•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Leave it in your heart

Author : O๐_SHI-WA-WA๐O

Pairing : BF

Rate : infinity ~

Note : เป็นซองฟิคที่เอามาแต่งฟิคยาวค่ะ แต่จะยาวได้แค่ไหน...มาดูกัน - -;; อาจจะเน่าไปบ้างฝากติชมด้วยนะคะ

Note 2 : Chapter.1 ไปอ่านตามลิงค์เลยค่ะ >> bf-t5363-45.html

________________________________________________________________________

Chapter.2




ยามบ่ายของคฤหาสน์ใหญ่โตสมอำนาจ สวนหลังคฤหาสน์ปกคลุมไปด้วยทุ่งหญ้าเสียเขียวและเหล่าดอกไม้ต่างๆ ที่มีขนาดพอเหมาะลมยาม
บ่ายแม้จะร้อนแต่ก็ยังรู้สึกถึงความเย็น แต่สิ่งสะดุดตาเมื่อคนพบเห็นหาใช่ความสงบสวยงามของสวนแต่อย่างใด คงจะร่างของเจ้าชายที่นั่ง พิงไม้อยู่ นัยน์ตาใต้เรือนผมสีทองเหม่อลอยมองไปยังที่ไกลๆ


“รุ่นพี่ครับ มานั่งทำอะไรคนเดียวครับ?”เสียงหวานถามอย่างสงสัย


“...อย่ามายุ่งน่า ไอ้กบงี่เง่า”ร่างสูงออกไปไล่เบาๆ อย่างเหนื่อยล้า


“ประจำเดือนมาไม่ปกติหรือไง?”ร่างบางถามอย่างกวนโสตประสาตตามนิสัย


“ไปให้ไกลเดี๋ยวนี้!!!!”ร่างสูงหันมาตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดและรำคาญ


“ไปก็ได้!!”ร่างบางตอบกลับอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อภาพที่แล่นตรงเข้ามาในหัวทำให้หัวใจแทบหล่น


.


.


.


.


.


.


.


.


.


ใบหน้าของร่างสูงที่หม่นลงอย่างเศร้าซึม




ถึงแม้ผมอยากจะเดินจากไป......แต่ไม่รู้เพราะอะไร...

ผมปล่อยรุ่นพี่ที่เป็นนั้นไม่ได้จริงๆ



“คือ...รุ่นพี่ครับ ผมมีเรื่องอยากจะชวนรุ่นพี่ไปทำน่ะครับ”ร่างบางหันมาพูดด้วยเสียงหวานที่เย็นเอ่ยชวนคนที่นั่งอยู่


“น่ารำคาญ”


“แล้วแต่นะ ผมไปทำให้คุณผบ.ผมยาวคนเดียวก็ได้”


“สควอโล่น่ะหรอ!!!”ร่างสูงยืนขึ้นร้องเสียงดัง รั้งร่างบางด้วยใบหน้าที่เริงร่าขึ้น


“ครับ”ร่างบางแต่ตอบรับเบาๆ






ถ้าเป็นเรื่องของผบ.คนนั้น...ต่อให้รุ่นพี่รำคาญแค่ไหน

คงไม่ปฎิเสธจะวิ่งเข้าไปหาใช่ไหม



“พรุ่งนี้วันเกิดคุณผบ.นี่ครับผมเลยกะจะไปทำขนมให้น่ะครับ”


“ชิชิชิ~ งี่เง่า สควอโล่เกลียดขนม!! ไอ้กบโง่!!”ร่างสูงขึ้นเสียงใส่ ร่างบางมองก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ


“แล้วไงครับ?”


“แล้วไงหรอ ก็ไม่มีประโยชน์ไง แถมอีกอย่างถ้าเป็นพวกเค้กล่ะก็ เค้ามีคนทำให้แล้วล่ะ...”ประโยชน์หลังเบาลง พร้อมกับใบหน้าคมคายที่เศร้าลง และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ร่างบางถึงกับใจเสีย




ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนั้นได้ไหม

ได้โปรด ได้ไหม อย่าเป็นรุ่นพี่ที่เศร้าหมองแบบนั้นได้ไหม

รุ่นพี่รู้รึเปล่า รุ่นพี่เจ็บเท่าไหร่ ผมเจ็บหนักกว่านั้น

ผมน่ะแค่เห็นรุ่นพี่ยิ้มได้

.


.


.


.


.


.


.



ผมก็มีความสุขแล้วล่ะครับ







“ช่างสิครับ...ผมเชื่อว่าถ้ารุ่นพี่ตั้งใจจะทำให้จริงๆ ต่อให้คุณผบ.เค้าเกลียดขนมแค่ไหนเค้าจะต้องรับทานแน่นอนครับ”


“....แกแน่ใจนะไอ้กบ”


“แน่ใจสิครับ แต่ก็แล้วแต่รุ่นพี่นะครับ หงุดหงิดอยู่นี่”ร่างบางเหลือบตามองและกำลังจะเดินออกไป


“ดะ ดะ เดี๋ยวก่อนรอด้วยไอ้กบ!!”เจ้าชายร่างสูงร้องเรียกรั้งคนร่างบางที่เตรียมเดินไปมือหนาคว้ามือบางเอาไว้ จนเสียหลัก


“อ๊ะ!”




หมับ!




“เฮ้ เป็นอะไรรึเปล่า ซุ่มซ่ามจริง”ร่างสูงของเจ้าชายรับคนที่ล้มเสียหลักไว้ในอ้อมกอดแกร่ง จนแก้มนวลขาวขึ้นสีระเรื่อ


“บะ บ้า!! ใครล่ะที่รั้งผมลงมาน่ะ!!!”ร่างบางเด้งตัวออกจากร่างสูง ก่อนจะเอ่ยว่าคนตรงหน้า


“ไม่รู้สิ ที่รู้ๆเจ้าชายจะไปแล้ว~”


“รอด้วยสิครับ”








ภายในห้องครัวอันกว้างขว้างเหลือเฟือยสำหรับผู้ใช้ ที่มักมีเพียงกระเทยสาว(?)ที่มักใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูเดินร่อนไปมา แต่ในวันนี้ถ้ามองเข้ามา จะได้เห็นกับร่างบางสวมหมวกกบทรงประหลาด กับร่างสูงที่สวมมงกุฎประจำตัวในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาว


“สรุป รุ่นพี่จะทำเค้กอะไรเนี่ย!!”ร่างบางขึ้นเสียงอย่างเหลืออดหลังจากนั่งฟังคนเรื่องมากที่เลือกมากมาเป็นชั่วโมง


“ก็เค้กอันนี้ก็น่ากิน อันนี้ก็น่าอร่อย อันนี้ก็สวย อันนั้นก็ อันโน้นก็ใช้ได้ หน้านี้ก็แจ่มซะ บลาๆ”


“เอาเป็นว่าเลือกมาสักอย่างเถอะน่า”ร่างบางพูดปลงก่อนจะมองอย่างระอา


“ยังไม่เลือดดีกว่า ว่าแต่แกจะทำอะไรฮะ”เจ้าชายนักเชือดหันไปถามคนตัวเล็กกว่า


“คุกกี้ช็อคโกแลตชิฟน่ะครับ”


“งั้นแกทำก่อน เจ้าชายจะดูกบทำขนม ชิชิชิ~”ร่างสูงแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์


“...ก็ได้ เอาล่ะ”ร่างบางสูดหายใจเข้าก่อนจะเปิดตู้เย็นใกล้ๆ


“เนยนุ่ม 1 ถ้วย น้ำตาล ½ ถ้วย น้ำตาลทราย 1 ถ้วย ไข่ 2 ฟอง แป้งขนมปัง 2 ถ้วยกับอีก ½ เบ็กกี้งโซกา ½ ช้อนชา เกลือ ½ ช้อนชา ช็อคโกแลตชิฟ 2 ถ้วย”นัยน์ตาเขียวมองไปยังของที่หยิบออกมาแล้วตรวจเช็คดู


“เอาล่ะ ครบแล้ว”ร่างบางว่าขึ้นก่อนจะเตรียมอุปกรณ์ พร้อมกับเปิดสูตรวิธีทำ มือบางผสมเนยกับน้ำตาลและไข้เข้าด้วยกัน ก่อนค่อยๆตีจนขึ้นฟู ก่อนจะทำการผสมวนิลา และแป้งขนมปัง เบ็กกิ้งโซดาและเกลือเข้าด้วยกันในอีกถ้วยหนึ่ง ก่อนจะนำมาผสมเข้าด้วยกัน ใบหน้าหวานเปื้อนแป้ง ขับให้ดวงหน้าหวาน ดูน่ารักขึ้นมาอีก

“..ไอ้กบ เลอะหมดแล้ว”มือหนายกขึ้นก่อนจะค่อยๆเช็ดแป้งที่เปื้อนตามแก้มและมุมปากอย่างเบามือและอ่อนโยน นัยน์ตาสีเขียวเหลือบมองคนตรงหน้า ก่อนที่แววตาคู่นั้นจะเศร้าลง มือบางยกขึ้นปัดมือหนาออก ก่อนจะการเช็ดหน้าของตัวเอง


“ผมเช็ดเองได้ฮะ...”





อย่าทำเหมือนแคร์ผมจะได้ไหมครับ อย่าทำเหมือนผมมีค่า

พอในสายตารุ่นพี่





“ชิ...ไหนเจ้าชายชิมสิ!”ร่างสูงจิ๊จ๊ะเล็กน้อยก่อนจะหยิบช้อนเล็กตักส่วนผสมที่อยู่ในถ้วย


“....อร่อยเหมือนกันนะ”




ตึก ตึก ตึก ตึก

พอเถอะ อย่าเต้นแรงแบบนั้นสิถ้าเค้าได้ยิน

.


.


.


.


.


.


.


.


.


.


.


.




จะทำยังไงล่ะ?









++++++++++++++++++++++++++++++++++

To be...
ฝากติชมด้วยนะคะ มีคำผิดก็ขออภัย~ TT^TT

คู่หายากแห่งปี

สงสารกบน้อยอ่า ตกลงว่าเบลชอบฉลามเหรอ

ม่ายน้าเจ้าชายต้องคู่กับกบดิถึงจะถูก

รออัพ ตอนต่อปายยยยยยยย

สงสารกบน้อยกลอยใจ

เจ้าชายบร้า! ป๋าหลามเค้าคู่กันน

มีกบน่ารักข้างตัวยังไม่มองอีกกกก

เชียร์น้องกบสุดใจขาดดิ้น

ครีมคุกกี้เปื้อนหน้าโมเอะคั่ก >O<

โอ้ว ร้อนแรง
น่าสงสารฟรานน้อยนะ คิคิคิ
มาต่อไวๆ

สงสารฟรานเหมือนกัน ~
กบครีมเปื้อนหน้า เป็นภาพที่น่าดูมาก

PS. มาอัฟตอนต่อไปเร็วๆนะ

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยTT[]TT~!!


เจ้าชายบ้า!!! (/โดนตบ)




เชียร์ BF สุดขาดใจดิ้น มาอัพไวๆนะคะ วันเว้นวันเลยยิ่งดี ชอบบบบ><~

/me สครีมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม !!!!! >[]<

คู่โปรดอีกคู่ ในที่สุดก็มาต่อจากภาคที่แล้วแล้วสินะ !!

งิ้งๆๆๆ >///<

อยากกินขนมที่ฟรานจังทำจังเลย งิ้งๆๆๆ

สงสารกบน้อย ...เบลบ้า!

สงสารกบ T[]T

เฮ้ย เบลหันมาทางนี้บางดิ!!!

เชียร์ BF ขาดใจ >.<


Ps.รอตอนต่อไปนะค่ะ ^^

เง้อ...สงสารกบน้อยอ่า...
เจ้าชายยังคงเป็นเจ้าชาย...แต่...
จะไม่หันมามองกบจริงๆ เหรอ
หรือเจ้าชายมีอะไรแอบแฝงกันแน่
อ่อนโยนก็เป็นนี่นา...ไม่น่าจะมองไม่เห็นนะ

รอเวลาให้เจ้าชายหันมามองกบน้อยน่ารักค่ะ >v<

Chapter.3










“ต๊ายตาย!!”



เสียงแปดหลอดแหลมปรี๊ดดังขึ้นลั่นปราสาท เมื่อกระเทยสาว(?)คนงาม(?)มอง(อดีต)ห้องครัว ที่ตอนนี้หาเค้าโครงเดิมไม่ได้ วอปเปเปอร์สีหวานเต้มไม่ด้วรอยคราบและรอยกรีด พร้อมกับมีดทรงอันเป็นเอกลักษณ์ปักติดให้เห็นอย่างทั่วถึง ข้าวของกรระจัดกระจายพร้อมทั้งแป้งขนม และ อะไรต่างๆนาๆ กระจัดกระจายเลอะเทอะ พร้อมทั้งตัวต้นเหตุทั้งสองที่อยู่ในสภาพเหม็นคาวไข่ เลอะครีม ตัวขาวโพลนด้วยแป้ง สภาพจัดได้ว่าเละเทะ ไม่เหลือเค้าผู้นำระดับสูงของวาเรียเลยสักนิดเดียว

“นี่ทำอะไรกันจ๊ะเนี่ย เละขนาดนี้!!”



“เป็นเพรารุ่นพี่น่ะแหละ เล่นบ้าอะไรก็ไม่รู้...”



”เจ้าชายไม่ผิดนะ เจ้าชายก็แค่รำคาญกบบ่น ชิชิชิ~!”



“ผมสอนตะหากล่ะ!”



“บ่นตะหาก!”



“อย่าทะเลาะกันสิจ๊ะ”




แม่บ้านคนงาม(?)กล่าวหยุดทั้งสองก่อนที่จะเกิดสงคราม พรางส่งผ้าขนหนูให้ทั้งคู่ ทั้งสองรับมาก่อนจะเช็ดเนื้อตัว แต่สายตาก็ยังไม่เลิกแว้งกัดกัน



“เอ้าๆ จ้องกันเข้าไปเดี๋ยวก็ท้องกันพอดี”กระเทยสาวเอ่ยปากแซว เด็กไม่รู้จักโต ทั้งสองคนที่เปลี่ยนเป้าหมายจ้องจะกินไส้กระเทยแทน



“เอ้า! ไอ้พวกเด็กเปรต ผีเข้ากันรึไงถึงได้มาอยู่ที่สวะของลุซซูเรียเนี่ย?”เสียงอันคุ้นหูของผู้ถือตำแหน่งรองผบ.ดังขึ้น เจ้าชายหูดีหันมองอย่างว่องไว พร้อมกับวิ่งเข้ากอดคอเต็มแรง



“แอ่ก! ปล่อยนะโว้ย! ไอ้เด็กเวร น่ารำคาญว้อย!!!!”



“เจ้าชายคิดถึงสควอโล่มากๆเลย ไม่มีคนอยู่เล่นด้วยเลย”



“ไอ้ฟรานละโว้ย! ไอ้บอสบ้านั่นอุส่าต์หากบมาให้แกเชือดเล่นแล้วนะเนี่ย!!”



“ผบ.ครับ ช่วยลดเดซิเบลเสียงด้วยนะครับ ขี้หูผมแทบจะออกมาโชว์สเต็ปบีบอยแล้ว”



“แกอยากตายนักใช่ไหมไอ้ฟราน!!!!”



เสียงทะเลาะโวยวายเสียงดังกระหึ่มภายในห้องครัวสีหวานแหวว ข้าวของที่เละเทะกลายเป็นทวีคูณ ความเลอะเทอะกลายเป็นยกกำลังเข้าไปอีก ลุซซูเรียได้แต่ถอนหายใจกับการทะเลาะอย่างขาดสติของ ฉลาม เจ้าชาย และ กบ ที่ไม่รู้ว่าโคจรกันอีท่าไหน ถึงได้มาเจอกัน



“ว่าแต่พวกแกทั้งคู่คิดยังไงถึงมาเข้าครัวฟะ”



“ก็....”

มือหนาของเข้าชายยกขึ้นหัวตัวเอง พรางนึกคำแก้ตัวเพื่อที่จะทำเซอร์ไพร์สคนตรงหน้า ร่างบางข้างๆคิดในใจเพียงลำพัง นัยน์ตาสีเขียวทะเลเหลอบมองเตาอบ ก็นึกขึ้นได้ กับถาดขนาดกลางที่มีคุกกี้รูปหัวใจเรียงรายอยู่ในนั้น



.

.

.

.

.

.

.




คุกกี้พวกนั้น ผมอยากให้รุ่นพี่นะ




อยากจะให้รุ่นพี่ได้กินและบอกกลับผมว่ามัน อร่อย






แต่...

.

.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.







ผมอยากเห็นรุ่นพี่ยิ้มมากกกว่า



“อ๋อ! รุ่นพี่เค้ามาทำคุกกี้ให้ผบ.น่ะครับ เพื่อเป็นการขอบคุณที่คอยดูแลมาตลอดน่ะครับ”ร่างบางรีบตอบพรางดึงถาดคุกกี้ในเตาอบออกมาให้ดู



“ไอ้เด็กเปรตมันมาสำนึกบุญคุณอะไรฉันล่ะฟะ?”



“พอดีว่า ว่างงานนะครับ”



“พวกแกนี่นะ...”ฉลามขาวพูดขึ้นก่อนจะหยิบคุกกี้ในถาดเข้าปาก สักครู่ก่อนจะตอบมา ที่ทำให้เจ้าชายนักเชือดมีความสุขแถบล่องลอย



“ก็อร่อยดีนิ ว่างๆก็ทำให้กินก็ได้....นะ”ฉลามขาวตอบก่อนที่แก้มจะขึ้นสีอย่างเขินอายและรีบเดินออกไป



“สควอโล่ชมด้วยล่ะ!!!!!!”

ร่างสูงของเจ้าชายกระโดดเริงร่า ริมฝีปากหยักได้รูปเผยยิ้มอย่างดีใจราวกับเด็กได้ของเล่น ภาพที่เห็นทำเอาร่างบางข้างๆ รู้สึกชื้นใจและเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน




ดีแล้วล่ะ ที่รุ่นมีความสุข




ดีแล้วล่ะ ที่รุ่นพี่ยิ้มออกมาอย่างนั้น




ถึงแม้คำพูดนั้น ผมอยากได้ยินจากรุ่นพี่มากๆก็ตาม






‘ ก็อร่อยดีนิ ว่างๆก็ทำให้กินก็ได้....นะ ‘



เพียงพริบตาขอเพียงสังเกตนัยน์ตาสีเขียวทะเลที่เยิ้มคลอด้วยน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่ก็เพียงชั่วครู่ น้ำสีใสก็ค่อยๆแห้งเหือด พร้อมกับเสียงใสที่ร้องเตือนสติตนและร่างสูงของรุ่นพี่ตน



“เอาล่ะครับ รอดไปแล้วแต่เรื่องเค้กเอาไว้มาทำคืนนี้นะครับ”



“แน่นอน แต่เจ้ากบต้องมาสอนเจ้าชายนะ!”เจ้าชายปรี่เข้าใกล้ๆ ก่อนจะหยิกแก้มนวลนุ่มของร่างเล็กตรงหน้า บิดไปมาอย่างสนุก



“โอ๊ย! ผมเจ็บนะครับรุ่นพี่!!”ร่างเล็กท้วงขึ้น ให้คนขี้แกล้งปล่อยมือจากแก้มตน พยายามสะบัดจนหลุด แล้วรีบวิ่งหนีทันที




เวลาของนภามืดย่างเข้ามาถึง ในขณะที่ทุกคนภายในปราสาทและไฟทุกดวงหลับและดับลง มีเพียงห้องครัวของปราสาทที่เปิดไฟไว้พร้อมกับร่างของ เจ้าชายนักเชือดและกบ ที่กำลังทำภารกิจเซอร์ไพร์สวันเกิดของ…คนพิเศษ เวลาล่วงเลยผ่านไปข้ามจุดเวลาเที่ยงคืนพร้อมกับเจ้าชายแห่งวาเรียที่ฟุบหลับไปนานแล้ว คงมีแต่ร่างบางที่ถ่างตาฝืนสังขารและความง่วงเพื่อรอนำเค้กที่คนข้างทุ่มเททำ

ติ๊ง!

เสียงเตาอบดังเพื่อเตือนถึงของภายในที่อบเสร็จเรียบร้อย ร่างบางสะบัดหัวเพื่อไล่ความงัวเงียออกไปก่อนจะสวมถุงมือและดึงเค้กออกจากเตา



“...น่ากินเหมือนกันนะครับ ผมเองก็อยากจะกินจังเลยล่ะ”

.

.

.

.

.

.





ฝีมือการทำเค้กของรุ่นพี่น่ะ แต่ไม่ได้ทำเพื่อผมนี่



มือบางยกขึ้นขยี้ตา แต่กับสัมผัสได้ถึงน้ำใสที่เริ่มก่อตัวน้อยๆ ก่อนจะสะบัดหัวไปมาอีกครั้ง เพื่อไล่ความฟุ้งซ่านออกไป ก่อนจะยกซอฟครีมที่แช่ไว้ออกมา แต่ก็ยังไม่ยกขึ้นปาดครีมลงบนหน้าเค้ก คิ้วเรียวขมวดหากัน ตาขวากระตุกน้อยราวกับเป้นสัยญาณเตือน มือบางหันไปหาช้อนชิม ซอฟครีม



“เค็มปี๊เลย! รุ่นพี่งี่เง่าก็บอกอู่ให้คาดผมเป็นไงล่ะ เปลี่ยนจากน้ำตาลเป็นเกลือซะงั้นน่ะ!!!”หลังจากชิมเสร็จร่างบางก็ฉอดกล่าวว่า คนดื้อ ที่ไม่ยอมฟังคำพูดของตน ก่อนที่มือบางจะยกขึ้นขยี้ผมของคนที่หลับอยู่เบาๆ



“อีตารุ่นพี่บ้า ผมต้องช่วยใช่ไหมเนี่ย ฮ้าวว~”ร่างบางยิ้มเศร้าๆพรางพึมพำและหาววอด นัยน์ตาสีเขียวทะเลเหลือบมองนากาแขวนผนัง ที่ตีบอกเวลาตีหนึ่งยี่สิบ







เพราะรุ่นพี่อีกแล้วนะ ไม่รู้รึไงเด็กกำลังโตแบบผมน่ะ


ต้องนอนวันละ 8-10 ชม. นะครับ






ไม่รีรอเวลาร่างบางเทซอฟครีมอันเก่าทิ้งและล้างถ้วยใส่ และทำการทำซอฟครีมขึ้นมาใหม่ และปาดครีมแต่งหน้าเค้กด้วยตนเอง เวลาผ่านไปล่วงเลยเค้กใกล้เสร็จสมบูรณ์เหลือเพียงประโยค บนหน้าเค้กครีมนม ถูกบีบเขียนด้วยสตอเบอร์รี่






‘ Happy Birth Day , Squalo
From…Belfegone ‘




“เสร็จสักที...เค้กเพื่อคนพิเศษของรุ่นพี่”ร่างบางยกมือขึ้นปาดครีมลอยเลอะบนใบหน้า พรางยิ้มเศร้าๆให้กับเค้กตรงหน้า





ถ้าเป็นผมรุ่นพี่จะทำให้ไหมนะ ?

.

.

.

.

.

.
.

.

.

.

.

.







อิจฉาจัง คุณผบ.คนนั้นโชคดีจังเลยนะครับ







++++++++

To be

สู้ต่อไปน่ะค่ะ

อิอิอิ

ง่ะ!

ทำไมมันเศร้าอีกแล้วง่า~!!!

(ไอ้)เจ้าชายบ้า!!!~ (/โดนมีดปาใส่)



ตื่นได้แล้วย่ะ หลามน้อยเป็นของป๋าเท่านั้น!!
ไปหาฟรานจังเดี๋ยวนี้น้าTT[]TT~!!!

ต่อแล้ว

ม่ายเอาน้าน้องกบอย่าเศร้าเลย

เดี๋ยวม่ายน่ารักน้า

รอต่อปาย

เห็นว่ามาอัพ...เลยแว่บเข้ามาดู
รันทดหดหู่ได้อีก...สงสารฟรานจัง

จะมีคนเห็นอาการฟรานบ้างมั้ย??
ใครจะสังเกตสายหมอกคนนี้ได้บ้างน้า...
เจ้าชายซื่อบื้อ...ซื่อบื้อๆๆๆๆ...ชิๆ
ยังไงหลามน้อยก็มองแต่ป๋าอยู่แล้วล่ะน่า...ชิๆ
หวังไปก็เท่านั้นนะเจ้าชาย...
หันมองทางอื่นบ้าง...อะไรบ้างงง

มารอเจ้าชายหายซื่อบื้อ...ชิๆ >v<