•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : In the bottle
Pairing : 1869 / อาจมีสมการอื่น ๆ ตามมา
Rate : ยังไม่รู้ว่าจะไต่ไปได้ซักแค่ไหนค่ะ
By : ShEy
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Fanfic เรื่องนี้แต่งขึ้นโดยอ้างอิงข้อมูลที่คนแต่งเข้าใจนะคะ อาจจะผิดเพี้ยนบ้างก็ขออภัย
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------


เวลาผ่านเดินไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่วันที่คุณจากไป


แต่ว่าเวลาของผม ... เหมือนจะหยุดอยู่กับที่


เหมือนวนเวียนอยู่ในขวดโหล


In the bottle

(1)


เสียงไอจนชินหูดังก้องในห้องสีขาวที่เขาคุณตา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนเป็นสีขาวคล้ายจะกลืนไปกับตัวห้อง เขามองออกไปยังหิมะสีขาวข้างนอกก่อนจะปรายตามาที่เจ้าของเสียงไอไม่หยุดด้านหน้า ชายหนุ่มสีขาวยังไอจนตัวโยนบนเตียงสีขาวบริสุทธิ์ ‘ดังกับเทวดา’ ที่อยู่บนสรวงสวรรค์

‘คุณไอมากไปแล้วนะครับ’ เขารู้... รู้ว่าโรคนี้มันรักษายาก ....รู้ว่ามันอาจจะสายไปแล้วก็ได้

พูดพลางเอื้อมมือไปแตะบ่าแกร่งที่ดูลู่เล็กลงทุกวัน เทวดาตรงหน้าหัวเราะหึก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยน ริมฝีปากเหมือนจะพยายามพูดอะไรสักอย่างแต่เขาไม่ได้ยิน ดวงตาไม่เข้าสีมองเห็นแค่เพียงของเหลวสีแดงในมือขาวซีดของคนป่วยเบื้องหน้า วินาทีนั้นร่างกายของเขาดูเหมือนจะสั่นไปหมด

มือบางยื่นออกไปหมายจะสัมผัสเทวดาตรงหน้า แต่เจ้าตัวกลับเบี่ยงหนีก่อนขยับริมฝีปากซีดเซียวนั้นอีกครา

‘มุคุโร่คุง ... ผมขอโทษ’

เทวดากล่าวเช่นนั้น




...................




“อ่ะ..!!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ดีดตัวขึ้นนั่งอย่างไม่ได้ไม่ได้ตั้งใจ ก้มลงดูมือที่ยังคงสั่นไม่หาย เขาฝันอีกแล้ว ฝันถึงเทวดาสีขาวที่จากเขาไปนานแล้วคนนั้น อาจจะเป็นเพราะเสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กที่วางไว้ไม่ไกลนักที่ปลุกเขาให้ตื่นได้เสมอไม่ว่าเขาจะเดินลึกเข้าไปในความฝันมากเพียงใด เสียงที่เหมือนกับคืนนั้น คืนที่คน ๆ นั้นจากไปอย่างไม่หวนกลับ

“คุณนี่มันช่าง.... ตามหลอกหลอนเสียเหลือเกินนะครับ” น้ำเสียงสั่นพร่าแต่ดวงหน้าหวานก็ยังคงยิ้ม ... ยิ้มให้กับตัวเองที่ดูท่าจะยังฝันถึงเรื่องเก่า ๆ ไม่เลิกสักที

เกือบลืมไป ร่างบางรู้สึกตัวเมื่อโทรศัพท์เครื่องเล็กกรีดร้องขึ้นมาเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่ทราบ คว้าเอาเจ้าเครื่องเล็กมาจากโต๊ะเล็กข้างโซฟาที่ตอนนี้กลายเป็นหนึ่งในที่นอนถาวรของเขาไปแล้ว หน้าจอสว่างวาบนั้นโชว์ชื่อคนปลายสายที่ทำให้เจ้าของเครื่องคลี่ยิ้มบางออกมา

‘Tsuna’

“ครับ” มุคุโร่ตอบรับและยิ้มกว้างขึ้นมาเมื่อนึกถึงร่างเล็ก แต่หัวใจไม่เล็กตามตัวนั้น ท้องฟ้ากว้างของเหล่าคนรู้จัก ไม่ว่าจะเป็นผองเพื่อนหรือแม้แต่คนที่ไม่อยากจะเอ่ยถึงความหลังอันมืดมนเช่นเค้า

“คุณมุคุโร่ครับ!!” เสียงเล็กนั้นตอบกลับมาอย่างกระหืดกระหอบ

“ช่วยมาโรงพยาบาลตอนนี้ได้มั้ยครับ...ตอนนี้จิออตโตะน่ะ...ฮึก.. ฮึก”

“คุณอาเป็นอะไรครับ!!... ” มุคุโร่ชะงักเมื่อได้ยินน้ำเสียงสะอึกสะอื้นของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง ถึงแม้ว่าอาหลานคู่นี้จะไม่ใช่ญาติแท้ ๆ ของเขาแต่ก็ช่วยดูแลและไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ จิออตโตะเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นอิตาเลี่ยน ที่เดินทางมาจากอิตาลีสืบสานกิจการขายไวน์ขนาดใหญ่ที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคนของตระกูล ….อันยิ่งใหญ่ของเค้านั่นล่ะนะ

มือบางหยิบเสื้อคลุมกันหนาวสีดำตัวโคล่งมาสวม ความจริงแล้วเขาไม่มีความคิดที่จะออกไปเดินตอนหิมะยังตกอยู่อย่างนี้เลยถึงแม้จะตกแค่นิดเดียวก็เถอะ ตาสองสีสอดส่องหาผ้าพันคอที่คงจะพาดไว้ตรงไหนสักที่หลังจากที่กลับมาจากซื้อของเมื่อเกือบ 48 ชั่วโมงที่แล้ว หยิบคว้ามาพันรอบคอลวก ๆ ก่อนจะหยิบบรรดากุญแจบ้าน กระเป๋าสตางค์ยัดใส่กระเป๋าพร้อมออกจากห้อง แต่ก็ยังไม่วายเมื่อสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปมองห้องที่อยู่ลึกที่สุดของห้องชุดนี้ ประตูสีขาวที่ไม่ได้เปิดเข้าไปเป็นแรมปีแต่เขาก็ยังจดจำรายละเอียดภายในห้องได้ คิดเพียงแค่นั้นขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาซะดื้อ ๆ

“เดี๋ยวผมมานะครับ” คำกล่าวลากับใครบางคนที่ไม่มีตัวตนแล้วในเวลานี้ ก่อนเดินออกจากห้องไป



....................................



ตกบันได .... ขาหัก ...

มุคุโร่มองดูสภาพของคนป่วยอย่างระอาใจ ‘จิออตโตะผู้เป็นอมตะ’ นั่นคือฉายาของบุคคลที่นั่งยิ้มเหยเกอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลกับสภาพขาที่เข้าเฝือกเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าเกลี้ยงแต่คมสมชาย ดวงตาสีฟ้าใสที่เหมือนมองทะลุทุกสิ่งอย่าง ผมสีบลอนทองชี้ฟูดูไม่เป็นทรงแบบเดียวกับหลานแม้อายุจะเกินเลขสามไปแล้ว ทำให้เหล่าพนักงานในร้านพากันอิจฉา และเหน็บแนมไปต่าง ๆ นา ๆ

“ต้องขอโทษที่รบกวนนะ... มุคุโร่คุง” จิออตโตะกล่าวยิ้ม ๆ ทั้งที่เหงื่อเม็ดโตยังเกาะอยู่ที่หน้าผาก

“แค่ขาหักอย่างเดียวแน่นะครับ” มุคุโร่ถอนหายใจ ชายคนนี้คงจะเป็นอมตะจริง ๆ อย่างที่เขานินทากัน

ทันทีที่มาถึงสึนะโยชิก็โผกอดเขาอย่างโล่งใจ จากที่เด็กหนุ่มเล่าคือจิออตโตะพยายามช่วยลูซซูเรีย กระเทยร่างยักษ์ที่ทำงานเป็นพนักงานขายที่ส่วนขายปลีกของร้าน ยกลังไวน์ลงมาจากห้องเก็บและควบคุมอุณหภูมิ แต่ก็เกิดสะดุดขาตัวเองจนกลิ้งตกบันไดลงมาจากชั้นสอง

“แค่นี้อะไรล่ะค๊า คุณหมอยังนัดเอ็กซเรย์กระดูกอีกทีไม่ใช่หรอค๊า ยังมีแขนเดาะแล้วก็พวกรอยบาดเล็ก ๆ น้อย ๆ อีก ดีนะคะที่ไม่โดนหน้า ถ้าโอนเนอร์เสียโฉมเจ๊คงทำใจไม่ได้แน่” ลูซซุเลียโพล่งออกมาหมดเปลือก

“... แขนนั่นไม่หักแน่นะครับ” มุคุโร่ถามเพื่อความแน่ใจ

“ฮะ ๆ ... ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับมุคุโร่คุง”

“แล้ว...ที่คุณอาลุกขึ้นมาไม่ไหวเพราะสะโพกเคล็ดด้วยหรือเปล่าครับ...”

“.....”

เจ้าตัวยังหัวเราะแหะ ๆ ในขณะที่ทุกคนพากันปวดหัว ยังโชคดีที่เป็นช่วงที่ใกล้จะปิดร้านแล้วจึงไม่มีลูกค้า และพนักงานร้านก็ทยอยกลับกันจนจะหมด ต้องขอบใจลุซซูเลียที่ไม่ใช่กระเทยร่างบางหยิบจับอะไรก็ดูดัดจริต ไม่อย่างนั้นสึนะโยชิคงจะแย่แน่

“คุณมุคุโร่ครับ คือว่า....พรุ่งนี้มีจะแขกสำคัญมาที่ร้านน่ะครับ”

“ไม่ได้นะสึนะ แค่นี้ก็รบกวนมุคุโร่คุงเค้ามากแล้ว”

“แต่ว่า... ตอนนี้ที่ร้านก็...”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พรุ่งนี้ผมจะไปทำงานแทนคุณอาเองครับ” มุคุโร่ถอนหายใจ ความจริงเขาคิดว่าจะรับงานบาร์เทนเดอร์ที่ร้านของคนรู้จักหลังจากหมดช่วงปีใหม่นี้แทนการกลับไปรับช่วงกิจการที่บ้านใหญ่ แต่ดูจากสภาพของจิออตโตะที่น่าจะพักฟื้นอีกหลายเดือน เรื่องหาคนที่ไว้ใจได้มาแทนก็คงจะยาก เห็นแบบนี้แล้วจะไม่ช่วยมันก็กระไรอยู่

...ทั้งที่ความจริงไม่อยากจะกลับไปที่ร้านนั้นแท้ ๆ...

เมื่อได้ยินคำตอบตกลง จิออตโตะก็หันหันมาสบตากับเขา รอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนใบหน้านั้น ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายระยับ เมื่อนั้นเองมุคุโร่จึงได้รู้ว่า เขาคงหลงกลเจ้าพวกนี้เข้าให้แล้ว

“เย้” เจ้าเด็กหัวฟูกระโดดจับมือกับกระเทยร่างใหญ่

“แล้วเรื่องไวน์ที่หล่นลงมานั่นล่ะครับ”

“นั่นสิคะ ลุซซี่นะเสียด๊าย เสียดาย ‘ชาโต้’ ห้าขวดนั้นจริง ๆ เลยค่ะ”

“อะไรนะครับ! ….”

“ครับมุคุโร่คุง ที่แตกไปน่ะคือ ห้ามหาเทพลังนั้นล่ะ”

ทันทีที่จิออตโตะเฉลยมุคุโร่ก็ตบหน้าผากแปะ เขาอยากจะเป็นลม คนพวกนี้คิดว่าไวน์พวกนั้นมันมีขายอยู่มากมายเหมือนไวน์ของแคลิฟอเนียหรือไงนะ

“ค่าสะดุดล้มของผมนี่ ราคาเป็นล้านเยนเลยนะครับ ฮะ ๆ”

.............

.......

ยังจะมาหัวเราะกลบเกลื่อนอีกนะพ่อคุณ

……..



>>>> TBC<<<<





แปะ!!

เพราะช่วงนี้ดูเหมือน กระแส 69 uke จะรุนแรง แต่ดูเหมือนจะทยอยจบกันยังไงไม่รุ้ T.,T

ถ้าเป็นไปได้ก็จะพยายามหาขอมูลมาประกอบนะคะ

ไม่ได้จับฟิคนานละ ติชมด้วยนะคะ ชื่ออาจจะสิ้นคิดไปหน่อย

ขอบคุณคนอ่านทุกท่านค่ะ

ป๋าเบียป่วย ตาย เร๊อะ << หรือว่ายัง แต่เอาเถอะรู้สึกว่าคุณมุจะยังไม่ลืมป๋าเบียไปง่ายๆ

จิออตโตะผู้เป็นอมตะ ดูแล้วคงจะไม่ธรรมดาแน่ๆ

แขกที่จะมานั่น ต้องเป็นคุณฮิแน่ๆเลย ใช่ม๊ายยย

จิออตโตะกะสึนะ วางแผนอะไรกันไว้เนี่ย เรื่องราวน่าติดตามมากเลยค่า

แล้วจะรออ่านตอนต่อไปค่าา

ปู่หกล้มที่ละล้าน พระเจ้า ทีหลังมัดปู่แกไว้กับเก้าอี้เลยนะคะ อย่าให้ลุกไปไหน กร๊ากกกกก

ป๋าป่วย ป๋าป่วยตาย? ก๊อดดด ป๋าอ่ะนะ (ซีด)



รอติดตามต่อค่ะ อร๊ายยยย----

ฟิคนี้สับปะรดมีแววช้ำ (อีกแล้ว 555+)

อิป๋าป่วยตาย?? เป็นไปได้อ่ะ จริงดิ!!

กร๊า ปู่ตกบันได อายุอานามไม่ใช่น้อยๆอย่าห้าวนักสิครับปู่ อาหลานคู่นี้น่ารักจริงเน้อ~

/ปูเสื่อรอตอนต่อไป

น่ารักมากเละเคอะ ปู่จีเจ้าเคอะ ท่านสมศักดิ์มากเลยเคอะ- -"

me///หอบฟูกมานอนรอ

อ่ะฮี้ๆๆๆๆๆ

ยังไม่มีบทคุณฮิ.......

ชอบจังเวลาในขวดโหลลล

*v*

เรื่องนี้ตอนเเรกนึกว่าจะเศร้า ทำไปทำมาดูรั่วๆนะคะ...<< ก็ดีนะ อีตับก็ชอบอยู่

ฮ่าๆ

จะรอติดตามต่อนะคะ..

^_____________^

คุณปู่เฟอะฟะ แต่ก็ร๊ากกกกกกกก >///<

คิ ๆๆ งานนี้ออกแนว All69 อีกแล้ว ... ดูสิ ๆๆ (ดีดดิ้น)

ไม่อยากเชื่อเลยว่าป๋าเบียจะป่วยเป็นโรคอะไรได้ =_='' ปกติมีแต่ฟิตปั๋ง โหด หื่น ตลอดเวลา เดี๋ยวนี้มีฟิคป๋าระทวย ระทมอยู่เยอะเหมือนกันนะ
ฮ่ะ ๆๆ

นั่งรอต่อไปค่ะ ... ปูเสื่อรอสามี โฮะ ๆๆๆ ~

=[]= ปู่ฮะ ถ้าจะกรุณาต่อกิจการของร้าน ไอซ์เสนอว่าปู่อย่าช่วยอะไรเป็นการดีเลยฮะ!


ล่อไปเป็นล้านเลยนะฮะนั่น!! นี่ขนาดแค่หกล้ม โฮกกกก รวยจริงนะปู่


=A= ได้โปรดอย่าดาร์คเลยฮะ สงสารสับป้า(แม้ลึกๆจะเชียร์สับปะรดช้ำ)


รอตอนต่อไปสุดหูรูดฮะ

69 เคะจงเจริน~~~

ปู่หายไวๆนะคะ เป็นห่วง ><

ป๋าอ่ะ ป่าหายไปไหนนนนน

Title : In the bottle
Pairing : 1869 / อาจมีสมการอื่น ๆ ตามมา
Rate : ยังไม่รู้ว่าจะไต่ไปได้ซักแค่ไหนค่ะ
By : ShEy
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Fanfic เรื่องนี้แต่งขึ้นโดยอ้างอิงข้อมูลที่คนแต่งเข้าใจนะคะ อาจจะผิดเพี้ยนบ้างก็ขออภัย
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ที่ตรงนั้น ที่ที่เคยเป็นของเทวดาสีขาว ...


... วันนี้มันกลับถูกทดแทนด้วยสีดำ


เฉกเช่นท้องฟ้ายามราตรี


In the bottle

(2)



.......................




ร้านไวน์ของจิออตโตะเป็นห้องคูหาเดียวแต่ว่ามีขนาดใหญ่พอสมควร สามชั้นรวมชั้นใต้ดินอีกหนึ่งชั้น ชั้นหนึ่งเป็นร้านขายปลีก ชั้นสองเป็นไวน์บาร์เล็ก ๆ สำหรับนักชิมไวน์ที่จะเปิดในช่วงหัวค่ำไปจนถึงเวลาเกือบเช้าของวันใหม่ และชั้นสามเป็นห้องเก็บและควบคุมอุณหภูมิ ส่วนชั้นใต้ดินเป็นห้องพักของย่อย ๆ และห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ความจริงแล้วมุคุโร่รู้จักที่นี่ดีในระดับหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มาบ่อยนักโดยเฉพาะช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา

ร่างบางเปิดประตูแล้วรีบก้าวเข้าไปในร้าน แม้ว่าวันนี้จะไม่มีหิมะแต่ลมที่พัดเอื่อยเฉื่อยข้างนอกก็ทำให้เค้ารู้สึกว่าหนาวมากอยู่ดี ความอบอุ่นแล่นวาบไปทั่วกายเมื่อได้สัมผัสอากาศภายในร้าน ดวงตาสองสีโดดเด่นแลเห็นพนักงานที่เดินยกของไปมาสามสี่คน อาจจะเป็นเพราะร้านนี้เป็นร้านเล็ก ๆ จึงไม่ได้มีพนักงานมากนัก สองสามคนที่เดินผ่านหันมามองเขาแล้วก็เดินผ่านไป บางคนที่คุ้นหน้าคุณตาก็พยักหน้าเป็นการทักทาย

“ต๊าย!! มาเร็วนะคะ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ” ลุซซูเลียที่ยืนจัดของอยู่เอ่ยทักแล้วหยิบยื่นถุงกระดาษที่คาดว่าจะใส่สุดที่เตรียมเอาไว้มาให้

ทันทีที่เขาเปลี่ยนไปอยู่ในชุดสูทที่ทางร้านเตรียมไว้ให้เรียบร้อย สึนะโยชิก็เดินพาเขาไปรู้จักกับพนักงานของร้าน ที่ชั้นสองของร้านเป็นเคาท์เตอร์รูปตัวยูขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับเสิร์ฟเครื่องดื่มได้อย่างทั่วถึง บรรยากาศที่อบอุ่นเพราะในห้องพยายามควบคุมอุณหภูมิไว้ ด้านหน้าเป็นกระจกใสที่ทำให้มองเห็นสวนสาธารณะติดทะเลด้านหลังร้านที่มีแบ็คกราวน์เป็นแสงสีของย่านการค้าที่อยู่อีกฟากฝั่ง การจัดร้านยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อปีก่อน ๆ

มือบางไล้ไปตามแผ่นไม้ของเคาท์เตอร์อย่างเบามือ มุคุโร่รู้ว่าความจริงแล้วเขาคิดถึงความทรงจำของที่นี่มากมายขนาดไหน แต่การไม่มาเจอกับความทรงจำที่มีแต่บุรุษสีขาวคนนั้นมันคงจะดีกว่า



‘ผมชอบกลิ่นและบรรยากาศของร้านนี้มากเลยล่ะครับมุคุโร่คุง’


‘ก็ที่อิตาลีไม่มีทั้งคุณอา ทั้งเจ้าทูน่า แล้วก็มุคุโร่คุง นี่นา’



ทั้งน้ำเสียงที่อ่อนโยนชวนให้หลงใหล หรือแม้แต่น้ำเสียงเอาแต่ใจที่แสนคุ้นเคย พร้อมใจกันดังขึ้นในห้วงความคิดราวกับมันลอยออกมาจากเฟอร์นิเจอร์ที่ตั้งอยู่ มือบางยังลูบไล้ตามเนื้อไม้ไปเรื่อยตามความทรงจำที่ผุดลอยขึ้นมาในหัวราวกับเกิดขึ้นเมื่อไม่นาน แต่ก่อนที่ห้วงความคิดจะลอยเตลิดไปไกล สึนะโยชิผู้สังเกตเห็นรอยเศร้าในดวงตาสองสีคู่นั้นก็เอ่ยขึ้น

“ทุกคนครับนี่คือคุณมุคุโร่จะมาทำงานแทนจิออตโตะซักพักนะครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จะ...”

“รุ่นที่สิบครับ!! โอนเนอร์บอกว่าวันนี้จะมีแขกสำคัญมาไม่ใช่หรือครับ แล้วไอ้หมอนี่มันมาทำงานวันแรกจะไม่ทำให้ร้านเราเสียชื่อหรือครับ” พนักงานผมสีเงินที่ยืนหลบอยู่ที่มุมห้องเอ่ยขึ้นทันทีเพราะพอจะสังเกตเห็นและเดาเหตุการณ์เอาไว้หลังจากที่ร่างบางนั้นเดินเข้ามาพร้อมว่าที่เจ้าของร้านรุ่นต่อไปที่เขาเคารพรัก

สึนะโยชิยิ้มให้กับพนักงานผู้เอาจริงเอาจังเสมอของร้านเขา

“คุณมุคุโร่รู้พิธีการรินไวน์แบบฝรั่งเศสที่ทำกันในภัตตาคารเป็นอย่างดีเลยล่ะโกคุเดระคุง ถึงจะไม่ได้เป็นซอมเมอลิเยร์อาชีพก็เถอะ ผมคิดว่าจิออตโตะต้องอยากให้พวกโกคุเดระคุงเห็นฝีมือคุณมุคุโร่แน่ ๆ”

“ผมไม่เก่งขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ได้จับมาหนึ่งปีเต็ม ๆ แล้วด้วย” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธ

“เห็นมั้ยครับรุ่นที่สิบ !!”

“ไม่เป็นไรน่า รอดูก่อนแล้วกัน แล้วก็คุณมุคุโร่ครับ”

“ครับ?” มุคุโร่หันไปมองว่าเจ้าของร้านรุ่นต่อไป ใบหน้าเล็กที่รวมเอาความอ่อนโยนและดวงตาที่อบอุ่นดั่งผืนฟ้ายามเย็นเข้าไว้ด้วยกัน

“จิออตโตะเคยบอกผมว่า …. บางอย่างถึงแม้เราจะห่างเหินไปนานแต่เราก็ยังจำได้แม่นครับ เพราะว่าเราจำมันไว้ในหัวใจ .... จริงมั้ยครับ” เจ้าเด็กหัวฟูเอียงขอถามอย่างน่ารักก่อนจะเดินจากไปเมื่อลูกค้าคนแรกเดินเข้ามา




..........................




แขกสำคัญที่โดนกล่าวถึงในวันนี้คือหญิงสาวร่างระหงสองคนที่คาดว่าน่าจะเป็นนักธุรกิจใหญ่ทางฝั่งยุโรป เจ้าของ ‘ชาโต้’ ทั้งห้าขวดที่จิออตโตะเอาไปละเลงกับพื้นร้านเมื่อวานนี้ ซึ่งลุซซูเลียจัดการหามาให้อย่างไม่เดือดร้อนเท่าไร ตอนแรกพวกหล่อนก็ทำท่าไม่พอใจเมื่อไม่เห็นโอนเนอร์ที่พวกเธอหลงใหล ชายผู้เป็นเหมือนเจ้าของท้องฟ้าคนนั้น

ถ้าให้เดาว่าทำไมลูกค้าสาว ๆ ยอมทุ่มทุนซื้อไวน์แพง ๆ มาจิบดื่มก็คงเป็นเพราะเจ้าของเนตรสีนภาคู่นั้นเป็นแน่ เขาหยุดความคิดไว้แค่นั้นก่อนเมื่อไวน์ขวดแรกที่สึนะหยิบส่งมาให้เขาคือ ชาโต้ ลาร์ตู ปี 88 ไวน์แดงแห่งเมดอก กรองซ์ ครูส์ ที่ชื่อดังก้องโลก เขาเหยียดยิ้มให้ไวน์ขวดนั้นทันทีที่เห็นฉลาก ‘ช่างทุ่มทุนดีจริง ๆ’

มุคุโร่รับขวดไวน์มาเปิดจุก แล้วหยิบขึ้นมาสูดกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ อย่างหลงใหลก่อนจะเทเจ้าของเหลวสีสดใส่คนโท มือบางน่าทะนุถนอมจับขวดแก้วใสทำตามวิธีการเหมือนกับเคยชิน ริมฝีปากบางหยักยิ้มสวยยังกับว่ามีความสุขอยู่ในโลกของตัวเองอย่างไม่ทันรู้ตัว จะหันไปทางไหนเส้นผมสีน้ำเงินนั่นก็พลิ้วตามขับให้ร่างบางนั้นยิ่งดูสง่างามมากขึ้นไปอีก และไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็ดูคล่องแคล่วราวกับใช้เวทมนต์ควบคุมอยู่

โกคุเดระมองภาพเบื้องหน้าอย่างทึ่ง ๆ ไม่ว่าอย่างไรก็คงต้องยอมรับ ว่ามันเก่งจริง ๆ .... สินะ ถึงแม้ว่าเวลาที่มือเรียวคู่นั้นกำลังจะเทไวน์หรือแกว่งคนโทไปมาจะไม่มีความรู้สึกเหมือนกับเวลาที่ดูโอนเนอร์ของเขาก็เถอะ

สองสาวเจ้าของไวน์นั่งมองอย่างเพ้อฝัน ทุกการกระทำของเขาถูกทุกคนในห้องจ้องอย่างไม่วางตารวมไปถึงแขกผู้มาใหม่ เจ้าของเรือนไหมสีนิลและดวงตาสีเดียวกัน

ฮิบาริค่อย ๆ เดินอ้อมมานั่งทางซ้ายมือ วางโค้ทลงบนที่นั่งใกล้ ๆ แต่ดวงตายังจดจ้องที่เจ้าของผมสีน้ำเงินเด่นนั้น สึนะโยชิเดินเข้ามาหาแต่ก่อนจะเอ่ยถาม เขาก็ยกมือห้ามไว้ก่อนอย่างเผลอไผล เด็กหนุ่มผมฟูยิ้มให้อย่างเข้าใจ จนเมื่อมือบางค่อย ๆ เทของเหลวลงในแก้วตรงหน้าสุภาพสตรีที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งเสร็จแล้วเขาจึงหันไปพูดกับคนตัวเล็กที่ยืนรอออร์เดอร์

“คุณฮิบาริวันนี้จะดื่มอะไรดีครับ” สึนะโยชิพูดเสียงเบาราวกระซิบเพื่อไม่ให้ทำลายความสุนทรีของแขกคนอื่น

“จิออตโตะไปไหน”

“คือเมื่อวานจิออตโตะเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับ”

“งั้นหรือ”

“.....” ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนา บุรุษผมดำถอนหายใจก่อนจะหยัดกายขึ้น

“จะไปไหนหรือครับ”

“กลับ”

“อ๊ะ!...แต่”

“มีอะไรหรือครับ สึนะโยชิคุง” เสียงหวานเอ่ยขัดขึ้นมาเมื่อหนีออกมาจากบทสนทนากับหญิงสาวทั้งสองที่พยายามชักชวนให้ร่วมวงต่อเมื่องานเสร็จ ดวงตาไม่เข้าสีจดจ้องที่บุรุษสีนิลที่ทำทีจะลุกออกไป

“คือว่า……”

“ฉันกำลังจะกลับ ไม่มีอะไร”

“ไม่สั่งอะไรดื่มก่อนหรือครับ”

“ไม่จำเป็น” ฮิบาริตัดบทก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มตัว หยิบเสื้อโค้ทแล้วก้าวเท้าออกไปจนถึงวงประตู

“ฉันจะมาเมื่อจิออตโตะกลับมาแล้ว” หันมากล่าวสำทับก่อนก้าวเท้าลงบันได

มุคุโร่ยืนมองร่างนั้นเดินลงไปชั้นล่าง เส้นผมสีดำค่อย ๆ หายไปจากครรลองสายตา ยากที่เขาจะรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้กับคนที่เจอกันเพียงครั้งแรก เขาแค่คิดว่าน่าจะรั้งชายคนนั้นเอาไว้ ชายหนุ่มผมสีดำที่เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวที่สองทางด้านซ้าย ที่ที่เคยมีสีขาวคนนั้นนั่งอยู่ แต่วันนี้กลับเป็นสีดำที่ดูราวกับท้องฟ้ายามราตรี

เสียงกล่าวอำลาของพนักงานต้อนรับดังขึ้นมาจากทางเข้าชั้นล่าง แสดงว่าชายสีดำคนนั้นได้ออกไปจากร้านแล้ว แต่ความรู้สึกเสียดายนี่มันคืออะไรกัน


.....เสียดาย


.....เขาก็แค่เสียดาย




…..เสียดายว่าทำไมไม่รั้งชายคนนั้นไว้....ก็เท่านั้นเอง....




...............................................................


>>>> TBC<<<<




อรุณสวัสหลังโพสเสร็จค่ะ - -" เกือบเช้าอีกแล้ว แฮ่ ๆ

อาจจะมีบางคนไม่รู้ว่า ซอมเมอลิเยร์ คืออะไรค่ะ

สำหรับหน้าที่ 'ซอมเมอลิเยร์' ที่คุณมุคุมาทำแทนคุณอาสุดแสบนั้น เป็นอาชีพนักรินไวน์เลยก็ว่าได้ค่ะ คนที่ทำอาชีพนี้จะเป็นพวกกูรูที่รอบรู้เรื่องไวน์เป็นพิเศษ รู้จักพิธีรินไวน์แบบฝรั่งเศสเป็นอย่างดี (ปกติจะเจอพวกนี้ในร้านอาหารเฉพาะทาง(?) หรือภัคตาคารชั้นสูง)

ความจริงแล้ว shey ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่า กว่าจะเทไวน์ลงไปในคอต้องทำนู่นนี่สารพัดเลย = ="

ต่อกันกับขวดไวน์มหาเทพทั้ง 5 ที่ปู่ของเราเอาไปละเลงพื้นร้านค่ะ

เมดอก กรองด์ ครูส์ เป็นแหล่งผลิตไวน์แดงชื่อดังของฝรั่งเศส ซึ่งอยู่ในแคว้นบอร์โดซ์

จาก 15,000 ตัว(สูตร) นั่นน่ะมีเพียง 5 ตัวที่ได้ชื่อว่าเป็นเทพของแท้ค่ะ เรียงตามลำดับ

1. ชาโต้ ลาตูร์ (Chateau Latour)

2. ชาโต้ ลาฟิต-รอธส์ชิลด์ (Chateau Lafite-Rothschild)

3. ชาโต้ มาร์โกซ์ (Chateau Margaux)

4. ชาโต้ โอต์-บรีออง (Chateau Haut-Brion)

5. ชาโต้ มูตอง-รอธส์ชิสด์ (Chateau Mouton-Rothschild)

โดยตัวที่เทพที่สุดนั้นเค้าบอกมาว่าเป็นตัวที่สองค่ะ ขวดนึงราคาไม่น่าจะต่ำกว่าหลักแสน ไม่นับปีผลิตที่หายากหรือปี Excellent ของมัน รูปอาจจะใหญ่ไปนิด เรียงจากซ้ายไปขวา 1-5 ค่ะ



ต่อไปลังเก็บไวน์ที่ตีลังกาตกบันไดมาพร้อมกับปู่จี



บางคนอาจจะถามว่าแล้วโรมาเน่ กองติล่ะ ! เจ้านั่นก็ถือว่าเป็นสุดยอดไวน์เหมือนกันค่ะ เค้ายกให้เป็นราชีนีกันเลยทีเดียว เพียงแต่มาจากคนละแคว้นกันเท่านั้นเอง คุณภาพความสุดยอดก็ต่างกันไปแล้วแต่ลิ้นคนชิม

กลัวว่ารูปมันจะเบ้งเกิน หารูปเล็ก ๆ ไม่ได้ T.,T

credit : http://www.geocities.com/winestation/
และ http://wwwstd.ryu.titech.ac.jp/thai/for ... topic=1790

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะ

ตอนแรก


*โบกธง G69 พรึ่บๆๆๆๆๆ* \\,,=[]=,,//~~!!!!!

(โดนถีบออกจากกระทู้)

โอ้~ สับป้าาาา รันทดแต่แรกเริ่มเลยนะลูก T-T// *ตบบ่าแปะๆ*

ชอบไวน์จังเลยค่ะ >_< ถึงส่วนตัวจะเป็นคนไม่ดื่มแอลกอฮอล์ก็เถอะ แต่สีแดงๆ เหมือนเลือดนั่นมันคลาสสิ๊ค~ คลาสสิค -อร๊าย- (กลิ่น SM เริ่มโชย)

ปู่... ปู่ล้มทีนี่ร้านแทบล้มละลายเลยรึเปล่าเนี่ย... แพงได้อีก (ซีด)




ตอนสอง


,,= =,, ออกแนวลืมป๋าไม่ได้สินะ... เห็นอะไรที่มันตรงข้ามกันอย่างขาว-ดำเลยอดคิดถึงไม่ได้
คุณเคียวหลงสเน่ห์คุณมุแล้วล่ะเซ่~~~ \\>[]<//
แต่ก็น่ืาหลงจริงๆ นั่นล่ะ ,,= =,, จิ้นตามแล้ว อรั๊งงงง อยากกระชากผม(?) หึงอ๊ะ หึงงง อย่าไปสวยให้คนอื่นดูเด๊~
ป๋าไม่น่ารีบตายเลย... อย่างป๋านี่... คิดภาพป๋าตายไม่ออก T[]T ฮ่าๆๆ (ป๋ามันอมตะเสมอ กร๊ากก)

รอตอนต่อไปนะจุ๊ *3* (ช่วงจะสอบมีฟิคให้อ่านนี่มันดีจริงๆ อรั๊ย)

คุณฮิโพล่มาแล้วว นั่งที่เดียวกับป๋าด้วยย สีดำมาแทนที่สีขาวว

คุณมุ๊ ทำไมไม่รั้งไว้ โฮกกกกกกกก

ทำไมคุณฮิต้องร้องหาแต่ปู่จีด้วยหล่าา ให้คุณมุบริการแทนปู่จีไม่ได้หรออ หึหึ

สึนะหยอดคำคมซะด้วยย

อ๊ากกกกกก รอวัน คุณมุกะคุณฮิมาเจอกันอีกกก

//ชะงักมือที่จะคว้าธง G69

(โฮวววววววว ช่วงนี้ชั้นเปนอารายยยยย!!!?)

พึ่งจบโควต้า กำลังจะต่อด้วยกลางภาค
(อินีสอยู่ในสภาวะช็อคอย่างรุนแรง)
เข้ามาเติมพลังชีวิต เพื่อไปเตรียม fight ต่อ

T T


1869 1869
(กำลังไซโคตัวเอง)

ต่อไวๆนะคะ คุณเคียวแอบเท่ 55 5

กร๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อยากได้G69 มากเลย เพราะอ่านมาเจอเเต่ 1869 วะฮ่าๆๆๆๆ

ให้ปู่แกกินผลไม้บ้างเถอะ เพื่อจะเรียกเลือดเเม่ยกได้บ้าง (เกี่ยวมั๊ย?)

ฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮะ *หัวเราะชั่วร้าย*

รัก 3P
.



.
G6918 เลยสิฮร๊า


.


เเต่แอบหลง 4P



หรือจะเเซมป๋าเข้าไปด้วยก้อดร้าย 10069G18 วะฮ่าๆๆๆๆๆ 4P

กั่กๆๆๆ //โดนตรบปลิว