•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

"การสูญเสีย" เนี่ย เป็นเรื่องที่ทำใจยากเนอะคะ = =
บางทีรู้ทั้งรู้อยู่แล้ว แต่พอมันเกิดจริงๆ ก็ทำใจไม่ได้ขึ้นมา...

(อย่าสนใจข้างบนค่ะ... อิคนแต่งมันเพ้อเจ้อ - -)
ช่วงนี้ชีวิตมีแต่การติวๆๆ แล้วก็ติว ชีวิตมีแต่เรียนๆๆๆ สอบๆๆๆ (บ่นไปงั้นแหละ ถึงเรียนก็เหมือนไม่ได้เรียน อาจารย์แต่ละคนดีๆ ทั้งนั้น...)
จะเข้ามหาลัยทีก็ลำบาก แถมถูกกดดันอีก ชักจะเหนื่อยก่อนวัยอันควร(?)

ยังไงก็คงเหลือแต่ต้องพยายามตั้งใจเรียนเท่านั้นมั้ง... คิดว่าคงทำได้...
(ทำไมคณะอยากเรียนมันต้อง "จบมาแล้วหางานทำไม่ได้" ด้วยเน๊อ~ เหนื่อยใจ - -")


ทำไมวันนี้มาแบบจิตตกล่ะนี่ฉัน = []=!!!
ช่างมันละกันค่ะ เดี๋ยวเราก็ดีขึ้นเองแหละ ไม่ค่อยจมปลักกับเรื่องที่ไม่ชอบนานๆ หรอกค่ะ

ไปอ่านฟิคกันดีกว่า~ รักคนอ่านนะค๊า~ จุ๊บๆ ^^

SHORTFIC-ONESHOT : Kiss twice, Kiss me deadly
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari)
Rate : PG-15
Category : BL, Romance, Angst


“----อืม...”


เสียงหวานเบาบางลอดผ่านออกมาระหว่างริมฝีปากทั้งสองที่กอดรัดกันแนบแน่น

แผ่วเบาเพียงลมหายใจ ทว่ากลับรุ่มร้อนดั่งเปลวเพลิง

แลกเปลี่ยนรสสัมผัส ทั้งแสนหวานและขื่นขม ดั่งเช่นภาพสะท้อนที่ปรากฏในจิตใจ


ถลำลึกลงไป

ไกลแสนไกลเกินกว่าจะถอนตัวได้ทัน


บอบบางราวจะเปราะแตกแหลกสลาย ทั้งร่างที่อยู่ในอ้อมแขน ทั้งความรู้สึกที่ดึงรั้งให้ดำดิ่งลงไปนั้น

ความเย็นยะเยียบจากปลายนิ้วเข้าประคองดวงหน้ามนอย่างทะนุถนอม

ราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าอันหาใดเปรียบ


แพขนตาหนายาวค่อยๆ กระพริบปริบก่อนจะปรือเปิดนัยน์ตาสีรัตติกาลงดงามขึ้นเพียงครึ่งแล้วหลับลงอย่างเคย

ราวกับไม่ต้องการรับรู้สิ่งใด ...นอกเสียจากจุมพิตที่ทำให้ลุ่มหลงมัวเมาเพียงเท่านั้น


เด็กหนุ่มร่างบางกดแนบกลีบปากชุ่มชื้นของตนลงกับอีกฝ่ายที่กอดตนไว้ในอ้อมแขน

เหนี่ยวรั้งไม่ให้ผละหนี

ดั่งเช่นสัตว์ร้ายผู้เด็ดเดี่ยว ...ไม่อาจปล่อยให้เหยื่อหลุดเล็ดรอดไปจากกรงเล็บที่เหนี่ยวรั้งเอาไว้ได้


แต่ทว่ากลับถูกปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

อ่อนโยน ...แต่กลับรู้สึกรวดร้าว


...กำลังจะหายไปจากเขาจริงๆ แล้วอย่างนั้นหรือ ?


“...เคียวยะ”

เสียงที่คุ้นเคยเปล่งออกมาอย่างเคย …เรียบเฉยจนน่าใจหาย


ในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า

แสงสีส้มของยามเย็นอันห่างไกลสาดส่องสะท้อนเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เงาของร่างโปร่งบางที่ย้อนแสงทาบทับลงบนอีกฝั่งหนึ่งของกำแพงห้อง


จะสังเกตเห็นบ้างหรือเปล่านะ ?


เนตรสีไพลินเพลิงเหลือบขึ้นสบตาคนตรงหน้าที่นั่งอยู่บนตักของตน แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนักเพราะแสงอาทิตย์เข้ามาบิดเบือนภาพตรงหน้าไปสิ้น

แต่รอยยิ้มเจือจางก็ยังคงปรากฏบนใบหน้าคมคายเช่นเคย

เช่นเดียวกับที่ผ่านมา


ดวงตาที่มองเห็นได้แม้กระทั่งจุดที่ดำมืดที่สุดของโลกใบนี้ จะสังเกตเห็นสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ตรงนี้หรือเปล่า ?


“...จะไป ...จริงๆ เหรอ ?”

สิ่งที่ค้างคาใจมาเนิ่นนามถูกถามไถ่ออกไป

...ทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้วแท้ๆ


“ครับ”


ง่ายดาย ...ง่ายดายเหลือเกิน


เป็นคำตอบที่แสนสั้น ...และง่ายดายเหลือเกิน

เป็นสิ่งที่ได้รับมาโดยใช้เวลาอันแสนสั้น ...และง่ายดายเหลือเกิน

เป็นสิ่งที่ทำให้ถลำลึกลงไปอย่างไม่อาจถอนตัวได้ภายในเวลาอันแสนสั้น ...และง่ายดายเหลือเกิน



และเป็นสิ่งที่จำต้องสูญเสียไปในเวลาอันแสนสั้น ...และง่ายดายเหลือเกินจะกล่าวยิ่งกว่าสิ่งใด



มือเล็กๆ ยกขึ้นมาไล้ไปตามเรือนผมสีน้ำเงินแปลกตาตรงหน้าราวกับหวนคิดถึงขึ้นมาอีกครา

วันเวลาที่ได้พานพบ ...ทุกสิ่งทุกอย่าง


จะไม่ห้ามหรอก เพราะนั่นคือการตัดสินใจของนาย มันเป็นเรื่องของนาย

ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน

ฉันเองก็มีชีวิตและหนทางเป็นของตัวเอง ที่ไม่อยากจะให้ใครเข้ามายุ่งเกี่ยวเช่นกัน

แต่...


“..จูบฉันอีกสิ”

คำสั่ง ...ที่ฟังดูราวกับกำลังร้องขอ

อ้อนวอนผ่านเสียงที่แห้งผาก ราวกับกำลังกลั้นใจ


รวดร้าวราวหัวใจจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่กลับแสร้งทำเป็นลืมเลือนความรู้สึกเหล่านั้นไป

เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ...ที่จะมีความรู้สึกเช่นนี้



“...อีกแค่ครั้งเดียว ...แค่ครั้งเดียว ------แล้วฉันจะปล่อยนายไป”



จุมพิตอ่อนหวานและแสนขม ประทับลงแนบชิดบนกลีบปากสีชาดอย่างโหยหา

ทั้งที่เป็นฝ่ายเรียกร้อง ...แต่กลับรู้สึกไม่อยากได้ขึ้นมาในเวลาที่สายไปเสียแล้ว


นั่นเพราะว่า หากช่วงเวลาที่ประคับประคองเอาไว้อย่างกระท่อนกระแท่นมาจนถึงตอนนี้จะจบสิ้นลง

ย่อมหมายถึงการปล่อยมือออกจากกันโดยยังไม่อาจล่วงรู้ถึงจุดหมาย ไม่อาจมองเห็นทางข้างหน้า


“..จูบฉัน ...จนกว่าฉันจะแหลกสลายไปที”


สิ้นจุมพิตเนิ่นนาน ...สายหมอกริ้นเลือนลับ ...ดับสลาย ...จางหายไปราวอากาศธาตุ

ช่วงชิงไป ...แม้กระทั่งดวงใจของผู้อันเป็นที่รัก ..อย่างที่อาจเรียกได้ว่าไม่ปราณี


ทว่า

สิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลือ

...คือร่องรอยของจุมพิตแสนหวาน ..ที่เคลือบทับยาพิษร้าย ...ตราตรึงอยู่ ณ ที่แห่งนี้ตลอดกาล


- FINISH -

...............
/ล้มโต๊ะ!(รอบสองของคืนนี้)
กี๊ซซซซซซซซซซซซซ
นึกว่าจะได้อ่านย้อมใจฟิคคิมิดาเคะเมื่อกี้ มันช้ำกว่าเดิม โฮก!
ท่านอิน่าสงสารมากค่ากระซิกๆ มุคุไปไม่ว่า"กลับ"มาหาท่านฮิด้วยยยยยยยยยยยยย/กรีดร้องโหยหวน

จะจบแบบนี้จริงๆเหรอค้าาาาาาาาาาา =[]=

มุจะทิ้งเคียวยะไปไหน!!!! มีคนน่ารักน่าหม่ำขนาดนี้กล้าทิ้งเรอะ!!!!!!!!!!

แม่เจ้าพระคุณรุนช่อง!!!! ใช้ภาษาได้ดีมากค่ะ แบบว่าล้ำลึกแล้วก็ให้ความรู้สึกได้ดีจริงๆ

ยกกระท่อมให้หลังนึงเลยนะเออ

มันเป็นจูบแห่งการจากลาสินะเนี่ย
เศร้าค่าเคทจังTT^TT
อย่าใจร้ายกับเคียวยะดักสิคะ
แล้วมุคุนายจะไปไหนล่ะเนี่ย
จะทิ้งให้เคียวยะอยู่คนเดียวโดยที่นายเอาหัวใจไปแล้วเนี่ยนะ...

ขอบพระคุณเคทจังมากค่า
เอาใจช่วยนะคะ^^

ง่า ไม่มีคำบรรยายเจ้าค่ะ กำลังมึน

ทำไม... ทำงี้ฟะ ทิ้งกันเฉยเลย

ท่านฮิ ถ้ามันกลับมา งานนี้ต้องขย้ำให้ตาย จะได้ไปไหนไม่ได้อีก

(แง่งๆ // สามง่ามเสียบคอ)

วันนี้มาแบบห่อเหี่ยว และไปแบบหดหู่ = ="~

ช่วงนี้ก๊ะมีแต่ติวๆๆ เรียนๆๆ ติวไปเรียนไป ก๊ะยังมิรุจะเข้าที่ไหน =w=~



แต่ก๊ะช่างเต๊อะ..


ต้องมีซักวันที่เป็นของเรา!!! ก๊ากกกก ฮ่าๆๆๆ!!!

.//ล้มโต๊ะ!!!
ว๊ากกก ซึ้งอยากจากกันไปนานนะครับ เดี๋ยวแม่ยก6918จะขาดใจ(ผมคนหนึ่งล่ะ)
จูบนี้คือจูบแต่ไม่ใช่จูบลาตลอดกาลใช่ไหม...ยังจะกลับมากดอันอยู่ในไหม(โดดถีบ)

อ้ากกกกกกกกกกกกกก เศร้าค่ะท่าน

((ไอ้))คุณมุ จะทิ้งคุณฮิไปไหนอ๊า~~~ รึว่า.....แอบไปกิ๊กกะทูน่าใช่มั้ย!!!((me//โดนท่านเคทตบ))