•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

SHORTFIC-ONESHOT : 香り (KAORI)
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari)
Rate : PG-15
Category : BL, Angst, Romance



แม้จะแสนเนิ่นนาน ทว่าทุกครั้งที่หวนนึกถึงกลิ่นอันหอมละมุนจากร่างกายของคุณซึ่งไม่อาจสัมผัสได้อีกแล้วนั้น...
-------------ผมก็ยังคง... ปวดใจเช่นนี้เรื่อยมา



เป็นอีกวันที่ตื่นมาพร้อมฝันร้าย ...ทุกครั้ง ...ทุกครั้ง ...เจ้าของความฝันนั้นต้องจำต้องรวดร้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้เรื่อยไป ไม่อาจจบสิ้น ตราบใดที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยของเขาคนนั้นอยู่ ณ ที่ตรงนี้

ทั้งๆ ที่ได้พบเจอคนที่แสนจะคิดถึงมาตลอดในความฝัน ...ทั้งๆ ที่น่าจะมีความสุข...

แต่เขากลับปวดใจ


ด้วยรู้ตัวดีว่าไม่อาจกลับคืนเป็นดังเก่าได้อีกแล้ว


“เคียวยะ...”


ชื่อนั้นถูกกลั่นกรองออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งทว่าสั่นเครือ เหลือบดวงเนตรสีไพลินเพลิงของตนไปยังสิ่งที่วางอยู่ไม่ไกลออกไปนัก

สมุดจดวิชาภาษาอังกฤษ ...ข้าวของของอีกคนที่หวนคิดถึงอยู่เสมอ

แม้ไม่ใช่ตัวหนังสือญี่ปุ่นที่เขาเคยเห็นอยู่เป็นประจำ แต่ตัวอักษรภาษาต่างชาติที่ถูกบรรจงเขียนลงบนแผ่นกระดาษด้วยลายมือสม่ำเสมอนั้น ...เขาจดจำได้เสมอ


อยากจะเอาไปคืนให้ถึงมือเจ้าของ

เพราะเขาไม่จำเป็นต้องใช้สมุดเล่มที่อีกฝ่ายให้ยืมมานั้นอีกต่อไปแล้ว


ยิ่งจดจำลายมือนั้นได้มากขึ้นเท่าไร ...เขาก็ยิ่งเจ็บปวด ...ยิ่งหวนคิดถึง ...สิ่งที่ไม่มีวันหวนคืน

--------กลิ่นหอมจากร่างกายของคนที่เคยอยู่ในอ้อมแขน ...ยิ่งไม่อาจจางหายไป


คิดได้เช่นนั้นแล้วจึงรีบแต่งตัว หยิบสมุดเล่มนั้นพร้อมก้าวเดินออกไปด้านนอกตัวอาคารด้วยจุดหมายที่ก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบงัน เสียงบทเพลงที่คุ้นเคยบรรเลงอยู่ข้างหูจากเครื่องเล่นเพลงพกพาที่เกี่ยวอยู่ข้างกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด โรคุโด มุคุโรก้าวเท้าไปตามทางเท้าอย่างไม่เร่งรีบเท่าใดนัก


ราวกับว่า ...ยังไม่อาจมั่นใจในเหตุผลของตนได้ดีนัก
_____________________________

เฝ้าตามหาไปทั่วทุกหนแห่ง

ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจแล้วว่า ...เขาไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว


นั่นคือใจความหลักโดยรวมของบทเพลงที่เพิ่งจบลงไป …และถูกเล่นซ้ำไปซ้ำมา


เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเอนกายลงนั่งบนม้านั่งในรถไฟชินคังเซนที่แทบจะว่างเปล่าเพราะยังเช้าเกินกว่าที่จะมีใครออกเดินทางในยามนี้ได้ แม้จะไม่อยากจดจำ ทว่าหน้ากระดาษของสมุดเล่มหนึ่งที่เขาหยิบติดตัวมาด้วยนั้นกลับถูกพลิกไปมา ด้วยอาการที่ราวกับไม่ได้ใส่ใจเท่าใดนัก ..แต่ลึกๆ แล้วกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น

แผ่นกระดาษถูกเปิดผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเรื่องที่น่าเบื่อเกินกว่าจะสนใจ

แต่ทว่า ...หากไม่ได้สนใจ ...ก็คงไม่คิดแม้แต่จะแตะมันเสียด้วยซ้ำ


แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง ..ทั้งที่ยังไม่อาจลืมเลือน ...น้ำเสียงของเขาคนนั้น ...รอยยิ้มของเขาคนนั้น ...ลายมือ ...กลิ่นหอมที่ชวนให้หลงใหล...

...ทุกสิ่งทุกอย่าง ...ของเขาคนนั้น


แม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือน ...แต่สิ่งเหล่านั้นไม่อาจลบเลือนไปได้


บางครั้งเด็กหนุ่มนึกโทษฟ้าฝนและสิ่งอื่นเรื่อยไป

หากวันนั้นสายฝนไม่เทกระหน่ำ หากร่างบางไม่เปียกโชกจนหนาวสั่น หากไม่ได้เห็นใบหน้างดงามนั้นมีสีหน้าเจ็บปวดราวกับกำลังเก็บงำบางสิ่งไว้

เขาคงไม่คว้าร่างนั้นเข้ามากอด ...แล้วขอร้องให้อยู่เคียงข้างตลอดไป


เคยคิดอยู่เสมอว่าแค่ได้เป็นเพื่อนร่วมห้อง ...แค่นี้ก็พอใจแล้ว


หากแต่ ณ เวลานั้น ...เขาไม่อาจหักห้ามใจตนได้


หากเสียงที่แผ่วเบานั้นไม่ก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเขา หากน้ำตาไม่ได้ไหลลงมาอาบผิวแก้มบางที่แดงระเรื่อ หากเรือนกายที่เบียดเสียดกันอยู่ในครานั้นไม่ร้อนรุ่มจนบดบังความหนาวเหน็บจากสายฝนที่ทำให้เปียกปอน

ถ้าหากว่า ..ผมสามารถลืมกลิ่นกายหอมหวานละมุนของคุณได้--------------


เขาคงไม่เจ็บปวดรวดร้าว ทรมานราวกับหัวใจจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความคะนึงหาถึงเพียงนี้...
_____________________________

แล้วสุดท้ายก็จากไป

หลงเหลือไว้เพียงคำกล่าวลาที่แสนสั้นและแสนง่ายดาย


เสียงหวานสั่นเครือ แต่ไม่อาจหลั่งน้ำตา

เก็บงำความลับที่ทำให้จำต้องห่างไกลกันเอาไว้เรื่อยมา ช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ไม่อาจปริปาก เพียงเพราะอยากให้ช่วงเวลาเช่นนั้นดำเนินเรื่อยไป


แล้วสุดท้าย ...ที่เคยขอร้องให้อยู่เคียงข้างตลอดไปนั้น ...จึงไม่อาจเป็นจริงได้



ฮิบาริ เคียวยะย้ายโรงเรียนไปหลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาเพียงหนึ่งเดือนอย่างเงียบๆ ไม่อาจมีใครล่วงรู้ ...แม้แต่คำล่ำลาที่ได้รับก่อนหน้านั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมง ...มุคุโร่เองก็ยังไม่อาจเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริงไปได้


ในวันนั้นเอง เขาออกตามหาคนที่อยู่ๆ ก็จากไปอย่างไม่ทันให้ตั้งตัวไปทุกหนทุกแห่งเท่าที่จะนึกออก แต่ทว่า ...เขารู้ดีอยู่แล้ว ...ว่ามันช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน

คนที่เคยอยู่ในอ้อมแขนของตน กลับหนีไปอยู่ในที่ที่แสนไกล ...สถานที่ ...ที่คนขี้ขลาดอย่างเขาไม่อาจเอื้อมถึง


ยามที่ได้ฟังคำบอกลา ...เขากลับขี้ขลาดเกินกว่าจะรั้งตัวใครคนนั้นเอาไว้ให้อยู่ข้างกายเช่นเดิมเรื่อยไป

ทั้งที่ความจริงแล้วไม่อาจลืมเลือนกลิ่นหอมเย้ายวนจากเรือนร่างแบบบางของใครคนนั้นไปได้

_____________________________

ร่างสูงโปร่งมาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่งที่ไกลออกมาจากสถานที่ที่เขาอาศัยอยู่มาก ในมือยังคงกำสมุดจดภาษาอังกฤษเล่มเดิมเอาไว้แน่น


เจ้าของสมุดเล่มนั้นอยู่หลังประตูบานนี้


โรคุโด มุคุโร่เพิ่งมาทราบทีหลังว่าคนที่ตนเฝ้าตามหาอยู่นั้นมาอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ...แต่เขากลับไม่อาจออกตามหา ...ไม่อาจตัดสินใจที่จะไปพบหน้า ...หรือได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยนั้นได้อีกแล้ว


เพราะแม้จะคิดถึงเพียงไร ...แต่ก็ไม่อาจมีสิ่งใดจะยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายยังคงต้องการเขา

นั่นเพราะเป็นเขาเองที่ขอร้องให้อีกฝ่ายอยู่เคียงข้าง ...นั่นเพราะเป็นเขาเองที่ยัดเยียดความรักนี้ให้กับอีกฝ่าย


แต่ถึงอย่างไร ตอนนี้เขาเองก็มีเรื่องที่ต้องทำอยู่


นิ้วยาวเอื้อมไปกดกริ่งที่อยู่หน้าประตูบ้านแล้วหยุดรออยู่ครู่หนึ่งด้วยอาการนิ่งเฉย เสียงเพลงยังคงไหลผ่านการรับรู้ของเด็กหนุ่มไปอย่างต่อเนื่อง เพียงครู่เดียวก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังแว่วมาจากอีกฟากของบานประตูที่ยังคงถูกปิดล็อคแน่นหนา


“...มาหาใครครับ ?”


เสียงที่คุ้นเคย ...แสนคิดถึง ...ไหลแทรกผ่านเสียงดนตรีเข้ามา

ความคิดถึงคะนึงหา พลันไหลล้นทะลักออกมาจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจอย่างไม่อาจหยุดยั้ง


ในที่สุด ...ก็เข้าใจเหตุผลที่ตัวเองทำเช่นนี้แล้ว...


“..เคียวยะ ...ผมเองครับ คือว่า...”


เหตุผลที่ยอมเดินทางมาแสนไกล เพียงเพื่อคืนของสิ่งเดียวให้กับเจ้าของคนนี้


“...มาทำไม ?”


น้ำเสียงนั้นสั่นเครือน้อยๆ โดยไม่อาจล่วงรู้สาเหตุ แม้ไม่อาจมองเห็นสีหน้าของคนที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้นได้ แต่เขาค่อนข้างมั่นใจว่า ...ทางฝั่งนั้นคงกำลังไม่มั่นใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่เป็นแน่


“...คือว่าเอาของที่ยืมไปคราวก่อนมาคืนน่ะครับ ...ช่วย... เปิดประตูหน่อยได้ไหมครับ ?”


ไม่ใช่เพราะอยากจะลืมเลือนความเจ็บปวด


“...มาหาฉันตอนนี้ทำไม ..ฉัน...ไม่อยากเห็นหน้านาย ...เสียง ---ฮึก.. ก็ไม่อยากได้ยิน”


เสียงที่สั่นไหวอย่างเปราะบางนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนไป อ่อนแอลง ...น้ำตาไหลออกมาปริ่มนอง เปรอะเปื้อนใบหน้า

ทรุดเข่าลงนั่งหลังบานประตูนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง


“กลับไป ..ซะ”


ออกปากขับไล่ไสส่ง ทั้งที่ใจอยากเหนี่ยวรั้งไว้จนแทบคลั่ง ...ทั้งที่รอคอยมาตลอด


“ถ้าอย่างนั้น ...ผมจะวางไว้ตรงนี้นะครับ”

มุคุโร่ย่อตัวลงนั่งหน้าประตูที่กั้นขวางเขาเอาไว้ ก่อนจะสอดสมุดเล่มบางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยลายมือของคนที่ตนแสนหลงใหลกลับเข้าไปในช่องส่งจดหมายที่อยู่ด้านล่างของบานประตู ส่งคืนความทรงจำที่ช่วงชิงเอามาด้วยคำว่ารักของตัวเองกลับไปยังคนที่เคยอยู่ในอ้อมแขน จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน

เพราะไม่อาจล่วงรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงซึ่งถูกปิดบังไว้ภายหลังประตูบานนั้น

เพราะเขาแน่ใจแล้ว


เหตุผลที่มาที่นี่ ...เพียงเพราะเขาอยากจะพบหน้าเจ้าของสมุดเล่มนั้นอีกครั้ง

...อยากได้ยินเสียง ...อยากสัมผัสถึงกลิ่นกายหอมหวานที่หน่วงเหนี่ยวหัวใจของตนเอาไว้อีกครั้ง


แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้แล้วก็ตาม


“...ลาก่อนครับ”

เสียงยะเยียบที่ฟังอ่อนลงเล็กน้อยเอ่ยเพียงแค่นั้นแล้วจึงหันหลังเดินจากไป เป็นดั่งถ้อยคำที่เคยได้รับในช่วงเวลาที่เคยผันผ่านมานั้น เสียงเพลงที่บอกเล่าเรื่องราวของการไม่อาจเป็นดั่งหวังยังคงบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก้าวเดินของเขาเชื่องช้าลงกว่าทุกครา

อาจจะเพียงเพราะ ...ยังไม่อยากจะจากไป ...แม้จะรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้วก็ตาม


ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็แว่วขึ้นจากทางด้านที่เขาจากมา ใบหน้าคมคายหันกลับไปมองทั้งที่ไม่ได้คาดหวังอะไร ทว่า...


เรือนกายบอบบางผลักบานประตูออกมาทั้งที่น้ำตานองหน้าทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าห่างออกไป ยังกอดสมุดที่เพิ่งได้รับคืนมาเมื่อครู่ไว้แน่น ไม่ได้ก้าวขาขยับเคลื่อนออกมาจากที่ตรงนั้น ทว่าเสียงหวานที่สั่นเครือและแสนคุ้นเคยนั้นกลับเปล่งออกมา ...ราวกับกำลังอ้อนวอน …ในขณะที่เสียงบรรเลงบทเพลงค่อยๆ เงียบลงไป


“ฉ.. ฉัน-------รอนายอยู่... รออยู่ตลอดเลย”


แม้จะแสนเนิ่นนาน ทว่าทุกครั้งที่หวนนึกถึงกลิ่นอันหอมละมุนจากร่างกายของคุณซึ่งไม่อาจสัมผัสได้อีกแล้วนั้น...

-------------ผมก็ยังคง... เฝ้าคิดถึงเพียงแค่คุณคนเดียวเท่านั้นเรื่อยมา



“อย่าไปเลยนะ มุคุโร่-----”


จะไม่เป็นเหมือนเช่นในวันนั้นอีกแล้ว ...คราวนี้ ...ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปอีกแล้ว


- FINISH -



ชื่อเรื่องของฟิคเรื่องนี้แปลว่า "กลิ่นหอม" ค่ะ ^^


จะสอบแล้วค่า~ TTwTT"
(แต่ดันยังมาแปะฟิคได้อีกเนี่ยนะ 555+)

แปะฟิคไว้ก่อน เดี๋ยวคราวหน้าจะเอาโดจินสั้นๆ ที่เป็นเรื่องตอนคุณฮิให้สัปป้ายืมสมุดมาลงค่ะ > <,,
(แบบว่าอยากวาดอ่ะ ฮ่าๆ)

แล้วพบกันค่า > <!!

โฮ่ ในที่สุดก็แฮปปี้สินะ นั่งลุ้นตั้งแต่ต้นเรื่องเลย

ช่วงนี้ท่านเคทเขียนแต่เรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาให้คู่นี้ชอกช้ำอยู่เรื่อย

ยินดีด้วยจ้าที่เรื่องนี้สมหวัง

รออ่านเรื่องต่อไปค่ะ

สนุกมากเลยจ้า ลุ้นมากเลยว่าท่านฮิจะทำยังไง

ดอลเลนนึกว่าจะแซดตอนจบซะแล้ว

ซึ้งมากๆเลย น่าจะเขียนยาวๆอีกซักนิดนะนี่

อ่า.. สั้นๆ ก็ซึ้งได้

ทำไมตอนแรกเคียวยะถึงหนีมุคุไปอะ
สงสัยมากมาย

แต่สุดท้ายก็คงได้จะอยู่ด้วยกันสินะ ^^~

เย้!
ในที่สุดท่านฮิก็เลิกซึน(เฉพาะฟิคนี้- -")
แหมท่านฮิละก็ถ้ามุคุไม่มาหาก็ไปหาเองเลยสิค้า
จะรอโดของเรื่องนี้นะคะ^ ^

สะเทือนใจ

แต่สุดท้ายก็แฮปปี้~~~~~





ท่านมุขา~~






รักนะ!

//โดนตบ

ตอบเม้นต์ค่า~

ท่าน IndigoMist
ไม่ใช่แค่ช่วงนี้ล่ะค่ะ ที่เราเขียนอะไรช้ำรักแบบนี้
มันเป็นทุกช่วงนั่นแหละ ฮ่าๆ
(...เรื่องนี้ตอนแรกก็กะแต่งให้ไม่สมหวังอยู่หรอกค่ะ.. แต่มือมันพาไป เลยออกมาเป็นฉะนี้แล =w=")


ท่าน dAllEn
คนแต่งมันก็นึกว่าจะแซดตอนจบค่ะ ไหงเป็นอย่างนี้ได้ก็ไม่รู้ 555+
ดีใจที่ชอบค่ะ ^^
แต่ให้เขียนยาวๆ ต่อนี่คงไม่ไหวล่ะค่ะ ...แค่นี้เรื่องอื่นๆ ที่เราดองไว้ก็จะหล่นมาทับหัวตายอยู่แล้ว = []="
(ได้ข่าวว่าทำตัวเอง 55+)


ท่าน Hayon_18
ทำไมตอนแรกเคียวยะถึงหนีมุคุไปอะ <<< อ้าว... เราลืมบอกไว้ในเรื่องอ่ะค่ะ กรรม!!! = []=!!!
/me โดนรุมบาทา

(มิน่า..)

เอาไว้เดี๋ยวจะชดใช้ความผิดด้วยการเขียนเป็นโดมาเสริมส่วนนี้ทีหลังแล้วกันค่ะ ขอโทษนะคะ TT^TT"
กระซิกๆ


ท่าน meiar
เลิกซึนได้แค่นี้แหละค่ะ เดี๋ยวเดียวก็กลับไปซึนต่อเหมือนเดิม (ฮา)
เอาโดมาแปะแล้วค่า~ > <,,


ท่าน Hotaru
คนแต่งยังแปลกใจอยู่ค่ะ ว่าทำไมถึงแฮปปี้ตอนจบได้ 55+
รักสัปป้าเช่นกันค่ะ ฮ่าๆ
/me หลบทอนฟาคุณฮิ~

โดที่บอกว่าจะเอามาแปะค่ะ (เผาเสร็จแล้ว 55+)

(จะเห็นได้ว่าไม่มีการถมดำ... เพราะอินี่มันขี้เกียจนั่นเอง = =")

อันนี้เป็นเนื้อเรื่องตอนที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเหตุการณ์ในฟิคค่ะ เป็นตอนที่คุณฮิเอาสมุดไปให้สัปป้ายืมค่ะ ^^
แปะๆ









แล้วก็เรื่องตอนที่คุณฮิย้ายโรงเรียน ซึ่งเราลืมใส่ลงไปในฟิคด้วยความสะเพร่าส่วนตัว (= =") เราจะเอาไปปั่นเป็นโดแล้วมาแปะลงอีกทีนะคะ
ขอโทษจริงๆ ค่า > <!!


สุดท้าย ..เพลงที่สัปป้าฟังในฟิคคือเพลง One more time, One more chance จากอนิเมเรื่อง 5cm per second นั่นเองค่ะ
เชิญจิ้มลิงค์ด้านล่างโลดค่า~ > <,,
http://www.youtube.com/watch?v=8KQBiFIn0bo

นอกเรื่อง ...อนิเมเรื่องนี้นี่ดูแล้วมันอึดอัดมากมายค่ะ จะเศร้าก็ไม่เศร้าให้สุด ครึ่งๆ กลางๆ จุกอยู่ในอก =w= (แต่ภาพสวย+เนื้อเรื่องดีหลายๆ ^^) ยิ่งฉากรถไฟวิ่งผ่านตอนสุดท้ายนะแบบว่า...
(ฉากเดียวกับฉากสุดท้ายในลิงค์ที่เราเอามาแปะข้างบนนั่นแหละค่ะ ...เมื่อไรรถไฟจะวิ่งผ่านหมดสักทีฟระ = []=")

ใครยังไม่เคยดู ลองหามาดูนะคะ ^^

แล้วพบกันใหม่เมื่อชาติต้องการค่า~ > <,,

คนแรกอีกแล้ว อิ้วววว (ผลจากการเร่ร่อนไปเร่ร่อนมา หาที่สิงไม่ได้)

ชอบตอนท่านฮิวิ่งหนีจังเลยค่ะ ฮ่าๆๆ น่ารักดี

ว่าแต่ครั้งที่ร้อยเองเหรอ มุคุโร่

แล้วจะรอตอนต่อไปนะคะ

ท่านฮิน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ทำตัวโมเอ้แบบนี้ไม่ต้องมุคุหรอกแม่ยกเองยังหลงไปหลายร้อยรอบเลย
สายตาท่านฮิช่างงามหลายๆจนแอบอยากฉุด(แต่ไม่กล้าพอ)

เคี๊ยกกกกส์

one-shot + dojin สุโค่ยเหลือหลาย



เบ่งออกมาก่อนสอบอย่างยากลำบากใช่มั้ยคะ TT^TT


ข้าพเจ้าก้ขืนใจตัวเองไม่ไหวมาหาฟิคอ่านก่อนสอบเหมือนกันเจ้าค่ะ TT^TT~~



กิสสสสสสส~~~~

โอ้ว~~>[]<
ทั้งฟิคทั้งโดจินน่าโฮกทั้งนั้นเลยค่ะ><

คุณเคียวแบบว่าน่ารักสุดๆ
ชอบตอนที่ฮิบาริซามะบอกกับสับป้าว่า "ฉันรอนายอยู่"
>///<
โฮก~~~ อ่อก!//สลบตายคาคอม

ปล. ชอบโดจินตอนคุณเคียววิ่งหนีมุคุโร่ค่ะ คนอะไรน่ารักชะมัด=//=