
ได้ข่าวว่าตั้งเเต่รู้จักท่านมา
ไม่มีครั้งใหนที่ท่านไม่ขอ 3P!!
(รักดอดจึงหยอกเล่น ^___^)


abasheng

จะเป็นคนที่หนึ่งหรือคนที่สองก็ไม่เป็นไรคะ (แกไม่ใช่คนเม้นนิ!!!)
สงสารท่านฮิหรอคะ แต่เราสงสารโกคุอะ และก็สงสารยามะมากที่สุด (โดนตบ)
ส่วนเรื่องที่ท่านถาม....ใช่คะ
โกคุทำกับข้าวไว้รอยามะ แต่มันนาน
ทนรอไม่ใหวเลยเอาไปเททิ้ง ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่ได้กิน!!!
(รู้สึกว่าจะกินบุหรี่เเทน เห็นสูบจัด = =''' มุขอะไรของเเก)
ส่วนเรื่องตู้เย็น ก็อาหารเอาไปเททิ้งจนหมดมันเลยไม่เหลืออะไร
แต่ยามะมันก็แอบน้อยใจ เพราะโกคุดันไปบอกมันว่า ไปหาเอาในตู้เย็น


Seran

ไม่เเน่คะ อาจจะไม่ใช่แค่สามเศร้า (มันยังไม่พออีกเรอะ?)



ichigo69



ชอบสโลแกนท่านจัง อ่านแล้วได้ใจมักๆ >.<b


WAKETSU

อ่า...อย่าเกลียดยามะเลย ยามะน่าวสงสารนะ (โดนตบอีกรอบ)
โอ้วววว...มีคนแอบสะเทือนใจกับฟิคเราด้วย
ไงๆก็ขอบคุณนะเจ้าคะ ^____^


cray

อ่านะ... บ้านแตกจริงๆแหละ
แต่ยามะก็มีเหตุผลนะ มีแน่ๆ มีจริงๆ
แต่!!! ขอคิดก่อน (โดนตบรอบที่สาม)
หัวเราะ/คิดไว้แล้วแหละคะ แต่ต้องรอดูผลว่าคนอ่านจะชอบใจเหตุผลนั้นมั้ย

Ren

ท่านเป็นอีกคนที่ขอสามพี ซึ่งรำบากใจเรามาก
แต่ก็ขอน้อมรับไว้พิจารณา (นี่มันแนวดราม้ามิใช่หรอ?)


ดีใจจริงๆเจ้าคะ ตอนเเรกๆนึกว่าจะไม่มีใครอ่าน
เพราะมันออกแนว เอิ้ม...สะเทือนอารมณ์
เลยนึกว่าจะไมคนชอบ
แต่ก็ขอขอบคุณจากใจจริงๆนะคะทที่ทุกท่านหลงเข้ามาอ่าน
ขอบคุณจริงๆเจ้าคะ (ปาดนำตา)
และสุดท้าย ก็ขอโค้งงามๆให้ทุกๆคอมเม้นนะเจ้าคะ
^___________^
ท้ายจริงๆ อยากให้ท่านฟังเพลงนี้ตอนอ่านไปด้วยเจ้าคะ เพราะตอนเราแต่ง
เราก็นั่งฟังเพลงนี้เหมือนกัน แต่ไม่รู้จะโดนหรือเปล่านะ เพลงเเนวนี้

http://www.youtube.com/watch?v=vQOYCXKfpt4

ยามะ แกนอกใจโกคุเรอะ -*-
ไม่อ้าววววว จาเอา1859อ่ะ (/โดนตบกระเด็น)
เรื่องจะเป็นยังไงต่อเนี่ย

..จุดจบของจุดเริ่มต้น....


นั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ตั้งแต่เมื่อคืน

บุหรี่ม้วนสุดท้ายหมดแล้ว หมดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังว่างเปล่า

หันกลับไปมองเตียงนอนแล้วถอนหายใจเบาๆ

ทำไมต้องรัก? ถ้ารักแล้วเจ็บ อย่ารักเลยจะดีกว่า

แสงแดดเริ่มทอแสงบอกถึงวันใหม่

ใต้กลีบขอบเมฆสีดำเห็นแสงสีทองจางๆโผล่พ้นออกมา

เพียงแค่นั้นน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ทั้งคืนก็ไหลออกมาไม่หยุด



เดินลงมาข้างล่างด้วยจิตใจที่เงียบเหงา

มองเห็นโซฟาอันใหญ่มีผ้าห่มกองสุมๆกันอยู่

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าออกไปตั้งแต่ตอนไหน

เดินเข้าไปจัดหมอนและผ้าห่มให้เข้าที่ก่อนจะเดินเข้าครัว


อาหารอยู่บนโต๊ะ


แกะโน้ตสีเหลืองที่ติดอยู่บนขอบประตูออก

แล้วขย่ำลงถังขยะ

เห็นขนมปังปิ้งขอบไหม้ กับไข่ดาวที่ยังไม่สุกถูกว่างเอาไว้

พร้อมแก้วกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำให้หรือเปล่า

เหม่อมองเพราะใช้ความคิดอยู่นาน

ใช้มือบางหยิบแล้วกาแฟแล้วเดินไปที่ซิงค์ล้างจาน

เทกาแฟสีดำลงไปจนหมด

เปิดน้ำในก๊อกแล้วล้างแก้วใหม่

ก่อนจะเริ่มชงกาแฟกินเอง

08:27 pm

นั่งมองแก้วที่บรรจุน้ำสีเหลืองอำพัน

ก่อนจะกระดกขึ้นรวดเดียวหมด

ไม่รู้ว่ามานั่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว

รู้เพียงอย่างเดียวว่ายังไม่อยากกลับไป

รู้ดีว่าเขาทำผิดมหันต์จนยากแก่การให้อภัย

เขารู้ดี เพียงแค่เห็นสายตาที่เจ็บปวดคู่นั้นมองมา เขาก็รู้ดี

“อีกแก้ว” กระแทกแก้วลงแรงๆพร้อมกับออกปากสั่งบาร์เทนเดอร์





นั่งอยู่ตรงมุมอยู่นาน รู้ดีว่าทำอย่างนี้มันไม่เหมาะสม

จะผิดผิดมากมั้ย? ที่เขาเป็นเป็นห่วง

เห็นแผ่นหลังกว้างเริ่มโงนเงน จนต้องลุกขึ้นไปดู

กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูก

มองดูร่างสูงที่กำลังซดเหล้าแทนน้ำอย่างบ้าคลั่ง

เอื้อมมือไปจับมือใหญ่เป็นสัญญาณบอกให้หยุด

สบตากับดวงตาสีน้ำตาลที่เยิ้มฉ่ำ

คล้ายกับวันแรกที่เขาเจอกัน ที่นี้ ตรงนี้ เหมือนวันนี้

“แกเมา” พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เชิงตำหนิ เห็นอีกฝ่ายยิ้มกว้าง

“ฮายาโตะ” เซถลาไปนิด เมื่อร่างใหญ่เอนตัวซบลงบนหน้าอกของเขา

ยืนนิ่งมองกลุ่มผลสีดำนั้นอยู่นาน

ไม่ใช่! เขาไม่ใช่!

อยากจะบอกไปแบบนั้น

หากแต่ทำไม่ได้

ยกมือขึ้นลูบหัวคนตรงหน้าเบาๆ

รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่กำลังไหลผ่านเสื้อของเขา

“ฉัน ฮิบาริ เคียวยะ”





จอดรถอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่

ดวงตาสีนิลมองคนเมาที่กำลังหลับสลับกับตัวบบ้านอย่างหนักใจ

เห็นปิดไฟกันหมดคงไม่มีคนอยู่

ลงไปเปิดประตูรั้วแล้วกลับเข้ามานั่งในรถ

ตัดสินใจหักพวงมาลัยเข้าไปในตัวบ้าน

แล้วลากร่างสูงออกมาอย่างทุลักทุเล






ใช้เวลาอยู่นานเพื่อไขกุญแจ

เมื่อประตูเปิดออกจึงค่อยไปประคองคนที่คอพับอยู่ข้างๆประตูเข้าไป

ทิ้งอีกฝ่ายลงบนโซฟาใหญ่

พร้อมกับยกมือขึ้นปิดจมูก

มองดูเสื้อผ้าตัวเองที่เปรอะไปด้วยคราบอ้วกอย่างหนักใจ

ตัดสินใจเดินเข้าไปค้นหาผ้าขนหนูในตัวบ้านอย่างวิสาสะ





อ่างน้ำพลาสติกที่หาได้จากห้องครัวกับผ้าขนหนูที่แกะออกมาใหม่ในชั้นเก็บของถูกว่างไว้บนโต๊ะ

ลงมือถอดเสื้อให้อีกฝ่ายแล้วเริ่มเช็ดตัวให้ จนเสร็จ

เดินกลับเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง

เปิดน้ำในซิงค์ล้างจานแรงๆแล้วเริ่มล้างเสื้อของตัวเองบ้าง

ถอนหายในในความมืดเบาๆ เมือล้างคราบออกจนเสร็จ

หมุนตัวกลับเพื่อจะออกไป แต่แล้วต้องสะดุดกับอาหารที่ว่างไว้บนโต๊ะ




“นายมาที่นี้ได้ยังไง?” หันไปตามต้นเสียงที่สลึมสลือ

เห็นร่างสูงเดินเข้ามาในครัวทั้งที่ยังไม่ใส่เสื้อ

“แกเมา เลยมาส่ง” ตอบออกไปแค่นั้นแล้วหันมาพิจารณาอาหารในจานต่อ

ขนมปังขอบไหม้ กับไข่ดาวที่ยังไม่สุก ใช้มือแตะลงไปเบาๆ ก็รู้ว่ามันเย็นชืด

“อ๋อ นั้นฉันทำเองแหละ สงสัยเขาคงไม่ยอมกิน”

น้ำเสียงติดตกดังมาจากข้างหลัง

แสงไฟจากตู้เย็นทำให้วิสัยทัศในการมองเห็นดีขึ้นมานิดหน่อย

“มันไหม้ แล้วไข่ก็ไม่สุก” บอกออกไปขณะที่สติกำลังเลือนลอยไปใกลกับคำว่า ..เขา...

“ฮะๆ งั้นหรอ อุตสาห์ตั้งใจทำเลยนะนี่ มิน่าแหละถึงไม่ยอมกิน”


แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันจะกินนะ


ตอบอยู่ในใจอย่างเงียบๆ เพราะรู้ดีว่าไม่ควรพูอออกไปอย่างนั้น

“เอ้ ทำไมเสื้อนายเปียกแบบนั้นล่ะ?”

เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ๆตัว ค่อยๆหันหน้าไปสบตากับคนที่ตั้งคำถาม

“แกอ้วก” บอกพร้อมกับชี้ไปที่กะละมังที่อยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น

ยามาโมโตะเกาหัวแก้เขิน แล้วพยายามฝืนยิ้มอีกครั้ง

“ไม่เห็นต้องลำบากเลย”


ไม่ลำบากหรอกนะ ไม่เลย ฉันเต็มใจเสมอ


เงียบอยู่นานเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

ได้ยินแต่เสียงแอร์ที่เปิดไว้ดังออกมา

“นายไปอาบน้ำเถอะ ค้างที่นี่ก็ได้ วันนี้เขาคง ไม่กลับมาแล้วละ”


ปฎิเสธไปสิ..บอกว่าไม่...รู้มั้ยสิ่งที่กำลังทำมันไม่ถูกต้อง


เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่สูงกว่าอีกครั้ง แล้วพยักหน้าเบาๆ







กลิ่นหอมอ่อนโชยมาแตะจมูก ซึ่งเดาว่าคงจะมาจากผ้าขนหนู

ฮิบาริ เดินออกมาจากห้องน้ำชั้นบน พร้อมกับเสื้อผ้าตัวใหม่

“นึกว่าจะใส่ไม่ได้นะนี่ ถึงมันจะหลวมไปหน่อยก็เหอะ”

หลุบตาลงต่ำเมื่อได้ยินคำพูดของร่างสูง

ยกมือขึ้นมาดูเห็นแขนชุดนอนที่เขากำลังใส่มันยาวเลยข้อมือของเขาไปนิด

ก็อย่างว่าของที่ไม่ใช่ของของเขา ยังไงมันก็ไม่เหมาะกับตัวเขา

เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เชื้อเชิญให้เขาขึ้นมาข้างบนที่นั่งอยู่ปลายเตียง

แล้วทรุดนั่งลงข้างๆ กวาดสายตามองรอบๆห้อง มีทีวีตัวใหญ่อยู่ตรงหน้า

ตรงหน้าต่างมีโต๊ะเล็กๆและที่เขี่ยบุหรี่ พลันสายตากลับไปสะดุดรูปบนหัวเตียง

รูปที่ถ่ายคู่กันในกรอบไม้รูปหัวใจ เห็นรอยแตกนิดๆตรงริมขอบ

“ถ่ายนานแล้วน่ะ…ใช่ มันนานมากแล้ว”

ได้ยินเสียงทุ้มดังมาจากข้างหลังเหมือนกับรำพึงรำพันกับตัวเอง

ช่างเป็นน้ำเสียงที่แผ่วเบาเหลือเกิน หันกลับมาจ้องหน้าคนพูด

จ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังสั่นระริก

สะดุ้งเอนนิดๆเมื่อถูกซบลงบนอกอีกครั้ง

“กอดฉันหน่อยสิ”

ขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับคำขอร้องที่แผ่วเบาปานเสียงกระซิบ

จะให้กอด…..แบบไหน?

“แค่กอดเฉยๆน่ะ ได้มั้ย?”

นึกชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยกมือขึ้นโอบคอร่างสูง

หลับตาลงแล้วลูบแผ่นหลังเบาๆเพื่อปลอบประโลม

มีคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในใจ

คนคนนั้นไปไหน?...แล้วเขากำลังทำอะไร?

กัดริมฝีปากตัวเองแรงๆเพื่อหยุดความคิด แล้วปล่อยเวลาให้ผ่านไปช้าๆ

ไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว

ขอได้มั้ย...แค่ตอนนี้เท่านั้น... แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ ....แล้วเขาก็จะไป







มองขึ้นไปบนหน้าต่างที่เปิดไฟ

แปลก?

ทำไมวันนี้เจ้านั้นถึงขึ้นไปข้างบน

มือเรียวหยิบบุหรี่และไฟแช็คอันใหม่ที่พึงออกไปซื้อขึ้นมา

ไม่น่ามาหมดตอนนี้เลย ต้องเสียเวลาเดินออกไปซื้อตั้งใกล้

พึมพำอยู่ในใจอย่างเงียบๆ ก่อนจะเปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้าน






ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่ที่พวกเขาทั้งสองยังอยู่ในท่านั้น

แต่ก็ไม่อยากจะพูดอะไร อยากจะปล่อยให้เวลาผ่านไป นานเท่านาน







~แกร๊ก~







“ทำอะไรกันน่ะ!”

เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมกับผู้ที่เข้ามาใหม่

รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว แอบเห็นขอบตา

ของร่างสูงมีสีแดงนิดๆ






มือบางปล่อยให้บุหรี่ม้วนใหม่ล้นลงพื้น ทั้งที่พึงจุดขึ้น

รู้สึกแน่นที่หน้าอก มองดูร่างสูงด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมต้องถอดเสื้อ

แต่เขาก็พอจะเข้าใจอะไรลางๆ เมื่อสบตากับดวงตาสีนิลของคนอีกคน

อยากจะเดินเข้าไปกระชากคอถามว่าทำแบบนี้ทำไม

แต่ขาของเขาก็ยังยื่นอยู่ที่เดิม

..เห็นผ้าเช็ดตัวของเขาที่ถูกใช้..

..ชุดนอนของเขาที่ถูกเอาไปใส่ ..

..เตียงนอนของเขาที่มีคนอื่นนั่งอยู่..

..และคนที่เขารักอยู่กับคนอื่น..

“ทำไม?” อยากจะแสดงความเป็นเจ้าของ

แต่เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายคงไม่ต้องการ

สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดขึ้นใหม่ด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง

เหมือนจะสกัดกั้นน้ำเสียงที่กำลังสั่น

“ขอโทษที่รบกวน”

ปิดประตูลงช้าๆแล้วหันหลังกลับ

เดินโซเซลงไปข้างล่างอย่างเงียบๆ

รู้สึกเหมือนดำดิ่งลงไปในหมาสมุทรกว้างจนหายใจไม่ออก

ถ้ารู้ว่ารักแล้วเจ็บตั้งแต่แรก เขาคงจะไม่เลือกที่จะมีความรัก






รีบผละออกจากคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่คิดชีวิต

แล้ววิ่งตามอีกคนลงไปข้างล่าง กร่นด่าตัวเองด้วยคำหยาบอยู่ในใจ

เขาทำผิดอีกแล้ว ไม่อยากจะหาข้อแก้ตัว และไม่อยากจะเถียง

แต่ความเฉยฉาของอีกฝ่ายที่ส่งมาให้ มันก็ทำให้เขาไม่แน่ใจ



...เขาเป็นฝ่ายที่รักข้างเดียวรึเปล่า?..



เอื้อมมือไปคว้าแขนบางของคนที่เดินหันหลังให้อย่างรวดเร็ว

ตั้งใจจะคว้าเข้ามากอดเพื่อปลอบประโลม

แต่ก็ต้องหยุดชะงัก

เมือสบตากับดวงตาสีน้ำทะเลที่สงบนิ่ง



..คงมีแค่เขาคนเดียวที่เสียใจ?..




“มีอะไร?”

น้ำเสียงราบเรียบและปกติ ถูกส่งออกมาจากปากบาง

ยามาโมโตะกรอกตาไปมาอย่างสับสน ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

“ขอโทษ”




หลับตาลงช้าๆเพื่อเก็บน้ำตาที่กำลังจะไหลเอาไว้

พร้อมกับแกะมือที่ของอีกฝ่ายออกจากแขน

“ขอโทษ? เรื่องอะไร?”

ถามด้วยน้ำเสียงที่เฉยชาเช่นเคย

ไม่เอาแล้ว...เขาไม่อยากฟังแล้ว

คำขอโทษหรือคำโกหกของคนที่หลอกลวง

..กี่ครั้งแล้วที่เขาต้องเสียน้ำตา..

..กี่ครั้งแล้วที่ต้องนอนกอดตัวเองทุกคืน..

...กี่ครั้งแล้วที่ต้องเผชิญหน้ากับความเหงา
ความอ้างว้างและความเปล่าเปลี่ยวเพียงลำพัง...

ไม่เอาแล้ว...ไม่เอาอีกแล้ว ...ถ้ารักแล้วเจ็บ....

ถอดหายใจออกมาอย่างช้าๆคล้ายจะปล่อยวาง

แล้วสบตากับดวงตาสีน้ำตาลอย่างแนวแน่


“เรา....เลิกกันเถอะ”






Tbc.

ยังไม่จบนะ...แต่จบในภาคของจุดเริ่มต้น
เรื่องราวจริงๆกำลังจะดำเนินขึ้นหลังจากนี้
อ่า......ภรรยาบอกเลิกสามีแล้ว
เเล้วคุณสามีจะทำยังไง?
ว๊ากกกกกกกกก!!!!
ใครผิด บอกที ใครผิดดดด >.<
เป็นเพราะโกคุที่เฉยชา?
ท่านฮิที่มาทีหลัง?
หรือยามะที่ไม่น่าให้อภัย!!!
(อย่าเกลียดยามะนะ ><)
เหมือนจะเเต่งเรื่องบบนี้รุ่ง (รุ่งริ้งอะดิ)
สุดท้ายนี้ก็ขอโค้งงามๆเช่นเดิมสำหรับผู้อ่านทุกท่าน
แล้วก็คอมเม้นทุกคอมเม้นนะเจ้าคะ
^__________________________^

อ้ากกกกกกกกกกกกกก กล้านอกใจโกเคะเรอะ ยามาโมโตะ!!!

หย่าแล้ววิ่งไปให้คุณหมอดามอกเล้ยฮายะโตะ !!!
.......
....
..แต่...ก่อนอื่นเอา...คินโทคิเอาจากหัวกระผมให้หน่อยนะ TT_TT*

ว่าแต่อยากรู้เหตุผลที่ยามะนอกใจโกคุแฮะ...หรือมันเพราะความซึนของโกเคะกันเนี่ย...อืม~

ปักป้ายรอตอนต่อไปค่า

แอบอึ้งนิดๆกับความเร็วในการอัพของท่านค่ะ
เมื่อตอนเย็นเข้ามาดูทีนึงเห็นเริ่มเรื่องใหม่
ก็กะว่าเดี๋ยวตอนกลางคืนค่อยมาอ่าน
ปรากฏว่าท่านมาลงตอนหนึ่งซะแล้ว o[]O!!
(มานึกๆดู ปิดเทอมแล้วสินะคะ)

เอ่อ เม้นๆ...

...ท่านฮิเป็นชู้วววววววว O[]O!!!
ตอนแรกแอบงงๆเล็กน้อยว่าใครเป็นใครค่ะ=_=;
อ่านๆไปก็พอจะเข้าใจความสัมพันธ์คร่าวๆ
59 --> 80
80 --> 59
18 --> 80
ประมาณนี้สินะคะ...
...แล้วพวกมันจะซึนใส่กันทำเพื่อ??
ฟิกนี้คนที่น่าสงสารสงสัยจะเป็นท่านฮิตามเคย(กะโกคุด้วย)

ปล.ไม่เกลียดยามะหรอกค่ะ
ดูเหมือนว่าฟิกนี้ยามะก็น่าสงสารไม่ใช่เล่น
ลองนึกภาพหน้าของยามะตอนท้ายของchap1
(ที่โดนบอกเลิก)แล้วรู้สึกฮาๆยังไงไม่รู้ 55+
(ตกลงนี่แกสงสารจริงๆเรอะ=_=")

จริงๆมาอ่านตั้งแต่ทุ่ม 45 มั้งค่ะ...
แต่อินี่ไม่กล้าเป็นเม้นต์แรก...(หัวเราะ)
เลยหนีไปเล่นเกมแล้วค่อยกลับมานี่ละค่ะ (มันเล่นมาราธอนน่าดู)

เง้อ...ทะเลาะอะไรก๊านนนนนนนนนนนนนนน???
โกคุมีชู้เลยเหอะ...(หลบดาบปริศนาจากใครบางคนในทันใด)
อิวาสไม่ปลื้ม...ถ้ามันมีปัญหามากก็ 3พีเหอะท่าน...(มันยังยืนยันเสมอ/โดนตบ)

แต่บอกตรงๆว่ายามะโดนบอกเลิก...
อิวาสโคตรสะใจอะท่านนนนนนนนนนนนนนนน (หัวเราะ)
คงเก็บกดมาหลายฟิค...เอาคืนๆๆๆๆๆ
เคะเก็บกดจงเอาคื๊นนนนนนนน~ (วันนี้มันบ้าไปแล้วค่ะ...เพราะจู่ๆงานมันก็เข้าอย่างไม่ตั้งตัว/หัวเราะทั้งน้ำตา)

วาสว่างานนี้โกคุทำดีมากค่ะ...วาสปลื้มมากกกกกกกก (จะดีเรอะ...แบบนี้??)
งานนี้ไม่มีเคะไม่ผิดค่ะ เพราะท่านฮิถึงมาที่หลังแต่ก็ถูกกด(??) ส่วนโกคุ...ถูกเสมอแน่นอน!!! ><b
(สาบานได้ว่าอิวาสไม่ได้ลำเอียง...)

ดังนั้นถ้าจะผิด...ก็ยามะค่ะ ฟันธง!!!
(มันไม่ได้ลำเอียงจริงๆนะค่ะ)

มาต่อเร็วนะค่ะ...วาสจะรออ่าน รออ่านๆๆๆๆ (มันบ้าไปแล้วจริงๆ)

ปล.วาสไม่ยอมหยุดง่ายๆนะค่ะ เรื่อง 3พี...เพราะเรื่องนีน้อิวาสสนับสนุนมากค่ะ (หัวเราะ)

อ๋า คือแบบว่าก่อนจะทะเลาะกันเรื่องนี้
มีปัญหาอ่ารัยกันก่อนหรอ
ดูยามะก่าโกคุก็รักกันนิ ทำไมไม่เข้าใจกันน๊า

โกคุทำไมหนูมะร้องไห้หน่อยหล่ะ โฮ ๆ ยามะมานจาได้มะคิดไปคนเดียว

ฮิบาริดูจาน่าสงสารสุดน๊า
แต่อย่ามายุ่งก่ายามะเลย ดีโน่อยู่ไหนมาพากลับไปเร็ว ((55))

รออ่านต่อนะค่ะ