•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[SP.0.4 UP - 20.12.2009]

อ่า... สวัสดีค่า..
สวัสดีคนที่หลงเข้ามาด้วยนะคะ 555+

เรื่องนี้ก็เป็นฟิครีบอร์นเรื่องแรกของเราค่ะ (ดองไว้นานเลยกว่าจะได้เอามาลง) แถมยังเป็นฟิคย้อนยุคเรื่องแรกด้วย...
แต่ด้วยเนื่องจากห่างหายจากวงการนี้ไปนาน (เป็นปี - -)
ฝีมือเลยค่อยๆ ถอยหลังลงคลอง... ขนาดจะอ่านของชาวบ้านยังไม่ได้อ่านเล๊ย
(แล้วก็กำลังบ้าทำซีจีอยู่ด้วยค่ะ 55+ ถึงมันจะไม่สวยก็เหอะ - -)
ตอนนี้กำลังกลับขึ้นมาจากคลองแล้วค่ะ ^^

ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ^^

(...รู้สึกจะบ่นมากจริงนังนี่ = =")

------------------------



------------------------

AU Fiction : Kimi Dake ni...
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari), D27 (Dino x Tsuna), 8059 (Yamamoto x Gokudera)
Rate : NC-17 (หรือ NC-21 ดีอ่ะ - -")
Category : BL, Drama, Angst (กำลังพยายามอยู่ค่ะ - -), Historical, Supernatural

EP.01 [จุดเริ่มต้น]

หมอกสีขาวทึบที่ออกมาต้อนรับกรุงเอโดะ นครหลวงแห่งประเทศญี่ปุ่นในยุคเอโดะยามเช้าเริ่มจางลงทีละน้อย ช่วยเปิดทัศนวิสัยให้กับเรือลำใหญ่ที่แล่นมาจากอีกฟากฝั่งของทะเล พาหนะที่ลอยอยู่บนน้ำค่อยๆ เข้าจอดเทียบฝั่งเมืองหลวงตะวันออกพร้อมๆ กับฟองคลื่นสีขาว ผู้คนที่โดยสารมาจากประเทศฝั่งตะวันตกทยอยกันลงมาจากเรือลำนั้น เสียงฝีเท้าเร็วบ้างช้าบ้างดังควบคู่สลับกันไป ชายหนุ่มในชุดเสื้อโค้ทหนังสีดำหยุดฝีเท้าของตนท่ามกลางผู้คนที่เดินกันขวั่กไขว่ นัยน์ตาคมติดจะสวยที่ส่องประกายสีอ่อนน่ามองเช่นเดียวกับเรือนผมที่ถูกบดบังโดยหมวกสีดำที่สวมใส่อยู่นั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับจะสำรวจบางสิ่งบางอย่างก่อนวางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ถืออยู่ลงข้างตัว ปราสาทของจักรพรรดิที่ตั้งตระหง่านอยู่แสนไกลท่ามกลางกลุ่มหมอกที่ค่อยๆ จางหาย กลีบบุปผาสีชมพูอ่อนปลิดปลิวไปตามแรงลม ใบไม้ใบหญ้าสั่นไหวเล็กน้อยดูเปราะบาง ผู้คนที่อาศัยในเมืองนี้เริ่มออกมาเดินจ่ายตลาดในเช้าวันใหม่ของพวกเขา ร้านรวงต่างๆ เริ่มทยอยเปิดกันบ้างแล้ว เสียงจอกแจกจอแจดังขึ้นเป็นระยะๆ ชายหนุ่มชาวตะวันตกถอดหมวกที่สวมอยู่ออก เรือนผมของเขาที่ส่องประกายสีทองอ่อนๆ นั้นเรียกความสนใจจากคนญี่ปุ่นที่มีทั้งเส้นผมและนัยน์ตาสีดำสนิทได้ดีเป็นพิเศษ ริมฝีปากได้รูปของเขาคลี่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
"ญี่ปุ่นเหรอ... ก็ไม่เลวนี่นา"
__________________________

ญี่ปุ่นนั้นถึงแม้จะมีจักรพรรดิเป็นผู้ปกครองประเทศ แต่อำนาจการบริหารที่แท้จริงกลับตกอยู่ในมือของโชกุน โดยที่โชกุนนั้นจะมี 'กลุ่มผู้พิทักษ์' ที่เรียกกันว่า 'ชินเซ็นกุมิ' อยู่เพื่อทำหน้าที่คอยคุ้มกันโชกุนเจ้าผู้ครองเมือง และปราบปรามผู้ที่คิดคดทรยศต่อบ้านเมือง โดยที่กลุ่มชินเซ็นนั้นจะแบ่งสมาชิกออกเป็นหน่วยๆ เพื่อที่จะได้ปฏิบัติภารกิจได้อย่างสะดวกรวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากที่สุด และกลุ่มชินเซ็นในยามนี้ก็เช่นกัน...

"หัวหน้าขอรับ! หัวหน้า! คุณฮิบาริ!" ชายหนุ่มส่งเสียงเรียกหัวหน้าของตน 'หัวหน้ากลุ่มชินเซ็น' อยู่หลายครั้งพอดูกว่าจะมีเสียงตอบรับอยู่ในสวนเล็กๆ ที่เป็นอาณาบริเวณของที่ทำการของชินเซ็นกุมิ

"ข้าได้ยินแล้ว คุซาคาเบะ เจ้านี่มันชอบมารบกวนเวลานอนของข้าอยู่เรื่อย รึว่าอยากโดนข้าเชือดทิ้งรึไง ?" คนที่ถูกเรียกยืนอยู่ตรงระเบียงเตี้ยๆ ที่ยื่นออกมาเล็กน้อยจากห้องพักของตนในที่ตั้งของกลุ่มชินเซ็น มือขาวเสยผมที่ยังดูยุ่งเหยิงอยู่เพราะเพิ่งตื่นนอน นัยน์ตาสีนิลคู่สวยนั้นถึงจะยังดูงัวเงียแต่ก็แสดงออกถึงความไม่พอใจได้อย่างชัดเจน ชุดยูกาตะสีดำที่หลวมโพรกไม่พอดีตัวเผยให้เห็นช่วงไหล่ที่ทั้งแคบและบอบบาง จนไม่น่าเชื่อว่าคนๆ นี้จะเป็นผู้นำของกลุ่มชินเซ็นที่แข็งแกร่งที่สุดได้ "ว่าแต่เจ้ามีธุระอะไรรึ รองหัวหน้า"

"ข้าพบคนผู้นี้อยู่ที่ด้านหน้าที่ตั้งน่ะขอรับ ดูเหมือนว่า..." ข้างๆ ของชายที่มีนามว่าคุซาคาเบะนั้น มีร่างหนึ่งสลบสไลไม่ได้สติจมกองเลือดที่ดูเหมือนจะเป็นของเจ้าตัวเองอยู่กับพื้น ลมหายใจรวยรินปานจะขาดใจ "...จะเป็นคนที่เรากำลังตามตัวอยู่ จะให้ทำอย่างไรดีขอรับ ?"

"หืมมม... คนที่กำลังตามตัว ? ...โรคุโด มุคุโร่ นั่นน่ะรึ ?" ริมฝีปากอิ่มของหัวหน้าชินเซ็นกุมิเหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะดึงดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา สันดาบเย็นเฉียบเช่นเดียวกับรอยยิ้มของผู้เป็นเจ้าของดันคางของร่างที่ไม่ได้สติขึ้น แม้จะมีโลหิตสีแดงสดและเส้นผมสีครามดั่งสีของมหาสมุทรยามดิ่งลึกลงไปบดบังใบหน้าคมคายนั้นเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความแน่ใจของฮิบาริ เคียวยะ หัวหน้ากลุ่มชินเซ็นผู้แข็งแกร่งและทรงอำนาจลดลงแม้แต่น้อย "...ท่าทางจะใช่จริงๆ สินะ"

"เช่นนั้นแล้ว..."

"...ทำยังไงก็ได้อย่าให้เจ้านี่ตายไปซะก่อน แล้วหลังจากนั้นค่อยสอบสวนกันอีกที" เด็กหนุ่มในชุดยูกาตะเก็บดาบเข้าฝักดังเดิม ก่อนจะเอ่ยปากออกคำสั่งกับผู้ใต้บังคับบัญชา

"สอบสวนงั้นหรือขอรับ เช่นนั้นข้าจะไปแจ้งกับยามาโมโตะ..." รองหัวหน้ากลุ่มยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกขัดขึ้น

"เรื่องนี้ข้าจะสอบสวนเอง เจ้ายามาโมโตะหัวหน้าหน่วยหนึ่งน่ะ มันใจอ่อนเกินไป นี่ถ้าฝีมือดาบไม่ดีขนาดนี้ข้าก็คงไม่เอาไว้หรอก" ฮิบาริพูดจบก็หันหลังกลับ มือเปลี่ยนตำแหน่งจากด้ามดาบมาที่ประตูห้องพักของตนที่ค่อยๆ เลื่อนออก "ข้าจะพักผ่อนสักหน่อย อย่าทำอะไรเอะอะเป็นการรบกวนข้าเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นแล้วหัวเจ้าจะได้หลุดจากบ่าแน่"

"ข... ขอรับ !" คุซาคาเบะตอบรับโดยยังแฝงอาการหวาดหวั่นเอาไว้เล็กน้อยกับคำพูดของหัวหน้าตนเมื่อครู่ เพราะรู้ว่าฮิบารินั้นเมื่อพูดอะไรออกมาแล้วก็จะทำตามที่พูดเสมอ

"อ้อ... แล้วก็..." นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อย "อย่าลืมเชียวล่ะว่า แม้แต่เสียงใบไม้ตกถึงพื้นก็ทำให้ข้าตื่นได้"
_______________________

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องกระทบเส้นผมสีเงินยวงที่พลิ้วไหวไปตามแรงลม เด็กหนุ่มเจ้าของเกศาสีแปลกตานั่งอยู่เพียงลำพังบนม้านั่งในสวนอันกว้างใหญ่ซึ่งเป็นอาณาบริเวณของตำหนักโชกุน ผู้ปกครองบ้านเมือง แม้จะอายุเพียง 14 ปี แต่เขาก็เป็นถึงที่ปรึกษาคนสำคัญของโชกุนลำดับที่ 10 ในตระกูลซาวาดะเลยทีเดียว นัยน์ตาสีเขียวดั่งมรกตล้ำค่าเหม่อมองไปไกลอย่างไร้จุดหมาย สักพักก็มีเสียงสวบสาบเหมือนฝีเท้าคนเดินเข้ามาในสวน เขากวาดสายตาไปตามเสียงนั้นก่อนร่างหนึ่งจะปรากฏขึ้น

"โกคุเดระ เจ้ามานั่งทำอะไรอยู่คนเดียวในสวนนี่น่ะ ?" ผู้ที่เพิ่งมาใหม่เอ่ยประโยคแรกออกมาก่อนจะนั่งลงบนม้านั่งข้างๆ คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว เรือนผมสีดำที่ตัดจนสั้นและนัยน์ตาสีเปลือกไม้ที่ดูกระฉับกระเฉงนั้นมีเสน่ห์เหลือล้นอย่างประหลาดกับคนรอบข้าง

"ข้าต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถามเจ้า ยามาโมโตะ โดดงานของกลุ่มชินเซ็นมาแบบนี้จะไม่เป็นไรรึ ?" คน ถูกถามหันมาหาคนถามก่อนจะถามย้อนกลับไปบ้าง

"ก็วันนี้มันวันหยุดนี่"

"ชินเซ็นกุมิมีวันหยุดกับเขาด้วยเรอะ !"

"เอาน่าๆ ยังไงซะข้าก็มีตำแหน่งเป็นถึงองครักษ์ของโชกุนเชียวนา"

"เจ้านี่เป็นพวกชอบควบรึไง คนเดียวแต่ดันเป็นทั้งองครักษ์ทั้งหัวหน้าหน่วยหนึ่งของกลุ่มชินเซ็น แบบนี้มันจะไม่มากไปหน่อยเรอะ"

"ฮะๆ ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่" องครักษ์หนุ่มหัวเราะอย่างร่าเริง ทำเอาอีกฝ่ายถอนหายใจอย่างยอมแพ้

"ข้าขี้เกียจทะเลาะกับเจ้าแล้ว ไปล่ะ" โกคุเดระค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่ตรงนั้นแล้วหันหลังให้อีกฝ่าย ทั้งๆ ที่กำลังจะเดินออกไปแล้วแท้ๆ แต่กลับถูกรั้งตัวเอาไว้

"เดี๋ยวสิโกคุเดระ เจ้าจะรีบไปไหนเล่า นานๆ ทีพวกเราจะมีเวลามานั่งคุยกันแบบนี้นะ" มือที่กร้านจากการฝึกฝนของผู้ใช้ดาบนั้นยึดข้อมือบอบบางของร่างที่อยู่ตรงหน้าไว้แน่น

"อะไรกันเล่า ! พูดอย่างกับว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสักชาตินึงงั้นแหละ ! ไอ้นานๆ ทีของเจ้าเนี่ยมันกี่ชั่วโมงกัน ! แค่นี้ข้าก็ต้องทนเห็นหน้าเจ้าทุกวันๆ ข้าเบื่อจะตายชักอยู่แล้ว !" เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตที่ดูเกรี้ยวกราดสวนกลับอย่างไม่ใยดี

"แต่ว่าโกคุเดระ... ข้าน่ะ... ที่จริงแล้ว..." ชั่วชณะหนึ่ง แววตาที่ส่องประกายสดใสมาตลอดของยามาโมโตะหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด แต่แล้ว...

"พวกเจ้าสองคนทะเลาะอะไรกันแต่เช้าน่ะ ยามาโมโตะ โกคุเดระคุง ?" ร่างหนึ่งโผล่เข้ามาทำลายความตึงเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้นด้วยน้ำเสียงทื่ฟังดูสดใสและอ่อนโยนดั่งน้ำค้างยามเช้า เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมผะแผ่ว ร่างเล็กๆ นั้นเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทั้งสองหนุ่มที่กลับมาอยู่ในกิริยาสำรวมเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาคนนี้

"อ... อรุณสวัสดิ์ขอรับ ท่านรุ่นที่ 10 !!!" โกคุเดระรีบเอ่ยคำทักทายอย่างสุภาพเป็นคนแรก แม้จะดูเกร็งๆ ไปบ้างก็ตามที

"อ้าว ว่าไงสึนะ !" ยามาโมโตะกล่าวทักทายยามเช้าอย่างอารมณ์ดีประหนึ่งเพื่อนสนิท เล่นเอาเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินยวงฉุนกึกขึ้นมาอีกรอบทันที

"ยามาโมโตะ เจ้านี่มัน...!!!"

"โกคุเดระคุง ช่วยไปดูกำหนดการในวันนี้ของข้าให้ทีนะ" สึนะโยชิรีบขัตตาทัพเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะเล่นสงครามประสาทกันอีกครั้ง

"ด... ได้เลยขอรับ !!!" คุณที่ปรึกษารีบรับคำก่อนจะแจ้นหายไปปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งที่ได้รับอย่างรวดเร็ว

"ขอบใจมากนะ สึนะ" สีหน้าขององครักษ์ดูผ่อนคลายลงจากเมื่อครู่บ้างแล้ว เด็กหนุ่มร่างสูงถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากทะเลาะกับโกคุเดระคุงใช่ไหมล่ะ แต่ข้าก็อยากให้เจ้าเข้าใจเขาหน่อยน่ะนะ โกคุเดระคุงน่ะเขาก็เป็นแบบนั้นแหละ อย่าไปโกรธเขาเลย" ผู้ปกครองนครแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับผู้อารักขาของตน

"สึนะ... ข้ากับท่านแล้วก็เจ้านั่น... ทั้งๆ ที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ แท้ๆ ...แต่ตอนนี้น่ะอะไรๆ ก็เปลี่ยนไป ท่านเองก็อ่อนโยนและใจเย็นขึ้น..." ยามาโมโตะ ทาเคชิเอ่ยด้วยรอยยิ้มนิ่งสงบ ในแววตามีทั้งความรู้สึกที่เป็นสุขและความรู้สึกเจ็บปวดผสมปนเปกันอยู่

"เอ๋ ? ...ม.. ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง ...ข้าก็แค่..." นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตและดวงหน้าอ่อนเยาว์ดูลังเลใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายบอกออกมา ร่างตรงหน้ายิ้มน้อยๆ ก่อนจะพูดต่อว่า

"หากมีท่านเป็นผู้นำล่ะก็... ประเทศนี้จะก้าวไปถึงจุดที่จะทำให้ผู้คนทุกคนมีความสุขได้อย่างแน่นอน ...ข้าคิดเช่นนั้น"

"ถ้าข้าทำได้อย่างที่เจ้าว่า... ก็คงจะดีสินะ..." แววตาของเด็กหนุ่มร่างเล็กที่แหงนมองฟากฟ้ายามเช้าดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย

"หากท่านเชื่อมั่นในตัวเองกว่านี้สักนิดล่ะก็... จะต้องทำได้อย่างแน่นอน"

"ข้าน่ะ... จู่ๆ ก็ต้องมารับตำแหน่งที่ใหญ่โตขนาดนี้ต่อจากท่านพ่อที่หายตัวไป ...เลยรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองสักเท่าไหร่..." มือเล็กๆ บอบบางกระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัวแน่นเมื่อลมพัดผ่านไปอย่างแผ่วเบา "...แต่ข้าคิดว่า ...จากนี้ไปข้าคงไม่เป็นไรแล้ว ...เพราะยังมีคนที่เชื่อมั่นในตัวข้าเช่นเจ้าอยู่นี่นา..."

"หากท่านพูดเช่นนั้นแล้ว ...ข้าเองก็จะขอปกป้องประเทศนี้ด้วยกำลังของข้าเองจนกว่าชีวิตจะหาไม่เช่นกัน"

"เช่นนั้น..." สีหน้าของเจ้าเมืองดูเบิกบานขึ้น รอยยิ้มนั้นสดใสยิ่งกว่าบุปผาที่ผลิบานในยามเช้าหลายเท่านัก "...หากถึงเวลานั้นแล้ว ข้าคงต้องขอฝากประเทศนี้ไว้กับเจ้าด้วย"

"ขอรับ"

"อ้อ... แล้วก็..." ผู้ที่ถูกเรียกว่าสึนะทำท่าเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในตำหนัก "...หากถึงเวลานั้น... ไม่สิ จากนี้ไปต่างหาก... จากนี้ไปข้าคงต้องขอฝากโกคุเดระคุงไว้กับเจ้าด้วยล่ะนะ ยามาโมโตะ"

"อ...เอ๋ ?? ...ขอรับ !!" ยามาโมโตะที่มีสีหน้าแปลกใจในคราแรกรีบตอบรับทันทีเมื่อเข้าใจความหมายของสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

"หากเป็นเจ้าล่ะก็... ข้าเชื่อว่าจะต้องทำให้โกคุเดระคุงสามารถยิ้มแย้มอย่างมีความสุขได้มากกว่าในตอนนี้อย่างแน่นอน"
_________________________

รูปประกอบตอนแรกค่ะ
จิ้มๆ ที่รูปเพื่อดูรูปใหญ่ค่า



-----------------------------

แล้วจะรีบอัพตอนสองนะคะ ขอตัวก่อนล่ะค่า แว๊บๆ~

โฮกกกกกกกกกก ช็อก... แต่งแต่แพริ่งที่ชอบทั้งนั้นเลย หายากกกกกก ปลื้มมมมม

มีชินเซ็นกุมิด้วย *0* สู้ๆเน้อ จะตามอ่านต่อไปครับ

กรี๊ดดดด~ ฟิคย้อนยุด หายากมากกก!!!~~~~

ทูน่ามาดราชินี?? แต่เราว่าราชินีแน่ๆๆ โฮะๆๆๆ ทูน่ามาดราชินีก็หายากกก~~~~ กรี๊ดดดดดดดดด~~~~~~~

ขอกระโดดกอดคนแต่งสักทีได้ม่ะค๊า~~ ^O^

แล้วแบบว่า..... ตามกลิ่น D27 มาโดยเฉพาะเลยนะค่ะเน้~~~

ท่านฮฺมาดราชินี เท่ห์ เคะออกแว้วว อ๊ายยย~

แต่... ไหงดีโน่โผล่ออกมาได้นิดเดวเองหล่า~~~ แล้วแบบนี้ดีโน่จะต้องผ่านอีกสักกี่ด่านถึงจะได้เจอทูน่าอ่า~~

เห็นว่ามีชินเซ็นกุมิเยอะมั๊กๆๆเลยนี่น๊า~ แถมยังมีองครักษ์อีกแน่ะ เอิ๊กๆๆ โฮะๆๆๆ

รออ่านต่อโล้ดดด...โย่วววว

โอ้วววววววววววววว

ฟิค 6918 ที่หาได้ยากยิ่ง~~ TvT น่ายินดีๆ

ชอบทั้ง 6918 กับ 8059 เลยค่ะ อรั๊ยยยย~~ vvv

เนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลยค่ะ สำนวนก็ดี

นานๆทีจะได้อ่านฟิคแนวย้อนยุคแบบนี้ เปลี่ยนบรรยากาศดีเหมือนกัน

จะรอติดตามตอนต่อๆไปนะค้า~ ^^

ฟิกย้อนยุคคคคคค
อ่านไป ไม่รู้ทำไมถึงเชียร์1869 ท่านฮิอยู่กลุ่มชินเซนด้วยรึนี่ เท่มากค่า ^[]^/

ยามะก็เท่ เมืองที่ปกครองด้วยสึนะนี่คงร่มเย็นเป็นสุขนะคะ


ที่สำคัญ เพราะมีโกคุและยามะอยู่ หุหุ ข้าน้อยชอบเจ้าค่ะ

อ๊า~.. ขอบคุณทุกท่านมากๆ ค่า ^w^
ขอกระโดดกอดคนอ่านกลับด้วยนะคะ อิอิ

เชิญอ่านตอนที่ 2 ได้เลยค่า รักคนอ่านนะคะ จุ๊บๆ*

AU Fiction : Kimi Dake ni...
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari), D27 (Dino x Tsuna), 8059 (Yamamoto x Gokudera)
Rate : NC-17 (หรือ NC-21 ดีอ่ะ - -")
Category : BL, Drama, Angst (กำลังพยายามอยู่ค่ะ - -), Historical, Supernatural

------------------------------

EP.02 [ความหวั่นไหว]

ประมาณ 1 สัปดาห์หลังจากนั้น...

"เมื่อกี้เจ้าว่าเช่นไรนะ บอกว่าเจ้านั่นฟื้นขึ้นมาแล้วงั้นรึ" หัวหน้ากลุ่มชินเซ็นที่เพิ่งกลับเข้ามายังที่ตั้งของตนหลังจากไปทำธุระในเมืองได้รับข่าวที่ไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่จากผู้ใต้บังคับบัญชาของตน

"ถูกแล้วขอรับ ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่เช่นกัน แต่ว่าตอนนี้ โรคุโด มุคุโร่..."

ครืด !!!

เสียงเลื่อนประตูดังลั่นขึ้นด้วยอารมณ์ที่รุนแรงของผู้เปิด ภายในห้องรับรองแบบญี่ปุ่นโบราณที่ไม่คับแคบจนเกินไปนั้น ตัวต้นเหตุที่ทำให้ ฮิบาริ เคียวยะ เกิดความไม่พอใจอย่างรุนแรงกลับนั่งสบายๆ แต่ดูสำรวมอยู่บนเบาะรองนั่งโดยหันหน้าออกไปทางระเบียงทางเดินด้านนอกที่ประตูถูกเปิดเลื่อนออก กลีบสีชาดอ่อนของบุปผาที่มีชื่อเรียกว่าซากุระปลิดปลิวตามแรงลมแผ่ว จนมาตกอยู่บนทางเดินด้านนอก บนพื้นดินระเรื่อด้วยสีหวานที่แต่งแต้มโดยธรรมชาติเหล่านั้น

"ฟื้นแล้วรึ ? สลบไปตั้งแปดวันแท้ๆ ข้านึกว่าเจ้าจะตายไปแล้วเสียอีก" ฮิบาริเลื่อนประตูห้องรับรองปิดอย่างรวดเร็วในทันที ดูท่าทางจะยังอารมณ์เสียอยู่เพราะตนคาดการณ์ผิดไป ถึงแม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้าก็ตาม

"โอ๊ะโอ... ท่านคือฮิบาริ เคียวยะ หัวหน้ากลุ่มชินเซ็นสินะขอรับ ...ข้าเคยได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมามากพอดูเหมือนกัน และข้าต้องขออภัยด้วยที่ทำให้ท่านไม่พอใจ แต่มันก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้นี่ขอรับ ข้าน่ะมันเป็นคนดวงแข็งตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" เจ้าของเรือนผมสีครามแปลกตาเอ่ยด้วยความนอบน้อมแต่เย่อหยิ่งอยู่ในที

"ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องให้ข้าปวดหัวแต่เช้านะ ...เจ้านี่มันก็จริงๆ ถูกจับตัวอยู่แท้ๆ ยังจะมากวนประสาทข้าอีก" ร่างบางลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงผนังห้องทั้งที่ยังยืนอยู่โดยรักษาระยะห่างระหว่างตนกับอีกฝ่ายเอาไว้เล็กน้อยพอประมาณ "เจ้าช่างตีดาบนั่นก็บ้าจริงๆ ดันมาบอกว่าดาบที่ข้าสั่งให้ตีนี่ไม่เหมาะกับข้าซะอีก ...ข้าเป็นลูกค้าแท้ๆ นะ"


...แล้วทำไมข้าถึงมาบ่นให้เจ้านี่ฟังได้ ?...


"ดาบเล่มนั้นหรือขอรับ ? ที่คาดอยู่ที่เอวนั่น ?" นัยน์ตาที่ไม่เข้าคู่นั้นจ้องมองสิ่งที่อยู่ข้างกายอีกฝ่ายอย่างสงสัย

"รู้ด้วยรึ ? แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ้าสักหน่อยนี่นะ"

"หากเป็นเช่นนั้น... ข้าเองก็เห็นด้วยกับช่างตีดาบคนนั้นขอรับ" โรคุโด มุคุโร่เว้นช่วงก่อนจะคลี่ยิ้มนิดๆ "ข้าคิดว่าดาบเล่มนี้ใหญ่เกินไปสำหรับคนร่างเล็กอย่างท่านขอรับ ไหล่ท่านก็แคบซะอย่างกับสตรีแบบนั้น ถึงดาบนั่นจะประสิทธิภาพดีสักแค่ไหน ท่านก็ไม่มีทางจะแกว่งดาบนั่นไปๆ มาๆ ได้นานเหมือนใช้คาตะนะหรอกขอรับ ไหล่ท่านจะล้าเอาซะก่อน"

"ข้าบอกแล้วว่ามันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า ไม่ต้องมาสอนข้า แล้วทีหลังก็อย่าสอดไม่เข้าเรื่องด้วย" ทั้งๆ ที่พูดออกไปแบบนั้น แต่ลึกๆ แล้วในใจของเด็กหนุ่มก็แอบคิดอยู่บ้างว่าดาบเล่มนี้มันออกจะเทอะทะเกินไปสักหน่อย


...แล้วข้าไปเห็นด้วยกับเจ้าบ้านี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...


"หึหึหึหึ เช่นนั้นข้าก็ต้องขออภัยด้วยขอรับ ที่ทำให้ท่านไม่พอใจ"

"...แล้วข้าก็ไม่ชอบจริงๆ เวลาถูกคนอื่นมองว่าเหมือนอิสตรีเช่นนี้" นัยน์ตาสีนิลคู่สวยหลุบลงอย่างเศร้าหมอง ถึงแม้จะแค่แว่บเดียวแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะทันสังเกตเห็นความแข็งกร้าวที่ลดน้อยลงในชั่วขณะนั้น

"แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้นขอรับ..." คนที่นั่งอยู่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น มือที่เย็นเฉียบนั้นเลื่อนไปสัมผัสเส้นผมสลวยสีดำขลับของร่างตรงหน้าพร้อมคำพูดที่เอื้อนเอ่ยอย่างชัดเจนด้วยน้ำเสียงอบอุ่นผิดกับฝ่ามือของตน "...ท่านน่ะงดงามยิ่งกว่าอิสตรีทุกนางที่ข้าเคยพบเจอมา ฉะนั้นหากมีใครมาพูดเช่นนี้กับท่านอีกก็อย่าเสียใจไปเลยขอรับ"

"เจ้าจะให้ข้ายินดีกับเรื่องพรรค์นั้นรึ เหลวไหลสิ้นดี..." รู้สึกตัวอีกที คมดาบเล่มใหม่ของหัวหน้าชินเซ็นกุมิก็จ่ออยู่ที่ลำคอของเจ้าของนัยน์ตาสีเพลิงและสีครามของน้ำทะเลเสียแล้ว "รีบๆ ออกห่างจากข้าซะถ้ายังไม่อยากคอขาด"

"หึหึหึหึ ดุจริงๆ นะขอรับ ยังไงข้าก็ต้องขออภัยท่านด้วยที่กระทำการล่วงเกิน ...ว่าแต่ท่านมีธุระอะไรถึงได้มาหาข้ารึขอรับ ?" มุคุโร่ถอยออกมาก้าวหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม

"ข้าคิดว่าจะมาสอบสวนเจ้าสักหน่อย แต่เจ้าก็ทำข้าประสาทเสียหมดแล้ว เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน" จบประโยคนั้น เสียงเลื่อนประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง ร่างบางที่เก็บดาบเข้าฝักตามเดิมแล้วก็ก้าวออกไปจากห้องรับรองแทบจะในทันที แต่ก็มิวายทิ้งท้ายไว้ว่า "แล้วก็อย่าคิดจะหนีเด็ดขาดล่ะ !!!"


...น่ารำคาญ ...น่ารำคาญเป็นบ้า...
...แต่ทำไมข้าถึงได้รู้สึกแปลกๆ กับคำพูดของเจ้านั่นกัน ?...
...แถมมือนั่นก็เย็นซะอย่างกับคนตายแล้ว...

...แต่ทำไมถึงทำให้ข้ารู้สึกสบายใจแบบนั้นได้ ?...


"ท่านเคียวยะ..." คนที่ถูกทิ้งให้อยู่ในห้องรับรองเพียงลำพังพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อเสียงเลื่อนของบานประตูเงียบลง "...ถึงจะดุไปนิด.. แต่ก็เป็นคนน่ารักจริงๆ ด้วยสิขอรับ"
______________________________

ณ ห้องหนึ่งในตำหนักของเจ้าผู้ครองเมืองแห่งนครเอโดะที่ดูกว้างขวางปลอดโปร่ง ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาดตาเสียเป็นส่วนใหญ่ซึ่งแตกต่างจากห้องอื่นๆ โดยสิ้นเชิง จนอาจทำให้ผู้ที่หลงเข้ามาคิดว่าตนเองหลุดไปอยู่อีกมิติหนึ่งเสียแล้วก็ได้

ที่กลางห้องนั้นมีเตียงตัวใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ร่างของหญิงสาววัยกลางคนร่างกายซูบผอมหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความเจ็บปวดทรมานจากการที่ถูกโรคร้ายรุมเร้าแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนแม้เจ้าตัวจะยังไม่ได้สติ กระทั่งเรือนผมสีน้ำตาลที่เคยเปล่งประกายสดใส แต่ในยามนี้แม้จะเป็นเวลาที่แสงแดดส่องกระทบก็ยังไม่เกิดแม้กระทั่งแสงสะท้อนแม้แต่นิดด้วยซ้ำ

แม้จะโหดร้ายแต่มันก็เป็นความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ทำไม่ได้แม้กระทั่งการหลอกตัวเอง เด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีเปลือกไม้เช่นเดียวกับคนที่ยังหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดนั่งคุกเข่าลงกับพื้นเคียงข้างร่างนั้น มือเล็กๆ ของเขากุมมือที่ผอมบางซูบเซียวตรงหน้าไว้แน่นจนสั่นเทา

"ท่านแม่... ข้ารอท่านอยู่ตลอดเลยนะขอรับ ...ท่านต้องฟื้นนะขอรับ" ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีก แต่บัดนี้กลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลวาบผ่านผิวแก้มสีเรื่อลงมา สึนะโยชิผู้เป็นถึงเจ้าเมืองรีบยกมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ขึ้นมาปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มของตนออกอย่างรวดเร็วราวกับว่ากลัวใครจะมาเห็น


...ข้าจะไม่ร้องไห้อีก...
...ไม่ใช่สิ ข้าจะ 'ต้อง' ไม่ร้องไห้อีก...
...จะ 'ต้อง' ไม่แสดงความอ่อนแอเช่นนี้ออกมาอีก...

...ถึงแม้จะตัวคนเดียว ...แม้จะต้องเจ็บปวดมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไร...
...ข้าจะต้องนำประเทศนี้ ...ไปสู่ความสงบสุขและรุ่งเรืองยิ่งกว่านี้ให้ได้...

...ไม่สิ.. ตอนนี้ข้าไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนี่นา...


"ขออภัยขอรับ ท่านรุ่นที่ 10" เสียงบานประตูถูกเลื่อนเปิดอย่างเบามือ เด็กหนุ่มร่างบางอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคนที่ตนมาเรียกหายืนรออยู่อีกฟากของประตู โชกุนรุ่นที่ 10 แห่งตระกูลซาวาดะนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเอ่ยตอบรับ

"มีธุระอะไรเหรอ โกคุเดระคุง ?" เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างก้าวออกมาจากห้องสีขาวโพลนนั้น แล้วมือของอีกฝ่ายก็เลื่อนปิดประตูให้อย่างเงียบกริบเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนที่หลับอยู่ในห้อง

"คือ... มีคนเข้ามาขอพบท่านน่ะขอรับ"

"อ๊ะ ! งั้นก็ให้เขาเข้ามารอที่ห้องรับรองก่อนนะ ข้าจะไปเปลี่ยนชุดสักหน่อยแล้วจะรีบตามไปนะ" ทันทีที่รู้สึกตัวว่าตัวเองยังอยู่ในชุดยูกาตะบางๆ ที่ใช้สำหรับใส่นอนอยู่ หนุ่มน้อยเจ้าของนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลหวานก็รีบเอ่ยออกไปเช่นนั้นแล้วหายลับไปทางห้องแต่งตัวของตนแทบจะในทันที


"พยายามได้ดีมากแล้วนะขอรับ... ท่านรุ่นที่ 10..." โกคุเดระ ฮายาโตะ พึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นแผ่นหลังเล็กๆ นั้นค่อยๆ เลือนหายไป
______________________________

"ข้าชื่อดีโน่ เป็นแพทย์มาจากอิตาลี ...ประเทศทางฝั่งตะวันตก" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อโค้ทตัวยาวผู้มีประกายของเรือนผมในสีสันเดียวกับแสงนวลของจันทรายามต้องผิวน้ำในทะเลสาบ โค้งคำนับทั้งที่ยังนั่งอยู่ในท่าทางสำรวมให้แก่คนอายุอ่อนกว่าที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างนอบน้อม "จากนี้ไป ข้าต้องขอความกรุณาจากท่านด้วยนะขอรับ ท่านสึนะโยชิ"

"อ... เอ่อ... ท..ทางข้าก็ด้วยเช่นกัน" สึนะโยชิตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เกร็งและไม่เป็นธรรมชาติเท่าไรนัก ไม่แน่ใจว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่าที่ใบหน้าของตนร้อนผะผ่าวขึ้นมาแว่บหนึ่ง


...เป็นคนต่างชาติแท้ๆ ...ทำไมถึงได้พูดญี่ปุ่นคล่องขนาดนี้นะ...


"กำลังคิดว่าทำไมข้าถึงพูดภาษาของทางท่านได้ดีสินะขอรับ" ดีโน่เอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อยอย่างรู้ทัน

"ล... แล้ว ท่านมาทำอะไรที่ญี่ปุ่นนี่รึ ?" ผู้ครองนครที่กำลังรู้สึกเหมือนถูกไล่ต้อนจากชาวต่างชาติที่เข้ามาล่าอาณานิคมประเทศของตนรีบเปลี่ยนเรื่องพูด

"...เพราะข้าเห็นว่า วิทยาการทางการแพทย์สมัยใหม่ที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้นกว่าแต่ก่อนจำเป็นกับประเทศนี้เป็นอย่างยิ่ง ข้าจึงตั้งใจที่จะมาทำการรักษาให้กับผู้คนของที่นี่ โดยใช้เงินลงทุนของทางข้าเอง ...ท่านไม่ว่าอะไรใช่ไหมขอรับ ?"

"หากท่านมีความคิดที่ดีเช่นนั้น ข้าคงไม่ขัดข้องอะไร ว่าแต่ทำไมต้องเป็น 'ญี่ปุ่น' ล่ะ ?" เด็กหนุ่มถามขึ้นด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้แบบเด็กๆ จนทำให้อีกฝ่ายนึกเอ็นดูขึ้นมา


...ดูทำตาเข้าสิ ...อย่างกับเด็กๆ แหน่ะ...
...แต่แบบนี้ ...ก็น่ารักดี...

ผู้มาจากแดนไกลคิดเช่นนั้นขณะที่ยังจับจ้องร่างแบบบางตรงหน้า แล้วจึงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนว่า

"...เพราะข้าเคยมาที่ญี่ปุ่นนี่เมื่อนานมาแล้ว ...ตอนเด็กๆ น่ะขอรับ ...ทั้งผู้คน ..กลีบสีอ่อนของซากุระ ..สะพานหิน ...ทะเลสาบยามค่ำคืน ...สีแดงและส้มของใบเมเปิ้ลในฤดูใบไม้ร่วง ...สีสันที่ตัดกันอย่างลงตัวของกิโมโน...และฤดูหนาวที่เงียบเหงา ...ทั้งหมดนั่นทำให้ข้ารู้สึกรักและระลึกถึงประเทศนี้เสมอมาขอรับ"

"เช่นนั้น..." อีกฝ่ายยิ้มแย้มด้วยความดีใจและตื้นตันใจอย่างไร้เดียงสา ดูเหมือนอาการเกร็งจะยอมหายไปบ้างแล้ว "...ท่านมาประจำอยู่ที่ตำหนักนี้ได้ไหม... ข้าคิดว่ามันจะเป็นการดีกว่าที่ท่านจะออกไปเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวเองนะ เพราะคนของประเทศนี้ไม่ค่อยคุ้นกับชาวตะวันตกสักเท่าไหร่ อาจจะทำให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดี ...ส่วนเรื่องที่พักกับค่าใช้จ่ายไม่ต้องเป็นห่วง ทางเราจะจัดการให้เอง ...ตกลงไหม ?"

"หากท่านเห็นว่าการทำเช่นนั้นจะเป็นการดี ข้าเองก็ไม่สามารถขัดข้องอะไรได้หรอกขอรับ"
______________________________

"เป็นที่ปรึกษาของโชกุนนี่ก็งานยุ่งเหมือนกันเนอะ" เด็กหนุ่มนั่งเท้าคางโดยวางท่อนแขนแข็งแกร่งของตนลงบนโต๊ะเขียนหนังสือตัวเตี้ย สายตาทองมองไปยังกองเอกสารปึกเบ้อเริ่มทั้งที่ทำเสร็จแล้ว ทั้งที่ยังไม่ได้สะสางพลางพูดออกมาลอยๆ

"ก็แหงอ่ะเด่ะ... ว่าแต่... ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะฟะ !! ยามาโมโตะ !!" อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาจากงานที่กำลังขะมักเขม้นทำอยู่ก่อนจะโวยเข้าให้

"ก็ตะกี้ข้ามาซ้อมดาบที่โรงฝึกของที่นี่น่ะ ...พอเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรทำเลยมาที่นี่ไง"


...รู้สึกว่าบ้านแกก็เป็นโรงฝึกไม่ใช่เรอะ !! เจ้าบ้ายามาโมโตะ !!...


"เจ้ามันก็เป็นซะอย่างนี้ ...โอ๊ย !" โกคุเดระร้องเสียงหลง ด้วยความที่รีบเปิดเอกสารเกินไปจึงถูกกระดาษบาดเฉือนเข้าที่นิ้วชี้ข้างขวาจนเลือดออก "บ้าจริง !"

"โกคุเดระ ! เจ้าเลือดออกด้วยนี่ ! ไหนให้ข้าดูหน่อยซิ" ยามาโมโตะคว้าข้อมือข้างขวาของร่างตรงหน้าเข้ามาแทบจะในทันที

"ปล่อยข้า ! เรื่องแค่นี้ข้าดูแลตัวเองได้ ! เจ้าไม่ต้องมายุ่ง !" ทั้งที่พยายามจะดึงมือของตนเองกลับแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้

"นิ่งๆ สิ เดี๋ยวเลือดก็ออกอีกหรอก" องครักษ์หนุ่มประคองมือขาวบอบบางก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนปากแผลเล็กๆ นั้นแล้วจึงห้ามเลือดด้วยเรียวลิ้นอุ่นชื้นของตน

"เจ้านี่มัน... บ้า..จริงๆ..." แววตาของเจ้าของเรือนผมสีเงินที่ถูกรวบไว้ด้านหลัง ใต้เลนส์แว่นสายตาที่สวมเฉพาะเวลาทำงานที่ทอดมองไปยังอีกฝ่ายดูหวั่นไหวและอ่อนโยนลง อาการดื้อด้านที่แข็งกร้าวสงบลงแต่หัวใจกลับเต้นถี่เร็วจนน่ากลัว ทำเอาใบหน้าขาวใสเริ่มถูกปาดด้วยสีแดงระเรื่อน้อยๆ


...ทั้งๆ ที่คิดว่า ตัวข้าในตอนนี้...
...เข้มแข็งพอที่จะไม่ทำให้เจ้าต้องมาคอยปกป้องข้าเช่นแต่ก่อนแล้วแท้ๆ...


"อยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวข้ามา" ใบหน้าคมคายผละออกจากเรียวนิ้วเล็กๆ ที่เลือดเริ่มหยุดไหลแล้วนั้น ค่อยๆ ปล่อยมือที่ประคองไว้ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของอีกฝ่ายแล้วกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมอุปกรณ์ปฐมพยาบาลในมือ

"...ไปเอามาจากไหนน่ะ" คนที่นั่งรออยู่นิ่งๆ ตามคำสั่งเอ่ยถามเมื่อคนสั่งกลับเข้ามาในห้อง

"ข้ารู้ที่ทางในตำหนักนี้ดีน่า.."

"เจ้านี่... ทำไมชอบแส่เรื่องของข้านักนะ" โกคุเดระพึมพำกับอีกฝ่ายที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำแผลให้ตนเองอย่างตั้งใจ

"ก็เพราะว่าเป็นเรื่องของเจ้ายังไงล่ะ ไม่งั้นข้าก็ไม่สนใจขนาดนี้หรอก"


...บ้าชะมัด...
...ยามาโมโตะ...ทำไมเจ้าถึงชอบสร้างปัญหาให้ข้าอยู่เรื่อยนะ...
...ตอนนี้เจ้าทำให้ใจข้าปั่นป่วนไปหมดแล้ว...

...ข้าชอบเจ้า ...ชอบเจ้าจริงๆ...

...ที่ข้าทรมานขนาดนี้ ...คงเพราะความอ่อนแอของข้า ที่ทำให้ไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับเจ้าออกไปได้สินะ...


"เอ้า เสร็จแล้วล่ะ โกคุเดระ ...โกคุเดระ ..เฮ้ ! โกคุเดระ !" ยามาโมโตะต้องเรียกชื่ออีกฝ่ายอยู่หลายครั้งเพราะไม่ได้รับการตอบรับ

"อ๊ะ... อ..อื้อ ข้ารู้แล้ว" ทันทีที่สบตากับคนตรงหน้า นัยน์ตาสีเขียวที่งดงามดุจดังอัญมณีกลับรีบหลบสายตาอย่างรวดเร็วราวกับต้องการซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ แต่ใบหน้าที่แดงก่ำก็ทำให้ปิดสิ่งนั้นเอาไว้ไม่มิด

"ฮะๆ อะไรกัน เจ้าเขินข้าเหรอเนี่ย" มือที่ยื่นออกไปหวังจะลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูของร่างสูงกลับหยุดชะงักลงเมื่อเห็นปฏิกิริยาของร่างตรงหน้า

"อ.. ไม่.." ทั้งที่อยากจะสัมผัสความอบอุ่นจากมือที่ยื่นออกมาหาตรงหน้า ร่างกายกลับตอบสนองอย่างตรงข้าม เด็กหนุ่มถอยห่างอีกฝ่ายด้วยความสับสนในใจ

"ข้าทำให้ตกใจเหรอ ...ขอโทษด้วยละกันนะ" องครักษ์หนุ่มกล่าวขอโทษด้วยแววตาเศร้าสร้อยที่ดูเหมือนจะค่อยๆ ห่างไกลออกไปทีละน้อย


...ทั้งที่อยู่ใกล้กันขนาดนี้แท้ๆ...


"..ไม่ใช่..." เสียงปฏิเสธบางเบา จนไม่อาจส่งถึงใจคนตรงหน้าได้

"แต่ถึงจะอย่างนั้น ..ก็ขอให้ข้าได้ทำตามใจตัวเองสักครั้งได้ไหม ?"

"เอ๊ะ ?"

"ขออยู่แบบนี้ ...สักพักนะ"


TBC... ฝากตอนต่อไปด้วยนะคะ ^^
______________________________

รูปประกอบเช่นเคยค่า...
(เผาเสร็จในวันเดียวอีกแล้ว ฮ่าๆๆ)

จิ้มๆ ที่รูปเพื่อดูรูปใหญ่ค่า


...มีใครเคยโดนกระดาษบาดบ้างมั้ยคะ
(แบบว่าเราโดนประจำ - - เลยอยากรู้ว่าชาวบ้านเขาจะเป็นแบบเรามั้ย ...แต่จริงๆ มันก็ไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้นนะคะ เราเว่อร์เอง ฮ่าๆๆ)

โฮกกกกกกกกก แอบหนีการอ่านหนังสือ(สอบ)แวบมาเข้าบอร์ด อัพพอดีเลย *0*~

แต่ล่ะคู่ค่อยๆพัฒนา น่ารัก วี้ว~

สับปะรด ไปฝึกวิชาเนียนมาจากยามะหรือนั่น คุณเคียวก็แสนซึน โมเอ้~

D27 คู่นี้มีแววโศกรำไร?

8059 รักนะแต่ไม่แสดงออก? ไม่ต้องห่วงแม่ยกกำลังยกป้ายเชียร์อยู่นะลูก เคะๆๆๆ

รอติดตามตอนต่อไปเน้อ / + ปู่เสื่อรอเรท 555+

กะลังมึนๆกับสำนวน~_~

แต่อ่านไปอ่านมา สนุกแฮะ!

ชอบ6918 สุดๆ แต่ไม่ค่อยมีคนแต่งเลย

ให้ดีโน่เป็นแพทย์มาจากอิตาลีนี่คนไข้ไม่ตายมาแล้วเป็นเบือเร้อ
แบบพี่แกตัดเส้นเลือดผิดอย่างนู้นอย่างนี้ โอ้ววววว
หรือต้องให้ลูกน้องมานั่งดูแกผ่าตัด

โกคุจัง ยอมๆยามะไปเถอะ เลิกซึนได้แล้วนะ
เดี๋ยวเฮียแกไปคาบหัวหน้ากลุ่มชินเซ็นแล้วจะเสียใจ(แม่ยกก็เสียใจ)


รอต่อนะคะ






...

ทูน่า!!!~ โมเอ้+ราชินี โฮกก~~ ป๋าโน่ยังว่าน่ารักเล้ยยย~~ อ๊ายยย~~ โฮกกกก กำลังอยู่ในช่วงฝึกฝนราชินีสินะ 555+

อ๊ายย~~ ป๋าโน่เน้~~ ที่มาญี่ปุ่นนี่ ไม่ใช่เพราะหนีคดีลืมกรรไกรไว้ในท้องคนไข้จนทำให้คนไข้คายเรอะงายย~~(ป้าบบ!!!~)

ป๋ามุ~~~ ป๋าเป็นรายยย~~ อ๊ายยย~~ ทำไมถึงเพิ่งฟื้น ป๋าไปโดนไรมา~~~ อ๊ายยย~~

ท่านฮิเอ๋ยยยย~~ ท่านช่างเป็นเคะซึนจริงๆๆนั้นแล~~ 555+

ตกลงว่าอยากให้ป๋าตายแน่รึค่ะ!!! 555+

ยามะจางกับโกคุจางยังหวานได้อีกนะลูกนะ 555+

รออ่านต่อโล้ดดด....โย่วววว

โอ้ววว 6918!!!! ไม่ค่อยได้เห็นเลยอ่ะเนอะ ชิชิชิชิ!!!!

D27ออกแนวเรียบๆ ยังไม่มีแนวโน้มมมม (รอให้มันมีเร็ววว!!!!)

8059 !!!!! โอ๊ยยยยย รักแต่ไม่กล้าบอกก บอกไปเถอะหนูโกคุ เห็นไหมว่ายามะเค้ารักแบบแสดงออกซะขนาดนั้น!!!

รออ่านต่อจ้า!!!^O^!!!

สอบเสร็จแล้วค่า โอ้เย้~
(ทำไมเลขมันง่ายกว่าอังกฤษล่ะเนี่ย - -)

เชิญอ่านตอน 3 ได้เลยค่า รักคนอ่านมากมายค่ะ ^^

----------------------------

AU Fiction : Kimi Dake ni...
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari), D27 (Dino x Tsuna), 8059 (Yamamoto x Gokudera)
Rate : NC-17 (หรือ NC-21 ดีอ่ะ - -")
Category : BL, Drama, Angst (กำลังพยายามอยู่ค่ะ - -), Historical, Supernatural

EP.03 [พลั้งเผลอ]

ทันทีที่รู้สึกตัว ร่างบางก็ตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของนักดาบหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าไปแล้ว เส้นผมสลวยสีเงินยวงที่รวบไว้ก็ถูกคลายออกตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจรู้ได้ ลมหายใจอุ่นร้อนราดรดซอกคอขาวพร้อมน้ำเสียงอ่อนโยนที่ทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

"ขออยู่แบบนี้ ...สักพักนะ"

ไร้ปฏิกิริยาตอบรับจากอีกฝ่าย โกคุเดระค่อยๆ แนบศีรษะของตนลงบนไหล่กว้างตรงหน้าอย่างค่อนข้างวางใจในขณะที่ถอดแว่นสายตาออก


...ไหล่ของหมอนี่ ...ทั้งกว้าง ทั้งอบอุ่น...
...น่าอิจฉาชะมัด...


"ข้าคิดมาตั้งนานแล้วล่ะ ...ผมเจ้านี่สีสวยดีนะ.." ความเงียบเชียบที่น่าอึดอัดใจถูกทำลายลงทีละน้อยด้วยการเริ่มต้นสนทนาเรื่องสัพเพเหระที่ยามาโมโตะเป็นคนเริ่มต้นขึ้น

"จริงรึ... ข้าน่ะ.. คิดว่าผมสีเงินแบบนี้ของข้ามัน...แปลก...จะตายไป" คนถูกชมตอบออกไปอย่างที่ตนคิด ร่างเล็กบอบบางค่อยๆ ขดตัวเล็กลงราวกับไขว่คว้าหาความอบอุ่นทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ชอบชวนทะเลาะบ่อยๆ "นี่เจ้าคลายผมที่ข้าอุตส่าห์รวบออกเพื่อพูดเรื่องนี้รึไง"

"แต่ข้าคิดเช่นนั้นจริงๆ ถึงแม้จะเป็นสีที่แปลกแต่มันก็สวยมากสำหรับข้า ...สีเดียวกับดวงดาวที่กระพริบแสงในยามค่ำคืนของหน้าหนาว..." ประโยคส่วนสุดท้ายดังขึ้นข้างใบหูของเจ้าของเรือนผมสีเงินอย่างแผ่วเบา ใบหน้าคมขององครักษ์หนุ่มซุกไซ้ซอกคอขาวที่คลอเคลียด้วยเกศาที่เขาหลงใหลอย่างลืมตัว

"อ๊ะ.. ยามา..." ด้วยความที่เป็นคนความรู้สึกไว โกคุเดระจึงเผลอครางออกมาเบาๆ โดยไม่รู้ตัว มือที่ยึดเกี่ยวยูกาตะสีเข้มของอีกฝ่ายเอาไว้และท่อนขาเรียวยาวที่วางแนบกับพื้นห้องเกิดอาการเกร็งอย่างเห็นได้ชัด อ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดร่างเล็กๆ นี้เอาไว้ยิ่งโอบรัดแน่นกว่าเดิมเมื่อร่างนั้นมีการตอบสนองแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

"เจ้านี่ตัวเล็กจัง ...ตัวเล็กกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีก"


...น่ารัก...
...น่ารักจริงๆ...

...ทั้งร่างกายเล็กๆ บอบบาง ...ผิวสีขาวที่แทบจะโปร่งใส...
...ทั้งเรือนผมสีเงินยวงที่เปล่าประกายยิ่งกว่าดาวดวงไหนๆ ...นัยน์ตาสีเขียวมรกตน่าหลงใหล...
...กลิ่นกายหอมหวานที่ทำให้ข้ามัวเมาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น...

...ถึงจะดื้อรั้น หัวแข็ง อารมณ์ร้อน ปากไม่ตรงกับใจแถมยังชอบชวนทะเลาะ ...แต่นั่นแหละคือจุดที่น่ารักของเจ้า...

...แม้จะไม่เคยพูดออกไป ...แต่ข้าก็หยุดความรู้สึกของข้าเอาไว้ไม่ได้แล้ว...


"อะไรของเจ้า... จ..จะบอกว่าข้า ...ตัวเล็กหยั่งกับผู้หญิงงั้นสิ ..อ..อ๊ะ..." นัยน์ตาสีเดียวกับมรกตบีบปิดลงแทบจะในทันทีที่ริมฝีปากอุ่นร้อนของร่างสูงจรดลงบนไหล่ขาวแบบบางที่โผล่พ้นยูกาตะสีอ่อนออกมาโดยไม่รู้ตัว พวงแก้มร้อนผ่าวด้วยสีชาดระเรื่ออย่างไม่ตั้งใจ

"ก็อาจจะเป็นอย่างนั้น..." ริมฝีปากที่พรมจูบลงบนผิวบางใสอย่างถือครอบครองทั้งที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดขยับเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา

"...หยุดซะที ..ปล่อย...ข้าได้แล้ว" ท่อนแขนเรียวยาวค่อยๆ ดันร่างตรงหน้าที่โอบกอดตนอยู่ให้ออกห่าง ดวงหน้างดงามที่แดงก่ำหลบสายตาอีกฝ่ายที่ยื่นมือมาแตะผิวแก้มแผ่วเบา

"อ..อืม ขอโทษทีนะ ข้าทำอะไรตามใจตัวเองเกินไปแล้วสิเนี่ย ฮะๆ" ราวกับว่าเพิ่งจะรู้สึกตัว ยามาโมโตะคลายอ้อมแขนของตนออกพลางหัวเราะกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่แล่นผ่านเข้ามาในใจ ...แม้จะไม่เนิ่นนาน แต่ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจน

"...ข้าจะทำงานต่อแล้ว เจ้ารีบๆ ออกไปซะ" โกคุเดระเอ่ยเสียงเรียบทั้งที่ยังก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่ายอยู่ มือขาวกระชับยูกาตะส่วนไหล่เข้าหาตัวก่อนจะรวบผมที่เจ้าตัวรู้สึกว่าเกะกะไปทางด้านหลัง เผยต้นคอยาวระหงอวดสายตาอีกฝ่ายประหนึ่งจะแกล้งหยอกเย้า

"...อืม" ตอบรับเพียงแค่นั้น ร่างในยูกาตะสีเข้มก็ค่อยๆ ลุกขึ้นและก้าวออกจากห้องที่ที่ทำให้อึดอัดใจออกไป เสียงเลื่อนปิดบานประตูดังขึ้นตามมาอย่างเงียบๆ นัยน์ตาสีเปลือกไม้บีบปิดลง ก่อนจะซบหน้ากับฝ่ามือตนด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเข้าใจได้


...ข้านี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ ...แค่นี้ก็ไม่ไหวเสียแล้ว...


เด็กหนุ่มกระซิบกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบายิ่งกว่าเสียงกระทบกันของใบไม้ยามต้องสายลมอ่อนในฤดูใบไม้ผลิ


"..โกคุเดระ ...เจ้า ...ข้าแทบจะ ..ทนไม่ไหวอยู่แล้ว.."
______________________________

"ข้าจะนำทางท่านไปที่ห้องพักเองค่ะ เชิญทางนี้"

ดีโน่เดินไปตามทางที่สาวน้อยคนหนึ่งในตำหนักนำทางไป สถานที่แห่งนี้แม้จะตกแต่งด้วยข้าวของที่หรูหราล้ำค่าแต่กลับดูเรียบง่าย ให้ความรู้สึกอบอุ่นแก่ผู้ที่มาเยือนและไม่เว้นแม้กระทั่งคนที่อาศัยอยู่ที่นี่อยู่แล้ว บนระเบียงทางเดินที่ดูกว้างใหญ่และแสนไกลจนเหมือนไร้จุดสิ้นสุดกลับไม่ได้ยินแม้เสียงฝีเท้าของคนที่เดินนำหน้า ชายหนุ่มเกิดสงสัยจึงตัดสินใจถามออกไป

"ขอเสียมารยาทนิดนะ ...ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรรึ ?"

"ฮารุ... มิอุระ ฮารุเจ้าค่ะ" สาวน้อยผู้นำทางที่รวบผมสีน้ำตาลเข้มของตนเอาไว้ด้านหลังศีรษะหันกลับมาตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

"อืม... ฮารุงั้นรึ ...เจ้ามาทำงานให้ที่นี่กี่ปีแล้วล่ะ" แพทย์หนุ่มเอ่ยถามในขณะที่ยังเดินอยู่

"เอ... เท่าที่จำได้ ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดแล้วล่ะค่ะ ข้าเองก็อายุเท่าท่านสึนะโยชิเลยนะเจ้าคะ"

"..ญี่ปุ่นนี่ก็มีส่วนที่โหดร้ายเหมือนกันแฮะ... ยังอายุน้อยกันอยู่แท้ๆ นะ"

"...แต่ถึงท่านจะว่าเช่นนั้น ข้าก็ยังเชื่อมั่นว่าท่านสึนะโยชิจะสามารถทำให้ญี่ปุ่นที่ข้ารักนี้มีความสงบสุขขึ้นมาได้ในสักวันหนึ่งแน่นอนค่ะ" ฮารุตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้ชายหนุ่มขาวตะวันตกแอบยิ้มได้แม้จะเพียงเล็กน้อย

"เมื่อกี้เจ้าบอกว่าอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดใช่ไหม ? เจ้าทำงานส่วนไหนล่ะ ?"

"ข้าทำงานในครัวค่ะ แต่ถึงจะทำงานในครัว ข้าก็ต้องฝึกอบรมมารยาทเหมือนกันนะคะ"

"อื้ม... มิน่าล่ะ... ตอนเจ้าเดินข้าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยสักนิด ออกจะเงียบขนาดนี้แท้ๆ"

"อ๊ะ จะว่าไป เรื่องนั้นน่ะ..." เด็กสาวหยุดฝีเท้าลงโดยไม่บอกกล่าวก่อนจะพูดต่อว่า


"ข้าเอง... ก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของท่านเลยเช่นเดียวกันค่ะ.."


"ฮะๆ งั้นรึ" แว่บหนึ่งที่ดูเหมือนชายหนุ่มจะมีสีหน้ากังวลใจนั้นได้เลือนหายไปอย่างรวดเร็วเพราะเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนของตน เมื่อเดินต่อไปได้สักพัก พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้องๆ หนึ่ง

"ที่นี่ล่ะค่ะ ...ห้องพักของท่าน เชิญตามสบายนะเจ้าคะ ถ้ามีอะไรก็เรียกข้าได้นะคะ ข้าต้องขอตัวก่อน"

"เฮ้อออ... ถึงซะที" ดีโน่ทิ้งตัวลงบนพื้นห้อง ใช้กระเป๋าเดินทางต่างหมอนหนุน นัยน์ตาปรือที่เงยมองเพดานว่างเปล่าด้านบนค่อยๆ ทาบปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางพร้อมๆ กับเรียวนิ้วที่ปลดกระดุมบนของเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวเพื่อให้หลับได้สบายขึ้น แค่ไม่กี่นาทีร่างนั้นก็จมอยู่ในโลกแห่งความฝัน

"ขออนุญาต..." ประตูห้องพักถูกเลื่อนเปิดอย่างเบามือ เด็กหนุ่มร่างเล็กที่กลับไปเปลี่ยนชุดเป็นยูกาตะสวมสบายๆ ค่อยๆ โผล่หน้าเข้ามา ประโยคที่พูดขาดหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้องนั้น


...ดูท่าทางหลับสบายดีจัง ...กว่าจะเดินทางมาถึงนี่คงเหนื่อยน่าดู...


สึนะโยชิปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนที่กำลังหลับอยู่ เดินตรงไปที่ตู้เก็บฟูกนอนที่อยู่ไม่ไกลแล้วตั้งใจจะหยิบผ้าห่มกับหมอนหนุนออกมา

"เอ... น่าจะอยู่ตรงนี้นี่นา ..อ๊ะ เจอแล้วๆ !" ร่างบางพูดกับตัวเองอย่างยินดีแล้วหยิบของที่ต้องการออกมา ใช้มือเล็กๆ ของตนประคองศีรษะของอีกฝ่ายขึ้นมาแล้วเลื่อนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกก่อนจะรองศีรษะคนหลับด้วยหมอนนุ่มสีขาวใบใหญ่


...หน้าตาตอนหลับหยั่งกับเด็กๆ เลยแฮะ ...น่ารักจัง...


เด็กหนุ่มคิดเช่นนั้นเมื่อพิจใบหน้าของชายหนุ่มที่ถูกเส้นไหมสีอ่อนน่ามองคลอเคลียยามหลับใหลในขณะที่ตนกำลังจะห่มผ้าให้ ก่อนร่างแบบบางจะเซถลาลงไปตามแรงดึงเบื้องล่างอย่างไม่ตั้งใจ พอรู้สึกตัวอีกที เอวบางๆ ของตัวเองก็ถูกท่อนแขนที่แข็งแรงเหลือเชื่อของแพทย์ชาวตะวันตกโอบรัดไว้แน่นและดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวเสียด้วย


...ละเมอเหรอเนี่ย ?? ...
...อ๋าาาา ..ข้ามิใช่หมอนข้างนะขอรับ คุณดีโน่ !! ...


ลมหายใจอุ่นร้อนที่ราดรดลงบนส่วนหน้าท้องที่มีเพียงยูกาตะชิ้นเดียวขวางกั้น ทำเอาโชกุนผู้อ่อนต่อโลกแทบหมดเรี่ยวแรงที่จะเคลื่อนย้ายแขนของอีกฝ่ายออกจากร่างของตน ใบหน้าคมติดจะหวานนิดๆ เบียดลงแนบชิดร่างบอบบางในอ้อมแขนที่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะจนแทบขยับตัวไม่ได้

"อ.. อ๊ะ.. คุณดีโน่ ...ต.. ตื่นเถอะขอรับ" นัยน์ตาที่แทบจะปรือปิด ดวงหน้าอ่อนเยาว์ที่แดงซ่าน ร่างกายไร้เรี่ยวแรง เด็กหนุ่มทำได้เพียงใช้คำพูดปลุกอีกฝ่ายเท่านั้น

"..ไม่เอา" เหมือนจะได้ยินเสียงตอบแบบเอาแต่ใจลอยมาแว่วๆ จากคนที่หลับอยู่

"ต... แต่ ..ช่วยปล่อยข้า ....ก่อนเถอะขอรับ"

"...หืม ?" ดีโน่ที่แทบจะลืมตาไม่ไหวตื่นขึ้นจากนิทราที่แสนสั้น คลายอ้อมกอดที่รั้งอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือเล็กๆ ดันไหล่กว้างของคนตรงหน้าออกขณะที่ลุกขึ้นนั่ง "...ท่านสึนะโยชิ ..หรือขอรับ ?"

"อ.. อื้ม"

"ย... แย่ล่ะ ..ข้านี่มันแย่จริงๆ ถ้าไปล่วงเกินท่านข้าเองก็ต้องขออภัยด้วยนะขอรับ ข้ามิได้ตั้งใจแต่อย่างใด" ร่างสูงโปร่งที่ดูเหมือนจะตื่นเต็มตาแล้วรีบโค้งขอโทษขอโพยอีกฝ่ายแทบจะในทันที

"อื้ม ...ข้าไม่คิดอะไรมากหรอก ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ" พูดจบสึนะโยชิก็ยิ้มให้ ช่างสดใสกว่าดอกทานตะวันที่บานเต็มที่ในแปลงหลายเท่านัก

"ขอบพระคุณมากขอรับ ...ว่าแต่ ..ผ้าห่มนี่... ท่านเป็นคนจัดการให้ใช่ไหมขอรับ ?"

"อ... อื้อ ก็..ประมาณนั้น..." เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนตอบอ้อมแอ้มด้วยพวงแก้มที่แดงระเรื่อ ทำเอาอีกฝ่ายแอบเอ็นดูในความน่ารักของเด็กหนุ่มขึ้นมาแทบจะในทันทีที่กล่าวขอบคุณ

"ขอบคุณมาก ...จริงๆ ขอรับ..."
______________________________

"หัวหน้า ! การสอบสวนเป็นเช่นไรบ้างขอรับ !" เสียงตะโกนถามหัวหน้ากลุ่มชินเซ็นดังขึ้นจากสมาชิกคนหนึ่งในหน่วย ฮิบาริ เคียวยะรั้งมือที่กำลังจะผลักประตูด้านหน้าที่ตั้งของกลุ่มออก หันมาตอบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์สักเท่าไรนัก

"อย่าเพิ่งมาสอด ตอนนี้ข้ากำลังอารมณ์ไม่ดี" คนถูกถามตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เย็นๆ เพียงแค่นั้นก่อนจะผลักประตูที่เริ่มเก่าแล้วออกไปอย่างไม่ใยดี ทำเอาฝ่ายคนถามถึงกับขนลุกซู่จนต้องรีบขอโทษขอโพยในทันที

"ข...ขออภัยด้วยขอรับ คุณฮิบาริ !"


...ทำไมไม่ว่าหน้าไหนๆ ก็ชอบสอดเรื่องของคนอื่นกันนักนะ...
...เจ้าคนในหน่วยเมื่อกี้ก็คนนึงแล้ว ไหนจะเจ้าบ้าหัวสัปปะรดนั่นอีก...
...ว่างงานกันนักรึไง...


ร่างในยูกาตะสีเข้มก้าวฉับๆ อย่างไม่สนใจกระแสคลื่นของฝูงชนที่เดินสวนทางกัน นัยน์ตาสีนิลงดงามที่ถูกล้อมกรอบด้วยแพขนตายาวทอดมองไปเพียงเบื้องหน้า แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยเสียงของผู้คนที่มีความสุข แต่เด็กหนุ่มก็ยังรู้สึกและเต็มใจที่จะอยู่ตัวคนเดียวเสมอ เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกนิดเพื่อไปให้ถึงที่หมาย ที่ถึงแม้จะอยู่ไกลแต่ก็เป็นที่เพียงที่เดียวที่จะสามารถปลีกวิเวกจากความวุ่นวายในใจของตนได้

ฝีเท้าของหัวหน้าชินเซ็นกุมิค่อยๆ หยุดลงเมื่อถึงจุดหมาย เสียงสายลมอุ่นๆ พัดพาเอากลีบบุปผาสีหวานมาต้องผิวแก้มเบาๆ อย่างอ่อนโยน เบื้องหน้าคือซากุระต้นใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางป่าลึกชานเมือง เป็นซากุระประหลาดที่บานตลอดทั้งปี แผ่กิ่งก้านสาขาสยายไปไกลจนถึงแอ่งน้ำใสเย็นที่อยู่ข้างๆ แม้จะไม่ใช่สถานที่ๆ สลักสำคัญต่อคนทั่วไปมากนัก แต่ที่นี่คือสถานที่ๆ ความทรงจำอันล้ำค่าของคนที่เพิ่งเดินทางมาถึงได้ถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี

ร่างบางค่อยๆ ดึงดาบออกมาจากฝักที่เหน็บไว้ข้างเอว เสียงตวัดคมดาบดังขึ้นในสายลมที่ว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนเสียงสวบสาบยามใบไม้เสียดสีกันจะดังขึ้นตามมา นัยน์ตาคมหวานเหลือบมองไปทางต้นเสียงในขณะที่ลดดาบในมือลงพร้อมๆ กับเอ่ยถาม

"...ใครอยู่ตรงนั้น ?"

"โอ๊ะโอ รู้ตัวซะแล้วรึขอรับ" ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาปรากฏตัวต่อหน้า "ซ้อมดาบอยู่รึขอรับ ?"

"...ก็เห็นๆ กันอยู่ ...ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึว่าอย่างแม้แต่จะคิดที่จะหนีน่ะ โรคุโด มุคุโร่"

"หึหึหึ ...ข้าไม่คิดที่จะหนีหรอกนะขอรับ เพราะถึงยังไงข้าก็ไม่มีที่ๆ จะให้กลับไปอยู่แล้ว.."

"งั้นรึ..." ฮิบาริเก็บดาบเข้าฝัก แล้ววางพิงไว้กับต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้มือ ถอดรองเท้าและสิ่งที่ห่อหุ้มเท้าอยู่ออก เดินไปหยุดข้างแอ่งน้ำใส ค่อยๆ เลิกยูกาตะสีเข้มที่กรอมเท้าอยู่ขึ้นมาเหนือเข่าเล็กน้อย "เช่นนั้น ...เจ้าก็คงไม่ต่างกับข้ามากนัก"

"...ท่าน ..จะทำอะไรน่ะขอรับ" มุคุโร่เอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนตกใจนิดๆ เมื่อเห็นท่อนขาขาวผ่องเรียวยาวโผล่พ้นออกมาจากใต้เนื้อผ้าสีทึบอวดสายตาของเขา

"ร้อนนิดหน่อย... ข้าก็แค่จะแช่น้ำ" ร่างบางเอ่ยเช่นนั้นก่อนจะยื่นขาลงไปในน้ำที่เย็นสบายแล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งบนขอบแอ่งน้ำ พูดต่อด้วยรอยยิ้มที่แสดงออกถึงความขบขันเล็กๆ "คงคิดอะไรลามกอยู่ล่ะสิท่า เจ้าน่ะ"

แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความหมายอะไรมากมาย แต่ก็ทำให้อีกฝ่ายถึงกับเสียศูนย์ไปครู่หนึ่งได้เช่นกัน สำหรับเด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาที่มีสีเพลิงเพียงข้างเดียวที่แทบจะอยู่ตัวคนเดียวมาโดยตลอดแล้ว รอยยิ้มเช่นนี้คือสิ่งที่แสนอ่อนโยนและน่าทะนุถนอมเสียยิ่งกว่ากลีบสีอ่อนของดอกซากุระที่ผลิบานเพียงครั้งเดียวในรอบปีเสียอีก

"ข้านึกว่าท่านกำลังเชิญชวนข้าอยู่เสียอีกนะขอรับ" ร่างสูงโปร่งค่อยๆ นั่งลงทางด้านซ้ายของอีกฝ่าย

"ข้าคงไม่ใฝ่ต่ำลงไปหาคนวิปริตอย่างเจ้าหรอกน่ะ"

"ถึงข้าจะวิปริตแล้วก็ลามกอย่างที่ท่านว่าจริง..." เรียวนิ้วเย็นเฉียบช้อนคางมนของร่างที่อยู่ข้างๆ ให้หันมาสบตาด้วย นิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากอิ่มสีเรื่อที่แทบจะสะกดให้ลมหายใจของเขาหยุดลงช้าๆ อย่างหลงใหลพลางเอื้อนเอ่ย "...ข้าก็คงจะลามกกับท่านเพียงผู้เดียวนั่นแหละขอรับ..."
______________________________

TBC - โปรดติดตามตอนต่อไปค่า ~

รูปประกอบเช่นเคยค่ะ..
ผมคุณพี่ดีโน่นี่ช่างลงสียากจริงๆ - - แทบลมจับ (ฮา)


จิ้มๆ ที่รูปเพื่อดูรูปใหญ่ค่ะ ^^

PS. อ้อ ลืมบอกค่ะ ตอนหน้าเรทนะคะ หึหึหึหึ

กรี๊ดดดดดดดด~~~ ช่างตัด ฉับ ได้อย่างโหดเหี้ยม!!!~ แงๆๆๆๆ

ท่านฮิกำลังจะถูกป๋ามุป้อยอ ลวนลาม ข่มขืน ??? 555+

แหมๆๆๆ รู้สึกว่าเมะเรื่องนี้จะปากหวานกันทุกคนเลยนะเจ้าค่ะ ไมใช่แค่ปากหวานอย่างเดียว ยังมือไวกันอีกแน่ะ โฮะๆๆๆ ม่าหวายน๊า~

ส่วนท่านเคะบริสุทธิ์ทั้งหลาย โฮะๆๆๆ รู้วึกว่าช่างยั่วยวนน เคะซึน กรี๊ดดดด แถมยังโมเอะหน่อยๆๆ ราชินีนิดๆๆ น่าร๊ากกกก~~~

ป๋าโน่เริ่มแปลกๆๆ สรุปว่าม้าเป็นหมอแน่ม่ะเน้~ ไหงมันมีกลุ่นตุตุฟร่ะ

รออ่านต่อโล้ดดด....โย่วววว

อั่กกกกก เรื่องแนวนี้ช่างโดนใจค่ะ ย้อนยุคดีจังงงง *-*

8059ไม่ไหวแล้ว ยามะเนียน ฮ่าๆ ถึงเนื้อถึงตัวอย่างรวดเร็วนะคะนั่น คึคึคึ
(ความสัมพันธ์แบบก้าวกระโดด ยังไม่ทันได้สารภาพก็กะจะเนียนซะแล้ว ฮาาา)

ตอนจบตัดได้ใจร้ายมากมายค่ะ อั๊งงงง กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มมมม อ้ากกกก
คุณฮิอ้ะๆๆๆ ไปยั่วเค้าาาาาา ตอนหน้าถึงได้เรทยังไงเล่า เหอๆ *-*

รอตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อค่ะ คึคึคึ เชียร์มุคุเต็มที่ รุกเลยลูก รุกเลย!!

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
ยามะทำไมม่รุกต่อเล่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
โกคุเค้าก็แค่เขินตามพิธีเท่านั้นแหละ!
สึนะเกือบไปแล้วนะ ดีดน่นายเป็นนักห่าที่แฝงตัวมารึเปล่าเนี่ย- -
ส่วนท่านฮิยิ้มน่ารักแบบนั้นมุคุก็ปลื้มสิค้า!