•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Last Farewell
Paring : D18 [DinoxHibari]
Rating : PG-13
Author : Rukki
MSN: rukkisanta@windowslive.com



ความทรงจำคือส่วนหนึ่งของชีวิต
ชีวิตที่ไร้ความทรงจำคือชีวิตที่ต้องเริ่มต้นใหม่
คนที่ถูกลืม .. กับคนที่สูญเสียความทรงจำ ..
ใครเจ็บปวดกว่ากัน

.
.
.

Intro

ปัง..........!!!!
เสียงลั่นไกที่ดังขึ้นเพียงนัดเดียวก็เหมือนกับพรากเอาทั้งชีวิตของบอสหนุ่มแห่งคาบัคโรเน่ไป
ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ราวกับจะอันตรธานหายไปเสียเดี๋ยวนี้ เสียงเพรียกเรียกเจ้าของร่างเล็กที่ล้มลงไปบนพื้นคอนกรีตเปียกชื้นเพราะพิรุณจากท้องฟ้าเท่าไร ก็คงไม่ลุกขึ้นมา
พยายามตะเกียกตะกายเข้าไปหาคนสำคัญ แต่ลมหายใจของตัวเองก็รวยรินเต็มที เปลือกตาที่พยายามข่มให้เปิดก็ดูหนักอึ้งเสียเหลือเกินในยามนี้ หยาดสายน้ำตาพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ภาพตรงหน้าก็พร่ามัวเหลือเกิน

“หึ .....” เสียงหัวเราะแสนเย็นชาดังขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มร่างสูงโอบอุ้มร่างของฮิบาริขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ช่างผิดกับการกระทำเมื่อครู่เสียจริง

“เด็กคนนี้น่ะ ... ฉันขอแล้วกันนะ ดีโน่” ดีโน่กัดริมฝีปากอย่างเจ็บแค้น โกรธและเกลียดตัวเองอย่างที่สุดที่ไม่สามารถปกป้องเอาไว้ได้ -- อีกครั้ง

“เรโน่ !! วางเคียวยะไว้ !! เคียวยะไม่เกี่ยว ! แกเกลียดฉัน แกก็ฆ่าฉันซะ !!!”

“ทรมานแกมันสะใจกว่าเยอะเลยว่ะ ดีโน่” ถึงแม้ว่าภาพตรงหน้าจะพร่ามัวขนาดไหน แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะลืมใบหน้าของเรโน่ ใบหน้าเยาะเย้ยนั่น เขาเกลียดมันเหลือเกิน

“สำคัญมาก ... แล้วทำไมถึงปล่อยให้หลุดมือ แกนี่มันโง่จริงๆเลย แล้วเจอกันนะ ....... น้องชาย”

ร่างของเรโน่หายไปพร้อมกับร่างไร้สติของฮิบาริ และมาพร้อมกับคำที่เสียดแทงเข้าไปในหัวใจอย่างที่สุด .... ‘น้องชาย’

.
.


Chapter 1

สิบสองชั่วโมงก่อนหน้านั้น ..........

ฮิบารินั่งนิ่งอยู่บนโซฟานุ่มของห้องของกรรมการรักษาระเบียบ ดวงตาสีรัตติกาลคู่เรียวสวยจับจ้องไปยังหนังสือเล่มเล็กในมือ
ทั้งๆที่พยายามตั้งใจอ่านเต็มทีแล้ว แต่ตัวหนังสือสีดำกลับไม่เข้าไปในสมองซักนิด ว่าแล้วก็หงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก

ทำไมฉันถึงจะต้องไปคิดถึงผู้ชายแบบนั้นด้วยกันนะ

“คุณเคียวครับ” รองประธานร่างสูงเดินเข้ามาในห้องอย่างไร้สุ้มไร้เสียง เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ดวงหน้าหวานหันมาเป็นเชิงถามว่ามีธุระอะไร

“อีก 5 นาที จะเริ่มคาบเรียนแล้วนะครับ เอ่อ ... คุณดีโน่กำลังเดินทางมายังโรงเรียนนามิโมริครับ”

“บอกฉันทำไม” เสียงเล็กแกล้งประชดไปอย่างนั้น คุซาคาเบะรู้ดีว่าใครว่าดวงตาคู่เรียวของคุณเคียวกลับฉายความรู้สึกได้ดีที่สุด

ฮิบาริก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า แต่เมื่อมือจะเอื้อมไปเปิดประตูเท่านั้น

ปึง !!
เสียงกระแทกของประตูดังขึ้นอย่างแรงจนคนที่ได้ชื่อว่าเก่งกาจที่สุดในโรงเรียนนามิโมริตกใจล้มลงนั่งบนพื้นพรมนุ่ม

“เคียวย๊า ~!! คิดถึงจังเลย ~!! …… เคียวยะ ! ลงไปนั่งบนพื้นทำไมกันล่ะ ขึ้นมานั่งดีๆ สิ..” ดีโน่โค้งลงไปพยุงร่างเล็ก ท่าทางอ่อนโยน นุ่มนวล จนทำให้ลืมความโมโหเมื่อครู่ไปจนสิ้น...




จริงหรือ ...??

ทอนฟาคู่ใจถูกยกขึ้นมาและกระทุ้งเข้าไปยังหน้าท้องของร่างสูงเสียเต็มแรง แต่คงเป็นโชคดีหรือความเคยชินของชายหนุ่มที่ทำให้ไหวตัวทันต่อการโจมตีของคนรู้ใจ

“เคียวยะใจร้าย ..” น้ำเสียงทุ้มกระซิบลงมาข้างใบหูเล็ก สองเรียวแขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กไว้ด้วยความคิดถึงห่วงหา จมูกโด่งสูดความหอมกรุ่นจากซอกคอระหงโดยไม่อายสายตาของกรรมการคุมกฎในห้องแม้แต่น้อย
คุซาคาเบะกวักมือเรียกให้ลูกน้องทีเหลือรีบออกจากห้องโดยเร็ว และเพียงไม่ถึงนาที ทุกคนที่อยู่ในห้องเมื่อครู่ก็หายไปหมด เหลือเพียงบอสหนุ่มแห่งคาบัคโรเน่กับผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่เท่านั้น

มือแกร่งโอบอุ้มสองมือเล็กของคนรักเอาไว้ เพราะเคียวยะตัวเล็กนิดเดียว ทำให้เขากำข้อมือของอีกฝ่ายได้ด้วยฝ่ามือเดียว

ร่างเล็กแสร้งทำเป็นไม่สนใจชายหนุ่ม ดวงตาคู่เรียวเสออกไปนอกหน้าต่าง มองดูท้องฟ้าสีสดใส แต่ก็ต้องสะดุดกับสัมผัสเย็นเฉียบที่เรียวนิ้วนางข้างซ้าย แหวนทองสีสะดุดตา รอบๆ ของมันมีตัวอักษรสลักอยู่รอบๆ ตัวอักษรสีเงิน.....

“ดีโน่ ...?” เสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มเป็นเชิงถาม ดวงตาคู่เรียวที่มักฉายแววเด็ดเดี่ยวตลอดเวลา ตอนนี้กลับมีแต่ความฉงน

“สั่งทำพิเศษเลยนะ ทองแท้นะจ้ะ เคียวยะจ๋า และตัวอักษรสีเงินนี้ก็ของจริงชัวร์ป๊าบ ไม่ใช่เงินเคลือบ” ดีโน่สาธยายถึงคุณลักษณะของแหวนเสียเสร็จสรรพ

“เคียวยะชอบมันไหม?” ดีโน่ยกมือซ้ายขึ้นมาให้อยู่ในระดับสายตาของเด็กหนุ่ม แหวนทองแบบเดียวกับที่อยู่บนนิ้วนางของเขาก็อยู่บนนิ้วของดีโน่

“ไม่” ร่างเล็กซุกหน้าลงไปที่อกแกร่งเพื่อปกปิดสีเรื่อที่ขึ้นจัดบนใบหน้า ความสุขประหลาดในใจกำลังเอ่อล้นจนแทบสำลักออกมา

“ไว้อีก 5 ปี ฉันจะไปขอเคียวยะแต่งงานจากสึนะเองนะ ตอนนี้ขอจองไว้ก่อนนะ” วาจาปนทะเล้นจนอดจะหมั่นไส้ไม่ได้ ทั้งที่ไม่ได้ถามความสมัครใจของเขาซักคำ ว่าอยากจะแต่งด้วยหรือเปล่า

แต่ถึงอย่างนั้น ..........
ก็ช่างมันเถอะ ..........
แค่มีนายอยู่ตรงนี้ก็ดีสำหรับฉันที่สุดแล้ว


หากมีหลายคนที่พูดกันว่า ......... ความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน

.





.

“คืนนี้เคียวยะค้างกับฉันนะ นานๆ ทีฉันจะกลับมา” ดีโน่เอ่ยเสียงใส่ในขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องไปยังพื้นถนน

“นานๆ ที แกจะกลับมา ? ฉันเห็นแกกลับมาที่นี่ทุก 3 วัน” มีไม่มีครั้งนักที่เคียวยะจะพูดจาตรงไปตรงมา แต่การพูดตรงแบบนี้นี่แหละ ที่ทำให้เขารู้สึกสะอึกทุกที

“ดีโน่!!! ตั้งใจขับรถหน่อยสิ !!!’’

ฮิบาริแผดเสียงลั่นเมื่อเห็นว่าสติของชายหนุ่มข้างกายหลุดลอยจนไม่มีสมาธิกับรถบนถนน





“ท่านเรโน่ครับ .... ที่อยู่ในรถคือท่านดีโน่ ส่วนเด็กผู้ชายที่นั่งข้างมาด้วยชื่อฮิบาริ เคียวยะ เด็กนั่นเป็นผู้พิทักษ์เมฆาของวองโกเล่แฟมิลี่ครับ” เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบและมืด

“เออ รู้แล้วน่า” ชายหนุ่มร่างสูงจรดบุหรี่ริมฝีปาก ดวงตาสีฟ้าใสไม่ได้สนใจลูกน้องข้างกายแม้แต่น้อย กลับจับจ้องยังรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นไปตามถนน ริมฝีปากเผยอปล่อยนิโคตินสีเทาเข้มออกมาส่วนหนึ่ง เรือนผมยาวสีทองถูกรวบไว้ด้านหลัง แผ่นหลังกว้างเอนพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ

“ฮิบาริงั้นเหรอ ... นามสกุลเดียวกับผู้หญิงคนนั้นเลยนะ” เรโน่เอ่ยขึ้นช้าๆ ในมือของชายหนุ่มมีรูปขนาดโปสการ์ดของฮิบาริ เคียวยะอยู่ในมือ

“หน้าก็เหมือนๆ กันซะด้วยสิ.....”

“ท่านครับ แล้วตกลงคืนนี้ ท่านจะเอาจริงเหรอครับ”

“แน่นอน มันแย่งเอาทุกอย่างของฉันไป แล้วฉัน ----- จะเอาของมันมาซักอย่างนึงเนี่ย ไม่กระทบมันเท่าไหร่หรอก....” เสียงทุ้มเอ่ยเยียบเย็นจนทำให้เลือดในกายของคนฟังเย็นเฉียบไปตามกัน







“เคียวยะ วันนี้ดินเนอร์เป็นอะไรจ้ะ ?” เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับเรียวแขนที่ตวัดรอบร่างบาง ดวงหน้าคมซุกลงที่บ่าเล็กอย่างพยายามเอาแต่ใจ ทั้งที่มันแสนยากเย็น ร่างเล็กของคนในอ้อมกอดดิ้นขลุ่กขลัก

“ถ้าแกยังไม่ปล่อย ฉันจะเอามีดเฉาะหัวแก” มีดที่เมื่อครู่กำลังแล่เนื้อ ตอนนี้ถูกยกขึ้นมาระดับเดียวกับใบหน้าของดีโน่ จนทำให้ชายหนุ่มถึงกับผละออกมาจากร่างกายบอบบางนุ่มนิ่มด้วยใบหน้าที่ฉายแววเสียดายเป็นอย่างยิ่ง

“อ๊ะ ! 4 โมงแล้วเหรอเนี่ย เคียวยะ เดี๋ยวฉันกลับมานะ ติดธุระกับรีบอร์นนิดหน่อยน่ะ”

“กลับมาให้ทันอาหารเย็นล่ะ.....” เสียงเล็กของคนรักเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยเพราะความเคอะเขิน ทำให้ดีโน่เผยรอยยิ้มด้วยความสุขใจ

“จูบทีนึงสิ .....” ฮิบาริหันหลังกลับมาหาชายหนุ่มด้วยแววตาฉงน แก้มใสซับสีเรื่ออย่างน่ารัก เปลือกตาบางปิดลงพร้อมกับรับสัมผัสนุ่มนวลอ่อนโยนซึ่งถ่ายทอดออกมาจากร่างสูง ดีโน่ผละออกมาจากร่างของฮิบาริอีกครั้ง ก่อนจะหายไปจากคอนโดพร้อมกับลูกน้องคนสนิท


ไม่ทันได้นึก ------ ว่าบางทีนี่อาจจะเป็นสัมผัสสุดท้ายที่ทั้งคู่จะได้รับจากกันและกัน






“ว่าไง รีบอร์น ....” ดีโน่ถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะกินข้าวในบ้านของศิษย์น้องผู้น่ารัก และอดีตครูสอนพิเศษก็นั่งลงโต๊ะตรงข้าม ส่วนพวกโรมาริโอ้ก็ยืนอยู่ล้อมรอบ ดวงตาสีฟ้าทอดมองร่างจิ๋ว น่าแปลกยิ่งนักที่วันนี้ดวงตาสีนิลของรีบอร์นดูจริงจังกว่าทุกครั้ง

“ดีโน่ แกได้ยินเรื่องของเรโน่หรือยัง ?” ฉับพลันที่ได้ยินประโยคคำถามจากอดีตครูพิเศษ ดวงหน้าที่ติดจะขี้เล่นของดีโน่ก็แปรเปลี่ยนเป็นไปทันที

“หมายความว่ายังไง หมอนั่นหนีออกมาจากวินดีเช่งั้นหรือ ?”

“ทำนองนั้น ยิ่งไปกว่านั้น หมอนี่มุ่งหน้ามาที่ญี่ปุ่น” ใบหน้าของดีโน่เคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม ในทันทีบอสหนุ่มก็พลันคิดถึงใครบางคนซึ่งอยู่ที่บ้านของเขา ในตอนนี้ที่อันตรายกว่าใคร !

“บอสใจเย็นครับ นั่นคุณฮิบาริน่ะครับ.........” โรมาริโอ้จับบ่าแกร่งของหัวหน้าไว้

ดีโน่พยายามประคองสติตัวเองไว้ให้ได้มากที่สุด และลงมานั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง แม้ว่าหัวใจจะยังคงพะว้าพะวังกับคนรัก

“ดีโน่ ฉันรู้ว่าแกกลัวว่ามันจะเหมือนกับอายะ แต่นั่นมันฮิบาริ ไม่มีทางที่หมอนั่นจะเสียท่าหรอก” เป็นอีกครั้งที่คำพูดของรีบอร์นมีผลต่อดีโน่ ทำให้ชายหนุ่มใจเย็นลงได้มาก

ใช่ .. มันจะไม่มีวันเหมือนกับเรื่องของอายะ .........




ฮิบาริก้มลงมองแฮมเบอร์เกอร์ในกระทะอย่างช่างใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำอาหารต่างประเทศ เพราะปกติก็จะทำแต่อาหารญี่ปุ่น แต่ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะเริ่มเบื่อปลาดิบเหตุก็เพราะเขาทำให้กินทุกวัน แม้ว่าดีโน่จะไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาให้เขาเห็นก็ตามทีเถอะ
ว่าแต่ ----- นี่ก็จะหกโมงแล้ว ทำไมหมอนั่นยังไม่กลับมาอีก

แล้วทำไมเขาต้องไปสนใจความรู้สึกมันขนาดนี้ด้วยเนี่ย !!
ทำไมเขาต้องทำตัวเหมือนพวกคู่แต่งงานใหม่ด้วยนะ !!

ร่างบางวางถาดแฮมเบอร์เกอร์บนโต๊ะกินข้าวสำหรับสองที่ ไข่ดาวสองฟอง พร้อมกับถาดเฟรนซ์ฟราย และสลัดราดครีม พลันคิดก็ทำให้ดวงหน้าใสแดงฉ่าขึ้นทันที

บ้า ! บ้าที่สุด !

ฮิบารินั่งลงบนเบาะโซฟานุ่ม อุ้งมือเล็กทุบแรงๆ เข้าที่โต๊ะข้างโซฟาหลายที เป็นผลให้ลิ้นชักที่ถูกล๊อคไว้เด้งออกมา

ลิ้นชักนี่ .... แม้ว่าเขาจะมีนิสัยไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่หมอนี่คือดีโน่ มันจะมีความลับซักกี่เรื่องที่ปิดบังเขาไว้

เอกสารจำนวนมากถูกดึงออกมาจากลิ้นชัก ส่วนมากก็เป็นพวกงานของหัวหน้าแก๊งค์ และเอกสารพวกนี้ก็เป็นเอกสารที่ถูกสำเนามาอีกทีเท่านั้น ในขณะที่ฮิบาริกำลังมองเอกสารเหล่านั้นด้วยแววตาสนใจ
ก็มีบางสิ่งหลุดออกมาจากกระดาษหนาปึกเหล่านั้น ร่างเล็กค่อยๆ โน้มตัวลงไปเก็บมัน มันเป็นรูปถ่ายขนาดโปสการ์ด ด้านซ้ายคือผู้ชายที่เขารู้จักดี แม้ว่ามันจะเป็นใบหน้าเมื่อสมัยที่ยังเป็นเด็กหนุ่ม แต่ด้านขวา ... ของดีโน่ คือผู้หญิงที่เขาไม่คาดคิดว่าจะรู้จักกับดีโน่

ฮิบาริ อายะ !! พี่สาวแท้ๆ ของเขาที่หายสาบสูญไปมากกว่า 5 ปีแล้ว !!

ฮิบาริทิ้งปึกกระดาษลงบนพื้นอย่างไม่สนใจ มือเล็กที่ถือรูปถ่ายสั่นเทาอย่างประหลาด ไม่ทันได้สนใจว่าชายหนุ่มที่เขาเคยเฝ้ารอการกลับมาจะเข้ามายังห้องนี้แล้ว

“เคียวยะ ทำอะไรน่ะ” ดีโน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าลิ้นชักที่เขาใส่ของสำคัญไว้ในนั้นถูกเปิดออก และสิ่งที่อยู่ในมือของเคียวยะก็ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจาก “ของสำคัญของเขา”

“ดีโน่ .......” ฮิบาริหันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาสับสน

ดีโน่ตีสายตาของคนรักไม่ถูกเลยในเวลาแบบนี้ มันไม่ใช่สายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจเฉกเช่นทุกครั้ง

“ทำไมนายถึงรู้จักเขา ! ผู้หญิงคนนี้ !! ...”

“ใจเย็นๆ ก่อน เคียวยะ อายะเขา .... เป็นเพื่อนเก่าของฉัน” ดีโน่เริ่มตีความไม่ถูก จากท่าทางของฮิบาริ ดูเหมือนว่าทั้งสองคนระหว่างเคียวยะและอายะน่าจะเป็นคนรู้จักกัน

“แล้วตอนนี้อายะอยู่ไหน !? พี่สาวฉันอยู่ที่ไหน !!” ดีโน่ไม่เคยเห็นฮิบาริมีอาการควบคุมไม่ได้แบบนี้มาก่อน

“ว่าไงนะ .... อายะ .. เป็นพี่สาวของเคียวยะงั้นเหรอ” แทนที่ชายหนุ่มจะตอบคำถาม แต่กลับย้อนถามไปเสียอย่างนั้น

“ฉันถามว่าอายะอยู่ที่ไหน !”

“เคียวยะ ฉัน ---- ฉันขอโทษ ที่ตอบคำถามนั้นของนายไม่ได้”

ฮิบาริทิ้งรูปลงบนพื้น บัดนี้ไม่เหลือเค้าของท่านประธานกรรมการคุมกฎคนเก่ง ร่างบางผละจากเรียวแขนของชายหนุ่มและวิ่งออกจากห้องทันที ไม่สนแม้กระทั่งเสียงของคนรักที่พยายามจะรั้งเขาไว้

“โถ่เว้ย !” ถ้าเป็นในเวลาอื่นเขาอาจจะให้เวลาเคียวยะในการสงบจิตสงบใจ แต่มันไม่ใช่ในเวลาแบบนี้ เวลาที่เรโน่อยู่ที่ญี่ปุ่น เวลาที่หมอนั่นจ้องจะเล่นงานคนที่เขารักได้ทุกเมื่อ
ชายหนุ่มรีบกดโทรศัพท์เรียกลูกน้องทุกคนในออกตามหาเคียวยะโดยด่วน รวมถึงต่อสายไปยังคุซาคาเบะในกรรมการคุมกฎช่วยตามหาฮิบาริ และเขาเองก็พรวดออกจากห้องไปพร้อมกับแส้ม้าพยศ



นภาแสนสดใสตอนนี้กลับถูกบดบังด้วยเมฆาสีขุ่น ช่างขุ่นมัวเหมือนกับหัวใจของเขาตอนนี้จริงๆ หัวใจที่สับสนเมื่อได้พบว่าพี่สาวสุดที่รักรู้จักกับ............ หมอนั่น

หมายความว่าอย่างไรกัน ไม่ทันทีเขาจะฟังดีโน่อธิบายอะไร กลับพรวดพราดหนีออกมาจากหมอนั่นแบบนี้

ช่วงเวลาแบบนี้คล้ายกับย้อนกลับไปในอดีต ตัวเขาที่มักจะติดพี่สาวงอมแงม พี่สาวที่อายุมากกว่าถึงเจ็ดปีปี แต่จู่ๆ กลับหายสาบสูญ เมื่อห้าปีก่อนเหมือนชีวิตเขาโหวงเหวงกับการไม่กลับมาของพี่สาว จากเด็กงอแงก็กลายเป็นเด็กเข้มแข็งจนบางทีถึงกับแข็งกร้าว เพื่อไม่ให้ใครมองเห็นส่วนที่อ่อนแอของตัวเอง


“อายะ....” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กน้อยในวัยสิบปี เด็กชายช้อนตามองร่างของพี่สาวด้วยแววตาแสนน่ารักน่าเอ็นดู แขนเล็กๆ ขึ้นมาก่ายที่ตักของพี่สาวอย่างเอาใจ

“อย่าเรียกแบบนั้นสิ บอกแล้วไงว่าให้เรียกว่า พี่ .... น่ะ”

“อายะทำอะไรอยู่ ?” ดูเหมือนว่าร่างเล็กนั้นจะไม่สนใจแม้แต่น้อยกับคำเตือนของพี่สาว

“มองดูเมืองนี้อยู่น่ะสิ พี่น่ะ รักที่นี่มากเลยนะ .... ไม่อยากจะแยกจากที่แห่งนี้ และก็อยากจะปกป้องมันไปตลอด” น้ำเสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ มือบางของเธอลูบเรือนผมสีดำสนิทของน้องชาย นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้ทำแบบนี้แล้วสินะ

“อายะรักนามิโมริเหรอ ถ้างั้น --- เค้าจะปกป้องและก็รักษาระเบียบของที่นี่เพื่ออายะเองนะ”

“เด็กโง่... เธอจะทำได้ยังไงกันล่ะ แค้ตัวเองยังร้องไห้กระจองอแงเวลาพี่ไม่กลับบ้านเลย”

“อายะคอยดูสิ ! เค้าจะทำให้ได้เลยล่ะ !”





“ฮึก .. อายะ เธออยู่ไหน ............” หยาดน้ำใสไหลรินลงมาจากดวงตาสีนิลคู่งาม น้อยครั้งยิ่งนักที่ฮิบาริจะเผยด้านที่แสนอ่อนแอของตัวเองลงมา แต่ก็อาจจะเป็นเฉพาะในช่วงเวลาที่ฝนตกกระมัง





TBC.
ฝากด้วยนะค่ะ >w<
รุคกี้เองค่า ~~!! ฟิครีบอร์นเรื่องแรก เชิญติชมกันได้ตามสบายเลยนะค่ะ
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ค่า ~~

โน่เคยกิ๊กกบพี่ของท่านฮิเรอะ!
(มันบอกแค่เพื่อนแต่แม่ยกไม่ค่อยเชื่อ)
อ่านอินโทรแล้วคงใกล้ได้เวลาสครีม

Chapter 2


“ยามาโมโตะ โกคุเทระคุง ! เจอคุณฮิบาริไหม !?” สึนะเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน เมื่อครู่จู่ๆ รีบอร์นก็สั่งให้เขาติดต่อผู้พิทักษ์ทุกคน
เพื่อให้ตามหา ฮิบาริ เคียวยะ ผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่โดยด่วน เพราะเหตุผลที่ว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย

“ไม่เจอเลย” ทั้งสองเอ่ยตอบพร้อมกัน ทันทีสายพิรุณหนักหน่วงก็เทลงมาจากท้องฟ้า ยามาโมโตะคว้าร่างของโกคุเทระเอาไว้
และรีบพาร่างบางเข้าไปหลบฝนพร้อมกับเสื้อแขนยาวที่ตัวเองรีบถอดเอาออกมาบังให้ร่างเล็ก

“เปียกไหม ?” ยามาโมโตะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ส่งรอยยิ้มไปให้คนข้างๆ

“เปล่าซักหน่อย ไอ้บ้า ...”

สึนะมองเพื่อนรักทั้งสองด้วยสายตาอึ้งๆ ไหนบอกว่าผู้พิทักษ์มีหน้าที่คอยปกป้องบอสไง

“รุ่นที่สิบครับ ผมว่ายังไงฮิบาริมันก็ต้องดูแลตัวเองได้อยู่แล้วน่ะครับ”

“ฉันก็คิดอย่างนั้น แต่มีความรู้สึกว่าเหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นยังไงยังงั้น ........” คำพูดของสึนะทำให้ยามาโมโตะและโกคุเทระหันมามองกันด้วยสายตาหม่นหมอง

ลางสังหรณ์วองโกเล่ ---- มักจะถูกเสียด้วยสิ







“บอสครับ ! ฝนตกหนักมากเลยนะครับ รีบขึ้นรถเถอะ !” โรมาริโอ้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง บอสของเขาในเวลานี้เปียกโชกไปทั้งตัว โชคดีว่าก่อนฝนจะตกได้เอาเอนซีโอ้ใส่ไปไหนรถแล้ว

“เคียวยะ ....”

“ผมรู้ครับว่ายังหาคุณฮิบาริไม่พบ แต่ถ้าขับรถไปหาจะไวกว่านะครับ” ไม่รอให้บอสหนุ่มเอ่ยตอบรับ โรมาริโอ้รีบดันร่างของเจ้านายเข้าไปในรถทันที ในเวลาแบบนี้สุขภาพของหัวหน้าเขาก็สำคัญเหมือนกัน

“บอสครับ บอสเป็นคนที่รู้ใจคุณฮิบาริมากที่สุดนะครับ บอสน่าจะเดาสถานที่ที่คุณฮิบาริไปได้สิครับ
เพียงแต่บอสต้องใจเย็นๆ เท่านั้น” โรมาริโอ้เอ่ยขึ้นขณะขับรถ ถนนข้างหน้ามองแทบไม่เห็นเพราะห่าฝนที่เทลงมาไม่หยุด

ดีโน่พยายามสงบสติอารมณ์ โรงเรียนนามิโมริก็ไปมาแล้ว สวนสาธารณะที่เคียวยะชอบไปนั่งบ่อยๆ ก็ไปมาแล้ว บ้านของเคียวยะเขาก็ไปมาแล้ว นอกจากจะไม่เจอเคียวยะแล้วบ้านหลังนั้นยังเงียบเชียบอย่างกับบ้านผีสิง จริงสิ .......... เหลืออยู่ที่เดียวแล้วสินะ !!

“โรมาริโอ้ ! ตึกหลังป่าที่ฉันกับเคียวยะเคยไปค้างช่วงฝึกพิเศษ ที่นั่นแน่ๆ !! แต่ฝนตกหนักยังงี้ นายขับไปไม่ไหว ฉันไปก่อนนะ ! โรมาริโอ้ ฝากติดต่อพวกสึนะกับรีบอร์นด้วย !!” ชายหนุ่มผลุนผลันออกจากรถไปทันที ไม่ฟังเสียงของลูกน้องแม้แต่นิด

ดีโน่นึกถึงสถานที่ที่ดูจะไม่พิเศษอะไรเท่าไหร่นัก แต่สำหรับเขากับเคียวยะ มันเป็นสถานที่แห่งความทรงจำเลยทีเดียว
เป็นสถานที่เปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ .....







ที่อื่นก็มีตั้งมากมาย แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องหนีดีโน่มาอยู่ที่นี่ ตึกที่มันซ่อมซ่อ โซฟาผุๆ ช่วงเวลาอย่างนี้เขากลับนึกถึงอดีต

ตอนที่เขากับดีโน่กำลังสู้กัน จู่ๆสายฝนหนักหน่วงก็เทลงมาจากฟากฟ้า เจ้าบ้านั่นมันกระวนกระวายแล้วก็โวยวายใหญ่เพราะกลัวเขาจะไม่สบาย แล้วก็คว้ามือเขาวิ่งเข้ามาในตึกนี้




“เคียวยะ .... ฉันชอบเวลาที่ฉันอยู่กับเคียวยะที่สุดเลย แล้วเคียวยะล่ะ ?”

“ฉันไม่ชอบ.....”

“ใจร้าย .... ใส่นี่ไว้สิ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

แต่ร่างบางก็ดื้อแพ่งเช่นเคย เด็กหนุ่มเขยิบถอยหนีไปอีกมุมนึงของห้อง ชันสองเข่าขึ้นมากอดไว้แน่น แม้ว่าดวงหน้านั่นจะเฉยเมยเย็นขาตามความรู้สึกของดีโน่ แต่จะมีใครรู้ว่าตอนนี้ในหัวใจของฮิบาริเต้นระรัวจนแทบระเบิด
เขาเกลียด เขาเบื่อช่วงเวลาที่อยู่กับหมอนี่ที่สุด !!!
มันทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง !!

“เคียวยะ ..” ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หวังจะมานั่งใกล้ๆ กับคนตัวเล็ก

พรืด !!!!!
แต่สุดท้ายก็สะดุดชายกางเกงซะงั้น แต่ดูเหมือนว่าการล้มครั้งนี้จะโชคดีกว่าทุกครั้ง เพราะใบหน้าของดีโน่มาเกยอยู่บนตักของฮิบาริพอดิบพอดี

“แกมันบ้า... ลุก มันหนัก”

“เคียวยะหน้าแดง บอกแล้วใช่ไหม ว่าให้ใส่เอาไว้ เดี๋ยวจะไม่สบาย”

“อย่าเข้ามาใกล้ฉันกว่านี้นะ !!!” เสียงเล็กแผดลั่นพร้อมกับก้มหน้างุด

“ฉันเกลียดแกชะมัดเลย ! แกทำให้ .... ทำให้ฉัน....”

“ฉันทำให้เคียวยะหลงรักเหรอ ?” เสียงทุ้มขึ้นสูง เอียงคอมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีน่ารักที่ดูน่าหมั่นไส้ในสายตาของคนตัวเล็ก ใบหน้าเนียนแดงจัดลามไปถึงหู เพราะคิดไม่ถึงว่าเจ้าบ้านี่จะพูดออกมา

“ฉันก็บอกแล้วไง !! ว่าฉันเกลียดแก !!”

“แต่ฉันจะถือว่ามันเป็นคำบอกรักจากเคียวยะ”

“ไอ้บ้า !!

ใช่ --- วันนั้นพวกเขาเถียงกันทั้งคืนจนเช้าถึงได้รู้ว่าหมอนั่นมันไข้ขึ้นสูง จนพูดพร่ำบ้าๆ อะไรออกมา


ว่าแล้วก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบของแหวนทองที่เรียวนิ้วนาง ตอนนี้ขอเขาได้สงบสติอารมณ์ซักครู่เถอะนะ แล้วเดี๋ยวเขาก็จะกลับไปหาดีโน่

เอี๊ยด .........................

เสียงเปิดประตูที่พยายามให้เบามากที่สุดก็คงทำได้แค่นั้น ฮิบาริสะดุ้งเฮือก ที่แห่งนี้นอกจากเขากับดีโน่ก็ไม่น่าจะมีใครรู้จัก

“นั่นใคร .......” ฮิบาริกดเสียงต่ำ ทอนฟาคู่ใจถูกชักออกมาพร้อมกับหนามที่ถูกปลดออก

“พูดด้วยน้ำเสียงห่างเหินแบบนั้นได้ยังไงกัน ... ไม่น่ารักเลย” น้ำเสียงทุ้มกังวานไปทั่วห้อง ช่างน่าแปลกยิ่งนัก เขารู้สึกว่าเสียงนั้นมันทั้งคุ้นหูและก็ไม่คุ้น ร่างสูงของเจ้าของเสียงปริศนาปรากฏกายขึ้นต่อหน้าเขา

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีทองยาวเป็นประกายถูกมัดรวบไปข้างหลัง ดวงตาสีฟ้าใสแต่กลับมีแต่ความเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอกในดวงตาคู่นั้น และสิ่งเหล่านี้ถึงกับทำให้ฮิบาริชะงักไปในทันที ดวงหน้าที่เขาแสนจะคุ้นเคย .......

“หน้านายนี่มันเหมือนอายะจริงๆ .....” ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ใช่ช่วงเวลาใดกัน แต่กลับมาถึงข้างหลังร่างของเขาได้ด้วยความเร็วโดยที่แม้แต่เขาไม่ทันตั้งตัว เรียวแขนข้างหนึ่งล็อคร่างบางไว้แน่น ทำให้ทอนฟาตกลงไปอยู่บนพื้น ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ใช้จับดวงหน้าหวานให้เงยขึ้นมา

“ทำไมนายถึงรู้จักอายะ !” ฮิบาริแค่นเสียงออกมา ร่างบางพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการนี้ แต่แรงของอีกฝ่ายกลับมากจนเขาตกใจ

“ดีโน่นี่แย่จริงๆ ถึงกับไม่เล่าเรื่องของอายะให้นายฟัง ฉันรู้นะ ว่านายน่ะเป็นน้องชายสุดที่รักของอายะ”

“แล้วไงล่ะ ! ฉันถามว่าทำไมแกถึงรู้จักกับอายะ !........... อึก …….” ฮิบาริส่งเสียงในลำคออย่างโกรธแค้นเพราะร่างสูงบีบแรงหนักที่ช่วงกรามของเขามากขึ้นอีก

“แล้วนายอยากฟังเรื่องของอายะไหมล่ะ ถึงไม่อยากฟังแต่ฉันก็จะเล่าให้ฟัง เมื่อ 7 ปีก่อน มีผู้หญิงคนนึงปรากฏขึ้นในชีวิตของดีโน่ คาบัคโรเน่ อายะน่ะเปรียบเสมือนนางฟ้าของดีโน่เลยล่ะ ทั้งคู่รักกันมาก ถึงขั้นกับมีแหวนหมั้น สัญญาว่าจะแต่งงานกันเมื่อดีโน่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งค์คาบัคโรเน่อย่างเต็มตัวเชียวนะ.... อายะในตอนนั้นเหมือนนายตอนนี้เลยล่ะ เคียวยะ......” ฮิบาริเหลือบสายตามองแหวนทองที่ยังติดที่นิ้วของเขา ทำให้เขารู้สึกคิดถึงชายหนุ่มขึ้นมาจับใจ ดีโน่ --- นายอยู่ที่ไหน

“ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ฉันเห็นแล้วหมั่นไส้ชะมัด แล้วรู้ไหม ทำไมอายะถึงได้ตาย!” คำว่า ‘ตาย’ เสียดแทงเข้าไปในหัวใจของฮิบาริอย่างรุนแรง ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา แม้ว่าอายะจะไม่กลับมาหาเขา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังเชื่อว่าอายะยังมีชีวิตอยู่

“อายะตายเพราะช่วยให้หมอนั่นได้กลายเป็นหัวหน้าแก๊งค์คาบัคโรเน่ไงล่ะ...............”

“จบแค่นั้นแหละ เรโน่ !!!!” เสียงทุ้มที่ฮิบาริแสนจะคิดถึงดังขึ้น ร่างของดีโน่ปรากฏกายขึ้น ดวงหน้าคมคายฉายแววโกรธแค้นอย่างเด่นชัดจนน่ากลัว แน่นอนว่าฮิบาริไม่เคยเห็นช่วงเวลาที่ดีโน่เป็นแบบนี้มาก่อน

“ปล่อยเคียวยะซะ.....” แส้ม้าพยศในมือกระชับแน่น พร้อมที่จะเล่นงานคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ

“ทำไมถึงพูดง่ายๆ แบบนั้นล่ะ ฉันอุตส่าห์แหกคุกวินดีเช่ มาเพื่อเอาตัวเด็กคนนี้ไปเลยนะ ….. อุ๊ก !!” ฮิบาริอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มข้างหลังเผลอ ศอกเล็กกระแทกไปที่หน้าท้องแกร่งของอีกฝ่ายอย่างแรง ทำให้หลุดพ้นออกมาจากเรียวแขนนั่นมาได้

“เคียวยะ รีบออกไปจากที่นี่.......” ฮิบาริมองดวงหน้าของดีโน่ด้วยสายตาขุ่นเคือง

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่นายจะต้องมาคอยปกป้องหรอกนะ” คำพูดนั้นทำให้ดีโน่คิดถึงหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมาจับใจ ในวันที่เขาเสียอายะไป เธอก็พูดแบบนี้เช่นกัน ทำไมถึงได้เหมือนกันอย่างนี้นะ ทั้งอายะแล้วก็เคียวยะ

“ฉันจะสู้ด้วย!”

“หึๆๆ ........ เอาเลย สองรุมหนึ่งเลยก็ไม่ว่า ถ้านายสู้ฉันได้นะ ....” เรโน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ดีโน่ไม่คิดแม้แต่นิดว่าการต่อกรกับเรโน่เป็นเรื่องง่าย ชายหนุ่มจับมือของฮิบาริไว้แน่นและรีบฉุดร่างบางให้ออกจากตัวตึกนี้โดยเร็ว

ดีโน่พาร่างของตัวเองกับร่างของคนรักออกมาอยู่นอกตัวตึกร้างได้ สายฝนที่เคยตกหนักราวพายุได้ลดลงไปมากแล้ว ฉับพลันสิ่งที่เขาไม่ทันได้คาดคิดก็เกิดขึ้น

พึ่บ !!
เสียงแส้ตวัดดังขึ้นพร้อมกับร่างของดีโน่ที่ล้มลงไปอยู่บนพื้น ร่างของเรโน่ยืนยิ้มเหยาะอย่างผู้ชนะ ฮิบาริตั้งท่าเตรียมตั้งรับ

“เคียวยะ ฉันขอร้อง แค่วันนี้เท่านั้น ถ้านายไม่อยากหนี หลบไปอยู่ข้างหลังฉัน” ดีโน่กระซิบแผ่วเบา ฮิบาริส่งเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยอมกระทำตามแต่โดยดี

ดีโน่ทอดสายตามองไปยังร่างของคนที่เมื่อแปดปีก่อนยังได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายที่แสนดีของเขา เป็นเรื่องไม่น่าเชื่อที่อำนาจจะทำให้มนุษย์เราเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้

แส้ในมือของเรโน่ตวัดอีกครั้ง แต่ดีโน่ก็ไม่ปล่อยให้พี่ชายจู่โจมเขาอยู่ฝ่ายเดียว ชายหนุ่มตวัดแส้ม้าพยศไปยังร่างของเรโน่แต่เหมือนว่าจะพลาดเป้า

“ฝีมือนายตกเหรอ ดีโน่ ..........”

“เปล่า โดนเต็มๆ เลยต่างหาก”

เรโน่มัวแต่มองหน้าของน้องชายไม่ทันสังเกตว่าร่างบางที่เมื่อครู่หลบอยู่ข้างหลังมาประชิดตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทอนฟาใต้เรียวแขนกระแทกไปที่ร่างของชายหนุ่มเต็มแรง จนเรโน่ถึงกับจุก หนามที่ติดอยู่บนทอนฟาทำให้เกิดรอยแผลบนร่างกายและค่อยๆ ก้าวเท้าถอยไป ส่วนฮิบาริตั้งท่ารับการโจมตีไว้อย่างมั่นคง

“ดูท่าจะมีพรสวรร์ด้านการต่อสู้นะ แต่ประสบการณ์น่ะ ยังอ่อนชั้น”

สิ้นเสียงของเรโน่ ร่างเล็กๆ ของฮิบาริก็ค่อยๆ ทรุดไปบนพื้น ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เสียงของดีโน่ที่ก้องอยู่ข้างหลัง เขาก็แทบไม่ได้ยิน

ดีโน่ ---- ฉันขอโทษ


ร่างบางล้มไปอยู่บนพื้น ดีโน่รีบปรี่เข้าไปหวังจะคว้าร่างนั้นกลับมา แต่ดูเหมือนฝ่ายพี่ชายจะเร็วกว่า เพียงแค่เสี้ยววินาที ร่างของฮิบาริก็ตกไปอยู่ภายใต้เรียวแขนของเรโน่

“เอาเคียวยะคืนมา.......” เสียงของดีโน่ดูเย็นเฉียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาสีฟ้าฉายแววเกรี้ยวกราดจนเด่นชัดออกมา รังสีอำมหิตแผ่ไปรอบข้าง

“ทำตัวเป็นน้องชายที่ไม่น่ารักเลยนะ”

“ฉันเลิกนับถือแกเป็นพี่ ตั้งแต่วันที่แกพรากอายะไปจากฉัน”

“วันนั้นฝนตกเหมือนวันนี้เลยนะ ... ดีโน่”

ภาพความทรงจำของอดีตอันเลวร้ายเริ่มถ่ายทอดกลับมาสู่สมองเขาอีกครั้ง

“วันนี้ไม่เหมือนวันนั้น ฉันจะต้องปกป้องเคียวยะไว้ให้ได้” ดีโน่เอ่ยเสียงเหี้ยมอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเรโน่จะไม่หวั่นเกรงสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น

เรียวแขนแกร่งที่โอบร่างบางของฮิบาริที่สลบอยู่นั้น ดูจะไม่เป็นอุปสรรคต่อการใช้แส้เลยแม้แต่น้อย เรโน่ตวัดแส้อีกครั้งพร้อมๆ กับดีโน่ แต่ผู้เป็นพี่ชายกลับหลบได้ราวกับคาดการณ์มาล่วงหน้า คนที่พลาดกับเป็นดีโน่เสียกระนั้น
บางทีความโกรธอาจทำให้มนุษย์เราสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง

ดีโน่ล้มลงบนพื้นทันที กำปั้นแกร่งชกลงบนพื้นคอนกรีตจนโลหิตไหลซึมออกมา

“อุ่ก !!” ร่างสูงสำลักโลหิตออกมา

“ดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัวเลยนะ ดีโน่ ... นายนี่มันอ่อนหัดเหมือนเคย”

“แส้ของแก อาบยาพิษไว้งั้นสิ” ดีโน่พยายามแค่นเสียงออกมา ทั้งๆที่มันแทบเป็นไปไม่ได้ ตัวเขาในตอนนี้ติดกับดักของมันเสียเต็มๆ

“ยานี่เป็นยาพิษตัวเดียวกับในศึกชิงแหวนวองโกเล่ของพวกนาย แต่มันจะฤทธิ์แรงกว่าตรงที่จะส่งผลทำลายอวัยวะภายในของแกโดยตรง ฉันไม่ให้แกตายหรอกดีโน่.... แม้ใจจริงอยากจะให้แกลิ้มรสความทรมานที่ฉันเคยพบเจอก็ตามที” เรโน่เอ่ยเสียงเรียบ ดวงหน้าคมเข้มเฉยชาตามสันดานเดิมของเจ้าตัว ชายหนุ่มยังคงโอบรัดร่างบางของฮิบาริไว้

ในช่วงเวลานี้ดีโน่ได้แต่แค้นตัวเองอยู่ในใจ เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อย ในใจได้แต่ภาวนะให้พวกสึนะกับโรมาริโอ้มาถึงเร็วๆ

แล้วสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เรโน่ชักปืนออกมาจากสีข้าง

“รู้ไหม นี่อะไรเอ่ย...”

“เรโน่ อย่า ... ฉัน ขอร้อง ... “ ในช่วงเวลาแบบนี้ เพียงแค่พูดก็ทำได้ยากเย็นเสียเหลือเกิน

“ฉันจะให้แกมีชีวิตอยู่ต่อไป...”

กริ๊ง ..........
เสียงแก้วกระทบกับพื้นคอนกรีตดังข้างหู ดีโน่ค่อยๆ หันไปมอง มันเป็นหลอดแก้วใสที่ภายในบรรจุของเหลวสีขุ่น

“นั่นเป็นยาถอนพิษ ฉันจะให้แกมีชีวิตอยู่ เพื่อลิ้มรสความเจ็บปวด ในวินาทีที่แกมองดูฉัน ฉันที่พรากเอาคนรักของแกไปอีกครั้ง............”

วัตถุสีดำเข้มถูกยกขั้นจ่อบริเวณขมับของคนรัก


ปัง..........!!!!
เสียงลั่นไกที่ดังขึ้นเพียงนัดเดียวก็เหมือนกับพรากเอาทั้งชีวิตของบอสหนุ่มแห่งคาบัคโรเน่ไป ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ราวกับจะอันตรธานหายไปเสียเดี๋ยวนี้ เสียงเพรียกเรียกเจ้าของร่างเล็กที่ล้มลงไปบนพื้นคอนกรีตเปียกชื้นเพราะพิรุณจากท้องฟ้าเท่าไร ก็คงไม่ลุกขึ้นมา พยายามตะเกียกตะกายเข้าไปหาคนสำคัญ แต่ลมหายใจของตัวเองก็รวยรินเต็มที เปลือกตาที่พยายามข่มให้เปิดก็ดูหนักอึ้งเสียเหลือเกินในยามนี้ หยาดสายน้ำตาพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ภาพตรงหน้าก็พร่ามัวเหลือเกิน

“หึ .....” เสียงหัวเราะแสนเย็นชาดังขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มร่างสูงโอบอุ้มร่างของฮิบาริขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ช่างผิดกับการกระทำเมื่อครู่เสียจริง

“เด็กคนนี้น่ะ ... ฉันขอแล้วกันนะ ดีโน่” ดีโน่กัดริมฝีปากอย่างเจ็บแค้น โกรธและเกลียดตัวเองอย่างที่สุดที่ไม่สามารถปกป้องเอาไว้ได้ -- อีกครั้ง

“เรโน่ !! วางเคียวยะไว้ !! เคียวยะไม่เกี่ยว ! แกเกลียดฉัน แกก็ฆ่าฉันซะ !!!”

“ทรมานแกมันสะใจกว่าเยอะเลยว่ะ ดีโน่” ถึงแม้ว่าภาพตรงหน้าจะพร่ามัวขนาดไหน แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะลืมใบหน้าของเรโน่ ใบหน้าเยาะเย้ยนั่น เขาเกลียดมันเหลือเกิน

“สำคัญมาก ... แล้วทำไมถึงปล่อยให้หลุดมือ แกนี่มันโง่จริงๆเลย แล้วเจอกันนะ ....... น้องชาย”

ร่างของเรโน่หายไปพร้อมกับร่างไร้สติของฮิบาริ และมาพร้อมกับคำที่เสียดแทงเข้าไปในหัวใจอย่างที่สุด .... ‘น้องชาย’

พิรุณที่หนักหน่วงราวกับพายุเทลงมาอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มร่างสูงกลับไม่รู้สึกถึงสิ่งอื่นใดแล้ว นอกเสียจาก......

เจ็บ ....
ไม่ได้เจ็บที่ร่างกาย เจ็บในอก เจ็บจนจุก เจ็บจนร้องไห้ไม่ออก
เคียวยะ ....
ฉันขอโทษ... ถึงจะขอโทษอย่างไร เธอก็คงไม่กลับมาหาฉันแล้วสินะ
อายะ ……
ฉันรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอไม่ได้

เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลง ภายในสมองที่ว่างเปล่าได้ยินแว่วเสียงของคนที่เขาแสนจะรัก




‘ถ้าวันนึง ฉันเป็นอะไรขึ้นมา แล้วเคียวยะจะอยู่ได้ไหม?’ ร่างเล็กเพียงแค่หันกลับมาค้อนเขาเสียวงใหญ่ เรียวขาบางก้าวไปอีกทางนึง และเอ่ยเสียงแผ่วเบา

‘โลกที่ไร้แก ฉันก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม..........’






.ใช่ --- ถึงจะเป็นสรวงสวรรค์ หากไร้คนที่รักมันช่างทรมานยิ่งนัก







TBC.
55555555555
รุคกี้รู้สึกว่าฟิคเรื่องนี้มันแปลกๆ
แต่ก็จะพยายามต่อไปนะค่ะ
ขอบคุณคนอ่านค่า
รักคนอ่านแต่รักคนเม้นท์มากกว่า หึหึหึ
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกกำลังใจนะค่ะ แล้วรุคกี้จะเวียนมาตอบเม้นท์ค่า >w< จุ๊ฟฟฟฟฟฟฟ

สนุกมากค่า^O^


ความทรงจำคือส่วนหนึ่งของชีวิต

ชีวิตที่ไร้ความทรงจำคือชีวิตที่ต้องเริ่มต้นใหม่

คนที่ถูกลืม .. กับคนที่สูญเสียความทรงจำ ..

ใครเจ็บปวดกว่ากัน


ใครจะลืมใครหรอคะ อย่าบอกนะว่าคุณเคียวจะลืมพี่โน่น่ะ อ๊ากก เจ็บปวดดT^T


// โดนตบ*


เรโน่ แกกล้ามากที่ยิงดีโน่ของช้านน>O<


//โดนตบอีกรอบ* พี่โน่ของน้องฮิหรอกย่ะ 55


จะติมตามต่อไปนะค๊ะ^O^

อ่านตอนแรกแล้วแทนช็อคค่า ท่านรุคกี้

เรโน่ยิงเคียวยะหรอคะ(?) แล้วจะพรากเคียวยะไปจากดีโน่หรอคะ//รับไม่ได้ค่า

แล้วดีโน่เคยเห็นอะไรกัยอายะกับแน่คะเนี่ย

ทำไมเรโน่ถึงว่าดีโน่ ปกป้องไม่ได้อีกครั้ง//เคียวยะอย่าเป็นอะไรไปนะคะ

นอนรอตอนต่อไปค่าท่านรุคกี้ มาต่อเร็วๆนะคะ เอาใจช่วยค่า

รักD18สุดชีวิตค่า

โฮฮฮ
สาเหตุที่เคียวยะปกป้องนามิสินะ
ว่าแต่...พี่สาว กับ น้องชาย ใครสวยกว่ากันนะ... //โดนฟาด

อินโทรอารมณ์ดาร์กเศร้าขุ่นๆมาแต่ไกล..

....และ
T[]T~
เอาเคียวยะคืนมานะคุณพี่ชาย!!!!
//ร้องไห้

อึก....ฮือ....ฮือ อยากร้องไห้ค่า ท่านรุคกี้

แล้วเคียวยะจะเป็นอะไรมากมั้ยคะเนี่ย

ดีโน่ แล้งดีโน่ด้วยค่า...เคียวยะถูก"เรโน่"เอาตัวไปอย่างนี้ "ดีโน่"จะอยู่ต่อไปได้หร๋อคะ

โอ่ย....ท่ายรุคกี้รีบๆมาต่อนะคะ เอาใจช่วยสุดๆเลยค่า สู้สู้ค่าท่านรุคกี้

รักD18สุดชีวิตค่า

ปล.ตอนสองมาไวมากมายค่า^^
ปล..ดีโน่ คงไม่ได้เห็นว่าเคียวยะเป็นตัวแทนอายะหรอกใช่มั้นคะ(?)

อื้มมม ตกลงตายรึไม่ตายล่ะคะเนี้ย ยังสับสนเล็กน้อยแฮะ

...ถ้าไม่ตาย ลางสังหรณ์บอกว่าน่าจะเกิดรักสามเส้า

เรโน่ พี่ชายเวอร์ชั่นดาร์ก . . .

ชอบความทรมาน . . . พรากหัวใจน้องชายไป ชั่วได้ใจ โฮะๆ

ยังงี้เรื่องจะได้มีรสชาติ // โดนรุมกระทืบ

‘ถ้าวันนึง ฉันเป็นอะไรขึ้นมา แล้วเคียวยะจะอยู่ได้ไหม?’

‘โลกที่ไร้แก ฉันก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม..........’

โลกที่ไร้ D18 นู๋ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม เหมือนกัน กร๊ากกกกกกกกก // โดนรุมตื๊บรอบ2

กรี๊ดดดด ทำไมพี่ชายโน่มันถึงดาร์กอย่างนี้

แล้วปืนลั่นใส่เคียวยะหรือดีโน่หว่า!!??

ฟิคนี้มันเศร้า โฮ~~

อัพสกิลดาร์กมากกว่าพี่ชายนายให้ได้แล้วรีบไปเอาตัวเคียวยะมาเร้ววว

รอตอนต่อไปจ้า = =b

"เจ้าสัตว์กินเนื้อ(เรโน่)ที่มาขัดขวางความรักของD18ตัวนี้..."

"ผมจะขย้ำมันให้ตายยยเอง!!"

me//ตามไปขย้ำพี่ชายเฮียโน่

เรโน่อย่ามาดาร์กแถวนี้เดี๋ยวโดนเสยย

เฮียโน่บุกชิงตัววเลยยยยย!!!

อ่ะ.... เคียวยะT[]T
ถึงหน้าคล้ายกันแต่เค้าก็ไม่ให้นะ แง่งงงง
ฮือ มืดมน แต่จะรออ่านต่อค่ะT[]T
อย่าเป็นไรนะเคียวยะ พี่โน่อ่ะเอาเคียวยะคืนมาให้ได้นะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่แปลกหรอกครับท่านรุคกี้

ไซโคเข้าใจจริงๆ นะ


ทั้งความรู้สึกของตัวละคร...

แล้วก็เนื้อหา...


โฮกกกกกกกกกกกกกก

ต่างคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง

เป็นฟิคที่ให้อารมณ์ดราม่ามากๆ เลยครับ

แต่ไซโคกลัว...


กลัวน้องฮิจะลืมพี่โน่...

กลัวความรักที่มีให้กันจะสูญสลายไปกับความทรงจำ...


แต่พอมาคิดได้อีกที...

สำหรับคนที่มีรักให้กันอย่างแท้จริงแล้ว

ไม่ว่าจะลืมทุกอย่าง ก็สามารถสร้างความทรงจำใหม่ๆ ขึ้นมาได้



ไซโครัก D18 ฮือๆๆๆ

รักที่สุด

me//เพ้อตามประสาคนป่วย(เป็นไข้รักโน่ฮิ)

แวะมาตอบเม้นท์ ~
1.meiar

--- กิ๊กจริงหรือไม่จริง อีกเดี๋ยวก็ได้รู้ค่ะ 55555 ขอบคุณมากนะค่ะ สำหรับคอมเม้นท์ ~ T^T

2.Tempura

--- ถึงจะจำกันไม่ได้ แต่หัวใจยังจดใจได้เสมอนะค่ะ TTATT

3.kotami

--- คำถามเยอะมากเรยค่ะ ! 555 เรโน่ยิงเคียวยะค่ะ ~ พรากแน่ค่ะ !! รุคกี้เองก็อยากพรากฮิไปจากโน่เหลือเกิน ... ((// ป๊าบ !! โดนค้อนเขวี้ยงใส่))
ดีโน่เคยเป็น"เพื่อนเก่า"กับอายะจริงๆค่ะ แต่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครจะเชื่อโน่เลย 5555555555
เคียวยะไม่เป็นไรหรอกค่ะ อ่านตอนสามเดี๋ยวก็รู้ว่าน้องเคียวยังปลอดภัย ส่วนเรื่องที่มาแทนจริงๆหรือเปล่า ถึงเคียวยะจะมาแทนอายะ แต่ไม่มีใครมาแทนที่เคียวยะได้ TT______TT
ขอบคุณมากนะค่ะ สำหรับคอมเม้นท์ และกำลังใจดีๆ นะค่ะT^T

4.onimizu_382

--- พี่สาวกับน้องชาย ใครสวยกว่ากัน ? รุคกี้น่ารักสุดค่ะ !! (แกน่ะ ไปตายซะ !//คนอ่าน)
นึกภาพอายะเป็นฮิผมยาว ใส่ชุดกิโมโน แต่รุคกี้ว่าฮิน่ารักกว่าค่ะ เพราะฮิเป็นผู้ชาย (??????)
เรื่องนี้ไม่ดาร์กนะค่ะ ออกจะคอมเมดี้ ((ตรงไหน !???????)) เพราะคนที่ดาร์กมีอยู่คนเดียวคือพี่เรโน่

5.garfield

----ฮ๊า ~! ขอโทษนะค่ะที่ทำให้สับสนเรื่องที่เคียวยะตายหรือไม่ตาย TwT ส่วนเรื่องรักสามเส้า สี่เส้าดีกว่าค่ะ รวมรุคกี้ไปด้วย ((โป๊ก !! // โดนคนอ่านเอาคีย์บอร์ดทุ่มใส่หัว)) ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะค่ะ ^^

6.numtarn1

--- ช่ายค่ะ ! ต้องอย่างนี้ ฟิคคอมเมดี้(ตรงไหน)ของปอยจะได้มีรสชาติ !! 555555 ขอบุคุณสำหรับกำลังใจนะค่ะ ><

7.milky

--- เรโน่ยิงปืนใส่เคียวยะค่า ขอโทษที่ทำให้สับสนนะค่ะ รุคกี้จะฝึกฝนต่อไป T^T
บอกแล้วนะค่ะ ว่าฟิคนี้ไม่เศร้า มันออกจะคอมเมดี้ กร๊ากกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จะดีเหรอค่ะให้โน่อัพสกิลดาร์ค แต่รุคกี้ก็ชอบนะค่ะ !! ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆนะค่ะ >w<

8.AnxiouS

---- ไม่ให้เรโน่มาดาร์กแถวนี้ แต่ให้ดีโน่ดาร์กใช่ไหมค่ะ 555555+
ดีโน่ของเราต้องบุกชิงตัวอยู่แร้วค่า ! แต่ก่อนหน้านั้นรุคกี้จะไปชิงตัวฮิมาก่อน ((โดนรุมตื้บ ....))

9.nunu

--- ฟิคนี้คอมเมดี้ค่ะ อ่านไปต้องหัวเราะไป กร๊ากกกๆๆๆๆ ((มีแกคนเดียวเท่านั้นแหละที่หัวเราะ //คนอ่าน)) ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์เพิ่มกำลังใจมากๆนะค่ะ T^T

10.psychologist-coo

--- ไม่แปลกจริงๆเหรอค่ะ ((มีแกคนเดียวเท่านั้นแหละที่แปลก//คนอ่าน))
กลัวฮิจะลืมพี่โน่เหรอค่ะ TwT อย่ากลัวเลยค่ะ !! ความรักมันต้องมีอุปสรรคให้ฟันฝ่า ~!! อย่างเช่นโค้ก ! เต็มที่กับชีวิต !
แฟนต้า ซ่าส์สะใจ !! ฮิย่ะฮ่าๆๆๆ ~!!
ถึงแม้ว่าจะจำไม่ได้ แต่ฮิบาริไม่มีทางลืมดีโน่ไปจริงๆหรอกเนอะค่ะ TTATT
ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆ นะค่ะ ฝากฟิคเรื่องนี้ต่อไปด้วยค่ะ Y_Y




ตอนสามกำลังมาค่า !!!!

Title : Last Farewell
Paring : D18 [DinoxHibari]
Rating : PG-13
Author : Rukki
MSN: rukki@thaicassiopeia.com


แม้จะจดจำไม่ได้กระทั่งหน้าตา
แต่หัวใจ กลับจดจำทุกไออุ่นที่ได้รับถ่ายทอดมา



Chapter 3


เหม็น ......... ฉุน ......
โลกหลังความตาย มันเป็นอย่างนี้เองน่ะหรือ ?


“คุณรีบอร์น บอสฟื้นแล้วครับ !!”

เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นข้างหู เสียงของโรมาริโอ้ --- เขายังไม่ตาย เขายังมีชีวิตอยู่

“เคียวยะ !! --- อุ่บ ..........” ดีโน่เสือกกายขึ้นจากเตียง ส่งผลให้เจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง

“บอสครับ ! อย่าเพิ่งขยับตัวสิครับ อวัยวะภายในของบอสเกือบโดนทำลายเลยน่ะครับ” เสียงของเหล่าลูกน้องเอะอะโวยวายกันยกใหญ่ ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ลงไปนอนบนเตียงนุ่มดังเดิม ดวงตาคู่คมเหลือบมองสายที่ระโยงระยาง อยู่ข้างกาย เห็นแล้วน่ารำคาญเสียจริง

“คุณดีโน่ครับ ...” เสียงเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นเสียงของรุ่นน้องที่น่ารักของเขาดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตู ดีโน่หันไปมอง และแค่นรอยยิ้มออกมา

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ สึนะ”

“ผมขอโทษครับ ถ้าพวกผมไปเร็วกว่านี้อีกซักนิด ...”

“มันไม่ใช่ความผิดของนายสึนะ ... ทั้งๆ ที่ตรงนั้นมีฉันอยู่ แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย” แม้ว่าใบหน้าคมจะเผยรอยยิ้ม แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีแต่ความโศกเศร้าทำให้ทุกคนที่อยู่รอบๆ ถูกดูดกลืนไปกับความทุกข์นั่น

“ฉัน --- เคียวยะ .....” ภาพความทรงจำตอนที่ร่างบางที่ไร้สติถูกยิงเข้าที่ขมับยังเด่นชัดในสมองของเขา ต่อไปนี้มันจะเหมือนกับตราบาปที่คอยตอกย้ำเขาทุกนาที

“ดีโน่ แกเล่าเรื่องให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม ?” ร่างจิ๋วๆ ของอาจารย์อัลโกบาเรโน่กระโดดขึ้นมาอยู่บนเตียงคนไข้ จนถึงตอนนี้ดีโน่เพื่งจะกวาดตามองไปรอบเตียง ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่คนสองคน แต่มีผู้พิทักษ์เกือบทุกคนของวองโกเล่ ลูกน้องคนสนิทของเขาอีกสามคน ยังมีโคโรเนโร่ บาจิล ฟูตะ และดอกเตอร์ชามาล

“ห้องนี้มันกว้างขนาดนี้เชียวหรือ.......” ชายหนุ่มเอ่ยเปรยเบาๆ และค่อยๆ เล่าเรื่องทั้งหมดออกมา

ทันทีที่เรื่องราวถูกถ่ายทอดออกมาจนหมด ก็ทำให้ทุกคนมีสีหน้าที่หนักใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ขอโทษนะ สึนะ ที่ฉันไม่สามารถปกป้องผู้พิทักษ์ของนายไว้ได้”

“ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาของผมก็คือคนสำคัญของคุณดีโน่ ดังนั้นคุณดีโน่หยุดขอโทษเสียเถอะครับ” สึนะเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น

“ดีโน่ ถ้าเรโน่ฆ่าฮิบาริไปแล้วจริงๆ ฉันไม่เข้าใจว่ามันจะเอาร่างของฮิบาริไปทำไม” รีบอร์นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย ดวงตาสีนิลมีแต่แววฉงนเท่านั้น

“พรรคพวกที่อิตาลีติดต่อมาบอกว่า อาวุธในตำนานของคาบัคโรเน่หายไปครับ ประมาณอาทิตย์นึงได้แล้ว เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่พวกท่านเรโน่หนีออกมาจากวินดีเช่” โรมาริโอ้เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้ง นั่นส่งผลให้รีบอร์นเบิกตากว้างทันที

“นั่นคืออะไร ?”

“กระสุนผูกชีวิตครับ”







“เอาเด็กนี้ไปขังไว้” เรโน่โยนร่างไร้สติของฮิบาริไปไว้ให้ลูกน้อง ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะเหลียวกลับไปมองร่างบางร่างนั้น

เพราะเหมือนกันเกินไป ....
เธอคนนั้น --- กับเด็กคนนี้

“ทำไมท่านเรโน่ถึงไม่ฆ่าเด็กคนนี้เสียละครับ” เรโน่หันกลับมามองหน้าของลูกน้อง ชายหนุ่มกัดริมฝีปากล่างแน่น

“ถ้าเด็กคนนี้มีชีวิตอยู่ต่อไป โดยที่อยู่ในมือของฉัน ดีโน่มันคงจะทรมานใจจนถึงที่สุด ที่สำคัญ ชีวิตของเด็กคนนี้ ผูกติดไว้กับชีวิตของฉันแล้ว ..... ดีโน่จะไม่มีวันกล้าทำอะไรฉัน” เรโน่เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ มันเป็นความจริงที่เขาวางแผนไว้ในใจตั้งแต่ทีแรกแล้ว

“ฉันจะพักผ่อน ถ้าไม่มีเรื่องด่วนอะไรจริงๆ อย่าเข้ามาหาฉัน.....”

ร่างสูงค่อยๆ เอนกายลงบนเตียงกว้าง ดวงตาคู่คมมองไปบนเพดานที่ว่างเปล่าไร้สีสัน กำลังหวนคิดนึกถึงเรื่องราวเมื่อห้าปีก่อน ที่ผู้หญิงคนนั้นปรากฏกายขึ้นต่อหน้าพวกเขาเป็นครั้งแรก
ฮิบาริ อายะ..........
หญิงสาวชาวเอเชียร่างเล็ก ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับน้องชายตัวเองชนิดที่เห็นแล้วไม่ต้องถามเลยว่าเป็นพี่น้องกันหรือเปล่า
เขาไม่มีทางลืมผู้หญิงคนนั้น ---- ผู้หญิงที่ทรยศเขา

เรโน่กำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ จนเกิดเป็นรอยเลือดไหลซึมออกมา เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านเรโน่ครับ!!”

“พวกแกมีอะไร ......”

“คือ ... เด็กคนนั้นน่ะครับ .. เขา...” น้ำเสียงของเหล่าลูกน้องต่างเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ ยิ่งทำให้เรโน่อารมณ์ฉุนกึกกว่าเดิมอีก

“ท่านเรโน่ไปดูด้วยตัวเองจะดีกว่าน่ะครับ”
.
.
.



“กระสุนผูกชีวิต?” สึนะเอ่ยทวนคำพูดของโรมาริโอ้ด้วยความสับสนเล็กๆ ทุกวันนี้มีทั้งกระสุนดับเครื่องชน กระสุนสิงสู่ กระสุนสุดระทมและอีกสารพัด นี่ขนาดแก๊งคาบัคโรโน่ยังมีกระสุนในตำนานอีกด้วยหรือนี่

“ครับ มันเป็นอาวุธในตำนานที่กลายเป็นสิ่งต้องห้ามของคาบัคโรเน่ไปเสียแล้ว ... เพราะว่า ---”

“กระสุนนั่นมันจะผูกชีวิตของผู้ยิงกับคนที่ถูกยิงไว้ด้วยกันน่ะสิ” นภาแห่งคาบัคโรเน่พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“มีความเป็นไปได้สูงว่าเรโน่จะขโมยกระสุนนั่นออกมาจากปราสาทคาบัคโรเน่ที่อิตาลี และหมอนั่นก็วางแผนไว้ทุกอย่างแล้ว สิ่งที่มันปรารถนาในตอนนี้ไม่ใช่ตำแหน่งหัวหน้าแก๊งค์คาบัคโรเน่อีกต่อไป แต่คือการทรมานตัวฉันให้เหมือนกับตายทั้งเป็น ฉัน --- ที่ไม่สามารถทำอะไรมันได้ เพราะชีวิตของมันที่ถูกผูกติดไว้กับเคียวยะ ถ้ามันเป็นอะไรไป เคียวยะก็ต้องตายไปด้วย !! ไอ้สารเลว !! ฉันจะไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้ ........ !!!!........... อึ่ก ....” ดีโน่ลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงกว้าง แต่ชายหนุ่มก็ต้องทรุดลงไปนั่งบนพื้น ความเจ็บปวดรุมเร้าไม่หยุดไม่หย่อน แต่ใครเล่าจะยอมแพ้กับเรื่องแค่นี้ ..!!!

“บอสครับ ตอนนี้สภาพร่างกายบอสไม่เอื้ออำนวยนะครับ ....”

“เคียวยะ ... ฮึก .. เคียวยะ ....... !!!” ชายหนุ่มแผดเสียงจนลั่น ปล่อยให้หยาดน้ำตาออกมาและเผยความอ่อนแอให้ออกมาอย่างไม่อายใครอีกต่อไป




เจ็บ ---
ทั้งเจ็บแล้วก็ปวดไปทั้งร่าง กระทั่งการเปิดเปลือกตายังหนักอึ้งอย่างประหลาด ความรู้สึกแบบนี้ ... คนทั่วไปเขาเรียกกันอย่างไรกันนะ ?
แล้วยังจะสถานที่ที่เหม็นชื้นอย่างนี้อีก มันทำให้เขาอึดอัด
หนำซ้ำตื่นขึ้นมายังเจอกับผู้ชายในชุดประหลาดๆ ไม่สนใจว่าอากาศในที่นี่จะร้อนซักเท่าไหร่
คนพวกนี้เป็นใครกัน ?
แล้วที่สำคัญ ......................
เขาคือใคร ?


ดวงตาคู่เรียวกลมจับจ้องเหล่าบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาสงสัย แต่ในความสงสัยนั่นกลับไม่มีความรู้สึกอื่นใดมาเจือปน น่าแปลกยิ่งนักกับฉายาผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งวองโกเล่

“พวกนาย ... เป็นใครกัน” เสียงเล็กเอ่ยสั่นพร่า เหล่าชายหนุ่มในชุดสูทต่างหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“แล้วฉัน ---- เป็น ... ใคร?” ประโยคคราวนี้ถึงกับให้ทุกคนตื่นตระหนกตกใจไม่แพ้ใจ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้แสดงท่าทีเสแสร้งแม้แต่น้อย เหล่าลูกน้องของเรโน่ต่างรีบกระวีกระวาดไปหาเจ้านายทันที

“พวกนายเอะอะกันเรื่องอะไร ?” ชายหนุ่มปรากฏกายในห้องขังของฮิบาริด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งยวด ดวงตาสีฟ้าไม่แม้แต่จะไม่มองร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นอยู่ในห้องเพราะความหวาดกลัว

“เด็กคนนั้นน่ะครับบอส บอสลอง เข้าไปคุยกับเขาสิครับ” เรโน่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่พอใจ ไม่รู้ว่าลูกน้องเขาเป็นอะไรกันไปหมด

“นี่ – ฮิบาริ เคียวยะ”

“ฮิบาริ เคียวยะ” เสียงเล็กเอ่ยตามเขาด้วยน้ำเสียงใส ดวงตาคู่เรียวชายขึ้นมองร่างสูงด้วยแววตาแสนไร้เดียงสา แต่ก็หันกลับไปเช่นเดิม ไม่แม้แต่จะมองชายหนุ่มข้างกายอีกด้วยซ้ำ ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เสียงของใครก็ไม่รู้ก้องอยู่ในหัวไม่หยุดจนสมองเขาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

“นี่ !! เป็นอะไรของนายกันน่ะ !! รู้ตัวซะบ้าง ว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน !” ชายหนุ่มกระชากเรียวแขนเล็กขึ้นมาอย่างแรง ทำให้เหล่าลูกน้องต่างพากันรู้สึกเจ็บแทนกันเป็นแถวๆ ดวงหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นให้หลุดจากมือเรียวนั่นที่บีบต้นแขนของเขาจนปวดระบม

“ปล่อย !! ฉันเจ็บนะ !!”

“ท่านเรโน่ครับ ใจเย็นก่อนครับ คือ ... พวกผมรู้สึกเหมือนว่า ------ เด็กคนนั้นจะ .. สูญเสียความทรงจำ”

เพราะคำพูดของลูกน้อง ทำให้เรโน่หันกลับมามองดวงหน้าใสของร่างเล็กอีกครั้ง บนใบหน้ามีแต่ความหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเอง

พลั่ก !!

“โอ้ย !!” ฮิบาริร้องเสียงหลง ภายในดวงตาสีนิลคู่นั้นมีแต่ความหวาดกลัวต่อชายหนุ่มตรงหน้า ก็จู่ๆ หมอนั่นก็ดันผลักเขามาจนกระแทกกับกำแพง ร่างเล็กวิ่งไปหลบอยู่ที่อีกมุมนึงของห้อง และชันเข่าขึ้นมากอดด้วยความหวาดกลัว ดวงตาสินิลจ้องมองที่เรียวนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองด้วยแววตาสงสัย แหวนทองที่รอบๆ มีตัวอักษรสีเงิน ตัวอักษรที่เขาคุ้นตา เหมือนจะรู้จัก --- ใช่ เขาเหมือนจะรู้จักมันดี

Dino & Kyouya

“ดีโน่ ... เคียวยะ ...” หยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมาอย่างช้าๆ เสียงเล็กเอ่ยพูดกับตัวเอง

ดีโน่ อย่างนั้นเหรอ ?

ดูเหมือนว่าอาการนิ่งงันไปของเด็กหนุ่มจะทำให้เรโน่เกิดนึกประหลาดใจ ชายหนุ่มตวัดสายตาหันกลับไปมองร่างเล็กอีกครั้ง จากศีรษะช่วงขมับลงมามีรอยเลือดไหลมาจนถึงบ่าเล็ก ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าดูท่าเด็กคนนี้จะสูญเสียความทรงจำไปจริงๆ เรียวขายาวสาวเข้าไปหาร่างเล็กอย่างเชื่องช้าและลงไปนั่งข้างๆ

“ฮิบาริ เคียวยะ คือ ชื่อของนาย” ดวงตาเรียวสีรัตติกาลเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย และเขยิบถอยห่างออกมา

“เคียวยะ ทำไมต้องหนีห่างฉันด้วยล่ะ?” เรโน่เอ่ยเสียงเรียบ เรียวแขนแกร่งโอบรอบไหล่ร่างบางอย่างถือสิทธิ์ เพียงเท่านั้นก็ทำให้คนในอ้อมแขนสั่นเทาราวกับลูกนก ริมฝีปากบางสั่นราวกับกำลังอดทนกับอาการหนาว ดวงตาคู่เรียวไม่แม้แต่จะช้อนขึ้นมองชายหนุ่มข้างกายเพราะความกลัว

“อื้อ ...” ฝ่ามือแกร่งบีบกรามของฮิบาริ จับดวงหน้าใสให้เงยขึ้นมามองหน้าของเขา

“นายเป็นของของฉัน เคียวยะ นับตั้งแต่วันนี้ไป” เรโน่ฉุดร่างบางให้ขึ้นมาจากพื้นหินเย็นเฉียบอย่างที่เด็กหนุ่มไม่มีทางจะต่อต้าน ฝ่ามือแกร่งบีบข้อมือบางจนเกิดเป็นรอยช้ำแดงไปทั่ว ซ้ำยังกึ่งลากกึ่งจูงร่างเล็กให้เดินตามเขาไป

“โอ้ย ! ฉันเจ็บนะ ! ฮึ่ก.........” ฮิบาริพยายามเอ่ยทักท้วง ทั้งสะบัดก็แล้วยังไม่สามารถหลุดพ้นได้จากฝ่ามือนั้น จนหยาดน้ำใสเริ่มเอ่อปริ่มขอบตา

ประตูห้องส่วนตัวของเรโน่ถูกเปิดออกอย่างแรง ภายในห้องกว้างมีเพียงเตียงขนาดคิงไซส์ โซฟา และตู้หนังสือเท่านั้น เรโน่จับร่างเล็กโยนลงบนเตียงกว้าง จนฮิบาริถึงกับจุก ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขายังไม่ทันหายดี ก็ต้องมาทนโดนผู้ชายคนนี้ทำร้ายร่างกาย

“นายจะทำอะไรฉัน !?”

“ถึงนายจะความจำเสื่อม แต่ร่างกายก็น่าจะจดจำสัมผัสอย่างนี้ได้นี่น่า.........” เรือนผมซอยสั้นสีดำเข้มของร่างเล็กถูกดึงอย่างแรง และยังถูกจับกดไปบนเตียงกว้าง ริมฝีปากเล็กสั่นเครือด้วยความกลัว ไม่กล้าแม้แต่ที่จะเอ่ยเสียงใดๆ ออกมา เปลือกตาบางปิดแน่นไม่แม้อยากจะเปิดขึ้นมามองอีกครั้ง

“กลัวหรือยังไง .......” เสียงทุ้มเย็นเยือกกระซิบข้างหู ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกเนียนใต้เสื้อกักคุรัน แม้เปลือกตาจะปิดแน่นไม่ยอมเปิดขึ้นมามอง แต่ก็ยังมีหยาดน้ำตาอุ่นๆ ที่ไหลรินลงไม่ขาดสาย นั่นคือสิ่งที่ทำให้เรโน่หยุดการกระทำทุกอย่างของตัวเองลง

ภาพเด็กหนุ่มซ้อนทับกับภาพของหญิงสาวอีกคน ...............

เรโน่ค่อยๆ ปล่อยมือจากเรือนผมของฮิบาริ และก้าวลงจากเตียงกว้าง ภายในดวงตาสีนภาเต็มไปด้วยความสับสน ทำไมเขาถึงจะต้องนึกถึงนังผู้หญิงแบบนั้น !!
ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับไปมองร่างเล็กบนเตียงอีกครั้ง กายบางนั่นยังสั่นเทาไม่หยุด รอยแผลจำนวนมากบนร่างกายที่ยังไม่ได้รับการรักษา

ปึง..........
เมื่อเสียงประตูปิดลง ฮิบารีจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ไม่พบชายหนุ่มร่างสูงเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างเล็กกระวีกระวาดพาร่างของตัวเองไปหลบอยู่ข้างตู้หนังสือ หยาดน้ำตาจำนวนมากพรั่งพรูออกมาไม่หยุด
หวาดกลัวที่ไม่อาจรู้ได้ว่าตัวเองคือใคร สิ่งที่เขารู้มีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ ฮิบาริ เคียวยะ คือ ชื่อของเขา




เมื่อร่างสูงของเจ้านายปรากฏต่อหน้าลูกน้องอย่างพวกเขาอย่างไม่ทันคาดคิด ก็ใครจะไปรู้ เห็นท่านเรโน่ฉุดกระชากลากถูเด็กนั่นขนาดนั้น ก็นึกว่าจะเอาไปปู้ยี้ปู้ยำเสียอีก

“พวกแกมายืนทำอะไรอยู่หน้าห้องฉัน ไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมานี่สิ แล้วก็หาเสื้อผ้าที่ไซส์เล็กๆ มาด้วยนะ เร็วๆ ล่ะ” แน่นอนว่าคำพูดของเรโน่มีผลยิ่งกว่ากฎแห่งความเงียบของเหล่ามาเฟีย






“น่าสงสารคุณดีโน่จังเลยนะ ไม่รู้ป่านนี้คุณฮิบาริจะเป็นอย่างไรบ้าง....” สึนะเอ่ยเสียงจ๋อย ใบหน้าน่ารักก้มไปลงซุกอยู่บนเรียวแขนของตน

“ผมว่าป่านนี้มันอาจจะกำลังอาละวาดควงทอนฟาอยู่ก็ได้นะครับ รุ่นที่สิบ...” อนาคตมือขวาของบอสรุ่นสิบวองโกเล่เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะขำเล็กน้อย หวังจะทำให้หัวหน้าของตนมีอารมณ์ที่ดีขึ้นกว่านี้

“จริงด้วยนะสึนะ ไม่ต้องห่วงหมอนั่นนักหรอก ที่สำคัญยิ่งกว่าความรู้สึกน่ะ ตอนนี้พวกเราควรจะช่วยตามหากันฮิบาริมากกว่านะ” คำพูดของยามาโมโตะมีผลมากกว่าเจ้าของเรือนผมสีเงินสวยข้างๆ ทำให้ร่างบางหมั่นไส้ เลยลอบกระสืบเท้าเจ้าบ้าเบสบอลใต้โต๊ะ

“อุ่ก !” เด็กหนุ่มร่างสูงถึงกับถอดสีหน้าเพราะความเจ็บที่แร่นริ้วมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ยามาโมโตะ ! เป็นอะไรน่ะ ?”

“ไม่มีไรหรอกสึนะ .... ก็แค่ .. แมวขี้หึงน่ะ .. โอ้ย !” ดูเหมือนว่าคนที่ติดจะซื่อจนบื้ออย่างสึนะยังตามอารมณ์สองเพื่อนสนิทไม่ทัน

ทั้งที่คนนึงก็ทั้งซื่อเกินไป จนคิดอะไรก็เป็นเรื่องเล่นๆ ไปซะหมด
ส่วนอีกคนหนึ่งก็แสนจะวู่วาม ปากไม่ตรงกับใจ การกระทำไม่ตรงกับคำพูด

“สึนะอย่ากังวลเรื่องฮิบาริเลย ฉันเองก็เป็นห่วงหมอนั่นเหมือนกัน”


“เอ่อ --- งั้นเดี๋ยวฉันมานะ” วูบเดียวของสึนะที่ดูเหมือนจะฉุกคิดอะไรได้ น่าแปลกที่คราวนี้กลับไม่มีเสียงขุ่นๆ ของโกคุเทระเอ่ยทักท้วงไว้อย่างทุกที

“เป็นอะไรงั้นเหรอ ?” ยามาโมโตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนทุกครั้ง หวังว่าจะช่วยให้คนข้างกายอารมณ์ดีขึ้นมากกว่านี้

“เปล่า ..” ร่างบางเอ่ยเสียงห้วน ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ หวังจะเดินไปอีกทาง แต่ก็ต้องโดนฉุดรั้งเอาไว้ จะถึงก็ดึงไม่ออก เพราะอีกฝ่ายมีแรงมากกว่าเขาเยอะ

“ยามาโมโตะ ปล่อยฉัน ฉันไม่สบาย”

“งั้นคืนนี้มาค้างกับฉันสิ ฉันจะได้ดูแลนายด้วย”

“ไม่เป็นไรหรอก .....” ยามาโมโตะค่อยๆ ปล่อยข้อมือบาง แม้ว่าใจจริงอยากจะเป็นคนที่ดูแลอีกฝ่าย แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยืนกรานขนาดนั้น ---- เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

โกคุเทระจับข้อมือของตัวเองข้างที่ถูกยามาโมโตะจับไว้เมื่อครู่ ร่องรอยความอุ่นยังหลงเหลือ ...

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหมอนั่นเคยแอบชอบฮิบาริ แล้วผิดด้วยหรือไง ? ที่เขาจะหึง อย่างที่หึงไปแล้วหมอนั่นก็ไม่มีทางรู้ แน่ล่ะ ก็มันบื้อซะขนาดนั้นนี่




“บอสครับ ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า ?” ดีโน่เพียงแค่ส่ายหน้าเล็กๆ ใจจริงนั้นเขาอยากจะออกไปตามหาฮิบาริกับเรโน่ใจจะขาด ถ้าไม่ติดเรื่องร่างกายนี่ ที่เพียงแค่ขยับก็ปวดรวดร้าวไปหมด

“เรโน่ยังไม่ออกจากญี่ปุ่น และฉันก็คิดว่าหมอนั่นน่าจะยังอยู่แถวนี้ พวกนายรีบไปตามหาเถอะ ยิ่งหาเจอเร็วเท่าไร ก็ยิ่งดีเท่านั้น อ่า --- โรมาริโอ้ นายติดต่อคุซาคาเบะให้ฉันที” ดีโน่ออกคำสั่งอย่างใจเย็น โดยเฉพาะช่วงเวลาแบบนี้ที่เขาไม่ควรจะวู่วามอย่างที่รีบอร์นพูด

“ไม่ต้องแล้วครับ ผมอยู่นี่” คุซาคาเบะเอ่ยขึ้นพร้อมกับเปิดประตูห้องคนไข้คนมา

“คุซาคาเบะ พวกนาย ---“

“ผมรู้เรื่องคุณเคียวแล้วล่ะครับ ผมเชื่อว่าคุณเคียวดูแลตัวเองได้ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใด พวกผมเองก็กำลังตามหาคุณเคียวอยู่เหมือนกันครับ” คุซาคาเบะเอ่ยต่อ แม้ว่าจะพูดไปว่าเชื่อว่าฮิบาริสามารถดูแลตัวเองได้ แต่ใครเล่าจะวางใจได้จริงๆ

“ฉันก็เชื่ออย่างนั้น แต่รู้สึกไม่ดีชะมัดเลย ---“




เรโน่กวาดสายตาไปทั่วห้องกว้าง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าฮิบาริหลบไปอยู่มุมไหนของห้อง จะกลัวอะไรเขานักหนา เขายังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย
แล้วดวงตาคู่คมก็ไปสะดุดกับร่างเล็กที่นั่งขุดอยู่ตรงข้างตู้หนังสือ กายบางสั่นเทาอย่างน่าสงสาร เนื้อตัวมอมแมมสกปรกเต็มไปด้วยเนื้อโคลนและรอยเลือด

“นายเข้าไปอาบน้ำซะ นี่เสื้อผ้า ......” ชายหนุ่มโยนถุงกระดาษที่ภายในบรรจุเสื้อผ้าสองสามชุดให้ร่างเล็ก ฮิบาริไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูง ได้แต่ใช้สองเรียวแขนกอดรัดถุงกระดาษไว้แน่น

“รีบๆ ไปซะซี่ !! หรือว่าจะให้ฉันอาบน้ำ ?..............” เรโน่ไม่รอคำตอบของเด็กหนุ่ม ชายหนุ่มคว้าเรียวแขนบางและกระชากให้ร่างเล็กลุกขึ้นมา ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ภายในอ่างน้ำมีน้ำเอ่อจนล้นอยู่แล้ว

“ฮึก ... ปละ .. ปล่อยฉัน ....” ฮิบาริพยายามดึงฝ่ามือแกร่งของชายหนุ่มที่รัดข้อมือของเขาให้หลุดออก เป็นอีกครั้งที่ไม่รู้เท่าไหร่ที่เขาร้องไห้ออกมา ร้องไห้เพราะความกลัวและหวังจะให้ชายหนุ่มตรงหน้านี่ปล่อยเขาไปเสียที

“หยุดส่งเสียงร้องโวยวายซักทีเถอะ ! ฉันหนวกหู รีบๆ อาบน้ำ ลุกขึ้นมาทำแผล แล้วฉันจะเล่าเรื่องของนายให้ฟัง ....”

คำพูดนั้นทำให้ทุกอาการของฮิบาริหยุดชะงักลง ดวงหน้าใสเงยขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงอย่างตรงๆ เป็นครั้งแรก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยขึ้นบนใบหน้าคมคายของเรโน่ ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้ฮิบาริรู้สึกเคลือบแคลงใจ เด็กหนุ่มยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกแต่โดยดีโดยที่ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ อีก

ถ้าเขาเชื่อฟังคำพูดของเรโน่ --- ก็จะทำให้เขารู้เรื่องของตัวเองใช่ไหม ?


ดวงตาสีนิลเหลือบมองไปที่แหวนทองที่เด่นเป็นประกายบนเรียวนิ้วนาง
ดีโน่ เคียวยะ ..........
น้ำตาใสๆ ค่อยๆ ไหลรินลงมาอีกครั้ง แต่น่าแปลกที่คราวนี้เขากลับกำลังรู้สึกเหน็บหนาวที่หัวใจ เจ็บปวดเพียงแค่เห็นชื่อนี้ ....
Dino …..

TBC ………




จบตอนที่สามแล้ว !!!
((ดีใจทำไม ???))
ฝากฟิคเรื่องนี้ต่อไปด้วยนะค่ะ
รุคกี้ย้ำอีกครั้ง ฟิคนี้เป็นฟิคคอมเมดี้ ดังนั้นอ่านไปจะต้องหัวเราะไปค่ะ มันถึงจะได้อารมณ์ ((เชิญแกหัวเราะไปคนเดียวเถอะ //คนอ่าน))
ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยนะค่ะ
ช่วยๆกันเม้นท์เน้อ รุคกี้จะได้มีกำลังใจเยอะๆๆๆๆๆๆ
5555555555
เพราะนี้เป็นฟิครีบอร์นเรื่องแรก
ผิดพลาดตรงไหน รบกวนช่วยชี้แจงด้วยนะค่ะ


EdittY ~!!! *
กรี๊ดดดดด ! รุคกี้ลืมค่ะ อภัยให้รุคกี้ด้วย
มาช่วยกันโหวตดีกว่านะค่ะว่าจะให้สึนะคู่ใคร
1.ไม่ต้องให้คู่ ให้ทูน่าอยู่คนเดียวน่ะดีแล้ว
2.ทูน่าก็ต้องคู่สัปปะรดสิ !!
3.ทูน่าคู่รุคกี้ !! [//ป๊าบบบบ รุคกี้ตายสนิท]]
4.ทูน่าคู่คุโรซากิ อิจิโกะ (??????????)
5.ทูน่าคู่แซลมอน (????)